Wojna NATO-Rosja w 2030 roku w nowym Planie RAND – część III – z Niemcami

część I    dakowski.pl/zupelnie-nowy-plan-rand-wojna-nato-z-rosja-do-2030-r

część II   dakowski.pl/plan-rand-dotyczacy-wojny-nato-z-rosja-od-2030-r-czesc-2-o-stanie-zachodu

========================

RAND Corporation (Research ANd Development) – amerykański think tank i organizacja badawcza

=============================

Wojna NATO-Rosja w 2030 roku w nowym Planie RAND – część 3 – z Niemcami

17 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/nato-russland-krieg-in-2030-im-neuen-rand-plan-teil-3-mit-deutschland


Pierwsza część dotyczyła osi czasu: Putin umiera w 2027 roku, Narwa upada w 2030 roku, a do 2031 roku Europa leży w gruzach.

Druga część dotyczyła wyznania: armii, która nie realizuje własnych celów rekrutacyjnych, przemysłu pozbawionego rezerw i państwa, które chce się przekształcić na potrzeby wojny.

Trzecia część dyskusji na temat dokumentu  RAND , „Ready for War 2030”, koncentruje się na Niemczech i sojuszu UE-NATO jako całości. Niemcy są w tym dokumencie praktycznie nieobecne. Na 56 stronach omówiono dwanaście scenariuszy. Znajdziemy tam rozdziały dotyczące portów brytyjskich, NHS, kabli podmorskich, satelitów i poboru do wojska. Następnie, wyszukując hasło „Niemcy”, natrafiamy na trzy wzmianki, które są istotne, ponieważ odnoszą się do kluczowych aspektów pożądanej wojny z Rosją. Pokazuje to również, w jakim stopniu RAND traktuje sojusz UE-NATO jako państwa wasalne.

  1. Niemcy przewodzą inicjatywie European Sky Shield Initiative (ESSI), w której uczestniczy również Wielka Brytania.
  2. Niemcy, obok Wielkiej Brytanii i Francji, są jednym z trzech liderów Bałtyckich Sił Wzmocnienia – 80-tysięcznych sił, które mają zabezpieczać „wschodnią flankę” po zawieszeniu broni.
  3. Niemcy pojawiają się w kategorii „inne kraje europejskie” w kontekście łańcuchów dostaw i importu substancji czynnych.

To wszystko. Żadnego scenariusza dotyczącego niemieckich sił zbrojnych. Żadnej tabeli potencjału niemieckiego personelu. Żadnej analizy niemieckiego przemysłu zbrojeniowego, niemieckiego uzależnienia energetycznego ani niemieckich składów amunicji. Największy kraj uprzemysłowiony Europy, największy donator pomocy dla Ukrainy, wiodąca gospodarka kontynentu – przypis w scenariuszu wojennym o Europie.

RAND nie wybrał Niemiec do tego badania, ponieważ kraj ten jest już mocno w rękach USA. Centralne bazy USA i struktury dowodzenia dla Europy znajdują się w Niemczech.

Niemiecki projekt flagowy jest demontowany

Pierwsza wzmianka jest najbardziej wymowna – ponieważ RAND nie chwali ESSI, a wręcz ją demontuje. Inicjatywa ma usprawnić zaopatrzenie w sprawdzone, standardowe rozwiązania wojskowe, „spełnić pilne wymagania operacyjne, stworzyć efekt skali i zapewnić ciągłą interoperacyjność na poziomie NATO”. Na razie broszura promocyjna.

Następnie pada zdanie, którego mieszkańcy Berlina nie lubią czytać:

„ESSI spotyka się jednak z krytyką z powodu znacznej zależności od technologii Stanów Zjednoczonych lub Izraela – szczególnie w warstwie dalekiego zasięgu, w której głównym wyborem pozostaje amerykański system Patriot, a także w warstwie egzoatmosferycznej w przypadku pocisków balistycznych, w przypadku których proponuje się izraelskie pociski przechwytujące Arrow”.

Na tej podstawie RAND wyciąga rekomendację, która nie pozostawia nic do życzenia pod względem jasności: Wielka Brytania powinna „selektywnie” podchodzić do programów, w których bierze udział.

Tłumaczenie: Zdaniem instytutu, flagowy projekt niemieckiej europejskiej obrony powietrznej jest kanałem zaopatrzenia dla amerykańskich i izraelskich producentów broni . Europa płaci, Waszyngton i Jerozolima realizują, a europejski przemysł przygląda się. Taka jest rzeczywistość „europejskiej suwerenności” – i jest ona zawarta w dokumencie, który oficjalnie nie dotyczy Niemiec.

80 000 ludzi, a RAND już napisał, dlaczego wszystko poszło nie tak.

Druga wzmianka dotyczy Bałtyckich Sił Ubezpieczenia. Po zawieszeniu broni w listopadzie 2030 roku Europejczycy utworzą wielonarodowe siły liczące „około 80 000 żołnierzy”, z komponentem lądowym oraz wspierającymi siłami powietrznymi i morskimi, pod dowództwem Wielkiej Brytanii, Francji i Niemiec, przy współudziale dwunastu innych państw.

O tym, co dzieje się dalej, można przeczytać w tym samym rozdziale. Porozumienie o zawieszeniu broni jest celowo niejasne: „brak dokładnych współrzędnych geograficznych strefy zdemilitaryzowanej”, „brak jasności co do warunków i procedur wycofania broni”, „niejasna kolejność działań wdrożeniowych”. Rosja natychmiast rozpoczyna testy. A potem pada kluczowe zdanie:

„Bez uzgodnionych, skoordynowanych środków reagowania i wspólnych zasad zaangażowania, BRF ma problemy z utrzymaniem wiarygodności w obliczu coraz bardziej agresywnych działań Rosji, które wystawiają na próbę granice zawieszenia broni”.

W tej samej sekcji RAND wymienia powody, dla których zawieszenie broni i porozumienia pokojowe kończą się fiaskiem: „niejasne role, obowiązki i wymagania”, „brak solidnych mechanizmów rozliczalności” oraz „nieusunięcie przyczyn leżących u podstaw konfliktu”. A potem pojawia się zdanie, które obala całą tę konstrukcję: Gdy tylko dochodzi do incydentu, „niektóre państwa uczestniczące ogłaszają, że udział ich sił w misji BRF podlega teraz krajowym zastrzeżeniom dotyczącym zasad zaangażowania”.

To nie jest futurystyczny scenariusz. To precyzyjny opis tego, co się dzieje, gdy 15 państw z 15 parlamentami, 15 systemami prawnymi i 15 różnymi opiniami publicznymi wysyła wojska do strefy kryzysowej – i nikt nie określił, kto jest upoważniony do strzelania i kto płaci rachunek. Niemcy byłyby jednym z trzech liderów właśnie takiego aparatu.

Dlaczego punkt zwrotny kończy się w tych samych tabelach co w Londynie

Przejdźmy do sedna sprawy. Ktoś mógłby zaprotestować: artykuł dotyczy Wielkiej Brytanii, a nie Niemiec. Technicznie rzecz biorąc, to prawda – a jednak nieistotne, ponieważ analiza RAND nie opisuje szczególnego przypadku Wielkiej Brytanii , lecz raczej szablon pasujący do każdego państwa zachodnioeuropejskiego. Dowód znajduje się w bibliografii: Pięcioetapowy model „gospodarki wojennej”, na którym oparty jest cały drugi rozdział, nie został opracowany na przykładzie Wielkiej Brytanii, lecz Holandii – badanie nosi tytuł „Holandia przygotowana: Lekcje z gospodarki wojennej dla odpornego społeczeństwa”.

RAND stosuje już te same standardy w innych krajach europejskich. I te standardy są surowe. W przypadku Wielkiej Brytanii organizacja stwierdza, że ​​kraj „w niektórych przypadkach nie wdrożył nawet w pełni Poziomu 1A (budowanie odporności)”. Poziom 1A to poziom pierwszy . Najniższy. Budowanie odporności, zanim jeszcze pomyśli się o przygotowaniach.

Następnie artykuł wymienia zależności strukturalne, które są dokładnie takie same w Berlinie i Paryżu, jak i w Londynie:

  • Składniki aktywne: „Duża część aktywnych składników farmaceutycznych stosowanych w Wielkiej Brytanii jest produkowana za granicą, m.in. w Chinach, Indiach, Stanach Zjednoczonych i krajach europejskich”.
  • Energia: Wielka Brytania jest „importerem netto oleju napędowego i nafty”.
  • Nawozy: „Na przykład Wielka Brytania importuje duże ilości nawozów z Europy”.
  • Półprzewodniki i metale ziem rzadkich: zależność od globalnych łańcuchów dostaw „w różnych branżach”.
  • Zamówienia: Dwa lata do podpisania pierwszej umowy z głównymi platformami — w państwie docelowym.

Nic z tego nie jest wyłącznie brytyjskie. To opis całego systemu gospodarczego zoptymalizowanego pod kątem efektywności, zapominając, że efektywność nie pozostawia miejsca na błąd. Niemcy w ten sam sposób zlecały produkcję farmaceutyczną na zewnątrz, w ten sam sposób restrukturyzowały swoją bazę energetyczną i w ten sam sposób zmniejszały swoje zapasy. Jedyna różnica polega na tym, że w Londynie instytut otrzymuje wynagrodzenie za dokumentowanie tego.

A potem pojawia się drugie nowe obliczenie. Oprócz wydatków na obronę, RAND wspomina o celu NATO w wysokości 1,5% PKB na odporność – i od razu przyznaje: „Nie jest również jasne, co dokładnie cel NATO w zakresie inwestycji w odporność, wynoszący 1,5% PKB, będzie oznaczał w praktyce”.

Wprowadzono nowy cel wydatków, a instytucja go rekomendująca nie wie, na co te pieniądze mają zostać przeznaczone. To idealna definicja pozycji budżetowej: kwota jest ustalona, ​​a cel jest podawany później.

Nowa klasa aktywów: wojna jako transakcja kapitału wysokiego ryzyka

Trzeci punkt to taki, o którym nikt w Berlinie nie mówi. Na rysunku 10 RAND opisuje „segmentowaną strategię zamówień publicznych” z trzema ścieżkami. Trzecia ścieżka nosi nazwę „Szybka eksploatacja komercyjna” – szybka eksploatacja komercyjna dronów i oprogramowania w cyklach trzymiesięcznych . Cele tej ścieżki są wyraźnie wskazane na diagramie:

„Wdrażaj najnowsze technologie. Zwiększaj innowacyjność. Uzyskaj dostęp do kapitału private equity i venture capital”.

To jest sedno artykułu. Nie chodzi tylko o zakup większej ilości amunicji. Chodzi o otwarcie rynku zbrojeniowego na nową klasę kapitału . RAND wymienia dalej: „rozwijający się rynek brytyjskich start-upów i MŚP – w tym firm takich jak Cambridge Aerospace, Frankenburg Technologies i Tiberius Aerospace – rozwijających zarówno systemy, jak i nowatorskie koncepcje przemysłowe, aby skalować produkcję do wymaganego poziomu”.

W tym samym akapicie czytamy: Firmy te mają pomóc w stworzeniu „zrównoważonej (dalej „wysoko-nisko”) zdolności obrony powietrznej”, przy jednoczesnym „utrzymywaniu ograniczonego zapasu drogich pocisków przechwytujących na wypadek najbardziej wyjątkowych zagrożeń”.

Istniejący rynek zbrojeniowy jest nasycony i powolny. Teraz budowany jest drugi poziom – młode firmy, finansowane przez kapitał wysokiego ryzyka, o krótkich cyklach produkcyjnych, które zaspokajają „konsumpcję” wojny. Tania produkcja masowa zamiast kosztownej precyzji. A ten, kto dostarcza kapitał, czerpie zyski z rynku gwarantowanego przez politycznie kreowane zagrożenia.

To „ostatnia szansa” dla europejskiego przemysłu zbrojeniowego – nie dlatego, że Europa musi się dozbroić, ale dlatego, że własność produkcji zbrojeniowej jest obecnie redystrybuowana. Ugruntowane korporacje otrzymują długoterminowe programy i gwarancje; nowi gracze zyskują skalowalność i wzrost. Obie strony zależą od tej samej liczby na barometrze zagrożenia.

O czym w ogóle nie wspomniano w dokumencie

Trzy puste miejsca są tak duże, że stanowią właściwą wiadomość.

Po pierwsze: UE. Pojawia się jako źródło „ocen zagrożeń” i jako słowo kluczowe w siedmiu „istotnych funkcjach” Finlandii. I to wszystko. 56-stronicowy dokument o wojnie w Europie, w której UE po prostu nie istnieje jako aktor polityczny. Bruksela jest tłem, a nie uczestnikiem.

Po drugie: dyplomacja. W tym scenariuszu wojna kończy się zawieszeniem broni wynegocjowanym przez USA, po zamrożeniu wojny na Ukrainie. Negocjacje przedwojenne, kontrola zbrojeń, architektura bezpieczeństwa, kwestia rozszerzenia NATO na wschód – wszystko to jest całkowicie nieobecne. W tym dokumencie odstraszanie jest równoznaczne z wydatkami.

Po trzecie: cena. Brak całościowej kalkulacji, brak planu finansowania, brak priorytetyzacji. Jedynie stwierdzenie, że wszystko musi być finansowane „wewnątrz” – „z własnych zasobów RAND, w tym z dochodów operacyjnych, nieograniczonych darowizn od darczyńców RAND oraz wypłat z długoterminowego funduszu inwestycyjnego”. Nie sprecyzowano, kim są ci „darczyńcy”.

Streszczenie

Niemcy nie są wymienione w tym dokumencie, ponieważ nie są już docelowym odbiorcą. Docelowym odbiorcą jest każde państwo europejskie z osobna — a przesłanie brzmi: Zostaniecie sami. Stany Zjednoczone zmieniają swoje nastawienie, jak stwierdza scenariusz, „kontynuując trend wycofywania się z Europy na rzecz wzmocnienia amerykańskiej obecności i pozycji wojskowej na innych teatrach działań”. Europa planuje „zakładając, że może otrzymać logistyczne i strategiczne wsparcie ze strony Stanów Zjednoczonych, ale nie spodziewa się dużej liczby dodatkowych platform i personelu USA”.

A ktokolwiek zapłaci rachunek, zrestrukturyzuje przemysł, zmobilizuje ludność i przygotuje władze nadzwyczajne, to jest Europa — państwo po państwie, bez wspólnej struktury, bez wspólnej demokracji, bez wspólnego budżetu.

W tej logice Niemcy nie są traktowane jako gracz, lecz jako rynek . Kupują systemy ESSI, dostarczają żołnierzy dla BRF, importują aktywne składniki farmaceutyczne, mają te same puste zapasy co Londyn. I otrzymają te same tabele – z tą różnicą, że nikt nie musi pisać o tym niemieckiego raportu RAND, ponieważ brytyjski już się skończył.

Taki jest mandat, jaki RAND, w imieniu amerykańskiego państwa głębokiego, ma dla europejskich państw UE i NATO.

Koniec serii.

Plan RAND dotyczący wojny NATO z Rosją od 2030 r. – część II. – O stanie Zachodu

Plan RAND dotyczący

wojny NATO z Rosją od 2030 r.

– część 2 o stanie Zachodu

====================================================================

link do części I :

Tu jest część pierwsza.

========================================================

16 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/rand-plan-fuer-nato-russland-krieg-ab-2030-teil-2-zum-zustand-des-westens


W pierwszej części omówiliśmy harmonogram opublikowany przez RAND Europe 10 listopada 2026 r.: Putin umiera w styczniu 2027 r., Ukraina zostaje zamrożona, kampania hybrydowa rozpoczyna się w 2028 r., Narwa upada w maju 2030 r., a kruche zawieszenie broni zostaje wprowadzone w listopadzie 2030 r.

Druga część dyskusji na temat dokumentu  RAND pt. „ Ready for War 2030” porusza naprawdę interesujące pytanie: Co ten dokument ujawnia na temat stanu Zachodu? Bo jeśli odrzucimy dramatyczny charakter i stronę bierną, pozostaje tylko jedno długie wyznanie. Na stronie 30 znajduje się tabela bardziej obciążająca niż jakakolwiek analiza Rosji. Nosi ona tytuł „Wydajność brytyjskich sił zbrojnych a siła szkolenia docelowego” (stan na 1 kwietnia 2026 r.):

Rodzaj sił zbrojnychcelstan faktycznyróżnica
Armia73 00070 759-2241 (-3%)
Marynarka Wojenna/Piechota Morska30 45028 182-2268 (-7%)
RAF31 75027 800-3950 (-12%)
W sumie135 200126 741-8 459 (-6%)

A zdanie obok to druzgocący akt oskarżenia: Żaden z trzech rodzajów sił zbrojnych nie osiągnął docelowej liczebności. Ani w roku wojny 2022, ani w 2023, ani w 2024 – ale w kwietniu 2026 roku, po czterech latach wojny na Ukrainie, po wydatkach na obronę stanowiących dwa procent PKB, po niezliczonych niedzielnych przemówieniach o „punkcie zwrotnym”.

To nie jest armia przygotowywana do konfliktu równorzędnego. To armia, która od trzydziestu lat redukuje swój personel i inwestuje w niewłaściwy sprzęt wojskowy. Sam RAND pisze o tym w zdaniu, które nigdy nie pojawi się w żadnym komunikacie prasowym:

„Generalnie rzecz biorąc, Wielka Brytania przygotowywała się na niewłaściwy rodzaj wojny”.

Można to odczytać jako analizę. Można to również odczytać jako rozliczenie z własną klasą polityczną , która przez dekady płaciła właśnie tym instytutom, których rekomendacje są teraz przedstawiane jako „scenariusz”.

Jeden dostawca, a połowa NATO stanęła w miejscu.

Najmocniejszym fragmentem całego dokumentu jest Odsłona druga – i jest tak absurdalna, że ​​musi być prawdziwa. W 2030 roku pociski Storm-Shadow i Aster nie mogą zostać dostarczone, ponieważ mały dostawca trzeciego poziomu nie dostarcza wystarczającej ilości spoiwa polimerowego do paliwa rakietowego. Analiza przeprowadzona przez Departament Obrony wykazała, że ​​ta luka w zabezpieczeniach nie została uwzględniona w żadnym profilu ryzyka. Materiał jest klasyfikowany jako „krytyczny” – ale praktycznie nie ma alternatyw. Departament Obrony nie może sobie pozwolić na nic innego, jak tylko liczyć na to, że dostawcy będą zadowoleni.

Tak właśnie wygląda szeroko chwalona efektywność „just-in-time”. RAND opisuje ją gdzie indziej następująco:

„Ponieważ produkcja opiera się na modelu zamówień „just-in-time”, większość brytyjskiego ekosystemu przemysłowego zmaga się z problemem pozyskania ogromnych ilości kluczowych surowców i komponentów niezbędnych do zwiększenia skali produkcji”.

Następnie dokument wymienia to, od czego zależy Wielka Brytania: półprzewodniki, metale ziem rzadkich, stal, olej napędowy i nafta (importerzy netto), nawozy (duże ilości z Europy) i — co najważniejsze — aktywne składniki farmaceutyczne : „ Duża część aktywnych składników farmaceutycznych wykorzystywanych w Wielkiej Brytanii jest produkowana za granicą, w tym w Chinach, Indiach, Stanach Zjednoczonych i krajach europejskich ” .

To jest prawdziwy problem i nie ma on nic wspólnego z Rosją: Zachód przeniósł całą swoją bazę przemysłową za granicę, ponieważ było to tańsze, a teraz, w obliczu pożądanej wojny, odkrywa, że ​​nie jest w stanie sam się wyżywić, leczyć ani uzbroić.

Co gotowość do wojny ujawnia o systemie opieki zdrowotnej

Odsłona 4 jest najbardziej politycznie napięta. Opisuje, co się dzieje, gdy armia powołuje rezerwistów: znaczną ich część stanowią lekarze i pielęgniarki NHS. Działy kadr szpitali nie są tego świadome .

„Wielu rezerwistów wojskowych wykonuje główne obowiązki w NHS – co oznacza, że ​​są „liczeni podwójnie”, bez wiedzy działów kadr.”

Kraj, który rzekomo planuje wojnę, nawet nie bierze pod uwagę podwójnego wykorzystania własnego personelu medycznego. Dodajmy do tego atak dronów na londyński szpital, „w którym zginęły cztery osoby, a piętnaście zostało rannych”, oraz ocenę, że system opieki zdrowotnej przeżywa „najciemniejszy okres od najgorszej fazy pandemii COVID-19”.

Odwołanie się do pandemii koronawirusa jest wymowne. RAND wyraźnie zaleca wyciągnięcie wniosków z pandemii – a konkretnie, aby nie czekać do kryzysu z ustanowieniem „równoległych łańcuchów dostaw” sprzętu ochronnego. Pamiętajmy: to właśnie ta równoległa struktura doprowadziła do katastrofy w zaopatrzeniu z nieprzejrzystymi pośrednikami w 2020 roku. Teraz ten sam mechanizm ma służyć jako model gotowości na czas wojny.

Państwo autorytarne zażądało

Przejdźmy do części najbardziej wrażliwej ideologicznie. RAND opisuje nie tylko broń i łańcuchy dostaw, ale także transformację relacji między państwem, gospodarką i obywatelem . Kluczowe punkty:

  • Centralny organ ds. odporności z uprawnieniami przymusu. Zaleca się, aby ministerstwo posiadało „wiążące uprawnienia do wydawania dyrektyw zamiast roli koordynującej” – tj. prawo do interwencji – oraz „dedykowany budżet na rzecz odporności”.
  • Odporność jako wymóg bilansowy. Zgodnie ze szwedzkim modelem, firmy mają obowiązek uwzględniać „oświadczenia o odporności” w swoich rocznych sprawozdaniach finansowych.
  • Przymus zamiast dobrowolności. W tekście stwierdza się, że zaangażowanie musi „wykraczać poza dobrowolny udział przemysłu i uwzględniać również środki, za pomocą których rząd może zachęcać lub przymuszać sektor prywatny”.
  • Mobilizacja ludności za pośrednictwem organizacji pozarządowych. Zaleca się partnerstwa z organizacjami pozarządowymi, które już posiadają sieci wolontariuszy, takimi jak Brytyjski Czerwony Krzyż – ponieważ „często są one w stanie pozyskać inne grupy ludności do ukierunkowanej mobilizacji państwa”. Ponownie, sformułowanie: ukierunkowana mobilizacja.
  • „Cywilne wykorzystanie w czasie wojny”. Pula rezerw powinna zostać rozszerzona poprzez ustawę o siłach zbrojnych i „wyraźnie powiązana z cywilną koncepcją «wykorzystania w czasie wojny»”.

To architektura autorytarnego społeczeństwa mobilizacyjnego , w którym permanentny stan zagrożenia legitymizuje centralne kontrolowanie dużej części gospodarki, opieki zdrowotnej i społeczeństwa obywatelskiego. A RAND otwarcie stwierdza, że ​​nie stanie się to z dnia na dzień: „Narodowy dialog” na temat odporności „w najlepszym razie dopiero się rozpoczął”.

Więc państwo najpierw buduje infrastrukturę, która ma zmobilizować ludność, a potem debatuje nad jej potrzebą.

Domniemany opór ludności

Scena 7 cytuje sondaż z kwietnia 2029 roku, według którego większość Brytyjczyków – i „zdecydowana większość młodych ludzi” – uważa, że ​​wydatki na obronę są zbyt wysokie i że pieniądze te powinny być inwestowane w system opieki zdrowotnej. Dalej czytamy:

„Większość młodych ludzi nie rozważa kariery w obronie – głównie, jak się wydaje, z powodów etycznych”.

Rand nazywa to „problemem komunikacyjnym”. Należy to sformułować inaczej: autorzy napisali artykuł, w którym argumentują, że społeczeństwo nie chce wojny, do której rzekomo się przygotowuje – a ich rozwiązaniem jest lepszy marketing . Właśnie do tego służą „Defence Technical Excellence Colleges”, kampania „Be Ready” i „UK Resilience Academy”. Innymi słowy: budują struktury rekrutacyjne i propagandowe, ponieważ ich argumenty nie działają.

Ogromne problemy z zamówieniami

Rysunek 10 jest najbardziej rzetelną grafiką w całym dokumencie. Przedstawia on „segmentowaną strategię zamówień publicznych” ministerstwa:

  • Duże platformy modułowe (czołgi, fregaty, samoloty): Zakłada się, że podpisanie pierwszej umowy zajmie dwa lata, a dostawa potrwa pięć lub więcej lat.
  • Ulepszenia modułowe : rok do momentu podpisania umowy, następnie około dwóch lat.
  • Szybka komercjalizacja (drony, oprogramowanie): trzy miesiące, potem miesiące do dostawy.

Dwa lata do pierwszego kontraktu – w stanie docelowym . W wojnie, gdzie zapasy amunicji wyczerpują się po tygodniach, to perspektywa z innego świata. RAND zdaje sobie z tego sprawę i dlatego wzywa do „wcześniej uzgodnionych przyspieszonych procedur”, które można uruchomić już pierwszego dnia kryzysu – lub, jak to ujęto w tekście, „dzień wcześniej”.

To moment, w którym think tank czyni praworządność przedmiotem negocjacji: przepisy dotyczące zamówień publicznych, procedury audytu, przetargi, nadzór – wszystko powinno być dozwolone do zawieszenia w czasie kryzysu. A ponieważ samo pojęcie kryzysu jest niejasne, RAND pisze, że „jasno zdefiniowany punkt kryzysowy” może nadejść „późno – a może wcale”. Uprawnienia nadzwyczajne mają zatem być stosowane prewencyjnie, zanim zostanie ogłoszony stan wyjątkowy.

Eskalacja nuklearna – nieunikniona?

Scena 11 jest najciekawsza, ponieważ ujawnia logikę całego zdarzenia. Opisuje, jak NATO nie może dotrzeć do Estonii, więc przeprowadza ataki na niskim pułapie na Kaliningrad, Białoruś i Zachodni Okręg Wojskowy – a Rosja odpowiada kampanią przeciwko krytycznej infrastrukturze w całej Europie. A potem pojawia się ten fragment:

„Im dłużej trwa wojna, tym większe prawdopodobieństwo, że rosyjskie kierownictwo pod presją sięgnie po bardziej ekstremalne sygnały i eskaluje na poziomie strategicznym. Ostatecznie nie jest jasne, jak Wielka Brytania (i NATO bez Stanów Zjednoczonych) mogą prowadzić i wygrywać wojnę konwencjonalną bez wywoływania (potencjalnie nuklearnej) eskalacji”.

Dalej stwierdzono, że kluczową kwestią jest zasygnalizowanie Rosji, „że może przegrać wojnę konwencjonalną pod względem operacyjnym i taktycznym, a mimo to przetrwać zwycięstwo NATO”.

Przedstawiono tu sytuację, w której każda logika wojskowa przeczy logice politycznej – a jedynym wnioskiem, jaki wyciąga RAND, jest potrzeba lepszej „drabiny eskalacji” dla Londynu i NATO. Nie ma mowy o tym, czy należy unikać konfrontacji. Jest jedynie stwierdzenie, że Francja i Wielka Brytania są „beznadziejnie słabsze” pod względem taktycznej broni jądrowej – grafika przedstawia rosyjski arsenał liczący około 1800 głowic taktycznych w porównaniu z około 50 francuskimi i zerową brytyjską.

Brytyjski arsenał jest wyłącznie strategiczny, oparty na morzu i z definicji niewidzialny. RAND ujmuje to tak: Londyn „nie ma jasno określonej wizji odstraszania w czasie wojny”. Państwo ma zatem bombę, która działa tylko w sytuacjach ekstremalnych, i nie ma drabiny między nią a celem. A odpowiedzią na to nie jest rozbrojenie, ale więcej szczebli .

Co gazeta mówi o sobie

Ostatecznie myśl Randa staje się mimowolnie jasna. W uwagach końcowych stwierdza, że ​​lekcja ta nie jest listą kontrolną wojny, ale raczej:

„Zrozumienie, że aparat rządowy i modele angażowania przemysłu i społeczeństwa muszą ewoluować, aby sprostać niezliczonym i złożonym napięciom związanym z wielką wojną rosyjską w XXI wieku”.

W tym tkwi sedno sprawy. Nie chodzi o Rosję. Chodzi o „aparat rządowy” – o restrukturyzację, której nie da się przeprowadzić w czasie pokoju i której warunkiem koniecznym jest permanentny stan zagrożenia. Każdy, kto chce wiedzieć, jak będzie wyglądał kolejny etap relacji między państwem a obywatelem, nie musi czekać na program wyborczy. Wystarczy, że przeczyta fragmenty z gazety PAND.

Część 3 : Co artykuł mówi o Niemczech, dlaczego „punkt zwrotny” kończy się w tych samych tabelach co w Londynie i dlaczego europejski przemysł zbrojeniowy ma ostatnią szansę, aby udowodnić swoją konieczność.

Zupełnie nowy plan RAND: Wojna NATO z Rosją do 2030 r.

Zupełnie nowy plan RAND: Wojna NATO z Rosją do 2030 r.

15 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/brandneuer-rand-plan-nato-russland-krieg-fuer-2030/


Oligarchiczny RAND Institute, który pomógł już w przygotowaniu i analizie wielu wojen Zachodu, przedstawił 10 listopada 2026 r. 56-stronicowy dokument zatytułowany: Gotowość na wojnę 2030: scenariusz – wzmocnienie gotowości Wielkiej Brytanii i NATO, autorstwa Jamesa Blacka, Kiran Suman-Chauhan i Leanne Iorio (RAND Europe).

Instytut RAND wywodzi się z Douglas Aircraft Company i obecnie ma siedzibę w Santa Monica, a jego europejski oddział znajduje się w Cambridge. Pomagał w planowaniu wojny w Wietnamie, wspierał sprzedaż Iraku, intelektualnie zarządzał zimną wojną, przewidział wojnę na Ukrainie (2019: Rozszerzenie Rosji ), a w ostatnich latach zapewnił strategiczną ścieżkę dźwiękową do remilitaryzacji Europy.

Rozpoczęto jego produkcję 6 listopada 2026 r., a 10 listopada ukazał się nowy dokument pod pięknym tytułem „Ready for War 2030: A Scenario – Boosting the UK and NATO’s Preparedness” (Gotowy na wojnę 2030: scenariusz – wzmocnienie gotowości Wielkiej Brytanii i NATO) , 56 stron, trzech autorów (James Black, Kiran Suman-Chauhan, Leanne Iorio), kilkunastu współpracowników, a przesłanie jest tak jednoznaczne, jak tylko może je sformułować tylko think tank, który nie musi stawiać czoła żadnym wyborom:

„Istnieje obecnie realne ryzyko, że do 2030 roku w Europie wybuchnie wojna między równie silnymi przeciwnikami. […] Pytanie nie brzmi już, czy wojna jest możliwa, ale czy będziemy gotowi stawić czoła temu wyzwaniu”.

Innymi słowy: pytanie nie brzmi już, czy wojna jest możliwa. Teraz pozostaje tylko pytanie, czy będziemy gotowi na czas. Każdy, kto formułuje to w ten sposób, już udzielił odpowiedzi. Pełny dokument można znaleźć tutaj: RAND, Ready for War 2030 .

„To tylko scenariusz” – typowa wymówka.

Oczywiście, obowiązkowe uwagi znajdują się na stronie 4. Dokument „nie jest prognozą wydarzeń do 2030 roku i później”, jest „w niektórych miejscach celowo prowokacyjny”, stanowi „ramy ilustracyjne”, a nie „narzędzie predykcyjne”.

To standardowa praktyka w każdym dokumencie planistycznym: celem jest wykluczenie odpowiedzialności za to, co obecnie się publikuje. I rzeczywiście – nikt w RAND nie twierdzi, że Putin umrze w styczniu 2027 roku. Ale nie o to chodzi. Chodzi o to, że instytut z bezpośrednim dostępem do sztabów generalnych, ministerstw w Londynie i Brukseli oraz producentów broni opracowuje szczegółową, datowaną chronologię wojny – a następnie publikuje ją jako „materiał do przemyśleń”. To nie nazywa się prognozą. To nazywa się scenariuszem .

Kto za to wszystko płaci?

Linię finansowania można znaleźć na stronie 1 — i jest ona wymowna:

„Praca ta była możliwa dzięki własnym zasobom RAND, w tym przychodom z działalności operacyjnej, darowiznom od darczyńców RAND oraz wypłatom z długoterminowego funduszu inwestycyjnego”.

Zatem: RAND jest finansowany z własnych dochodów, darowizn od swoich darczyńców oraz z funduszu powierniczego . Nie ujawniono, kim są te „nieograniczone dary”. Instytut, którego celem jest edukacja społeczeństwa na temat wojny i pokoju, utrzymuje swoich darczyńców w tajemnicy – ​​to prawdziwa wiadomość na stronie 1.

Okładka idealnie pasuje: zdjęcie z drona brytyjskiej armii, „UK MOD © Crown copyright 2026”. Raport RAND na temat brytyjskiej gotowości obronnej, zilustrowany materiałami brytyjskiego Ministerstwa Obrony. Niezależność tego instytutu jest mniej więcej tak samo niezależna, jak BBC.

Harmonogram: 2027-2031

Przejdźmy do sedna sprawy. W „Ramce 1” RAND przedstawia skrupulatnie zaplanowaną chronologię obejmującą lata 2027–2031. Oto kamienie milowe:

  • Styczeń–marzec 2027: Śmierć Putina. W styczniu 2027 roku prezydent Rosji umiera „z przyczyn naturalnych”. Rozpoczyna się walka o władzę, z której zwycięsko wychodzą służby bezpieczeństwa; w marcu jego następcą zostaje były generał FSB .
  • Kwiecień 2027: Zawieszenie broni na Ukrainie. Mediacja USA, wspierana przez Wielką Brytanię i główne państwa europejskie, w tym częściowe złagodzenie sankcji .
  • Lipiec 2027: Negocjacje pokojowe kończą się fiaskiem. Wojna przeradza się w zamrożony konflikt. Rosja reorganizuje swoją armię – proces ten znany jest jako „rekonstytucja”.
  • Od stycznia 2028 r.: Kampania hybrydowa przeciwko Europie pod dowództwem NATO. Sabotaż, cyberataki, ataki na kable podmorskie, dezinformacja. Nowy prezydent potrzebuje sukcesu w polityce wewnętrznej i schlebia twardogłowym.
  • Czerwiec 2029: Kryzys w Ameryce Południowej. Stany Zjednoczone zmieniają swoje nastawienie, pozostawiając Europę samą sobie. Sytuację pogarszają „trwające napięcia z Chinami w regionie Indo-Pacyfiku”.
  • Styczeń–kwiecień 2030: Przejście do wojny. Kampania hybrydowa zostaje zintensyfikowana, wymierzona w brytyjskie sieci wojskowe, przemysł zbrojeniowy i szlaki transportowe – w celu złamania woli politycznej na Zachodzie, zanim padnie pierwszy strzał.
  • Maj 2030: Narwa. W rosyjskojęzycznym mieście granicznym w Estonii wybuchają zamieszki; Rosja interweniuje „w celu ochrony ludności rosyjskiej”. Powołanie się na Artykuł 5, a NATO reaguje – niespodziewanie zjednoczone.
  • Czerwiec–październik 2030: Wielka Wojna. Ekspansja na Arktykę, wojna podwodna na północnym Atlantyku, ataki na brytyjskie porty, lotniska i instalacje radarowe. Wielka Brytania staje się celem priorytetowym.
  • Listopad 2030: Zawieszenie broni. NATO kontroluje wschodnią flankę, ale wojna znajduje się w impasie. Rosja utrzymuje Narwę i większość Ida-Viru; wiarygodność NATO zostaje nadszarpnięta.
  • Styczeń 2031: „Niepewna przyszłość”. Zawieszenie broni trwa, rozmowy pokojowe utknęły w martwym punkcie, Europa jest zdestabilizowana.

Odnosząc się do opcji rosyjskich, w innym miejscu wyraźnie stwierdzono, że konflikt może eskalować „w najbardziej ekstremalnych scenariuszach – różnych formach eskalacji nuklearnej”. Autorzy uważają zatem wojnę nuklearną za ostateczny etap – i nazywają to środkiem zapobiegawczym.

Każdy, kto przeczyta chronologię, rozpozna pewien schemat: ani jeden krok nie zależy od świadomej decyzji Zachodu. Wszystko jest napędzane wewnętrznymi sprawami Rosji, południowoamerykańskim spektaklem i nieodłączną dynamiką ataków hybrydowych. Zachód reaguje – i ta właśnie bierność jest przesłaniem: Przygotujcie się, bo zostaniecie zalani.

Co wojna robi z Wielką Brytanią

Druga część dokumentu jest bardziej interesująca. W dwunastu scenach („winietach”) zgłębia, co taka wojna oznaczałaby dla społeczeństwa brytyjskiego. Wybór ten jest wymowny, ponieważ precyzyjnie identyfikuje obszary, w których państwo dawno już zawiodło:

  • Odporność społeczna: przerwy w dostawie prądu w Londynie, puste półki w supermarketach po cyberataku na Tesco („prawie 30% udziału w rynku żywności w Wielkiej Brytanii”), paniczne zakupy, protesty, zamieszki.
  • Łańcuchy dostaw i gospodarka w czasie wojny: Brakuje jednego dostawcy trzeciego poziomu – a produkcja samolotów Storm Shadow i Aster zostaje wstrzymana. Logistyka just-in-time jako strategiczna luka w zabezpieczeniach. RAND wyróżnia pięć etapów transformacji do gospodarki w czasie wojny i zauważa, że ​​Wielka Brytania „prawdopodobnie nie wdrożyła jeszcze w pełni Fazy 1A (budowanie odporności)”.
  • Infrastruktura krytyczna: Jednoczesne przecięcie kilku kabli podmorskich, a następnie interkonektorów energetycznych do Francji i gazociągu Langeled. Czas naprawy: miesiące.
  • System opieki zdrowotnej: Cyberatak na laboratoria patologiczne NHS, wycofanie rezerwistów z NHS – „podwójne liczenie”, jak to się mówi, bez wiedzy działów kadr. Następnie atak dronów na londyński szpital, cztery ofiary śmiertelne. Autorzy piszą, że system opieki zdrowotnej przeżywa „najciemniejszy okres od szczytu pandemii COVID-19”.
  • Cybernetyka i AI: Polimorficzne złośliwe oprogramowanie, którego nawet agencje wywiadowcze nie potrafią określić, czy zostało zaprogramowane przez ludzi, czy wygenerowane przez samą sztuczną inteligencję. Ataki, które niwelują podział między IT a OT i paraliżują londyńską sieć energetyczną.
  • Kosmos: Brytyjski system komunikacji satelitarnej zostaje zatwierdzony do zniszczenia; satelity rozpoznawcze Tyche zostają uszkodzone. Autorzy dochodzą do wniosku, że Wielka Brytania nie przetrwa w kosmosie bez USA.
  • Mobilizacja personelu: luki w rekrutacji, niedobór amunicji, malejąca siła bojowa — i wreszcie zdanie, które to wszystko podsumowuje: Bez politycznej decyzji w sprawie poboru nie ma zastępstwa dla uszczuplonych sił lądowych.
  • Mobilizacja przemysłowa: podpalenie w Rosyth, sześć miesięcy przestoju w programie Typ 31. Sabotaż w Barrow, nad rzeką Clyde, w Bolton, Glascoed i Derby.
  • Obrona powietrzna i przeciwrakietowa: Rój dronów nad brytyjskimi bazami jest zwalczany rakietami Aster, które są wielokrotnie droższe. RAND uważa to za „całkowicie niedopuszczalne”.
  • Odstraszanie nuklearne i zarządzanie eskalacją: kluczowy fragment. Wielka Brytania „nie ma jasno określonej wizji tego, jak wygląda odstraszanie w czasie wojny”. Ciągłe odstraszanie na morzu (CAT) ma być niewidoczne – a zatem bezużyteczne jako sygnał. Francja i Wielka Brytania są beznadziejnie słabsze od Rosji w zakresie taktycznej broni jądrowej.
  • Zakończenie wojny: zawieszenie broni o niejasnych sformułowaniach, 80-tysięczne siły zwane Bałtyckimi Siłami Ubezpieczenia , zastrzeżenia narodowe co do zasad użycia siły — i pokój, który natychmiast zostaje ponownie wystawiony na próbę.

Czego brakuje w artykule RAND-u

Można poświęcić 56 stron na opisanie, jak rozwija się wojna, ile brakuje amunicji, ile pozostało zestawów myśliwców i kiedy zostanie wprowadzony pobór do wojska — i pominąć jedno kluczowe pytanie: Jak zapobiec wojnie, nie podejmując jej?

RAND definiuje odstraszanie wyłącznie jako dozbrojenie. W niniejszym opracowaniu „odstraszanie” jest synonimem zwiększonych wydatków na obronność, większej ilości amunicji, większych rezerw, wzmocnienia obrony cywilnej i większej „odporności całego społeczeństwa”. Negocjacje, kontrola zbrojeń, inicjatywy rozbrojeniowe, gwarancje bezpieczeństwa, kwestia ekspansji NATO na wschód – wszystkie te elementy są po prostu pomijane. W tym scenariuszu wojny na Ukrainie kończą się wynegocjowanym przez USA zawieszeniem broni, którego nikt nie przygotował – a następnie następuje wznowienie zbrojeń.

To nie jest analiza. To szablon zakupowy z dramatycznym wstępem .

RAND już zna kolejność zniszczenia.

Szczególnie wymowna jest rola przypisana Wielkiej Brytanii w scenariuszu. Jest ona „państwem ramowym” dla sił NATO w Estonii i dla Połączonych Sił Ekspedycyjnych . Rosja uważa zatem Londyn za „główny cel” i atakuje z wyprzedzeniem: bazy lotnicze, porty, instalacje radarowe, centra dowodzenia. Uzasadnienie w tekście jest militarnie wiarygodne i politycznie idealne: ten, kto kontroluje lukę GIUK (korytarz morski między Grenlandią, Islandią i Wielką Brytanią), kontroluje Atlantyk.

Dokument przedstawia kolejność, w jakiej brytyjska infrastruktura miałaby zostać zniszczona – jednocześnie przedstawiając listę priorytetów w zakresie jej ochrony, polityczne uzasadnienie jej finansowania oraz pilną potrzebę jej wdrożenia. To dokument think tanku, który precyzyjnie przygotowuje decyzje inwestycyjne, które rzekomo jedynie analizuje. Tak właśnie działa ten biznes.

Wniosek

10 listopada 2026 roku instytut finansowany przez przemysł zbrojeniowy i anonimowych głównych darczyńców przedstawił 56-stronicowy scenariusz, w którym Wielka Brytania wypowiada wojnę Rosji, Londyn zostaje zbombardowany, system opieki zdrowotnej upada, wprowadza się pobór do wojska i uzgadnia kruche zawieszenie broni. Został on przedstawiony jako „scenariusz”, opublikowany jako „materiał do przemyśleń” i linkowany do każdej prezentacji Ministerstwa Obrony przez następne dwa lata.

A główne przesłanie nie brzmi: Tak mogłoby się to stać. Brzmi: Tak się stanie, jeśli nie wydasz więcej pieniędzy.

W drugiej części przyjrzymy się temu, co te krótkie opisy ujawniają na temat rzeczywistej sytuacji — pustych składów amunicji, katastrofy rekrutacyjnej, „podwójnego liczenia” rezerwistów NHS, uzależnienia od chińskich składników aktywnych oraz pytania, dlaczego kraj, który twierdzi, że chce zapobiec wojnie, systematycznie demontuje swój przemysł i armię od trzydziestu lat.

Części 2 i 3 wkrótce.

RAND to przewidział – i teraz to się dzieje: Czy Rosja wpada w pułapkę przeciążenia, o której Waszyngton mówi od lat?

RAND to przewidział – i teraz to się dzieje: Czy Rosja wpada w pułapkę, o której Waszyngton mówi od lat?

Kiedy w 2019 roku RAND Corporation opublikowała raport „Extending Russia – Competing from Advantageous Ground” , dokument ten nie wzbudził większego zainteresowania poza kręgami geopolitycznymi.

Dziś dokument ten brzmi jak strategiczny plan eskalacji konfliktu między Rosją a Zachodem.

Ponieważ wiele środków, które RAND wówczas omawiał teoretycznie, wydaje się obecnie stać się rzeczywistością:

  • masowe dostawy broni na Ukrainę,
  • Sankcje gospodarcze wobec Rosji,
  • Wojna energetyczna
  • Ataki na infrastrukturę rosyjską,
  • przezbrojenie NATO,
  • Wojna informacyjna
  • izolacja polityczna Moskwy,
  • i spirala eskalacji, która zbliża nas do bezpośredniej konfrontacji między NATO a Rosją.

Kluczowe pytanie zatem brzmi:
czy Rosja jest popychana właśnie w tę stronę nadmiernej ekspansji, którą państwowy amerykański think tank RAND analizował na lata przed wojną na Ukrainie?

„Nadmierne rozciąganie, przeciążanie Rosji”

Badanie przedstawia swój cel w niezwykle otwarty sposób.

RAND wyraźnie stwierdza, że ​​chce, aby Rosja napinała się:

  • ekonomicznie,
  • wojskowo,
  • geopolitycznie
  • i wywierać na nich presję polityczną.

Cel:
zmuszenie Rosji do inwestowania środków w kosztowne konflikty i odpowiedzi, aż do momentu osłabienia kraju pod względem gospodarczym i strategicznym.

RAND dosłownie mówi o wciągnięciu Rosji na obszary, „w których Stany Zjednoczone mają przewagę konkurencyjną”.

Innymi słowy:
nie chodzi o bezpośrednią wojnę z Rosją,
lecz o długoterminową strategię kontrolowanego przeciążenia.

Ukraina jako punkt nacisku

Rozdział poświęcony Ukrainie jest dziś szczególnie uderzający.

RAND omawia to wyraźnie:

„Dostarczyć Ukrainie śmiercionośną pomoc”– czyli dostarczyć broń śmiercionośną.

Autorzy otwarcie stwierdzają, że Ukraina może „wykrwawić Rosję”. Jednocześnie ostrzegają, że Moskwa może odpowiedzieć na wzrost presji eskalacją.

Dokładnie ten sam schemat zdaje się teraz wyłaniać:

  • Coraz intensywniejsze ataki ukraińskich dronów na terytorium Rosji,
  • Ataki na cele energetyczne i infrastrukturalne,
  • nasilenie ataków na obiekty strategiczne,
  • i rosyjska odpowiedź w postaci coraz brutalniejszych ataków militarnych.

Eskalacja staje się teraz niemal mechaniczna:
Kijów atakuje — Moskwa reaguje — Zachód dostarcza nową broń — Rosja kontynuuje eskalację.

Wojna energetyczna przeciwko Rosji

Rozwój gospodarczy również odzwierciedla ustalenia analizy RAND.

W badaniu wskazano następujące kluczowe dźwignie:

  • niskie ceny energii,
  • Sankcje,
  • Ograniczenie eksportu rosyjskiego gazu,
  • i odłączenie się Europy od rosyjskiej energii.

Z perspektywy czasu bardzo przypomina to:

  • Zniszczenie Nord Streamu,
  • Konwersja LNG w Europie,
  • Sankcje wobec rosyjskich banków,
  • Wykluczenie z zachodniego systemu finansowego
  • Limit cenowy na ropę rosyjską,
  • oraz próba drastycznego osłabienia dochodów państwa rosyjskiego.

RAND napisał w 2019 r.:
Największą słabością Rosji jest jej gospodarka zależna od surowców.

Wojna informacyjna i destabilizacja

Rozdział 5 jest jeszcze bardziej wybuchowy.

RAND omawia to tutaj:

  • Operacje wpływu,
  • Kampanie informacyjne,
  • Osłabienie legitymacji rosyjskiego kierownictwa,
  • Promowanie narracji opozycji
  • i presji psychologicznej na ludność rosyjską.

Jednocześnie sami autorzy ostrzegają, że może to doprowadzić do nowej konfrontacji ideologicznej między Rosją a Zachodem.

Dziś jesteśmy świadkami dokładnie takiego rozwoju sytuacji:

  • całkowita polaryzacja mediów,
  • wzajemne oskarżenia o propagandę,
  • Cenzura,
  • Wojna informacyjna
  • i nowy blok pomiędzy Wschodem i Zachodem.

Sam RAND ostrzegał przed eskalacją.

Być może najważniejsza kwestia:
RAND sam zdawał sobie sprawę, jak niebezpieczna może się okazać ta strategia.

Autorzy wielokrotnie powtarzają, że wiele działań wywołałoby reakcję ze strony Rosji.

Innymi słowy,
eskalacja nie była niezamierzonym skutkiem ubocznym —
była brana pod uwagę jako realne ryzyko.

Dziś widzimy:

  • Ataki głęboko w sercu Rosji,
  • pociski hipersoniczne,
  • Wojna dronów,
  • Dyskusje o udziale w NATO,
  • Ataki w pobliżu Białorusi,
  • zagrożenia nuklearne,
  • i stopniowa normalizacja bezpośredniej konfrontacji.

Najbardziej niebezpieczna część strategii

Prawdziwe niebezpieczeństwo tkwi w tym, że obie strony weszły w logikę permanentnej eskalacji.

Im większa presja wywierana jest na Rosję,
tym ostrzejsza jest reakcja Moskwy.

Im ostrzejsza będzie reakcja Moskwy,
tym więcej broni dostarczy Zachód.

Im więcej broni zostanie dostarczone,
tym głębiej wojna wniknie na terytorium Rosji.

Mechanizm ten jest uderzająco podobny do scenariusza opisanego przez RAND w 2019 r.:
wciągnięcie Rosji w długotrwałą wojnę na wyniszczenie, która staje się coraz bardziej kosztowna pod względem gospodarczym, militarnym i politycznym.

Co badanie praktycznie „przewidziało”

Analiza RAND wskazała już:

  • masowe sankcje,
  • Wojna energetyczna
  • przezbrojenie wojskowe Europy,
  • zwiększone wsparcie dla Ukrainy,
  • Wojna informacyjna
  • Presja NATO
  • i rosnące napięcia na granicach Rosji

Może to skłonić Moskwę do coraz bardziej agresywnej reakcji.

Dziś ta dynamika zdaje się stawać rzeczywistością.

A co dzieje się dalej?

Być może najciemniejsza część badania nie kryje się w samych zaleceniach, lecz między wierszami.

Ponieważ RAND jasno stawia sprawę:
taka strategia może zadziałać,
ale niesie ze sobą ogromne ryzyko eskalacji.

I właśnie tego teraz doświadczamy:

  • wojna bez widocznego wyjścia,
  • coraz bardziej bezpośrednie zaangażowanie NATO,
  • Wyczerpanie gospodarcze Europy,
  • wzrastające tworzenie bloków globalnych,
  • i realne niebezpieczeństwo, że wojna zastępcza może przerodzić się w bezpośredni konflikt wielkich mocarstw.

Prawdziwe pytanie nie brzmi już zatem, czy Rosję należy „nadmiernie rozciągać”.

Raczej:
Czy sam świat nie jest wciągany w eskalację, której konsekwencji ostatecznie nikt nie będzie w stanie kontrolować.

Źródło: Rozszerzenie Rosji

Wojna z Rosją to wojna o władzę nad światem

Wojna z Rosją to wojna o władzę

Autor: Alvaro Zapata apolut.net/der-krieg-gegen-russland-ist-ein-krieg-um-ordnungsmacht

Ukraina i Nord Stream jako instrumenty nowej polityki interesów USA

Punkt widzenia Alvaro Zapaty.

Badania RAND „*Extending Russia: Competing from Advantageous Ground*” (2019) i „Overextending and Unbalancing Russia: Assessing the Impact of Cost-Imposing Options” (Rozszerzanie/Rozciąganie Rosji: Konkurowanie z Przewagi)*, oba autorstwa Brenta D. Williamsa dla RAND Corporation,

  • opierają się na jasnej logice strategicznej: Rosji nie należy pokonać militarnie, lecz systematycznie ją przeciążać. Celem jest zmuszenie Moskwy do reakcji politycznych, gospodarczych i militarnych, które ostatecznie będą kosztować kraj więcej, niż jest w stanie udźwignąć. Nie chodzi tu o stabilność ani deeskalację, ale o wykorzystanie strukturalnych słabości Rosji z rzekomo lepszej pozycji wyjściowej Zachodu.

Centralnym narzędziem jest polityka energetyczna. Rosję opisuje się jako gospodarkę zależną od surowców, której budżet państwa w dużej mierze opiera się na dochodach z ropy naftowej i gazu. Badania zalecają zatem celowe osłabienie tych dochodów, w tym poprzez odłączenie Europy od rosyjskiej energii, rozbudowę alternatywnych łańcuchów dostaw, takich jak LNG, oraz świadomą akceptację wyższych cen energii dla państw europejskich. Fakt, że środki te zaszkodzą Europie gospodarczo, nie jest negowany, ale wyraźnie uznawany za akceptowalny, o ile relatywne szkody dla Rosji będą większe. W tej logice Europa nie jawi się jako niezależny aktor, lecz raczej jako przestrzeń geopolityczna, której odporność ekonomiczna może być strategicznie wykorzystana.

Kolejnym tematem jest prowokacja w polityce bezpieczeństwa poniżej progu wojny. Rozszerzanie sojuszy zachodnich, zwłaszcza NATO, wsparcie militarne dla państw sąsiednich Rosji oraz polityczna integracja krajów postsowieckich ze strukturami zachodnimi mają na celu zmuszenie Rosji do kosztownych działań odwetowych. Otwarcie przyznaje się, że niesie to ze sobą ryzyko eskalacji, ale ryzyko to jest skalkulowane i akceptowane. W tym kontekście Ukraina nie jest traktowana jako niezależny byt polityczny, lecz jako strategiczna dźwignia do trwałego związania Rosji, przekierowania zasobów i wywierania presji w zakresie bezpieczeństwa.

Strategię tę uzupełniają środki polityki informacyjnej i narracyjnej. Celem jest dalsze zaszkodzenie międzynarodowej reputacji Rosji, delegitymizacja jej porządku politycznego i ograniczenie jej możliwości w zakresie polityki zagranicznej. Również w tym przypadku nacisk kładziony jest nie na dialog czy zaangażowanie, lecz na izolację i szkody wizerunkowe w ramach kompleksowego scenariusza presji.

Istota obu badań jest jasna: pokój nie jest parametrem docelowym, lecz czynnikiem destrukcyjnym. Nie dąży się do stabilności, lecz przedstawia się ją jako rezultat skutecznego przeciążenia Rosji. Szkody gospodarcze dla sojuszników, zwłaszcza Europy i Niemiec, nie są postrzegane jako problem strategiczny, lecz jako akceptowalna cena w rywalizacji o globalną dominację. W tej logice Europa jest areną działań, a nie partnerem, a zależność energetyczna nie jest ryzykiem, lecz narzędziem.

Wszystko to zostało już podsumowane w oficjalnym dokumencie strategicznym amerykańskiego think tanku w 2019 roku – na długo przed wojną na Ukrainie, na długo przed wybuchem Nord Streamu, na długo przed tym, jak te wydarzenia zostały publicznie przedstawione jako „reakcja” lub „samoobrona”.

Alvaro Zapata

rand.org/content/dam/rand/pubs

Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.

Artykuł ukazał się 11 stycznia 2026 roku na stronie: apolut.net/der-krieg-gegen-russland-ist-ein-krieg-um-ordnungsmacht

Wcześniejsze artykuły powiązane z tym tematem:

1

bibula.com/?p=133772

dakowski.pl/nie-chodzi-o-to-by-pomoc-ukrainie-ale-o-to-zeby-oslabic-rosje

2

dakowski.pl/roczna-produkcja-amunicji-amerykanskiej-a-gospodarka-rosji

bibula

3

dakowski.pl/stany-zjednoczone-wypowiadaja-wojne-ue

wolnemedia.net/stany-zjednoczone-wypowiadaja-wojne-europie

RAND nie tylko analizuje scenariusze wojny – RAND je przygotowuje.

Wstęp od tłumacza :

Jako, że temat wydaje mi się niezwykle ważny pozwalam sobie na napisanie tego krótkiego wstępu. RAND Corporation wystąpiło w polskich tekstach chyba tylko w moim tłumaczeniu tekstu Rainera Ruppa z 29 kwietnia 2022 roku.

Linki do tego przetłumaczonego artykułu to :

Był jeszcze jeden średniej jakości tekst na https://myslpolska.info , który był tłumaczeniem z węgierskiego (sic!) ale nie mogłem go znaleźć. Jeśli ktoś znajdzie ten tekst to proszę umieścić link w komentarzach. Poza tym wygląda na to, że w kraju 38 000 000 ludzi nikt nie śledzi jednego z głównych rozgrywających w skali globalnej.

Warto też przeczytać kolejny tekst Rainera Ruppa z 1 lipca 2022 roku, w którym opisał dokładnie jak wygląda wojna na wyniszczenie, kto produkuje więcej amunicji i w lipcu 2022 roku pokusił się o stwierdzenie kto tą wojnę wygra.

Linki do tego tekstu tutaj:

Warto też przeczytać poprzedni artykuł autora dzisiejszego tekstu, w którym opisuje, jak USA zapewniły sobie przewagę, na chłodno wtrącając Europę w przepaść. Linki tutaj:

https://wolnemedia.net/stany-zjednoczone-wypowiadaja-wojne-europie

A teraz już dzisiejszy tekst.

===============================================================

Kto pisze plany wojenne Ameryki? | Autor: Michael Hollister

Od badania RAND do Strategii Bezpieczeństwa Narodowego:

Jak think tanki piszą plany wojenne Ameryki

Punkt widzenia Michaela Hollistera.

W listopadzie 2025 roku administracja Trumpa opublikowała Strategię Bezpieczeństwa Narodowego. Wyróżniają się trzy kluczowe stwierdzenia: UE nie jest już wiarygodnym partnerem, Rosja nie jest już głównym wrogiem, a strategiczna uwaga skupia się teraz na Pacyfiku. To, co wydaje się geopolitycznym zwrotem, jest w rzeczywistości wdrożeniem szczegółowego planu wojennego, który RAND Corporation przedstawił już w 2016 roku.

Strategia Bezpieczeństwa Narodowego 2025: Zwrot ku Pacyfikowi jako doktryna

Strategia Bezpieczeństwa Narodowego Stanów Zjednoczonych (NSS), opublikowana w listopadzie 2025 roku, stanowi punkt zwrotny w amerykańskiej polityce zagranicznej – przynajmniej na papierze. Podczas gdy administracja Trumpa w praktyce wypowiedziała wojnę Europie i nie definiuje już Rosji jako swojego głównego wroga, Waszyngton otwarcie koncentruje się teraz na tym, do czego od lat nawołują wewnętrzne dokumenty strategiczne: powstrzymaniu Chin na Indo-Pacyfiku. Strategia Bezpieczeństwa Narodowego (NSS) stwierdza to dość jasno:

„Indo-Pacyfik jest już źródłem prawie połowy globalnego PKB… Aby odnieść sukces na rynku wewnętrznym, musimy tam skutecznie konkurować”.

Kontynuuje: „Priorytetem jest odstraszanie od konfliktu o Tajwan, najlepiej poprzez utrzymanie przewagi militarnej”.

Strategia staje się jeszcze bardziej klarowna na stronie 24:

„Zbudujemy armię zdolną do odparcia agresji w dowolnym miejscu na Pierwszym Łańcuchu Wysp”.

Te sformułowania nie są nowe. Nie są też oryginalną doktryną Trumpa. Są one dosłowną implementacją rekomendacji opracowanych przez RAND Corporation – jeden z najpotężniejszych i najbardziej wpływowych think tanków na świecie – w ramach kilku badań przeprowadzonych w latach 2016 i 2017.

RAND Corporation: Centrum Planowania Wojny z akademicką powłoką

RAND Corporation to nie jest zwykły think tank. Założony w 1948 roku jako wspólny projekt Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych i Douglas Aircraft Company, RAND dysponuje rocznym budżetem przekraczającym 350 milionów dolarów i zatrudnia rzeszę wysoko wykwalifikowanych ekspertów: strategów wojskowych, fizyków, analityków danych, ekonomistów i politologów – wielu z nich z doświadczeniem w administracji rządowej lub wywiadzie.

Jego głównymi klientami są Pentagon, Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego, różne agencje wywiadowcze i państwa partnerskie NATO. RAND nie działa w sposób politycznie neutralny, lecz opracowuje „opcje, prawdopodobieństwa, ryzyka” – w oparciu o symulacje, analizę danych i wojskowe studia wykonalności. Rekomendacje z badań RAND nie są jedynie modelami teoretycznymi, lecz regularnie stanowią podstawę realnej polityki.

Organizacja odegrała kluczową rolę w rozwoju koncepcji takich jak doktryna Wzajemnego Zapewnionego Zniszczenia (Mutual Assured Destruction) i ukształtowała myślenie strategiczne w czasie zimnej wojny, czego dziedzictwo trwa do dziś. Matematycy RAND, tacy jak Herman Kahn, opracowali obliczenia „megadeath” – cyniczne traktowanie milionów ofiar śmiertelnych jako zmiennej strategicznej.

„War with China: Thinking Through the Unthinkable” (2016)

W 2016 roku RAND opublikował badanie, które stanowiło punkt zwrotny: „Wojna z Chinami: Przemyślenie Nie do pomyślenia”. Jego główne przesłanie było jednoznaczne:

„Chiny mogą nie wygrać dużej wojny ze Stanami Zjednoczonymi w 2025 roku, a wręcz mogą ją przegrać”.

To sformułowanie jest kluczowe. Implikuje ono zamykanie się okna możliwości – im dalej w czasie, tym mniejsza amerykańska przewaga. Badanie ostrzegało przed „konwencjonalną zdolnością kontrataku”: obie strony dysponują coraz większymi środkami umożliwiającymi wzajemny atak na siły zbrojne, co stwarza zachęty do ataków wyprzedzających.

Ramy czasowe były alarmujące:

„Obecnie straty Chin znacznie przewyższałyby straty USA. Jednak do 2025 roku ta różnica może być znacznie mniejsza”.

RAND systematycznie obliczał koszty, dynamikę eskalacji, czas trwania i potencjalne kierunki wojny – dochodząc do wniosku, że przedłużająca się wojna byłaby katastrofalna dla obu stron, ale szczególnie kosztowna dla Chin. Logika była jasna: jeśli Stany Zjednoczone chciały działać, musiały to zrobić szybko – z pozycji siły, póki jeszcze istniały.

„Conflict with China Revisited” (2017) : Kurczące się okno możliwości

Aktualizacja z 2017 roku jeszcze bardziej wyostrzyła analizę: „Zasięg i potencjał chińskiej obrony powietrznej i morskiej stale rosną, co zwiększa podatność amerykańskich baz na ataki, a bezpośrednia obrona interesów USA w regionie może być potencjalnie bardziej kosztowna”.

Wymiar czasowy stał się jeszcze bardziej oczywisty:

„Stany Zjednoczone powinny konstruktywnie współpracować z Chinami w szeregu potencjalnych punktów konfliktu raczej wcześniej niż później – zanim ich wpływ w regionie jeszcze bardziej osłabnie”.

To sformułowanie sugeruje, że Stany Zjednoczone powinny działać z pozycji siły, póki jeszcze mogą. Jaki jest ukryty termin? Mniej więcej dekada przed tym, jak potencjał militarny Chin uniemożliwi bezpośrednią obronę interesów USA na zachodnim Pacyfiku.

RAND systematycznie analizował czynniki wywołujące konflikt w kolejności malejącego prawdopodobieństwa:

Korea: Upadek reżimu lub eskalacja konfliktu z Koreą Północną, w której Chiny mogłyby interweniować

Morze Południowochińskie: Starcia o sprzeczne roszczenia terytorialne

Tajwan: Blokada lub inwazja ze strony Chin, która sprowokowałaby interwencję USA

Cyberprzestrzeń: Operacje ofensywne z potencjałem eskalacji

Japonia: Spory na Morzu Wschodniochińskim

W badaniach jako największe wyzwanie opisano scenariusze dotyczące Tajwanu. W 2017 roku RAND wyraźnie zalecił: „Modernizacja i rozbudowa tajwańskiej floty pocisków manewrujących przeciwokrętowych może spowodować, że koszty próby desantu morskiego ze strony Chin będą nieakceptowalnie wysokie”.

Zalecenie to zostało już wdrożone – Tajwan masowo dokonuje zakupów mobilnych pocisków przeciwokrętowych i asymetrycznych systemów obrony.

Od dokumentu do doktryny: bezpośrednia korelacja

Paralele między badaniami RAND z lat 2016/2017 a Strategią Bezpieczeństwa Narodowego z listopada 2025 roku nie są subtelne – są dosłowne.

RAND 2016/2017:

„Odstraszanie od konfliktu o Tajwan… poprzez zachowanie przewagi militarnej”

NSS 2025 (strona 23):

„Odstraszanie od konfliktu o Tajwan, najlepiej poprzez zachowanie przewagi militarnej, jest priorytetem”

RAND 2017:

„Stany Zjednoczone powinny zbudować armię zdolną do odparcia agresji w dowolnym miejscu w Pierwszym Łańcuchu Wysp”

NSS 2025 (strona 24):

„Zbudujemy armię zdolną do odparcia agresji w dowolnym miejscu w Pierwszym Łańcuchu Wysp”

RAND 2017:

„Stany Zjednoczone powinny działać prędzej niż później – zanim ich pozycja mocarstwa w regionie ulegnie dalszemu pogorszeniu”

NSS 2025 (strona 19):

„Indo-Pacyfik jest już i będzie nadal jednym z kluczowych pól bitew gospodarczych i geopolitycznych następnego stulecia”

Te sformułowania nie są przypadkowe. Nie są to istotne paralele. To kopie.

Strategia Bezpieczeństwa Narodowego Stanów Zjednoczonych miejscami brzmi jak plagiat badań RAND, a dokładniej: jak ich autoryzowane wdrożenie w oficjalnej polityce rządu.

Powiązania instytucjonalne

Powiązania między RAND a rządem USA są oczywiste i systematyczne:

  • RAND otrzymuje setki milionów dolarów rocznie od Pentagonu i innych agencji obronnych.
  • Wysoki rangą personel regularnie przemieszcza się między RAND, rządem i przemysłem obronnym.
  • Analitycy RAND bezpośrednio informują komisje kongresowe, personel Rady Bezpieczeństwa Narodowego i dowódców wojskowych.
  • Badania są często zlecane przez konkretne agencje rządowe.

To nie jest neutralne doradztwo polityczne. To zinstytucjonalizowany kanał komunikacyjny od think tanku do polityki rządowej. RAND formułuje opcje strategiczne, Pentagon wybiera, a rząd je wdraża.

„Zagrożenie” ze strony Chin: Gdzie USA zostały wyprzedzone

Badania RAND systematycznie analizują obszary, w których Chiny stanowią wyzwanie dla USA lub je przewyższają:

Ekonomiczne: Badanie z 2017 roku przewidywało: „Do 2030 roku chiński produkt krajowy brutto może przewyższyć produkt krajowy brutto Stanów Zjednoczonych”. Chiny są już największym partnerem handlowym dla większości krajów na świecie.

Przemysłowe: Chiny posiadają największe na świecie moce produkcyjne w przemyśle stoczniowym, są liderem w technologii 5G, kontrolują ponad 80% produkcji pierwiastków ziem rzadkich i mają rosnącą dominację w dziedzinie sztucznej inteligencji.

Geopolityczne: Chińska Inicjatywa Pasa i Szlaku obejmuje trzy kontynenty, baza wojskowa w Dżibuti rozszerza ich obecność, a rosnąca współpraca z Globalnym Południem podważa amerykańskie sieci wpływów.

Wojskowe: Chiny opracowały systemy „Anti-Access/Area Denial” (A2AD) – sieć pocisków rakietowych, czujników i okrętów podwodnych, których celem jest utrzymanie sił USA z dala od peryferii Chin. RAND odnotował w 2016 roku: „Chiny nabyły jeden operacyjny lotniskowiec, zapowiedziały drugi i planują budowę od trzech do czterech dodatkowych lotniskowców w ciągu najbliższych 20 lat”.

NSS 2025: Wdrażanie jest w toku

Strategia Bezpieczeństwa Narodowego 2025 pokazuje, że kilka strategii RAND jest już wdrażanych:

Pozycjonowanie wojskowe: „Wzmocnimy i wzmocnimy naszą obecność wojskową na zachodnim Pacyfiku” (NSS, s. 24) – wzmacniając bazy USA w Japonii, na Filipinach i w Australii

Militaryzacja Tajwanu: sprzedaż broni i wizyty na wysokim szczeblu, zgodnie z zaleceniami RAND z 2017 roku

Oddzielenie gospodarcze: „Przywrócimy równowagę gospodarczą Ameryki z Chinami, stawiając na pierwszym miejscu wzajemność i uczciwość” (NSS, s. 20)

Kontrola technologii: NSS wyraźnie wzywa do „dostosowania działań naszych sojuszników i partnerów do naszego wspólnego interesu w zapobieganiu dominacji jakiegokolwiek pojedynczego państwa konkurencyjnego” (NSS, s. 21)

Pakt AUKUS (2021): Okręty podwodne o napędzie atomowym dla Australii – wdrożone już przed NSS 2025, ale teraz oficjalnie potwierdzone

Sankcje dotyczące układów scalonych (2022-2024): Kompleksowa kontrola eksportu technologii półprzewodników

Czy RAND zaleca działania militarne?

Analizy RAND nie zalecają niesprowokowanej wojny agresywnej, ale opracowują szczegółowe scenariusze „nieuniknionych” konfliktów. Z badania z 2017 roku:

„W miarę upływu czasu i poprawy chińskich możliwości, Stany Zjednoczone prawdopodobnie będą zmuszone przejść od odstraszania przez odmowę do odstraszania przez karę, w oparciu o groźbę eskalacji”.

„Najbardziej bezpośrednią opcją eskalacji militarnej dla Stanów Zjednoczonych – najbardziej wiarygodną i jednostronną w skutkach – są konwencjonalne, precyzyjne ataki na cele bojowe i wspierające wojnę na terytorium Chin kontynentalnych”.

Badanie z 2016 roku sformułowało logikę działań wyprzedzających: „Postęp technologiczny stwarza warunki, w których każda ze stron dysponuje środkami do ataku na siły zbrojne przeciwnika, a tym samym motywacją do szybkiego, a nawet pierwszego, wykonania tego zadania”.

To język wojny wyprzedzającej, otulony akademicką trzeźwością.

Ukraina jako dowód: zalecenia RAND są wdrażane

Ukraina dostarcza empirycznego dowodu na to, że strategie RAND są nie tylko czytane, ale także wdrażane.

Badanie RAND z 2019 roku „Nadmierne rozszerzenie i zachwianie równowagi Rosji” (pisałem o tym tekście i umieściłem linki we wstępie – przypis tłumacza)    zawierało istotne rekomendacje:

„Udzielanie Ukrainie śmiercionośnej pomocy wykorzystałoby największą zewnętrzną słabość Rosji”.

Autorzy ostrzegali, że wsparcie militarne

„musiałoby być starannie skalibrowane, aby zwiększyć koszty dla Rosji bez prowokowania znacznie większego konfliktu”.

Analiza RAND określiła następujące działania jako „wysoce skuteczne”:

  • Zwiększenie produkcji energii w USA (prawdopodobieństwo sukcesu: wysokie, koszt: niski)
  • Zaostrzenie sankcji handlowych i finansowych (prawdopodobieństwo sukcesu: wysokie)
  • Wsparcie militarne dla Ukrainy (prawdopodobieństwo sukcesu: umiarkowane, ryzyko: wysokie)

Rzeczywistość od 2022 roku: Europa odzwyczaiła się od rosyjskiego gazu, USA stały się największym eksporterem LNG, a Ukraina otrzymuje stale rosnące wsparcie militarne, liczone w setkach miliardów. Dostosowanie rekomendacji RAND do rzeczywistej polityki jest prawie kompletne.

Teraz, w NSS 2025, Rosja nie jest już definiowana jako główny przeciwnik. Dlaczego? Ponieważ strategia RAND okazała się skuteczna – Rosja jest „przeciążona”, a USA mogą teraz skupić się na Chinach.

Krytyczna Dekada: 2025–2035

Wszystkie analizowane przez RAND badania zbiegają się w jednym horyzoncie czasowym: dekada między 2025 a 2035 rokiem stanowi krytyczne okno możliwości, w którym Stany Zjednoczone mogą nadal twierdzić, że mają przewagę militarną na zachodnim Pacyfiku.

Analiza z 2017 roku wielokrotnie podkreśla pilną potrzebę:

„Zalecamy, aby Stany Zjednoczone podjęły działania raczej wcześniej niż później – zanim ich pozycja w regionie ulegnie dalszemu osłabieniu”.

Ta logika stwarza niebezpieczne bodźce: jeśli równowaga sił będzie się nadal przechylać na korzyść Chin, może pojawić się pokusa sprowokowania konfliktu, podczas gdy Stany Zjednoczone nadal będą miały przewagę.

W tym momencie podnoszą się również głosy w samych Stanach Zjednoczonych:

Adm. Phil Davidson (INDOPACOM, 2021): „Zagrożenie ujawni się w tej dekadzie – w ciągu najbliższych sześciu lat”.

Gen. Mike Minihan (USAF, notatka z 2023 r.): „Przeczucie podpowiada mi, że będziemy walczyć w 2025 roku. Mam nadzieję, że się mylę”. (wewnętrzny rozkaz, wyciek)

Fundacja Heritage: „Wciąż mamy czas, aby odzyskać odstraszanie do 2027 roku”.

Te stwierdzenia nie są odosobnionymi opiniami. Stanowią one część strategicznego konsensusu w amerykańskich elitach bezpieczeństwa, opartego bezpośrednio na analizach RAND.

Samospełniająca się przepowiednia

Najważniejsze pytanie: Czy te analizy służą zapobieganiu wojnie, czy też torują drogę do samej eskalacji, której rzekomo zapobiegają?

Kiedy chińscy stratedzy czytają dokumenty RAND szczegółowo opisujące, jak USA zamierzają powstrzymać wzrost Chin, wzmacnia to w Pekinie przekonanie o nieuniknieniu konfliktu. Prowadzi to do przyspieszonego zbrojenia – dokładnie przed takim scenariuszem ostrzega RAND.

Badanie z 2016 roku przyznaje: „Chińscy decydenci są jedną z docelowych grup odbiorców”.

RAND wie więc, że Pekin podsłuchuje. RAND wie, że Pekin się zbroi. RAND wie, że to zwiększa prawdopodobieństwo wojny. A jednak RAND to publikuje.

To nie jest analiza. To prowokacja pod płaszczykiem akademizmu.

Historia się powtarza: Irak, Ukraina, teraz Chiny.

Analiza badań RAND ujawnia niepokojący schemat:

Irak: W latach 90. RAND badał konsekwencje zmiany reżimu, opracowywał scenariusze budowania narodu i przewidywał napięcia etniczne i wyznaniowe. Administracja USA wykorzystała wiele z tych ocen, aby uzasadnić wojnę w Iraku w 2003 roku.

Ukraina: Badanie RAND „Overextending and Unbalancing Russia” (2019)    (znowu tekst o którym pisałem we wstępie. Tym razem użyto angielskiej nazwy przyp tłum) zostało niemal w całości wdrożone od 2022 roku.

Chiny: Badania z lat 2016/2017 stają się obecnie – w 2025 roku – oficjalną doktryną USA.

We wszystkich trzech przypadkach RAND dostarczył fundamentów koncepcyjnych. We wszystkich trzech przypadkach zalecenia stały się polityką. W Iraku skończyło się to katastrofalnie. Na Ukrainie wynik jest wciąż niepewny. W Chinach przyszłość porządku globalnego jest zagrożona – i potencjalnie może dojść do wojny między mocarstwami nuklearnymi.

RAND nie tylko analizuje scenariusze – RAND je przygotowuje.

Kluczowym pytaniem nie jest to, czy analizy RAND są technicznie solidne – niewątpliwie są. Pytanie brzmi, czy ich fundamentalne założenia – hegemonia USA jako pewnik, Chiny jako zagrożenie egzystencjalne, przewaga militarna jako konieczny cel – powinny być w ogóle kwestionowane.

RAND nie jest neutralną instytucją badawczą. RAND to departament planowania Pentagonu z akademicką otoczką. RAND nie opracowuje „opcji” – RAND opracowuje plany wojenne, które następnie rząd przedstawia jako „bezalternatywne”.

Strategia Bezpieczeństwa Narodowego 2025 jest tego dowodem. To, co zaczęło się w 2016 roku jako model akademicki, stanie się oficjalną doktryną USA do 2025 roku. Korelacje są zbyt precyzyjne, by były przypadkowe. Są zbyt systematyczne, by mogły być jedynie inspiracją.

NSS 2025 to RAND w rządowej prozie.

Wniosek: Przepływ informacji z think tanku do polityki

To, co następuje, to nie tylko test dla Indo-Pacyfiku, ale także pytanie, czy Stany Zjednoczone, jeśli zajdzie taka potrzeba, ponownie zabezpieczą swoją globalną hegemonię środkami militarnymi – w oparciu o naukowe, choć wysoce polityczne symulacje.

W świetle licznych globalnych kryzysów i narastającej konfrontacji między blokami, centralne pytanie nie powinno brzmieć:

„Jak Stany Zjednoczone mogą utrzymać swoją dominację?”

A raczej:

„Jak największe mocarstwa świata mogą współpracować, aby zapewnić przetrwanie ludzkości?”

RAND nie zadaje tego pytania. I właśnie to czyni te analizy tak niebezpiecznymi.

To, co przedstawia się jako trzeźwa analiza scenariuszy, jest w rzeczywistości symulacją eskalacji – wojną w laboratorium, która pochłonie prawdziwe ofiary.

Strategia Bezpieczeństwa Narodowego 2025 pokazuje:

Wojna nie jest już teorią. Jest doktryną.

RAND dostarczył plan. Waszyngton go wdraża. Pytanie nie brzmi już, czy USA dążą do konfliktu z Chinami. Pytanie brzmi, czy temu konfliktowi można jeszcze zapobiec – czy też logika RAND zmusi USA do wojny, której nikt nie może wygrać.

Nota biograficzna:

Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, wykorzystując źródła pierwotne. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architektury bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – wykraczając poza dziennikarstwo opiniotwórcze. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com, na Substack pod adresem https://michaelhollister.substack.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.

+++

Michael Hollister od wielu lat analizuje globalne struktury władzy w polityce i gospodarce. Koncentruje się na strategiach geopolitycznych, sieciach wpływów i historycznych korzeniach obecnych konfliktów.

+++

Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.

Artykuł ukazał się 9 stycznia 2026 roku na stronie: https://apolut.net/wer-schreibt-amerikas-kriegsplane-von-michael-hollister

==================================================

Źródła:

National Security Strategy of the United States of America (November 2025). The White House, Washington. https://www.whitehouse.gov

RAND Corporation (2019): Overextending and Unbalancing Russia: Assessing the Impact of Cost-Imposing Options. RR-3063-A. https://www.rand.org/pubs/research_briefs/RB10014.html

RAND Corporation (2016): War with China: Thinking Through the Unthinkable. RR-1140-A. https://www.rand.org/pubs/research_reports/RR1140.html

RAND Corporation (2017): Conflict with China Revisited: Prospects, Consequences, and Strategies for Deterrence. PE-248-A. https://www.rand.org/pubs/perspectives/PE248.html

RAND Corporation (2011): Conflict with China: Prospects, Consequences, and Strategies for Deterrence. OP-344-A. https://www.rand.org/pubs/occasional_papers/OP344.html

USNI News (2021): Davidson: China could try to take control of Taiwan in „next six years”. https://news.usni.org/2021/03/09/davidson-china-could-try-to-take-control-of-taiwan-in-next-six-years

Air & Space Forces Magazine (2023): Read for yourself: The full memo from AMC Gen. Mike Minihan. https://www.airandspaceforces.com/read-full-memo-from-amc-gen-mike-minihan

Heritage Foundation (2025): Are we beyond the event horizon of war in the pacific? https://www.heritage.org/defense/commentary/are-we-beyond-the-event-horizon-war-the-pacific

National Security Archive (NSA): US Nuclear Weapons Posture During Cold War – Compilation of Core Primary Sources. https://nsarchive.gwu.edu/briefing-book/nuclear-vault/2020-05-22/us-nuclear-weapons-posture-during-cold-war-compilation-core-primary-sources