„Pod niebiosami panuje wielki chaos”…

„Pod niebiosami panuje wielki chaos…

==============

=====================

…sytuacja jest zatem doskonała” – powiedziałby Mao Zedong. A wraz z nim każdy szanujący się rewolucjonista.

Dziś, niestety, te słowa zdają się być mottem najwyższych władz Kościoła, które wspierają ów kontrolowany chaos, tak bliski sercu burzycielom cywilizacji chrześcijańskiej we wszystkich epokach i pod każdą szerokością geograficzną.

Pokój stał się hipostazą, sprawczą i ostateczną przyczyną religii: „Nie ma świętej wojny – tylko pokój jest święty”1– stwierdził Leon XIV w przesłaniu do przywódców religijnych zgromadzonych w Asyżu z okazji 40. rocznicy pierwszego takiego spotkania, które odbyło się w roku 1986. Jedno zdanie przekreśliło dwa tysiące lat katolickiego nauczania o wojnie sprawiedliwej: od św. Augustyna2 i ojców Kościoła, przez św. Tomasza z Akwinu3, aż po Piusa XII4. Jak pisał Romano Amerio: „Wojna nie może być uznawana za największe zło, chyba że przez tych, którzy przyjmują bezbożny punkt widzenia, a więc za dobro najwyższe uważają nie żywot wieczny, lecz ziemski”5.

Nie powinno to jednak szczególnie dziwić w Kościele, w którym bezbożność stała się normą i w którym dosłownie przestano już cokolwiek rozumieć. Właśnie w tych dniach, w ramach przygotowań do przyszłorocznych Światowych Dni Młodzieży w Seulu, duszpasterstwo młodzieży archidiecezji mediolańskiej zainicjowało pięć kursów internetowych poświęconych historii, myśli i tradycjom buddyzmu.

Czy chodzi o kurs apologetyczny, mający na celu krytyczne spojrzenie na fałszywą i niebezpieczną religię coraz bardziej popularną w krajach Zachodu? Ależ skąd! W broszurze informacyjnej czytamy, że „buddyzm stanowi jedną z najważniejszych religijnych i filozoficznych tradycji ludzkości, a we współczesnym świecie jest szczególnie uprzywilejowanym podmiotem refleksji nad fundamentalnymi zagadnieniami, takimi jak sens istnienia, doświadczenie cierpienia, poszukiwanie szczęścia, etyka współistnienia oraz relacja między życiem wewnętrznym a światem”.

Czy potrafimy sobie wyobrazić, że buddyści objaśniają św. Franciszkowi Ksaweremu sens istnienia i drogę do osiągnięcia szczęścia?

Co więcej, jak stwierdza sama archidiecezja w dokumencie Fede e accoglienza: l’oratorio come luogo di incontro interreligioso [Wiara i otwartość: oratorium jako przestrzeń spotkania międzyreligijnego], „tożsamości również podlegają przemianom, należy zatem wystrzegać się wszelkich uprzedzeń wobec odnowy, która staje się coraz bardziej niezbędna w dzisiejszym pluralistycznym społeczeństwie, ponieważ istnieje ryzyko, że wezwanie do zdania się wyłącznie na Chrystusa, doprowadzi do relacji nacechowanych wykluczeniem”.

Dlatego właśnie „oratorium podkreśla, że nie należy nikomu przeszkadzać w kultywowaniu własnej drogi wiary”.

A czemuż by nie, skoro pluralistyczny Kościół doszedł już do tego, że katolickie uczelnie teologiczne przyznają doktoraty honoris causa prawosławnym patriarchom? Tak właśnie uczyniło Angelicum honorując Bartłomieja I, a na dodatek kard. Koch wygłosił laudację, w której wychwalał tego schizmatyckiego biskupa za „nadzwyczajny wkład w myśl ekumeniczną”.

Weźmy też inny przykład z ostatnich dni: Konferencja Episkopatu Włoch rozpowszechnia broszury pozwalające poznać islam, jak gdyby chodziło o zgłębianie teologii katolickiej.

Podczas oficjalnej prezentacji tych materiałów kard. Zuppi podkreślił, że spotkanie z islamem „pomaga lepiej zrozumieć chrześcijańskie korzenie Włoch i uzmysławia, czym znowu może się stać region basenu Morza Śródziemnego”. Można by pomyśleć, że chodzi tu o powtórkę tego, co wydarzyło się 7 października 1571 r. u wybrzeży Lepanto.

Ależ nic takiego! Są to jedynie obsesje proroków zagłady! Zwłaszcza teraz, gdy ilość międzyreligijnych spotkań modlitewnych w intencji pokoju rośnie w zawrotnym tempie.

Leon XIV zakończył swoje przesłanie do uczestników spotkania w Asyżu następującymi słowami: „Niech nasze modlitwy wyproszą u Boga upragniony pokój dla wszystkich krajów świata!”.

Po takiej demonstracji pobożności, ten bóg ‒ gnostycko-trynitarno-chrześcijańsko-żydowsko-islamsko-bramińsko etc. ‒ z pewnością ich wysłucha.

Szczerze mówiąc, trudno zrozumieć, dlaczego to się jeszcze nie stało, nad czym zastanawia się specjalny wysłannik Vatican News w Asyżu, pisząc: „Dlaczego pomimo dialogu świat nadal nękany jest przez wojny, niesprawiedliwość i nowe nacjonalizmy?”.

No właśnie, dlaczego?

Vincenzo Gubitosi

Źródło

Przypisy

  • 1Tekst polski za: https://www.vatican.va/content/leo-xiv/pl/messages/pont-messages/2026/documents/20261027-videomessaggio-assisi.html ↩︎
  • 2Św. Augustyn, Contra Faustum, rozdz. 44, PL XLII, 447. ↩︎
  • 3Św. Tomasz z Akwinu, Suma teologiczna, II-II, q. 40, a. 1. ↩︎
  • 4Pius XII, orędzie radiowe z okazji Bożego Narodzenia z 24 grudnia 1948. ↩︎
  • 5Romano Amerio, Iota unum, Antyk, Warszawa 2009, s. 522. ↩︎