Obraz Żyda w "Rycerzu Niepokalanej"
Wpisał: O. Waldemar Mackiewicz OFMConv   
21.12.2014.

Obraz Żyda w "Rycerzu Niepokalanej"

 

O. Waldemar Mackiewicz OFMConv http://www.harmeze.franciszkanie.pl/index1.php?zm=145

Podstawą dla niniejszego artykułu jest miesięcznik „Rycerz Niepokalanej" - jedno z najpopularniejszych czasopism religijnych Polski międzywojennej. Jego założycielem był o. Maksymilian M. Kolbe, który też przez cały okres międzywojenny pełnił funkcję redaktora naczelnego. W 1931 roku ze względu na jego wyjazd na misje do Japonii wprowadzono funkcję redaktora odpowiedzialnego, którym był do roku 1936 o. Justyn M. Nazim, a potem do 1939 roku o. Pius M. Bartosik.

Obraz Żyda, jaki pokażę, wyłania się z prawie 340 artykułów i wzmianek, które można znaleźć w 212 zeszytach „Rycerza Niepokalanej" w okresie między 1922 a 1939 rokiem. Większość materiałów znajduje się w takich rubrykach, jak „Iskierki" i „Kroniki", charakteryzujących się przedstawieniem faktów w krótkim, powierzchownym komentarzu oraz w artykułach mających za zadanie rozważać problemy moralności, masonerii, komunizmu, sekt itp. Tylko w 23 artykułach (i to stosunkowo krótkich) Żyd był głównym obiektem zainteresowania.

Celem „Rycerza Niepokalanej", jak powszechnie wiadomo, było przede wszystkim zdobycie wszystkich ludzi dla Chrystusa przez rozwijanie w nich ducha maryjności. Żyd nie był więc w centrum zainteresowania czasopisma, pojawiał się po prostu w kontekście roztrząsania politycznych, społecznych czy gospodarczych wydarzeń w Polsce i na świecie. Ważniejszymi tematami „Rycerza Niepokalanej" była obrona moralności, rozwój patriotyzmu, walka z bezbożnictwem, komunizmem, masonerią. Kwestia żydowska zajęła tylko 1,5% całości materiału zamieszczonego w „Rycerzu Niepokalanej" w interesującym nas okresie.

Zanim przejdą do obrazu Żyda przedstawionego w „Rycerzu Niepokalanej", chciałbym przedstawić głos Prymasa Polski w kwestii żydowskiej . W liście pasterskim z 1936 roku „O katolickie zasady moralne" pisał on o wrogości Żydów do Kościoła katolickiego, o ich udziale w propagowaniu bezbożnictwa, bolszewizmu i wszelkiej akcji wywrotowej. Przypominał znane powszechnie fakty dopuszczania się przez Żydów oszustw, lichwy i handlu żywym towarem oraz rozpowszechniania przez ich zakłady wydawnicze pornografii. Ostrzegał przed ujemnym religijnie i etycznie wpływem młodzieży żydowskiej na młodzież katolicką.

Zwracał jednak uwagę, że nie wszyscy Żydzi są tacy. Wielu z nich było ludźmi wierzącymi, uczciwymi, sprawiedliwymi, miłosiernymi, dobroczynnymi; niektórzy pod względem etycznym byli wybitni, szlachetni i godni czci. Chwalił Prymas też wiele rodzin żydowskich za budujący i zdrowy zmysł rodzinny. Przestrzega przy tym katolików przed przenikającą do Polski z, zagranicy postawą bezwzględnie antyżydowską. Podkreślił, że etyka katolicka nie toleruje takiej postawy. Chociaż należy bronić się przed szkodliwymi dla moralności wpływami ze strony Żydów, to jednak nie wolno na nich napadać, bić, kaleczyć, oczerniać ani też niszczyć ich własności prywatnej. „Także w Żydzie należy uszanować i kochać człowieka i bliźniego, choćby się nawet nie umiało uszanować nieopisanego tragizmu tego narodu, który był stróżem idei mesjanizmu, a którego dzieckiem był Zbawiciel" - pisał.

Proponuję więc przejść już do zasadniczej części kwestii pracy i przyjrzeć się „rycerzowemu" obrazowi Żyda w trzech częściach: Żyd pośród narodów świata, Żyd pośród społeczności katolickiej i Żyd jako członek narodu izraelskiego.

ŻYD POŚRÓD NARODÓW ŚWIATA

Żyd jako wartościowy członek społeczności ludzkiej

Od początku ukazywania się „Rycerza Niepokalanej" mógł jego czytelnik znaleźć wzmianki o szlachetności przynajmniej niektórych Żydów. Typową pod tym względem informacją a zarazem istotną dla zobrazowania stosunku redakcji czasopisma do Żydów jest przypisek do jednego z artykułów z 1923 roku, w którym o. Maksymilian Kolbe - naczelny redaktor, łagodząc ton pisał: nie uważamy nikomu za złe jego pochodzenie od Abrahama, owszem musimy stwierdzić, że wiele dusz szlachetnych znajduje się między Żydami.

Podobnie pisał Prymas Hlond w „Rycerzu Niepokalanej": Bardzo wielu Żydów to ludzie wierzący, uczciwi, sprawiedliwi, miłosierni, dobrzy, godni szacunku i miłości.

Obok kilku tak ogólnie sformułowanych wzmianek o szlachetności niektórych Żydów można było też znaleźć szczegółowe informacje o ich konkretnej działalności dla dobra społeczeństwa. Wymienimy wszystkie: uczestniczyli w Międzynarodowym Kongresie Przeciwalkoholowym w Estonii, walczyli w obronie praw człowieka do swobodnego wyznawania swojej religii, popierali walczących przeciwko stosowaniu ucisku wobec jakiegokolwiek narodu, popierali dążenia do religijnego wychowania młodzieży, pomagali głodującym w Rosji, uczcili pamięć księdza katolickiego, który uratował życie jednemu z nich, bezinteresownie poświęcali się pomocy rannym podczas I wojny światowej.

Żyd jako zagrożenie dla społeczności ludzkiej

Żyd jako zagrożenie ze względu na plany podboju świata

„Rycerz Niepokalanej" dostrzegał powszechne wyobrażenia o zorganizowanej działalności narodu żydowskiego, mającej na celu opanowanie całego świata i założenie monarchii żydowskiej. Bez zastrzeżeń przytaczał (także sam o. Maksymilian Kolbe) Protokoły Mędrców Syjonu zawierające rzekomo plany podboju świata.

Podbój ten miał się dokonać przede wszystkim przez propagowanie masonerii. Loże masońskie miały wciągać wybitnych działaczy państwowych, aby móc sterować wydarzeniami politycznymi. Jedną z zasad ich działalności w danym kraju miało być podkopanie tego, na czym się opiera żyjący w nim naród (jeśli miały do czynienia z krajem katolickim - oznaczało to atak na katolików i dogmaty). Poza tym zmierzano do zburzenia więzów społecznych, zasad moralnych, zachwiania tradycji, wywołania anarchii.

Wszystkie loże były [i są md] podporządkowane tajnemu zarządowi złożonemu z tzw. mędrców. „Rycerz" zaznacza, że większość Żydów nie jest świadoma, że są kierowani przez żądną władzy grupkę rodaków. Zmierzają oni do tego, by w poszczególnych krajach „mędrcy" doszli do władzy i terrorem wprowadzili dyktaturę. Ci zaś goje (tzn. nie-Żydzi), którzy nie współpracowaliby z „mędrcami", mają być systematycznie likwidowani.

„Rycerz Niepokalanej" dostrzegał też realizowanie się już tych planów w świecie, czy to w upowszechnianiu się komunizmu, syjonizmu, kolektywizmu, czyli socjalizmu gwałcącego podstawowe prawo natury, jakim jest prawo do indywidualności, czy w kierowanych przez Żydów rewolucjach, dyktaturach itd.

Żyd jako zagrożenie dla narodu polskiego

Na swych łamach „Rycerz Niepokalanej" wiele miejsca poświęcał budowaniu silnego i zdrowego moralnie narodu polskiego. Jedną z metod osiągnięcia tego celu było m.in. przestrzeganie Polaków przed ich wrogami, A Żydzi jawili się właśnie jako wrogowie duszy i bytowania polskiego. Dla zawładnięcia Polską popierali bowiem wszystkich i wszystko, co osłabiało moralność i porządek prawny w państwie. „Rycerz" zauważał wielkie wpływy żydowsko - masońskie rozciągające się na coraz to nowe dziedziny życia państwowego. W kontekście zaborczych planów żydowskich groźnie brzmiały doniesienia o wykupywaniu nieruchomości przez Żydów polskich za pieniądze Żydów z Ameryki oraz o akcjach Żydów litewskich dążących do odebrania Polsce Wilna. Groźnie brzmiały wyniki procesu w Warszawie, który udowodnił masonerii, złożonej przeważnie z Żydów, działanie na szkodę armii polskiej.

Wiele złego czynili Żydzi poprzez propagowanie socjalizmu, którego byli twórcami. Jak nigdzie w świecie był on „całkiem zżydziały", „antynarodowy i antypatriotyczny", tak „mało inteligentny i znikczemniały", że posuwający się do zdrady kraju na rzecz Niemców i Żydów przez posłuszeństwo rozkazom centralnego biura międzynarodówki. Jednym z ważnych elementów wrogiej działalności Żydów przeciw Polsce była ich aktywna rola w popieraniu komunizmu. „Rycerz Niepokalanej" w 1938 roku wyjaśnił taką postawę pisząc:
[,..] zostało uplanowane w Moskwie i lożach masońskich, że na ziemiach od Bałtyku po Morze Czarne, na gruzach Polski i Rumunii ma być założone państwo, w którym elementem decydującym będzie żydostwo, bo Polska stanowi główny rezerwuar biologiczny Żydów całego świata. By tego dokonać, trzeba przepalić Polskę komunizmem.

Wiele faktów potwierdzających to zdanie można było znaleźć w „Rycerzu Niepokalanej", między innymi przykłady działalności Związku Nauczycielstwa Polskiego. W skład jego zarządu weszło wielu aktywnych Żydów terroryzujących większość polską, czego skutkiem były artykuły gloryfikujące ZSRR na łamach czasopisma dla dzieci - „Płomyk". Prasa żydowska (obszar Polski w 1935 roku był największym na świecie centrum prasy w języku jidisz) i do niej zbliżona propagowała pornografię, idee masońskie i komunistyczne. Żydzi stopniowo wchodzili w handel Polski i w 1938 roku opanowali go w 80%. Nie świadczyło to bynajmniej o nadzwyczajnych uzdolnieniach Żydów do kupiectwa, gdyż polski handel miał w świecie opinię najgorszego.

O wrogiej działalności Żydów w Polsce świadczyły statystyki na temat przestępczości. Do roku 1935 nie notowały one, co prawda, wielkiej liczby przestępstw z udziałem Żydów. Zdarzały się fałszerstwa i handel pornograficznymi fotografiami oraz inne drobniejsze przekroczenia prawa. Jednak po 1935 roku „Rycerz Niepokalanej" zarejestrował eksplozję przestępczości. W latach 1936-1938 mają miejsce zabójstwa Polaków. Pojawiają się też doniesienia o aresztowaniu Żydów za działalność przeciw ustrojowi państwa polskiego. Spośród wszystkich wyznań w Polsce Żydzi dokonywali procentowo najwięcej przestępstw w takich dziedzinach, jak paserstwo, wykroczenia przeciw władzy i porządkowi publicznemu, a wielokrotnie prześcigali inne wyznania w szalbierstwach, oszustwach i działaniach na szkodę państwa. „Rycerz" zauważył również u Żydów brak chęci utożsamiania się z kulturą i tradycją kraju, w którym przyszło im żyć i traktowanie go jako przejściowego miejsca pobytu.

Żydzi byli więc postrzegani przez Polaków jako element pasożytniczy i niebezpieczny. Bano się ich liczebności, bano się zalewu przez nich Polski. Statystyki mówiły o dwukrotnym wzroście liczby Żydów w Polsce w latach 1926 - 1928, a siedmiokrotnym od rozbiorów. W okresie międzywojennym stanowili 10,5% ludności kraju (procentowo najwięcej na świecie). Szacowano ich liczbę na około 3 mln, a nawet (w 1937 roku) na około 4 mln, co stanowiło 20% wszystkich Żydów w świecie. Prawic wszyscy zamieszkiwali w miastach, dzięki czemu np. w Warszawie stanowili 29,2% ogółu ludności, w Krakowie 25,8%, a w Wilnie aż 35,8%. Zdarzały się miasta z niewielką liczbą Żydów (np. Poznań -0,8%), nie było jednak takich, w których w ogóle by ich nie było.

Postulowano usunięcie Żydów z wielu dziedzin życia społecznego, politycznego, gospodarczego, z prasy, z handlu (nawoływano do bojkotu sklepów i straganów żydowskich i niekupowania u Żydów w niedziele).

Od 1938 roku niektóre organizacje, w których Żydzi stanowili większość, broniąc się przed ich zalewem, ograniczyły ich liczbę w swych szeregach lub całkowicie pozbawiały członkostwa. Wysiedlano Żydów z miejsc o wielkiej wartości strategicznej (np. z Gdyni). Występowano przeciw wspólnemu wychowaniu młodzieży polskiej z żydowską oraz nauczaniu i wychowywaniu Polaków przez Żydów. Na wyższych uczelniach i uniwersytetach dążono do wyznaczenia specjalnych ławek dla studentów Żydów (ich procent przewyższał procent ludności żydowskiej do ogółu ludności kraju, np. w roku 1932 - 20%, a w 1934 -17%). Postulowano też całkowite usunięcie Żydów z uczelni polskich.

Rozwiązanie problemu żydowskiego raz na zawsze widzieli niektórzy Polacy [Żydzi- też, i to czynnie dokumentowali MD] w emigracji Żydów z Polski. Na zgromadzeniu Ligi Narodów w 1937 roku polski delegat domagał się wpuszczenia Żydów do Palestyny, gdyż - jak mówił - „egzystencja rodzin żydowskich w Polsce może być zapewniona tylko przez emigrację".

Żyd jako zagrożenie dla innych narodów

Pomiędzy informacjami o niebezpiecznej dla Polski działalności Żydów można było znaleźć wzmianki o ich działalności zagrażającej też innym państwom.
W Ameryce prasa żydowska propagowała zbiorowe uczęszczanie na filmy pornograficzne. Rumunia uginała się pod ciężarem wpływów dwumilionowej społeczności żydowskiej, znosząc groźbę stania się w przyszłości (wraz z terenami Polski) państwem żydowskim. W Czechosłowacji wspierali Żydzi socjalistyczny rząd. We Francji, stojący na czele socjalistycznego rządu, Żyd Blum rozwiązał niektóre organizacje patriotyczne i dobroczynne.

Meksyk ociekał krwią przeciwników socjalistycznego dyktatora - Żyda Plutarco Eliasza Callesa. W Paragwaju Żydzi wzbogaceni w czasie wojny kosztem walczących stron stali się przyczyna rewolucji pułkownika Franco. Na Węgrzech wybuchła rewolucja komunistyczna, na której czele stanął Żyd Bela Kun, wprowadzając po zwycięstwie terror. Z tego kraju dochodziły też głosy o upowszechnianiu przez żydowskich właścicieli kinematografów (a stanowili oni 95% wszystkich) niemoralnych filmów. Żydzi wywołali rewolucję w Hiszpanii.

Najwyraźniejszym jednak przykładem tego, co gojom na całym świecie szykowali Żydzi, była Rosja. Owładnięta masońskimi ideami obojętności religijnej stała się w końcu łupem komunizmu, a wszystko to spreparowali Żydzi. W Rosji zamieszkiwało ich 2,8 mln, z czego 8% było rolnikami, 12% przemysłowcami, 21% rzemieślnikami, 25% robotnikami, 21% urzędnikami, 2% wojskowymi. Duży procent Żydów pracował w szkolnictwie. Na 417 członków komitetu centralnego partii komunistycznej aż 127 było Żydami. W komisariacie żywnościowym na 42 członków było 29 Żydów. Wszędzie zajmowali kierownicze stanowiska. Oni też wybrali Stalina na dyktatora, w czym się jednak pomylili, gdyż ten czując się silnym, rozpoczął wojnę z ich wpływami w Rosji. Rządy żydo-komunizmu w Rosji przyczyniły się z jednej strony - do materialnego zniewolenia robotników, z drugiej - prześladując religię, do duchowego ich upadku.

Te państwa i narody, które zrozumiały swoje zagrożenie, starały się bronić. Organizowano kongresy, na których zastanawiano się, jak zaradzić knowaniom żydowskim. Na Węgrzech pozbawiono koncesji żydowskich właścicieli kinematografów. W 1938 roku rozpoczęło się też tam uwalnianie prasy, teatrów i przedsiębiorstw filmowych spod władzy żydowskiej. Rumunia zamknęła wszystkie żydowskie pisma. Odebrała obywatelstwo Żydom, którzy napłynęli po 1920 roku. Zakazała służyć Rumunom u Żydów. Zakazała także rytualnego uboju bydła. We Włoszech Mussolini wydał dekret, na mocy którego wszyscy Żydzi, jeśli otrzymali obywatelstwo włoskie po 1919 roku, utracili je i mieli opuścić Włochy, Libię i posiadłości egejskie. Japończycy bez drastycznych posunięć rozwiązali u siebie kwestię żydowską. W Nagasaki przestano kupować u Żydów, sprzedając im jednak swój towar. Żydzi opuścili miasto. Na Ukrainie chłopi wzniecili rozruchy przeciw kolonizowaniu ich przez bolszewicki rząd Żydów. Niemieckie ministerstwo wojny zabroniło wstępować Żydom do wojska. W Berlinie ustawiono pomalowane na żółto ławki wyłącznie dla Żydów.

Problem żydowski na świecie był trudny do rozwiązania. Większość Żydów nie chciała się asymilować, a nie mieli własnego państwa, do którego można by ich było przesiedlić. Próby odzyskania Palestyny, mimo pomocy Anglii, nie dawały nadziei na państwo mogące pomieścić wszystkich Żydów. Arabowie bowiem stanowczo przeciwstawiali się ich stałej obecności w Palestynie. Wybuchały konflikty zbrojne, co zaczęło skłaniać Anglię ku powstrzymywaniu imigracji żydowskiej. Żydzi bowiem również dla Arabów stanowili zagrożenie.

ŻYDZI WŚRÓD SPOŁECZNOŚCI KATOLICKIEJ

Żyd jako osoba wartościowa dla Kościoła katolickiego

Najwartościowszym Żydem dla Kościoła katolickiego jest jego założyciel Jezus Chrystus. „Rycerz Niepokalanej" nie miał wątpliwości co do tego. W ł926 roku jednak ukazała się wzmianka mogąca świadczyć o tym, że Jezus nie całkiem był podobny do Żyda. W bibliotece watykańskiej znaleziono dokument z czasów cesarstwa rzymskiego - raport policyjny poprzednika Piłata (namiestnika Judei) ostrzegający przed niejakim Jezusem, synem Maryi, podróżującym pieszo przez kraj. W taki oto sposób opisano tam wygląd zewnętrzny Jezusa: ma jasne włosy, kędziory długie do ramion, broda jeszcze jaśniejsza, rozdzielona po środku, oczy niebieskie o łagodnym wyrazie, wzrost średni, ręce białe, cera blada ze słabymi rumieńcami. Nigdy nie widzi się go śmiejącego, ale płakał często.
Podobnie niezaprzeczalną wartość dla katolików mają osoby Matki Pana Jezusa, apostołów i pierwszych chrześcijan.

Pozytywny stosunek Żydów do Kościoła katolickiego

„Rycerz Niepokalanej' zarejestrował kilkanaście tego typu faktów w okresie międzywojennym. Byli więc tacy Żydzi, którzy z radością przyjmowali, studiowali i propagowali społeczne encykliki papieskie. Bez uprzedzeń podchodzili do katolicyzmu. Walczyli przeciwko prześladowaniom katolików w Meksyku. Potrafili się odwdzięczyć katolikom za dobro od nich otrzymane.

Nawracanie Żydów

Mimo wielu organizacji zajmujących się szczególnie nawracaniem Żydów - sprawa była bardzo trudna. Naród żydowski był bowiem wychowany w niechęci do chrześcijaństwa i zdarzało się, że współwyznawcy używali siły, by nie dopuścić do ochrzczenia Żyda.

„Rycerz Niepokalanej" zachęcał do pomagania Żydom w nawróceniu - przede wszystkim przez modlitwę i cierpienie w ich intencji. Zauważał też, że wielu Żydów nawróciło się za pośrednictwem medalika, który Matka Boża objawiła Katarzynie Labourc w 1830 roku w Paryżu. Najczęściej podawanym przez „Rycerza Niepokalanej" przykładem nawróconego w taki sposób Żyda był Alfons Ratisbonne, którego przypadek był zdumiewającym świadectwem skuteczności Cudownego Medalika. „Rycerz" zwrócił też uwagę, że Żydzi nawracali się pod wpływem świadectwa życia dawnego przez chrześcijan, czytanie Pisma Świętego i czasopism katolickich. Wyśmiewanie natomiast ich poglądów religijnych, jak czynili to niektórzy, nie prowadziło do nawrócenia. Przy nastawieniu „Rycerza Niepokalanej" na nawrócenie siebie i innych - trzeba dodać, że nie uważał on organizacyjnej przynależności do Kościoła katolickiego za bezwzględny warunek zbawienia - także Żydzi - niekatolicy mogą być zbawieni.

Żydzi nawróceni

Przez cały okres od 1922 do 1939 roku „Rycerz Niepokalanej" informował swych czytelników o nawróceniach wśród Żydów. Zauważył też, że w latach trzydziestych w całej Europie nastąpił znaczny wzrost tych nawróceń. Były to w większości wzmianki radosne dla katolików, bo widziano w nich działanie Boga obdarzającego wiarą ludzi, którzy jej szukali. Cieszyła też postawa nawróconych: ich wierność, praca nad swoim rozwojem duchowym i nawróceniem innych. Sam fakt nawrócenia się Żyda był wielkim świadectwem dla otoczenia, zwłaszcza dla społeczności żydowskiej. Nie było łatwo żyć nawróconym na chrześcijaństwo Żydom, bo chociaż czasem spotykali się z pomocą, przeważnie odepchnięci przez byłych współwyznawców, przez nowych nie byli przyjmowani.

Żyd jako zagrożenie dla katolików

Większość Żydów spotykanych w „Rycerzu" stanowiła zagrożenie dla społeczności katolickiej. Powodem było wrogie chrześcijaństwu wychowanie oparte na Talmudzie.

Żydzi a niemoralność

„Rycerz Niepokalanej" często ostrzegał przed ujemnym wpływem Żydów na moralność. Widział demoralizację dzieci chrześcijańskich przez dzieci żydowskie, jak też przez wychowawców Żydów. Żydzi byli autorami, wydawcami i propagatorami niemoralnych powieści, wydawcami prasy brukowej. Rozpowszechniali pornografię, propagowali rozpustę, bezwstydny sposób ubierania się i konkursy piękności „upodlające dusze". Prowadzili handel „żywym towarem". Szerzyli pijaństwo. Propagowali małżeństwa „na próbę", rozwody i aborcję. Dopuszczali się lichwy i oszustw handlowych. Wielu dorabiało się majątków na nieszczęściu innych w czasach niepokojów wojennych, często kosztem walczących stron. Propagowali ateizm, który był pierwszą przyczyną moralnego skarłowacenia. Walczyli tym samym przeciw ostoi moralności, jaką był Kościół katolicki.

Żydzi a masoneria

„Rycerz Niepokalanej" dostrzegał ścisłe związki Żydów z masonerią - jednym z największych wrogów Kościoła Chrystusowego. Żydzi byli jej twórcami i kierownikami. Do realizacji żydowskich celów masoneria powstała, a „Rycerz" zauważał, że była przeciwko katolikom. Chociaż nie wszyscy Żydzi należeli do masonerii, to jednak wychowani na „szatańskim Talmudzie" wykazywali dużą skłonność do przyjmowania idei wolnomyślicielskich, które zresztą także miały podstawy szatańskie. Żydzi zatem ulegając wolnomyślicielstwu i rozwijając masonerię oraz inne organizacje jej pokrewne propagowali w świecie bezbożnictwo.

Kościół katolicki nie mógł się oczywiście na rozwój bezbożnictwa zgodzić. Stał się przez to celem wielu ataków masonerii. Między innymi amerykańska masoneria żydowska finansowała sekty religijne, aby osłabić Kościół katolicki. Europejska masoneria, w której było wielu Żydów, wystąpiła przeciwko katolickiej Hiszpanii wywołując zamieszki w tym kraju. W Meksyku spisek żydowsko - masoński doprowadził do prześladowań katolików. We Francji masoneria w dużej mierze zdechrystianizowała naród i doprowadziła do tego, że rządy objęli Żydzi. W Polsce prasa żydowsko - masońska wystąpiła przeciwko walce prasy katolickiej z niemoralnością i wraz z innymi wrogami katolicyzmu godziła w fundamenty Kościoła. Było to tym bardziej niepokojące, że prasy katolickiej było o wiele mniej. Żydzi propagując idee masońskie byli widziani przez „Rycerza Niepokalanej" jako wrogowie Kościoła katolickiego, przygotowujący drogę antychrystowi.

Żydzi a komunizm, socjalizm i materializm

Żydzi wykazywali wielką skłonność do materializmu. Już materializm Żydów współczesnych Chrystusowi stanął na przeszkodzie, by uznali Go za Mesjasza. Podstawę materialistyczną miał też Talmud, na którym wychowała się większość Żydów. Nie dziwiło więc, że zyski materialne czerpali nawet z religii. Materializm w większości z nich był przeszkodą do głębszego wniknięcia w sens ludzkiego życia, a co za tym idzie także do głębszego zainteresowania się jakąkolwiek religią. Ta bezwyznaniowość spowodowana materializmem była groźna dla Kościoła katolickiego, gdyż wykorzystywana była przez szatana w walce z Bogiem i moralnością. Szatański materializm, jak i talmudyzm
były też podstawą socjalizmu i komunizmu nazywanego przez „Rycerza Niepokalanej" „forpocztą antychrysta". Żydzi te ruchy szerzyli i kierowali nimi na zgubę chrześcijaństwa. „Rycerz" często ilustrował to zdanie przykładami z różnych krajów.

Żydzi a niekatolickie wspólnoty religijne

Wiele miejsca poświęcał „Rycerz Niepokalanej" mariawitom, badaczom Pisma Świętego, luteranom i hodurowcom (tzw. kościołowi narodowemu). Wszyscy oni mieli jakieś powiązania z Żydami, którzy często finansowali działalność pewnych sekt. Sami zasilali ich szeregi, a nawet stali na ich czele (biskupi mariawiccy Przysecki i Feldman byli Żydami). Wszystko to po to, by osłabić Kościół katolicki.

Żydzi a obraza uczuć religijnych katolików

Tradycja żydowska była pełna zapisów nakazujących prześladowanie chrześcijan i traktowanie ich jak niższą warstwę ludzi. Księgą odwołującą się m.in. do takiej tradycji był Talmud. Zawierał on wiele obelg rzuconych na chrześcijaństwo. Chrześcijanie nazywani byli tu „bałwochwalcami", „gorszymi od Turków", „mężobójcami", „rozpustnikami nieczystymi", „gnojem", „zwierzętami w ludzkiej postaci", „gorszymi od zwierząt", „synami diabła" itd. Księża nazywani byli „wróżbiarzami z ogoloną głową". Kościoły nazywał Talmud domami głupstwa i paskudztwa, a niedziele i święta - dniami zatracenia. Obrazki, medaliki, różańce itp. nazywano „bałwanami". Już to stanowiło obrazę dla kato¬lików, a trzeba jeszcze dodać, że produkcja i handel tymi przedmiotami kultu chrześcijańskiego znajdowała się w znacznym stopniu w rękach Żydów. Było bowiem rzeczą powszechnie wiadomą, że w Polsce żydowskich wytwórni dewocjonaliów było przeszło 80 na l00 istniejących, które wytwarzały w 1936 roku 38%, a już rok później większość przedmiotów kultu religijnego. Natomiast handel nimi był w 80% w rękach Żydów. Chociaż - jak tłumaczył „Rycerz Niepokalanej" - wyrabianie obrazków czy krzyżyków przez Żydów było rzeczą etycznie obojętną, jednak katolicy powinni się wstydzić, że to właśnie niechrześcijanie zaspokajają ich potrzeby. Smutne to i bolesne. Dotykały więc Żydów pod tym względem restrykcje ze strony państwa broniącego uczuć religijnych większości społeczeństwa polskiego, jak i ze strony niektórych biskupów. Problemem była też praca Żydów w niedzielę. Katolicy nie mogli się na to zgodzić przede wszystkim ze względu na to, że taka zgoda na niepotrzebną pracę w niedzielę pomniejszałaby rangę tego święta w świadomości chrześcijan. Na mocy więc orzeczenia Sądu Najwyższego Żydzi musieli powstrzymać się od pracy w niedziele i święta chrześcijańskie. Problemem była też stosunkowo duża ilość świętokradztw, których dopuszczali się Żydzi. Wywołało to niechęć i obawy katolików w stosunku do Żydów. Przykładem tego, w końcu lat trzydziestych, była dyskusja nad wnioskiem o usunięcie Żydów z Częstochowy i okolic poparta argumentem, że Jasna Góra jest największym sanktuarium Polski i nie powinni się tu oni znajdować.

Żydzi a pseudonawrócenia

Niepokojące było dla Kościoła katolickiego przechodzenie Żydów na katolicyzm z pobudek niereligijnych - dla korzyści materialnych, kariery, stanowiska, małżeństwa mieszanego, dla którego potrzebne były: metryka i Kościół. Zwykle nie można było mieć nadziei, by przynajmniej ich dzieci stały się dobrymi katolikami. Często więc Żydzi chcący przyjąć chrzest święty spotykali się z niedowierzaniem co do ich wiary w Chrystusa. Postanowiono wprowadzić okres próby przed chrztem - szczególnie długi dla Żydów. Zniewagą bowiem było dla Kościoła katolickiego ich przechodzenie na chrześcijaństwo nie z pobudek religijnych, ale „dla interesu".

ŻYD JAKO CZŁONEK NARODU IZRAELSKIEGO

Żydzi mimo trwającego ponad osiemnaście stuleci rozproszenia pośród innych narodów, zachowali swoją odrębność i wspólne cechy pozwalające ich nazywać jednym narodem. Nie chodziło bynajmniej o wygląd zewnętrzny, ale raczej o te ich cechy, ze względu na które cytowany przez „Rycerza Niepokalanej" Prymas Hlond mógł mówić, że dopóki Żydzi będą Żydami, będzie istniał problem żydowski. Problem ten zaś wypływał z ich wrogiego stosunku do Kościoła katolickiego, skłonności do wolnomyślicielstwa, neopoganizmu, komunizmu i niemoralności - następstw wychowania w tradycji żydowskiej. Żyd więc był kojarzony z tymi skłonnościami, a odżydzenie m.in. z uwolnieniem go od wpływu nauki talmudycznej i nawróceniem na chrześcijaństwo.

Żyd jako członek narodu o wyznaniu mojżeszowym

Bóg wybrał Abrahama i jego ród na swój szczególny naród i jemu dał wielkie obietnice. Umacniał go i wychowywał. Przygotował na przyjście Mesjasza. Gdy przyszedł On - Żyd Jezus z Nazaretu - większość Go nie przyjęła, bo przyszedł w ubóstwie i pokorze, a Żydzi spodziewali się, że będzie wielkim królem, który ich wyzwoli z rzymskiej okupacji. Zabili Go więc, dzięki czemu przestali trwać w służbie Objawienia. Stracili tym samym szczególną miłość Bożą, zarezerwowaną dla narodu wybranego. Nawet po śmierci Chrystusa nie zaprzestali walczyć z Nim i Jego nauką. Znienawidzili chrześcijaństwo, a przepisy nakazujące prześladowanie chrześcijan zawarli w Talmudzie, który stał się księgą ważniejszą od Pisma Świętego. Uważano nawet, że jakoby sam Pan Bóg uczył się z niego i radził się znających Talmud rabinów. Talmud, według zeznania byłego rabina z XVIII wieku, nakazywał chwytać dzieci chrześcijańskie a ich krwi używać do różnych obrzędów żydowskich. Pobieranie zaś krwi odbywało się przy wielu torturach, z ukrzyżowaniem włącznie. Obok Talmudu innymi cechami religii żydowskiej były: obrzezanie, wyczekiwanie Mesjasza, świętowanie soboty, przewodnia rola rabinów we wspólnocie wiernych, budowanie synagog i bożnic, specyficzne modlitwy i sposób modlenia się, rytualny ubój bydła. „Rycerz Niepokalanej" zauważał też wiekowe zjawisko przejmowania przez Żydów z religii chrześcijańskiej niektórych jej elementów. Jakiś rabin wprowadził spowiedź ustną. Kapitaliści żydowscy zbudowali klasztor żydowski dla 300 „zakonnic". Pod względem wiary naród żydowski nie był jednolity. Wielu było niewierzących. Natomiast religijność wierzących była powierzchowna, chociaż „Rycerz Niepokalanej" chwalił czasami wierzących Żydów i dawał ich za wzór słabym w wierze katolikom.

Żyd jako członek narodu bez ojczyzny

W okresie międzywojennym naród żydowski stanowił 0,8% całej ludności ziemi. Statystyki z tego okresu szacowały ich liczbę na 14,5 do 16,5 min. Chociaż można ich było spotkać na wielu kontynentach, większość Żydów na miejsce stałego pobytu wybrała Europę. W 1932 roku żyło ich tu 9 785 000, z czego prawie 30% w Polsce. Wielkie skupiska Żydów były też w Rosji (ponad 2,9 mln) i Rumunii (około 2 mln).

Kilkunastowiekowy okres przebywania w diasporze nie spowodował ich utożsamiania się z narodami, które pozwoliły im zamieszkać na swoim terenie. Dbali bowiem Żydzi o wychowanie swoich potomków w narodowej tradycji. Wszystkie natomiast kraje, w których żyli, uważali za „chwilową i przejściową ojczyznę", z którą nie łączy ich żadna tradycja, mogąca zapuścić głębsze korzenie w ich duszy. Często się przemieszczali, ale rzadko przyjmowali od razu - musieli się wpierw upewnić co do korzyści pobytu na danym terenie. Osiedlali się i żyli w grupach, tworząc gminy, a w Rosji mieli nawet swoją republikę. Dla zwiększenia sobie szans na korzyści materialne próbowali niektórzy zewnętrznie upodobnić się do ludności miejscowej. Czasami się to udawało, ale często takie próby albo wzbudzały śmiech, jak w przypadku polskich Żydów z Krynicy, ubranych w tradycyjny strój krakowski, albo wielkie niezadowolenie, jak to miało miejsce również w Polsce z powodu spolszczania umieszczonych na szyldach żydowskich sklepów nazwisk ich właścicieli.

Stosunkowo wielu Żydów znajdowało wygodne miejsce w społeczeństwie. Wielu było bogatymi ludźmi, często przy władzy. Byli oczywiście też i tacy, którym się nie wiodło. Państwa, które udzieliły Żydom schronienia, miały przeważnie z tego powodu kłopoty, gdyż ci byli często przyczyną konfliktów i niepokojów. Niektórzy toczyli między sobą ostre spory. Żydów nie było łatwo się pozbyć. Głęboko tkwili bowiem w gospodarce państwa. Niektóre tylko kraje chciały ich przyjąć.

„Rycerz Niepokalanej" poinformował o dwóch takich: Santo Domingo i Madagaskar. W tych zaś państwach, gdzie liczba Żydów była znaczna a ruchy narodowe bardzo silne, spotykały ich represje włącznie z odebraniem praw obywatelskich, usunięciem z kraju, a nawet mordowaniem. W drugiej połowie lat trzydziestych za powód często wystarczyła przynależność do rasy semickiej, by być narażonym na podobne represje. Konflikty między diasporą żydowską a narodami, wśród których ona się znajdowała, doprowadziły niektórych Żydów do wniosku, że należy jak najszybciej zgromadzić wszystkich w Palestynie.

Zadania walki zbrojnej z Arabami o Ziemię Świętą i zorganizowania powrotu Żydów na te tereny podjął się ruch zwany syjonizmem. Anglia aktywnie mu w tym pomagała. Żydzi osiedlali się stopniowo w krainie praojców. W 1923 roku było ich 35 tys., a w 1936 roku już 330 tys. Chociaż Arabowie często się buntowali przeciw ich osiedlaniu, oni wspierani przez rodaków z diaspory prowadzili w Palestynie normalną działalność gospodarczą, religijną i społeczną. Powstawały gminy komunistyczne i loże masońskie. W 1937 roku na części terytorium Palestyny powstało wiele struktur przyszłego państwa żydowskiego. Ponieważ wzmagały się konflikty z Arabami, Anglia zaczęła wstrzymywać imigrację Żydów. Poza tym trzeba dodać, że ich powrotowi do Palestyny sprzeciwiała się światowa finansjera żydowska. Zakonspirowani jej przywódcy, tzw. Mędrcy Syjonu postanowili zawładnąć całym światem, a nie tylko Palestyną. Do tego zaś potrzebne byty rozsiane po całym świecie gminy żydowskie.


Obraz Żyda w „Rycerzu Niepokalanej", jaki był przedstawiany przez 18 lat okresu międzywojennego, pozostał jednolity, chociaż w różnych latach zainteresowanie nim, jak i poszczególnymi aspektami jego obrazu było różne. Największe zainteresowanie można zaobserwować w latach 1936-1938, kiedy to z 340 wszystkich wzmianek i artykułów o Żydach ukazało się ponad 120. W pozostałych latach liczba tekstów dotyczących Żydów wahała się pomiędzy 10 a 20. Najmniejsze zainteresowanie było w 1924 roku, kiedy to ukazało się tylko 7 wzmianek. Najczęściej opisywanym elementem obrazu Żyda były zagrożenia, jakie stwarzał dla Kościoła katolickiego, następnie zagrożenia, jakie stanowił dla Polski i innych krajów świata oraz w dalszej kolejności: Żyd jako wartość dla Kościoła katolickiego, tradycja i religia Izraelitów, problem ich ojczyzny i patriotyzm oraz wartościowa postawa w społeczności ludzkiej. Biorąc pod uwagę stosunek liczby wzmianek pozytywnych o Żydach do negatywnych, najgorzej mówiono o nich w 1937 i 1938 roku, a najlepiej w 1930 i 1933. Warto też zaznaczyć, że obraz Żyda w „Rycerzu" nie odbiegał od tego, co o Żydach pisał Prymas Hlond, a także to, że bardzo podobny obraz można było znaleźć w innych katolickich czasopismach, np. w miesięczniku oo. jezuitów „Posłaniec Serca Jezusowego".

Jeśli chodzi o o. Maksymiliana Kolbego, to znalazłem 8 jego tekstów w „Rycerzu Niepokalanej" dotyczących w jakimś stopniu Żydów: 4 artykuły z rozmów przeprowadzonych przez niego z przedstawicielami tego narodu w czasie różnych podróży, l artykuł o nawróceniu Ratisbonne'a (chociaż jest inny, ale nie podpisany), l mariologiczny - dotyczący tematu Żydów Starego Testamentu, l artykuł redakcyjny, zachęcający do dawania im „Rycerza" i l przypisek redaktora naczelnego do artykułu Jana Pawlaka, łagodzący surowość wypowiedzi autora.

We wszystkich tekstach dostrzega się uszanowanie dla osoby Żyda, pochwałę dla uczciwych, sprawiedliwych, szczerze szukających prawdy, ale i wysiłki dla nawrócenia tych, którzy błądzą. Interesującym może być to, że o. Maksymilian w jednym z artykułów z kwietnia 1920 roku wyraża (przynajmniej częściową) wiarę w to, co jest napisane w Protokołach Mędrców Syjonu o planach podboju przez masonów, rękami Żydów, całego świata.

Wracając do „Rycerza" - podkreślić chciałbym na zakończenie, że przedstawiony przeze mnie obraz Żyda w „Rycerzu Niepokalanej" z lat 1922-1939 obowiązkowo należy uzupełnić odpowiedziami na następujące pytania; z jakich źródeł redakcja „Rycerza" otrzymywała materiały (część tekstów była przepisywana z innych czasopism) i dlaczego przyjmowała te, a nie inne; jaki wpływ miał „Rycerz Niepokalanej" na stosunek czytelników do Żydów, w tym także zakonników niepokalanowskich; jak informacja o poszczególnych, związanych z postacią Żyda wydarzeniach podanych w „Rycerzu Niepokalanej" ma się do aktualnych wyników badań historycznych, dotyczących tych wydarzeń?

Proponując na wstępie powstrzymanie się od oceny „Rycerza" za przedstawiony przeze mnie obraz Żyda, myślałem właśnie o takich brakach swojej pracy. Dlatego też oceniającym warto przypomnieć, jak wydarzenia II wojny światowej i to, co po niej nastąpiło, mimo historycznej bliskości, bardzo oddalają człowieka końca XX wieku od człowieka lat dwudziestych i trzydziestych. Obraz Żyda z „Rycerza Niepokalanej" należy widzieć przede wszystkim w kontekście tamtego, oddalającego się wciąż czasu.


Artykuł i przypisy do artykułu w: „A BLIŹNIEGO SWEGO … . Materiały z sympozjum”, red. O. Stanisław C. Napiórkowski OFMConv, Redakcja Wydawnictw Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Lublin 1997, s. 91 – 107.