Strona Mirosława Dakowskiego
Odwiedza nas 14 gości
S T A R T
Monday 17 December 2018 05:49:37.26.
migawki
=================
 Jest już później, niż myślisz
Mosbacher Żorżeta – persona non grata. W mediach - przykro rzec – reżimowych - CAŁKOWITY ZAKAZ informowania o petycji do Białego Domu. By każdy z Was umieszczał ten adres w pro-polskich portalach. Musimy babsko wyrzucić! MAŁO CZASU [do 27 grudnia]. 11 grudnia jedynie 5600 podpisów !!

====================

 Cztery tygodnie super- obniżki cen na moje książki - z okazji Bożego Narodzenia

Książki zamówione dotąd i  do niedzieli - wyślemy priorytetem w poniedziałek rano. Z dedykacją autora. Powinny dojść przed Wigilią.

=======================

Nasz korespondent terenowy donosi: Ksiądz Predykant oznajmił wiernym, że teraz najgroźniejsze dla człowieka są gazy AZOT I CEODWA. I trzeba z nimi walczyć.

 
N O W O Ś C I
W Y S Z U K I W A R K A
Opinia o dokumencie "Polityka Energetyczna Polski do 2025 roku" Drukuj Email
Wpisał: Mirosław Dakowski   
18.03.2007.

Prof. zw. dr hab. Mirosław Dakowski
Prezes mgr. inż. Witold Michałowski

5.05.05.

Opinia o dokumencie "Polityka Energetyczna Polski do 2025 roku"
przyjętym przez Radę Ministrów w dn. 4 stycznia 2005

  1. Jest to kolejny z pięciu dokumentów rządowych dotyczących programów energetycznych Polski po przemianach w 1989r. (1990, 1995, 2000, 2002 i ten, 2005). Autorzy piszą, że one "różniły się w podejściu" do problemów. Dokumenty te łaczy jednak to, iż przedstawiają stały zbiór sloganów, opartych na myśleniu życzeniowym. ?ączy je też to, że zupełnie unikają odpowiedzi na palące pytania. Jak można powtarzać te same życzenia - i dlaczego nie spełniono ich od lat piętnastu, oraz - dlaczego winni tego stanu nie stanęli przed sądem? W dokumencie "Polityka Energetyczna...do 2025" wbrew tytułowi brak jest perspektywy w horyzoncie czasowym jednego pokolenia.
  2. Dokument unika zauważenia najgłośniejszych problemów energetycznych ostatnich piętnastu lat, które są stałym tematem śledztw UOP, ABW, prokuratur i Komisji Sejmu, oraz które wzburzają opinie publiczną. Opinia ta słusznie ocenia, że od bezkarności różnych "grup trzymających władzę" w energetyce zależy nasz niski poziom dobrobytu, powodowany m. inn. stałą "reformą przez podnoszenie cen nośników", "równoważeniem interesu producenta (czytaj monopolisty) i użytkownika" (t.j. pojedynczej, bezsilnej wobec Władzy rodziny) i uzależnieniem od niekorzystnego importu.
  3. Slogany (czy "lip service") na temat "bezpieczeństwa energetycznego", "wzrostu konkurencyjności", "ochrony środowiska", "dywersyfikacji" czy "integracji z UE" zajmują pierwsze 16 stron dokumentu i przewijają się przez tekst do końca. Przykłady pustosłowia: (str 13) "działania administracyjne powinny zostać skierowane na tworzenie warunków dla poprawy.. efektywności ekonomicznej systemów". "Przedsiębiorstwa te powinny charakteryzować się znacznym potencjałem"..(str. 14). Str. 15: "Za bezpieczeństwo długoterminowe odpowiada administracja publiczna: rządowa i samorządowa. Jej rola polega na tworzeniu... takich warunków funkcjonowania sektora energii, by stanowily one zachętę...." Czyli - nikt nie odpowiada.!...Na str. 16 czytamy: "Kształtowanie i realizacja zrównoważonej polityki energetycznej zapewniającej (tu 5 sloganów) wymaga współdziałania organów państwa z wyspecjalizowanymi w tematyce instytucjami, stanowiącymi intelektualne zaplecze rządu". Oj, sądząc tak z dotychczasowych dokonań rządów po 89r, jak i z poziomu referowanego dokumentu, słabiuteńkie jest to intelektualne zaplecze...
Czytaj całość…
 
Zróżnicowanie nośników energii oraz ich cen i kierunków dostaw a niezawisłość Polski Drukuj Email
Wpisał: Mirosław Dakowski   
18.03.2007.

I Ogólnopolskie Sympozjum
LNG Poland 98

Mirosław Dakowski
Wyższa Szkoła Rolniczo-Pedagogiczna
Siedlce

Zróżnicowanie nośników energii
oraz ich cen i kierunków dostaw
a niezawisłość Polski

1. Komu służą zróżnicowania
Należy sobie postawić pytanie, czy niezawisłość jakiegoś kraju, w naszym wypadku Polski, jest walorem istotnym? Wiele grup związanych z władzą w różnych krajach odpowiada, szczególnie swymi czynami, negatywnie na tak postawione pytanie. Poniższe rozważania skierowane są głównie do osób, które na to pytanie odpowiadają pozytywnie. Istotne jest, by podstawowe, strategiczne decyzje można było podejmować w gremiach, dla których dobro Polski i Polaków jest wartością nadrzędną. Od wszystkich, a szczególnie osób o innych priorytetach domagać się możemy argumentów merytorycznych. Przedstawienie takich argumentów jest miarą wiarygodności i uczciwości dyskutantów oraz pożyteczności dyskusji.

Czytaj całość…
 
Zmiany klimatu, efekt cieplarniany; czy udział człowieka jest istotny? I czy jest udokumentowany? Drukuj Email
Wpisał: Arkadiusz Wysokiński, Mirosław Dakowski   
18.03.2007.

Arkadiusz Wysokiński, Mirosław Dakowski
Zakład Energii Odnawialnych
Akademia Podlaska w Siedlcach (ok. 2005r.)

Zmiany klimatu, efekt cieplarniany;
czy udział człowieka jest istotny?
I czy jest udokumentowany?

1. "Polityka ekologiczna" a dane geofizyczne

Około 10 tysięcy lat temu skończyła się ostatnia duża epoka lodowa. W sprzyjających (co nie znaczy "łagodnych"!) warunkach klimatycznych rozwinęła się cywilizacja. Wraz z rozwojem techniki człowiek zaczął w coraz większym stopniu oddziaływać na klimat Ziemi, dodając czynniki antropogenne do istniejących naturalnych sił wpływających na klimat. Czy wiemy już wystarczająco dobrze jak zmieniał się klimat naszej Planety w poprzednich epokach i erach? Czy na podstawie tych danych i pomiarów wykonywanych obecnie jesteśmy w stanie przewidzieć, jakie zmiany w klimacie będą następowały w najbliższej i dalszej przyszłości?

Zmieniony ( 07.12.2009. )
Czytaj całość…
 
Wojny o energię Drukuj Email
Wpisał: Mirosław Dakowski   
18.03.2007.

Wojny o energię

 

Mirosław Dakowski

I

"A fanatic is he who losing sight

of his aim, redoubles his  effort"

(Robert Hickson, Special Operation Command)

 

Streszczenie. Wymieniono energetyczne przyczyny wybranych wojen i konfliktów XX wieku. Powody te często są ukrywane przed opinią publiczną. Porównano zasoby kopalnych nośników energii, konwencjonalnych i niekonwencjonalnych (hydraty, metan w pokładach węgla, łupki roponośne i piaski bitumiczne) oraz potencjał energii słonecznej i najnowsze możliwości lepszego wykorzystania (poszanowania) energii. Wniosek: wojny "o energię" są anachronizmem, a ich wywoływanie ma na celu głównie zwiększanie rabunkowych zysków i jest zbrodnią.

 

         Wojny o "towary deficytowe" trwają od tak dawna, jak znana jest historia ludzkości. Były wojny o wodę (pitną i do nawadniania pól), wojny o kobiety (choćby Sabinki), o pastwiska dla bydła itp. Zawsze były to jednak wojny czy konflikty lokalne, nie decydujące o losie planety. Sytuacja zmieniła się przed stuleciem, gdy wykrystalizowały się agresywne imperia, wojujące o wpływy oraz rządy globalne, przy pomocy szybko rozwijającej się techniki.

Coraz częściej mówi się o "wojnach o energię". Szczególnie rozpowszechniane są te opinie przez propagandystów politycznych, mających za zadanie usprawiedliwianie przed wyborcami różnych niemoralnych, a często brutalnych decyzji rządów.

Rozważmy: Wydobycie jednej baryłki ropy w Arabii Saudyjskiej kosztuje ok. $0.10. Na t.zw. "rynkach międzynarodowych" cena wynosi $25-28/baryłkę. W Polsce płacimy w detalu za baryłkę benzyny $150. Dyskutuję tę sprawę szerzej w II.1. i III.1.

To zestawienie pozwala na odróżnienie dwóch motywów agresji: 1) chęć zdobycia wyczerpujących się światowych zasobów nośników energii, lub 2) chęć panowania nad krajami czy światem, opartego na monopolu umożliwiającym dyktowanie znacznie zawyżonych cen nośników.

W artykule wymieniono przykładowo kilka wojen czy agresji, o energetycznych przyczynach których docierały informacje od "wtajemniczonych".

 

I.1. Dwie wojny XX wieku

Postęp technologiczny, pojawiający się jednocześnie z zanikiem hamulców moralnych, powodował konieczność zapewnienia sobie i "swoim" dostępu do wygodnych i tanich nośników energii. Taki monopol zapewniał bowiem szybszy rozwój gospodarki, a jednocześnie spychanie konkurentów na słabsze pozycje.

Na przełomie XIX i XX wieków floty wojenne, najpierw brytyjska i niemiecka, zmieniały silniki okrętowe węglowe na napędzane ropą. Zapewniło to okrętom przewagę w szybkości oraz dało możność rzadszego pobierania paliwa. Imperium Brytyjskie było w trakcie ekspansji morskiej. Gospodarka niemiecka była w trakcie lądowej ekspansji na Bliski Wschód. Rozpoczęto ogromną budowę linii kolejowej Berlin - Bagdad. Mezopotamia (obecnie Irak i Kuwejt) była wtedy częścią Imperium Ottomańskiego. Już w 1899 roku Wielka Brytania podpisała jednak umowę z rodziną Al-Sabah, szejków - właścicieli Kuweitu (wtedy i teraz). Umowa ta blokowała dostęp tej linii kolejowej do Zatoki Perskiej. I tak zderzyły się "żywotne interesy" imperium brytyjskiego i Niemiec. Pierwsza Wojna Światowa może być uznana (poza innymi celami grup, które ją zaplanowały) za pierwszą globalną wojnę o panowanie nad źródłami węglowodorów. Wyścig ten wygrała wówczas Wielka Brytania. Szerzej pisze na ten temat m.inn. F. W. Engdahl w doskonałej książce "A Century of  War" [1]. Od 1911 po stronie brytyjskiej brał udział w decyzjach geostrategicznych z tym związanych młody Winston Churchill, już jako Pierwszy Lord Admiralicji.

Można przypuszczać, że inaczej potoczyłyby się losy II Wojny Światowej, gdyby mrozy zimy 1941/42 oraz błędy socjo-techniczne Hitlera (np. zniechęcenie do siebie zrozpaczonych komunizmem chłopów ukraińskich i rosyjskich) nie spowodowały fiaska planów Wehrmachtu zdobycia roponośnych terenów wokół Morza Kaspijskiego. A ropy rumuńskiej było za mało. Nie udało się Niemcom zdobyć Rosji przy użyciu pojazdów na "Holzgazie". A jedno i drugie - dojście Wehrmachtu do Baku i szerokie wykorzystanie Holzgazu (oraz benzyn syntetycznych) - były to plany żywotne dla Niemiec Hitlera i ich ekspansji w Azji. Tak więc braki nośników energii w armiach niemieckich zaważyły na losach wojny, czyli na losach świata.

 

I.2. Yom Kippur

Dobrze zaplanowany i skutecznie przeprowadzony projekt globalny, w którym użyto i wytestowano nowe rodzaje broni, a również już użyto ropy jako broni (ekonomicznej), to akcja wzrostu cen ropy w 1973-74r. Tak przedstawia tę sprawę Engdahl [1], rozdz. IX, str. 145 i nast.: W lutym-marcu 1973 wartość dolara w stosunku do marki niemieckiej dramatycznie spadła (o ok. 40%). W maju 1973r. grupa (nie wybieranych) finansowych i politycznych przywódców świata znana jako Klub Bilderberg zebrała się na zamkniętym spotkaniu (na prywatnej wyspie  szwedzkiej rodziny bankierów - Wallenbergów - Saltsjoebaden). Dokumenty z tego posiedzenia Klubu dotarły do geo-analityków z prawie 20-letnim opóźnieniem. Uczestniczyli w nim m.inn. David Rockefeller (Chase Manhattan Bank), Zbigniew Brzeziński (późniejszy doradca prezydenta Cartera), Gianni "Avvocato" Angelli (Fiat), R. Anderson (Atlantic Richfield Oil Comp.).

Ustalono wówczas, że światowe wahnięcia koniunktury naftowej, spowodowane przez  embargo, mogą wywołać wzrost cen ropy, a przez to utrzymać władzę finansową wielkich banków, głównie Wschodniego Wybrzeża USA. Handel ropą, szczególnie  poprzez te banki, prowadzono wtedy w dolarach,. Zgodzono się z jednym z referentów (Walterem Levy), że dla poprawy kondycji banków związanych ze spekulacjami energetycznymi, wskazany byłby czterokrotny wzrost cen ropy. Po pół roku, 6 października 1973r., Egipt i Syria napadły na Izrael, co wywołało wojnę zwaną "Yom Kippur". O dziwnej roli Henry Kissingera, który pośredniczył między wszystkimi stronami przyszłego konfliktu, pisze ciekawie Engdahl [1], str. 150 i nast. Kissinger był wtedy doradcą Bezpieczeństwa Narodowago Administracji USA, a od września 1973 Sekretarzem Stanu USA.

Embargo na ropę, zdecydowane przez arabskie kraje OPEC (Arabia Saudyjska, Kuwejt, Irak, Abu Dhabi, Qatar, Algeria) oraz działalność quasi-dyplomatyczna znanych na Zachodzie osobistości spowodowała cztero- czy pięciokrotny (z wahaniami) wzrost cen ropy, t.zw. Oil-shokku. Baryłka surowej ropy kosztowała od r.1949 do 1970r., czyli przez dwadzieścia lat, $1.90. Cena ta wzrosła do $3 w 1973 r., i do $11 na początku 1974r. Światowe banki kontrolujące przepływ węglowodorów umocniły swe pozycje. Kraje "Trzeciego Świata" i (powstałego przez to) "Czwartego Świata" wpadły w kryzysy gospodarcze, musiały zamrozić swe budowane już inwestycje przemysłowe. Straciły więc szansę na rozwój i na dogonienie innych. Formalnym celem planu było zagospodarowanie tworzonego właśnie wzrostu przepływu dolarów pochodzących z handlu ropą. Później Sekretarz Stanu USA H. Kissinger nazwał to skrótowo: "Recykling strumieni petro-dolarów".

Przypomnę, że władze PRL-u epoki "średniego Gierka" przejęły z tych właśnie strumieni ok. 23 miliardy dolarów w postaci pożyczek, wtedy nisko oprocentowanych. Spłacanie rosnących odsetków od tych pożyczek (i potem samych tych pożyczek) stanowiło od tej pory ogromny, trwający po dziś dzień, problem PRL-u i rządów lat 90-tych i zdeterminowało nasze zewnętrzne uzależnienie finansowe.

 

I.3. "Wojna w Zatoce".

Z wielu "intryg energetycznych" należy tu wspomnieć rolę struktur szpiegowskich ZSRS i państw zachodnich  w obaleniu szacha Iranu Rezy Pahlevi. Dobrze udokumentowane sa szczególnie działania "struktur" amerykańskich i francuskich. To nie były oczywiście działania wspólne, lecz konkurencyjne: Udokumentowana jest ich późniejsza rola w spowodowaniu i podtrzymywaniu krwawej i bezsensownej (dla stron walczących) wojny Irak-Iran w latach 80-tych. Statystyki mówią o milionie zabitych. Irak był w tej wojnie wspierany miltarnie i finansowo przez rząd USA, a Saddam Hussein był uznany za przyjaciela i sprzymierzeńca.

Osłabiony gospodarczo, demograficznie i finansowo Irak (w 1988 miał ok. $65 mld. długów międzynarodowych) szukał dalszej współpracy z Wielką Brytanią i USA, których siły zbrojne, ku niepokojowi krajów arabskich, pozostały w rejonie Zatoki.

Dn. 27 lipca 1990r. ambasador USA w Iraku, pani April Glaspie, w oficjalnej rozmowie zapewniła Saddama Husseina, że Administracja amerykańska nie zajmie żadnej pozycji w sprawie napięć między Irakiem i Kuwejtem ("Washington regards Iraq-Kuwait territorial dispute as not of strategic interest to USA"). Pamiętajmy, że odrębności państwowe na tych terenach byłej Mezopotamii są świeżej daty. Upraszczając przyczyny konfliktu, chodziło o różnice zdań nt. terminu zwrotu Irakowi ok. 3 mld dolarów przez szeika Kuweitu Al.-Sabbah'a. Pozatem w marcu 1990r. Kuweit, wbrew decyzjom OPEC, zalał świat swą tanią ropą, co spowodowało spadek cen z $19 do $13/bb, ku niezadowoleniu innych członków OPEC, szczególnie Saddama Husseina. Wynikiem powyższych "rozmów" była, zaledwie niecały tydzień później, inwazja Iraku na Kuwejt, potem "wojna w Zatoce", rozpoczęta w sierpniu 1990r., widowiskowo (i jednostronnie) pokazywana światu przez CNN. Utwierdziła ona rolę USA, a szczególnie wielkich firm bankowo-energetycznych na Bliskim Wschodzie. Prezydent Bush w Orędziu o Stanie Państwa 29.I.1991r.: "The world can therefore seize the opportunity of present Persian Gulf crisis to fulfill the long-held promise of a New World Order...". Szerzej zob. [1], str. 237 do 245 i nast. Dokumenty rozmów Pani Ambasador ujawnione zostały przez rząd iracki. Po roku ich autentyczność potwierdził Kongres Stanów Zjednoczonych. Po latach dotarły one  jednak również do amerykańskiej opinii publicznej.

W tych czasach współdziałały jeszcze ze sobą osławione "Seven Sisters", globalne, trans-nacjonalne firmy handlujące ropą. O aktualnej konkurencji w dziedzinie wydobycia i sprzedaży ropy między Rosją a Arabią Saudyjską można przeczytać w Forein Affairs [2]. Jest tam przeanalizowana rola Rosji w Iraku i Iranie, wejście Łukoilu na rynki amerykańskie i europejskie jako "czwarta siostra", poza Exxon Mobil, Shell, BP Amoco

 

I.4. Ponowne "odkrycie" zasobów Basenu Morza Kaspijskiego (BMK)

         W latach 70-tych poufne raporty poszukiwaczy złóż dla energetyki sowieckiej (KGB)  mówiły o wyczerpywaniu się zasobów ropy na terenie Związku Sowieckiego. Zgodne były one z raportami CIA. Zmniejszenie produkcji ropy rzeczywiście nastąpiło. Dopiero po rozpadzie Związku Sowieckiego, na początku lat 90-tych, wielkie światowe firmy eksploratorskie stwierdziły i udokumentowały istnienie ogromnych pokładów ropy w okolicy Morza Kaspijskiego (koło Baku, szelf i dno Morza Kaspijskiego, Tengiz i inn.) i gazu (Turkmenia). Czy sugeruje to współpracę tych "struktur" i dezinformowanie władz?

         Rozpoczęto również na tym terenie próbną, ale intensywną eksploatację pokładów hydratów metanu [3]. BMK okazał się ogromnym zagłębiem nowo-odkrytych złóż gazu, ropy oraz hydratów. Jego zasobność w końcu lat 90-tych porównywano z zasobnościa złóż Bliskiego Wschodu (por. poniżej, początek I.5).

         Władze Rosji chciały oczywiście, by wszelkie rurociągi z BMK pozostały pod jej kontrolą. Dwie wojny Rosji przeciw chcącej odzyskać niepodległość Czeczenii miały dwie przyczyny:

1)     Energetyczna: Rafinerie pod Groznym, nowoczesne i należące do największych na świecie, wybudowano w czasach ZSRS na trasach rurociągów strategicznych znad Morza Kaspijskiego do Rosji. W I wojnie czeczeńskiej obie strony konfliktu chroniły zarówno rurociągi, jak i rafinerie. Dopiero w II wojnie czeczeńskiej (ok. 2000r.), gdy firmy rosyjsko-języczne znalazły już inne drogi transportu węglowodorów znad Morza Kaspijskiego, wojska rosyjskie zburzyły te rafinerie do fundamentów.

2)     Cywilizacyjna: Niemożność Rosji wypuszczenia spod swej władzy jakichkolwiek zdobyczy z przeszłości. Jest to typowa i trwała cecha cywilizacji turańskiej (por. naukę o cywilizacjach Feliksa Konecznego [20]). Przywódcy Rosji uważają (i wielu z ich poddanych również...), że jakiekolwiek koncesje na rzecz niepodległości narodów podbitych świadczą o słabości reżimu, mogą więc doprowadzić do buntów również na innych terenach podbitych.

 

I.5. Rurociągi do piekła.

Połowa lat 90-tych to również konkurencja sił i firm Zachodu (oraz Chin i Rosji) w opanowaniu transportu węglowodorów z BMK. Chiny i Rosja chcą przesyłać bezpośrednio do siebie rurociągami. T.zw. Zachód zaś - w "bezpieczne miejsce"- czyli do mórz i oceanów. W grę wchodzą trasy: a) przez Turcję (morska przez Stambuł i cieśniny Bosforu, lub lądowa do Ceyhan na wybrzeżu Morza Śródziemnego), b) przez Morze Czarne i dalej rurociągiem Odessa-Brody-Gdańsk, lub c) - do Morza Arabskiego. W p-kcie c) możliwości obejmują Iran - lub Afganistan i Pakistan. Stawką gry są nie tylko miliardy, lecz też władza.

John Maresca, wice-prezydent amerykańskiego Unocalu, oświadczył w czasie przesłuchania w Izbie Reprezentantów 12 lutego 1998 r. m.inn.: "Region Kaspijski zawiera ogromne, nie-eksploatowane rezerwy węglowodorów. Mogą one osiągnąć 60 miliardów baryłek ropy, a wg. niektórych ocen, dochodzą do 200 miliardów bb. Budowa naszego proponowanego rurociągu nie może rozpocząć się przed pojawieniem się na miejscu uznanego (międzynarodowo) rządu. Mimo tego, trasy  przez Afganistan wyglądają na najlepszą opcję, z najmniejszą ilościa trudności technicznych".

Wg. źródeł British Petroleum (BP) prawdopodobne rezerwy w tym regionie wynoszą przeszło 200  mld. baryłek, a rezerwy gazu sięgają 45 bilionów (4.5 *1013 m3). Jak wykazuje doświadczenie ostatniego półwiecza, rozpoznane w danym regionie rezerwy rosną z czasem, mimo intensywnej eksploatacji [por. rozdział II.1]. Rozważa się transport węglowodorów z Tengizu i Turkmenii przez Iran. Część tego handlu możliwa by była na zasadzie swap (wymiany), co byłoby znacznie tańsze, gdyż unika się ogromnych kosztów rurociągów: Gaz z Turkmenii byłby użyty w zakładach ciężkiej syntezy na północy Iranu, a odpowiednie ilości z pól gazowych południa Iranu - dostarczone na statki - metanowce. Plany te są ciągle torpedowane na skutek napięć amerykańsko-irańskich.

Za wiedzą i (co najmniej) zgodą administracji USA, w Pakistanie wyszkolono siły Talibanu i zainstalowano je w Afganistanie. W sposób udokumentowany pisze o tym Der Spiegel [4,5]. Fakt, że jest to periodyk reprezentujący  konkurencję, czyli wielkie  banki i ciężki  przemysł niemiecki, zapewnia dużą wnikliwość sponsorów i autorów tekstów w podejściu do tematu. Wstrząsająco dosłowny tytuł jednego z opracowań to "Pipeline zur Hoelle" (Rurociągi do piekła).

Początkiem sprawy była umowa wielkiej firmy Bridas, mającej centralę w Argentynie,  z rządem Turkmenii. Chodziło o przeprowadzenie rurociągów ropy (głównie z okolic Tengizu w Kazachstanie) oraz gazu z Dauletalabad w Turkmenii do Morza Arabskiego poprzez Iran i/lub przez Afganistan. Jak pisze Spiegel [5]: (Wtedy...w USA...) "pilnie powołana grupa z Departamentu Stanu oraz CIA usiłowała temu przeciwdziałać". Umieszczona w Kalifornii trans-narodowa firma Unocal (powiązana z saudyjską Deltą) też miała ochotę na budowę i przyszłe kontrolowanie rurociągów (gazowego oraz na ropę) z BMK. Rolę "doradcy" Unocalu pełnił Heinrich Kissinger (Spiegel podaje to słowo w cudzysłowie). W lutym 1996r. władze Turkmenii podpisały jednak umowę o budowie rurociągu z argentyńskim Bridas.

Pakistańskie tajne służby żądają od "Zachodu" dodatkowych pieniędzy na "zainstalowanie" Talibanu. Dostają co najmniej 15 mln. dolarów. Poprzedni szef Departamentu Stanu Aleksander Haig zauważa po przejęciu władzy w Afganistanie przez Taliban (27 września 1996r.): "Wreszcie stabilny rząd". Podobne są wypowiedzi senatora Hanka Browna. Na jesieni 1996r. menager Unocalu B. Taggert oznajmia, że teraz umowy na temat rurociągów będą łatwiejsze. Washington Post ujawnia (25.05.2001), że rząd USA przyznał Afganistanowi, czyli Talibanowi, dodatkowe 43 mln. dolarów pomocy, co w sumie daje $124 mln. i stawia USA na pierwszym miejscu pod względem pomocy humanitarnej dla Afganistanu. O podróżach delegacji Talibanu do Kalifornii (oraz do Argentyny...), o roli Madelaine Albright itp. można przeczytać w "Pipeline zur Hoelle".

Wspomnieć trzeba, iż w umowie z Unocalem na tranzyt gazu uzgodniono w październiku 1997r., że opłata tranzytowa dla Talibanu wyniesie 15% przepompowywanego gazu. Dla Talibów było to za mało.

Porównajmy to ze "szczodrobliwością" czy słabością kolejnych rządów w Polsce, które rezygnują na rzecz Gazpromu (czy jego spółek-córek) z należnych Skarbowi Państwa opłat tranzytowych za gaz z rurociągu niesłusznie zwanego jamalskim. Niesłusznie, bo te 1500 km rurociągu na północy, w wiecznej zmarzlinie republiki Komi, nie powstaje i nawet nie widać tego odcinka na mapach obrazujących plany rozwoju Gazpromu.

W 1998r. Washington (t.j. rząd USA) oskarża ibn Ladena (który przeniósł się w międzyczasie z rodzinnej Arabii Saudyjskiej do Afganistanu) o przygotowanie ataków terrorystycznych w Nairobi i Dar es Salam. W kwietniu 1999r. Pakistan, Turkmenia i Taliban ogłaszają, że szukają nowych sponsorów projektów rurociągowych. Rozmawiają również z firmami w Rosji. Sytuacja zmienia się latem 2001 roku, a szczególnie po 11 września. Nim obie wieże World Trade Center zawaliły się, media amerykańskie (przodował tu CNN) i rząd oskarżyły o ten zamach ibn Ladena, jego al Qaedę oraz ich "gospodarzy" - Taliban.

 Po krwawej "wojnie z terroryzmem" nowe władze w Kabulu widzą już potrzebę współpracy z firmą Unocal. Dn. 27 grudnia 2002r. prezydent Turkmenii Nijazow, premier Afganistanu Karzai i premier Pakistanu Khan Jamali podpisują umowę na budowę przez Amerykanów rurociągu na gaz przez Kandahar (Afganistan) i Multan (w Pakistanie). A cała Argentyna, nie tylko Bridas, na skutek kłopotów finansowych pogrąża się w kolejnym kryzysie gospodarczym.

 

I.6. Krew za ropę.

Tak nazywa Der Spiegel swe artykuły ze stycznie 2003 (omówione w [6]) o grożącej całemu światu "wojnie z terroryzmem", z planowanym początkiem tej wojny na terenie Iraku. Wysocy przedstawiciele Special Operation Command i CIA nazywają to (trochę prześmiewczo) "Global War on Terrorism" (GWOT) i pytają swe władze, jaka jest tu definicja "wroga", czy jest choć "enemy image" itp. [7]. Do wojny dąży administracja USA i jej najbliżsi (ale czy pewni?) sojusznicy. Galerię siedmiu osobistości obecnej Administracji Stanów powiązanych z przemysłem naftowym można zobaczyć w [6]. Rozpoczynają ja George W. Bush, Dick Cheney i Kondoliza Rice.

Jak wiadomo, z 19-tu ludzi, którzy oskarżeni są o porwanie czterech samolotów w USA 11 września, 16-tu pochodzi z Arabii Saudów (jak i Osama ibn Laden). Ale królewski dom Saudów (którzy, wg. tamtejszego prawa, są właścicielami Arabii), jest "sojusznikiem" Stanów Zjednoczonych. Nie zaliczono więc Arabii do krajów "zbójeckich" czy "terrorystycznych". Izrael, który stosuje terror wobec swych obywateli i grozi "wrogom" użyciem ogromnych zapasów broni jądrowej i wodorowej, nazywany jest krajem demokratycznym. Realnie groźna dla stabilności świata i w sposób widoczny agresywna polityka zbrojeń Korei Północnej jest wojskowo nieporównanie istotniejsza od ew. "tajnych knowań Saddama".

 Ponieważ przypuszczalne zasoby ropy Iraku wynoszą ok. 250 miliardów baryłek (w odróżnieniu od "udokumentowanych", które wynoszą ok. 116 mld. bb) i są porównywalne z zasobami Arabii Saudyjskiej (ok. 260 mld. bb), wielu energo-analityków uważa, że ropa jest główną przyczyną wybrania przez rząd USA prezydenta Saddama Husseina na wroga nr. 1. Niedawno Allan Murray, redaktor "Wall Street Journal", powiedział w dyskusji w TV o "przyszłym podziale łupów", szczególnie pól naftowych. Była to szczerość zapewne przedwczesna, ale jakże charakterystyczna.

Koszty wojny USA przeciw Irakowi ocenione zostały przez W. Nordhausa (zob. [6], str. 20), na $100 mld. w razie wojny trwającej parę tygodni, a mogą wzrosnąć do ok. 2 000 mld. (sic!), gdyby ta wojna wydłużyła się do 3-6 miesięcy. Zauważmy, że poza ten "pesymistyczny" wariant nie chce wyjść żaden analityk ze Stanów. A możliwość i niebezpieczeństwo uruchomienia czynnej nienawiści około miliarda wyznawców Proroka (jak dotąd zwykle skłóconych i podzielonych) i ich spójnych działań przeciw "agresji niewiernych" nie jest w ogóle brana pod uwagę. Oczywiście, koszty takiego kataklizmu są niepoliczalne.

James Woolsey, były dyrektor CIA, obecnie doradca Pentagonu, udzielił wywiadu Spieglowi (zob. [6], str. 24). Na pytanie: "Dlaczego Saddam jest dla Amerykanów takich jak pan, wcieleniem wszelkiego zła? (tu dziennikarz porównuje Irak z Koreą Północną i Iranem). Dlaczego Stany Zjednoczone mimo to koncentrują się na Iraku", Woolsey odpowiedział: "dlatego, że działamy pragmatycznie. To nie jest zadanie z zakresu logiki kartezjańskiej". To makabryczne dla inżyniera czy uczonego zdanie każe szukać przyczyn stanowiska rządu USA gdzie indziej.

Forum [6] cytuje Der Spiegel'a  z 13 stycznia 2003r: "Golda Meir powiedziała kiedyś: <Jak Izraelici mogą być narodem wybranym, skoro Bóg wodził nas czterdzieści lat po pustyni i na koniec przeznaczył nam jedyny kawałek Bliskiego Wschodu, gdzie nie ma ropy naftowej>".

Taka wojna, ktokolwiek by ją wygrał czy przegrał, zagraża fizycznemu istnieniu narodu i państwa żydowskiego na Bliskim Wschodzie mimo, że dowództwo wojskowe Izraela chwali się, iż jest "drugą czy trzecią potęgą wojskową świata". Może więc pchają do wojny potężne a utajone siły antysemickie (ściślej - anty-izraelskie) w USA? Ekspertów od Armageddonu brak, tak wśród energetyków, jak i wojskowych.

 

Czy jednak argumentacja "energetyczna" jest racjonalna?

 

II. Znane i dostępne źródła energii

 

Zostańmy przy interpretacji quasi-oficjalnej, dla "bardziej wtajemniczonych": Grożąca nam wszystkim wojna jest to wojna o panowanie nad nośnikami energii. Zobaczmy więc, czy i kiedy ludzkości, albo tylko Amerykanom, może zabraknąć nośników energii? Czy podteksty "energetyczne" planowaniej wojny światowej sa realne i racjonalne? I który z dwóch wymienionych we Wstępie może być istotniejszy?

 

II.1. Zapasy konwencjonalnych paliw kopalnych.

Od półtora stulecia prowadzone sa systematyczne badania i statystyki zużycia paliw, m.inn. kopalnych nośników energii oraz podawane są zbadane (udokumentowane) wielkości ich zasobów.

Pierwsze udokumentowane użycie produktów ropo-pochodnych na Bliskim Wschodzie miało miejsce przy budowie Arki Noego (uszczelnienie Arki smołą, por. Pismo Święte [10]). Od tego czasu wydobycie ropy wzrosło wiele rzędów wielkości, budząc ciągle obawy o wyczerpywanie się zasobów. Obawy te wzrosły od połowy XIX wieku. Sprawdźmy ilościowo zasadność tych obaw.

W książce R. Sassone'a ([8], str. 38 i nast.) porównano wydobycie i produkcję ropy w USA w latach 1866-1973. W tabeli obok kwot produkcji przedstawiono prognozy "z epoki" (zawsze wahające się między ostrzeżeniem o przyszłych brakach, a przewidywaniem katastrofy) i porównano z rzeczywistym stanem udokumentowanych (po roku czy dwóch) zasobów. Te ostatnie rosną szybciej niż najbardziej zachłanna produkcja. Świadczy to o tym, że w USA nie natknięto się na barierę końca zasobów. Dodam: zasobów łatwo eksploatowalnych, a więc tanich. W USA koszt wydobycia baryłki ropy (bez obciążeń podatkowych) wynosi ok. 3 centy za galon, t.j. ok. 0.7 centa za litr. Na Bliskim Wschodzie ropa jest wielokrotnie tańsza: koszt inwestycji, dróg, rurociągów, ubezpieczenia, sprzętu i odwiertów nie przekracza 10 centów za baryłkę. Cała reszta znanych nam cen - to obciążenia polityczno-spekulacyje i podatkowe. [Te proporcje są zbliżone również dla leków, często żywności itp. Nie wynika jednak z tego, że wolno nam ten stan tolerować.]

Cena nie ma żadnego związku z kosztem wydobycia. Istnieje totalny brak korelacji tych dwóch parametrów.

Innym sposobem oceny realnej wielkości udokumentowanych zasobów ropy (czy innego surowca) jest parametr "lata konsumpcji". Jest to wielkość podająca "na ile lat jeszcze starczyłoby znanych zasobów przy obecnym poziomie zużycia". Lomborg [9], str. 124 przedstawia ten parametr w funkcji roku jego wyliczenia i podania do wiadomości. Na opublikowanym wykresie widać (jak i w innych opracowaniach), że "lata konsumpcji" wyliczone w kolejnych latach od 1920 do 2000 roku, oscylują około wartości 7 do 10 ( w USA do 1944 roku), zaś później, już dla globu, parametr ten (z wahnięciami, ale systematycznie), rośnie od wartości 15-20 ok. roku 1945, do ok. 45 lat ostatnio. Podobne są przebiegi krzywej "lat konsumpcji" dla gazu: Przy wydobyciu rosnącym jeszcze szybciej, niż dla ropy, przewidywana liczba "lat konsumpcji" rośnie od wartości 50 (w r. 1970) do przeszło 60-ciu obecnie ([9], str. 127). Szerzej można o tej sprawie przeczytać w dobrze udokumentowanym rozdziale "o energii" u Lomborga (III.11 w [9]).

Wnioski: gospodarka świata "nie czuje", a więc i nie sygnalizuje, zmniejszania się zasobów konwencjonalnych.

 

II.2. Źródła niekonwencjonalne, ale kopalne.

         Pisałem kilkakrotnie, w różnych aspektach gospodarczych ( [11,12] i literatura tam cytowana), o ogromnych zapasach metanu w postaci hydratów: Ilość gazu zawartego w pokładach hydratów (p. np. [13]) oceniana jest na 2*1015+-1 m3. Kvenvolden [13] podaje, że ilość ta jest co najmniej dwa razy większa, niż ilość wszelkich zasobów węgla w nośnikach kopalnych. Krasoń [13A] cytuje oceny L. Langley'a, że hydraty mogą zapewnić energię na czas od 350 do 3500 lat, bazując na obecnym światowym jej zużyciu. Hydraty są próbnie wydobywane przez Japonię, USA, Kanadę, Rosję oraz firmy wielo- czy między-narodowe. Krasoń [13A] pisze, że Japonia przewiduje eksport gazu (z hydratów) za 10-15 lat. Podaje również swą ocenę ilości metanu uwięzionego pod pokładami hydratów na 1*1014 m3.

         Ogromne ilości metanu zawarte są też w pokładach węgla. US Geological Survey ocenia je na (85-260)*1012 m3, a więc są porównywalne ze znanymi rezerwami gazu (120*1012 m3) [14]. Często opłaca się eksploatacja tego metanu zamiast wydobycia węgla. Eliminuje to również tragiczne śmierci górników (wiele setek do tysiąca rocznie) w czasie częstych w krajach zacofanych katastrof w "kopalniach metanowych".

         Węglowodory zgromadzone są też w piaskach smolistych i łupkach roponośnych (tar sands and shale oil). W Kanadzie wydobywa się ropę z piasków roponośnych [9,15]. Cena baryłki ropy tak wydobytej spadła z $28 na początku eksploatacji do $11 w r. 1997.

         Ocena zasobów węglowodorów w łupkach roponośnych sięga fantastycznej ilości przeszło 240 razy większej niż zasoby ropy. {Uwaga: chodzi o zasoby, nie zaś o udokumetowane zapasy! Szerzej zob. [9] , str. 128 i odnośniki}. Wg. US Information Agency już obecnie możliwe jest wyprodukowanie z łupków 550 miliardów baryłek w cenie poniżej $30/bb. Przy cenie $40 /bb ilość warta wydobycia rośnie 4-krotnie. Nie produkuje się tego, bo "szybkie pieniądze" i większe zyski oferuje spekulacja ropą, której koszt wydobycia wynosi wspomniane 10 centów/bb.

         Nie jest to jednak problem energetyczny, lecz ekonomiczny, a przede wszystkim moralny.

 

II.2. Poszanowanie Energii

         Po kilkunastu latach uporczywej walki, do znacznej części opinii publicznej w Polsce, szczególnie do działaczy energetyki, dotarło już przeświadczenie o ogromnej roli poszanowania energii dla gospodarki i dobrobytu ludzi. Jak wykazano gdzie indziej (p.np. [15]), celowe działania każdego rządu post-komunistycznego mogły (i mogą jeszcze) obniżyć energochłonność gospodarki trzykrotnie. Dopiero przy takim obniżeniu energochłonności możliwa będzie konkurencja gospodarcza z krajami OECD.

         Przykładem z ostatnich lat jest tani, a istniejący w Warszwie, Dom Zero-Energetyczny zaprojektowany oraz opisany przez E. Rylewskiego w [16]. Rząd (ministerstwo Gospodarki) nie zainteresował (-o) się jednak sprawą tak ogromnej wagi. Nie mówię tu o władzach energetyki, bo te zainteresowane są głównie wzrostem sprzedaży swego "produktu" (sic!). A na ogrzewanie, czyli na ciepło nisko-temperaturowe, zużywa się w Polsce ok. połowy wszystkich nośników energii. Zastosowanie znanych zasad poszanowania energii, znanych technik spalania biomasy i trans-estryfikacji olejów oraz użycie istniejących odwiertów do wykorzystania geotermii mogłoby w ciągu paru lat parokrotnie (sic!) obniżyć koszty nośników energii.

Znani na świecie eksperci [17] wykazali również, że kraje rozwinięte mogą uzyskać dalszy "Mnożnik Cztery" przy racjonalniejszym podejściu do zużycia zasobów, w tym energetycznych. Wszystkich Czytelników głębiej zainteresowanych tematem odsyłam do tej książki. Tytuł [17] oddaje jednak wystarczająco jej treść. Razem więc, biorąc pod uwagę te dwa czynniki  - gospodarka Polski mogłaby zmniejszyć (finansowo licząc) swą zależność od zasobów energetycznych DZIESIĘCIOKROTNIE.

Warunkiem koniecznym jest jednak wprowadzenie mechanizmu umożliwiającego wybieranie światlejszych, o szerszych horyzontach intelektualnych i o wiele większych walorach moralnych, ludzi do władzy, szczególnie do sejmu. W Polsce od wielu lat trwa walka o zastąpienie ordynacji do sejmu t.zw. proporcjonalnej, zwykle zwanej partyjniacką, przez ordynację pozwalającą na wybieranie posłów w jednomandatowych okręgach wyborczych. Jest ona sprawdzona w przodujących krajach Zachodu, promuje odpowiedzialność przed wyborcami. Jej wprowadzenie jest warunkiem koniecznym wyjścia z obecnej zapaści politycznej, gospodarczej, zwłaszcza energetycznej. Jest to ciągle jeszcze możliwe

 

II.4. Energia Słoneczna

         Opisałem w [11] realne możliwości wykorzystania taniej energii słonecznej. Przedstawiłem tam wybór istniejących technologii i projektów. Gospodarka ludzka na planecie zużywa obecnie ok. 400 EJ (4*1020J) rocznie. Energia słoneczna padająca na okrąg o średnicy Ziemi wynosi 7-12 tysięcy razy więcej (szczegółowe wyliczenia zależą od różnic założeń rachunku): Uwzględniamy tylko powierzchnię Ziemi "widzianą" przez Słońce. Ten okrąg ma powierzchnię 1.27*108 km2. Energia pełnego widma słonecznego na orbicie Ziemi wynosi 1390 W/m2. Przyjmując realne straty w atmosferze i zaokrąglenia, na powierzchni równikowych pustyń Ziemi moc Słońca wyniesie 1 kW/m2, czyli 1 GW/km2. Całkowita energia dochodząca do powierzchni Ziemi na rok wyniesie więc ok. 4*1024 J/y. Liczba ta jest cztery rzędy wielkości większa od zużywanej przez nas energii.

Po uwzględnieniu sprawności urządzeń (załóżmy niską, ok. 20%-ową) i faktu, że w konkretnym miejscu Ziemi promienie Słońca padają pod "dobrym" kątem ok. 8 godz/dobę, okazuje się, że do zaspokojenia wszystkich potrzeb energetycznych gospodarki Ziemi wystarczy 19*104 km2. Odpowiada to okręgowi o promieniu 244 km, lub 6-ciu okręgom o promieniach po 100 km, by zaspokoić potrzeby "lokalne" sześciu kontynentów. I to przy obecnych technologiach, przy obecnych sprawnościach urządzeń przemiany energii słonecznej w elektryczną. A sprawności te szybko rosną, zaś ceny konwersji energii też szybko i znacznie spadają.

Narzuca się pytanie: Skąd wziąć pieniądze? Część (25-30%) obecnych zysków wielkich przedsiębiorstw i banków energetycznych może z powodzeniem wystarczyć do takiej przebudowy energetyki z nośników wyczerpywalnych (i - bardzo powoli - wyczerpujących się)  na odnawialne, pochodzące za Słońca. Banki te operują obecnie głównie "pieniądzem wirtualnym", spekulacyjnym, nie związanym z produkcją dóbr materialnych. Takie przedsięwzięcia miałyby więc stabilizujący wpływ na równowagę finansową świata. Realizacja takiego projektu nie obciążyłaby zauważalnie ani krajobrazu pustyń (bo zajmie bardzo mały ułamek powierzchni), ani finansów wielkich banków.

 

III. Wnioski

Jeszcze trzydzieści lat temu wojny o energię nie były anachronizmem. Wydawało się bowiem, że źródła energii kopalnych na poszczególnych kontynentach są bliskie wyczerpania, a chęć zysku i dominacji są nieodłączne od ludzkiej natury. Te konflikty miały jednak charakter lokalny. Nawet w obu wojnach światowych podtekst energetyczny miał charakter lokalny. Na początku XXI wieku sytuacja wygląda inaczej. Więc i nasze działania muszą być inne.

 

III.1. Czy zmiana jest możliwa?

Celem tego artykułu jest uświadomienie wszystkim, którym nie jest obce myślenie o przyszłości, możliwych implikacji obecnej "globalnej polityki energetycznej". Służy temu podanie mniej znanych faktów i przedstawienie tak argumentów, jak i źródeł, na jakich takie twierdzenia się opierają. Jeśli środowisko energetyków, inżynierów, menadżerów zapozna się z nimi, oswoi, coraz trudniej będzie różnym grupom polityków i ich publicystom wmówić nam wyprodukowane przez siebie mity. Powtarzam: Wydobycie jednej baryłki ropy w Arabii kosztuje ok. $ 0.10. Po wszelkich podatkach i zyskach miejscowych cena ta rośnie do $1/b. Na t.zw. "rynkach międzynarodowych" cena wynosi $25-28/baryłkę. A w Polsce, w detalu, płacimy za baryłkę benzyny $150. Czy te szokujące stosunki liczb da się wytłumaczyć kosztami rafinerii, transportu i marżami handlowymi?

Jak tu mówić o "kryzysie energetycznym" w sensie braku nośników dla planety?

Nie ma i nie będzie, co najmniej w horyzoncie czasowym 100 czy 200 lat, globalnych braków energii. Wojny "o energię" są więc już anachronizmem.

 

III.2. Pułapki globalizmu

Realne przyczyny przyszłych wojen są inne. Najlepiej opisują je takie pojęcia: pycha, żądza władzy, żądza władzy absolutnej. Problem nie jest więc technologiczny, raczej teologiczny i filozoficzny. Jedną z ciekawszych i bardziej owocnych hipotez jest teza, że istnieją grupy ludzi posiadające plan zbudowania takiego Nowego Porządku Światowego (New World Order), by władza dostała się (i trwale pozostała) w rękach niewielu. Drogi i manowce tej myśli prześledzić możemy na przykładzie bardzo reklamowanej książki Samuela Huntingtona "Zderzenie cywilizacji" [19]. Huntingtona uczyniono głównym ideologiem globalizmu. Jego „Clash of Civilizations” jest plagiatem myśli i analiz Feliksa Konecznego (por. np. [20]). Nawet mapki w "Clash" ukazują granice cywilizacyj wg. Konecznego (np. w Europie granice turańskiej i bizantyńskiej – oraz łacińskiej). Myśl Konecznego została jednak zdeformowana, a wnioski odwrócone: Tam, gdzie Koneczny wykazuje konieczność konkurencji duchowej czy ideowej, Huntington proponuje clash – zderzenie sił fizycznych. Tam, gdzie Koneczny omawia niebezpieczeństwa upadku czy deformacji cywilizacji wyższej, subtelniejszej, pod ciosami prymitywniejszej czy bardziej brutalnej, tam Huntington argumentuje, że powinna powstać cywilizacja synkretyczna, globalna. A Koneczny dowiódł, że syntezy cywilizacyjne są niemożliwe, że przy takich próbach powstają tylko stany acywilizacyjne, stany bierności i zamętu.

         Huntington stosuje znaną skądinąd metodę solve et coagula – zburz i buduj na gruzach. Szczególnie nagłośnione po 11 września przez prasę i TV poglądy SH służą do uzasadniania mechanizmu czy też potrzeby zderzenia cywilizacji łacińskiej (popularnie zwanej chrześcijańską) z islamem czy z cywilizacją arabską, do zderzenia fizycznego a nie ideowego. A czyni się to z obozu globalistów, czcicieli złotego cielca, trans-narodowych grup bankierskich nie mających nic wspólnego ani z chrześcijaństwem, ani z cywilizacją opartą na narodach, z cywilizacją łacińską. 

         Tymczasem metody i osiągnięcia Feliksa Konecznego służą budowie świata harmonijnego, rozumnego.

 

III.3. Zakończenie

T.zw. "logika wojny" jest nielogiczna w swej warstwie "GWOT" - retoryki anty-terrorystycznej. Jest też nielogiczna w swej warstwie "dla odrobinę wtajemniczonych" - warstwie energetycznej. A poziom najniższy - plan podporządkowania sobie wszystkich "tubylców" i ich bogactw - jest nie tylko nielogiczny, ale i zbrodniczy. Analiza czysto rozumowa, humanistyczna, obecnej sytuacji świata natyka się na mur absurdu. Jest więc niewystarczająca. Doświadczamy już misterium iniquitatis, tajemnicy nieprawości.

Państwa rządzone racjonalnie, z wbudowanymi w system rządzenia mechanizmami odpowiedzialności, nie zderzą się z "barierami wzrostu". Przyczyną niestabilności gospodarki w skali makro jest zło, a nie przyroda i jej ograniczenia.

 

 [Piszę ten tekst 3 lutego 2003r., co może być istotne ze względu na galopujące wydarzenia].

 

PS. W połowie kwietnia okazało się, że możliwy był deal finansowy z dowódcami armii Iraku. Czemu więc nie zaczęto od niego przed agresją? Czy chodziło jednak o wytestowanie nowych broni na ludziach, a nie na poligonach? Oraz o zużycie (z zyskiem) starzejących się tomahawk'ów (itp.), jako alternatywa do zniszczenia ich po spisaniu na straty? Czy raczej o zdobycie przyczółka do przyszłej pacyfikacji Iranu, Syrii i Libii, co zapowiada Paul Wolfowitz, Richard Perle i koledzy ?

 

Literatura.

 

1. F. William Engdahl, A Century of War, Boettinger Verlag, GmbH,1994

2. Edward L. Morse and James Richard, The Battle for Energy Dominance, Forein Affairs, March/April 2002, str. 16

3. Georgian Transport System, No 1-2, 1999, str. 28-31

4. E. Follath, Jaeger des schwarzem Goldes, der Spiegel, 52/2001,

5. E. Follath, Dealer, Drogen, Diktatoren, der Spiegel, 1/2002

6. Krew za ropę, Forum nr.4, str.18 i nn., 27.01.03, opracowanie z der Spiegel, 13.01.03.

7. Robert Hickson, Mut zur Etik Konference, 2002, www.currentconcerns.ch, no.5

8. Robert L. Sassone, Kontrola populacji?, HLI, Gdańsk 1995

9. Bjoern Lomborg, The Skeptical Environmentalist, Cambridge Univ. Press, 2001

10. Pismo Święte, Księga Rodzaju, VI,14

11. Mirosław Dakowski, Perspektywy energetyki: Słońce, hydraty, wodór, Rurociągi, nr.4, str. 3, 2001

12. Mirosław Dakowski, Surowce dla Wielkiej Syntezy, Rurociągi, nr. 4, 2002, str. 16

13. K.A. Kvenvolden, Gas hydrates - geological perspective and global change, Annals NY Acad. of Sciences, p. 715, 1994

13A. Jan Krasoń, Gas Hydrates emerging Energy Resource, Seminar at Geoexplorers Intern., Denver, February 2002

14. US Geological Survey, Coalbed Methane - an Untapped Energy Resource , US GS Fact Sheet FS 019-97, też http://energy.usgs.gov/factsheets

15. Mirosław Dakowski, Agencja Poszanowania Energii - kiedy koniec marnotrawstwa? Gospodarka Paliwami i Energią, nr.3, str.1, 1992r.

16. E. Rylewski, Energia Własna, Warszawa, 2000

17. Ernst U. V. Weizsecker, Amory B. Lovins, L. Hunter Lovins, Mnożnik cztery, podwojony dobrobyt - dwukrotnie mniejsze zużycie zasobów naturalnych, Wyd. Rolewski, Toruń, 1999

18. Scott Thompson and Jeffrey Steinberg, The "Mega" Maniacs steering Sharon's Mideast War Drive, Executive Intelligence Review, Nov. 16, str. 62, 2001

19. Samuel Huntington, The Clash  of Civilizations and the Remaking of World Order, np. Touchstone Books,1998 i Zderzenie cywilizacji, Wyd. Muza, 2001

20. Feliks Koneczny, O Wielości Cywilizacyj, WAM, Kraków, 1996, oraz On the Plurality of Civilizations, Polonica Publ., London, 1962

 

 

polecana lektura dodatkowa:

 

21. Hugon Hajducki, Świątynia Jerozolimska a Czasy Ostateczne, Zawsze Wierni, nr. 1 (50), 2003, str. 74,

22. Scott Thompson, Temple Mount Fanatics plot "Clash of Civilizations", Executive Intelligence Review, Nov. 23, p.59, 2001

23. Marlene Maloney, Forcing God's Hand, Culture Wars, Jan.2003, vol. 22, nr.2, str.17

24. Stephen Sniegosky  www.currentconcerns.ch  no. 1/2003

25. Israel Shamir www.israelshamir.net 

Zmieniony ( 14.09.2011. )
Czytaj całość…
 
Uogólniona Analiza Najmniejszch Kosztów a Energetyka Jądrowa. Drukuj Email
Wpisał: Mirosław Dakowski   
18.03.2007.

II Konferencja
"Racjonalizacja Użytkowania Energii i Środowiska",
Szczyrk, 17-19 październik 1994

Mirosław Dakowski

Uogólniona Analiza Najmniejszch Kosztów
a Energetyka Jądrowa.

1. Generalia

W pracy przedstawiono konieczność wielostronnej analizy skutków i kosztów energetyki jądrowej (EJ) na tle innych sposobów zaspokajania potrzeb energetycznych planety. Postuluję niezbędność rozszerzenia Analizy Najmniejszych Kosztów na koszt przeszłych decyzji i przyszłych skutków EJ w dziedzinie zdrowia i stanu środowiska. Dla przykładu nieznany mi jest sposób uwzględniania kosztów śmierci dziesiątków tysięcy górników rud uranowch i pracowników zakładów wzbogacania uranu i oczyszczania plutonu. Tylko takie 'uogólnione koszty' można i należy porównywać z kosztami produkcji energii z różnych źródeł kopalnych, z energii odnawialnych, czy też z kosztami zwiększenia potencjału energetycznego poprzez poszanowanie energii.

Czytaj całość…
 
Zobacz też…
«« start « poprz. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 nast. » koniec »»

Pozycje :: 451 - 500 z 521
Top! Top!

Nasza strona korzysta z plikow cookies w celu gromadzenia anonimowych statystyk, jesli nie blokujesz tych plikow, to zgadzasz sie na ich uzycie oraz zapisanie w pamieci urzadzenia. Mozesz samodzielnie zarzadzac plikami cookies w ustawieniach przegladarki.