Strona Mirosława Dakowskiego
Odwiedza nas 13 gości
S T A R T arrow Społeczeństwo arrow wirus w koronie; aspekt medyczny arrow Statystyka; Niebezpieczeństwo; Rozpowszechnianie; Śmiertelność; Porównywalność.
Tuesday 07 July 2020 02:07:25.29.
migawki

 Pielgrzymka 2020. Piesza Międzynarodowa Pielgrzymka Tradycji Katolickiej Warszawa-Jasna Góra

Proszę o gorące modlitwy o zdrowie ks. prof. Stanisława KOCZWARY.

 
W Y S Z U K I W A R K A
Statystyka; Niebezpieczeństwo; Rozpowszechnianie; Śmiertelność; Porównywalność. Drukuj Email
Wpisał: profesor dr Sucharit Bhakdi   
30.03.2020.

 

 

Statystyka; Niebezpieczeństwo; Rozpowszechnianie; Śmiertelność; Porównywalność.


List otwarty dr Sucharit Bhakdi, emerytowanej profesor mikrobiologii medycznej na Uniwersytecie Johannesa-Gutenberga w Moguncji, do kanclerz Niemiec dr Angeli Merkel:
Kiel, W marcu 2020 roku,
Wielce szanowna Pani Kanclerz,
Jako emeryt Johannesa Gutenberga z Uniwersytetu w Moguncji i wieloletni dyrektor tamtejszego Instytutu Mikrobiologii Medycznej i Higieny, czuję się w obowiązku krytycznego zakwestionowania daleko idących ograniczeń życia publicznego, które obecnie nakładamy w celu ograniczenia rozprzestrzeniania się wirusa COVID-19. Wyraźnie nie mam zamiaru umniejszać niebezpieczeństwa związanego z tą chorobą wirusową ani rozpowszechniać przesłania politycznego. Uważam jednak, że moim obowiązkiem jest wniesienie naukowego wkładu w perspektywę obecnej sytuacji w zakresie danych, przedstawienie faktów, które znamy do tej pory, a także zadawanie pytań, które mogą zostać utracone w gorącej debacie
Przyczyna moich obaw leży przede wszystkim w prawdziwie nieprzewidywalnych społeczno-gospodarczych konsekwencjach drastycznych środków powstrzymywania, które są obecnie stosowane w dużych częściach Europy i są już praktykowane na dużą skalę w Niemczech. Moim życzeniem jest krytyczne omówienie - z konieczną dalekowzrocznością - zalet i wad ograniczenia życia publicznego i wynikających z tego długofalowych skutków. W związku z tym mam do czynienia z pięcioma pytaniami, na które nie udzielono jeszcze odpowiednich odpowiedzi, ale które są niezbędne do przeprowadzenia wyważonej analizy. Niniejszym zwracam się do Państwa o szybkie skomentowanie i jednocześnie apeluję do rządu federalnego o opracowanie strategii, które skutecznie chroniłyby grupy ryzyka, nie ograniczając przy tym życia publicznego we wszystkich jego aspektach, i zasiewałyby ziarno dla jeszcze bardziej intensywnej polaryzacji społeczeństwa niż ma to miejsce obecnie.
Z całym szacunkiem, prof. Em. M. D. Sukharit Bhakdi

1. Statystyka:
Infectiologia - założona przez samego Roberta Kocha - tradycyjnie rozróżnia infekcję od choroby. Choroba wymaga objawów klinicznych. [ 1] Dlatego w statystykach jako nowe przypadki należy uwzględniać tylko chorych z takimi objawami, jak gorączka czy kaszel. Innymi słowy, nowa infekcja - mierzona testem COVID-19 - nie musi oznaczać, że mamy do czynienia z nowo chorym pacjentem, który potrzebuje szpitalnego łóżka.
Jednak obecnie przyjmuje się, że pięć procent wszystkich zarażonych osób poważnie choruje i wymaga wentylacji. Prognozy oparte na tych danych sugerują, że system opieki zdrowotnej może zostać przeciążony. Moje pytanie: Czy w ekstrapolacji dokonano rozróżnienia między pacjentami zakażonymi bezobjawowo a rzeczywistymi, chorymi - czyli osobami, u których występują objawy?

2. Niebezpieczeństwo:
Od dłuższego czasu krąży wiele wirusów koronowych - w dużej mierze niezauważonych przez media [ 2] Gdyby okazało się, że wirusowi COVID-19 nie należy przypisywać znacznie większego potencjału ryzyka niż krążące już wirusy koronowe, wszystkie środki zaradcze stałyby się oczywiście zbędne. Uznany na arenie międzynarodowej "International Journal of Antimicrobial Agents"; opublikuje wkrótce dokument, który będzie dotyczył właśnie tego zagadnienia. Wstępne wyniki badań są już dostępne i prowadzą do wniosku, że nowy wirus nie różni się od tradycyjnych wirusów korona w swoim zagrożeniu. Autorzy wyrażają to w tytule swojej pracy „SARS-CoV-2: Fear versus Data"; [ 3] Moje pytanie: Jak wygląda obecne wykorzystanie oddziałów intensywnej terapii z chorymi, u których zdiagnozowano COVID-19, w porównaniu z innymi zakażeniami koronaawirusowymi i w jakim stopniu dane te zostaną uwzględnione przy dalszym podejmowaniu decyzji przez rząd federalny? Ponadto: Czy powyższe opracowanie zostało do tej pory uwzględnione w planowaniu? Oczywiście, również w tym przypadku muszą mieć zastosowanie następujące zasady: zdiagnozowany oznacza, że wirus odgrywa również znaczącą rolę w stanie choroby pacjenta, a nie że wcześniejsze choroby odgrywają większą rolę.

3. Rozpowszechnianie:
Według raportu w Süddeutsche Zeitung, nawet tak bardzo cytowany Instytut Roberta Kocha nie wie dokładnie, jak bardzo jest testowany na COVID-19. Faktem jest jednak, że w ostatnim czasie zaobserwowano w Niemczech szybki wzrost liczby przypadków, ponieważ ilość testów wzrasta [. . . ]. 4] Podejrzenie sugeruje zatem, że wirus rozprzestrzenił się już niezauważalnie w zdrowej populacji.
Miałoby to dwie konsekwencje: po pierwsze, oznaczałoby to, że oficjalny wskaźnik zgonów - na przykład 26 marca 2020 r. odnotowano 206 zgonów z około 37 300 zakażeń, czyli 0,55 procent [5] - jest zbyt wysoki, a po drugie, oznaczałoby to, że trudno byłoby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby w zdrowej populacji. Moje pytanie: Czy przeprowadzono już wyrywkowe badania zdrowej populacji ogólnej w celu potwierdzenia rzeczywistego rozprzestrzeniania się wirusa, czy też jest to planowane w najbliższej przyszłości?

4. Śmiertelność:
Obawa przed wzrostem śmiertelności w Niemczech (obecnie 0,55 procent) jest obecnie przedmiotem szczególnie intensywnej uwagi mediów. Wiele osób obawia się, że może strzelać jak we Włoszech (10 procent) i Hiszpanii (7 procent), jeśli nie podejmie się działań na czas. Jednocześnie na całym świecie popełniany jest błąd polegający na zgłaszaniu zgonów związanych z wirusem, gdy tylko zostanie stwierdzone, że wirus był obecny w chwili jego śmierci - niezależnie od innych czynników.
Narusza to podstawową zasadę infectiologii: tylko wtedy, gdy zapewnione jest, że czynnik jest zaangażowany w chorobę lub odegrał decydującą rolę w zgonie, taka diagnoza może być postawiona. W swoich wytycznych Stowarzyszenie Naukowych Towarzystw Medycznych wyraźnie stwierdza: „Oprócz przyczyny zgonu należy podać na akcie zgonu łańcuch przyczynowy, a na trzecim miejscu odpowiednią chorobę podstawową. Czasami należy również określić poczwórne łańcuchy przyczynowe"; [. . . ]. 6] Obecnie nie ma oficjalnych informacji na temat tego, czy - przynajmniej z perspektywy czasu - podjęto bardziej krytyczne analizy dokumentacji medycznej w celu ustalenia, ile zgonów faktycznie nastąpiło z powodu wirusa.
Moje pytanie: Czy Niemcy po prostu podążają za tendencją do ogólnych podejrzeń COVID-19? I: czy zamierza kontynuować tę kategoryzację bezkrytycznie, jak w innych krajach? Jak zatem można rozróżnić między prawdziwymi zgonami spowodowanymi przez koronę a przypadkową obecnością wirusa w chwili śmierci?

5. Porównywalność:
Przerażająca sytuacja we Włoszech jest wielokrotnie wykorzystywana jako scenariusz odniesienia. Prawdziwa rola wirusa w tym kraju jest jednak z wielu powodów całkowicie niejasna - nie tylko dlatego, że zastosowanie mają tu także punkty 3 i 4, ale także dlatego, że istnieją wyjątkowe czynniki zewnętrzne, które czynią te regiony szczególnie wrażliwymi. Obejmują one zwiększone zanieczyszczenie powietrza w północnych Włoszech. Według szacunków WHO, sytuacja ta doprowadziła do ponad 8000 dodatkowych zgonów rocznie w 2006 r. w 13 największych miastach Włoch, nawet bez wirusa [ 7] Od tego czasu sytuacja nie zmieniła się znacząco. 8] Wreszcie, wykazano również, że zanieczyszczenie powietrza znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia wirusowej choroby płuc u osób bardzo młodych i starszych [. . . ]. 9] Co więcej, 27,4 procent szczególnie wrażliwej populacji w tym kraju żyje z ludźmi młodymi, w Hiszpanii nawet 33,5 procent. Dla porównania, w Niemczech jest to tylko siedem procent [10]. Ponadto, według prof. dr Reinharda Busse'a, kierownika Katedry Zarządzania Opieką Zdrowotną na Oddziale Intensywnej Terapii w Berlinie, Niemcy są znacznie lepiej wyposażone od Włoch w zakresie oddziałów intensywnej terapii - o współczynnik około 2,5 [11].
Moje pytanie: Jakie wysiłki podejmowane są w celu uświadomienia społeczeństwu tych podstawowych różnic i uświadomienia ludziom, że scenariusze takie jak te we Włoszech czy Hiszpanii nie są tutaj realistyczne?
Zmieniony ( 30.03.2020. )
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »
Top! Top!

Nasza strona korzysta z plikow cookies w celu gromadzenia anonimowych statystyk, jesli nie blokujesz tych plikow, to zgadzasz sie na ich uzycie oraz zapisanie w pamieci urzadzenia. Mozesz samodzielnie zarzadzac plikami cookies w ustawieniach przegladarki.