Przemija postać tego świata…

ks.A.

Od czasów Kaina i Abla historia ludzkości jest nieprzerwanym pasmem wojen, mordów, grabieży, gwałtów, podbojów i zagarniania cudzej ziemi. Zmieniają się państwa, ustroje, ideologie i sposoby prowadzenia wojen, lecz natura ludzka pozostaje niezmienna. Nie ma dnia, w którym gdzieś na świecie nie ginęliby niewinni ludzie, nie dochodziło do napaści, prześladowań i aktów przemocy. Pierwsze bratobójstwo, opisane w Księdze Rodzaju (Rzekł Kain do Abla, brata swego: «Chodźmy na pole». A gdy byli na polu, Kain rzucił się na swego brata Abla i zabił go – Rdz 4, 8), zapoczątkowało historię ludzkiego okrucieństwa, która trwa do dzisiaj i będzie trwała aż do kresu obecnego świata.

A przecież Bóg nie stworzył człowieka po to, aby ten mordował bliźnich i odbierał im to, co do nich należy. Pismo Święte wyraźnie stwierdza, że Najwyższy wyprowadził z jednego człowieka cały rodzaj ludzki oraz wyznaczył narodom czasy i granice ich zamieszkania (Dz 17, 26). Podobną myśl znajdujemy w Księdze Powtórzonego Prawa (Gdy Najwyższy dzielił dziedzictwo narodom, gdy rozdzielał synów Adama, wyznaczył granice ludów według liczby synów Bożych. – Pwt 32, 8). Człowiek jednak odrzucił Boży porządek, uznając, że sam może rozstrzygać o dobru i złu. Uwierzył obietnicy szatana, że stanie się „jak Bóg” (Rdz 3, 5), i poddał się wpływowi tego, którego Chrystus nazwał „władcą tego świata” (Teraz odbywa się sąd nad tym światem. Teraz władca tego świata zostanie precz wyrzucony. – J 12, 31; Już nie będę z wami wiele mówił, nadchodzi bowiem władca tego świata. Nie ma on jednak nic swego we Mnie – J 14, 30).

Nieprzypadkowo Pan Jezus określił diabła mianem „zabójcy od początku” i „ojca kłamstwa” (Wy macie diabła za ojca i chcecie spełniać pożądania waszego ojca. Od początku był on zabójcą i w prawdzie nie wytrwał, bo prawdy w nim nie ma. Kiedy mówi kłamstwo, mówi od siebie, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa. – J 8, 44). Jego celem nie jest dobro człowieka, lecz jego zguba. Święty Piotr przestrzega, że diabeł krąży „jak lew ryczący, szukając kogo pożreć” (1 P 5, 8), a święty Jan stwierdza, że „cały świat leży w mocy Złego” (1 J 5, 19).

Nie oznacza to jednak, że człowiek został pozbawiony wolnej woli i odpowiedzialności za swoje postępowanie. Szatan kusi i zwodzi, ale to człowiek podejmuje decyzję, czy ulec złu, czy pozostać wiernym Bogu.

Pismo Święte zapowiada, że przed powtórnym przyjściem Jezusa Chrystusa, czyli Paruzją, nastąpi nie tylko nasilenie wojen, prześladowań i przemocy, lecz także bardzo, bardzo głęboki kryzys moralny i duchowy ludzkości. Szczególnie wyraźnie opisuje go święty Paweł w Drugim Liście do Tymoteusza (2 Tm 3, 1–5). Apostoł zapowiada, że w dniach ostatecznych nastaną trudne czasy, ponieważ ludzie będą samolubni, chciwi pieniędzy, chełpliwi, zarozumiali, pyszni, bluźnierczy, nieposłuszni rodzicom, niewdzięczni, bezbożni, pozbawieni naturalnych uczuć i miłości do najbliższych, nieprzejednani, oszczerczy, niepowściągliwi, niepanujący nad sobą, bezwzględni, okrutni, nieprzyjaźni wobec dobra, zdradzieccy, zuchwali i nadęci pychą. Będą bardziej miłować rozkosze niż Boga, zachowując przy tym zewnętrzne pozory pobożności, lecz odrzucając jej rzeczywistą moc.

Jest to obraz społeczeństwa, w którym egoizm wypiera miłość bliźniego, chciwość zastępuje uczciwość, pycha niszczy pokorę, a przyjemność staje się ważniejsza od sumienia i Bożych przykazań. Szczególnie niepokojąca jest zapowiedź zachowywania pozorów pobożności przy jednoczesnym odrzuceniu jej istoty. Oznacza to bowiem, że odstępstwo może dokonywać się również pod osłoną religijności, kiedy człowiek deklaruje wiarę, ale swoim postępowaniem zaprzecza jej zasadom.

Sam Pan Jezus zapowiedział, że wskutek wzrostu nieprawości „ostygnie miłość wielu” (Mt 24, 12). Ostrzegł również przed fałszywymi prorokami, którzy zwiodą licznych ludzi (Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i działać będą wielkie znaki i cuda, by w błąd wprowadzić, jeśli to możliwe, także wybranych. – Mt 24, 11 i Mt 24). Święty Piotr przepowiedział pojawienie się szyderców, którzy będą kierować się własnymi pożądliwościami i wyśmiewać obietnicę powrotu Chrystusa (Wiedzcie przede wszystkim to, że w dniach ostatecznych przyjdą szydercy z drwinami, którzy będą postępować według swych własnych pożądliwości i będą mówić: «Gdzież jest obietnica Jego przyjścia? Odkąd bowiem ojcowie zasnęli, wszystko trwa tak samo od początku stworzenia». – 2 P 3, 3–4).

Święty Paweł natomiast zapowiedział wielkie odstępstwo oraz objawienie się „człowieka nieprawości”, który będzie wynosił się ponad wszystko, co nosi imię Boga lub odbiera cześć (Niech was w żaden sposób nikt nie zwodzi, bo [dzień ten nie nadejdzie], dopóki nie przyjdzie najpierw odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia, który się sprzeciwia i wynosi ponad wszystko, co nazywa się Bogiem lub tym, co odbiera cześć, tak że zasiądzie w świątyni Boga dowodząc, że sam jest Bogiem. Czy nie pamiętacie, jak mówiłem wam o tym, gdy wśród was przebywałem? Wiecie, co go teraz powstrzymuje, aby objawił się w swoim czasie. Albowiem już działa tajemnica bezbożności. Niech tylko ten, co teraz powstrzymuje, ustąpi miejsca, wówczas ukaże się Niegodziwiec, którego Pan Jezus zgładzi tchnieniem swoich ust i wniwecz obróci [samym] objawieniem swego przyjścia. – 2 Tes 2, 3–8).

Nie należy więc oczekiwać, że sam rozwój cywilizacji, nauki czy techniki doprowadzi ludzkość do trwałego pokoju i moralnej doskonałości. Człowiek może tworzyć coraz doskonalsze narzędzia, ale jeżeli odrzuca Boga i Jego przykazania, będzie wykorzystywał je również do zniewalania i niszczenia innych. Chrystus wyraźnie zapowiedział wojny, konflikty między narodami, prześladowania i szerzenie się nieprawości (Będziecie słyszeć o wojnach i o pogłoskach wojennych; uważajcie, nie trwóżcie się tym. To musi się stać, ale to jeszcze nie koniec! Powstanie bowiem naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu. Będzie głód i zaraza, a miejscami trzęsienia ziemi. Lecz to wszystko jest dopiero początkiem boleści. Wtedy wydadzą was na udrękę i będą was zabijać, i będziecie w nienawiści u wszystkich narodów, z powodu mego imienia. Wówczas wielu zachwieje się w wierze; będą się wzajemnie wydawać i jedni drugich nienawidzić. Powstanie wielu fałszywych proroków i wielu w błąd wprowadzą; a ponieważ wzmoże się nieprawość, oziębnie miłość wielu. – Mt 24, 6–12). Historia ludzkości nie zmierza zatem ku doskonałemu światu, który człowiek zbuduje wyłącznie własnymi siłami.

Nie oznacza to jednak, że wszyscy ludzie ulegną złu. Pan Jezus powiedział: „Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 24, 13). A zatem nawet w czasach największego odstępstwa pozostaną ludzie wierni Bogu, odrzucający nieprawość i zachowujący Jego przykazania.

Obecny świat nie będzie jednak istniał wiecznie. Pan Jezus powróci w chwale, aby sądzić żywych i umarłych (Mt 25, 31–46; 2 Tm 4, 1). Święty Piotr zapowiada nadejście dnia Pańskiego i przeminięcie obecnego porządku świata (A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną. Skoro to wszystko ma ulec zagładzie, jakimiż powinniście być wy w świętym postępowaniu i w pobożności, jeżeli oczekujecie i pragniecie gorąco nastania dnia Bożego, z powodu którego niebiosa w ogniu stopnieją i rozpalone żywioły rozpłyną się? Ale my oczekujemy, według obietnicy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość. – 2 P 3, 10–13). Podobną zapowiedź znajdujemy u proroka Izajasza, który mówi o niebiosach zwijających się jak zwój księgi (Iz 34, 4), a Apokalipsa świętego Jana opisuje ostateczną klęskę szatana, sąd nad ludzkością oraz nadejście nowego nieba i nowej ziemi (Ap 20, 10–15; 21, 1–4).

Wojny, mordy, grabieże, prześladowania, moralne zepsucie i duchowe odstępstwo będą więc towarzyszyły ludzkości aż po kres obecnego świata. Pismo Święte ostrzega, że przed Paruzją nieprawość i zwiedzenie przybiorą szczególnie groźne rozmiary. Nie będzie to jednak oznaczało zwycięstwa szatana. Jego panowanie zostanie ostatecznie zakończone przez Jezusa Chrystusa, który powróci w chwale, dokona Sądu i ustanowi nowy porządek, w którym nie będzie już śmierci, żałoby, krzyku ani cierpienia (I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły – Ap 21, 4).