Strona Mirosława Dakowskiego
Odwiedza nas 18 gości
S T A R T arrow O POLSKĘ arrow Żydowska agresja arrow Dlaczego występuję przeciwko żydom?
Saturday 26 September 2020 06:56:50.30.
migawki
 

  26.09.20 Bielsko Biała – comiesięczna Msza święta i Pokutny Marsz Różańcowy za Ojczyznę

26.09.20 Kielce – Msza Święta i Pokutny Marsz Różańcowy za Ojczyznę

27.09.20 Siedlce – Msza Święta i Pokutny Marsz Różańcowy za Ojczyznę

Przypominamy, że NIE MA obowiązku noszenia maseczek ani w przestrzeni publicznej, ani w pomieszczeniach zamkniętych (także w kościołach), o ile osoba nienosząca maseczki ma na przykład stany lękowe, lub "trudności w oddychaniu", przy czym NIE MUSI posiadać żadnego zaświadczenia w tej sprawie.

 
W Y S Z U K I W A R K A
Dlaczego występuję przeciwko żydom? Drukuj Email
Wpisał: Ks. prof. Józef Kruszyński, 1923   
02.02.2018.

Dlaczego występuję przeciwko żydom?

Ks. prof. Józef Kruszyński, 1923

 

Żydzi postanowili nam odebrać Polskę. Idziemy przeto wszyscy na szaniec i rozpoczniemy walkę o «być albo nie być«.



[W drugim dziesięcioleciu XXI wieku zostaliśmy Polacy zmuszeni do walki o przeżycie. Musimy więc też poznać stan tej walki sprzed wieku. MD]



Z PRZEDMOWĄ DYREKTORA TOWARZYSTWA »ROZWÓJ« EDWARDA ZAJĄCZKA
Nakładem Dyrekcji T-Wa »Rozwój« Na Wojew. Kieleckie.
Skład Główny: T-Wo »Rozwój«, Warszawa, Ul. Żórawia

KIELCE 1923

PRZEDMOWA
(pisownia oryginalna)


Rozpocząwszy w roku 1918 nowy okres życia, przepojeni nadmiarem radości, zapomnieliśmy o tem, że otrzymana wolność nie jest jeszcze wolnością. Odpędziwszy bowiem zewnętrznych najeźdźców, zabraliśmy się do pracy twórczej nad ugruntowaniem tej wolności. I na progu odrodzeniowej pracy stanęliśmy wobec nowego niebezpieczeństwa, idącego ku nam, od wroga, którego nie będziemy szukali w sąsiednich państwach, bo go mamy wśród siebie, z nim żyjemy, i, niestety, większość społeczeństwa polskiego go popiera. Wrogiem tym jest całe żydostwo. Powiadam - całe, bo jeżeli chodzi o wrogi stosunek do polski, to cechuje on wszystkich bez wyjątku żydów na całym świecie, społeczeństwo polskie jednak choć późno, ale dojrzało. Nie ma w Polsce zakątka, gdzieby sobie nie zdawano sprawy z ogromu tego niebezpieczeństwa.

Pomimo szykan i ubliżających Polsce represyj, stosowanych przez niektóre czynniki rządowe do organizacyj, mających na celu bądź pośrednio, bądź bezpośrednio za cel walkę z żydostwem, a raczej samoobronę, organizacje te dochodzą do zenitu rozwoju.
Po całej Polsce powstają co raz to nowe oddziały towarzystwa »Rozwój«, a półki księgarskie zasilane są stale nowemi dziełami, broszurami, omawiającemi tę »sprawę - spraw«, jak to słusznie kwestję żydowską nazwał jeden z narodowych publicystów. Dzieła, broszury, prasa, wiece, konferencje i odczyty budzą powoli, ale stale drzemiącego ducha w narodzie, który się ocknął i staje w szeregu zastępu, liczącego już miljony. Miljony te, które potrafiły zdusić molocha wschodniego i poskromić hydrę krzyżacką, stają obecnie jako karni szermierze wolności do walki o byt polski i o jej przyszły charakter.

Kierowników tej armji jeszcze mało, ale wybitni. Na grobie niezapomnianych postaci, jak: śp. P. Jeleński, Niemojewski, Teodor Jeske - Choiński i Wiktor Czajewski, których nazwiska na równi z tymi, co prowadzili walkę orężną powinny być zapisane złotemi zgłoskami w dziejach naszych, widzimy nowe jednostki, które poświęcają wszystko, by tak palącą kwestję we właściwem świetle przedstawić. Do tych zaliczyć muszę autora niniejszej broszury ks. prof. Józefa Kruszyńskiego, którego dzieła o kwestji żydowskiej cieszą się wielką popularnością w całej Polsce. Do szeregu prac przybywa i ta, w której czcigodny Autor odpowiada na pytanie »Dlaczego występuję przeciwko żydom ?«. Chcąc zaznajomić ogół z osobą znanego i zasłużonego autora, przytaczam króciutki życiorys, który będzie niejako uzupełnieniem tych licznych prac o kwestji żydowskiej.
Ks. Józef Kruszyński urodził się dnia 18-go marca 1877 r. Lata dziecięce przepędzał w domu rodzicielskim na wsi w piotrkowskiem. Otrzymawszy średnie wykształcenie, w r. 1894 wstąpił do seminarjum duchownego we Włocławku. W r. 1899 ukończył seminarjum i udał się tego samego roku na wyższe studja do akademji duchownej w Piotrogrodzie. W roku 1903 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Jerzego Szembeka. W tymże roku ukończył Akademję ze stopniem magistra św. Teologji. W sierpniu 1923 roku otrzymał nominację na wikarjusza w Radomsku przy kościele parafjalnym i pozostawał na tem stanowisku do maja 1904 roku. W tym samym roku został powołany na profesora do seminarium duchownego we Włocławku, gdzie objął katedrę pisma św. Na stanowisku profesora pozostaje do tego czasu.

Odczuwając potrzebę zetknięcia się ze światem naukowym zagranicznym, tudzież pogłębienia studjów nad pismem świętem, przedsiębrał wiele podróży naukowych. W roku 1905 wyjeżdża na trzymiesięczny pobyt do Londynu, gdzie oddaje się gorliwie studjom orjentalistyki w muzeum brytyjskiem. W czasie swego pobytu w Anglji odwiedza uniwersytety i styka się z życiem naukowem w Oksfordzie» Dublinie, Cambridge, Maynooth College w Irlandji i w innych miejscowościach Anglji. W roku 1906 wydaje pierwszą książkę pt. »Ewangelja według św. Marka« : jest to krótki komentarz na wzór szkolnych podręczników wydawanych w Anglji. W roku 1907 po raz wtóry odwiedza Anglję, gdzie przepędza sześć tygodni na wytężonej pracy w tymże muzeum brytyjskiem.
Ponieważ przedmiot, któremu się poświęcał, wymagał znajomości kultury wschodu, przeto pod koniec 1907 roku udaje się na półroczny pobyt na wschód. Przybywa najprzód do Bejrutu w Syrji na Uniwersytet św. Józefa. Przez jeden semestr studjuje pod kierunkiem znanych orjentalistów, jak Rozenvalle, Cheiks i innych, archeologję wschodnią, napisy fenicko-syryjskie, tudzież egzegezę. W ciągu dwóch następnych miesięcy odbywa podróże naukowe po Syrji, Palestynie i Egipcie. W r. 1909 wydaje obszerną historję biblijną starego testamentu. Tegoż roku w czasie wakacji udaje się po raz trzeci w celach naukowych do Londynu. W roku 1912 odbył podróż naukową pod nazwą: »Śladami św. Pawła« na Bałkanach, w Grecji i Azji Mniejszej. W roku 1914 stanął na czele wycieczki nauczycielskiej do Palestyny i Egiptu, zorganizowanej przez kuratora okręgu naukowego w Warszawie.

W czasie wojny napisał dwa poważne dzieła z zakresu Biblji, a mianowicie: »Wstęp ogólny do pisma świętego« i »Wstęp szczegółowy do ksiąg świętych nowego testamentu«. Wydał nadto kilkanaście drobniejszych prac oraz wiele artykułów, zwłaszcza z dziedziny pisma św., umieszczonych w czasopismach naukowych. Po skończonej wojnie, gdy kwestja żydowska w Polsce zaciążyła całym swoim ogromem nad naszemi stosunkami politycznemi, ks. prof. Kruszyński rozpoczął pracę na polu żydoznawczem, popularyzując ową kwestję i zapoznając społeczeństwo z ukrytemi planami żydostwa. Studjom tym zawdzięczamy kilka prac, które w pokaźnej liczbie rozeszły się po kraju, zapoznając wszędzie sfery społeczne z dążeniami żydów.

Niniejsza broszura jest, jak już wspomniałem, odpowiedzią a zarazem usprawiedliwieniem, dlaczego ks. Kruszyński odstąpił od prac naukowych, poświęcając się życiu społecznemu i publicystyce, ujawniając groźne niebezpieczeństwo, jakie idzie ku nam ze strony żydostwa. Na tem polu życzyć musimy szanownemu autorowi dużo wytrwałości w pracy, a z pewnością, jeżeli nie u całego społeczeństwa polskiego, to przynajmniej u licznych zastępów »Rozwojowców polskich« zyska sobie uznanie.


Łódź, dnia 21 maja 1923 r.

Edward Zajączek, dyrektor okręgowy T-wa »Rozwój« na województwo kieleckie.

====================

Dlaczego występuję przeciwko żydom?

Ks. prof. Józef Kruszyński
I.
Kwestją żydowską zajmuję się dopiero od roku 1919. Jako profesor seminarjum duchownego we Włocławku od r. 1905, oddawałem się studjom pisma św. oraz języka hebrajskiego, które to przedmioty wykładam. Pracom nad pismem św. poświęcałem swój cały czas, jakim mogłem rozporządzać. Wydałem kilka dzieł z zakresu Biblji i wiele artykułów poświęciłem temu przedmiotowi w czasopismach naukowych i społecznych.
Badając pismo św., miałem sposobność zatrzymywania uwagi nad życiem i charakterem żydowskim z epoki biblijnej. Wglądając w przeszłość izraelitów, tem samem nie mogłem mieć za obce tego wszystkiego, co związane jest z życiem i dążeniami spółczesnego żydostwa. Wszak w
przekonaniu powszechnem żydzi spółcześni uchodzą za następców tych dawnych synów izraela, o których tyle szczegółów dowiadujemy się z ksiąg świętych.
Według tego samego przekonania żydzi
zachowali czystość rasy, te same obyczaje, tę samą wiarę, pracują nawet dzisiaj nad wskrzeszeniem zamarłego języka hebrajskiego, którem kiedyś przed rozproszeniem rozmawiali w Palestynie, są więc tymi samymi żydami, których z górą przed trzema tysiącami lat gromił Mojżesz, napominali prorocy, przepowiadali ich przyszłość, rozwijali przed oczyma obrazy wybawienia mesjańskiego.
Opierając znajomość żydów na piśmie św., wyrabiamy w sobie pewien sentymentalizm, pewien liryczny nastrój względem długowiecznego narodu, przechodzącego tak różne koleje, zwłaszcza od czasu swego rozproszenia.

Nie należy się dziwić, że takie uczucia rodzą się w duszy chrześcijanina, który zwykł patrzeć na pismo św. jako na księgę natchnioną przez Boga. Zrozumieli to dobrze żydzi od czasu, jak tylko się znaleźli w rozproszeniu pomiędzy narodami chrześcijańskiemi i dlatego niejednokrotnie potrafili ich haniebnie oszukiwać.
Spoglądając jednak na życie spółczesnych żydów, widziałem ogromny przedział pomiędzy żydostwem, z którem stykamy się dzisiaj, a izraelitami z okresu starego testamentu.
Widziałem nadto wielką różnicę co do ich charakteru, dążeń, obyczajów i zwyczajów, a nade wszystko wierzeń i nadziei. Skąd wzięła się ta różnica ? Jak to wszystko się stało, że dzisiejsi żydzi to niby ci sami, ale nie ci sami?
Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że istnieje cała przepaść, zwłaszcza co do przekonań religijnych, pomiędzy żydami doby obecnej, a izraelitami starego testamentu. Zupełnie niesłusznie utożsamiamy dzisiejszych żydów z izraelitami z czasów przedchrystusowych, a jeszcze większy popełniamy błąd, gdy moralną wartość dzisiejszego żydostwa opieramy na tych wskazaniach starego testamentu, które odnoszą się do dawnych przodków dzisiejszych icków, mośków itd. Bardzo wielu autorów chrześcijańskich właśnie w ten sposób formuje sąd swój o żydach, i dlatego popełnia błędy. Żydostwo dzisiejsze jest całkiem inne, bardzo mało podobne do biblijnego. Weźmy sobie to za pewnik i sprawdzian w badaniu kwestji żydowskiej.
Zajmowały mnie bardzo te wielkie przemiany w duszy żydowskiej i marzyłem nad opracowaniem dzieła naukowego, w któremby było wyłożone, dlaczego żydzi tak bardzo odstąpili od wiary swoich ojców, choć w zasadzie posiadają te same, co ongiś, księgi święte ? Dlaczego nie przyjęli nauki jezusa chrystusa, który przecież według ich ksiąg dawnych, posiadających największą powagę i uznanie, był ponad wszelką pewność tym przyobiecanym mesjaszem ? Dlaczego wreszcie żydzi, znajdując się w rozproszeniu pośród narodów chrześcijańskich, zawsze pracowali i nie przestają pracować nad zgubą tychże narodów ? - oto pytania, które miały znaleźć odpowiedź w tej mojej zamierzonej pracy.

Musiałem jednak odłożyć zamierzenia na plan dalszy, a zająć się sprawą bardziej praktyczną, to jest popularyzowaniem kwestji żydowskiej wobec wielkiego niebezpieczeństwa, jakie zaczęło nam grozić ze strony żydostwa tak międzynarodowego, jak i polskiego! Niebezpieczeństwo to spotęgowała i ujawniła niedawno miniona wojna światowa.


II.
Stosunek żydów do narodu polskiego opierał się zawsze na wielkiem oszustwie. Gdy wejrzymy bliżej w historję żydów w Polsce, zauważymy dni sielanki, ale jednocześnie i dni grozy, jakie żydzi wytwarzali dzięki swemu stanowisku i uświęconym dążeniom, od których nic ich odwieść nie mogło.
Ile razy żydzi przewidywali, że otwarta walka ze społeczeństwem nie może przynieść żadnych korzyści, starali się o pozory ugody. Byli przykładnymi, lojalnymi, obiecującymi, wypełniali prawa państwowe, zachowując dla siebie odrębność co do życia rodzinnego, religijnego i wszelkich ustaw wypływających z religji mojżeszowej.
Polska zawsze na to udzielała swej zgody. Dlatego też, poczynając od średniowiecza, żydzi nigdzie na świecie nie korzystali z takich swobód wewnętrznych, jak w Polsce. Tworzą własne zarządy gmin, kahały, mają swoje sejmiki, na których zapadają uchwały obowiązujące całe żydostwo. Zagarniają w swoje ręce handel; i społeczeństwo polskie posuwa się w swym lojaliźmie dla obcych przybyszów tak daleko, że nic nie widzi w tem niewłaściwego — owszem, tak się zachowuje względem żydów, jakby im było wdzięczne, że nie potrzebuje odrywać się od roli, do której od dawna przywykło.
Pod wpływem tych swobód wewnętrznych wytwarza się specjalny typ żyda polskiego, noszącego odrębny strój, odsuwającego się w życiu społecznem od ludności miejscowej, niepoczuwającego się nawet do przyswojenia sobie języka krajowego. Żydostwo samo zamykające się w ghettach, robiło wrażenie, że go nic nie obchodzą potrzeby państwowe, że nawet nie posiada żadnych aspiracyj poza materjalnemi, które potrzebne były do egzystencji.
Z ludnością krajową mieli tylko styczność o tyle, ile wymagały tego względy handlowe. Nawet zdobywanie fortun przez żydów nie wzbudzało w społeczeństwie polskiem podejrzliwości, że owe fortuny mogą być obrócone na walkę z rdzenną ludnością kraju. Jeżeli niekiedy z przyczyn niepomiernego wzbogacania się klas żydowskich reagowała ludność polska i domagała się od władz rządowych pewnych ograniczeń i kontroli, to pochodziło to głównie z tego powodu, że
żydzi po większej części dochodzili do bogactw drogą nielegalną, np. przez lichwę, czy też monopolizowanie towarów i nakładanie dowolnych cen. Przeważnie zapatrywano się u nas na żydów jako na bezdomnych wygnańców z obcych krajów, którzy niczego więcej nie szukają u nas, jak tylko spokojnej gościny. Żywioł polski przeważnie skupiał się na wsi i poświęcał się rolnictwu, do handlu się nie garnął, gdyż rola w zupełności wystarczała na jego utrzymanie. Handel oddawał całkowicie w ręce przybyszów, którzy w tym kierunku wykształcili się na zdolnych kupców, opanowując prawie zupełnie dziedzinę handlu i zaludniając miasta polskie.
W Polsce bezustannie łudzono się nadzieją, że żydzi kiedyś przemienią się w Polaków i z czasem znikną cechy odrębności rasowej. Pod wpływem tych przekonań udzielano żydom rozległych swobód, które były dla nich niedostępne na zachodzie Europy. Nic też dziwnego, że ściągało do nas żydostwo z zagranicy i tak prędko się powiększało, że masy żydowskie nie mogły iść razem z postępem i oświatą.

Wystarczy powołać się na dane historyczne: w roku pierwszego rozbioru 1772. Było w Polsce na 15 miljonów ludności polskiej — 500.000 żydów; w roku 1790 na 8 miljonów Polaków — 300.000 żydów. Księstwo Warszawskie w r. 1810 liczy 4,300.000 ludności polskiej, w tem 300.000 żydów i tak wciąż rośnie liczba żydów, a dzisiaj wynosi 4,200.000, co stanowi blisko 14% ludności, podczas gdy największe zażydzenie w innych krajach sięga 2 lub 3 %.

Należy jeszcze i to wziąć pod uwagę, co wykazał dr St. Michalski w swej broszurze »Walka o Polskę«, że w roku 1917 w Warszawie rodziło się 136 dzieci żydowskich na 100 polskich. Zapewne i w dzisiejszych powojennych czasach nie wiele się zmienił stosunek na korzyść zbiedzonej ludności polskiej. Masy na ogół pozostawały ciemne, lecz ta ciemnota, jak się później okazało, została wyzyskana dla dążności żydowskich, które nie bacząc na ciemnotę, były rozwijane wśród tłumów i przekazywane dla potomności głównie drogą talmudycznego kształcenia. Umysły trzeźwiejsze wśród Polaków zdołały, dostrzec, że te ciemne masy żydowskie, zarówno jak żydzi zbogaceni i oświeceni, są nam na ogół nieprzychylne, obłudne i działające na szkodę Polski.

Czy to weźmiemy jakąkolwiek gałąź handlu czy przemysłu, czy jakiekolwiek w ogóle pole, na którem żyd stykał się ze społeczeństwem polskiem, łatwo było można zauważyć, że oszukiwanie Polaków nie płynęło wyłącznie z chęci zbogacenia się, ale odgrywały tu także rolę względy ideowe. I tak, gdy żyd szynkarz rozpajał chłopa polskiego, cieszył się nie tylko tem, że ciągnął zysk, ale także i tem, że owego chłopa prowadził do zguby moralnej. Temi samemi pobudkami się kierował, gdy namawiał do nierządu, do wykroczeń przeciwko etyce czy prawodawstwu religijnemu, czy też cywilnemu. W »Protokułach mędrców Sjonu« (w polskiem wydaniu tytuł książki »Baczność«) sami żydzi do tego się przyznają.

Paragraf 9-ty »protokułów« mówi: »My demoralizujemy, kusimy i znieprawiamy młodzież chrześcijańską przez wychowanie i teorje fałszywe, złe dla nas — ale dobre dla niej«. Przede wszystkiem żydzi starają się podkopać powagę kleru katolickiego. Paragraf 17-ty »protokułów« mówi: »od dawna staramy się hańbić kler chrześcijański«, paragraf zaś 4-ty uczy: »powinniśmy podkopać i wyrwać wiarę w boga i w duszę, a zastąpić to kalkulacją materjalną, to jest materjalizmem«. W tym duchu działają dzisiaj rozgłośne i przez żydostwo całego świata reklamowane teorje żyda A. Einszteina. Paragraf 17-ty »protokułów« w dalszym ciągu objaśnia: »staramy się już od dawna zdyskredytować chrześcijański kler i zniweczyć ich misję. Wpływ ich na lud zmniejsza się codzień. Swoboda sumienia dziś jest proklamowana wszędzie i jest tylko kwestją czasu, kiedy nastąpi zupełny krach chrześcijaństwa. Z innemi religjami łatwiej sobie wtedy poradzimy«.
Takie stanowisko żyda podyktowane było etyką talmudu, dążącego do walki z chrześcijaństwem. Chrześcijaństwo największego wroga posiada w talmudzie, który, jak wiadomo, jest podstawowem prawem i fundamentem wierzeń i całej etyki spółczesnego żydostwa.

Podnosił się przeciwko temu bunt ze strony tych jednostek, co pojmowały w należytem świetle ową etykę talmudową. Domagano się ograniczeń względem żydów. Nigdy jednak w ojczyźnie naszej ów sprzeciw nie pociągnął szerokich mas ludowych i nigdy też nie doszło do takiej walki, jak w zachodnich krajach Europy, gdzie żydostwo było zmuszone opuścić ziemię, której gościnności tak haniebnie nadużyło. Na wypadek takich zatargów szły protesty, uniewinnienia, przyrzeczenia posłuszeństwa, a nawet przekupstwa ze strony żydów.
Władze państwowe prawie zawsze interweniowały, opinja społeczna się uspakajała i znowu następował w naszych dziejach okres swobodnego rozwoju żydów. Żydzi nauczeni smutnem doświadczeniem byli w swych występach przeciwko chrześcijaństwu daleko ostrożniejsi i potrafili uśpić uwagę ogółu na bieg pracy występnej, choć wewnętrznie nie przestawali się organizować, porastać w dobrobyt i szerzyć uświadomienie o niepokonanej sile »talmudycznej więzi«.
Takie koleje i takie doświadczenia z żydami przeżywał naród polski aż do ruchów wolnościowych, które nastały w naszym kraju po przegranej wojnie japońskiej w roku 1905.
Podówczas z jednej strony widniały widoki uzyskania swobód obywatelskich, a z drugiej organizacje żydowskie w kierunku uświadomienia narodowego, jak np. Sjonizm, tak dalece wzrosły, iż żydzi nie wahali się wystąpić ze swojemi żądaniami na arenę życia publicznego. Zażądali własnych posłów do dumy, publicznie lekceważyli narodowe aspiracje polskie, przechylając się na stronę silniejszego, to jest Rosjan. Znaną jest dzisiaj rzeczą z dokumentów rządowych caratu, że żydzi w królestwie za czasów premjera Goremykina robili propozycje w Piotrogrodzie,
by im oddano w ręce rusyfikację Polski1.
Gdy się to działo, szersze sfery społeczne zaczęły zapatrywać się we właściwem świetle na sprawę żydowską. Ci, co do tego czasu jeszcze łudzili się nadzieją, ze żydzi oświadczą się za Polakami, zmienili swoje zdanie. Zaczęli pisać przeciwko żydom: Andrzej Niemojewski, Aleksander Świętochowski i wielu innych, którzy do tego czasu trzymali stronę żydów. W społeczeństwie wzrastało uświadomienie, że należy się bronić przed żydami, którzy działają i będą działali przeciwko Polsce. Nie posiadając wolności, a tem samem i własnych rządów, nie mogliśmy się zdobyć w walce z żydami na nic innego, jak tylko na bojkot. Zaczęto pomijać sklepy żydowskie, zakładano własne przedsiębiorstwa itd. Żydzi bardzo się ulękli bojkotu. Spostrzegli, że jeszcze nie nadszedł czas do wystąpienia wyraźnie przeciwko Polsce, więc starali się wszelkiemi siłami zmienić stanowisko zajęte względem nich przez Polaków.
______________________________________
1 - por. Stefanja Laudyn - Chrzanowska: Sprawa światowa: Żydzi, ludzkość, Polska. Poznań, 1923, str. 226.

Zaczęli składać winę na litwaków, to jest żydów rusyfikatorów, przybyłych z Rosji, sami zaś przekonywali naiwnych, że pragną żyć w zgodzie z ludnością chrześcijańską, że bojkot doprowadzi Polskę do ruiny itp.

Co się zaś tyczy naszego stanowiska, to należy wyznać ze smutkiem, że wznieciliśmy w sobie, jak w bardzo wielu innych ważnych wypadkach, słomiany ogień. Bojkot uprawiała tylko inteligencja miejska, natomiast do wielkich mas ludowych nie mogły przeniknąć nowe hasła. Starano się tam oddziałać, lecz skutek pracy był bardzo nikły. Z powodu braku należnej organizacji, zarówno jak i niedostatecznej ilości polskich placówek handlowych i przemysłowych, bojkot ogromnie osłabł na sile. Ten tylko odnieśliśmy zysk, że nieliczne jednostki ze strony Polaków, oddawszy się w okresie bojkotu handlowi, pracowały nad rozwojem nowopowstałych placówek, dostarczając w ten sposób żywych przykładów, że Polacy mogą się zajmować handlem i powinni rozwijać walkę o jego zdobycie.
Tymczasem zbliżaliśmy się do wypadków, które miały wstrząsnąć starym światem i zmienić jego oblicze. W roku 1914 wybuchła wojna europejska. Narody chrześcijańskie stanęły do olbrzymich zapasów, a żyd stał z boku i cieszył się. Im wojna będzie dłuższa i straszniejsza, tem lepiej dla żyda. On nigdy nie brał i nie bierze udziału w wojnie, którą prowadzą narody chrześcijańskie. Pomimo to z każdej wojny w dwójnasób korzysta.

Po pierwsze jako handlarz przystępuje do walczących i zgarnia złoto, a po drugie patrzy na wyniszczenie narodów chrześcijańskich, nad którem sam zawsze pracował i pracuje. Spływa nań bogactwo i umacnia się jego rola społeczna, ponieważ chrześcijanin wychodzi z wojny ze stratami. Paragraf 9-ty »protokułów« zaleca dla polityki podział narodów na jak największą liczbę partyj walczących, gdyż to oddaje je do dyspozycji żydów i napędza złoto do ich kieszeni.
Te dwie rzeczy spełniły się w niedawno minionej wojnie. Żydzi wzrośli niepomiernie w bogactwo, nic nie tracąc w ludziach. Nadto narody chrześcijańskie wyszły z tej wojny niezmiernie wyniszczone, przeto żydzi mogli śmielej stawiać swoje żądania. I w istocie takie żądania postawili przede wszystkiem w stosunku do Polski, gdzie znajdują się w największem skupieniu.
Jakież to żądania?
Są one tak wielkie, a jednocześnie tak zastraszające, że przenigdy wypełnić ich nie możemy, gdyż wypełniając, musielibyśmy się wyrzec własnej ojczyzny. Żydzi tak bardzo poczuli się na siłach, że już nie przyrzekają zgodnego pożycia, ani nie zadawalniają się obywatelską wolnością, która ich nie krępuje w nabywaniu majętności, zagarnianiu w swoje ręce handlu i przemysłu. Nie ! To ich nie zadawalnia. To wszystko, do czego tak bardzo w ubiegłym wieku wyciągali ręce, przyrzekając, że niczego więcej nie pragną — to wszystko nie zaspokoiło ich żądań. Domagali się całkowitych swobód obywatelskich i otrzymali je.

Traktatem wersalskim otrzymali tzw. »prawa mniejszości«.
Czy zdajemy sobie sprawę, co to są prawa mniejszości ? Przytoczmy choć niektóre z nich wyjątki:

1. Polska nie ma prawa mieć żadnych wyborów, ani żadnych spisów i registracyj w soboty. 2. Szabas żydów jest uznany przez prawo, a rząd i sądy powinny odpowiednio do tego się zachować. 3. Żydzi nie mogą być przymuszani do żadnych działań, niezgodnych z ich szabasem, ani też podlegać żadnym karom, mających związek ze święceniem dnia tego.
4. Polska zobowiązuje się w miastach i osadach, które mają znaczną liczbę obywateli mówiących niepolskim językiem — postarać się i stworzyć szkoły elementarne, w których dzieci tych mniejszości uczyć się będą w ich własnym języku. 5. Komitet edukacyjny, wybrany przez gminy żydowskie, rozporządzać będzie sam funduszami, wyznaczonemi odpowiednio z sum ogólnych dla szkół żydowskich w Polsce.
W rzeczywistości żydzi osiągnęli to, co mówi 9-ty paragraf »protokułów«. Oto czytamy tam: »w rzeczywistości niema już żadnych przeszkód przed nami. Nasz »nadrząd« ma tak ulegalizowane stanowisko, iż może być nazwany »dyktaturą«. Na obecny stan świata jesteśmy jego prawodawcami«.
Nie poprzestali jednak na nich. Były one tylko jednym ze stopni do podniesienia się wyżej.
A tym szczytem, do którego w cichości zawsze dążyli wytrwale, a dzisiaj dążą jawnie, jest uznanie ich jako wolnego narodu. Wolny naród musi mieć własną ziemię, czyli ojczyznę. Na taką ojczyznę wybrali sobie Polskę. A ponieważ żydzi są i pozostaną narodem obcym, przeto Polska jest nie dla nas, tylko dla nich. Oni mają posiąść Polskę, a ponieważ my będziemy dla nich obcymi, przeto zaczną nas usuwać z naszej ojczyzny. W razie otrzymania Polski na swą narodową siedzibę, łatwo znajdą drogę do usunięcia nas. Będą wzrastali w bogactwo, jako że i dzisiaj już są niezmiernie bogatymi, a my będziemy się staczali ku ubóstwu. Jako ubodzy, musimy szukać zarobku poza granicami kraju, rozpocznie się więc emigracja. Ludność polska z każdym rokiem zacznie się zmniejszać, natomiast oni będą się powiększali. Stosunek procentowy będzie ulegał zmianie na ich korzyść.
Za lat kilkadziesiąt będą stanowili połowę ludności, a jeszcze po jednem pokoleniu większość będzie po ich stronie i podówczas z nami koniec. Już żadnego ratunku nie będzie. Stracimy wszystko.
Ojczyzna nasza przemieni się na judopolskę.


III.
Takie żądania żydzi postawili wyraźnie już u schyłku wojny i konsekwentnie a wytrwale dążą do ich urzeczywistnienia. Jeżeli pochód ku szczytowi podzielimy na pewną liczbę określonych odległości, to ze smutkiem musimy wyznać, że już kilka z nich zdobyli. Uzyskali prawa »mniejszości«, stworzyli ligę narodów i rzeczywście uciekli się pod jej opiekę.
Zdobyli wszystkie prawa obywatelskie, nie wyrzekając się abolutnie niczego, co stanowi ich odrębność i obcość. Naprawdę, czyż to nie wielkie już zdobycze ?
Czyż można wobec takich nastrojów traktować kwestję żydowską po akademicku? Czy można, siedząc w spokoju przy biurku, pisać dzieła naukowe, gdy dach nad głową płonie ?
Nie. Należy krzyczeć na alarm. Należy budzić śpiących, a przed oczyma obojętnych przedstawić w całej grozie niebezpieczeństwo. Należy wołać do głuchych i ukazywać im, jak spychani są ku przepaści. Należy otworzyć oczy tym wielkim masom, niezdającym sobie sprawy, że wypierani są z własnego domostwa, wciskani w kąt ubóstwa, a wreszcie i stamtąd będą usunięci. Należy tworzyć armię ratunku, póki nań jeszcze środków starczy.
Periculum in mora - niebezpieczeństwo już nadchodzi. Pora się bronić!
Zacząłem tedy dzwonić na alarm. Ile mi sił starczy wołam:
nie chcemy krzywdy dla żydów. Otworzyliśmy przed nimi gościnne bramy naszego domu i niczego nie szczędziliśmy im. Nie zazdrościmy im obywatelstwa i wygód, ale nie możemy się zgodzić, aby nas miano wyrzucić z własnego domu. Nie możemy się zgodzić, aby obcy przybysz nie uszanował naszych praw i zaprowadzał swoje. Przenigdy nie zgodzimy się, aby nas pozbawiono wolności. Bezustannie walczyliśmy z uciskiem.

Wołaliśmy do Boga: Wolność, Ojczyznę racz nam wrócić Panie! I to wołanie hartowało w nas duszę, stwarzało nieustraszone męstwo tak, iż walczyliśmy z potęgami tego świata. Wierzyliśmy, że Bóg był z nami i zwyciężaliśmy; czyż teraz pozwolimy się pokonać ?

Rozweselimy się w zbawienia twojem, a w imię Boga naszego wielmożnymi się staniemy... oni powiązani są i polegli, a myśmy powstali i podniesieniśmy... Wysłuchaj nas w dzień, w który cię wzywać będziemy“ (psalm 19).
Wystąpiłem przeciwko żydom. Krzyczą i będą na mnie krzyczeć, ale nie lękam się tego krzyku, gdyż spełniam moją powinność względem matki-ojczyzny. W kwietniu
1919 r. ofiarowałem swoje usługi rządowi polskiemu, które miały polegać na badaniu planów polityki żydowskiej w centrum, gdzie schodzą się dzisiaj wszystkie nici polityki sjonistycznej.
Tam odbywają się, a przynajmniej w swoim czasie odbywały się najważniejsze knowania, skąd szły dyrektywy do grinbaumów, priłuckich, thonów, rosenblattów, itp., w jaki sposób mają kierować polityką żydowską w Polsce i jak urzeczywistniać odwieczne plany dążeń żydowskich. W ministerjum spraw zagranicznych, dokąd się udałem, przyjął mnie pod nieobecność ministra p. Paderewskiego, szef biura p. O., zajmujący dzisiaj wysokie stanowisko w misji zagranicznej.
Ofertę moją zupełnie zlekceważono; dano mi po długiem wyczekiwaniu odmowną odpowiedź na piśmie, którą umotywowano wprost śmiesznie.
Widziałem, że tą drogą nic nie zrobię. Przystąpiłem tedy do pracy i w początkach roku 1920 wydałem pierwszą książkę o żydach p. T. »Żydzi i kwestja żydowska«. Praca w ciągu roku została zupełnie wyczerpana. Wydałem następnie kilka broszur o charakterze popularnym, jak: »Dążenia żydów w dobie obecnej«, »Polityka żydowska«, »Żargon żydowski«, »O narodowy język żydów«, »żydzi a polska«.
Książki te poszły w świat i robią swoje. Przygotowują opinię publiczną do zrozumienia kwestji żydowskiej; a nam o nic więcej na razie chodzić nie powinno, jak tylko o poznanie przez szerokie masy ludowe (inteligencja zaczyna się już orjentować) kwestji żydowskiej.
Gdy owe masy zrozumieją, na czem polega kwestja żydowska, rozpocznie się w całym kraju praca odrodzeniowa. Musimy zdobyć w swoje ręce handel i przemysł, bo to gałąź naszej rodzimej i narodowej pracy. Żydzi, jako plemię wędrowne, póki nie uzyskają swoich własnych rządów, czyli póki nie stworzą judeopolski, zaczną szukać dla siebie lepszych i wygodniejszych placówek i podówczas rozpocznie się naprawdę odżydzanie kraju. Będziemy szczęśliwymi, jeżeli doczekamy się takich warunków, jakie zostały wytworzone na polu ekonomicznem w poznańskiem w połowie ubiegłego wieku. Żydzi zaczęli się podówczas wynosić z tej prowincji i cicho, rzec można, niepostrzeżenie dzielnica wielkopolska została odżydzona.


IV.
Stwierdzamy ze smutkiem fakt, że w powołanej do wolnego życia Polsce nie mieliśmy jeszcze rządu, któryby się należycie orjentował w kwestji żydowskiej. Mieliśmy już kilka gabinetów, na fotelach ministerjalnych w ciągu czterech lat naszego życia wolnego zasiadało przeszło 130 ludzi i nikt z nich nie posiadał należytego zrozumienia czem jest kwestja żydowska. Ministrowie usposobieni narodowo zbliżali się do należytego ujęcia tej sprawy, lecz im bliżsi byli celu, tem gwałtowniejsza przeciwko nim powstawała opozycja.
Jak na komendę wszystkie żywioły lewicowe, jakby inspirowane przez żydostwo swojskie i międzynarodowe, podnosiły taki krzyk, że gabinet upadał i robił miejsce dla lewicy.
Charakterystyczną jest rzeczą, że lewica nie chce, czy też świadomie zapoznaje kwestję żydowską. Im członkowie gabinetu idą bardziej na lewo, tem lepiej odpowiadają aspiracjom żydowskim.
Nic też dziwnego, że to »mocarstwo anonimowe« boi się rządów narodowych i porusza wszystkie czynniki, jakiemi rozporządza u nas i zagranicą, aby narodowców nie dopuścić do rządów. Lewica jest mu na rękę, zwłaszcza nasza lewica, która pod wpływem atmosfery przesiąkniętej ideologją żydowską, myśli i czuje u nas bardziej po żydowsku,
aniżeli gdziekolwiek indziej zagranicą.

Straciliśmy nadzieję, aby odrodzenie opinji na tle zachłanności żydowskiej rozpoczęło się u nas wśród tych sfer odgórnych, dla których przystępne są teki ministerjalne. Musimy tedy szukać ratunku w sferach oddolnych, wśród tych szerokich i ciemnych mas, wierząc, że gdy tam rozpocznie się odrodzenie, pójdzie wyżej i wyłoni z siebie ludzi, co będą umieli ująć sprawę w swoje ręce. Musimy tedy nie ustawać w pracy, musimy pisać i mówić, i wołać, że nieprzyjaciel dobija się do wrót naszych i przed nami wytwarza się alternatywę: być albo nie być.
Mam moralne przekonanie, że wszelkie zacieranie śladów destrukcyjnej roboty na nic się nie przyda. Żydzi w odkryciu przyłbicy postąpili tak daleko, że już dzisiaj nie ulega najmniejszej wątpliwości, jakie są rzeczywiste plany ich polityki. Wejrzeliśmy za zasłonę międzynarodowego sprzysiężenia żydowskiego i oczom naszym przedstawił się widok okropny. »Protokuły mędrców Sjonu« nie są ukrywane w tajemnych skrytkach żydowskiej mafji. Rozchodzą się one w setkach tysięcy egzemplarzy, wywołując zdziwienie, ale jednocześnie i przerażenie na obu półkulach. Już dzisiaj nic ich zniszczyć nie potrafi.
Postanowienia mędrców zarysowały się w polityce zbyt dokładnie. Przykładem tego dzisiejsza Rosja, wysiłki skomunizowania Węgier i nieustające sprzysiężenie przeciwko Polsce. Fakty te będą stale wołać: niebezpieczeństwo żydowskie idzie; urzeczywistnianie mesjańskich mrzonek przetopionych w etyce talmudowej szybkim krokiem zbliża się ku nam, dlatego czuj duch, bo chrześcijaństwu wypisana jest walka na śmierć i życie. Do czynu musimy wołać te szerokie sfery, z których dzisiaj, dzięki demokratycznym ustrojom, wyłania się władza, których tchnieniem żyją sfery odgórne. Do czynu musimy stanąć na zawołanie jak jeden mąż i uzbroić się w wytrwałość, bo walka nad ratunkiem własnego domu będzie długa i ciężka. Nie znaliśmy duszy żydowskiej, zbyt pochopnie wierzyliśmy przyrzeczeniom i byliśmy przekonani, że prawa obywatelskie, udzielone żydom, w zupełności zaspokoją ich aspiracje. Tymczasem wbrew naszym oczekiwaniom, wszelkie swobody i prawa zostały wyzyskane na naszą niekorzyść, zbudowano sobie z nich pomost, po którym żydostwo pragnie dojść do władzy i do wydarcia nam ojcowizny.
Musimy naprawiać tedy błędy, jakie popełnili nasi ojcowie i jakie my popełnialiśmy do tego czasu.

Dzisiaj już nie można kierować się zdaniem: »Jakoś to będzie«, ale musimy się chwycić czynu, którym jest odżydzenie Polski, i uniknięcie w ten sposób niebezpieczeństwa, które samiśmy sobie zgotowali. Do czynu nawołujemy wszystkich. Naszem hasłem powinno być zjednoczenie narodowe, skupienie wszystkich sił do walki z wrogiem.

V.
Paragraf 5-ty »protokułów« mówi o konieczności puszczenia w ruch wielu przeciwnych opinij, by one szerzyły jak największy zamęt. Nakazuje również operować słowami jak najhojniej — nie czynami i tworzyć ferment i chaos. Par. 9-ty »protokułów« twierdzi, że socjalizm, monarchizm, komunizm, demagogja, anarchizm — wszystko jednakowo służy żydom, niesie zamęt i podrywa autorytet rządu i władzy wszelkiej. Par. 5-ty »protokułów« stwierdza wszczepioną już głęboko przez żydów nienawiść ras, klas, religij, na co pracowali oni od wieków, by niższe klasy chrześcijan, wiedzione przez żydów, uderzyły na wyższe klasy chrześcijan i tępiły się wzajemnie. Owoce tego zaprzysiężenia oglądaliśmy wszyscy podczas niedawno odbytych wyborów.
Wybory do drugiego sejmu, odbyte dnia 5 listopada 1922 r., powinny skutecznie otworzyć nam oczy, jakie są prawdziwe zamiary żydów względem państwa polskiego. Stworzyli oni poważny blok tzw. mniejszości, który będzie nam wymierzał ciosy. Blok ów stanął pod obcym sztandarem do walki z Polską, stało się coś niesłychanego, coś takiego, czego nie da się pomyśleć w odniesieniu do któregokolwiek z samodzielnych państw na świecie.

Żydzi utworzyli kilka grup wyborczych, ale w rzeczywistości nie jest to czem innem, jak tylko mistyfikacją, obliczoną na uśpienie polskiej opinji publicznej. Chodziło o wykazanie na zewnątrz, że w swych dążeniach są rozbici, a zatem nie stanowią poważnego niebezpieczeństwa na polu aspiracyj politycznych. Rozdzielenie się na stronnictwa było tylko zwykłym bluffem, bo w istocie rzeczy tworzyli tylko jedno wielkie stronnictwo, jeden obóz, gotów w połączeniu z Niemcami, Rosjanami i Rusinami do walki z nami.

Słynna 16-ka, stojąca pod sztandarem obcokrajowości, skupiła prawie wszystkie głosy żydowskie, gdy tymczasem inne stronnictwa otrzymały tylko nieznaczne ułamki, nie osłabiając całości żydowskiej. Wystarczy wspomnieć, że wszystkie listy żydowskie poza 16-ką otrzymały w głosowaniu do senatu w całem państwie zaledwie 315 głosów. Stanęli tedy żydzi zwartą masą do wyborów i nadspodziewanie przeprowadzili do sejmu tak wielką liczbę głosów, bo aż 90, a do senatu 26. Będą oni tedy w stanie paraliżować wszystkie poczynania, zmierzające do odrodzenia kraju i utrwalenia państwowości. Grupa posłów żydowskich, akcentująca wyraźnie swoje odrębne stanowisko narodowe, niewątpliwie okaże się organizacją zabójczą dla prac sejmowych.
Jużeśmy stanęli w obliczu niezmiernie doniosłego faktu, że wielka obca grupa na arenie sejmowej będzie niweczyła to wszystko, co ma być przedsiębrane dla utrwalenia naszego niepodległego bytu. Czyż możemy z opuszczonemi rękoma patrzeć na to, co się dzieje ? Czyż możemy zachować dalszą obojętność wobec zbierania się nad nami czarnej chmury, zwiastującej straszliwą burzę ?
Timeo danaos et dona ferentes. Bohaterska Troja bała się danaów (darczyńców red.) przynoszących dary. Żydzi są tak pewni zwycięstwa, że już nie z darami przychodzą do nas, ale wystawiają groźny obóz i nawołują publicznie do szyków bojowych. Nie ze słodkiemi słowami na ustach, jak ongi bywało, przychodzą do nas, ale z groźbą i zapowiedzią ostrych walk całego żydostwa rozproszonego po świecie, a tak dzisiaj silnego i tak bogatego, że liczą się z niem poważnie wszystkie potęgi świata.
Żydzi wielokrotnie wysuwali w przeszłości swoje sjońskie plany, ale gra się nie udawała - zostali pokonani. Chwycili się przeto innego środka. Postanowili umocnić swoje stanowisko i konsekwentnie do tego dążyli. Przez dwa tysiące lat zbierali bogactwa i celu swego dopięli w dwudziestem stuleciu. Wystąpili do czynnej walki z chrześcijaństwem, gdy 80% obiegowego złota na świecie znalazło się w ich rękach. Stoczyli wiele potyczek w czasie wojny światowej i po wojnie - odnieśli wiele sukcesów. Ośmieleni w swem powodzeniu, idą dalej ku zwycięstwu. Walka Polski z żydami przypadła na okres, gdy czują się najsilniejsi.

Z nagromadzonem przez nich złotem liczy się cały świat; argumenty oparte na złocie najłatwiej przekonują podobno i możnych tego świata. Skorzystali żydzi z tej siły i dzisiaj jesteśmy świadkami, ile nam wyrządzili szkód od czasu, gdy rozpoczęli walkę nad urzeczywistnieniem swoich planów na ziemiach historycznie polskich.
Czy ułożą się dzisiaj stosunki pomiędzy narodem polskim a żydami?

Nie ma nic realnego dzisiaj w takiem pytaniu. Czy mogą się ułożyć stosunki pomiędzy ludźmi różniącymi się pomiędzy sobą biegunowo? Żydzi żądają Polski dla siebie, a czyż nam wolno jej się wyrzec?
Nie pozwolimy sobie wydrzeć ojczyzny, a zatem walka nieunikniona. Walka, rozgrywająca się dzisiaj o stworzenie judeopolski nie posiada analogji w żadnem innem państwie na świecie, ale też trzeba wiedzieć, że kwestja żydowska nie osiągnęła nigdzie takich rozmiarów, jak u nas.

Ziemia nasza została wybrana przez międzynarodowe żydostwo dlatego, że u nas znajduje się największy odsetek żydów w porównaniu z najbardziej zażydzonemi krajami i jeszcze dlatego, że naród polski w przeszłości stawiał najmniejszy opór przed zalewem żydowskim, powzięli więc przywódcy wojującego żydostwa nadzieję, że i na przyszłość opór nie będzie ani silnym, ani wytrwałym.

Musi więc przeciwstawić się żydostwu zbiorowa wola narodu polskiego. Zwyciężymy, gdy obudzi się duch i zrozumienie niebezpieczeństwa żydowskiego wśród całego narodu.


VI.
Dla tych, którzyby jeszcze wątpili w prawdziwość tego groźnego ostrzeżenia, jakie dajemy na tem miejscu, niechaj wybory do drugiego sejmu dostarczą dowodów. Żydzi, jak już wspomnieliśmy wyżej, zajęli wrogie względem nas stanowisko. Ich platformą jest walka o zdobycie autonomji narodowej, czyli niepodległości narodowej, to znaczy utworzenia własnego państwa w państwie. Te państwa musiałyby prowadzić walkę i oczywiście słabsze musi być ostatecznie pokonane. A wykazaliśmy już, że żydzi z biegiem czasu mogą zdobyć przewagę. Nie należy dodawać, że sami wierzą święcie we własne zwycięstwo. Bezpośrednio po wyborach do sejmu w dn. 5 listopada 1922 r, gazety żydowskie nie posiadały się z radości, że
blok mniejszości, stworzony przez żydów do walki z Polską, odniósł tak świetne zwycięstwo. Żydzi spodziewali się co najwyżej zdobycia 24 mandatów, tymczasem osiągnęli aż 54.

To też gazeta żydowska «Nowiny» zaraz po wyborach pisała: «Ten szczęśliwy wynik zawdzięcza żydostwo sobie, swojej dojrzałości politycznej i przykładnej wprost solidarności i uniknięciu wszelkiego rozdwojenia, wszelkiego rozbicia». Tak piszą żydowskie «Nowiny» — czytamy w «Rzeczypospolitej» (art. Ad. Nowaczyńskiego, w dn. 11 /XI 22 wyd. por.) I są to istotnie nowiny, ciężkie nowiny dla Polski. «Moment» żydowski (nr. 234) pisał po wyborach: «Od czasu kiedy Polska zmartwychwstała, a myśmy zaczęli prowadzić walkę o swe prawa obywatelskie i narodowe, już przyzwyczailiśmy naród polski do liczenia się z nami». Musimy się więc (czytamy w artykule Nowaczyńskiego) i do tej brygady 38-miu w sejmie przyzwyczaić. Ale musimy też sobie zdać sprawę czem pod przewodem tych 38 mocarzy anonimów i mędrców sjonu polskiego będzie ten blok mniejszości narodowych posłów około 90 liczący.

Czem bowiem może stać się w delikatnem młodem organiźmie państwowem taki nowotwór szybko na ogólno-światowych bakterjach rozkładu rosnący, tego przedsmak dał nam poseł-sjonista Rosenblatt w «Lodzer Tagblatt», kiedy pisał: «Blok będzie posiadał wielkie znaczenie, ponieważ zawsze swemi głosami przeważać będzie szalę na tę lub ową stronę».
Zwyczajnie mówiąc, znaczy to, że we wszystkich ważnych sprawach będzie się musiało zwracać do tej grupy i dokładnie się informować o jej woli i zamiarach, a grupa ta w takich okolicznościach będzie mogła stawiać żądania i dawać swe głosy temu, co najbardziej spełni jej zadania. Można uważać taki stan rzeczy za nieetyczny, cyniczny, ale jednak tak jest».
Występuje tutaj osławiona etyka talmudowa : mniejsza o słuszność i prawdę, bylebyśmy tylko wygrywali. A zresztą w stosunku do «gojów» talmud nie nakazuje się liczyć ani z etyką, ani z prawdą. My się jednak musimy liczyć z żydami, skoro «Najes Hajnt» pisał, że przez sojusz Niemców, żydów i lewicy «uległy zburzeniu podstawy, na których dotychczas opierało się nieograniczone samowładztwo narodowości polskiej w Polsce».

Słuchajmy! Żydzi nie uznają władztwa narodowości polskiej w Polsce!
Wyznanie niezmiernie znamienne. Stworzenie bloku mniejszości do walki z Polską było krokiem tak niesłychanie śmiałym, było tak cynicznem rzuceniem rękawicy przeciwnikowi, któremu do tego czasu żyd stale się kłaniał i przyrzekał lojalność, że wywołało poważne zaniepokojenie wśród tych bardzo nielicznych jednostek zasymilowanych żydów, aby owe wypowiedzenie walki nie okazało się przed wczesnem i nie sprowadziło zgubnych skutków na całe polskie żydostwo. - Trzeźwy ten głos umieszczony w przeddzień wyborów w «Kurjerze Warszawskim» (z dn. 4 listopada 1922 r.) jest bardzo znamienny. Przytaczamy go prawie w całości, w znacznej bowiem mierze wyręczy nas w oskarżeniu żydów kojarzących blok mniejszości do walki z Polską. Oto głos owych trzeźwych kilku jednostek.


Martwe pomysły.

Nastrojów, tendencji i układu sił wśród milionowych mas żydowskich w Polsce nie rozumie, ocenić i ich wyzyskać nie umie na korzyść państwowości polskiej ani rząd, ani społeczeństwo. Dowodów na to nie brak. Pan prezes ministrów wezwał niedawno do siebie sędziwego rabina ortodoksyjnego Perlmutera i zwrócił mu uwagę na szkodliwość połączenia się prawowiernych żydów z sjonistami, a tem samem z blokiem mniejszości narodowych.
Biuro prasowe pana premjera Nowaka natychmiast informowało prasę o tej konferencji i jej wielkim sukcesie. Miał on polegać na tem, że rabin Perlmuter zwrócił się telegraficznie do cadyka w Górze Kalwarji, ażeby pozyskać jego powagę i znaczenie dla sprawy odciągnięcia pobożnych mas żydowskich od bloku mniejszościowego.
Jeśli taka miała być reakcja i akcja rządu, nie można nie wyrazić uznania dla łatwowierności pana premjera. Przeciw realnej przeciwpaństwowej działalności zwartej partji sjonistycznej, chwyta się p. Nowak martwych koncepcji z archiwów byłych C. K. Namiestników galicyjskich z czasów parlamentu wiedeńskiego.

Kto winien?

Największa odpowiedzialność za stan dotychczasowy spada na kierujące dotychczas sfery żydowskie. Posłowie żydzi wraz z przełożonymi kahałów, rabinami i wybitnymi działaczami żydowskimi winni byli na tle rozumnego i lojalnego planu współżycia i współpracy ludności chrześcijańskiej z żydowską wystąpić, jako aktywna całość, taka organizacja byłaby przez stały kontakt z rządem i sejmem to współżycie układała. Na tle tak pomyślanej stałej akcji wzajemnego porozumienia i zrozumienia, można było także ułożyć i wykroić pewną liczbę mandatów dla żydów i do sejmu wprowadzić zastęp lojalnej i zdrowo myślącej inteligencji i kupiectwa żydowskiego.
Wszystkiego tego nie było i niema. Kilku żydów w sejmie posłowało bez szerszego horyzontu myśli państwowej i bez własnej odpowiedzialności. Przełożeństwa gmin żydowskich w Polsce przetrwały przejście rozdartych zaborów do własnego narodowego i państwowego życia. Wegetują one dalej siłą bezładności i słomianą światoburczością sjonistycznych mniejszości, które wyzyskują tę niemoc dla własnych haseł, obcych większości ogółu żydowskiego. Typowym przykładem jest Kraków, gdzie urzędnikiem i rabinem gminy postępowej jest dr Thon. Od 25 lat wygłasza on z kazalnicy mowy agitacyjnosjonistyczne, nie kazania, a jego przełożeni nie usuwają go z urzędu. Milczą, a ich milczenie jest cichą zgodą na polityczną agitację urzędnika, skierowaną przeciw interesom ludności żydowskiej i polskiej.
Wszystkie te okoliczności wytworzyły teren, na którym bujnie zakwitnąć mogła koncepcja garstki sjonistów: blok mniejszości narodowych w Polsce pod egidą sjonistyczną.

Blok.

Blok mniejszości narodowych nie jest zwykłem zszeregowaniem kilku politycznych partji, celem skuteczniejszego urzeczywistnienia pewnych zamierzeń. Nie jest on luźnym tylko związkiem o przejściowym charakterze wyborczym, bez głębszego znaczenia. To nie chwilowa konjunktura.

Blok jest w system ujętą organizacją narodowo-polityczną żydów, Niemców, Ukraińców i Białorusinów, powstałą z okazji wyborów o obliczu przeciw narodowym i przeciw państwowym wobec Polski. Jest on budową, wzniesioną na dwóch głównych filarach: żydach, rozsianych, jako średnia warstwa po wszystkich miastach i miasteczkach polskich — i Niemcach, uważających się i uważanych przez państwo i naród niemiecki za konia trojańskiego do rozbicia państwa polskiego od wewnątrz.
Teraz pytanie: jak wygląda blok ze stanowiska polskiego i ze stanowiska zrzeszonych w bloku grup narodowościowych?
Blok jest wrogiem państwa polskiego, wrogiem groźnym i niebezpiecznym. Dowodów na to nie brak.

Razem z hakatą.

Do bloku należą Niemcy z dawnego zaboru pruskiego. Niemcy ci, jako napływowa ludność, kolonizowana przez rząd pruski i hakatę po miastach i wsiach, są już w założeniu swem ekspozyturami państwa i narodu niemieckiego. Naród niemiecki zaś uważa Polskę za «saisonstaat» (sezonowe państwo), a rewindykowane ziemie zaborcze za tymczasowo przez Polskę okupowane. Niemcy od niepamiętnych czasów są zaciętymi wrogami narodu polskiego. Duch krzyżaków niezmieniony przechodził czasy Fryderyka, Bismarka, hakaty i żyje dziś w narodzie niemieckim niezniszczalną siłą dziedziczności. Testamentem Piotra Wielkiego dla Rosjan jest panslawizm i zabór Konstantynopola, testamentem krzyżaków po wieki jest wygubienie Polaków i zabór ziem polskich. Historja niemieckiej okupacji jest probierzem tej niezłomnej woli krzyżackiej. Ona też od czasu klęski w ostatniej wojnie knuje wielkie zamiary rewanżu. W kalkulacji tego rewanżu, jedną z poważnych pozycji są Niemcy w Polsce, którzy orjentują się na Berlin. Dowodem — waga i znaczenie, jakie przywiązują do blokowej koncepcji Grynbaumów i Thonów, kierujące sfery państwa niemieckiego i niemiecka prasa.
Niemiec to bezpośredni wróg, nie znający pardonu.

Sjoniści

Sjoniści dotychczas stawiali trudności polskiej polityce wewnętrznej, za granicą podkopywali powagę państwa polskiego pośrednią, nieuchwytną, podziemną robotą. Ale sjonistyczną akcję w Polsce możnaby było przy dobrej woli i wzajemnem zaufaniu, uważać za część problemu niewątpliwie istniejącej i trudnej do rozwiązania kwestji żydowskiej, jako integralnej części wewnętrznej polityki państwa. Powiadamy:
przy dobrej woli i wzajemnem zaufaniu.
Przy głębszem zastanowieniu i obecnie okazuje się, że o dobrej woli, ani o zaufaniu mowy być nie może. Wymagają one bowiem świadomego w swych celach działania, wyrządzającego drugiej stronie szkody, nie godzącego w jego żywotne interesy, opartego także o jakieś minimum wspólnych spraw życiowych. Sjoniści autoramentu palestyńskiego i kulturalnej pracy wśród żydów, nie mieliby z pewnością w Polsce powodu do uskarżania się na swój los, jak nie mieli dotychczas do tego powodu we Francji, Włoszech, Anglji, Belgji, Niemczech lub w Ameryce.
Z całą jednak stanowczością, dyktowaną rozsądkiem, bronić się będzie naród i państwowość polska przed sjonizmem, jako hasłem politycznem i wewnętrznem, przed organizowaniem w państwie polskiem nowego typu państwa bez terytorjalnego żydowskiego, obejmującego i przenikającego swą budową całe państwo polskie, bo istniejącego wszędzie, gdzie żydzi po całej Polsce są rozsiani. Samobójstwa naród polski nie popełni, postępuje i postępować będzie tak, jakby wszystkie cywilizowane narody świata, postępowały w analogicznym przypadku.
W sytuacji tak pojętej, wszelkie porozumienie jest wyłączone, a tem samem wszelka dyskusja na temat dobrej woli lub wzajemnego zaufania. Wszelkie występowanie w sprawach państwa polskiego z trybuny sjonizmu, nosi z góry na sobie piętno przeciwpaństwowego poczynania, bo założenie jest przeciwpaństwowe.
Cały naród polski odczuwał też i odczuwa zdrowym swym instynktem to sjonistyczne niebezpieczeństwo i zwraca się do sjonistów, jako swych wrogów, innych sjonistów w Polsce nie widać. Ta partja sjonistyczna, utworzyła blok mniejszości narodowych i, nie licząc się z nikim i z niczem, zbratała się z Niemcami. Tu sjonizm z Grynbaumami i Thonami na czele, wkroczył z okresu prób i dorywczych potyczek na arenę otwartej walki, w jednym szeregu, ręka w rękę z Niemcami. Od tej chwili sjonizm — to jawny wróg polski, tak samo zacięty jak Niemcy, tak samo jak oni nie przebierający w środkach. Sjonizm jest o tyle jeszcze niebezpieczniejszy, że pozyskawszy dla siebie wszystkich lub większość żydów w Polsce, staje się wrogiem, rozsianym po całym terenie państwa, wskutek tego nieuchwytnym, nie podległym kontroli, wszechobecnym, bo także od stuleci wplecionym w całokształt życia gospodarczego i kulturalnego w Polsce. To wróg nie tak głośny, jednak równie groźny, a może groźniejszy od Niemców, żyjących przeważnie w skupieniu, na pewnie ściśle ograniczonym szmacie ziemi.
Blok, jako twór żydów-sjonbtów, jest dla polski jawnym dowodem istnienia wielkiego wewnętrznego wroga i niebezpieczeństwa jego obecnych i przyszłych kombinacji i koncepcji. Bez względu jednak na to, czy blok odpowie nadziejom jego twórców, czy też nie, dla Polski i dla Polaków jest i pozostanie on probierzem istoty walczącego sjonizmu. —Obecnie interesuje nas stosunek tego sjonizmu, jako partii do ogółu żydów w Polsce i pytanie, czy żydzi pójdą za tą partją i jakie mogą być skutki takiej otwartej wojny, wypowiedzianej przez wszystkich żydów narodowi polskiemu.
Sjoniści głoszą, że połączyły się z nimi masy prawowiernych, konserwatywnych żydów z całej Polski, organizacja warszawskich kupców i kupców z różnych miast i miasteczek.

Ortodoksi i kupcy.

Rzeczywiście figurują na żydowskich listach bloku kandydaci ortodoksyjnej organizacji «
schlome emuneh izrael», wielkiego związku, który do niedawna stał na stanowisku polskiego żydostwa, zapewniał o swej lojalności i państwowych uczuciach i zwalczał sjonizm bardzo ostro słowem i pismem ze stanowiska swych wierzeń religijnych i przekonań politycznych. Czy to jest zmiana frontu, czy to mandatomanja kilku chasydzkich karjerowiczów, czy też za tą organizacją masy jednak nie pójdą — na to odpowie nam najbliższa przyszłość. Dziś już można powiedzieć, że wskutek już wytworzonych faktów, znajdują się one w opresji.

Z jednej bowiem strony ich wielka organizacja urzędowo jest w bloku mniejszości, z drugiej kierujące dotychczas sfery żydowskie nie przeciwstawiły się blokowi i pozostawiły pole sjonistycznym bojownikom. Nie ma więc kandydatów żydowskich lub brak jest poważnych, serjo pomyślanych, są tylko kandydaci pochodzenia sjonistyczno-blokowego.
Wielkie zdziwienie wywołuje fakt, że żydowski «Związek Kupców» w Warszawie, wywiesił chorągiew bloku. Tego można było najmniej się spodziewać. Widocznie dla pp. Truskera i Wiślickiego ważniejsze są ich mandaty za wszelką cenę, niż sprawa polska, niż interesy i przyszłość kupców żydowskich, niż współżycie i współpraca kupców żydowskich i chrześcijańskich. Mieli ci panowie odwagę ratowania nalewek w niejednem «niebezpieczeństwie», zabrakło im, gdy interesy kupców, jak i innych stanów, dobro narodu i państwa wymaga pomocy i walki przeciw wrogowi sjonistyczno-niemieckiemu.
Hasło rzucone przez centralę kupców żydowskich, pod wodzą tych panów, idzie na całe państwo.
Kupcy żydowscy nie zdają sobie sprawy z tego, że ich przywódcy, pozbawieni zresztą wszelkiego zmysłu politycznego, a podszyci tylko osobistą ambicją, najsromotniej zdradzili ich interesy i na szwank wystawili ich przyszłość. Poza tem w Warszawie, Łodzi, Lublinie, Krakowie, Lwowie itd. sjoniści zasiadają w wydziałach żydowskich stowarzyszeń kupieckich i robią wybory do bloku. Ci panowie jedną ręką dają pieniądze na «Nowy Dziennik» lub «Chwilę», hojnie sypią pieniędzmi na fundusze dla bloku, drugą ręką zagarniają stanowiska w instytucjach polskich, zasiadają w izbach handlowych, radach finansowych, kolejowych, komisjach podatkowych. Ci właśnie panowie, jako kupcy i przemysłowcy najwięcej i najskuteczniej pracują wśród żydów dla bloku, bo rozporządzają wpływami, znaczeniem i pieniędzmi.


Skutki.

Niebezpieczeństwo jest tedy wielkie. Pozostaje pomyśleć o skutkach.
Zwycięstwo idei sjonistyczno-blokowej z masowym udziałem żydów jest jednoznaczne z kopaniem i pogłębieniem przepaści między ludnością chrześcijańską a żydowską, z wytworzeniem i umocnieniem dwu wrogich sobie obozów. Walka na całej linji obejmuje z natury rzeczy wszystkie dziedziny życia politycznego, gospodarczego i socjalnego. Nikt nigdzie w społeczeństwie polskiem nie będzie mógł się zwracać z najmniejszą bodaj dozą zaufania do jakichkolwiek przedstawicieli żydowskich interesów lub potrzeb. Z natury rzeczy cała atmosfera będzie zatruta i wytworzyć się może położenie bez wyjścia. Bez wyjścia dla żydów w całem państwie.
Sjoniści tym sposobem dostarczają antysemickiemu ruchowi dobrze wyostrzonej broni, bo dowodów przeciw żydom, jasnych haseł do łatwej i szybkiej propagandy. Zdrowy rozsądek powinien żydom polskim podyktować odpowiedź na następujące pytania z zagranic polski:
Co robiliby Francuzi, gdyby żydzi francuscy łączyli się z mniejszością Niemiecką w Alzacji i Lotaryngji, co czyniliby Anglicy, gdyby całość żydów angielskich popierała Irlandję, co Bułgarzy, gdyby bułgarscy żydzi szli z Grekami lub Serbami, co Rumuni w analogicznym przypadku ? Gniew tych narodów niewątpliwie zwróciłby się całą siłą nienawiści przeciw żydom nie dlatego, że są żydami, lecz dlatego, że są wrogami.
W Polsce żyją cztery miljony żydów. Interesy tych miljonów ludzi z natury rzeczy płynąć muszą z interesami ludności polskiej. Żydzi tym swym interesom nie mogą nadawać kierunków odmiennych, szkodliwych i wrogich interesom całego narodu polskiego.
Sjoniści chcą rzeczy niemożliwych, niewykonalnych i myślą, że wywalczą je wojną na śmierć i życie.
Tę walkę przegrają i przegrać muszą, a z nimi razem i szeroki ogół żydowski.
Żydzi bowiem, jak inni obywatele państwa, mają równy udział w prawach, o ile równy biorą udział w obowiązkach. Nie mogą pretendować do praw i przywilejów wyjątkowych, w dodatku szkodliwych i niszczących naród dwudziestomiljonowy. A jeśli sjoniści gwałtem chcą te uprzywilejowania wymusić, gwałt ten odeprze cały zjednoczony naród polski...
Ta garstka utworzyła blok mniejszości narodowych w Polsce. Ona też prowadzi żydów do walki i zguby.

VII.
«Gwałt ten odeprze cały naród polski». Zamach na całość polski jest wielkim i niesłychanym gwałtem ze strony tej wielkiej masy żydowskiej tak krajowej, jak i międzynarodowej. Zamach ten prowadzi do walki, ale jednocześnie i do zguby żydostwa. Tak piszą sami rozważniejsi żydzi, szkoda, niestety, że tak nieliczni. Czyż należy jeszcze dalej zastanawiać się, dlaczego nawołujemy do walki z żydostwem, czy raczej do obrony wobec zalewu żydowskiego? Fakty mówią same za siebie. Bądźmy czujni, bo nieprzyjaciel uruchomił wszystkie siły przeciwko nam. Nadszedł czas, głoszą sjoniści, do walki z Polską. Musimy usunąć «gojów» z ich ziemi. Jak niegdyś wódz Jozue usunął Chananejczyków z ich rodzinnego Chanaan. Ziemia Lechów należy się nam. Tutaj założymy nowy sjon, tutaj okażemy swoją potęgę i zmusimy gojów i akumów, że złotej gwieździe Dawida kłaniać się będą. Warunki zmusiły nas do założenia «mocarstwa anonimowego», nasi wodzowie są również anonimowi, ale tak zawsze nie będzie
. Nadszedł czas, że nasze ideały przyoblekają się w czyn. Pokonany przez Hadrjana Bar Kochba odżył w naszych sercach; wyprostował ramię, ujął w prawicę łuk i naciągnął go. Rozpoczęła się walka tu, gdzie jesteśmy najsilniejsi i gdzie mamy najlepsze widoki wygrania. Ziemia polska, to nasz nowy sjon!
Słysz narodzie polski! Izrael przygarnięty przez ciebie, gdy go zewsząd wypędzano, znalazł przytułek i obronę przed zagładą. Podejmowałeś go gościnnie, wierząc, że uczynisz zeń obywateli polskich. Wielokrotnie spostrzegałeś zawód w swoich nadziejach, ale zawsze darowałeś winy, wierząc w poprawę. Otwierałeś przed nim swoje skarby i brałeś go za powiernika swoich myśli. Ochraniałeś go przed zemstą, choć była zasłużoną!
W dni smutku i w dni chwały wyciągałeś ku niemu swe ramiona, bo miałeś go za
współuczestnika własnych ideałów. Nie wglądałeś w narodową dziedzinę pracy, to jest handlu i przemysłu, boś mówił: niechaj ją obejmą, wszak oni nasi!
My i oni to Polska, dlaczegóż mamy stanowić przedział pomiędzy sobą a nimi!
Kupowałeś od nich i wzbogacałeś ich, będąc przekonanym, że ich skarby, to skarby polski. Nawet, gdy pogardzano twoim językiem i rozwijano szpetny żargon, zapożyczony od odwiecznych wrogów Polski, jeszcześ w tem nie widział nic złego, jeszcze nie zrodziły się w twej duszy podejrzenia.
Wymawiali się od służby publicznej i to cię jeszcze nie przekonywało o ich obcości. Bratali się bezustannie z wrogami i to cię bolało, ale gdy nastała odmiana czasu, wszystkie krzywdy puszczałeś w niepamięć. Dawałeś im w swoim gościnnym domu lepsze warunki, aniżeli własnym dzieciom, a jednak serca ich nie pozyskałeś!
Zezwalałeś im na tworzenie oddzielnej społeczności, nie przypuszczając, że coraz więcej oddalają się od ciebie!
Miłe ci było ich kłanianie się, a nie wiedziałeś, że w duszy ci złorzeczą!
Ostrzegał cię już w 16 wieku zachód przed niebezpieczeństwem żydowskiem, ale ty w nic nie wierzyłeś! Ostrzegali cię twoi wielcy mężowie, poczynając od Długosza, a kończąc na Staszicu, i to cię jeszcze nie przekonało.
Nastały rozbiory polski i wierzyłeś, że wspólny ból skojarzy twoje serca z sercem jego i nastąpi zgoda i braterstwo święte!
W czasie niewoli niezliczone knowania żydowskie krwawiły twoje serce, ale i tym razem jeszcześ im przebaczył. Pod koniec niewoli kilku zasłużonych ludzi (Jeleński, Jeske-Choiński, Niemojewski) podniosło alarm, że zbliża się niebezpieczeństwo, obmyślone i przygotowane przez żydów, i w twojem sercu zaczęło się rodzić zwątpienie azali nie poszły na marne wszystkie wysiłki, zmierzające bez upodobnienia sobie żydów.
Wybuchła wojna światowa i ukryte plany żydów zaczęły wydobywać się na powierzchnie. Na widok ich ogarniało cię zdumienie, ale jednocześnie i przerażenie.
Skończyła się wojna i wszystkie twoje nadzieje na spolszczenie żydów sczezły jak mgła poranna w promieniach słońca. Odwalono kamień grobowy i powiedziano do Polski: zbudź się do życia, aliści na całym świecie ozwał się głos żydowski: Polska nie warta życia!
Gdy jednak kajdany niewoli usunięto i Polska rzekła : jam wolna ! — żydzi podnieśli na całym świecie sprzeciw przeciwko niepodległości Polski.
W prasie żydowskiej oczerniano nas o pogromy, których wcale nie było.
W kinematografach w Ameryce wyświetlano obrazy, przedstawiające
niesłychane pogromy żydostwa w Polsce; - Obrazy te oczywiście były zdradliwie przez żydów inscenizowane.
Gdy Polska zażądała pożyczki w Ameryce, przedstawiciel żydostwa amerykańskiego Fishman wystąpił w «New York Globe» z dn. 20 października 1920 r. z oświadczeniem, że żydostwo na świecie nie dopuści do tej pożyczki - (
The polish government will soon make an attempt to daise dollars 50,000,000 in the united states. American jewry must see to it that the polish loan drive fails). - Rząd polski zamierza wkrótce zaciągnąć w Stanach Zjednoczonych 50,000,000 dolarów. Żydostwo amerykańskie powinno sobie postawić za cel, aby ta pożyczka nie doszła do skutku).
Moglibyśmy ułożyć z tych oskarżeń, popartych faktami, tom wielki, ale poprzestajemy na tem, cośmy powiedzieli.


Narodzie polski!

Izrael, że użyję słów pisma św.: «roztywszy, stłuściawszy, napęczniawszy», na ziemi polskiej, wystąpił przeciwko niej, aby ją zniszczyć«.

- czy potrzeba jeszcze więcej oskarżeń, jeszcze więcej dowodów, aby przed twojemi oczyma namalować obraz niebezpieczeństwa żydowskiego?
- czy potrzebuję jeszcze dalej tłomaczyć się, dlaczego występuję przeciwko żydom?

Żydzi postanowili nam odebrać Polskę. Idziemy przeto wszyscy na szaniec i rozpoczniemy walkę o «być albo nie być«. Strategiczne plany i metodę walki, podałem w innych moich pracach.

Zmieniony ( 02.02.2018. )
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »
Top! Top!

Nasza strona korzysta z plikow cookies w celu gromadzenia anonimowych statystyk, jesli nie blokujesz tych plikow, to zgadzasz sie na ich uzycie oraz zapisanie w pamieci urzadzenia. Mozesz samodzielnie zarzadzac plikami cookies w ustawieniach przegladarki.