Strona Mirosława Dakowskiego
Odwiedza nas 31 gości
S T A R T arrow PUBLICYŚCI arrow Chmielowska arrow Recyklerzy w natarciu. Szambo dziennikarskie
Wednesday 21 October 2020 06:33:33.30.
W Y S Z U K I W A R K A
Recyklerzy w natarciu. Szambo dziennikarskie Drukuj Email
Wpisał: Jadwiga Chmielowska   
18.08.2012.

Recyklerzy w natarciu. Szambo dziennikarskie

 

Część z nich, chyba nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że niekiedy nurkują w szambie

 

Jadwiga Chmielowska

 

http://wpolityce.pl/artykuly/34252-recyklerzy-w-natarciu-czesc-z-nich-chyba-nawet-nie-zdaje-sobie-sprawy-z-tego-ze-niekiedy-nurkuja-w-szambie

 

Trudno stwierdzić, co jest przyczyną tzw. owczego pędu w dziennikarstwie. Myślałam dotąd, że przede wszystkim chodzi tylko o ułatwianie sobie pracy. Każdy ma w końcu „kajecik” z numerami telefonów do ekspertów. Są sprawdzeni na „wizji czy fonii”, komentują dla prasy ważne wydarzenie, zawsze chętni do współpracy - jednym słowem stanowią skarb dla każdego zagonionego dziennikarza.

 

Nie ważne, że wszyscy korzystają z tych samych „mędrców” pochodzących z tego samego „salonu”. Brakuje czasu, by przedstawiać różne punkty widzenia tej samej sprawy. Wysokość honorariów sprawia, że idzie się na ilość, a nie na jakość, więc nikt nie ma czasu i ochoty na eksperymenty. Znajomy dziennikarz radiowy powiedział wprost: od jakiegoś czasu nie odczuwam żadnej satysfakcji z pracy, tracę „radość tworzenia”. Dziennikarz przestaje być twórcą staje się rzemieślnikiem wykonującym pracę na zlecenie. W niesławnym projekcie ustawy medialnej był nawet zapis o usługach medialnych….

W wielu redakcjach dzień zaczyna się od przeglądu prasy. Co piszą inni, czyli czym się należy obowiązkowo zająć. Jest przysłowiowa Madzia z Sosnowca i mamy serial we wszystkich mediach. Niektórzy podejrzewają nawet, że jakieś wytyczne przychodzą jak za dawnych niedobrych czasów...

 

Obawiam się niestety, że żadna redakcja nie chce się nadmiernie „wychylić” w żadną stronę. Więc jeden od drugiego przepisuje w zasadzie te same komentarze i … tyle. Wtedy wszystko idzie szybciej, sprawniej, bez wysiłku, a wierszówka na konto przecież wpływa. I wtedy nikt niczym nie podpadnie…

Wszędzie w redakcjach liczą się oszczędności i nie ma czasu na zgłębianie tematu, dochodzenie istoty rzeczy, czy wreszcie szukanie własnych tematów …  „Sieczka dziennikarska” króluje i panoszy się coraz bardziej. Na ambitne produkcje nie ma pieniędzy. Sama pamiętam, jak pracowałam za 100 zł robiąc półgodzinny program telewizyjny o historii Śląska na antenę TVP O/Katowice. Szukałam żyjących jeszcze świadków wydarzeń, robiłam w zasadzie notacje - tylko cześć nagranych wspomnień wykorzystywałam w programie.

Pracowałam więc za symboliczne pieniądze, by zachować materiały źródłowe dla przyszłych pokoleń. A po to, by przeżyć, trzaskałam na akord wysokopłatne programy „dla Warszawy”. Redakcja rolna i wojskowa były moimi ulubionymi. Nie pozwoliłam sobie jednak nigdy na chałturę. By podwyższyć swoje kwalifikacje skończyłam Wyższy Kurs Obrony na Akademii Obrony Narodowej i korzystałam z konsultacji Wojewódzkiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego. Zasada, którą stosuję, jest prosta – nigdy nie zajmuj się rzeczami, na których się nie znasz.

Prezes SDP Krzysztof Skowroński ma rację, gdy w wywiadzie dla „Uważam Rze” mówi wprost: „Dziennikarze przestają poszukiwać źródeł, nie mają ani czasu, ani pieniędzy, żeby pojechać i sprawdzić, jak jest, by porozmawiać z ludźmi, dowiedzieć się prawdy u źródeł, lecz zajmują się recyklingiem.”

 

Z moich obserwacji wynika, że niektórzy dziennikarze zajmują się czymś jeszcze gorszym niż „małpowanie” kolegów. Uwielbiają wręcz grzebać w odpadach. Część z nich, chyba nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że niekiedy nurkują w szambie. Zamówienie, moda, bycie na topie lub przynajmniej w stadzie - „na salonie”, są dla nich tak ważne, że tracą powonienie. Etyka dziennikarska zostaje zepchnięta gdzieś głęboko, w podświadomość. To są prawdziwi recyklerzy.

 

Trudno mi podejrzewać, że istnieją jakieś wytyczne - na co i na kogo pluć można bezkarnie, a kto podlega szczególnej ochronie.

[to smutny dowcip, Jadziu, czy szyderstwo??  MD]

 

Niestety, dla wielu dziennikarzy świat kończy się na Warszawie, a właściwie jej centrum. Żerują pod Sejmem, by relacjonować, który polityk coś głupiego powiedział. Naparzanki bez znaczenia, dyskusje o żakiecikach pań posłanek, ploteczki, ploteczki … Odnieść można wrażenie, że piszą jedynie o tym, co są sami w stanie zrozumieć! A społeczeństwo traktują przy tym z góry i usiłują je pouczać na zasadzie: „ciemny ludek to kupi”. Okazuje się, że społeczeństwo jest o wiele mądrzejsze od samozwańczych elit. Nie chodzi na wybory, bo nie wierzy w zmiany i nie wie też, na kogo głosować. Nie płaci abonamentu - bo i na co… na kolejny głupawy program?

Jakoś brakuje w mediach debaty publicznej o stanie państwa, o zwiększającym się zadłużeniu, o galopującym długu publicznym, przed którym ostrzegają ekonomiści. Dlaczego media nie grzmią na alarm w sprawie kondycji finansowej samorządów?! Czy ktoś napisał o sytuacji szkół wiejskich, które aby mieć pieniądze na funkcjonowanie, stają się szkołami dla mniejszości narodowych?

Dlaczego nie widzimy na pierwszych stronach gazet i w głównych serwisach informacyjnych np. o tym, że Polska zobowiązała się przeznaczać na naukę i edukację 6% PKB. Teraz w raportach podaje się jedynie, że poziom wydatków na jednego ucznia jest ten sam. Nikt nie zająknął się nawet, że w takim razie rzeczywiste nakłady spadają, bo mniej jest uczniów. W rezultacie inwestycje w kapitał ludzki są mniejsze.

Czy któryś ze znanych publicystów „warszawskiego salonu” podjął tematykę likwidacji polskiego przemysłu i biedy, przeraźliwej biedy w osiedlach przyfabrycznych?

Minęło kilkanaście lat i nikt w mediach ogólnopolskich nie interesował się dezintegracją państwa polskiego. Ruch Autonomii Śląska mógł swobodnie działać i się rozwijać. Mało tego, zdobywał zwolenników na zasadzie – patrzcie Polska się Śląskiem nie interesuje, kiedy będziemy uznani za mniejszość narodową – to dostaniemy dodatkowe pieniądze.

 

Recykling informacji, mód i poglądów w redakcjach trwa!

 

Artykuł ukazał się na portalu SDP.PL - POLECAMY!

 

Jadwiga Chmielowska

Jadwiga Chmielowska, działaczka opozycji niepodległościowej, Członek Zarządu Regionu Śląsko -Dąbrowskiego "Solidarności" w latach 1980-81, jedna z przywódców podziemia solidarnościowego, ścigana od 13 grudnia 1981 do sierpnia 1990r listem gończym. Z wykształcenia mgr inż. elektronik, dziennikarz. Była dziennikarka TVP a obecnie publicystka, Skarbnik Zarządu Głównego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, v-ce przewodnicząca Federacji Mediów Niezależnych i Przewodnicząca Ruchu Edukacji Narodowej. Mieszka na Śląsku.

 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »
Top! Top!

Nasza strona korzysta z plikow cookies w celu gromadzenia anonimowych statystyk, jesli nie blokujesz tych plikow, to zgadzasz sie na ich uzycie oraz zapisanie w pamieci urzadzenia. Mozesz samodzielnie zarzadzac plikami cookies w ustawieniach przegladarki.