Strona Mirosława Dakowskiego
Odwiedza nas 59 gości
S T A R T arrow Kultura i okolice arrow Kozak arrow Klub Bilderberg, działalność dobroczynna lady Diany, a przewroty w Kongo, Nigerii i Mali.[cz.II]
Monday 26 October 2020 07:51:46.30.
migawki
 

Uchwalili bezczelnie „Bezkarność konowała+” pod szydliwą nazwą „Dobry Samarytanin”.

Polacy karnie noszą maseczki nawet na pustej ulicy. Tymczasem liczba stwierdzonych zakażeń rośnie. Okazuje się, że maskowanie nie działa, ale tego rząd nie przyzna za nic w świecie. Dlatego trzeba wskazać „wroga ludu”, który niweczy wysiłek całego narodu.

Co chcą nam powiedzieć celebryci, okraszający informację o złapaniu kowida: "dbajcie o siebie, noście maseczki"? Że sami zaniedbali i nie nosili, czy że ich samych to dbanie i noszenie przed niczym nie uchroniło?

 
W Y S Z U K I W A R K A
Klub Bilderberg, działalność dobroczynna lady Diany, a przewroty w Kongo, Nigerii i Mali.[cz.II] Drukuj Email
Wpisał: Sławomir M. Kozak   
04.01.2016.

Klub Bilderberg, działalność dobroczynna lady Diany, a przewroty w Afryce Centralnej, Kongo, Nigerii i Mali.[cz.II]

 

 

Cz I tu: FRANCUSKI ŁĄCZNIK, WTC, lady Diana, Kaukaski Wspólny Rynek al Qaida a Grupa Bilderberg.

FRANCUSKI ŁĄCZNIK,  WTC, Kaukaski Wspólny Rynek ...

==================

Cz. II

 

[Z książki Sławomira KOZAKA, wydanej w roku 2010, a zatytułowanej „Projekt Phoenix”.

 

Klub Bilderberg

Warto przypomnieć, że jednym z przedstawicieli „polskich” w tym Klubie jest Andrzej Olechowski, ubiegający się o prezydenturę i reprezentowanie wszystkich Polaków. Tę bezczelność przewidział już dawno temu Henryk Pająk w jednej ze swych książek. Jak zwykle miał rację. I zapewne ów nobliwie wyglądający, były agent peerelowskich służb,  zdobędzie całkiem sporą ilość głosów, bo wielu naszych rodaków nie ma pojęcia o jego rzeczywistych „dokonaniach”, przeszłych i obecnych. Po tragicznej śmierci dwóch potencjalnych kandydatów na prezydenta RP, w kwietniu 2010 roku, przez chwilę był jedynym pretendentem do tego urzędu. Niektórzy konstytucjonaliści poddali bowiem w wątpliwość możliwość startowania w wyborach marszałka Sejmu, który „z automatu” przejął na pewien czas obowiązki prezydenta. W prasie pojawiły się też „podpowiedzi” mówiące, że Olechowskiego powinna wystawić na kandydata osierocona w wypadku lewica. Przypadek?

         Współzałożycielami Kręgu byli jeszcze dwaj ludzie. Jean Violet, prawnik pracujący dla francuskich służb specjalnych SDECE[1] oraz arcyksiążę Otto von Habsburg, sukcesor austriackiego tronu, a przede wszystkim przywódca ruchu zmierzającego do zjednoczenia Europy. Violet miał rozległe powiązania ze służbami specjalnymi Południowej Afryki, Ameryki, Wielkiej Brytanii, Szwajcarii i Niemiec.

         Z tymi kontaktami łatwo było stworzyć grupę konserwatywnych, antykomunistycznych polityków, bankierów i dziennikarzy, mogących mieć decydujący wpływ na politykę poszczególnych państw i ich opinię publiczną.

Wśród członków klubu znaleźli się Julian Amery[2] i Nicholas Elliot[3], William Colby[4], czy Edwin Feulner.[5]  Znajdziemy tam też bardziej znane nazwiska, jak Giullio Andreotti[6], generał Antonio De Spinola[7], monsigniore Brunello[8], czy Stefano Della Chiaie[9]. Gośćmi Kręgu bywali zarówno amerykańscy prezydenci, jak Richard Nixon[10], ich doradcy, jak Henry Kissinger[11], ale i sułtan Omanu[12], prezydent Rumunii Ion Illiescu[13], czy król Jordanii – Husajn[14].

            Klub wspierał działania Margaret Thatcher[15] w Wielkiej Brytanii, Josefa Straussa[16] w Niemczech i Ronalda Reagan’a[17] w USA. Wśród grup „instytucjonalnych”, jakie cieszyły się pomocą Kręgu, znalazły się: Światowa Liga Antykomunistyczna[18],  Fundacja Heritage[19], Instytut Western Goals[20], The Freedom Association[21], Klub Bilderberg, Loża P2 (Propaganda Due)[22], Opus Dei[23],  Sekta Moona[24] i Jonathan Institute[25].

 

Klub hojnie dotował spotkania w wielu miastach Europy, na których oficjalnym tematem była kwestia „bezpieczeństwa europejskiego i problemu sowieckiego”. Członków kręgu jest stu, w większości należących także do Klubu Bilderberg, a ich spotkania odbywają się dwa razy do roku. Dyskutują wtedy oczywiście o polityce międzynarodowej i pieniądzach. Innymi słowy – kreują to, co później oglądamy w telewizyjnych „Wiadomościach”, jako wypadkową tych spotkań.

         Członkowie klubu odegrali wiele razy znaczącą rolę w destabilizowaniu rządów. Mają swój „wkład” zarówno w amerykańską aferę Watergate[26], jak i dymisje Teda Heath’a[27] i Harolda Wilson’a[28] w Wielkiej Brytanii. Podejrzewa się ich o próbę uniemożliwienia wygranej w wyborach 1974 roku przez Mitterrand’a[29] we Francji, zabójstwo Palme’go[30] w Szwecji oraz destabilizację rządu Gougha Whitlam’a[31] w Australii. Klub wspierał również działania CIA w  tak zwanej „Operacji Chaos”[32] i FBI, w programie „Cointelpro”.[33] Ma też udział w planach przeprowadzenia zamachu stanu w Belgii, w roku 1973.

         Brytyjscy członkowie klubu, których jest w nim piętnastu, głównie torysów[34], zaangażowani byli szczególnie w handel bronią, w zamian za narkotyki pochodzące z Pakistanu i Bośni. Trzej z nich, Jonathan Aitken (Minister Zamówień Wojskowych), Alan Clark (Minister Obrony) i Paul Channon (były Sekretarz Stanu w Departamencie Handlu i Przemysłu), odegrali główną rolę w sprzedaży broni Irakowi.

Czerwona Ręka

         Ich francuscy koledzy nie pozostawali w tyle. Głośna we Francji organizacja Czerwona Ręka uchodziła wszem i wobec za skrajnie prawicową, zbrojną formację, utworzoną przez Pieds-Noirs (Czarne Stopy) – wiernych Francji Algierczyków pochodzenia europejskiego. Bojownicy Czerwonej Ręki nie godzili się ponoć z, ich zdaniem, zbyt łagodną polityką Paryża wobec separatystów FLN[35]. Na przełomie lat 50. i 60. w miastach Europy Zachodniej toczyła się zacięta wojna. W zamachach, sygnowanych przez Czerwoną Rękę, ginęli aktywiści FLN i współpracujący z nimi handlarze bronią. Jednak prawdopodobnie Czerwona Ręka nigdy nie istniała! Zamachy, które jej przypisywano, były najpewniej dziełem agentów sekcji „Alfa” francuskiego wywiadu SDECE. Wiemy, że później, w latach 70. agenci „Alfy” dokonali wielu przewrotów w Afryce Centralnej, Kongo, Nigerii i Mali.

         Szefem SDECE był w tym okresie jeden z głównych członków Kręgu – hrabia Alexander de Marenches. Jego oczkiem w głowie stał się wkrótce projekt „Safari Club”, który miał być konsorcjum tajnych policji szacha Iranu, Saddama Husseina z Iraku, Anwara Sadata w Egipcie i służb wywiadu saudyjskiego, zarządzanych przez Kamala Adhama, jednego z głównych później graczy w aferze BCCI[36].

         „Safari Club” miał swój ogromny udział w obaleniu prezydenta Sekou Toure w Gwinei oraz zabójstwie Amilcara Cabrala, przywódcy ruchu wolnościowego w tym państwie. Komando zabójców klubu Safari próbowało również zlikwidować przywódcę libijskiego, pułkownika Muammara Kadafi’ego. Przyczyniło się do powrotu do władzy dyktatora Barre w Somalii. Czynnie wspierało irańskiego szacha i tajne służby Republiki Południowej Afryki.

         Kiedy w 1981 roku do władzy doszedł Francois Mitterand, SDECE zostało rozwiązane, jednak w to miejsce powołano wkrótce do życia DGSE[37], którego szefem został Pierre Marion. Ten szybko przerzucił zaangażowanie polityczne służb na tory biznesowe. Główne siły poszły na wzmocnienie francuskiego holdingu wojskowo-przemysłowego o nazwie Grupa Bull. Ów militarny kompleks położył nacisk na współpracę z amerykańską firmą komputerową Honeywell[38]. W latach 90. obie te firmy powołały do życia konsorcjum pod nazwą Honeywell–Bull, wspólnie pracując nad wieloma projektami. Podobnie ścisłą  współpracę zawiązały w tym czasie tajne służby obu państw, CIA i DGSE.

         Podejrzewa się, że dla obu tych służb, niewygodna mogła się stać księżna Walii – Diana. W tym czasie była główną orędowniczką zakazu produkcji i używania min przeciwpiechotnych. Wytwórcom tych min z obu współpracujących krajów, międzynarodowa działalność księżnej z pewnością nie była obojętna. To wtedy administracja Clintona wspomogła muzułmańskich Bośniaków dostawą broni wartej 400 milionów USD. Francuzi zaś podpisali z Iranem kontrakt na dostawy ropy wart 2 miliardy USD. Rozliczenia za ten interes były najprawdopodobniej dokonywane w postaci dostaw uzbrojenia dla Bośni.

Księżna Walii

         Coraz głośniejszy sprzeciw wobec min przeciwpiechotnych, jaki podnosił się w tym czasie za sprawą nawołującej do ich wycofania księżnej, mógł być powodem, dla którego rozstała się z tym światem. Wielu wpływowych członków Kręgu z pewnością nie rozpaczało po tej stracie.

         Wiadomo, że księżna znała doskonale co najmniej trzech klubowiczów. Ich nazwiska pojawiają się często w mediach. To Henry Kissinger, George Soros[39] i miliarder Jeremy Goldsmith.

         O lobbowaniu tego pierwszego dla firm zbrojeniowych mówiło się prawie otwarcie. Soros z kolei zapewniał księżnej transport swymi prywatnymi samolotami w jej podróżach do Bośni. Możliwe, że tymi samymi maszynami kursowała tam broń. Z ostatnim z tej trójki Diana miała relacje prawie rodzinne. Przyjaźniła się z jego żoną – Annabel. Mark Shand, brat Kamili Parker-Bowles[40], ożenił się z Clio Goldsmith, siostrzenicą miliardera. Goldsmith pojawił się wraz z Dianą w Pakistanie, kiedy zbierała fundusze na klinikę onkologiczną w Lahore, prowadzoną przez tamtejszego mistrza krykieta – Imrana Khana. Ówczesna żona Khana – Jemima, to córka Goldsmith’a. Wszyscy wzięli udział w uroczystym obiedzie w pałacu prezydenckim w Islamabadzie.

         Księżna Walii stała się popularna głównie z uwagi na swą działalność charytatywną. Odwiedzała szpitale i wspomagała chorych, co było tradycyjnym obowiązkiem księżnych Walii. Jej najbardziej znaną działalnością był jednak zdecydowanie udział w kampanii przeciwko minom. W styczniu 1997 roku poleciała do Angoli, jako wolontariuszka  Czerwonego Krzyża. Pojawiała się wśród osób okaleczonych wskutek wybuchu min lądowych. Uczestniczyła w szkoleniach, jak unikać min oraz wspierała program rozminowania terytoriów Angoli. Cały świat obiegły zdjęcia, na których w hełmie i kamizelce kuloodpornej spacerowała po polu minowym. W sierpniu 1997 roku w podobnym celu odwiedziła Bośnię i Hercegowinę. Zginęła ostatniego dnia sierpnia w wypadku samochodowym w Paryżu. O godzinie 0:24, Mercedes 280SE, którym jechała wraz z Dodim Al-Fayed, zahaczył w tunelu o białego Fiata Uno. Odbił się od niego i uderzył w słup. Kierowca Mercedesa, Henri Paul i Dodi zginęli na miejscu. Ochroniarz Dodiego, Trevor Rees-Jones, odniósł poważne obrażenia. Diana nie została przewieziona do najbliższej kliniki, ale do oddalonego o prawie godzinę jazdy, szpitala Pitié-Salpêtrière, gdzie wkrótce zmarła wskutek rozległych obrażeń wewnętrznych. Także i tu, podobnie jak w opisywanej w tej książce szczegółowo, akcji w Pentagonie, nie spieszono się z udzieleniem poszkodowanej ratunku.

         Nie wiadomo na pewno, czy to właśnie działalność dobroczynna przyczyniła się do jej śmierci. Uważa się jednak, że to właśnie Diana swoim zaangażowaniem spowodowała podpisanie w grudniu 1997 roku  w Ottawie, traktatu przeciwko stosowaniu min lądowych. Zbyt wiele jest wokół tej sprawy niejasności, by przyjąć na wiarę wersję oficjalną. Dla wyjaśnienia okoliczności wypadku w sposób właściwy, nie zrobiono nic. Brytyjska i francuska policja stwierdziły, że Henri Paul był w chwili wypadku pod wpływem alkoholu, patolodzy jednak zaprzeczyli temu, by był w stanie upojenia. Fiat Uno miał należeć do paparazzi’ego Jamesa Andersona, tymczasem 5 maja 2000 roku jego spalone zwłoki znaleziono w jakimś odludnym garażu.

         Ojciec Dodi’ego jest przekonany, że wypadek został przygotowany i zrealizowany przez brytyjskie służby specjalne. Uważa, że rodzina królewska nie chciała zaakceptować Egipcjanina, jako ojczyma przyszłego króla Wielkiej Brytanii. Al Fayed przekonuje, że Diana była z jego synem w ciąży.

         Służby nie pozostały mu dłużne. Już w kwietniu 2002 roku, prestiżowy Le Journal du Dimanche podał, że Al Fayed znajdował się pod ścisłą obserwacją służb francuskich i portugalskich, które podejrzewały go o udział w przemycie do Iranu, uranu 235, jakiego miał się dopuścić w sierpniu 2001 roku. Ponoć Brytyjczycy mieli go na oku od dłuższego czasu, a ich źródła we Francji i Izraelu (!) wskazały na dowody świadczące o przynależności Fayeda do grupy wpływowych i dobrze sytuowanych Arabów, mieszkających w Wielkiej Brytanii, mających koneksje z takimi ugrupowaniami, jak Hamas, Brygady Męczenników Al Aksy i Al Kaida!

         Al Fayed określił te rewelacje mianem vendetty dokonywanej na nim przez służby specjalne. Wszystkie spekulacje na temat Al Fayeda pojawiły się bowiem dopiero w chwili, kiedy zaczął oficjalnie oskarżać służby brytyjskie i CIA o zabójstwo syna i jego partnerki. W latach 2003 – 2005 kolejne śledztwo w sprawie tej tragedii wykazało, iż był to „nieszczęśliwy wypadek”. Jednak już w roku 2006 pojawiły się informacje o tym, że próbki krwi kierowcy Dodiego zostały sfałszowane. Podobno pobrano je z ciała pewnego samobójcy.

         Faktem jest, że służby z obu stron Atlantyku uderzyły w Al Fayeda bardzo mocno, próbując połączyć jego nazwisko z Al Kaidą. Taki zarzut, w tych czasach, to dla zwykłego śmiertelnika prawie pewne osądzenie i skazanie. Uważam, że Al Fayed i „francuski łącznik” wszelkich służb muszą mieć potężną wiedzę o zakulisowych rozgrywkach amerykańskich agencji specjalnych, skoro nie zdołano im dotąd zapewnić pobytu w jakiejś zamorskiej kolonii karnej.

         Może nie bez znaczenia jest fakt, że w roku 1953, Al Fayed współzarządzał firmą produkującą maszyny do szycia Singer.

Jego partnerem w tym interesie był nie kto inny, jak George Herbert Walker Bush.

 



[1] Service de Documentation Exterieure et de Contre-espionnage (SDECE) – Służba Dokumentacji Zagranicznej i Kontrwywiadu. Francuska agencja wywiadowcza, działała w latach 1946 – 1982.

[2] Harold Julian Amery, baron Amery of Lustleigh (ur. 27/03/1919 r., zm. 3/09/1996 r.), brytyjski polityk, członek Partii Konserwatywnej, minister w rządach Harolda Macmillana i Aleca Douglasa-Home'a, członek Conservative Monday Club.

[3] Były szef londyńskiego oddziału MI6.

[4] William Egan Colby (ur. 4/01/1920 r., zm. 27/04/1996 r.) - Dyrektor Centrali Wywiadu, czyli szef CIA, w latach 1973 - 1976.

[5] Edwin John Feulner Jr. (ur. 12/08/1941 r. w Chicago, USA). Przewodniczący konserwatywnej Heritage  Foundation.

[6] Giulio Andreotti (ur. 14/01/1919 r. w Rzymie) – włoski polityk wywodzący się z Partii Chrześcijańsko-Demokratycznej (Democrazia Cristiana). Pisarz i publicysta. Siedmiokrotny premier włoskiego rządu w latach 1972-1973, 1976-1979 i 1989-1992. W czerwcu 1993 r. został oficjalnie pozbawiony immunitetu i oskarżony o współpracę z mafią sycylijską, i o korupcję, wycofał się z życia politycznego.

[7] António Sebastião Ribeiro de Spínola (ur. 11/04/1910 r., w Estremoz, zm. 13/08/1996 r. w Lizbonie), to portugalski, antylewicowy generał i polityk. Po tak zwanej rewolucji goździków, od kwietnia do września 1974 roku był przewodniczącym Komitetu Ocalenia Narodowego i prezydentem. Od 1975 do 1976 r. przebywał na emigracji. Od roku 1981 był marszałkiem.

[8] Watykański prałat, członek masońskiej loży P2.

[9] Urodzony 13/09/1936 r. w Caserta, członek Ordine Nuovo, na przełomie lat 60/70 przywódca włoskiej, skrajnie prawicowej formacji - Avanguardia Nazionale, przyjaciel Licio Gelli’ego, mistrza loży P2.

[10] Richard Milhous Nixon (ur. 9/01/1913 r. w Kalifornii, zm. 22/04/1994 r. w Nowym Jorku). 37. prezydent Stanów Zjednoczonych, wcześniej 36. wiceprezydent. Działacz Partii Republikańskiej. Był jedyną osobą wybieraną dwukrotnie na urząd prezydenta oraz wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych, a także jedynym prezydentem, który ustąpił ze stanowiska przed końcem kadencji.

[11] Henry Alfred Kissinger (ur. 27/05/1923 r. w Fürth w Niemczech, jako Heinz Alfred Kissinger), to amerykański polityk i dyplomata. Obywatelstwo amerykańskie posiada od roku 1943. Agent wywiadu PRL Michał Goleniewski, który przeszedł na stronę Zachodu w 1961, twierdził, że Kissinger był agentem GRU, zwerbowanym jeszcze w czasie swojego pobytu w Niemczech w 1945. Informacje te potwierdził były agent KGB Anatolij Golicyn.

[12] Kabus ibn-Said (ur. 18/11/1940 r. w Salali) - sułtan Omanu. Został sułtanem po obaleniu swojego ojca Saida w 1970. Jest też sułtanem stolicy kraju Maskatu, premierem kraju oraz ministrem kilku resortów.

[13] Ion Iliescu (ur. 3/03/1930 r. w Olteniţa) - rumuński polityk, prezydent Rumunii w latach 1989-1996 oraz  2000-2004.

[14] Husajn ibn Talal, król Husajn I (arab. حسين بن طلال; ur. 14/11/1935 r. w Ammanie, zm. 7/02/1999 r.) - król Jordanii z dynastii Haszymidów. W 1958 r. doprowadził do unii z Irakiem, tworząc Federację Arabską. W 1970 r. zlikwidował na terytorium Jordanii Organizację Wyzwolenia Palestyny. W 1988 r. zrezygnował z praw do Zachodniego Brzegu Jordanu na rzecz Palestyńczyków.

[15] Margaret Hilda Thatcher (z domu Roberts, ur. 13/10/1925 r.) – brytyjska polityk, premier Wielkiej Brytanii w latach 1979-1990. Za swą stanowczość w stosunku do strajkujących górników i do państw komunistycznych nazywana Żelazną Damą.

[16] Franz Josef Strauß (ur. 6/09/1915 r. w Monachium, zm. 3/10/1988 r. w Ratyzbonie) – polityk niemiecki. Współzałożyciel, a następnie przewodniczący (od 1961 r.), bawarskiej partii CSU. Członek rządu federalnego oraz wieloletni premier rządu lokalnego Bawarii (1978–1988).

[17] Ronald Wilson Reagan (ur. 6/02/1911 r. w Tampico, w Illinois, zm. 5/06/2004 r. w Bel Air, w Kalifornii) – 40. prezydent USA (1981–1989) i 33. gubernator Kalifornii. W młodości był aktorem filmowym. Jako prezydent USA wspierał “Solidarność” w walce z obozem rządzącym w PRL.

[18] Światowa Liga Antykomunistyczna (ang. World Anti-Communist League)) – organizacja założona w 1966 w Tajpej na Tajwanie. Od 17 września 1994 roku znana jako Światowa Liga dla Wolności i Demokracji.

[19] Heritage Foundation, to jedna z najbardziej wpływowych konserwatywnych organizacji na świecie. Powstała  w 1973 roku, a jej siedzibą jest Waszyngton.

[20] Organizacja antykomunistyczna powiązana ze Światową Ligą Antykomunistyczną, rozwiązana w roku 1986, po aferach Watergate i Cointelpro. Powołano wówczas jej kontynuatorkę w Wielkiej Brytanii, którą rozwiązano w roku 2001. Znana m. in. z walki z imigracją kolorowej ludności do Europy i Wielkiej Brytanii.

[21] W wolnym tłumczeniu – Stowarzyszenie Wolności, to grupa nie mająca teoretycznie powiązań z partiami politycznymi Wielkiej Brytanii, starająca się oddziaływać na zwiększanie praw jednostki. Wielu jej członków wywodziło się z Partii Konserwatywnej.

[22] Propaganda Due, to loża masońska, na której czele stał Licio Gelli, organizator zbrojnej "władzy równoległej", mającej interweniować, w przypadku dojścia do władzy we Włoszech komunistów. Organizacja razem z Lożą Monte Carlo należała do powojennego podziemia faszystowskiego we Włoszech. Poza Włochami P-2 aktywna była również w Urugwaju, Brazylii i Argentynie. Nadal obecna w strukturach Watykanu.

[23] Opus Dei (łac. Dzieło Boże), to prałatura personalna w Kościele katolickim. Powstała w Madrycie, 2/10/1928 r. z inicjatywy św. Josemarii Escrivy de Balaguera. Jest obecna w 61 krajach, w tym w Polsce.

[24] Ruch pod Wezwaniem Ducha Świętego dla Zjednoczenia Chrześcijaństwa Światowego, to sekta założona w 1954 roku w Seulu przez Sun Myung Moona. Wybitnie szkodliwa i antykatolicka organizacja.

[25] Instytut założony w roku 1979 przez Benjamina Netanyahu, mający oddziaływać na postrzeganie przez USA i resztę świata Organizacji Wyzwolenia Palestyny, jako bytu ściśle terrorystycznego.

[26] Mianem tym określono skandal polityczny i związany z nim kryzys konstytucyjny, który dotknął USA w pierwszej połowie lat 70. W jego wyniku prezydent Richard Nixon został zmuszony podać się do dymisji. W nocy 17/06/1972 r. przyłapano pięć osób próbujących zainstalować podsłuch w siedzibie sztabu wyborczego amerykańskiej Partii Demokratycznej w Waszyngtonie, w budynku biurowym kompleksu Watergate. To dało początek aferze, która z czasem doprowadziła do rezygnacji Nixona z urzędu.

[27] Sir Edward Richard George „Ted” Heath (ur. 9/07/1916 r., zm. 17/07/2005 r.) był brytyjskim politykiem, liderem Partii Konserwatywnej i premierem Wielkiej Brytanii w latach 1970-1974.

[28] James Harold Wilson (ur. 11/03/1916, zm. 24/05/1995 r.) był politykiem brytyjskiej Partii Pracy, premierem Wielkiej Brytanii w okresie od 1964 do 1970 roku i od 1974 do 1976 r., kiedy niespodziewanie złożył dymisję. Wymusił ją na nim brytyjski kontrwywiad MI5, który przy wsparciu dziennikarzy sugerował powiązania Wilsona z KGB. MI5 sprowokowało również strajk powszechny w Irlandii Północnej, by osłabić rząd premiera.

[29] François Maurice Adrien Marie Mitterrand (ur. 26/10/1916, zm. 8/01/1996 r.) – socjalistyczny polityk francuski, prezydent Francji w latach 1981-1995.

[30] Sven Olof Joachim Palme (ur. 30/01/1927, zm. 28/02/1986 r.), to szwedzki polityk, przewodniczący Szwedzkiej Socjalistycznej Partii Robotniczej, w latach 1969-1976 był premierem, ponownie został nim w roku 1982. Zginął zastrzelony 28/02/1986 roku w centrum Sztokholmu.

[31] Edward Gough Whitlam (ur. 11/07/1916 r. w Melbourne) - australijski prawnik, polityk, dwudziesty pierwszy premier Australii. W roku 1975 w wyniku kryzysu konstytucyjnego Whitlam został zdymisjonowany z funkcji premiera przez Gubernatora Generalnego Johna Kerra.

[32] Operacja Chaos została zarządzona przez prezydenta Lyndona B. Johnson’a. Jej celem było ustalenie, czy amerykański ruch przeciwko wojnie w Wietnamie był kierowany lub finansowany z zagranicy. Założono akta tysiącom amerykańskich obywateli, chociaż CIA nie mogła się mieszać w operacje na terenie Stanów Zjednoczonych. Operacja trwała w najlepsze jeszcze po objęciu prezydentury przez Nixona.

[33] COINTELPRO, (ang.: Counter Intelligence Program), czyli program kontrwywiadowczy. Jego realizację rozpoczęto w roku 1955, kiedy szef FBI Hoover powiadomił Radę Bezpieczeństwa Narodowego, że istnieje  plan infiltracji, penetracji i rozbicia Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych. Plan polegał nie tylko na tropieniu, ale na całkowitym zniszczeniu partii. Z czasem, programem tym objęto monitorowanie wszelkich organizacji w USA. W ramach programu stosowano także przemoc, w tym zastraszanie i zabójstwa.

[34] Torysi, to angielskie ugrupowanie polityczne, opozycyjne do wigów, powstałe w końcu XVII wieku, reprezentujące interesy ziemiaństwa, dworu, Kościoła.

[35] FLN (franc. Front de Libération Nationale), to socjalistyczna partia w Algierii, powstała 1/11/1954 r., dążąca do wyzwolenia kraju spod panowania Francji. Z jej inicjatywy powstała algierska Narodowa Armia Wyzwoleńcza (Armée de Libération Nationale), która doprowadziła do uzyskania przez Algierię niepodległości.

[36] BCCI, Bank of Credit and Commerce International, duży, międzynarodowy bank powstały w Londynie, w 1972 r. Założył go pakistański finansista Agha Hasan Abedi. Spółka zarejestrowana była w Luksemburgu. Bank działał w ponad 70 krajach świata i miał ponad 400 oddziałów. W 1991 r. jego działalność zakończyła się ogromnym skandalem, kiedy okazało się, że stanowił pralnię pieniędzy, właścicieli oskarżono o korupcję, wspieranie terroryzmu, sprzedaż technologii nuklearnych, oszustwa podatkowe, przemyt, przestępstwa imigracyjne, bankowe, handel bronią i machinacje w handlu nieruchomościami. Bank posiadał własną sieć wywiadowczą, a w jego działalność zaangażowanych było kilka wywiadów różnych państw.

[37]  Direction Générale de la Sécurité Extérieure (DGSE) Dyrekcja Generalna Bezpieczeństwa Zewnętrznego. Francuska agencja wywiadu wojskowego i strategicznego, powstała w 1981 roku, choć formalnie rozpoczęła działalność dopiero 2 kwietnia 1982 roku.

[38] Amerykański koncern przemysłowy związany z automatyką, który powstał w roku 1906 z siedzibą główną w Morristown w stanie New Jersey. Honeywell Fire Systems przekazał niedawno system przeciwpożarowy NOTIFIER® dla World Trade Center (WTC) Tribute Center. Jest to interaktywne centrum edukacyjne w Nowym Jorku  pokazujące wydarzenia z 11-go września 2001r., przeżycia ludzi uratowanych i tych z ekip ratunkowych oraz późniejsze akcje porządkowe. Honeywell zakupił firmę ActivEye, dostawcę oprogramowania analizującego obraz video oraz aplikacji dotyczących systemów bezpieczeństwa. Oprogramowanie analizy wideo, dostarcza naturalny obraz w czasie rzeczywistym, wykrywając, klasyfikując i śledząc obiekty, które na podstawie swej aktywności zostały odróżnione jako podejrzane. Podczas sympozjum zorganizowanym w Bazie Lotniczej NATO w Brukseli, Honeywell przedstawił współdziałanie cyfrowej telewizji dozorowej z systemem nadzoru radarowego. Połączone systemy Honeywella, Digital Video Manager i Honeywell Radar Video Surveillance, umożliwiają wykrycie obiektu i jego śledzenie za pomocą kamer z głowicami uchylno-obrotowymi, sprzężonymi z radarem. Producent „czarnych skrzynek”, w tym najbardziej kontrowersyjnej, wydobytej z samolotu UAL 93, który rzekomo rozbił się pod Shanksville.

[39] George Soros (ur. 12/08/1930 r. w Budapeszcie) – finansista amerykański pochodzenia węgiersko-żydowskiego, jeden z najbardziej znanych spekulantów walutowych. Hochsztapler, którego w roku 2000 Gazeta Wyborcza wyróżniła George'a Sorosa tytułem Człowieka Roku. Laudację na jego cześć wygłosił ówczesny minister spraw zagranicznych prof. Bronisław Geremek.

[40] Jej Królewska Wysokość Camilla Rosemary Mountbatten-Windsor, księżna Kornwalii, z domu Shand, primo voto Parker Bowles (ur. 17/07/1947 r. w Londynie), wieloletnia partnerka i druga żona księcia Walii.

 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »
Top! Top!

Nasza strona korzysta z plikow cookies w celu gromadzenia anonimowych statystyk, jesli nie blokujesz tych plikow, to zgadzasz sie na ich uzycie oraz zapisanie w pamieci urzadzenia. Mozesz samodzielnie zarzadzac plikami cookies w ustawieniach przegladarki.