Wojna paradoksów: Negocjacje w Abu Zabi uwypuklają rosnącą rozbieżność informacyjną konfliktu na Ukrainie

Wojna paradoksów: Negocjacje w Abu Zabi uwypuklają rosnącą rozbieżność informacyjną konfliktu na Ukrainie

Symplicjusz implicius/war-of-paradoxes-abu-dhabi-negotiations

Delegacje Rosji, Ukrainy i Stanów Zjednoczonych spotkały się w Adu Zabi, aby podjąć kolejną próbę trójstronnych negocjacji, reklamowaną jako krok w kierunku zakończenia wojny. W spotkaniu wzięli udział przede wszystkim przedstawiciele wyższej rangi niż zwykle, tacy jak Kyryło Budanow po stronie ukraińskiej i doradca Putina Miedinski po stronie rosyjskiej. Gospodarzami spotkania byli Jared Kushner i Steve Witkoff.

Wyniki spotkania pokazały, że stanowiska Rosji i Ukrainy są jak zwykle podzielone, a wręcz jeszcze bardziej. Strona rosyjska nadal domaga się całkowitej kapitulacji terytoriów Donbasu, podczas gdy Ukraina stanowczo twierdzi, że nie można odstąpić żadnego terytorium. Stosując taktykę „zwrotu akcji”, USA próbowały zaproponować zmianę granic Donbasu, aby Rosja mogła ogłosić „zwycięstwo” bez konieczności zajmowania pozostałego terytorium. Propozycja ta została najwyraźniej odrzucona przez obie strony, a impas pozostał.

Nie ma możliwości wymiany terytorialnej między Rosją a Ukrainą, stwierdził Władimir Miedinski, szef rosyjskiej grupy negocjacyjnej w Abu Zabi, w wywiadzie dla agencji informacyjnej „Wiesti”.

Według niego głównym celem negocjacji jest stworzenie nowego systemu bezpieczeństwa w Europie, który stanie się nową „Jałtą” i „Poczdamem”.

Miedinski oświadczył również, że Rosja będzie usatysfakcjonowana rezultatami negocjacji, gdy pokój zostanie osiągnięty na jej warunkach.

Nie pozostawiając miejsca na interpretację, Medinsky zwięźle wyjaśnił, że Rosja zamierza zachować „każdy cal” ziemi, który uważa za swój.

Jednym z nowych, sprytnych trików, jakie strona amerykańsko-ukraińska próbuje narzucić Rosji, jest swego rodzaju reżim eskalacyjnego zawieszenia broni, mający na celu stopniowe „ogrzewanie” Rosji do stopniowo rozszerzającego się zestawu rozejmów. Celem jest tu oczywiście stworzenie nowych precedensów z każdym małym zawieszeniem broni, a jednocześnie powolne nakłonienie Rosji do tego, co USA mają nadzieję ostatecznie przekształcić w trwałe zawieszenie broni na całym froncie – swoista strategia „gotowania żaby” mająca na celu podstępne zakończenie konfliktu:

Według niepotwierdzonych informacji – a konkretnie fragmentów i przecieków z Abu Zabi – strona ukraińska zaproponowała „zamrożenie” całego odcinka linii granicznych Chersonia/Dniepru. Jako punkt wyjścia wykorzystała niedawną inwazję na terytorium kontrolowane przez Rosję w pobliżu miejscowości Oleszki w obwodzie chersońskim jako podstawę tej propozycji.

Sugeruje również ogłoszenie przedłużonego „rozejmu bożonarodzeniowego”.

W tym samym pakiecie znajduje się obecnie „tradycyjna” propozycja zawieszenia broni w kwestiach morskich i energetycznych.

Być może właśnie dlatego Witkoff i Kushner za kilka godzin wyruszają do Moskwy – aby przekonać Rosjan do przyjęcia „humanitaryzmu”. Czy znajdzie się na Kremlu ktoś na tyle głupi, by przyznać Ukrainie zimowy odpoczynek?

Najpierw zaczęło się od niedawnego zawieszenia broni ogłoszonego przez Melanię Trump w Oleszkach w obwodzie chersońskim. Teraz mają nadzieję rozszerzyć je na częstsze zawieszenia broni w okresie świątecznym, szersze zawieszenia broni na całym froncie nad Dnieprem, zawieszenia broni w korytarzu Morza Czarnego, a ostatecznie na zimowe zawieszenie broni na całej linii frontu. Celem jest ostateczne, stopniowe nakłonienie Rosji do wstrzymania wszystkich działań.

Ławrow skomentował rozmowy, doskonale rozumiejąc, że Zachód chce „pośpieszyć” Rosję, by wstrzymała działania militarne, zanim dojdzie do jakichkolwiek rzeczywistych porozumień.

Jego zdaniem Rosja najpierw dąży do porozumienia w sprawie szeroko zakrojonej i nowej paneuropejskiej architektury bezpieczeństwa , a dopiero potem do zawieszenia broni. Bruksela natomiast domaga się natychmiastowego zawieszenia broni i dopiero wtedy pozwoli na dyskusję o porozumieniach dotyczących bezpieczeństwa.

Jedną z fascynujących osobliwości negocjacji, która wciąż dowodzi bratobójczego charakteru konfliktu, jest fakt, że jeden z głównych negocjatorów ze strony Ukrainy urodził się w Soczi w Rosji, podczas gdy obaj główni negocjatorzy ze strony Rosji urodzili się na Ukrainie – Miedinski w mieście Smiła nad Dnieprem, a Dmitrijew w Kijowie:

Niedawno ujawniono, że brat głównego doradcy prezydenta Ukrainy Mychajły Podolaka, Władimir Podolyak, zginął na linii frontu walcząc po stronie Rosji:

Dowodzi to, że konflikt ten jest znacznie bliższy wojnie domowej niż czemuś innemu, gdy się nad tym głębiej zastanowić.

Ale innym, bardziej istotnym odkryciem z negocjacji jest to, jak bardzo konflikt stał się rozbieżny epistemologicznie. Zełenski podkreślił ten fakt, wyjaśniając, jak strona rosyjska uważa, że ​​kontroluje cały Donbas, podczas gdy w rzeczywistości ukraińscy żołnierze są obecni na dużych jego obszarach.

W ostatnich miesiącach zarówno strona ukraińska, jak i rosyjska wykorzystywały sztuczną inteligencję, pokazującą żołnierzom [sic !!] przejmowanie obszarów, których w rzeczywistości nie zdobyli. Ewolucja taktyki „powolnego napływu” i rozproszenia doprowadziła również do sytuacji, w której nikt nie wie ani nie jest zgodny co do tego, kto dokładnie kontroluje co na froncie. Najważniejsi twórcy map po obu stronach różnią się teraz bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, do tego stopnia, że ​​zrozumienie sytuacji kontroli na lądzie zależy teraz bardziej od wiernego przestrzegania „ewangelii” jednej strony niż od drugiej.

Znaczną część tego problemu można prawdopodobnie przypisać różnym definicjom tego, co oznacza „kontrola”. Na przykład, niektórzy po stronie ukraińskiej oskarżali Rosję o uznawanie każdego obszaru, na który infiltrował, nawet samotny żołnierz, za znajdujący się pod jej nominalną „kontrolą”. Strona ukraińska odrzuca tę definicję i uważa, że ​​kontrola powinna być definiowana wyłącznie według bardziej rygorystycznych standardów. Znaczna część linii frontu przekształciła się w bezprecedensowy punkt bez odwrotu, w którym „kontrola” staje się kwestią opinii i orientacji w czyjejś lojalności. N

==============================

[—-] dalej za pieniądz…