
Plan RAND dotyczący
wojny NATO z Rosją od 2030 r.
– część 2 o stanie Zachodu
====================================================================
link do części I :
Tu jest część pierwsza.
========================================================
16 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/rand-plan-fuer-nato-russland-krieg-ab-2030-teil-2-zum-zustand-des-westens
W pierwszej części omówiliśmy harmonogram opublikowany przez RAND Europe 10 listopada 2026 r.: Putin umiera w styczniu 2027 r., Ukraina zostaje zamrożona, kampania hybrydowa rozpoczyna się w 2028 r., Narwa upada w maju 2030 r., a kruche zawieszenie broni zostaje wprowadzone w listopadzie 2030 r.
Druga część dyskusji na temat dokumentu RAND pt. „ Ready for War 2030” porusza naprawdę interesujące pytanie: Co ten dokument ujawnia na temat stanu Zachodu? Bo jeśli odrzucimy dramatyczny charakter i stronę bierną, pozostaje tylko jedno długie wyznanie. Na stronie 30 znajduje się tabela bardziej obciążająca niż jakakolwiek analiza Rosji. Nosi ona tytuł „Wydajność brytyjskich sił zbrojnych a siła szkolenia docelowego” (stan na 1 kwietnia 2026 r.):
| Rodzaj sił zbrojnych | cel | stan faktyczny | różnica |
|---|---|---|---|
| Armia | 73 000 | 70 759 | -2241 (-3%) |
| Marynarka Wojenna/Piechota Morska | 30 450 | 28 182 | -2268 (-7%) |
| RAF | 31 750 | 27 800 | -3950 (-12%) |
| W sumie | 135 200 | 126 741 | -8 459 (-6%) |
A zdanie obok to druzgocący akt oskarżenia: Żaden z trzech rodzajów sił zbrojnych nie osiągnął docelowej liczebności. Ani w roku wojny 2022, ani w 2023, ani w 2024 – ale w kwietniu 2026 roku, po czterech latach wojny na Ukrainie, po wydatkach na obronę stanowiących dwa procent PKB, po niezliczonych niedzielnych przemówieniach o „punkcie zwrotnym”.
To nie jest armia przygotowywana do konfliktu równorzędnego. To armia, która od trzydziestu lat redukuje swój personel i inwestuje w niewłaściwy sprzęt wojskowy. Sam RAND pisze o tym w zdaniu, które nigdy nie pojawi się w żadnym komunikacie prasowym:
„Generalnie rzecz biorąc, Wielka Brytania przygotowywała się na niewłaściwy rodzaj wojny”.
Można to odczytać jako analizę. Można to również odczytać jako rozliczenie z własną klasą polityczną , która przez dekady płaciła właśnie tym instytutom, których rekomendacje są teraz przedstawiane jako „scenariusz”.
Jeden dostawca, a połowa NATO stanęła w miejscu.
Najmocniejszym fragmentem całego dokumentu jest Odsłona druga – i jest tak absurdalna, że musi być prawdziwa. W 2030 roku pociski Storm-Shadow i Aster nie mogą zostać dostarczone, ponieważ mały dostawca trzeciego poziomu nie dostarcza wystarczającej ilości spoiwa polimerowego do paliwa rakietowego. Analiza przeprowadzona przez Departament Obrony wykazała, że ta luka w zabezpieczeniach nie została uwzględniona w żadnym profilu ryzyka. Materiał jest klasyfikowany jako „krytyczny” – ale praktycznie nie ma alternatyw. Departament Obrony nie może sobie pozwolić na nic innego, jak tylko liczyć na to, że dostawcy będą zadowoleni.
Tak właśnie wygląda szeroko chwalona efektywność „just-in-time”. RAND opisuje ją gdzie indziej następująco:
„Ponieważ produkcja opiera się na modelu zamówień „just-in-time”, większość brytyjskiego ekosystemu przemysłowego zmaga się z problemem pozyskania ogromnych ilości kluczowych surowców i komponentów niezbędnych do zwiększenia skali produkcji”.
Następnie dokument wymienia to, od czego zależy Wielka Brytania: półprzewodniki, metale ziem rzadkich, stal, olej napędowy i nafta (importerzy netto), nawozy (duże ilości z Europy) i — co najważniejsze — aktywne składniki farmaceutyczne : „ Duża część aktywnych składników farmaceutycznych wykorzystywanych w Wielkiej Brytanii jest produkowana za granicą, w tym w Chinach, Indiach, Stanach Zjednoczonych i krajach europejskich ” .
To jest prawdziwy problem i nie ma on nic wspólnego z Rosją: Zachód przeniósł całą swoją bazę przemysłową za granicę, ponieważ było to tańsze, a teraz, w obliczu pożądanej wojny, odkrywa, że nie jest w stanie sam się wyżywić, leczyć ani uzbroić.
Co gotowość do wojny ujawnia o systemie opieki zdrowotnej
Odsłona 4 jest najbardziej politycznie napięta. Opisuje, co się dzieje, gdy armia powołuje rezerwistów: znaczną ich część stanowią lekarze i pielęgniarki NHS. Działy kadr szpitali nie są tego świadome .
„Wielu rezerwistów wojskowych wykonuje główne obowiązki w NHS – co oznacza, że są „liczeni podwójnie”, bez wiedzy działów kadr.”
Kraj, który rzekomo planuje wojnę, nawet nie bierze pod uwagę podwójnego wykorzystania własnego personelu medycznego. Dodajmy do tego atak dronów na londyński szpital, „w którym zginęły cztery osoby, a piętnaście zostało rannych”, oraz ocenę, że system opieki zdrowotnej przeżywa „najciemniejszy okres od najgorszej fazy pandemii COVID-19”.
Odwołanie się do pandemii koronawirusa jest wymowne. RAND wyraźnie zaleca wyciągnięcie wniosków z pandemii – a konkretnie, aby nie czekać do kryzysu z ustanowieniem „równoległych łańcuchów dostaw” sprzętu ochronnego. Pamiętajmy: to właśnie ta równoległa struktura doprowadziła do katastrofy w zaopatrzeniu z nieprzejrzystymi pośrednikami w 2020 roku. Teraz ten sam mechanizm ma służyć jako model gotowości na czas wojny.
Państwo autorytarne zażądało
Przejdźmy do części najbardziej wrażliwej ideologicznie. RAND opisuje nie tylko broń i łańcuchy dostaw, ale także transformację relacji między państwem, gospodarką i obywatelem . Kluczowe punkty:
- Centralny organ ds. odporności z uprawnieniami przymusu. Zaleca się, aby ministerstwo posiadało „wiążące uprawnienia do wydawania dyrektyw zamiast roli koordynującej” – tj. prawo do interwencji – oraz „dedykowany budżet na rzecz odporności”.
- Odporność jako wymóg bilansowy. Zgodnie ze szwedzkim modelem, firmy mają obowiązek uwzględniać „oświadczenia o odporności” w swoich rocznych sprawozdaniach finansowych.
- Przymus zamiast dobrowolności. W tekście stwierdza się, że zaangażowanie musi „wykraczać poza dobrowolny udział przemysłu i uwzględniać również środki, za pomocą których rząd może zachęcać lub przymuszać sektor prywatny”.
- Mobilizacja ludności za pośrednictwem organizacji pozarządowych. Zaleca się partnerstwa z organizacjami pozarządowymi, które już posiadają sieci wolontariuszy, takimi jak Brytyjski Czerwony Krzyż – ponieważ „często są one w stanie pozyskać inne grupy ludności do ukierunkowanej mobilizacji państwa”. Ponownie, sformułowanie: ukierunkowana mobilizacja.
- „Cywilne wykorzystanie w czasie wojny”. Pula rezerw powinna zostać rozszerzona poprzez ustawę o siłach zbrojnych i „wyraźnie powiązana z cywilną koncepcją «wykorzystania w czasie wojny»”.
To architektura autorytarnego społeczeństwa mobilizacyjnego , w którym permanentny stan zagrożenia legitymizuje centralne kontrolowanie dużej części gospodarki, opieki zdrowotnej i społeczeństwa obywatelskiego. A RAND otwarcie stwierdza, że nie stanie się to z dnia na dzień: „Narodowy dialog” na temat odporności „w najlepszym razie dopiero się rozpoczął”.
Więc państwo najpierw buduje infrastrukturę, która ma zmobilizować ludność, a potem debatuje nad jej potrzebą.
Domniemany opór ludności
Scena 7 cytuje sondaż z kwietnia 2029 roku, według którego większość Brytyjczyków – i „zdecydowana większość młodych ludzi” – uważa, że wydatki na obronę są zbyt wysokie i że pieniądze te powinny być inwestowane w system opieki zdrowotnej. Dalej czytamy:
„Większość młodych ludzi nie rozważa kariery w obronie – głównie, jak się wydaje, z powodów etycznych”.
Rand nazywa to „problemem komunikacyjnym”. Należy to sformułować inaczej: autorzy napisali artykuł, w którym argumentują, że społeczeństwo nie chce wojny, do której rzekomo się przygotowuje – a ich rozwiązaniem jest lepszy marketing . Właśnie do tego służą „Defence Technical Excellence Colleges”, kampania „Be Ready” i „UK Resilience Academy”. Innymi słowy: budują struktury rekrutacyjne i propagandowe, ponieważ ich argumenty nie działają.
Ogromne problemy z zamówieniami
Rysunek 10 jest najbardziej rzetelną grafiką w całym dokumencie. Przedstawia on „segmentowaną strategię zamówień publicznych” ministerstwa:
- Duże platformy modułowe (czołgi, fregaty, samoloty): Zakłada się, że podpisanie pierwszej umowy zajmie dwa lata, a dostawa potrwa pięć lub więcej lat.
- Ulepszenia modułowe : rok do momentu podpisania umowy, następnie około dwóch lat.
- Szybka komercjalizacja (drony, oprogramowanie): trzy miesiące, potem miesiące do dostawy.
Dwa lata do pierwszego kontraktu – w stanie docelowym . W wojnie, gdzie zapasy amunicji wyczerpują się po tygodniach, to perspektywa z innego świata. RAND zdaje sobie z tego sprawę i dlatego wzywa do „wcześniej uzgodnionych przyspieszonych procedur”, które można uruchomić już pierwszego dnia kryzysu – lub, jak to ujęto w tekście, „dzień wcześniej”.
To moment, w którym think tank czyni praworządność przedmiotem negocjacji: przepisy dotyczące zamówień publicznych, procedury audytu, przetargi, nadzór – wszystko powinno być dozwolone do zawieszenia w czasie kryzysu. A ponieważ samo pojęcie kryzysu jest niejasne, RAND pisze, że „jasno zdefiniowany punkt kryzysowy” może nadejść „późno – a może wcale”. Uprawnienia nadzwyczajne mają zatem być stosowane prewencyjnie, zanim zostanie ogłoszony stan wyjątkowy.
Eskalacja nuklearna – nieunikniona?
Scena 11 jest najciekawsza, ponieważ ujawnia logikę całego zdarzenia. Opisuje, jak NATO nie może dotrzeć do Estonii, więc przeprowadza ataki na niskim pułapie na Kaliningrad, Białoruś i Zachodni Okręg Wojskowy – a Rosja odpowiada kampanią przeciwko krytycznej infrastrukturze w całej Europie. A potem pojawia się ten fragment:
„Im dłużej trwa wojna, tym większe prawdopodobieństwo, że rosyjskie kierownictwo pod presją sięgnie po bardziej ekstremalne sygnały i eskaluje na poziomie strategicznym. Ostatecznie nie jest jasne, jak Wielka Brytania (i NATO bez Stanów Zjednoczonych) mogą prowadzić i wygrywać wojnę konwencjonalną bez wywoływania (potencjalnie nuklearnej) eskalacji”.
Dalej stwierdzono, że kluczową kwestią jest zasygnalizowanie Rosji, „że może przegrać wojnę konwencjonalną pod względem operacyjnym i taktycznym, a mimo to przetrwać zwycięstwo NATO”.
Przedstawiono tu sytuację, w której każda logika wojskowa przeczy logice politycznej – a jedynym wnioskiem, jaki wyciąga RAND, jest potrzeba lepszej „drabiny eskalacji” dla Londynu i NATO. Nie ma mowy o tym, czy należy unikać konfrontacji. Jest jedynie stwierdzenie, że Francja i Wielka Brytania są „beznadziejnie słabsze” pod względem taktycznej broni jądrowej – grafika przedstawia rosyjski arsenał liczący około 1800 głowic taktycznych w porównaniu z około 50 francuskimi i zerową brytyjską.
Brytyjski arsenał jest wyłącznie strategiczny, oparty na morzu i z definicji niewidzialny. RAND ujmuje to tak: Londyn „nie ma jasno określonej wizji odstraszania w czasie wojny”. Państwo ma zatem bombę, która działa tylko w sytuacjach ekstremalnych, i nie ma drabiny między nią a celem. A odpowiedzią na to nie jest rozbrojenie, ale więcej szczebli .
Co gazeta mówi o sobie
Ostatecznie myśl Randa staje się mimowolnie jasna. W uwagach końcowych stwierdza, że lekcja ta nie jest listą kontrolną wojny, ale raczej:
„Zrozumienie, że aparat rządowy i modele angażowania przemysłu i społeczeństwa muszą ewoluować, aby sprostać niezliczonym i złożonym napięciom związanym z wielką wojną rosyjską w XXI wieku”.
W tym tkwi sedno sprawy. Nie chodzi o Rosję. Chodzi o „aparat rządowy” – o restrukturyzację, której nie da się przeprowadzić w czasie pokoju i której warunkiem koniecznym jest permanentny stan zagrożenia. Każdy, kto chce wiedzieć, jak będzie wyglądał kolejny etap relacji między państwem a obywatelem, nie musi czekać na program wyborczy. Wystarczy, że przeczyta fragmenty z gazety PAND.
Część 3 : Co artykuł mówi o Niemczech, dlaczego „punkt zwrotny” kończy się w tych samych tabelach co w Londynie i dlaczego europejski przemysł zbrojeniowy ma ostatnią szansę, aby udowodnić swoją konieczność.