
część I dakowski.pl/zupelnie-nowy-plan-rand-wojna-nato-z-rosja-do-2030-r
część II dakowski.pl/plan-rand-dotyczacy-wojny-nato-z-rosja-od-2030-r-czesc-2-o-stanie-zachodu
========================
RAND Corporation (Research ANd Development) – amerykański think tank i organizacja badawcza
=============================
Wojna NATO-Rosja w 2030 roku w nowym Planie RAND – część 3 – z Niemcami
17 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/nato-russland-krieg-in-2030-im-neuen-rand-plan-teil-3-mit-deutschland
Pierwsza część dotyczyła osi czasu: Putin umiera w 2027 roku, Narwa upada w 2030 roku, a do 2031 roku Europa leży w gruzach.
Druga część dotyczyła wyznania: armii, która nie realizuje własnych celów rekrutacyjnych, przemysłu pozbawionego rezerw i państwa, które chce się przekształcić na potrzeby wojny.
Trzecia część dyskusji na temat dokumentu RAND , „Ready for War 2030”, koncentruje się na Niemczech i sojuszu UE-NATO jako całości. Niemcy są w tym dokumencie praktycznie nieobecne. Na 56 stronach omówiono dwanaście scenariuszy. Znajdziemy tam rozdziały dotyczące portów brytyjskich, NHS, kabli podmorskich, satelitów i poboru do wojska. Następnie, wyszukując hasło „Niemcy”, natrafiamy na trzy wzmianki, które są istotne, ponieważ odnoszą się do kluczowych aspektów pożądanej wojny z Rosją. Pokazuje to również, w jakim stopniu RAND traktuje sojusz UE-NATO jako państwa wasalne.
- Niemcy przewodzą inicjatywie European Sky Shield Initiative (ESSI), w której uczestniczy również Wielka Brytania.
- Niemcy, obok Wielkiej Brytanii i Francji, są jednym z trzech liderów Bałtyckich Sił Wzmocnienia – 80-tysięcznych sił, które mają zabezpieczać „wschodnią flankę” po zawieszeniu broni.
- Niemcy pojawiają się w kategorii „inne kraje europejskie” w kontekście łańcuchów dostaw i importu substancji czynnych.
To wszystko. Żadnego scenariusza dotyczącego niemieckich sił zbrojnych. Żadnej tabeli potencjału niemieckiego personelu. Żadnej analizy niemieckiego przemysłu zbrojeniowego, niemieckiego uzależnienia energetycznego ani niemieckich składów amunicji. Największy kraj uprzemysłowiony Europy, największy donator pomocy dla Ukrainy, wiodąca gospodarka kontynentu – przypis w scenariuszu wojennym o Europie.
RAND nie wybrał Niemiec do tego badania, ponieważ kraj ten jest już mocno w rękach USA. Centralne bazy USA i struktury dowodzenia dla Europy znajdują się w Niemczech.
Niemiecki projekt flagowy jest demontowany
Pierwsza wzmianka jest najbardziej wymowna – ponieważ RAND nie chwali ESSI, a wręcz ją demontuje. Inicjatywa ma usprawnić zaopatrzenie w sprawdzone, standardowe rozwiązania wojskowe, „spełnić pilne wymagania operacyjne, stworzyć efekt skali i zapewnić ciągłą interoperacyjność na poziomie NATO”. Na razie broszura promocyjna.
Następnie pada zdanie, którego mieszkańcy Berlina nie lubią czytać:
„ESSI spotyka się jednak z krytyką z powodu znacznej zależności od technologii Stanów Zjednoczonych lub Izraela – szczególnie w warstwie dalekiego zasięgu, w której głównym wyborem pozostaje amerykański system Patriot, a także w warstwie egzoatmosferycznej w przypadku pocisków balistycznych, w przypadku których proponuje się izraelskie pociski przechwytujące Arrow”.
Na tej podstawie RAND wyciąga rekomendację, która nie pozostawia nic do życzenia pod względem jasności: Wielka Brytania powinna „selektywnie” podchodzić do programów, w których bierze udział.
Tłumaczenie: Zdaniem instytutu, flagowy projekt niemieckiej europejskiej obrony powietrznej jest kanałem zaopatrzenia dla amerykańskich i izraelskich producentów broni . Europa płaci, Waszyngton i Jerozolima realizują, a europejski przemysł przygląda się. Taka jest rzeczywistość „europejskiej suwerenności” – i jest ona zawarta w dokumencie, który oficjalnie nie dotyczy Niemiec.
80 000 ludzi, a RAND już napisał, dlaczego wszystko poszło nie tak.
Druga wzmianka dotyczy Bałtyckich Sił Ubezpieczenia. Po zawieszeniu broni w listopadzie 2030 roku Europejczycy utworzą wielonarodowe siły liczące „około 80 000 żołnierzy”, z komponentem lądowym oraz wspierającymi siłami powietrznymi i morskimi, pod dowództwem Wielkiej Brytanii, Francji i Niemiec, przy współudziale dwunastu innych państw.
O tym, co dzieje się dalej, można przeczytać w tym samym rozdziale. Porozumienie o zawieszeniu broni jest celowo niejasne: „brak dokładnych współrzędnych geograficznych strefy zdemilitaryzowanej”, „brak jasności co do warunków i procedur wycofania broni”, „niejasna kolejność działań wdrożeniowych”. Rosja natychmiast rozpoczyna testy. A potem pada kluczowe zdanie:
„Bez uzgodnionych, skoordynowanych środków reagowania i wspólnych zasad zaangażowania, BRF ma problemy z utrzymaniem wiarygodności w obliczu coraz bardziej agresywnych działań Rosji, które wystawiają na próbę granice zawieszenia broni”.
W tej samej sekcji RAND wymienia powody, dla których zawieszenie broni i porozumienia pokojowe kończą się fiaskiem: „niejasne role, obowiązki i wymagania”, „brak solidnych mechanizmów rozliczalności” oraz „nieusunięcie przyczyn leżących u podstaw konfliktu”. A potem pojawia się zdanie, które obala całą tę konstrukcję: Gdy tylko dochodzi do incydentu, „niektóre państwa uczestniczące ogłaszają, że udział ich sił w misji BRF podlega teraz krajowym zastrzeżeniom dotyczącym zasad zaangażowania”.
To nie jest futurystyczny scenariusz. To precyzyjny opis tego, co się dzieje, gdy 15 państw z 15 parlamentami, 15 systemami prawnymi i 15 różnymi opiniami publicznymi wysyła wojska do strefy kryzysowej – i nikt nie określił, kto jest upoważniony do strzelania i kto płaci rachunek. Niemcy byłyby jednym z trzech liderów właśnie takiego aparatu.
Dlaczego punkt zwrotny kończy się w tych samych tabelach co w Londynie
Przejdźmy do sedna sprawy. Ktoś mógłby zaprotestować: artykuł dotyczy Wielkiej Brytanii, a nie Niemiec. Technicznie rzecz biorąc, to prawda – a jednak nieistotne, ponieważ analiza RAND nie opisuje szczególnego przypadku Wielkiej Brytanii , lecz raczej szablon pasujący do każdego państwa zachodnioeuropejskiego. Dowód znajduje się w bibliografii: Pięcioetapowy model „gospodarki wojennej”, na którym oparty jest cały drugi rozdział, nie został opracowany na przykładzie Wielkiej Brytanii, lecz Holandii – badanie nosi tytuł „Holandia przygotowana: Lekcje z gospodarki wojennej dla odpornego społeczeństwa”.
RAND stosuje już te same standardy w innych krajach europejskich. I te standardy są surowe. W przypadku Wielkiej Brytanii organizacja stwierdza, że kraj „w niektórych przypadkach nie wdrożył nawet w pełni Poziomu 1A (budowanie odporności)”. Poziom 1A to poziom pierwszy . Najniższy. Budowanie odporności, zanim jeszcze pomyśli się o przygotowaniach.
Następnie artykuł wymienia zależności strukturalne, które są dokładnie takie same w Berlinie i Paryżu, jak i w Londynie:
- Składniki aktywne: „Duża część aktywnych składników farmaceutycznych stosowanych w Wielkiej Brytanii jest produkowana za granicą, m.in. w Chinach, Indiach, Stanach Zjednoczonych i krajach europejskich”.
- Energia: Wielka Brytania jest „importerem netto oleju napędowego i nafty”.
- Nawozy: „Na przykład Wielka Brytania importuje duże ilości nawozów z Europy”.
- Półprzewodniki i metale ziem rzadkich: zależność od globalnych łańcuchów dostaw „w różnych branżach”.
- Zamówienia: Dwa lata do podpisania pierwszej umowy z głównymi platformami — w państwie docelowym.
Nic z tego nie jest wyłącznie brytyjskie. To opis całego systemu gospodarczego zoptymalizowanego pod kątem efektywności, zapominając, że efektywność nie pozostawia miejsca na błąd. Niemcy w ten sam sposób zlecały produkcję farmaceutyczną na zewnątrz, w ten sam sposób restrukturyzowały swoją bazę energetyczną i w ten sam sposób zmniejszały swoje zapasy. Jedyna różnica polega na tym, że w Londynie instytut otrzymuje wynagrodzenie za dokumentowanie tego.
A potem pojawia się drugie nowe obliczenie. Oprócz wydatków na obronę, RAND wspomina o celu NATO w wysokości 1,5% PKB na odporność – i od razu przyznaje: „Nie jest również jasne, co dokładnie cel NATO w zakresie inwestycji w odporność, wynoszący 1,5% PKB, będzie oznaczał w praktyce”.
Wprowadzono nowy cel wydatków, a instytucja go rekomendująca nie wie, na co te pieniądze mają zostać przeznaczone. To idealna definicja pozycji budżetowej: kwota jest ustalona, a cel jest podawany później.
Nowa klasa aktywów: wojna jako transakcja kapitału wysokiego ryzyka
Trzeci punkt to taki, o którym nikt w Berlinie nie mówi. Na rysunku 10 RAND opisuje „segmentowaną strategię zamówień publicznych” z trzema ścieżkami. Trzecia ścieżka nosi nazwę „Szybka eksploatacja komercyjna” – szybka eksploatacja komercyjna dronów i oprogramowania w cyklach trzymiesięcznych . Cele tej ścieżki są wyraźnie wskazane na diagramie:
„Wdrażaj najnowsze technologie. Zwiększaj innowacyjność. Uzyskaj dostęp do kapitału private equity i venture capital”.
To jest sedno artykułu. Nie chodzi tylko o zakup większej ilości amunicji. Chodzi o otwarcie rynku zbrojeniowego na nową klasę kapitału . RAND wymienia dalej: „rozwijający się rynek brytyjskich start-upów i MŚP – w tym firm takich jak Cambridge Aerospace, Frankenburg Technologies i Tiberius Aerospace – rozwijających zarówno systemy, jak i nowatorskie koncepcje przemysłowe, aby skalować produkcję do wymaganego poziomu”.
W tym samym akapicie czytamy: Firmy te mają pomóc w stworzeniu „zrównoważonej (dalej „wysoko-nisko”) zdolności obrony powietrznej”, przy jednoczesnym „utrzymywaniu ograniczonego zapasu drogich pocisków przechwytujących na wypadek najbardziej wyjątkowych zagrożeń”.
Istniejący rynek zbrojeniowy jest nasycony i powolny. Teraz budowany jest drugi poziom – młode firmy, finansowane przez kapitał wysokiego ryzyka, o krótkich cyklach produkcyjnych, które zaspokajają „konsumpcję” wojny. Tania produkcja masowa zamiast kosztownej precyzji. A ten, kto dostarcza kapitał, czerpie zyski z rynku gwarantowanego przez politycznie kreowane zagrożenia.
To „ostatnia szansa” dla europejskiego przemysłu zbrojeniowego – nie dlatego, że Europa musi się dozbroić, ale dlatego, że własność produkcji zbrojeniowej jest obecnie redystrybuowana. Ugruntowane korporacje otrzymują długoterminowe programy i gwarancje; nowi gracze zyskują skalowalność i wzrost. Obie strony zależą od tej samej liczby na barometrze zagrożenia.
O czym w ogóle nie wspomniano w dokumencie
Trzy puste miejsca są tak duże, że stanowią właściwą wiadomość.
Po pierwsze: UE. Pojawia się jako źródło „ocen zagrożeń” i jako słowo kluczowe w siedmiu „istotnych funkcjach” Finlandii. I to wszystko. 56-stronicowy dokument o wojnie w Europie, w której UE po prostu nie istnieje jako aktor polityczny. Bruksela jest tłem, a nie uczestnikiem.
Po drugie: dyplomacja. W tym scenariuszu wojna kończy się zawieszeniem broni wynegocjowanym przez USA, po zamrożeniu wojny na Ukrainie. Negocjacje przedwojenne, kontrola zbrojeń, architektura bezpieczeństwa, kwestia rozszerzenia NATO na wschód – wszystko to jest całkowicie nieobecne. W tym dokumencie odstraszanie jest równoznaczne z wydatkami.
Po trzecie: cena. Brak całościowej kalkulacji, brak planu finansowania, brak priorytetyzacji. Jedynie stwierdzenie, że wszystko musi być finansowane „wewnątrz” – „z własnych zasobów RAND, w tym z dochodów operacyjnych, nieograniczonych darowizn od darczyńców RAND oraz wypłat z długoterminowego funduszu inwestycyjnego”. Nie sprecyzowano, kim są ci „darczyńcy”.
Streszczenie
Niemcy nie są wymienione w tym dokumencie, ponieważ nie są już docelowym odbiorcą. Docelowym odbiorcą jest każde państwo europejskie z osobna — a przesłanie brzmi: Zostaniecie sami. Stany Zjednoczone zmieniają swoje nastawienie, jak stwierdza scenariusz, „kontynuując trend wycofywania się z Europy na rzecz wzmocnienia amerykańskiej obecności i pozycji wojskowej na innych teatrach działań”. Europa planuje „zakładając, że może otrzymać logistyczne i strategiczne wsparcie ze strony Stanów Zjednoczonych, ale nie spodziewa się dużej liczby dodatkowych platform i personelu USA”.
A ktokolwiek zapłaci rachunek, zrestrukturyzuje przemysł, zmobilizuje ludność i przygotuje władze nadzwyczajne, to jest Europa — państwo po państwie, bez wspólnej struktury, bez wspólnej demokracji, bez wspólnego budżetu.
W tej logice Niemcy nie są traktowane jako gracz, lecz jako rynek . Kupują systemy ESSI, dostarczają żołnierzy dla BRF, importują aktywne składniki farmaceutyczne, mają te same puste zapasy co Londyn. I otrzymają te same tabele – z tą różnicą, że nikt nie musi pisać o tym niemieckiego raportu RAND, ponieważ brytyjski już się skończył.
Taki jest mandat, jaki RAND, w imieniu amerykańskiego państwa głębokiego, ma dla europejskich państw UE i NATO.
Koniec serii.


