
.
Piasek w trybach Głębokiego Państwa
15 listopada 2026 r. Autorstwa Hansa-Jürgena Geese anderweltonline/sand-im-getriebe-des-tiefenstaates
W Stanach Zjednoczonych odbyły się wybory. Partia prezydencka, Republikanie, poniosła druzgocącą porażkę zarówno w Senacie, jak i w Izbie Reprezentantów. Donald Trump jest obecnie w USA powszechnie nazywany „kaczką chromą”. Jego pole manewru politycznego jest mocno ograniczone.
Może jedynie przebrnąć przez te dwa lata, które mu pozostały. Wspaniałe wizje Trumpa o „Uczyńmy Amerykę znów wielką” praktycznie wyparowały. To był tylko chwyt marketingowy. Gigantyczne kłamstwo. Można by to nawet nazwać oszustwem.
Donald Trump, który postawił sobie za cel pokonanie państwa głębokiego, czyli rządu stojącego za rządem, sam stał się jego członkiem. I większość Amerykanów w końcu przejrzała jego paskudny trik: wzbogacanie nie ich, ale przede wszystkim siebie i swoich kolesi. Kosztem narodu amerykańskiego.
4 listopada wiceprezydent USA J.D. Vance wydał oświadczenie, w którym wymienił odpowiedzi na pytanie: „Dlaczego przegraliśmy w 2026 roku?”. Co administracja powinna była zrobić inaczej?
Jego odpowiedzi:
Zakończyć wojnę z Iranem.
Kontrolować koszty utrzymania i inflację.
„Ameryka przede wszystkim”. To znaczy stawiać interesy Ameryki ponad wszystko.
Zmienić relacje z Izraelem.
Tragedia wyników wyborów polega na tym, że Amerykanie pomogli dojść do władzy partii, od której dwa lata temu chcieli się uwolnić. W końcu to z pewnością była misja Donalda Trumpa. Ale tak jak Demokraci zawiedli Amerykanów, tak samo postąpili Trump i liderzy jego partii. Dziś Amerykanie są w jeszcze gorszej sytuacji pod rządami prezydenta Trumpa niż pod rządami prezydenta Bidena.
Wniosek jest dramatyczny: amerykański system demokracji przedstawicielskiej z dwiema głównymi partiami po prostu już nie działa. Wybory stały się niczym więcej niż głosami protestu. System osiągnął punkt, w którym nie oferuje już realnej alternatywy. Krąży porównanie: „Demokraci i Republikanie: dwie strony tego samego tyłka”.
Rola Izraela
Trump jest oskarżany o przekształcenie MAGA w MIGA (Make Israel Great Again). Stało się coś nie do pomyślenia: większość Amerykanów sprzeciwia się Izraelowi. Nawet większość Żydów mieszkających w Ameryce sprzeciwia się państwu Izrael. Zbrodnie syjonistów przeciwko Arabom, w połączeniu z wojną z Iranem, uczyniły z nich wyrzutków na całym świecie. Żadne państwo na świecie nie jest bardziej znienawidzone niż Izrael. Po prostu nie da się bezkarnie zamordować dziesiątek tysięcy dzieci i kobiet, a potem wrócić do normalności. Państwo Izrael jest winne.
Ponad sto lat temu rabini w Niemczech przewidzieli to, co później wydarzyło się w Palestynie: Żydzi w Państwie Izrael mogli przetrwać tylko z bronią w ręku. Tak mówili. Mieli rację.
Podstępnym „trikiem” było, i nadal jest, nazywanie Żydów syjonistami, ale nie wszystkich syjonistów Żydami. A następnie twierdzenie, że syjoniści są Żydami, mimo że wielu Żydów protestowało i dystansowało się od syjonistów od lat. Co więcej, syjoniści wykorzystali Holokaust do własnych celów. Żydowski profesor Norman Finkelstein szczegółowo opisał to w swojej książce „Przemysł Holokaustu”.
Obywatele USA zdali sobie sprawę, że wpływy syjonistów w Ameryce osiągnęły tak dużą skalę, że nie tylko w większym lub mniejszym stopniu kontrolują rząd, ale także dominują w całych branżach, takich jak technologie informacyjne i rozwój sztucznej inteligencji.
Syjonistyczna grupa lobbystyczna AIPAC, dysponująca setkami milionów, przekupiła większość polityków. Inwestuje również gigantyczne sumy podczas kampanii wyborczych, aby wprowadzić swoich kandydatów do parlamentu.
Wszystko to jest teraz otwarcie omawiane w USA. Narracja o biednym, prześladowanym Żydzie wyczerpała się. Oskarżenie o „antysemityzm” prawie nikogo już w Ameryce nie rusza, bo manipulacja jest aż nazbyt oczywista.
Moi żydowscy przyjaciele nie pragną niczego więcej, jak tylko możliwości praktykowania swojej wiary w pokoju. Nie chcą mieć nic wspólnego z działaniami syjonistów.
Kiedy mieszkałem w USA, żydowska rodzina z St. Louis zaprosiła mnie do siebie. Ci wspaniali ludzie po prostu chcieli znów porozmawiać z Niemcem w swoim ukochanym języku. Wspominaliśmy wydarzenia historyczne i wspólnie opłakiwaliśmy tragedię, która dotknęła Niemcy, ich ojczyznę i niemieckich Żydów.
Państwo Izrael będzie miało wkrótce tylko jednego „sojusznika” – Republikę Federalną Niemiec, której przedstawiciele wciąż odmawiają otwartej i uczciwej dyskusji o wydarzeniach z przeszłości bez groźby kary.
System rozpada się na naszych oczach.
Jest znane chińskie przysłowie, którego tłumaczenie można streścić następująco: „Stare, zgniłe drzewo upada dramatycznie z wielkim hałasem, ale nowe nasiono rośnie powoli i cicho”.
Jesteśmy obecnie świadkami upadku demokracji przedstawicielskiej, która po 250 latach w Ameryce osiągnęła swój ostateczny etap. Było to właściwie przewidywalne, bo jeśli połączymy demokrację z kapitalizmem, kapitalizm ostatecznie wykupi demokrację. Jak wszystko inne. To logiczne. I właśnie do takiego stanu doszliśmy dzisiaj.
Iluzja wyborów jako wyrazu osiągnięć Oświecenia, równości, wolności i podobnych wybieleń pękła. To, co widzimy, to nic więcej niż ohydny, wyzyskujący model biznesowy.
Minimalnym żądaniem w USA jest zakaz prywatnego finansowania polityki. Pieniądze muszą zostać usunięte z systemu jako czynnik wpływu. Zdumiewające, że zajęło to tyle lat.
Finansowanie wojen
W Stanach Zjednoczonych obowiązuje ustawowa płaca minimalna. Obecnie wynosi ona 7,25 dolara za godzinę pracy. Kiedy ostatnio podwyższono tę płacę minimalną? Możecie nie uwierzyć: w 2009 roku. Siedemnaście lat bez podwyżki płac dla najbiedniejszych z biednych. Od razu widać moralne bankructwo prezydenta, który wciąż rozbudowuje swój pałac o pozłacane budynki i który zarobił około dwóch miliardów dolarów więcej od objęcia urzędu na początku zeszłego roku. Poprzez spekulacje. Poprzez oszustwa.
Jak nawet najprostszy człowiek na świecie, jak nawet najmądrzejszy człowiek na świecie może usprawiedliwiać i popierać taki system?
Aby ukryć oszustwo, klasa rządząca w Ameryce uciekła się do tej samej sztuczki, którą pan Merz stosuje teraz w Niemczech: finansowania wojen za pomocą długu. W ten sposób Stany Zjednoczone, w wyniku niekończącej się serii wojen, zgromadziły około 40 bilionów dolarów długu (40 000 miliardów dolarów), którego nigdy nie będą w stanie spłacić. Same odsetki stanowią obecnie największą pojedynczą pozycję wydatków w budżecie, przekraczając bilion dolarów rocznie.
Co można było sfinansować za te wszystkie pieniądze? Ale nie o to chodzi. Nie chodzi o interesy obywateli. Państwo amerykańskie to system samobogacenia się dla wąskiej elity szaleńców. Nie da się inaczej opisać tych ludzi. To chore patrzeć na cierpienie ludzi, patrzeć, jak żyją w ubóstwie, podczas gdy samemu rozkoszuje się przewrotnym rozpasaniem. To chorzy ludzie, którzy stworzyli chory system, który teraz się rozpada. Bo nie jest zrównoważony. To była z pewnością tylko kwestia czasu. Po prostu nie chcieliśmy tego dostrzegać.
Wielkie osiągnięcie Trumpa
Kiedy reporter zapytał go, czy z perspektywy czasu postąpiłby inaczej w sprawie wojny z Iranem, Donald Trump odpowiedział, że postąpiłby dokładnie tak samo. I to po tym, jak wola ludu została wyrażona w wyborach. Cóż więcej można dodać?
Gdyby Donald Trump dotrzymał obietnic wyborczych, byłby teraz czczony w swoim kraju jako bohater. Ale złamał niemal wszystkie, sprowadził trudności i nieszczęścia na swój kraj i swój naród, i wciąż podąża ścieżką szaleństwa. Czy to jest demokracja?
Jaskrawy sposób, w jaki Trump obnażył system, należy jednak uznać za pewnego rodzaju zasługę, ponieważ każdy, kto ma oczy otwarte, może teraz wyraźnie dostrzec, na co cierpi kraj: klasa polityczna w demokracjach jest kupiona i działa zgodnie z interesami tych, którzy finansują tych polityków.
Kluczowe pytanie brzmi teraz, czy wystarczająca część społeczeństwa jest gotowa przyznać, że polityka w kapitalizmie to kolosalne oszustwo. Jeśli tak, to z pewnością konsekwencją musi być: system musi zniknąć. Czy nie? I ta klasa polityczna również musi zniknąć. Czy nie? Jednak wciąż jest przed nami długa droga.
Oczywiście, głębokie państwo się nie podda. Ani syjoniści, ani państwo Izrael. Izraelczycy już starają się nie tylko zgarnąć 4 miliardy dolarów corocznej pomocy obiecanej przez Amerykanów, która jest obecnie przedmiotem kontroli, ale także zapewnić sobie kontrakt dający im tajny dostęp do wszystkich amerykańskich systemów uzbrojenia. Nazywają to współpracą. Jeśli choć trochę znasz sposób myślenia tych psychopatów, wiesz, że skruszone pogodzenie się z losem w chwili porażki nigdy nie jest dla nich opcją. Zawsze próbują czegoś więcej.
Ludzie muszą uwolnić się od swoich władców.
Teraz mamy szansę uświadomić sobie, że przez lata naszego życia byliśmy manipulowani i kierowani w określonym kierunku, aby służyć systemowi politycznemu i gospodarczemu, który nie ma na sercu naszych najlepszych interesów.
Dlatego nieuchronnie wkrótce staniemy przed koniecznością prawdziwego wyzwolenia, reprezentowania naszej wolności i naszych interesów niezależnie, we współpracy z ludźmi o podobnych poglądach.
Ta refleksja nie jest nowa, ale ma tysiące lat: wolny obywatel jest jednocześnie władcą i rządzonym. Nie ma odrębnej kasty rządzącej. Rządzi społeczność. Historia zna wiele przykładów na to zjawisko.
Jednym z wyzwań w tym procesie jest sprowadzenie społeczności do skali ludzkiej. Ma to związek zarówno z jej składem etnicznym, jak i liczbą członków. Mówiąc wprost: 83 miliony to po prostu za dużo. Tak jak 340 milionów w USA to zdecydowanie za dużo, aby istniała demokracja lub jakakolwiek alternatywna, sprawiedliwa forma reprezentacji. Ojcowie Założyciele Stanów Zjednoczonych zdawali sobie z tego sprawę. Jednak obecna wielkość jest idealna dla rządzących. Im większa, tym łatwiej im się rządzić.
Nie uczynicie Niemiec Niemcami ponownie, głosując na inną partię lub mianując inną osobę kanclerzem. Bo nie chodzi o partie i osobowości. Chodzi o tożsamość, kulturę, historię, tradycje, etykę, interesy i konkretne sprawy.
Przykłady alternatywnych podejść z historii
Grecja, Ateny, V i IV wiek p.n.e.: Demokracja partycypacyjna, wspólnotowa, w której nie każdy miał prawo głosu. Ale ci, którzy mieli prawo głosu, od 30 000 do 50 000 mężczyzn (około 20% populacji), musieli być również gotowi tchnąć życie w swoją społeczność, wziąć na siebie odpowiedzialność. Niemal co tydzień spotykało się nawet 6000 z nich, a niemal każdy z nich był mianowany na jedno lub więcej stanowisk w ciągu swojego życia. Losowo. Nie w wyborach. Na rok.
Zasada wolności: rządzić i być rządzonym. Jednocześnie. Bez polityków. Bez rządzącej kasty.
W XIV i XV wieku losowanie urzędników było praktykowane we Florencji i innych miastach włoskich. Później przyjęto je również we Frankfurcie i Münsterze, a następnie w Barcelonie i Murcji. W 1492 roku król Hiszpanii Ferdynand II ogłosił, że miasta, które wprowadziły loterie jako metodę wyboru urzędów publicznych, „muszą, w harmonii i równości, w pokoju i bez okazywania emocji, kierować się dobrem swoich obywateli”.
No i oczywiście istniało Wolne Państwo Retyckie, które istniało w latach 1471–1799 na terenie obecnego kantonu Gryzonia w Szwajcarii. Był to system demokracji bezpośredniej i komunalizmu. Ważne decyzje zapadały w Zgromadzeniu Federalnym i referendach na szczeblu gmin (łącznie 49 gmin). Nie było głowy państwa.
Demokracja lokalna opiera się na trzech filarach: decentralizacji, konsultacjach z obywatelami i bezpośrednim podejmowaniu decyzji przez obywateli.
Chcesz powiedzieć, że dziś już to nie jest możliwe? Oczywiście, że jest.
Trwały moment
Współczesny obywatel jest na ogół leniwy i bierny, a zatem chętniej da się prowadzić niż weźmie odpowiedzialność za własne życie. Panie i panowie z państwa głębokiego o tym wiedzą. Spróbują wydmuchać piasek z trybów, a potem będą postępować jak zwykle. Ból, agonia okoliczności życiowych, niestety muszą być na tyle okrutne, by przezwyciężyć uporczywy element bezwładności. Taka jest logika.