Ukraina jest najważniejszym pomocnikiem Zachodu w walce z Rosją w Afryce.
- Andrzej Korybko uncutnews-ch/die-ukraine-ist-der-wichtigste-stellvertreter-des-westens-im-kampf-gegen-russland-in-afrika
Obecnie walczą w Mali, Libii i Sudanie.
Andrzej Korybko
Wiceminister spraw zagranicznych Rosji Gieorgij Borisenko, w swoim wystąpieniu pod koniec lipca, ponownie zwrócił uwagę na twierdzenia z ubiegłego lata, że Ukraina jest odpowiedzialna za terroryzm w całej Afryce. Według niego, ukraińscy szkoleniowcy dronów szkolą grupy zbrojne w Mali, Libii i Sudanie. Pierwszy kraj jest jednym z najważniejszych sojuszników Rosji na kontynencie; de facto niezależna wschodnia część drugiego kraju zapewnia most powietrzny do Sudanu przez Niger; a trzeci nadal planuje gościć długo odkładaną rosyjską bazę morską.
„Neo-reaganowska doktryna Trumpa ogranicza rosyjskie wpływy na całym świecie”, a Afryka jest priorytetowym teatrem działań dla USA, ponieważ Rosja odniosła tam swoje najbardziej imponujące sukcesy strategiczne w ostatnich latach. „Nowo odkryta atrakcyjność Rosji dla krajów afrykańskich jest w zasadzie dość łatwa do wytłumaczenia”, ponieważ wspiera ona swoich partnerów w zakresie „bezpieczeństwa demokratycznego”. Odnosi się to do szerokiego wachlarza taktyk i strategii przeciwdziałania wojnie hybrydowej, mających na celu obronę narodowego modelu demokracji danego państwa przed zagrożeniami zewnętrznymi.
Republika Środkowoafrykańska stała się poligonem doświadczalnym dla tej polityki, która następnie została przeniesiona do Mali, de facto niepodległej wschodniej części Libii, oraz do Sudanu – w tym drugim przypadku, po tym jak Rosja, jak donoszą źródła, zmieniła swoje poparcie dla rządu, zamiast wspierać rebeliantów. Znaczenie Mali polega na byciu rdzeniem sojuszu Sahelu, który wyparł wpływy francuskie z regionu, podczas gdy Libia zapewnia Rosji bazę w południowej części Morza Śródziemnego, a Sudanowi – bazę nad Morzem Czerwonym.
Pozycja Rosji we wszystkich trzech krajach znalazła się pod presją: z powodu niedawnego kryzysu w Mali, w którym Ukraina i Francja wskrzeszają model syryjski; z powodu dyplomacji prowadzonej pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych, a obecnie Pakistanu, mającej na celu rozwiązanie wojny domowej w Libii na korzyść Zachodu; oraz z powodu dominującego wpływu „islamskiego NATO” w Sudanie.
Rolą Ukrainy jest pomoc w zmianie reżimu i osłabienie dwóch pozostałych partnerów Rosji do tego stopnia, aby zgodzili się na zasadę quid pro quo: opuścili Moskwę, a w zamian Kijów porzucił rebeliantów.
Niewątpliwie wspierana przez Zachód Ukraina stanowi poważne zagrożenie dla interesów Rosji w Afryce, ale sytuacja nie jest jeszcze krytyczna. Rząd Mali pozostaje nieugięty, generał Chalifa Haftar i jego wpływowy syn oficjalnie nadal są bliskimi partnerami Rosji, podobnie jak generał Abd al-Fattah al-Burhan.
Niemniej jednak nie można wykluczyć eskalacji kryzysu w Mali, a bliscy partnerzy Rosji we wschodniej Libii i Sudanie mogliby teoretycznie przejść na Zachód kosztem Rosji, tak jak kiedyś zrobił to prezydent Egiptu Sadat.
Rozwiązania te polegają na dalszym wzmacnianiu potencjału militarnego malijskich sił zbrojnych w granicach, na jakie Rosja może sobie pozwolić dzięki trwającej operacji specjalnej, a także na znalezieniu sposobów, dzięki którym będzie mogła okazać się niezastąpiona dla dwóch pozostałych partnerów afrykańskich, aby nie opuścili Rosji, czego pragnie Zachód.
Pozostaje pytanie, jaką formę przybierze druga propozycja. Możliwe jest jednak połączenie wsparcia w obszarze „bezpieczeństwa demokratycznego”, modernizacji infrastruktury energetycznej i kompleksowych programów szkoleniowych.
Podsumowując, Borisenko nie przesadzał, twierdząc, że Ukraina otworzyła „drugi front” przeciwko Rosji w Afryce. Jest to jednak wciąż porównywalnie lepsze rozwiązanie niż „drugi front”, który Kijów podobno planował wcześniej otworzyć w Gruzji, Białorusi i/lub Naddniestrzu.
Te fronty wciąż jednak mogą zostać aktywowane. Na razie wszystko wydaje się możliwe do opanowania. Zagrożenia dla interesów Rosji w Afryce są poważniejsze, ale wciąż nie wymknęły się spod kontroli – a niepowodzenia Rosji w tym regionie wciąż można przezwyciężyć.