Europejska architektura bezpieczeństwa okresu powojennego stopniowo nabiera kształtów.
- Andrzej Korybko uncutnews-ch/die-europaeische-sicherheitsarchitektur-der-nachkriegszeit-nimmt-allmaehlich-gestalt-an
Biorąc pod uwagę okoliczności, ten powstający porządek jest najbardziej zrównoważonym z możliwych.
Nadrzędnym celem strategicznym, który Rosja pragnęła osiągnąć poprzez swoją szeroko zakrojoną interwencję militarną na Ukrainie, była transformacja europejskiej architektury bezpieczeństwa w celu rozwiązania dylematu bezpieczeństwa między NATO a Rosją, który narastał od dziesięcioleci w wyniku ciągłej ekspansji Sojuszu na wschód. NATO odrzuciło rosyjskie żądania gwarancji bezpieczeństwa pod koniec 2021 roku, rozmowy pokojowe z Ukrainą wiosną 2022 roku zostały sabotowane , a Rosji nie udało się osiągnąć swoich maksymalistycznych celów na Ukrainie siłą.
Sytuacja ta stanowi kontekst dla kilku niedawnych wydarzeń, które razem wzięte torują drogę do szeregu kompromisów wynegocjowanych przez USA między europejskim NATO (E-NATO) a Rosją. Celem jest zbudowanie jak najbardziej realistycznej i trwałej architektury bezpieczeństwa kontynentu po wojnie. Nadrzędnym trendem jest stworzenie NATO 3.0 , nawiązującego do wizji Trumpa 2.0 , w którym E-NATO powstrzymuje Rosję, umożliwiając późniejsze rozmieszczenie większości sił amerykańskich w Europie w Stanach Zjednoczonych, Iberoamerykańskich i regionie Azji i Pacyfiku.
Jeśli obecne trendy się utrzymają, kraje położone między Niemcami a Rosją, zwane zbiorczo Międzymorzem , odegrają najważniejszą rolę. Centrum polityki wojskowej i bezpieczeństwa przesunie się wówczas w region Morza Bałtyckiego, gdzie kierowany przez Szwecję blok Wikingów i Polska, nad swoimi wschodnimi terytoriami (Finlandią i państwami bałtyckimi), będą wspólnie sprawować nadzór wojskowy . Stany Zjednoczone i kraje E3 (Wielka Brytania, Francja i Niemcy ) będą „ przewodzić z drugiego planu ”, optymalizując „wojskową strefę Schengen ”.
Aby Rosja zgodziła się na rozmieszczenie sił pokojowych E3 na Ukrainie, Stany Zjednoczone musiałyby złożyć pisemne zobowiązanie o nieprzedłużaniu gwarancji wynikających z Artykułu 5 na te wojska, a członkowie NATO, którzy przystąpili do NATO przed 1997 rokiem, musieliby wycofać się z krajów, które przystąpiły po Akcie Założycielskim NATO-Rosja z tego samego roku.
Jedynym możliwym wyjątkiem byłaby stała baza wojskowa USA w Polsce, która mogłaby być konieczna , aby polski filar Międzymorza zgodził się na wszystkie kompromisy omówione w tym artykule.
Podobnie Francja i Wielka Brytania, być może wraz ze Stanami Zjednoczonymi, musiałyby zobowiązać się na piśmie do nierozszerzania swojego parasola nuklearnego na członków sojuszu, którzy przystąpili po 1997 roku. Jednakże państwa Międzymorza (z wyjątkiem Norwegii, członka bloku Wikingów i członka-założyciela NATO) mogłyby rozmieścić na swoim terytorium dowolną liczbę żołnierzy i sprzętu. Biorąc pod uwagę szybką rozbudowę sił powietrznych bloku Wikingów i fakt, że Polska posiada największą armię w e-NATO , stanowiłoby to znaczący kompromis dla Rosji.
Niezależnie od tego, Stany Zjednoczone mogłyby nabyć udziały w gazociągach Nord Stream, Jamał i Przyjaźń, aby Rosja mogła wznowić eksport energii do UE pod nadzorem USA , zapewniając w ten sposób wspólny interes w utrzymaniu pokoju. Jednocześnie Stany Zjednoczone mogłyby pośredniczyć w wzajemnym wycofaniu sił zbrojnych wzdłuż wschodniej flanki NATO między Morzem Śródziemnym a Rosją, która stanowi również zachodnią flankę kordonu sanitarnego . Następnie mogłyby zostać uruchomione kanały zarządzania kryzysowego i rozmowy o kontroli zbrojeń, aby zinstytucjonalizować te postępy.
Strategiczne partnerstwo oparte na zasobach między Rosją a Stanami Zjednoczonymi, które – jak twierdzą zachodnie media – jest aktywnie negocjowane, dałoby Waszyngtonowi namacalne interesy finansowe i strategiczne w zachowaniu powojennego porządku – niezależnie od wszelkich prowokacji ze strony Ukrainy, Wielkiej Brytanii i/lub innych państw, mających na celu jego zniszczenie.
Umożliwiłoby to Stanom Zjednoczonym swobodniejsze realizowanie „ zwrotu ku Azji ” w celu powstrzymania Chin, Rosji skupienie się na zwalczaniu pojawiających się zagrożeń w Azji Środkowej , a Unii Europejskiej odbudowę gospodarki zniszczonej sankcjami .