Nadszedł czas! Skoordynowane ataki mają na celu dostawy broni.
W moim najnowszym odcinku podcastu #SolutionsWatch na temat „Zatrzymania machiny wojennej” zastanawiałem się, w jakim stopniu skoordynowane ataki mogą zakłócić funkcjonowanie machiny wojennej kompleksu militarno-przemysłowego.
Mianowicie:
Ty i ja, i ludzie, którzy to oglądają, żyjący na najniższym szczeblu drabiny ekonomicznej, jesteśmy siłą napędową gospodarki. Są zależni od naszego wsparcia, naszej współpracy, naszej pracy, naszej konsumpcji i tak dalej. To my jesteśmy decydującym czynnikiem, który decyduje o tym, czy uda im się utrzymać tę machinę wojenną w ruchu. Wszystkie inne bzdury, które zbudowali na tej pozornej gospodarce, opierają się na naszej produktywnej pracy. I to właśnie jest naszą kartą przetargową. I tak jest od bardzo dawna.
Co ciekawe, zostaliśmy pozbawieni tego faktu. Kiedy ostatnio widzieliście poważną, autentyczną i skoordynowaną próbę faktycznego wstrzymania lub wycofania siły roboczej w krajach uprzemysłowionych? Kiedy widzieliście zorganizowane strajki w konkretnym celu, na przykład: „Nie będziemy finansować tej wojny z Iranem! I dopóki ta wojna się nie skończy: strajk generalny!”.
Wiem, że niektórzy na widowni uznali to za pobożne życzenia i nierealne marzenia. „Bądź realistą, James” – słyszałem, jak mówiłeś. „Nikt nigdy nie zaatakuje, żeby zakończyć wojnę. Nikogo to aż tak nie obchodzi!”
No i wiesz co? To naprawdę się dzieje! …
MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ DZIAŁANIA
30 października dokerzy w 113 portach w 22 krajach rozpoczęli skoordynowany strajk pod hasłem „ Dokerzy nie pracują dla wojny! ”. Do akcji przyłączyli się pracownicy na całym świecie, aby zaprotestować przeciwko trwającej wojnie na Bliskim Wschodzie i związanej z nią militaryzacji portów służącej celom wojennym.
Strajk został pierwotnie zorganizowany przez dokerów we Włoszech, Francji, Grecji, hiszpańskim Kraju Basków, Turcji i Maroku, a wezwanie do działania szybko rozprzestrzeniło się po całym świecie. Rozprzestrzeniło się nawet na strajki, protesty i akcje solidarnościowe innych związków zawodowych i grup aktywistów, w tym „Unione Sindacale di Base” we Włoszech, które wezwało do 24-godzinnego strajku generalnego we Włoszech w solidarności z dokerami i ich żądaniami, oraz „Global Sumud Flotilla”, propalestyńskiej grupy akcji, której celem jest przełamanie izraelskiej blokady Strefy Gazy i która zobowiązała się do „przeprowadzenia skoordynowanych, strategicznych działań na morzu” na rzecz dokerów.
Kraje, w których związki zawodowe i dokerzy biorą udział w strajku to:
KANADA
W zeszłym miesiącu Kanadyjski Kongres Pracy (CLC) – największa kanadyjska federacja związków zawodowych – zagłosowała za rezolucją wzywającą pracowników do „odmowy zajmowania się bronią i sprzętem wojskowym przeznaczonymi dla Izraela”.
Zgodnie z oficjalnym komunikatem prasowym CLC:
CLC solidaryzuje się z palestyńskimi pracownikami i ich rodzinami, a także ze wszystkimi, którzy działają na rzecz pokoju, sprawiedliwości i poszanowania prawa międzynarodowego.
Kanada ma obowiązek zadbać o to, aby broń i sprzęt wojskowy produkowane w tym kraju nie były wykorzystywane do wyrządzania krzywdy palestyńskiej ludności cywilnej ani do przyczyniania się do łamania międzynarodowego prawa humanitarnego.
Wzywamy rząd Kanady do zaprzestania wszelkich bezpośrednich i pośrednich dostaw broni i sprzętu wojskowego do Izraela.
Obawy dotyczące kanadyjskiego wsparcia dla ludobójstwa w Strefie Gazy nie są bezpodstawne. Raport Arms Embargo Now z lipca 2025 roku opisał „ciągły, masowy napływ kanadyjskiej broni bezpośrednio do Izraela”, w tym „pocisków, sprzętu wojskowego, części broni, podzespołów samolotów i sprzętu komunikacyjnego eksportowanych z Kanady do Izraela między październikiem 2023 a czerwcem 2025 roku”.
FRANCJA
Fédération Nationale des Ports et Docks CGT – główny francuski związek reprezentujący dokerów, dokerów i pracowników portów – wezwała do jednodniowego strajku w głównych portach Francji, który zbiegł się z dniem akcji przypadającym na 30 października. W strajku wzięło udział 7500 dokerów w 24 portach, w tym w Dunkierce, Calais, Boulogne, Le Havre, Rouen, Paryżu, Cherbourgu, Saint-Malo, Roscoff, Brest, Lorient, Nantes-Saint-Nazaire, La Rochelle, Bordeaux, Bayonne, Port-Vendres, Sète, Marsylia, Fos-sur-Mer, Tulon, Nicea, Ajaccio, Bastia i Reunion.
Związek zawodowy przyłączył się do akcji protestacyjnej przeciwko temu, co uznał za „militaryzację infrastruktury portowej” w ramach polityki europejskiej. Sekretarz generalny związku, Tony Hautbois, obiecał, że francuskie porty zostaną „sparaliżowane w 95%” w wyniku tej akcji, a późniejsze raporty potwierdziły, że podczas protestu do portu w Hawrze nie wjechała żadna ciężarówka i że nie odbywał się tam żaden załadunek ani rozładunek.
INDIE
W proteście w Indiach, zorganizowanym przez Forward Seamen’s Union of India (FSUI) i Water Transport Workers Federation of India (WTWFI), wzięło udział około 5000 dokerów w głównych portach kraju, w tym w Nhava Sheva, największym indyjskim porcie kontenerowym w pobliżu Mumbaju.
Przedstawiciel WTWFI w Indiach zwrócił uwagę na bezpośredni wpływ wojny między USA, Izraelem i Iranem na indyjskich pracowników morskich. Do tej pory wojna pochłonęła śmierć około 15 indyjskich członków załogi, a wielu innych utknęło na morzu.
„Wiadomość dla rządu Indii brzmi: portowcy i dokerzy nie toczą wojny” – powiedział przedstawiciel indyjskiemu portalowi informacyjnemu „The Wire”. „Nie będziemy eksportować żadnej broni. Nie zrobimy nic, co mogłoby jeszcze bardziej podsycić wojnę. Chcemy pokoju na świecie. To właśnie chcemy przekazać rządowi Indii”.
WŁOCHY
Protesty we Włoszech były masowe i objęły 40 miast, w tym:
- demonstracja w Rzymie, która zakończyła się marszem na parlament i została rozpędzona przez policję przy użyciu armatek wodnych;
- marsz w Mediolanie, który zakończył się przed budynkiem Politechniki Mediolańskiej; i
- demonstracja 15 000 dokerów, studentów i aktywistów, którzy wkroczyli do portu w Genui.
Akcja spotkała się z szerokim poparciem włoskiego społeczeństwa, gdzie od tygodni krajem wstrząsają demonstracje przeciwko wysokim kosztom utrzymania w formie protestów i wieców.
W rozmowie z reporterem Alexem Colsonem, José Nivoi, członek związku zawodowego „Unione Sindacale di Base” i doker, powiedział: „Dokerzy chcą pobrudzić sobie ręce smarem, a nie krwią. Dlatego musimy znowu wszystko zablokować”.
GRECJA
Wezwanie do strajku greckiego związku zawodowego dokerów w Pireusie, największym porcie kraju, zbiegło się z oddzielnym strajkiem marynarzy dotyczącym płac, warunków pracy i bezpieczeństwa. Połączony strajk doprowadził do zawieszenia połączeń promowych na wyspy greckie i zakłócił przeładunek w ruchliwym porcie.
„Nie będziemy pracować na rzecz ich wojen i nie staniemy się mięsem armatnim dla ich armat” – powiedział agencji Reuters Apostolos Kypraios, przewodniczący Greckiego Związku Inżynierów Marynarki Handlowej podczas wiecu w greckim porcie Pireus.
Po zgromadzeniu się na placu przed Teatrem Miejskim w Pireusie strajkujący robotnicy kontynuowali demonstrację masowym marszem wzdłuż alei Iroon Polytechniou.
I W INNYCH MIEJSCACH…
I to nie wszystko. Raport „World Cargo News” podkreśla prawdziwie międzynarodowy charakter tego niezwykłego, globalnego strajku:
W Niemczech związek zawodowy ver.di uczestniczy w akcji w Hamburgu, a związki zawodowe w Danii i Szwecji również popierają mobilizację. W Hiszpanii w inicjatywę zaangażowane są porty Walencja, Barcelona, Algeciras i Bilbao. Mersin jest jednym z portów tureckich, a Tanger Med w Maroku również. Według agencji Reuters, wsparcie jest udzielane w około dwunastu portach w Indiach, w tym w Nhava Sheva. Wsparcie odnotowano również w San Francisco i Oakland, Veracruz w Meksyku oraz Melbourne w Australii.
Jeśli to wszystko brzmi jak wielka sprawa, to nią jest. Akcję opisano jako „największą skoordynowaną akcję portową tego typu”, a grupy, które ją zorganizowały, oszacowały, że spowodowała ona straty ekonomiczne dla machiny wojennej na dziesiątki milionów dolarów.
Twierdzili, że akcja wpłynie na porty obsługujące 13,5% globalnego transportu morskiego i 63% ruchu kontenerowego. Jednodniowe opóźnienie kosztowałoby 57 milionów dolarów, a wartość ładunków nie zostałaby przetransportowana w ciągu 2,8 miliarda dolarów. Organizatorzy twierdzili, że sparaliżuje to ponad 40% ruchu towarowego na samym Morzu Śródziemnym.
Cóż, gdyby to była jednorazowa akcja konkretnej grupy pracowników w konkretnym dniu, coś, co nigdy się nie powtórzy, to byłoby co innego. Ale wiecie co? Tak nie jest!
W rzeczywistości ten skoordynowany dzień akcji dokerów to tylko jedno z wydarzeń w ramach zakrojonej na szeroką skalę kampanii, której celem jest wykolejenie, destabilizacja, zakłócenie i pozbawienie funduszy machiny wojennej – kampanii, którą aktywiści oddolni prowadzą już od ponad roku.
Kampania „No Harbour For Genocide” (NHG) to oddolny ruch zorganizowany przez „kolektyw badaczy, organizatorów, aktywistów i ekspertów prawnych”. Jej celem jest „zakończenie transferów morskich, wojskowych i podwójnego zastosowania” w ramach szerszych działań na rzecz „wprowadzenia kompleksowego embarga wojskowego, mającego na celu zakończenie wszelkich relacji wojskowych z Izraelem, w tym importu, eksportu, transferów, wspólnych ćwiczeń i współpracy wojskowej, wspólnych badań i innych”.
Ich strategia opiera się na przekonaniu, że łańcuchy dostaw, których machina wojenna potrzebuje do prowadzenia trwających kampanii wojskowych, są szczególnie podatne na zakłócenia spowodowane skoordynowanymi akcjami protestacyjnymi. Dlatego aktywiści NHG opierają się na czterech kluczowych podejściach:
- Wsparcie dla organizacji w kluczowych portach Morza Śródziemnego, które stanowią linie ratunkowe dla floty dopuszczającej się ludobójstwa;
- Koordynacja działań w głównych portach w celu zakłócenia linii zaopatrzeniowych tej ludobójczej floty;
- Koordynacja działań z pracownikami portowymi oraz innymi związkami zawodowymi i transportowymi w tych portach, a także żądanie, aby władze portowe i państwa na stałe odmówiły tym statkom możliwości przepływu.
- Skierowane środki przeciwko operatorom, właścicielom, czarterującym, państwom bandery i ubezpieczycielom statków, o których mowa, poprzez działania prawne, lobbing, pracę w mediach i środki BDS [bojkot, wycofanie inwestycji i sankcje].
Biorąc pod uwagę sukces ostatniego strajku, ich podejście wydaje się skuteczne. Teraz jednak prawdziwym pytaniem jest, czy inni pracownicy i obywatele na całym świecie zobowiążą się do przyłączenia do nich w strajkach, bojkotach i innych akcjach przeciwko machinie wojennej.
POCZĄTEK POCZĄTKU?
Kampania „Nie ma schronienia dla ludobójstwa” jest bez wątpienia ważna, ale z pewnością istnieją inne akcje związków zawodowych sprzeciwiające się machinie wojennej.
W 2024 roku lokalny oddział 4811 związku zawodowego United Auto Workers, reprezentujący pracowników Uniwersytetu Kalifornijskiego, zorganizował spór, który nazwano „najpoważniejszym sporem pracowniczym w USA w ciągu ostatnich dwóch lat”. Pod hasłem studenta Uniwersytetu Kalifornijskiego, Nate’a Edenhofera, który stwierdził: „Każdy ma swoje wyobrażenie o tym, jak powinno wyglądać społeczeństwo, w którym żyjemy – większość nie uważa tego za ludobójstwo”, związek, liczący 48 000 członków, zdecydowaną większością głosów opowiedział się za rezolucją upoważniającą zarząd do ogłoszenia strajku. Według oświadczenia związku, „łącznie 79% uczestniczących członków opowiedziało się za” rezolucją.
W rezultacie nastąpiły miesiące „strajków na stojąco” – strajków, które przenosiły się z jednego miejsca pracy do drugiego, by zaskoczyć pracodawców – w których ostatecznie wzięli udział członkowie niezrzeszeni w związkach zawodowych, w tym kolejni profesorowie, wykładowcy i inni pracownicy uniwersytetu.
Wkraczamy w decydującą fazę. Widzieliśmy, jak ludzie buntują się, gotowi ryzykować pracę i środki do życia, by stawić opór machinie wojennej. Ale czy inni do nich dołączą? Czy osiągniemy masę krytyczną ludzi gotowych „wrzucić swoje ciała w tryby i na koła, na dźwignie, na cały aparat” tego wojskowego giganta, jak to trafnie ujął Mario Savio?
Odpowiedź na to pytanie w dużej mierze zależy od tego, czy ludzie w ogóle wiedzą o istnieniu takiego skoordynowanego ruchu protestacyjnego.
Jak wspomniałem w moim podcaście #SolutionsWatch: Kiedy ostatnio słyszeliście o skoordynowanym międzynarodowym strajku pracowniczym z jakiegokolwiek powodu, a tym bardziej o strajku mającym na celu powstrzymanie machiny wojennej? Nie przypominam sobie niczego w najnowszej historii, co mogłoby się równać z tym skoordynowanym międzynarodowym dniem akcji dokerów. A jednak: gdybyście nie przeczytali tego artykułu, czy w ogóle wiedzielibyście, że ta akcja miała miejsce?
Jeśli odpowiedź na to pytanie brzmi „nie”, zadaj sobie pytanie: dlaczego nie słyszałeś o tych strajkach? Bo nie są warte uwagi mediów? A może dlatego, że ludzie kontrolujący wiadomości desperacko chcą uniemożliwić ci zwrócenie na nie uwagi lub zainspirowanie się nimi?
Odpowiedź jest oczywista, jeśli jesteśmy szczerzy. Potężni, którzy nie powinni sprawować władzy, nie chcą, abyś rozważał skoordynowane działania międzynarodowe mające na celu zakłócenie łańcuchów dostaw ich machiny wojennej. Nie chcą, abyś zdawał sobie sprawę, jak bardzo ich machinacje militarne są podatne na taką presję. Z pewnością nie chcą, abyś sam brał udział w takich działaniach ani wspierał osoby biorące udział w tych strajkach. I zdecydowanie nie chcą, abyś myślał o tym, jak bardzo wspierasz – lub nie – machinę wojenną swoją pracą lub codziennymi zakupami.
Chcą jednak, abyś zinternalizował ich własną, przewrotną propagandę, starannie skonstruowaną, by przekonać cię, że opór jest daremny. Chcą, abyś poczuł się beznadziejnie i pokonany. Chcą, abyś spojrzał wstecz na ten skoordynowany dzień akcji i stwierdził, że był on porażką, ponieważ nie zakończył wojny w ciągu jednego dnia.
Innymi słowy, chcą, żebyś po prostu wzruszył ramionami i wrócił do swojego życia, poszedł do pracy i kupił ich produkty jak zwykle.
Nie wierzcie w ich kłamstwa. Nasza uwaga, nasze intencje i nasze działania mogą coś zmienić – i robią. Nie byliby tak zdesperowani, by ukryć te niezwykłe wydarzenia, gdyby nie przyniosły one żadnego efektu.