Czy czas Zełenskiego dobiega końca?

Opublikowany 2026-09-04 przez Mirosław Dakowski

Thomas Röper anti-spiegel.ru/das-council-von-foreign-relation-fordert-de-facto-selensky-zu-entmachten

Czy czas Zełenskiego dobiega końca?

Rada Stosunków Zagranicznych w istocie domaga się odsunięcia Zełenskiego od władzy.

Chociaż niemieckie media ignorują otwarty konflikt między Zełenskim a jego zachodnimi zwolennikami, jest to fakt. Teraz artykuł w „Foreign Policy” ujawnia, że Zełenski może zostać zamordowany.

Anti-Spiegel 4 wrzesień 2026

Od miesięcy relacjonuję spór między Zełenskim a UE i wygląda na to, że niezadowolenie z Zełenskiego narasta również w USA. Przyczyn jest wiele.

Chociaż UE kilka miesięcy temu zdecydowała się na zaciągnięcie 90 miliardów euro pożyczki dla Ukrainy, opóźnia wypłaty pilnie potrzebnej Kijowowi pożyczki, ponieważ w zamian domaga się zmian w prawie 20 ukraińskich ustawach. Zmiany te pozwoliłyby UE przejąć kontrolę nad ukraińskimi służbami bezpieczeństwa i organami ścigania – a w efekcie kontrolę nad krajem. Zełenski jednak jak dotąd odmawia podporządkowania się, co stanowi pierwszy poważny punkt sporny.

Drugim punktem spornym jest nominacja Fiodorowa, byłego ministra obrony, którego Zełenski zwolnił półtora miesiąca temu wbrew woli Zachodu, ponieważ stał się zbyt potężny i zbyt popularny, a tym samym stanowił zagrożenie dla władzy Zełenskiego. Ta decyzja personalna rozgniewała również Stany Zjednoczone, dokąd Fiodorow demonstracyjnie poleciał kilka dni temu po objęciu stanowiska doradczego we włoskim Ministerstwie Obrony. Oba te wydarzenia pokazują, że Europejczycy i Amerykanie demonstracyjnie chronią Fiodorowa, który teraz bezpośrednio i otwarcie atakuje Zełenskiego, publicznie oskarżając go o korupcję i domagając się nowych wyborów.

Toczy się gra o wysoką stawkę, w której UE wstrzymuje pilnie potrzebne fundusze Zełenskiemu, podczas gdy Zełenski liczy na to, że UE ostatecznie je uwolni, ponieważ chce kontynuować wojnę z Rosją i zapobiec upadkowi Ukrainy z powodu braku funduszy. Zełenski najwyraźniej uważa, że ma przewagę, mimo że to on prosi o pomoc.

Zachód wciąż jednak ma asa w rękawie: może w każdej chwili odsunąć Zełenskiego od władzy, na przykład poprzez oskarżenia o korupcję (lub inne sztuczki i intrygi). Wydaje się to teraz realną możliwością, ponieważ w „Foreign Policy”, gazecie wpływowego think tanku Council in Foreign Relations, ukazał się artykuł, który jest wyraźnie krytyczny wobec Zełenskiego i kończy się wezwaniem do jego obalenia.

Przetłumaczyłem ten artykuł, ponieważ taka treść nie pojawiła się jeszcze w niemieckich mediach. (źródło foreignpolicy/ukraine-war-zelensky-corrupton-scandal-cabinet-election/)

Początek tłumaczenia

==========================================

Wahania nastroju na Ukrainie

Opinia publiczna staje się niechętna Zełenskiemu z powodu obaw o korupcję i lat wojny.

Przez większość jego prezydentury, a zwłaszcza od czasu rozpoczęcia przez Rosję wojny na pełną skalę, ukraińscy wyborcy jednoczyli się wokół Wołodymyra Zełenskiego jako filaru odporności i jedności narodu. I nie bez powodu: był skutecznym przywódcą w czasie wojny i pomógł zmobilizować demokratyczny świat w imieniu Ukrainy.

Ale teraz, po ponad siedmiu latach urzędowania, czterech i pół roku wojny z Rosją i serii skandali z udziałem jego ekipy kierowniczej i bliskich przyjaciół, Zełenski najwyraźniej stracił poparcie polityczne kraju. Sondaż opublikowany na początku sierpnia wskazuje na znaczną zmianę nastrojów wśród Ukraińców, sugerując, że wielu z nich straciło zaufanie do Zełenskiego i przy najbliższej okazji odsunęłoby go od władzy.

Ta zmiana w opinii publicznej prawdopodobnie nasili się w obliczu nowego skandalu z udziałem bliskiego otoczenia prezydenta. Niestety, Zełenski prawie nie skomentował domniemanych nadużyć swoich najbliższych powierników. Twierdzi, że nie jest objęty śledztwem agencji antykorupcyjnych, co jest twierdzeniem mylącym, ponieważ ukraińska konstytucja zabrania takim instytucjom prowadzenia śledztw lub ścigania urzędującego prezydenta.

Ten brak moralnego kompasu jest tym bardziej szokujący, biorąc pod uwagę wzniosłe obietnice, jakie Zełenski złożył podczas kampanii wyborczej w 2019 roku, gwarantując postawienie w stan oskarżenia i skazanie skorumpowanych urzędników w ciągu kilku miesięcy od objęcia urzędu. Mimo to ponad tuzin deputowanych z jego partii, liczni ministrowie i pracownicy jego administracji prezydenckiej zostali oskarżeni lub postawieni w stan oskarżenia o korupcję i nielegalne wzbogacenie.

Najnowsze sondaże przeprowadzone przez ukraiński instytut sondażowy SOCIS pokazują, że Ukraińcy postrzegają obecnie korupcję jako problem poważniejszy niż sama wojna, częściowo dlatego, że łączą losy Ukrainy na polu bitwy z korupcją na najwyższych szczeblach władzy. Aż 90% Ukraińców uważa, że korupcja osiągnęła wysoki lub ekstremalnie wysoki poziom. Najbardziej wyraźnym i znaczącym wskaźnikiem tej zmiany jest jednak fakt, że prawie 57% Ukraińców obwinia Zełenskiego za powszechną korupcję, co stanowi prawie dwukrotność wyniku podobnego sondażu SOCIS przeprowadzonego w kwietniu 2025 roku. Sondaż SOCIS przewiduje również, że w drugiej turze wyborów trzech różnych rywali pokona go miażdżącą przewagą około 2 do 1.

Spadek popularności Zełenskiego jest w dużej mierze wynikiem jego własnej filozofii rządzenia, opartej na rządach niewielkiej grupy urzędników cenionych za osobistą lojalność. Przez lata Zełenski chwalił i bronił tego wysoce scentralizowanego systemu rządzenia, w którym praktycznie wszystkie decyzje zapadają w gabinecie prezydenta. W grudniu 2023 roku zasłynął stwierdzeniem, że krajem rządzi zespół pięciu lub sześciu kluczowych menedżerów. Taka centralizacja, choć niekonstytucyjna, była od dawna akceptowana przez społeczeństwo jako konieczna w obliczu stanu wyjątkowego.

Jednak w ciągu ostatniego roku liczne skandale w bliskim otoczeniu Zełenskiego podważyły zaufanie publiczne, a jego system rządów, oparty na bliskich zaufanych i menedżerach, legł w gruzach. Czterech czołowych menedżerów Zełenskiego jest oskarżonych o nielegalne działania.

Andrij Smirnow, były wiceszef Administracji Prezydenta, został oskarżony przed Najwyższym Sądem Antykorupcyjnym o nielegalne wzbogacenie i pranie pieniędzy. W styczniu Rostisław Szurma, były wiceszef ds. ekonomicznych w Administracji Prezydenta, otrzymał wezwanie pod zarzutem udziału w wielomilionowym oszustwie związanym z dotowanymi przez państwo „zielonymi taryfami” generowanymi przez elektrownie słoneczne jego brata. Obecnie mieszka w Niemczech i nie wrócił na Ukrainę.

Oleg Tatarow, wiceszef Administracji Prezydenta i prawdopodobnie najbardziej wpływowy doradca Zełenskiego, prawdopodobnie skorzystał na przeniesieniu sprawy o korupcję przeciwko niemu z niezależnego Narodowego Biura Antykorupcyjnego Ukrainy (NABU) do Prokuratury Generalnej, która znajduje się w rękach zwolenników Zełenskiego.

No i oczywiście mamy jeszcze niesławną sprawę Andrieja Jermaka, byłego szefa sztabu Zełenskiego, który w maju został oskarżony przez NABU i Specjalną Prokuraturę Antykorupcyjną (SAP) o pranie pieniędzy. Jest on oskarżony o przynależność do grupy, która prała nielegalne środki i wykorzystywała część z nich do finansowania budowy luksusowych nieruchomości. Obecnie przebywa na wolności za kaucją.

19 sierpnia Irina Mudraja została zdymisjonowana ze stanowiska wiceszefa Administracji Prezydenta. Stało się to po dochodzeniu prowadzonym przez NABU w ramach „Operacji Forrest Gump” w sprawie domniemanego prania pieniędzy na kwotę 3,3 miliona dolarów, które rzekomo zostały przetworzone przez bank państwowy w celu zapewnienia kaucji byłemu ministrowi.

Działania Mudraji mają dalekosiężne konsekwencje, ponieważ najwyraźniej sięgają wyższych szczebli hierarchii. Śledczy przedstawili dowody w postaci rozmów telefonicznych, w których zeznała, że ułatwiła nielegalne pozyskanie pieniędzy na kaucję na polecenie swojego „szefa”. Wielu ukraińskich dziennikarzy podejrzewa, że wspomnianym przez nią „szefem” jest prawdopodobnie Kirył Budanow, szef administracji prezydenckiej, który rzekomo zainicjował działania mające na celu pozyskanie pieniędzy na kaucję na polecenie prezydenta Zełenskiego.

Co więcej, Timur Mindicz, kluczowy partner biznesowy w firmie producenckiej Zełenskiego, zajmującej się produkcją filmową i telewizyjną, oraz wspólnik Serhija Szefira, jest uwikłany w poważny skandal korupcyjny. Po objęciu urzędu prezydenta Zełenski powierzył Szefirowi zarządzanie częścią swoich aktywów. Przechwycone rozmowy i akty oskarżenia ukraińskiej agencji antykorupcyjnej sugerują, że Mindicz należał do organizacji przestępczej, w skład której rzekomo wchodzili były minister sprawiedliwości i energetyki, były wicepremier oraz szef sztabu Zełenskiego. Grupa ta jest oskarżona o wymuszenia, czerpanie korzyści z faworyzowania państwa oraz defraudację dochodów z instytucji państwowych. Przechwycone rozmowy wskazują również, że Rustem Umerow, niedawno mianowany przez prezydenta szefem ukraińskiego wywiadu zagranicznego, mógł promować prywatne interesy Mindicza.

Kiedy wybuchła afera Mindicza, rząd Zełenskiego najwyraźniej wykorzystał Prokuraturę Generalną i Służbę Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU) do wszczęcia kilkunastu śledztw przeciwko agentom NABU i aresztowania kilku osób pod zarzutem zdrady i współpracy z wrogiem. Niektóre z tych zarzutów dotyczyły śledczego Wiktora Husarowa i wysokiego rangą urzędnika ds. walki z korupcją Rusłana Mahamedrasulowa, którzy obaj prowadzili śledztwo w kręgu przyjaciół, zaufanych i doradców Zełenskiego. Ataki te, postrzegane przez niektórych jako próba zdyskredytowania agencji antykorupcyjnych, zbiegły się z inicjatywami legislacyjnymi biura i partii Zełenskiego, mającymi na celu położyć kres niezależności NABU i SAP.

Po tygodniu masowych protestów i nacisków ze strony zachodnich darczyńców Zełenski ustąpił. Zarzuty zdrady wobec Husarowa zostały ostatecznie wycofane, a Mahamedrasulow został zwolniony z aresztu. Większość aktywistów antykorupcyjnych uważa jego zarzuty za bezpodstawne.

Spadająca popularność Zełenskiego była również wynikiem jego nieprzewidywalnej polityki kadrowej. Pierwszy poważny cios dla popularności Zełenskiego nastąpił w lutym 2024 roku wraz z dymisją generała Walerija Załużnego, popularnego i odnoszącego sukcesy naczelnego dowódcy ukraińskich sił zbrojnych. Następnie zdymisjonowano Dmytro Kulebę, jego ministra spraw zagranicznych, a ostatnio, w połowie lipca, po zaledwie sześciu miesiącach urzędowania, ministra obrony Michaiła Fiodorowa, który odegrał kluczową rolę w cyfryzacji Ukrainy i przejściu na wojnę wspieraną sztuczną inteligencją i dronami. Wszyscy zdymisjonowani urzędnicy cieszyli się wysokim zaufaniem społecznym i powszechną popularnością na Ukrainie.

Częste dymisje kluczowych urzędników również osłabiły poparcie dla Zełenskiego. Podczas jego prezydentury ośmiu ministrów obrony i siedmiu ministrów gospodarki. Nieco lepiej radzili sobie premierzy; było ich w sumie pięciu, z czego trzej działali cicho i ulegle wobec Zełenskiego i jego najbliższych współpracowników.

W przeszłości Zełenski odzyskiwał siły po spadkach poparcia, na przykład po dymisji Załużnego i publicznym konflikcie w Białym Domu z prezydentem USA Donaldem Trumpem i wiceprezydentem J.D. Vance’em. Jednak od zeszłego lata niezadowolenie społeczne z oskarżeń o korupcję wobec bliskiego otoczenia Zełenskiego i niedawnej dymisji Fiodorowa umocniło rozczarowanie społeczeństwa.

Ukraińscy wyborcy z pewnością rozumieją, że przeprowadzenie wyborów w trakcie wojny z ciągłymi rosyjskimi atakami na miasta i cele cywilne byłoby trudne. Istnieją ważne powody, dla których ukraińska konstytucja przekłada wszystkie wybory w czasie wojny. Prawie dwie trzecie Ukraińców objętych sondażem SOCIS popiera szybkie przeprowadzenie nowych wyborów w przypadku osiągnięcia wynegocjowanego zawieszenia broni lub porozumienia pokojowego.

Choć Zełenski cieszy się dużym poparciem, reprezentowanym przez ponad 20 procent wyborców, niewielu wyborców innych kandydatów poparłoby go, gdyby ich przeciwnik nie zakwalifikował się do drugiej tury wyborów. Nic więc dziwnego, że sondaż SOCIS przewiduje obecnie, że Zełenski przegra w drugiej turze z Zalużnym (34% do 66%), Fiodorowem (36% do 64%) i Budanowem (38% do 62%).

Jakie są konsekwencje spadku popularności Zełenskiego w drugiej turze wyborów?

Chociaż sondaż SOCIS pokazuje, że 55 procent Ukraińców uważa Zełenskiego za wodza nieskutecznego, społeczeństwo wykazuje silną jedność i rozumie, że musi nadal wspierać Zełenskiego jako głównodowodzącego narodu w czasie wojny, nawet jeśli nie akceptuje jego polityki wewnętrznej i stylu rządzenia.

Jednak nie wszystko w ukraińskiej kampanii wojskowej zależy od Zełenskiego i państwa. Odporność i innowacyjność narodu ukraińskiego odegrały kluczową rolę w odwróceniu losów wojny na polu bitwy. Społeczeństwo obywatelskie odpowiedziało na początkowe wezwanie do mobilizacji i nadało nowy impuls oporowi kraju. Ta niewielka grupa, głównie aktywiści organizacji pozarządowych, początkowo wyszkoliła tysiące bojowników w operacjach dronów, tworząc w ten sposób rynek dla dronów wojskowych, finansowanych najpierw poprzez crowdfunding, a później przez państwo.

Jednocześnie wysoki poziom niepopularności Zełenskiego stwarza ryzyko. Niezadowolenie z jego przywództwa może obniżyć morale w walkach. Co więcej, Ukraina zmaga się już z poważnym problemem odmowy służby wojskowej ze względu na przekonania. Rosnący cynizm społeczeństwa wobec osób sprawujących władzę może zaostrzyć ten problem. Równie niepokojący jest wzrost liczby ataków na cele cywilne. Nadchodząca zima wystawi na próbę morale Ukrainy, ponieważ Rosja, w obliczu braku systemów obrony przeciwrakietowej, ma poważnie zakłócić dostawy energii elektrycznej i ciepła na Ukrainę. Ciągłe przerwy w dostawie prądu i rosnące zniszczenia infrastruktury cywilnej wymagają obywatelskiej odwagi i przywództwa, które – jak w przeszłości – mogą zainspirować społeczeństwo do wytrwałości. Nie jest jasne, jak długo Zełenski będzie w stanie pełnić tę rolę i jak skutecznie.

Istnieją dwa możliwe rozwiązania tego problemu. Pierwsze, czyli przeprowadzenie wyborów w czasie wojny, cieszy się niewielkim poparciem wśród ludności ukraińskiej, jest niezwykle skomplikowane logistycznie i obecnie nielegalne. Drugie podejście zakłada gruntowną reformę systemu rządzenia poprzez ograniczenie wpływu prezydenta na politykę wewnętrzną, utworzenie rządu jedności narodowej i umożliwienie dostępu do kompetentnych i nieskorumpowanych urzędników z konkurencyjnych partii, a także do licznych kompetentnych urzędników, których Zełenski zdymisjonował, ponieważ uważał ich za potencjalnych konkurentów.

Niestety, nic nie wskazuje na to, że Zełenski jest zdolny do podjęcia takiego kroku. Zawsze miał absolutne zaufanie do swoich decyzji i otaczał się grupą lojalnych zwolenników, którzy rzadko kwestionują jego osądy. Era scentralizowanych rządów niewielkiej grupy kolesiów dawno minęła, a zachodni przywódcy i jego własny naród powinni przy każdej okazji namawiać go do podjęcia działań w celu zapewnienia jedności narodowej i skutecznego rządzenia. Ponieważ jego polityczna przyszłość legła w gruzach nadszedł czas, aby spróbował czegoś nowego. Ukraina w stanie wojny żąda przynajmniej tego.

Paradoks amerykańskiego diesla: niedobór, a nie cierpienie

Opublikowany 2026-09-02 przez Mirosław Dakowski

Paradoks amerykańskiego diesla: niedobór, a nie cierpienie

1 września 2026 r.przez Larry’ego C. Johnsona sonar21/americas-diesel-paradox-a-shortage-it-is-supplying-not-suffering

Zdaję sobie sprawę, że wszyscy są zafascynowani wznowieniem ataków USA na Iran. Iran właśnie zakończył drugą falę ataków na amerykańskie cele wojskowe w Bahrajnie, Kuwejcie i Jordanii. Napiszę o tym jutro.

Dzisiaj chcę skupić się na rzeczywistym stanie dostaw oleju napędowego w Stanach Zjednoczonych i jego implikacjach dla wojny z Iranem. Jestem wdzięczny czytelnikowi – panu o imieniu Bryan – i Karlowi Millerowi za poniższą analizę. Zebrałem i podsumowałem ich argumenty.

Mówiłem w różnych podcastach, że Ameryka ma niedobór oleju napędowego. Zapasy destylatów osiągają poziomy nienotowane od dekad, ceny oleju napędowego na stacjach stale rosną, a sektory transportu ciężarowego, rolnictwa i przemysłu, które wykorzystują średnie destylaty, odczuwają to. Jednak uważny czytelnik – czyli Bryan – który przeanalizował cotygodniowe dane Agencji Informacji Energetycznej (EIA), dane dotyczące transakcji Strategic Petroleum Reserve oraz wyniki rafinerii za drugi kwartał, zadał niewygodne pytanie, a doświadczony analityk rynku energetycznego – utalentowany Karl Miller – który przeanalizował ten sam obraz, posunął go jeszcze dalej.

Razem opisują oni coś poważniejszego niż niedobór: amerykański system rafineryjny, który nie tyle cierpi na niedobór paliwa, co stoi okrakiem na globalnym niedoborze, pobierając za niego rentę, podczas gdy krajowy konsument płaci jego cenę.

Liczby te nie opisują awarii produkcyjnej

Zacznijmy od tego, jak wyglądałby prawdziwy niedobór krajowy: spadająca produkcja, rosnący popyt i wyczerpane zapasy w celu pokrycia luki. Dane pokazują wręcz odwrotną sytuację.

Biorąc za punkt odniesienia czterotygodniową średnią z okresu bezpośrednio poprzedzającego wojnę i porównując ją z danymi EIA do 21 sierpnia, produkcja destylatów w USA faktycznie wzrosła – z około 4,83 do 5,22 mln baryłek dziennie. Podaż produktu krajowego, będąca wskaźnikiem konsumpcji, spadła – z około 4,20 do 3,80 mln baryłek dziennie. Jednak zapasy nadal się kurczyły. Zmienną uzgadniającą jest eksport.

Eksport destylatów wzrósł z około 1,10 do 1,80 mln baryłek dziennie; eksport paliwa lotniczego prawie się podwoił, z około 222 000 do 405 000. W sumie Stany Zjednoczone eksportują obecnie za granicę od 700 000 do 900 000 dodatkowych baryłek oleju napędowego i paliwa lotniczego dziennie w porównaniu z poziomem sprzed wojny – mimo że w kraju spala się mniej oleju napędowego.

Jeśli produkcja rośnie, a konsumpcja krajowa spada, spadek zapasów nie może być problemem produkcyjnym. Znaczna część produktu po prostu opuszcza kraj. Ta pojedyncza obserwacja zmienia obraz całej historii.

Surowiec jest tam

Oczywistą odpowiedzią jest to, że rafinerie są pozbawione ropy naftowej — dostawy z Zatoki Perskiej utracone w wyniku zakłóceń w Ormuz. Dane dotyczące importu komplikują to. Kanadyjska ropa naftowa, podstawa amerykańskiej diety wysokokwaśnej, jest zasadniczo niezmieniona, osiągając prawie cztery miliony baryłek dziennie przed i po wybuchu wojny. Wenezuelska ropa naftowa gwałtownie wzrosła — z około 171 000 do około 637 000 baryłek dziennie, prawie pół miliona baryłek dodatkowego ciężkiego surowca. A szeroko cytowana liczba „8 procent z Zatoki Perskiej” wydaje się opisywać 8 procent amerykańskiego importu ropy naftowej , a nie 8 procent całkowitej podaży ropy naftowej lub przepustowości rafinerii — znacznie mniejszą dziurę w bilansie narodowym, niż sugeruje to ujęcie.

Istnieją realne zastrzeżenia regionalne i jakościowe: rafineria w Kalifornii nie może z dnia na dzień wyczarować Western Canadian Select, a konfiguracje poszczególnych zakładów mają ogromne znaczenie. Jednak na poziomie krajowym dowody na to, że amerykańskie rafinerie zostały zasadniczo pozbawione ropy, są nikłe.

Strategiczna Rezerwa Ropy Naftowej wzmacnia ten argument, zamiast go podważać. Rezerwy spadły z około 415 milionów baryłek do około 290 milionów — dramatyczny spadek. Ale były to w dużej mierze wymiany , a nie stała sprzedaż: odbiorcy są umownie zobowiązani do zwrotu ropy naftowej z baryłkami premium na wierzchu, a spłaty rozpoczynają się w listopadzie 2026 r. i trwają do 2028 r. Z czasem SPR powinna odzyskać więcej, niż pożyczyła. Odbiorcami byli giganci — Marathon, ExxonMobil, Shell, Phillips 66, BP — ale także duzi handlarze surowcami: Trafigura, Macquarie, Vitol, Mercuria, Gunvor. A niektóre z tych baryłek nigdy nie zostały w domu; ładunki przetransportowano do Europy, Turcji i Azji. Departament Energii określił tę operację jako stabilizację globalnej podaży. Jest to uzasadniony wybór polityczny — ale to zupełnie co innego niż zmniejszanie rezerw, ponieważ amerykańskie rafinerie zaczęły się wyczerpywać.

Renta niedoboru

To, co ukrywają krajowe ramy niedoborów, to marża rafineryjna, a to właśnie marża stanowi całą historię. Spread na ropie naftowej – marża brutto rafinerii w stosunku do ropy naftowej – osiągnął w 2026 roku coś, czego nigdy wcześniej nie robił i wciąż bije nowe rekordy. Najpierw przekroczył 102 dolary za baryłkę 17 sierpnia, po raz pierwszy w historii przekraczając 100 dolarów; następnie, gdy wojna amerykańsko-irańska rozgorzała na nowo w weekend 30 sierpnia – atak USA na wyspę Larak w Cieśninie Ormuz, irańska odpowiedź rakietowo-dronowa na bazy amerykańskie oraz nowe groźby Trumpa wobec głównego irańskiego terminalu eksportowego ropy naftowej na wyspie Kharg – 1 września osiągnął nowy rekord wszech czasów, przekraczając 106 dolarów. Normalna cena wynosi od 20 do 40 dolarów. Co najważniejsze, nie jest to historia cen ropy. Nawet gdy wznowione strajki podniosły cenę ropy Brent z powrotem powyżej 91 dolarów, a WTI do połowy lat 80., premia oleju napędowego w stosunku do ropy naftowej wzrosła, a nie spadła: od przedwojennego poziomu bazowego z końca lutego, olej napędowy o ultraniskiej zawartości siarki wzrósł o około 71 procent, podczas gdy Brent tylko o około 26 procent. To historia rafinacji : z kilkoma milionami baryłek dziennie globalnych mocy rafineryjnych wyłączonych z eksploatacji — strajki ukraińskich rafinerii w Rosji, szkody na Bliskim Wschodzie, rosyjski zakaz eksportu oleju napędowego, utracone przepływy produktów z Ormuzu — świat nie jest w stanie przetworzyć wystarczającej ilości ropy naftowej na średnie destylaty, a marginalna baryłka oleju napędowego jest wystawiana na aukcję. Cena detaliczna oleju napędowego utrzymuje się obecnie w pobliżu wojennego maksimum, około 5,63 dolara za galon, a krajowe zapasy destylatów są najniższe w historii. Niezależni analitycy handlowi postawili tę samą diagnozę co korespondenci: światu nie brakuje ropy naftowej w tradycyjnym sensie; brakuje mu mocy przerobowych na olej napędowy i paliwo do silników odrzutowych.

Wyniki rafinerii pokazują, kto na tym zarabia. Dochód netto w drugim kwartale wzrósł niemal czterokrotnie w całym sektorze – Marathon z około 1,2 mld USD do 5,1 mld USD, Valero z około 714 mln USD do 3,7 mld USD, Phillips 66 z około 900 mln USD do 3,8 mld USD, segment produktów Exxon z około 1,37 mld USD do 5,47 mld USD – przy marżach rafineryjnych na baryłkę, które wzrosły lub wzrosły, a Exxon odnotował rekordową produkcję oleju napędowego w drugim kwartale. Mechanizm jest elegancki i całkowicie legalny: kup po obniżonej cenie ciężko kwaśną kanadyjską i wenezuelską ropę naftową, przepuść ją przez zaawansowane procesy koksowania i hydrokrakingu, a następnie sprzedaj gotowy destylat na rynku światowym, gdzie marże na niedobory są ogromne. Ponowne zagrożenie ze strony Ormuzu tylko zaostrza pozycję: gdy ogranicza się dostawy ropy średnio- i ciężko kwaśnej z Bliskiego Wschodu, złożone rafinerie na wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej zoptymalizowane pod kątem kwaśnych surowców podbijają ceny alternatyw, wzmacniając różnice między cenami ropy ciężko-kwaśnej w USA i Kanadzie — Mars był notowany z premią do WTI na wiosennym szczycie, najsilniejszym od 2020 r., a dyskonto Western Canadian Select zawęziło się do wielomiesięcznych maksimów — więc baryłki w centrum tego handlu stają się cenniejsze, a nie mniej, za każdym razem, gdy cieśnina jest zagrożona. To nie jest profil niedoboru rafinerii. To profil niezwykle cennej pozycji rafineryjnej. Szacunkowa wartość produktu brutto w stosunku do ropy naftowej tylko dzięki wzrostowi eksportu oleju napędowego i silników odrzutowych wynosi blisko 85 milionów dolarów dziennie — w ujęciu rocznym rzędu 31 miliardów dolarów — co, niezależnie od rzeczywistych kosztów prowadzenia rafinerii, jest uczciwą miarą bodźca w grze.

Nowe spojrzenie: dostawca wahadłowy, a nie ofiara niedoborów

Złóż elementy w całość, a obraz się odwróci. Światu naprawdę brakuje oleju napędowego i silników odrzutowych. Stanom Zjednoczonym nie brakuje ani ropy naftowej, ani zdolności rafineryjnych. Ich intensywnie wykorzystywany system rafinacji stał się głównym dostawcą równoważącym niedobór na globalnym rynku produktów – intensywnie działając, eksportując na zagraniczne rynki i w konsekwencji wyczerpując własne zapasy, podczas gdy amerykańscy konsumenci płacą ceny ustalone przez globalny niedobór. Konsument ponosi znaczną część kosztów niedoboru; sektor rafineryjny przejmuje znaczną część renty niedoboru. Stwierdzenie „Ameryka ma niedobór oleju napędowego” obala to rozróżnienie. Ameryka nie ma problemu z produkcją oleju napędowego . Ameryka uczestniczy w globalnym niedoborze oleju napędowego – jako arbitrażysta ostatniej szansy.

Warstwa geopolityczna

Istnieje strategiczny wymiar, którego czytelnik starannie nie przeceniał, i który zasługuje na taką samą ostrożność w tym przypadku. Stany Zjednoczone gwałtownie zwiększyły swój dostęp do wenezuelskiej ciężkiej ropy naftowej dokładnie w momencie, gdy dostęp Chin do jej dostaw i inwestycji został ograniczony – dając Waszyngtonowi kolejne duże, ciężkie i kwaśne źródło dla rafinerii w Zatoce Meksykańskiej, jednocześnie pozbawiając chińskiego klienta jednego ze swoich stałych dostawców. W przypadku Wenezueli wypieranie chińskich i rosyjskich interesów wydaje się dość oczywiste. W przypadku Ormuz tak nie jest: zakłócenia wyraźnie stawiają Chiny w niekorzystnej sytuacji, biorąc pod uwagę ich zależność od ropy z Zatoki Perskiej i irańskiej, ale dowody nie dowodzą, że celem konfrontacji było pozbawienie Chin energii . Niemniej jednak szerszy schemat jest uderzający – około czterech milionów baryłek kanadyjskiej ropy dziennie, rosnący strumień ciężkiej ropy z Wenezueli, najbardziej zaawansowany kompleks rafineryjny na świecie, system SPR wykorzystywany jako międzynarodowy instrument stabilizacji rynku oraz eksport produktów z USA, który w coraz większym stopniu uzupełnia straty w dostawach z Bliskiego Wschodu i Rosji. To połączenie stawia Stany Zjednoczone w niezwykle silnej pozycji między globalną podażą ropy naftowej a światowym popytem na paliwo transportowe. Do jego produkcji nie jest potrzebny żaden spisek; rynki, wydarzenia militarne i ekonomika rafinerii mogą doprowadzić do niezwykłego rezultatu, którego nikt nie zaprojektuje.

Bardziej precyzyjna teza: dokąd właściwie trafiają te beczki?

Karl Miller, który recenzował pracę czytelnika, uznał mechanizm eksportu za właściwą diagnozę – zauważył wręcz, że jego własne wcześniejsze prace od dawna wskazywały na eksport produktów rafinowanych, a nie załamanie produkcji, jako główny czynnik zmniejszania się zapasów krajowych. Wysunął jednak bardziej konkretne wnioski dotyczące przeznaczenia i celu . Według jego oceny, znaczna część dodatkowego amerykańskiego oleju napędowego, paliwa lotniczego i nafty jest kierowana do Izraela i na szersze potrzeby armii USA poprzez nieprzejrzyste kanały handlowe i logistyczne, które zaciemniają tożsamość ostatecznego odbiorcy i unikają publicznej kontroli.

Kluczem, według jego relacji, jest Rotterdam i szerszy hub Amsterdam-Rotterdam-Antwerpia – kompleks magazynowania, mieszania i przeładunku, niekoniecznie miejsce docelowe. Konwencjonalna analiza zakłada, że ładunek rozładowywany jest w Rotterdamie i księgowany jako zwykły eksport komercyjny do Europy. Jego dane wskazują, że znaczna część tych przepływów jest najprawdopodobniej przekierowywana dalej, aby zaspokoić potrzeby izraelskiego i amerykańskiego wojska. Rafinerie i firmy handlowe nadal pobierają marże, przyznaje – ale „eksport dla zysku” opisuje jedynie widoczną warstwę finansową, a nie ostateczne miejsce docelowe lub strategiczne przeznaczenie baryłek. Przyznaje, że udowodnienie pełnego łańcucha wymagałoby dalszych listów przewozowych, pobrań z terminali, ruchów tankowców, kontraktów z Agencją Logistyki Obronnej (DAR) i ewidencji odbiorców, które po prostu nie są ujawniane. Argumentuje, że właśnie ta nieprzejrzystość jest sednem sprawy.

Jego podsumowanie całego systemu stanowi najściślejsze stwierdzenie tezy: globalny kryzys miał swoje źródło w utracie podaży destylatów średnio destylowanych i marży rafineryjnej; Stany Zjednoczone nie odnotowały ogólnokrajowego spadku dostępności ropy naftowej ani produkcji rafineryjnej; ich wysoce obciążony system stał się głównym światowym dostawcą bilansującym; a rekordowy popyt eksportowy przekłada globalny niedobór na spadające zapasy krajowe, wyższe koszty odtworzenia i ograniczone marże regionalne. Ponowne pozyskiwanie surowców i giełdy SPR utrzymywały rafinerie w działaniu – ale nie przyczyniły się do przywrócenia brakującej globalnej zdolności bilansującej produkt.

Dwie warstwy argumentacji

Sprawa składa się z dwóch etapów. Warto rozpatrywać je oddzielnie, ponieważ opierają się na różnych rodzajach dowodów.

Pierwsza to teza makroekonomiczna przedstawiona przez Bryana, oparta na dokumentach publicznych. To, że mamy do czynienia z globalnym niedoborem rafinacji, a nie z niedoborem amerykańskiej ropy ; że Stany Zjednoczone działają jako dostawca rezerwowy; że rekordowe pęknięcia napędzają rekordowe marże rafineryjne, jednocześnie drenując krajowe zapasy – wszystko to potwierdzają niezależne analizy handlowe i rynkowe, dane EIA o zapasach na najniższym poziomie od dziesięcioleci oraz dokumenty samych rafinerii. W tym przypadku korespondenci i dane głównego nurtu mówią to samo.

Drugim jest wniosek Karla Millera o tym, dokąd ostatecznie trafiają beczki, wysnuwany na podstawie widocznych dowodów i zmierzający do wniosku, którego same te dowody nie formułują. Zaczyna od udokumentowanych faktów: Stany Zjednoczone są głównym – według niektórych jedynym – dostawcą paliwa lotniczego JP-8 klasy wojskowej dla izraelskich sił powietrznych; łańcuchy paliwowe do Izraela charakteryzują się utrwalonym schematem luk w systemie AIS i transferów między statkami, które zakłócają śledzenie; a Rotterdam i szerszy węzeł ARA funkcjonują jako kompleks magazynowania, mieszania i przeładunku, a nie jako miejsce docelowe. Do tych danych dodaje on własne, zastrzeżone dane i na podstawie ich połączenia dochodzi do wniosku, że znaczna część dodatkowego amerykańskiego destylatu zrzucanego w Rotterdamie jest kierowana dalej do Izraela i na szersze potrzeby wojskowe USA – marża handlowa, którą przechwytują handlowcy, jest jedynie widoczną warstwą przepływu, którego ostateczny cel i przeznaczenie są celowo ukrywane. Ostatnie ogniwa łańcucha — kolejne listy przewozowe, wypłaty z terminalu, ruchy tankowców, umowy DLA, rejestry odbiorców — nie są ujawniane publicznie, więc wniosek można wysnuć raczej ze schematu niż z udokumentowanego zapisu transakcji; z jego interpretacji wynika, że właśnie ta nieprzejrzystość jest sednem sprawy.

We wtorek odbyłem swoją zwykłą pogawędkę z Winersami… Było to dwie godziny przed rozpoczęciem przez USA nowych ataków na Iran:

Larry C. Johnson o obecnej sytuacji strategicznej

Nima i ja rozmawialiśmy o wznowionym ataku USA na Iran, gdy nadeszła wiadomość, że Iran odpowiada atakiem:

Larry Johnson: Iran rozpoczyna ostrzał rakietowy: szybka odpowiedź po atakach USA

Mario zapytał mnie: „Czy Trump użyje broni nuklearnej?”

Ryan Dawson i ja omawiamy dzisiejszą przemoc w Zatoce Perskiej z Sulaimanem:

PILNE: IRAN ATAKUJE NA KUWEJT I BAHRAJN, KOLEJNE ATAKI WKRÓTCE z Larrym Johnsonem i Dawsonem

Irańskie rakiety niszczą amerykańską bazę F-35, Trump wznieca wojnę o Izrael

Opublikowany 2026-09-02 przez Mirosław Dakowski

Pepe Escobar: Irańskie rakiety niszczą amerykańską bazę F-35, Trump wznieca wojnę o Izrael

uncut-news.ch 1 września 2026 r. uncutnews-ch/pepe-escobar-irans-raketen-zerstoeren-us-f-35-stuetzpunkt-trump-laesst-den-krieg-fuer-israel-wieder-aufflammen

W obszernej rozmowie z Dannym Haiphongiem analityk geopolityczny Pepe Escobar uważa, że ten kontrast stanowi sedno obecnej sytuacji: z jednej strony mamy do czynienia z budowaniem systemu wielobiegunowego, a z drugiej – powrót do drabiny eskalacji, którą mediatorzy z Pakistanu, Kataru i Omanu chcieli jedynie porzucić.

Wywiad odbył się bezpośrednio po ataku USA na pozycje na wyspie Larak w Zatoce Perskiej i irańskim odwecie na jordańskie bazy, w których stacjonowały wojska amerykańskie. Escobar opisuje, jak obudził się „w piekle” po weekendzie spędzonym w Bretanii: zdjęcia ataku na Larak, kontrataki na bazy Muwaffaq Salti (Al-Azraq) i króla Husajna oraz drony zmierzające w kierunku bazy Al-Minhad na południe od Dubaju. Zdjęcia satelitarne i irańskie twierdzenia dotyczące hangarów, w których rzekomo stacjonowały F-35, są sporne; Jordania i Waszyngton mówią o przechwytach, Teheran o bezpośrednich trafieniach. Escobar postrzega eskalację nie jako odosobniony incydent, lecz jako symptom.

https://youtube.com/watch?v=WXIbMp5fisY%3Ffeature%3Doembed

Buduj i niszcz

Escobar celowo nie zaczyna od pocisków rakietowych, ale od szczytu SCO w Biszkeku. Miasto, jak zauważa Escobar, szybko się modernizuje; szczyt zbiega się z 25. rocznicą istnienia organizacji i kontynuuje wątek zeszłorocznego szczytu w Tianjinie. Ważne spotkania dwustronne już się odbywają: Putin i Xi, Putin i Modi. Oczekuje on, że następnego dnia zostanie wydana deklaracja potwierdzająca wielobiegunowe ambicje SCO. Jednocześnie we Władywostoku rozpoczyna się Wschodnie Forum Ekonomiczne – dla Escobara, centralne miejsce, gdzie Rosja, Chiny i partnerzy będą dyskutować o Syberii, Arktyce i Północnej Drodze Morskiej (nazywanej przez Pekin „Polarnym Jedwabnym Szlakiem”).

Na Zachodzie, jak twierdzi, oba aspekty są ledwo dostrzegane. Jeśli zapytasz setkę ekspertów z Waszyngtonu, czym jest SCO, kiedy powstała i kim są jej członkowie, w 99 przypadkach spotkasz się z pustymi spojrzeniami. Jednak, obok BRICS, SCO jest najważniejszą organizacją wielostronną w świecie wielobiegunowym. Założona w 2001 roku jako „Szanghajska Piątka” – Chiny, Rosja i trzy państwa Azji Środkowej – zaledwie trzy miesiące przed 11 września, początkowo zwalczała „trzy zła”: terroryzm, separatyzm i ekstremizm religijny. Escobar zwraca uwagę, że w tym czasie Pekin walczył już z wpływami CIA i MI6 w Sinciangu, a Moskwa zwalczała siatki wahhabicko-salafickie na Kaukazie Północnym. Później dołączyły Indie, Pakistan i Iran. To, co zaczęło się jako platforma antyterrorystyczna, stało się organizacją geoekonomiczną: w latach 2010. jej spotkania wypełnione były dyskusjami biznesowymi, często bez udziału przedstawicieli Zachodu. Deklaracja Tianjin 2025 umieściła już w centrum budowę porządku wielobiegunowego.

Łukaszenka przewidział dwa lata temu, że BRICS i SCO w końcu się połączą lub połączą. Escobar uważa to za logiczne: Rosja, Chiny i Iran są członkami obu formatów, Indie i Pakistan należą do SCO, a Pakistan mógłby zbliżyć się do BRICS. Jest jeszcze Eurazjatycka Unia Gospodarcza. Wszystkie trzy państwa wyznaczają plan integracji euroazjatyckiej. Relacje zachodnich mediów sprowadzają to do „spotkania autokratów” – i na tym historia się kończy.

Zawalona bezpieczna strategia

Potem nastąpił zwrot akcji. Pośrednicy z Pakistanu, wspierani przez Katar i Oman, z Turcją w tle i wsparciem Chin, pracowali w poprzednich dniach nad tymczasowym systemem żeglugi w Cieśninie Ormuz i uwolnieniem zamrożonych irańskich funduszy. Escobar i Larry Johnson śledzili ten proces niemal co godzinę. Oczekiwano, że Waszyngton powróci do Porozumienia o Porozumieniu w ciągu 24 do 72 godzin – aby „poskładać Humpty Dumpty’ego do kupy”. Zamiast tego, cios został zadany Larakowi.

Stany Zjednoczone uzasadniają to tym, że siły IRGC przygotowywały pociski z minami morskimi na Cieśninę Ormuz. Escobar uważa, że moment był wymowny: miny zostały już położone, co czyniło atak militarnie nieskutecznym, ale politycznie stanowiło przesłanie. Teheran chciał uniemożliwić Waszyngtonowi przejęcie kontroli nad transportem morskim. Irańska odpowiedź na bazy jordańskie i drony wymierzone w ZEA była nieuniknioną kontrą. Trump zapowiedział kolejne ataki. Drabina, z której wszyscy chcieli zejść dziesięć dni wcześniej, została odbudowana.

Wniosek Escobara jest surowy: pokojowe, dyplomatyczne rozwiązanie wojny z Iranem jest niemożliwe w obecnych warunkach. Każdy mediator jest skazany na porażkę, ponieważ Waszyngton nie dąży do dyplomacji, a do bombardowań i sankcji. Nawet gdyby Pakistan, Oman i Iran zaoferowały szansę – powrót do porozumienia, a następnie negocjacje – doszłoby do kolejnej eskalacji.

Zegar Teheranu i amunicja Waszyngtonu

Dla Iranu to żaden problem; wręcz przeciwnie. Według Escobara, niepisana linia nowej doktryny polega na tym, by pozwolić Trumpowi „zaszaleć” w ciągu dwóch miesięcy poprzedzających wybory parlamentarne. Teheranowi się nie spieszy. Mohsen Rezaee powiedział, że nowe systemy nie zostały jeszcze nawet zademonstrowane. Produkcja pocisków rakietowych podobno znacznie przekracza poziom sprzed wojny.

Irańskie media otwarcie argumentują, że ataki odwetowe przynoszą „korzyści” Stanom Zjednoczonym: wyczerpują zapasy pocisków przechwytujących, podnoszą ceny ropy i zmuszają Waszyngton do wyczerpania zapasów. Escobar uważa to za strategicznie prawdopodobne. IRGC czasami komunikuje się bezpośrednio („wyczerpywanie amerykańskich zapasów działa”), a czasami jedynie poprzez samo uderzenie. Ataki na bazy jordańskie są szczególnie istotne, ponieważ część amerykańskiej infrastruktury w regionie nadal tam się znajduje, zanim została przeniesiona do Izraela. Interpretacja irańskiego planu według Escobara: im więcej amerykańskich aktywów trafi do „izraelskiego pudełka”, tym bardziej skoncentrowany staje się cel. Odpowiedź nie będzie indywidualna, ale co najmniej dwustronna – „jak remake The Doors: Nikt stąd nie wyjdzie żywy”.

Escobar odnosi się do roli Izraela zwięźle i ostro. Nie chce zwracać uwagi na „aparat ludobójczy”, ponieważ jego modus operandi jest dobrze znany: kontrola nad Waszyngtonem, groźby kontynuacji ataków nawet w przypadku porozumienia amerykańsko-irańskiego. Typowa „retoryka syjonistyczna”.

Iran mógłby „zamienić Izrael w parking”, ale jeszcze nie użył niezbędnej broni. Dlatego w praktyce Stany Zjednoczone zazwyczaj atakują, a Netanjahu zapewnia retorykę. Zapowiedź Trumpa o kolejnych atakach w Fox News wydaje się Escobarowi dziecinna; dobrze poinformowani obserwatorzy na całym świecie się z niej śmiali.

Nieudana wojna gospodarcza

Co stało się z przepowiedzianym „ekonomicznym D-Day”? Narracja ta zniknęła z obiegu medialnego w ciągu kilku dni. Jego zdaniem, impulsem było wyraźne odrzucenie ze strony Pekinu i Moskwy: sankcje wobec firm handlujących z Iranem dotyczą przede wszystkim Chin – które odpowiadają za około 90 procent irańskiego eksportu ropy naftowej i gazu – a także partnerów z Azji Środkowej i Eurazji. Argumentuje, że nie jest to polityka wobec Iranu, lecz atak na całą euroazjatycką sieć handlową i na państwa BRICS. Dlatego SCO i BRICS muszą zjednoczyć swoje podejście. Za Trumpa dyplomacja oznacza bombardowanie i sankcje. To zmusza Globalne Południe do organizacji.

Jako odpowiedź instytucjonalną Escobar przewiduje postęp w zakresie banku rozwoju SCO: pożyczki w walutach członkowskich, obejście dolara, logiki petrodolara i architektury sankcji. Iran i tak często otrzymuje płatności w juanach. Escobar porównuje to do Nowego Banku Rozwoju BRICS, którego statuty nadal są powiązane z dolarem – wady konstrukcyjnej, którą Paulo Nogueira Batista, jeden ze współzałożycieli, od dawna krytykuje w swoim środowisku. NDB jest zbyt mały, zbyt powolny, nękany wewnętrznymi impasami i „koniami trojańskimi”. Bank SCO, o innej strukturze od samego początku, mógłby działać szybciej, również dla partnerów stowarzyszonych, takich jak Afganistan, pod warunkiem, że Rosja i Chiny powstrzymają konflikty wewnątrz-afgańskie i afgańsko-pakistańskie. Delegacje talibów już uczestniczą w forach w Sankt Petersburgu i Władywostoku – nie jako terroryści, ale jako potencjalni inwestorzy.

Nowa architektura bezpieczeństwa: Sojusz Obronny Mekki

Kolejnym elementem układanki, na który zwrócił uwagę Escobar, jest oświadczenie tureckiego ministra spraw zagranicznych Hakana Fidana: porozumienie między Turcją, Arabią Saudyjską i Pakistanem nosi teraz nazwę Sojusz Obrony Mekki (MDA). Jego sekretariat będzie mieścił się w Rijadzie, a jego pierwszym sekretarzem generalnym na trzyletnią kadencję będzie Pakistan. Podobno zainteresowanych jest pięć lub sześć innych państw; potwierdzono udział Bangladeszu i Syrii, a Egipt jest rozważany jako kandydat. Zjednoczone Emiraty Arabskie, będące członkiem BRICS, najwyraźniej nie chcą dołączyć. Escobar postrzega to jako kolejny poziom samoorganizacji euroazjatycko-zachodnioazjatyckiej – rozciągającej się od Azji Zachodniej po Południową – która nieuchronnie będzie negocjowana na szczytach SCO i BRICS.

Wszystko to razem tworzy dla niego obraz: Szanghajska Organizacja Współpracy w Biszkeku, Forum Ekonomiczne we Władywostoku, instytucjonalizacja MDA, BRICS w Nowym Delhi 12 i 13 września. Integracja wszędzie. Z drugiej strony, zamachy bombowe i prezydent zmierzający w kierunku możliwej fazy „kaczki milczenia”. „Nawet wielbłądy na pustyni Gobi to widzą”.

CIA w Moskwie i iluzja siły

Escobar interpretuje wizytę dyrektora CIA w Moskwie – przylot w ciągu dnia, z międzylądowaniem na Łotwie i praktycznie bez wycieku informacji – jako przejaw desperacji, a nie wyższości. Pieskow nazwał spotkanie rutynowym, bez obecności Putina. Naryszkin mówił o normalnych kontaktach wywiadowczych, ale wspomniał o szczególnie wrażliwym dossier, nie wymieniając go z nazwy. Escobar widzi dwa prawdopodobne tematy: NATO/Ukraina lub Iran/USA.

Odnosząc się do polityki wobec Ukrainy, wyjaśnił rosyjską piramidę decyzyjną: najpierw Ławrow, potem głosowanie w Dumie (Komisji Obrony), a na końcu Putin. Dopiero gdy Putin przemawia, decyzja zostaje podjęta – i często już wdrożona. Tematem jest rosyjska odpowiedź na ataki NATO na terytorium Rosji. Z perspektywy Moskwy Brytyjczycy już toczą otwartą wojnę z Rosją; faza „na niby” dobiegła końca. Lot CIA odzwierciedla amerykańską nerwowość, a nie siłę.

Escobar dostrzega ten sam schemat w retoryce Trumpa o „prawdach społecznych”: Iran jest państwem upadłym bez marynarki wojennej ani sił powietrznych – a mimo to musi być nadal bombardowany. Twierdzi, że jest to sprzeczność z imperium, które obiecywało izolację gospodarczą, a doprowadziło do eskalacji militarnej.

Co pozostaje

Przesłanie Escobara do zachodniej opinii publicznej jest praktyczne: Biszkek, potem Władywostok, wliczając w to długą sesję plenarną Putina, a następnie Nowe Delhi. Tam, za dwa tygodnie, stanie się jasne, jak daleko Eurazja zaszła już w omijaniu dolara, sankcji i jednostronnej siły. W tej interpretacji wojna z Iranem to nie tylko regionalna potyczka o Ormuz i hangary na F-35. To próba zatrzymania, za pomocą bomb, dynamiki integracyjnej, która jest już bardziej zaawansowana dyplomatycznie i gospodarczo niż drabina eskalacji, do której Waszyngton wielokrotnie powraca.

To, czy zdjęcia satelitarne Muwaffaqa Saltiego pokazują zniszczony hangar, czy tylko ciemną plamę w niskiej rozdzielczości Copernicusa, niewiele zmienia w ogólnym obrazie Escobara. Dla niego liczy się struktura: podczas gdy Szanghajska Organizacja Współpracy tworzy bank rozwoju, centra bezpieczeństwa i korytarze handlowe, wojna powraca do Zatoki Perskiej – nie dlatego, że dyplomacja była niemożliwa, ale dlatego, że Waszyngton postrzega ją nie jako zjazd, lecz jako oznakę słabości.

Największa transakcja PR w historii świata

Opublikowany 2026-09-02 przez Mirosław Dakowski

Największa transakcja PR w historii świata

Autor: Dirk Ellerbrock apolut/der-grosste-pr-deal-der-weltgeschichte

Trump świętuje rzekome przejęcie 65 miliardów baryłek wenezuelskiej ropy. Prawda jest taka: ma niejasną umowę na projekt rozwojowy – a paliwo wciąż jest drogie.

Artykuł Dirka Ellerbrocka.

To najnowsza autopromocja Donalda Trumpa: „NAJWIĘKSZA TRANSAKCJA NAFTOWA W HISTORII ŚWIATA!”. Na portalu Truth Social prezydent USA z dumą ogłosił, że Stany Zjednoczone zapewniły sobie kontrolę nad 65 miliardami baryłek wenezuelskich rezerw ropy naftowej. Rezerwy strategiczne zostaną uzupełnione, ceny benzyny spadną – a to wszystko „ani grosza” od podatnika.

Świetna historia. Tyle że nieprawdziwa.

Liczba jest prawdziwa, ale wiadomość jest oszustwem.

Te 65 miliardów baryłek to nie fikcja. W rzeczywistości odnoszą się one do zadeklarowanych rezerw 17 wenezuelskich złóż ropy naftowej. Problemem jest to, co Trump o tym sądzi. Bo „kontrola nad rezerwami” nie oznacza „65 miliardów baryłek zalegających w magazynach”. Ropa znajduje się w ziemi – w Wenezueli, w zdegradowanych złożach, głównie jako wyjątkowo ciężka ropa naftowa, którą można wydobyć jedynie za pomocą specjalistycznej technologii.

„Washington Post” cytuje ekspertów branżowych, którzy spodziewają się, że może minąć wiele lat – nawet 7–10 lat w przypadku znacznej części regionu – zanim rozpocznie się jakakolwiek znacząca nowa produkcja. UBS ujmuje to zwięźle: „Duże rezerwy, ale brak szybkich baryłek”.

Trump przekształca w ten sposób długoterminową, kapitałochłonną umowę rozwojową, która wiąże się z nierozwiązanymi problemami prawnymi, w natychmiastową amerykańską rewolucję energetyczną.

1,5 miliona baryłek – nie 65 miliardów

Rzeczywistym celem porozumienia jest zwiększenie produkcji do około 1,5 miliona baryłek dziennie. To daje 547,5 miliona baryłek rocznie. W tym tempie 65 miliardów baryłek wystarczyłoby – czysto hipotetycznie – na 119 lat. Trump sprzedaje ten zasób geologiczny przez pokolenia, jakby przynosił natychmiastowy zysk.

Nawet ten cel produkcyjny nie jest wyłącznie zyskiem dla Ameryki. Wenezuela już wydobywa ropę. Chodzi o zwiększenie ogólnej produkcji, a nie o dodatkowe 1,5 miliona baryłek dla USA. Porozumienie to ożywienie wenezuelskiego przemysłu naftowego, a nie naftowy prezent dla Ameryki.

Umowa, która trwa raz na sto lat? A może tylko na 25 lat?

Sprzeczności są nieuniknione. Podczas gdy Biały Dom mówi o 100-letnich prawach do rozwoju, tymczasowa prezydent Wenezueli, Delcy Rodríguez, koryguje to do maksymalnie 25 lat. To samo dotyczy kwestii własności: Rodríguez podkreśla, że Wenezuela zachowuje „własność i suwerenność” nad swoimi zasobami. Trump mówi o amerykańskiej „kontroli”.

To nie jest błaha sprawa. To różnica między partnerstwem wenezuelskim a kolonią amerykańską.

Co Trump naprawdę wygrał – a czego nie

Trzeźwa analiza transakcji wygląda następująco:

Nie, Trump nie wygrał:

Brak 65 miliardów baryłek na żądanie
Brak natychmiastowej obniżki cen benzyny
Brak rozwiązania problemu niedoboru oleju napędowego
Brak natychmiastowego uzupełnienia Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej

Tak, Trump mógł wygrać:

Wpływ geopolityczny na znaczną część wenezuelskiego przemysłu naftowego
Długoterminowe perspektywy dostaw – jeśli projekty faktycznie zadziałają
Tłumienie wpływów chińskich i rosyjskich w regionie
Narracja dotycząca wyborów parlamentarnych w listopadzie, mająca na celu odwrócenie uwagi od przedłużającej się wojny z Iranem.

Prawdziwy koszt transakcji

Umowa nie jest po prostu „darem od Wenezueli dla narodu amerykańskiego”, jak twierdzi Trump. To wynik imperialnej dyplomacji kanonierki. W styczniu Trump porwał prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro podczas amerykańskiej operacji wojskowej i przetransportował go do Nowego Jorku. Teraz urząd sprawuje tymczasowy prezydent, życzliwie nastawiony do Waszyngtonu – i to właśnie ta administracja podpisała umowę naftową.

Ekonomista z Harvardu, Ricardo Hausmann, pochodzący z Wenezueli, nazywa to „kradzieżą majątku” i „niekonstytucyjnym układem z nielegalnym, opresyjnym rządem”. Wenezuelska opozycja czuje się zdradzona. Laureatka Pokojowej Nagrody Nobla, Maria Corina Machado, nie ma prawa wjazdu do kraju.

Retoryka malucha

Trump wygłasza polityczną propagandę opartą na prostym triku: myleniu zapasów z dostępnością. Pomiędzy „65 miliardami baryłek rezerw” a „65 miliardami baryłek dodatkowych amerykańskich dostaw ropy” leży geologia, kapitał, wiercenia, infrastruktura, produkcja, przetwórstwo, transport i rafinacja – a każdy z tych kroków wymaga czasu i pieniędzy.

Ale Trump myśli nagłówkami, a nie baryłkami dziennie. I to z pewnością wystarczy na nagłówek: „NAJWIĘKSZA TRANSAKCJA NAFTOWA W HISTORII ŚWIATA”.

Tylko jedno nie stanieje: paliwo na stacji benzynowej.  

+++

Źródło obrazu: Hamara / Shutterstock

+++

Źródła:

The Washington Post: Raporty na temat wpisu Trumpa na portalu TruthSocial i reakcje ekspertów branżowych, którzy wskazują na lata pracy nad tym projektem.
Reuters: Analiza umowy jako odrodzenia wenezuelskiego przemysłu naftowego i doniesienia o niejasnych warunkach kontraktu (np. czas trwania 25 lat w porównaniu ze 100 latami).
UBS Investment Bank: Analiza rynku: „Duże rezerwy, ale żadnych szybkich dostaw” – liczba rezerw jest ogromna, ale nie należy oczekiwać krótkoterminowych efektów produkcyjnych.
Global Energy Monitor zauważa, że odkrycie nowych złóż ropy naftowej może zająć nawet 15 lat, zanim rozpocznie się ich eksploatacja.
Tracy Shuchart (ekspert ds. energii): Szacuje się, że ropa wenezuelska będzie potrzebowała od 5 do 15 lat, aby wywrzeć wpływ na rynek amerykański.
Deutsche Welle: Relacja z operacji wojskowej USA mającej na celu aresztowanie Nicolása Maduro w styczniu 2026 r. i jej polityczne konsekwencje.
The New York Times: Analiza politycznej i konstytucyjnej krytyki umowy przez ekonomistę z Harvardu Ricardo Hausmanna („kradzież majątku”) i wenezuelską opozycję.
CNN: Raport na temat historycznie niskiego poziomu amerykańskich strategicznych rezerw ropy naftowej (SPR) i krajowego kontekstu politycznego.
Telesur (latynoamerykański kanał informacyjny): Oświadczenie tymczasowej prezydent Wenezueli Delcy Rodríguez w sprawie warunków umowy (okres obowiązywania umowy 25 lat, zachowanie wenezuelskich praw własności).

W przypadku dostaw ropy z Zatoki Perskiej obowiązuje zasada „wszystko albo nic”

Opublikowany 2026-09-01 przez Mirosław Dakowski

Źródło zdjęcia: Amirhosein Khorgooi / AP

Ghalibaf wyjaśnia, że w przypadku dostaw ropy naftowej z Zatoki Perskiej obowiązuje zasada „wszystko albo nic”.

Biuro prasowe za pośrednictwem The Cradle 1 września 2026 r.

uncutnews-ch/ghalibaf-erklaert-bei-den-oellieferungen-aus-dem-persischen-golf-gelte-das-prinzip-alles-oder-nichts

Wysoko postawiony irański urzędnik dodał, że bezpieczeństwo regionu zależy od wycofania wojsk amerykańskich.

Przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf oświadczył 28 sierpnia, że albo wszystkie kraje Zatoki Perskiej powinny mieć możliwość swobodnego eksportu ropy naftowej, albo nie powinny go eksportować wcale, dodając, że bezpieczeństwo Azji Zachodniej zależy od wycofania wojsk amerykańskich.

„Równanie tej wojny jest jasne: albo wszystko, albo nic!” powiedział Ghalibaf, dodając: „W regionie, w którym my nie sprzedajemy ropy, nikt inny też nie będzie jej sprzedawał”.

„Jeśli nie zagwarantujemy naszego bezpieczeństwa, żadna infrastruktura nie będzie bezpieczna” – podkreślił rzecznik.

„Bezpieczeństwo cieśniny zależy od wycofania sił amerykańskich. Wielokrotnie oświadczaliśmy, że sytuacja w cieśninie nie będzie już taka sama jak przed wojną”.

Oświadczenia te były odpowiedzią na twierdzenia dowódcy Centralnego Dowództwa Stanów Zjednoczonych (CENTCOM), admirała Brada Coopera, który twierdził, że siły amerykańskie przejęły całkowitą kontrolę nad Cieśniną Ormuz i wstrzymały eksport irańskiej ropy naftowej.

W oświadczeniu wydanym tego samego dnia irańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wezwało wszystkie państwa, aby odmówiły egzekwowania tego dnia nowego pakietu sankcji USA, ostrzegając, że podporządkowanie się tym sankcjom uczyniłoby rząd współwinnym łamania prawa międzynarodowego i suwerennej równości państw.

Waszyngton wprowadził te środki pod nazwą „Operacja Economic Outcast” po tym, jak nie udało mu się osiągnąć celów wojny z Iranem za pomocą siły militarnej.

Ministerstwo potępiło pakiet sankcji, nazywając go aktem terroryzmu ekonomicznego, stwierdzając, że ujawnia on „przestępcze zamiary tych, którzy go opracowali i wdrożyli, mające na celu zadanie cierpienia narodowi irańskiemu i pozbawienie obywateli Iranu podstawowych praw człowieka; w związku z tym jest to zbrodnia międzynarodowa i zbrodnia przeciwko ludzkości”.

Twierdzono, że USA wykorzystują dolara jako broń, aby naciskać na inne rządy, naruszając w ten sposób Kartę Narodów Zjednoczonych i zasadę nieinterwencji, aby poparły ich politykę wobec Iranu.

Teheran oświadczył również, że sankcje naruszają postanowienie Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (MTS) z 3 października 2018 r., które nakłada na Waszyngton obowiązek usunięcia przeszkód w przepływie żywności, leków i sprzętu medycznego.

Ministerstwo powiązało wojnę ekonomiczną z szerszą ofensywną polityką USA i Izraela przeciwko Iranowi prowadzoną w ciągu ostatniego półtora roku, stwierdzając, że niezdolność ONZ i jej członków do przeciwdziałania tym naruszeniom doprowadziła do „niezwykle niebezpiecznego wzorca bezprawia”.

Irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi oświadczył wcześniej, że kampania Trumpa pod hasłem „Gospodarczy D-Day” przyniesie Waszyngtonowi jedynie kolejną porażkę, i określił ją jako taktykę odwracającą uwagę od kryzysu zadłużenia USA, który w tym miesiącu osiągnął rekordowe 40 bilionów dolarów.

Wiceminister spraw zagranicznych Kazem Gharibabadi stwierdził, że zwrot w stronę wojny gospodarczej był konsekwencją nieosiągnięcia przez Waszyngton celów militarnych i że USA teraz zwracają się do swoich sojuszników o pomoc, twierdząc, że Iran stoi na skraju upadku.

Źródło: Ghalibaf deklaruje, że przepływy ropy w Zatoce Perskiej są „całe albo żadne”

Jak wycofanie się Stanów Zjednoczonych z traktatu INF przyniosło odwrotny skutek

Opublikowany 2026-09-01 przez Mirosław Dakowski

Jak wycofanie się Stanów Zjednoczonych

z traktatu INF

przyniosło odwrotny skutek

Brian Berletic za pośrednictwem New Eastern Outlook 1 września 2026 r.

Autorstwa Briana Berletica uncutnews-ch/wie-die-aufkuendigung-des-inf-vertrags-durch-die-usa-nach-hinten-losging

Doniesienia o rosyjskim pocisku Iskander-1000 nie dotyczą wyłącznie nowej broni – są logiczną konsekwencją systematycznego demontażu architektury kontroli zbrojeń przez Waszyngton, co ostatecznie obróciło się przeciwko USA.

Nagłówki zachodnich mediów donosiły, że Rosja rzekomo opracowała lądowy pocisk balistyczny o nazwie „Iskander-1000” o potencjalnym zasięgu około 1000 km (źródła zachodnie podają, że wcześniejsze pociski Iskander miały zasięg około 390 km, podczas gdy obecny Iskander-1000 ma zasięg 550 km, a potencjalny zasięg w przyszłości to 1000 km). Gdyby nowy wariant Iskandera osiągnął zasięg do 1000 km, całe terytorium Ukrainy znalazłoby się w zasięgu wyrzutni zlokalizowanych na terytorium Federacji Rosyjskiej przed 2022 rokiem.

Zasięg pocisku Iskander był wcześniej ograniczony do 500 km na mocy Traktatu o całkowitej likwidacji pocisków rakietowych pośredniego zasięgu (INF).

Ograniczenie to zostało jednak zniesione po jednostronnym wycofaniu się Stanów Zjednoczonych z traktatu w 2019 roku, za rządów pierwszej administracji Trumpa. Nastąpiło to po równie jednostronnym wycofaniu się Stanów Zjednoczonych z Traktatu o pociskach przeciwbalistycznych (ABM) w 2002 roku, za rządów Busha – wszystko to w ramach trwającej polityki USA polegającej na porzucaniu traktatów o kontroli zbrojeń i rozmieszczaniu broni naruszającej traktaty nie tylko wzdłuż granic z Rosją, ale także z Iranem w Azji Zachodniej i Chinami w regionie Azji i Pacyfiku.

Wśród amerykańskich systemów, które naruszały traktat, znalazł się system rakietowy Aegis Ashore, zdolny do śledzenia i przechwytywania pocisków wystrzelonych przez Rosję w ataku odwetowym – co stanowi fundamentalne naruszenie traktatu ABM, który teoretycznie pozwalałby Stanom Zjednoczonym na przeprowadzenie ataku nuklearnego lub konwencjonalnego na Rosję, jednocześnie uniemożliwiając lub minimalizując wszelkie rosyjskie działania odwetowe. System Aegis Ashore jest również zdolny do ofensywnego wystrzeliwania z ziemi pocisków manewrujących Tomahawk (o zasięgu 2500 km), zakazanych przez traktat INF. System Aegis Ashore został zbudowany i wdrożony w Rumunii i Polsce odpowiednio za rządów Obamy i Bidena.

Jak dotąd wygląda na to, że decyzja USA o jednostronnym wycofaniu się z traktatów o kontroli zbrojeń zawartych z Rosją przyniosła odwrotny skutek.

Po wycofaniu się Stanów Zjednoczonych z traktatu INF, rozpoczęto prace nad rozwojem i rozmieszczeniem mobilnego systemu Typhon, zdolnego do wystrzeliwania z ziemi pocisków manewrujących Tomahawk konwencjonalnych lub zdolnych do przenoszenia głowic jądrowych – co wcześniej było zakazane przez traktat INF. Pierwsze systemy Typhon stały się operacyjne, a za rządów Bidena rozpoczęto planowanie ich rozmieszczenia – co dowodzi ciągłości tego programu, niezależnie od tego, czy władzę w USA sprawowali Demokraci, czy Republikanie.

Oprócz systemów „Aegis Ashore” i „Typhon” Stany Zjednoczone rozpoczęły również prace nad naziemnym hipersonicznym pociskiem rakietowym „Dark Eagle” (3500 km) – kolejnym systemem, który był zakazany na mocy poprzedniego traktatu INF.

Ponadto istnieje amerykański pocisk precyzyjnego uderzenia (PrSM), który ma zastąpić przestarzałe i mniej wydajne pociski ATAMCS wystrzeliwane z wyrzutni HIMARS i M-270. PrSM to amerykański odpowiednik najbardziej zbliżony do pocisku Iskander; jego obecny zasięg wynosi 500 km, a w przyszłych wariantach planowane jest jego zwiększenie do 1000 km.

Po tym, jak Stany Zjednoczone wypowiedziały traktaty ze Związkiem Radzieckim, a później z Rosją, a Waszyngton zaczął otwarcie rozwijać i wdrażać systemy uzbrojenia, Rosja zaczęła wprowadzać własne, porównywalne systemy.

Oprócz Iskandera-1000, Rosja wprowadziła już Iskandera-K (zasięg 500 km, a niektóre warianty sięgają nawet 2000 km) – pocisk manewrujący wystrzeliwany z tych samych mobilnych platform, co pociski balistyczne Iskander-M. Opracowano również lądowe wersje rosyjskiego pocisku manewrującego Kalibr (zasięg 1500–2500 km) i hipersonicznego pocisku Cyrkon (zasięg 1000 km), które są obecnie w służbie.

Najbardziej znanym spośród systemów rozmieszczonych przez Rosję w celu zwalczania broni naruszającej amerykański traktat o całkowitej likwidacji pocisków jądrowych pośredniego zasięgu (INF) jest pocisk balistyczny średniego zasięgu Oresznik (3000–5500 km), który może przenosić do sześciu niezależnie naprowadzanych hipersonicznych pocisków powrotnych (MIRV) – każdy z sześcioma subamunicjami, co daje łącznie 36 pocisków. Jego niszczycielska siła została już zademonstrowana w wojnie zastępczej prowadzonej przez USA przeciwko Rosji na Ukrainie.

Wycofanie się Stanów Zjednoczonych z traktatu INF przynosi odwrotny skutek.

Wycofanie się Stanów Zjednoczonych z traktatu INF (a wcześniej z traktatu ABM) miało na celu nie tylko zapewnienie USA przewagi nad Rosją poprzez dalsze otaczanie jej systemami obrony przeciwrakietowej i rakiet ofensywnych naruszającymi traktat, ale także nad Chinami, które nigdy nie podpisały traktatów o kontroli zbrojeń z USA. Jednak wyłaniający się rezultat to jednostronna przewaga ilościowa i jakościowa zarówno dla Rosji, jak i Chin – nie wspominając o ich łącznym potencjale.

Chociaż teoretycznie Stany Zjednoczone dysponują systemami równoważnymi dla każdego z nowych rosyjskich pocisków rakietowych, ilość, w jakiej mogą je wyprodukować, jest znikoma w porównaniu z ogromną i ciągle rozwijającą się rosyjską bazą wojskowo-przemysłową.

Stany Zjednoczone produkują rocznie około 230 pocisków PrSM, podczas gdy Rosja produkuje prawie 800 pocisków Iskander i planuje stale zwiększać produkcję.

Stany Zjednoczone produkują obecnie od 60 do 190 pocisków manewrujących Tomahawk rocznie, podczas gdy Rosja w tym samym okresie produkuje około 350 pocisków Kalibr, 50 pocisków Zircon i 120 pocisków Iskander-K (łącznie 520 pocisków manewrujących odpalanych z ziemi).

Należy zauważyć, że rzeczywista liczba naziemnych systemów startowych w arsenale USA jest stosunkowo niewielka w porównaniu z rosyjskim – co oznacza, że wiele pocisków manewrujących Tomahawk będzie wystrzeliwanych z okrętów na morzu. Należy również zauważyć, że nie wszystkie rosyjskie pociski Kalibr i Zircon są wystrzeliwane z lądu; niektóre są również wystrzeliwane z okrętów na morzu.

Chiny (podobnie jak Iran) nigdy nie podpisały traktatów o kontroli zbrojeń ze Stanami Zjednoczonymi, co oznacza, że oba państwa mają znaczną przewagę pod względem potencjału i liczby pocisków balistycznych. Podczas gdy Iran pozostaje w tyle w innych dziedzinach militarnych, w których Stany Zjednoczone mają przewagę – w tym w siłach powietrznych – Chiny nadrobiły zaległości lub są bliskie prześcignięcia USA w praktycznie każdym obszarze siły militarnej.

Chociaż Chiny nie dostarczają Rosji bezpośrednio sprzętu wojskowego, są jej bliskim partnerem handlowym, przemysłowym i gospodarczym, co obejmuje również transfer sprzętu przemysłowego, który niemal na pewno pomaga Rosji w dalszym powiększaniu jej i tak już znacznej przewagi ilościowej nad USA w zakresie różnych zdolności wojskowych – w tym naziemnych systemów rakietowych, wcześniej zakazanych przez traktat INF.

Doniesienia o tym, że Korea Północna dostarcza Rosji większe i bardziej dalekiego zasięgu wersje rosyjskich pocisków rakietowych „Iskander” – KN-23 (900 km) – nie tylko oznaczają, że Rosja ma środki, aby jeszcze bardziej poszerzyć swoją przewagę nad USA dzięki importowanym pociskom, ale także wskazują na rolę Chin w pośrednim wzmacnianiu potencjału militarno-przemysłowego Korei Północnej, a tym samym ilości broni, jaką Korea Północna może dostarczyć Rosji.

Chiny utrzymują tę ostrożną równowagę, ściśle regulując swoje zaangażowanie w trwającą wojnę zastępczą USA przeciwko Rosji na Ukrainie, ograniczając je do pośredniego „kropelkowego” udziału, aby jak najdłużej odwlekać ewentualną bezpośrednią konfrontację ze Stanami Zjednoczonymi. Jednakże, gdyby Stany Zjednoczone (lub jeśli w ogóle) przekroczyły dalsze granice, okrążając same Chiny i wkraczając na ich terytorium, ta równowaga mogłaby szybko przekształcić się z strużki w powódź wsparcia militarno-przemysłowego dla Rosji – nie tylko poprzez wzmocnienie rosyjskiego potencjału przemysłowego, ale także poprzez wykorzystanie znacznie większej chińskiej bazy militarno-przemysłowej do bezpośredniego zaopatrywania Rosji w broń i amunicję.

Chociaż Stany Zjednoczone mają ambitne plany, aby ostatecznie prześcignąć Rosję w produkcji wielu rodzajów amunicji i systemów wyrzutni, wcześniej zakazanych traktatem INF, pozostaje pytanie, czy USA będą w stanie zrealizować te plany i czy Rosja będzie w stanie dotrzymać kroku amerykańskiej produkcji wojskowo-przemysłowej, a nawet ją przewyższyć. Jak dotąd wydaje się, że decyzja USA o jednostronnym wycofaniu się z traktatów o kontroli zbrojeń z Rosją przyniosła odwrotny skutek.

Ta rozbieżność w wojskowo-przemysłowej produkcji broni i amunicji, wcześniej zakazanej przez traktat INF, stanowi jedynie mikrokosmos znacznie większego i rosnącego podziału przemysłowego, gospodarczego i militarnego między kształtującym się światem wielobiegunowym a Stanami Zjednoczonymi, które upierają się przy zachowaniu swojej jednobiegunowej potęgi.

Tylko czas pokaże, jak długo USA będą uparcie eskalować wojnę przeciwko wielobiegunowości, a w szczególności swoje wykroczenia, okrążanie i agresję przeciwko Rosji, Chinom i Iranowi – biorąc pod uwagę ich materialne możliwości – oraz jak dobrze Rosja, Chiny i Iran nie tylko będą współpracować, aby przeciwdziałać tej eskalującej wojnie, ale także będą to robić poprzez zacieśnianie współpracy między sobą.

Źródło: Jak zniszczenie traktatu INF przez Stany Zjednoczone przyniosło odwrotny skutek

Głód rakietowy NATO: Co i kto uszczuplił europejskie zapasy obrony powietrznej

Opublikowany 2026-09-01 przez Mirosław Dakowski

Głód rakietowy NATO: Co i kto uszczuplił europejskie zapasy obrony powietrznej

Boris Rozhin o tym, dlaczego zachodni kompleks wojskowo-przemysłowy nie jest w stanie załatać dziur w tarczy powietrznej

Boris Rozhin , ekspert Centrum Dziennikarstwa Wojskowo-Politycznego

31 sierpnia, tass-ru/opinions

Obrona powietrzna Patriot© Omar Marques/Getty Images

Co by się stało, gdyby jutro doszło do masowego ataku rakietowego na cele wojskowe w Europie?

Agencja Associated Press, powołując się na źródła, poinformowała, że europejskie zapasy nowoczesnych pocisków przechwytujących, głównie amerykańskich Patriotów, spadły do poziomu „poza krytycznym”. Wyjaśniono również, że kontyngent nie jest obecnie w stanie odeprzeć nawet pojedynczego ataku balistycznego.

Jednocześnie rosyjscy przywódcy wielokrotnie deklarowali, że nie planują agresji na Europę ani NATO. Zdarza się to rzadko, ale niektórzy politycy w europejskich stolicach potwierdzają tę informację. Właśnie dziś, 31 sierpnia, p.o. ministra obrony Rumunii Radu Miruță powiedział: „Nie sądzę, aby Rosja zamierzała zaatakować którykolwiek kraj NATO”.

Warto jednak zrozumieć, jak doszło do tego, że tak wychwalany zachodni przemysł zbrojeniowy dopuścił do tak systemowej awarii i gdzie zniknęły rakiety.

Dokąd to wszystko poszło?

Agresja USA i Izraela na Iran w latach 2025–2026 obnażyła szereg problemów w amerykańskiej produkcji zbrojeniowej, które nie były uważane za krytyczne przed atakami na Republikę Islamską latem 2025 r. i wiosną 2026 r.

Do lata 2025 roku Waszyngton swobodnie dostarczał swoim sojusznikom pociski przeciwlotnicze. Jeśli chodzi o Ukrainę, nie było żadnych szczególnych przeszkód – pociski były dostarczane albo bezpośrednio (za administracji Joe Bidena), albo poprzez sprzedaż do krajów NATO, a następnie transfer do Kijowa (za administracji Donalda Trumpa, w ramach programu PURL ). Jednak 12-dniowa wojna w czerwcu 2025 roku ujawniła poważny problem: roczna produkcja pocisków przechwytujących dla systemów obrony powietrznej Patriot (SAM) – biorąc pod uwagę niezwykle intensywne zużycie zgromadzonych zapasów – była całkowicie niewystarczająca do utrzymania standardowych arsenałów. Miało to bezpośredni wpływ zarówno na samą armię amerykańską, jak i na amerykańskie satelity wykorzystujące systemy PAC-2 i PAC-3. Sytuacja odbiła się również rykoszetem na Ukrainie, która już w 2025 roku zaczęła narzekać na krytyczny niedobór pocisków Patriot.

Niedobór miał obiektywne uzasadnienie: masowe odwetowe wystrzelenia przez Iran pocisków balistycznych i hipersonicznych przeciwko celom w Zatoce Perskiej i Izraelu doprowadziły do kolosalnego przekroczenia budżetu na amunicję obrony powietrznej w całym regionie Bliskiego Wschodu. Podobne ubytki obserwuje się w przypadku systemów THAAD i Arrow 3, a także okrętowych pocisków przechwytujących SM-3 i SM-6.

Zanim konflikt na Ukrainie wszedł w bardziej zaciętą fazę, amerykańskie rezerwy kluczowych środków obrony powietrznej szacowano na około 3000–3500 pocisków Patriot, 200–250 pocisków THAAD i około 400–500 morskich pocisków SM-3.

Jednak tempo produkcji w tamtym czasie pozostawało stosunkowo niskie: około 200–250 pocisków Patriot, 40–50 pocisków THAAD i zaledwie 30–40 pocisków SM-3 rocznie.

W rzeczywistości amerykański przemysł zbrojeniowy został zaprojektowany do walki w krótkoterminowych i ograniczonych konfliktach, a nie w długich i wyniszczających konfliktach.

Nawet jeśli weźmiemy pod uwagę, że do 2026 r. roczna produkcja wzrośnie do 600 Patriotów, 50 THAAD-ów i 35 SM-3, wydatki bojowe wielokrotnie przekraczające te liczby uniemożliwiają szybkie uzupełnienie uszczuplonych arsenałów obrony przeciwlotniczej w dającej się przewidzieć przyszłości.

Druga faza agresji na Iran, która rozpoczęła się pod koniec lutego 2026 roku i z przerwami trwa do dziś, jedynie zaostrzyła te problemy. Straty bojowe wyrzutni Patriot i THAAD, a także ich nielicznych systemów radarowych, były oczywiście istotnym czynnikiem. W związku z tym, w trakcie kampanii, Waszyngton był zmuszony osłabić inne teatry działań wojennych (TOO), pilnie przerzucając rezerwy z USA, Europy, Korei Południowej i innych krajów na Bliski Wschód, aby zrekompensować straty i utrzymać akceptowalny poziom obrony przeciwrakietowej.

Jednak nawet po tych środkach, po zaledwie 12-14 dniach intensywnych walk, dowództwo USA zostało zmuszone do przejścia na tryb priorytetyzacji celów, rezygnując z prób przechwycenia wszelkiej irańskiej broni. Pozwoliło to Iranowi, w późniejszych etapach kampanii, osiągnąć wysoką gęstość trafień w cele wojskowe i infrastrukturalne w USA, Izraelu, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Kuwejcie, Bahrajnie, Katarze i Arabii Saudyjskiej, wykorzystując jeszcze mniej środków uderzeniowych.

Oceniając tymczasowe skutki agresji na Iran, Pentagon i administracja Trumpa (całkiem logicznie) uznały niedobór pocisków obrony powietrznej (a także systemów precyzyjnego rażenia bazowania powietrznego, morskiego i lądowego) za jeden z kluczowych, długoterminowych problemów armii USA. Podczas marcowego spotkania z przedstawicielami wiodących koncernów przemysłu zbrojeniowego (MIC) Trump zażądał czterokrotnego zwiększenia produkcji „wysokiej klasy” broni w przyspieszonym tempie. Wstępne szacunki dotyczące harmonogramu uzupełnień okazały się skrajnie pesymistyczne: w przypadku niektórych typów pocisków przechwytujących, przy utrzymaniu obecnych mocy produkcyjnych, Stany Zjednoczone osiągnęłyby poziom sprzed wojny dopiero w latach 2031–2032.

Tymczasem Waszyngton podtrzymuje pozorny optymizm, twierdząc, że wiele fabryk już działa, a proces uzupełniania zapasów rozpoczął się jeszcze przed spotkaniem. Jednak według doniesień amerykańskich mediów, tajny raport Przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, generała Dana Kane’a, wprost odnosił się do krytycznego niedoboru pocisków przechwytujących i niemożności szybkiego uzupełnienia tego deficytu, co stanowiło jedno z uzasadnień pilnej potrzeby zakończenia operacji wojskowych przeciwko Iranowi.

Problemy europejskiego teatru działań wojennych

Naturalnie, problemy te nieuchronnie dotknęły Europę i ukraiński teatr działań wojennych. Przekierowanie mocy produkcyjnych na potrzeby obrony powietrznej armii USA, Izraela i państw Zatoki Perskiej doprowadziło do przesunięcia terminów realizacji kontraktów na dostawy pocisków przeciwlotniczych do Europy i Azji, aż do 2030 roku. Co więcej, zapasy operacyjne w tych regionach zostały poważnie uszczuplone. Utrudniało to zaopatrywanie Kijowa nawet w ramach mechanizmu „kup od USA i przekaż Ukrainie” (PURL).

Zimą 2025–2026 roku NATO podjęło żmudne działania, aby zgromadzić minimalną liczbę pocisków przechwytujących Patriot dla ukraińskich sił zbrojnych z wyczerpanych arsenałów. Ich wspólne wysiłki przyniosły jedynie 35 jednostek, co było niewystarczające do odparcia nawet pojedynczego, zmasowanego ataku. Podobna sytuacja powtórzyła się w maju 2026 roku, kiedy Niemcy gromadziły kolejną partię 35 pocisków przechwytujących Patriot z całej Europy. Sam Berlin był w stanie przydzielić tylko pięć z własnych zapasów.

W czerwcu reżim Wołodymyra Zełenskiego ponownie zaczął aktywnie narzekać na krytyczny niedobór amunicji Patriot. W lipcu Siły Zbrojne Rosji, w odpowiedzi na terrorystyczną strategię Kijowa, rozpoczęły intensywną kampanię ataków na obiekty energetyczne i infrastrukturę wojskową. W sierpniu doprowadziło to do tego, że ukraińska obrona powietrzna nie była w stanie przechwycić ani jednego pocisku balistycznego. Sytuacja osiągnęła punkt, w którym Sztab Generalny Sił Zbrojnych Ukrainy po prostu przestał raportować liczbę nadlatujących pocisków, próbując stłumić panikę wywołaną niemocą własnej obrony powietrznej.

Już samo to odzwierciedla kryzys europejskiego systemu obrony powietrznej, ponieważ kraje europejskie są (i od dawna nie robią z tego tajemnicy) głównymi sponsorami i ideologami tego konfliktu. Według oświadczeń Kijowa, dotkliwy niedobór amunicji dotknął nawet włosko-francuskie systemy SAMP-T. Systemy te nie zostały rozmieszczone na Bliskim Wschodzie, ale od dawna borykają się z niedoborem pocisków ziemia-powietrze Aster-30.

Proponowane rozwiązania, w tym przeniesienie licencji do Kijowa na produkcję pocisków Patriot, napotykają na poważne bariery polityczne, technologiczne i wojskowe. Nawet jeśli taka technologia rzeczywiście zostanie przekazana, odpowiednie fabryki będą zlokalizowane poza Ukrainą ze względów bezpieczeństwa (i kontroli zysków). Będą one również podlegać tym samym ograniczeniom w produkcji drogich komponentów, które dotknęły amerykański kompleks wojskowo-przemysłowy.

Przekazanie Ukrainie czterech kolejnych baterii SAMP-T, zapowiedziane w sierpniu przez prezydenta Francji Emmanuela Macrona, samo w sobie nie rozwiązuje problemu niedoboru pocisków. Skoro zapas amunicji był niewystarczający dla dwóch wcześniej dostarczonych systemów, to z pewnością nie wystarczy dla sześciu systemów przy obecnych mocach produkcyjnych fabryki. Świadome tego, Paryż i Rzym jednocześnie ogłosiły plany przeniesienia technologii produkcji pocisków Aster-30 do Kijowa i utworzenia nowych linii montażowych (które najprawdopodobniej będą zlokalizowane również poza terytorium Ukrainy). Plany te są jednak na lata, podczas gdy łączna roczna produkcja pocisków Aster-30 przez konglomerat Eurosam nie przekracza obecnie skromnych 300 sztuk.

Ukraiński ersatz

Jednocześnie Ukraina pracuje nad zastępczym następcą pocisków obrony powietrznej Patriot – kierowanymi pociskami ziemia-powietrze Freya – które, według deweloperów, będą tańsze niż ich amerykańskie odpowiedniki. Projekt ten stoi jednak przed tym samym systemowym wyzwaniem, jakim jest skalowanie produkcji. Kraje NATO są gotowe dostarczyć radary i sprzęt pomocniczy dla tych systemów, ale dodatkowe finansowanie produkcji samych pocisków jest bardzo ograniczone, co znacznie ogranicza potencjalne wolumeny montażu. Obecnie plan zakłada zwiększenie rocznej produkcji pocisków Freya do 200–300 sztuk, przy koszcie około 700 000 dolarów za sztukę. Dla porównania, cena jednego europejskiego pocisku Aster-30 wynosi 3,5 miliona dolarów, a amerykańskiego pocisku dla systemu obrony powietrznej Patriot około 4 milionów dolarów.

Przeczytaj także

Europejczycy nie mogą spłacać swoich długów: jak amerykański import sztucznej inteligencji rujnuje gospodarkę

Skuteczność bojowa tych nowych ukraińskich pocisków pozostaje jednak niejasna, a ich pierwsze rozmieszczenie ogłoszono dopiero na początku 2027 roku. Warto zauważyć, że nawet oryginalne systemy obrony powietrznej Patriot nie są w stanie zagwarantować wysokiej skuteczności przechwytywania rosyjskiej broni, w szczególności pocisków hipersonicznych Kinżał i Cyrkon oraz naddźwiękowych pocisków Onyks.

Okno możliwości

Naturalnie, precyzyjne ataki rosyjskich Sił Zbrojnych na zakłady produkcyjne, magazyny i centra logistyczne pozostają czynnikiem destabilizującym ukraiński kompleks wojskowo-przemysłowy. Skuteczne zniszczenie baz wojskowo-technicznych, w tym składów rakiet Flamingo, potwierdza wysoki poziom świadomości Rosji w zakresie programów obronnych przeciwnika.

Wyczerpywanie się zachodnich arsenałów i złożoność technologiczna produkcji nowoczesnych pocisków przechwytujących znacząco ograniczyły potencjał ukraińskiej obrony powietrznej. Naturalnie, wróg dąży do uzupełnienia swoich zapasów, z których część trafi pod kontrolę władz w Kijowie – w ramach programu PURL lub w ramach ogłoszonych przez Macrona planów dotyczących Aster-30. Zajmie to jednak wiele miesięcy, a nawet lat.

W tym kontekście inicjatywy zmierzające do osiągnięcia tzw. zawieszenia broni w powietrzu wynikają ze zrozumienia własnej słabości i chęci uzyskania przerwy operacyjnej. Wróg potrzebuje wytchnienia wyłącznie po to, by uzupełnić zapasy pocisków przeciwlotniczych i odbudować infrastrukturę wojskową.

Jednocześnie wyczerpanie zapasów systemów Patriot jasno pokazało, że wychwalana przez NATO europejska tarcza okazała się fikcją, pozostawiając Europę samą w obliczu własnych lęków.

Trump: „Jesteśmy właścicielami”. „Mur ze stali” znów przecieka w pobliżu Larak w Cieśninie Ormuz.

Opublikowany 2026-09-01 przez Mirosław Dakowski

„Jesteśmy właścicielami”: „Mur ze stali” znów przecieka w pobliżu Larak w Cieśninie Ormuz.

Larry C. Johnson 31 sierpnia 2026 r.

Larry C. Johnson

„Ktoś powinien powiedzieć Korpusowi Strażników Rewolucji Islamskiej, że Cieśnina Ormuz jest zamknięta dla biznesu – przynajmniej dla amerykańskiego biznesu – i całkowicie pod kontrolą”. Prezydent Trump powtarza to od tygodni. 11 sierpnia powiedział światu na Truth Social, że Stany Zjednoczone mają cieśninę „całkowicie pod kontrolą” i „MYŚLĘ, ŻE JĄ UTRZYMAMY”, a blokada morska to „stalowy mur”, z którym „Iran nic nie może zrobić”. 14 sierpnia poszedł jeszcze dalej: „Jesteśmy właścicielami Cieśniny Ormuz” – powiedział, wyjaśniając, że łodzie mogą przez nią przepływać tylko „jeśli chcemy, żeby przez nią przepłynęły”. Ze śmiechem obiecał również wkrótce ogłosić ten szlak wodny terytorium USA. Zaledwie trzy dni temu Biały Dom wydał oświadczenie zatytułowane „Prezydent Trump miał rację: Ameryka kontroluje Cieśninę Ormuz” – zwięzły zapis zapewnień prezydenta dla dziennikarzy, że cieśnina jest otwarta, działa i zalewana ropą.

Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej najwyraźniej nie zapisał się na newsletter. W niedzielę siły amerykańskie zaatakowały dwie irańskie wyrzutnie rakiet na wyspie Larak – pierwszy znany amerykański atak na terytorium Iranu od końca lipca – ponieważ, jak powiedział przedstawiciel USA w wywiadzie dla Al-Dżaziry i Reutersa, zaobserwowano jednostki Straży Rewolucyjnej przygotowujące rakiety z minami morskimi do rozmieszczenia w cieśninie, którą Stany Zjednoczone rzekomo kontrolują. To nieuchronnie rodzi pytanie, w jaki sposób Teheran zamierza zaminować szlak wodny, którego nie kontroluje i na który rzekomo nie ma nawet pozwolenia na wodowanie łodzi. Stalowy mur najwyraźniej musi być regularnie bombardowany, aby utrzymać go w miejscu.

Irańska agencja informacyjna Tasnim określiła atak jako atak dronów. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) potwierdził ofiary śmiertelne i obrażenia wśród żołnierzy i cywilów oraz ogłosił reakcję. „ Washington Post” i „US News” poinformowały o tym samym incydencie w ciągu kilku godzin. Jeśli przyjąć oficjalne wyjaśnienie za dobrą monetę, atak miał charakter ograniczony, niemal rutynowy: był to środek przeciwko górnictwu, mający na celu utrzymanie cieśniny otwartej. Jednak cel, moment i dyplomacja rozgrywająca się pod powierzchnią tej wojny sugerują inną interpretację wartą rozważenia – znacznie mniej pochlebną dla tezy „to my jesteśmy odpowiedzialni”.

Prawdziwą przeszkodą może być kawałek papieru, a nie rakieta.

Od trzech tygodni Iran i Oman prowadzą potajemne negocjacje w sprawie tego, kto faktycznie kontroluje ruch przez Cieśninę Ormuz – dość osobliwa sytuacja dla dwóch innych państw, jeśli chodzi o cieśninę, która według Stanów Zjednoczonych należy do Stanów Zjednoczonych. Wiceminister spraw zagranicznych Iranu Kazem Gharibabadi oświadczył, że obie strony są bliskie porozumienia w sprawie współrzędnych bezpiecznego korytarza tranzytowego, mechanizmów technicznych jego funkcjonowania oraz – co kluczowe – wspólnego centrum koordynacyjnego do zarządzania ruchem morskim i gromadzenia danych o tranzycie statków . Opiera się to na Protokole z Maskatu, który obie strony podpisały w kwietniu i który ustanowił wspólnie zarządzany „Zielony Korytarz” monitorowany przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) i Królewską Marynarkę Wojenną Omanu.

Dwa aspekty tego powstającego systemu zasługują na szczególną uwagę. Po pierwsze, według doniesień CNN z 5 sierpnia, nowe korytarze miałyby częściowo przebiegać przez irańskie wody terytorialne – co stanowiłoby odejście od obowiązującego od dziesięcioleci porozumienia, które kierowało żeglugę handlową przez wody Omanu. Po drugie – i to właśnie ten szczegół łączy je z niedzielnym atakiem – proponowane porozumienie zamknęłoby tymczasowe szlaki w pobliżu wyspy Larak i przez wody Omanu, zastępując je nowymi, wspólnie zarządzanymi korytarzami.

Oznacza to, że wyspa, którą Waszyngton zbombardował w niedzielę, leży w geograficznym i administracyjnym centrum irańsko-omańskiego kondominium dotyczącego żeglugi przez Cieśninę Ormuz: systemu, który sformalizowałby irańską kontrolę nad tym strategicznym wąskim gardełkiem, potencjalnie go spieniężył – Teheran zaproponował już opłaty za pośrednictwem swojego „ Urządu Cieśniny Zatoki Perskiej ” – i po cichu wykluczył Stany Zjednoczone z zarządzania szlakiem wodnym, który ich prezydent nazywa amerykańską własnością. CNN ujmuje to jednoznacznie: Porozumienie nabiera kształtów, ale nie takie, jakiego chce Trump.

Wniosek analityczny jest zatem następujący: uzasadnienie obrony przed minami morskimi jest realne, ale może nie wyczerpuje tematu. Atak na Larak osłabia konkretny potencjał Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej i – co ważniejsze – sygnalizuje, że Waszyngton nie będzie biernie przyglądał się, jak Iran i Oman instytucjonalizują system kontroli, który sprawia, że twierdzenie o „całkowitej kontroli” jawi się jako prawdziwe. Oficjalnie podanym powodem jest zagrożenie minowe. Strategiczną kwestią jest jednak kontrola nad transportem morskim – i problem ten będzie się utrzymywał długo po tym, jak szczątki na Larak zostaną usunięte, a kolejny wpis na Truth Social ogłosi zamknięcie sprawy.

Odpowiedź Iranu: Powrót do sprawdzonego schematu ataków na bazy.

Iran zareagował błyskawicznie – i wcale nie tak, jak można by się spodziewać po zdziesiątkowanej armii uciekającej przed nieprzebytym murem. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) ogłosił wspólną operację rakietowo-dronową przeciwko pozycjom USA, wskazując jako cele bazę lotniczą im. Króla Husajna i bazę lotniczą Al-Azraq w Jordanii . Poinformował również, że baza lotnicza Al Udeid w Katarze – wysunięta siedziba CENTCOM – została trafiona. Irańska telewizja państwowa poinformowała o wystrzeleniu pocisków z wielu miejsc w całym kraju; nad Jordanią aktywowano obronę przeciwlotniczą, a w Katarze, Kuwejcie i Dubaju ogłoszono alarmy. Amerykańskie źródło poinformowało Fox News, że niemal wszystkie nadlatujące pociski zostały przechwycone i że „na razie” nie odnotowano znaczących skutków – co jest standardową i całkiem realną metodą ograniczania strat. Ebrahim Azizi, przewodniczący Komisji Bezpieczeństwa Narodowego irańskiego parlamentu, zapowiedział kolejne ataki, nie brzmiąc jak człowiek, który uważa, że jego kraj „nie ma już pieniędzy” i jest „skończony”.

Schemat jest znany – Al Udeid w czerwcu 2025 roku, bazy w Zatoce Perskiej wiosną 2026 roku – a wynik, z dużą liczbą przechwyconych pocisków, ponownie wskazuje na przemyślaną reakcję: wystarczającą, by zaspokoić potrzebę odwetu, ale nie na tyle masową, by zmusić Teheran do eskalacji, na którą nie może sobie pozwolić. Liczą się nie tyle szkody wyrządzone w ciągu jednej nocy, ile skumulowana rzeczywistość, jaką te fale ataków nakładają na pozycję militarną, którą prezydent wielokrotnie ogłaszał niezwyciężoną.

Koszty strategiczne: Iran wypycha USA na zachód.

I oto nadchodzi moment, którego nie powstrzyma żaden stalowy mur. Każda fala irańskich ataków na Al-Udeid, na bazy jordańskie i na kwaterę główną Piątej Floty w Bahrajnie dodatkowo utwierdza w przekonaniu, do którego Pentagon doszedł już całkowicie bez irańskiego wsparcia: wysunięta architektura militarna zbudowana po operacji Pustynna Burza jest zbyt bliska, zbyt nieruchoma i zbyt narażona na irański arsenał precyzyjnej broni, by można ją było utrzymywać w nieskończoność.

Ta ponowna ocena nie jest spekulacją, niezależnie od tego, co zostanie powiedziane na podium. Jak donosiły Washington Post i Times of Israel w połowie sierpnia, Pentagon aktywnie rozważa wycofanie się z Zatoki Perskiej i bada bardziej rozproszone rozmieszczenie, przesuwając siły dalej na zachód — do bazy lotniczej Prince Sultan w pobliżu Rijadu, w głąb Arabii Saudyjskiej, do Jordanii, Izraela, południowej Europy i do bardziej odległych obiektów na Oceanie Indyjskim — a zatem poza zasięg najkrótszego zasięgu irańskich systemów. Memorandum z czerwca 2026 r., które zakończyło główną fazę wojny, zawierało już zobowiązanie do redukcji obecności wojskowej USA w Zatoce Perskiej. Rada Stosunków Zagranicznych i całe mnóstwo analiz wojskowych dochodzą do tego samego wniosku: wojna obnażyła podatność baz w Zatoce Perskiej na ataki, a presja na ich relokację rośnie.

Niedzielna wymiana ognia natychmiast wzmacnia tę dynamikę. Za każdym razem, gdy Iran demonstruje swoją zdolność do wystrzeliwania pocisków i dronów z lotnisk Al-Udeid i Jordanii – nawet jeśli większość z nich podobno zostaje zestrzelona – rosną koszty utrzymania wysokiej jakości systemów wojskowych w tym rejonie, a wewnętrzny argument Pentagonu na rzecz bardziej rozproszonych sił zyskuje na popularności. Ataki nie muszą niszczyć baz, aby były skuteczne; muszą jedynie sprawić, że staną się one nie do utrzymania jako skoncentrowane, dalekosiężne platformy operacyjne.

Iran wypiera siły USA z regionu za pomocą pocisków balistycznych i dronów. To sprawia, że obecna taktyka militarna jest na tyle kosztowna, że Waszyngton jest zmuszony ją zmienić – po cichu wycofując własne siły z cieśniny , którą rzekomo kontroluje, podczas gdy prezydent jednocześnie deklaruje, że może ją zaanektować.

Oficjalnym powodem ataku na Larak jest obrona przed miną. Jednak znacznie ważniejszym kontekstem jest irańsko-omańska próba zinstytucjonalizowania kontroli nad Ormuzem – przedsięwzięcie, którego celem mógł być dezorganizacja i odstraszanie, co kłóci się z twierdzeniem, że cieśnina i tak jest już amerykańska.

Irański odwet na Al-Udeid i dwie jordańskie bazy jest zgodny z ustalonym, wyrachowanym schematem Teheranu. Prawdziwy zysk strategiczny tkwi jednak w dalszym zwiększaniu presji na Pentagon, aby przemieścił swoje siły na zachód – z dala od wąskiego gardła i poza zasięgiem.

Cieśnina, którą faktycznie kontrolujesz, nie musi być odzyskiwana co kilka tygodni. Jednak w tym przypadku wydaje się, że właśnie tego potrzeba.

Źródło: „My to mamy”: Ściana stali powoduje kolejny wyciek w Larak w Cieśninie Ormuz

Od Hollywood do medycyny: Coraz więcej prominentnych osób domaga się wyjaśnień na temat potencjalnych szkód wyrządzanych przez szczepionki przeciwko

Polityczne gry warte 40 bilionów dolarów: Dlaczego gospodarka USA się nie załamie

Opublikowany 2026-08-31 przez Mirosław Dakowski

Polityczne gry warte 40 bilionów dolarów:

Dlaczego gospodarka USA się nie załamie

Aleksandra Voitolovskaya o amerykańskim długu publicznym

tass-ru/opinions

Aleksandra Voitolovskaya , doktor nauk politycznych, kierownik amerykańskiej grupy badawczej zajmującej się problematyką społeczno-polityczną w Instytucie Gospodarki Światowej i Stosunków Międzynarodowych im. Primakowa Rosyjskiej Akademii Nauk

27 sierpnia,

W ostatnich latach tempo wzrostu długu publicznego USA znacznie przyspieszyło. Chociaż osiągnięcie biliona dolarów zajęło krajowi ponad dwa stulecia, w styczniu 2022 roku przekroczono granicę 30 bilionów dolarów, a w sierpniu 2026 roku dług federalny osiągnął nowy rekordowy poziom 40 bilionów dolarów.

W tym kontekście media od dziesięcioleci krążą pogłoski, że niewypłacalność amerykańskich obligacji skarbowych może doprowadzić do kryzysu gospodarczego, nie tylko w kraju, ale i na świecie. Każda kolejna runda podwyżek limitu długu federalnego USA wywołuje panikę. A jednak nic się nie dzieje. Dlaczego?

Dlaczego potrzebujemy długu publicznego?

Główną przyczyną tego gwałtownego wzrostu długu publicznego (dług federalny nie obejmuje długu stanowego i lokalnego) jest utrzymujący się deficyt budżetowy, w którym wydatki rządowe przewyższają dochody. W ostatnich latach zjawisko to było napędzane przez duże zastrzyki finansowe dla gospodarki w czasie kryzysu finansowego w latach 2008–2011 i pandemii COVID-19, a także przez obniżki podatków i wzrost wydatków wojskowych.

Prawo Stanów Zjednoczonych zabrania rządowi federalnemu przekraczania pułapu zadłużenia ustanowionego przez Kongres. Pułap ten został ustanowiony specjalną ustawą federalną w 1982 roku, a wszelkie późniejsze zmiany poziomu zadłużenia są formalizowane jako poprawki do tej ustawy. Kongres nie tylko ustala pułap zadłużenia, ale także określa okres jego obowiązywania i może zawiesić go na określony czas.

Dług publiczny sam w sobie nie stanowi zagrożenia. Nie jest oznaką recesji, tak jak kredyt bankowy na zakup domu dla rodziny o średnich dochodach nie jest katastrofą. W każdym kraju jest narzędziem rozwoju gospodarczego. Koncentrując zasoby finansowe na priorytetowych obszarach polityki publicznej, zaciąganie pożyczek pozwala władzom szybko zaspokoić potrzeby produkcyjne w okresach spowolnienia gospodarczego i kryzysu, finansować kluczowe funkcje i programy rządowe oraz realizować ważne inwestycje i projekty społeczne.

Jednak gdy dług publiczny przekracza ustalone lub akceptowalne limity lub rośnie w nadmiernym tempie, staje się on dużym obciążeniem dla budżetu. To tak, jakby hipotetyczna rodzina zaciągnęła nie jedną, a dziesięć pożyczek. W takiej sytuacji obsługa długu (spłata odsetek) pochłania nadmierną część budżetu federalnego. Ogranicza to możliwości finansowania innych wydatków i ostatecznie spowalnia wzrost gospodarczy i społeczny kraju.

Struktura długu publicznego

Dług federalny nie jest jednorodny. Dzieli się na nierówne części – zbywalne i niezbywalne papiery dłużne, od których odsetki muszą być spłacane na różnych warunkach i w różnym czasie. Z 40,05 bln dolarów, około 7,78 bln dolarów to dług na rachunkach rządowych, tzw. dług wewnątrzrządowy, utrzymywany przez różne agencje federalne (ubezpieczenia społeczne, fundusze emerytalne, fundusze powiernicze i inne). Pozostałe 32,27 bln dolarów to dług publiczny wobec wierzycieli zewnętrznych wobec rządu: obywateli i podmiotów amerykańskich, w tym Rezerwy Federalnej, a także rządów zagranicznych i inwestorów prywatnych. W przeliczeniu na mieszkańca, zadłużenie Stanów Zjednoczonych wynosi obecnie około 116 480 dolarów na obywatela.

Ekonomiści szacują, że masa krytyczna zaciągniętego długu, powyżej której ożywienie gospodarcze staje się praktycznie niemożliwe bez poważnego kryzysu, waha się od 180% do 200% produktu krajowego brutto (PKB). Najbardziej uderzającym przykładem są współczesne gospodarki Japonii, Grecji i Włoch. Przy takim poziomie zadłużenia praktycznie wszystkie wpływy podatkowe przeznaczane są na obsługę odsetek, ryzyko niewypłacalności lub hiperinflacji gwałtownie rośnie, a co najważniejsze, traci się zaufanie inwestorów do zdolności rządu do wywiązywania się z zobowiązań pożyczkowych (obsługi długu).

Relacja długu federalnego USA do PKB wynosi obecnie około 123%. Dlatego paniczne scenariusze załamania globalnego systemu finansowego w wyniku możliwej niewypłacalności USA są bezpodstawne. Hipotetycznie, gdyby uczestnicy rynku, inwestorzy instytucjonalni i zagraniczni oraz agencje ratingowe wykryli rzeczywiste oznaki zbliżającego się bankructwa rządu USA, ich naturalną reakcją byłaby masowa i przyspieszona wyprzedaż amerykańskich obligacji skarbowych po obniżonych cenach. Jednak tak się nie dzieje i nie stanie się to w najbliższym czasie.

Co więcej, nawet zakładając, że taka sytuacja wystąpiłaby w dającej się przewidzieć przyszłości, nie doprowadziłaby ona do załamania amerykańskiej gospodarki, ponieważ nie wpłynęłaby bezpośrednio na produkcję dóbr i usług. Dług publiczny jest kategorią czysto finansową, związaną z obiegiem kapitału. Jego niewypłacalność wywołałaby kryzys przede wszystkim w globalnym systemie finansowym, a głównym negatywnym skutkiem byłaby utrata zaufania do wypłacalności rządu amerykańskiego. W takim przypadku jego wizerunek i „słowo honoru” prawdopodobnie przestałyby być wystarczającym niematerialnym zabezpieczeniem papierów wartościowych.

Spekulacje wokół długu rządu USA

Dlaczego więc wciąż czytamy o zbliżającym się upadku amerykańskiej gospodarki? To prawdopodobnie kwestia psychologii. Dług federalny to idealny temat do politycznych narracji, ponieważ po prostu nie ma konsensusu co do jego akceptowalnego poziomu, konsekwencji przekroczenia limitu ani sposobów walki z jego wzrostem.

Ta niepewność sprawia, że dług publiczny stał się wygodną kartą przetargową dla obu wiodących partii w USA.

Demokraci, będący obecnie w opozycji do obecnej administracji, wykorzystują kwestię długu do krytyki Białego Domu. W szczególności domagają się nieprzedłużania obniżek podatków dla bogatych i korporacji z 2017 roku, niewycofywania cięć w programach Medicaid (ubezpieczenia dla ubogich) i Medicare (dla seniorów), ochrony programu Social Security (emerytury), ograniczenia finansowania ICE (egzekwowania przepisów imigracyjnych) oraz wstrzymania wydatków wojskowych. Ich żądania obejmują również przywrócenie federalnego finansowania mieszkalnictwa i Amtrak (przewozy pasażerskie pociągami), ochronę instytucji demokratycznych, przywrócenie USAID (Agencji Stanów Zjednoczonych ds. Rozwoju Międzynarodowego) oraz utrzymanie programów humanitarnych.

Tymczasem Republikanie wykorzystują groźbę zablokowania limitu zadłużenia jako dźwignię do cięcia wydatków rządowych, zwłaszcza programów socjalnych. To znaczy, z wyjątkiem konserwatystów MAGA – radykalnego prawicowego skrzydła Partii Republikańskiej lojalnego wobec Donalda Trumpa. Podnieśli oni tradycyjną zasadę leseferyzmu do rangi absolutnej: dla nich podatki są przymusem. Aby tego uniknąć, starają się zminimalizować rolę rządu, jakby chcieli „zagłodzić Lewiatana”. Ich strategia polega na cięciu podatków i celowym generowaniu znacznych deficytów budżetowych, a następnie wykorzystywaniu rosnącego długu jako pretekstu do cięć w programach socjalnych, pozbawiając rząd kontroli finansowej. W tym rozumieniu wysoki dług publiczny jest ubezpieczeniem przed „demokratycznym socjalizmem”, którego tak obawiają się prawicowi konserwatyści.

Jednocześnie, dla partyjnego establishmentu, odniesienie do „ogromnego długu publicznego” służy jako wygodne wytłumaczenie trudnych lub niepopularnych decyzji. Pozwala to przenieść dyskusję z obszaru obiektywnych wskaźników ekonomicznych na abstrakcyjny poziom hipotetycznej konieczności, która, niczym piękno, wymaga poświęceń. Wykorzystując głęboko zakorzenione lęki wyborców przed zagrożeniami zewnętrznymi i wewnętrznymi, politycy kształtują opinię publiczną w każdej palącej kwestii – nierówności, demografii, bezrobocia, starzenia się społeczeństw, kosztów i dostępności opieki zdrowotnej, wydatków na obronę i tak dalej.

Co więcej, członkowie obu partii wykorzystują narrację o długu publicznym do krytykowania lub, przeciwnie, wspierania polityki pieniężnej Rezerwy Federalnej, przerzucając odpowiedzialność za niepopularne wśród wyborców realia gospodarcze na regulatora. Kiedy Fed podnosi stopy procentowe, zwiększając koszty obsługi długu, politycy oskarżają go o „duszenie gospodarki”. Kiedy stopy procentowe są obniżane i uruchamiana jest drukarka pieniędzy, regulator jest krytykowany za przyspieszanie inflacji i dewaluację oszczędności obywateli.

W cyklu wyborczym – a wybory do Kongresu w połowie kadencji spodziewane są w USA w listopadzie – temat ten jest również bardzo płodny. Pozwala on zestawiać kandydatów „odpowiedzialnych” z „nieodpowiedzialnymi” i sztucznie kreować poczucie pilności, odwołując się do klasycznego hasła: „Głosuj właściwie, albo nasze dzieci odziedziczą dług”.

Konsekwencje

Choć większość ekspertów rozumie, że mechanizmy długu publicznego USA są bardziej złożone, niż często przedstawiają to media, rzeczywistość gospodarcza cieszy się mniejszym zainteresowaniem niż proste, emocjonalne hasła. Tymczasem to właśnie zaufanie do tych haseł w dużej mierze leży u podstaw zabezpieczenia amerykańskich obligacji skarbowych. W najgorszym przypadku nowoczesny system finansowy, który narodził się w latach 70. XX wieku i opiera się na dominacji USA oraz wyłącznej roli dolara jako globalnej waluty rezerwowej, mógłby przestać istnieć. Jest wysoce nieprawdopodobne, czy oznaczałoby to globalną katastrofę.

Dopóki Stany Zjednoczone utrzymają przewagę gospodarczą i znaczącą globalną obecność militarną, w tym odstraszanie nuklearne i sieć sojuszy, dolar zachowa swoją dominującą pozycję. Jednak wyczerpanie tego hegemonicznego zasobu doprowadzi do transformacji całego systemu stosunków międzynarodowych. Parametry tego nowego porządku wielobiegunowego są tak niepewne, że ich ocena wykracza poza obecny okres prognozowania.

Kto rządzi Ameryką. Who Rules America. Mówi Profesor Jeffrey Sachs

Opublikowany 2026-08-31 przez Mirosław Dakowski

Kto rządzi Ameryką. Who Rules America

Mówi Profesor Jeffrey Sachs

[Przysłał mi przed chwilą przyjaciel z Kanady. Razem walczyliśmy przeciw agresji Sachsa, globalistów w latach 90-tych. Widać na starość nawet Sachs trzeźwieje?? MD]

==========================================================

substack.com/@thememoryhole/note/sachs

=================

Dziesięciu Amerykanów posiada […] majątek netto w wysokości 2,3 biliona* dolarów, a Elon chce dodać jeszcze jeden bilion. Już teraz dziesięciu najbogatszych Amerykanów posiada majątek o wartości 2,3 biliona. To ogromna kwota jak na 10 osób, 10 osób fizycznych – nie chodzi tu o 10 firm ani o 10 klanów, tylko o 10 osób.

Ale tak się składa, że posiadają oni dużo więcej. Należy do nich Biały Dom, to oni mianują wiceprezydenta, to oni wyznaczają kierunek polityki rządu USA, to oni będą właścicielami kryptowalut, które staną się naszymi głównymi walutami.

Należą do nich wszystkie duże platformy, za pośrednictwem których się komunikujemy; należy do nich oczywiście YouTube – kanał, na którym czasami mogę mówić rzeczy, które nie przypadają do gustu rządowi USA – ale nie wiem, jak długo jeszcze.

Sa właścicielami mojego adresu e-mail, mają pełną wiedzę o każdym naciśnięciu klawisza, jakie wykonałem w ciągu ostatnich 10 lat – bez wątpliwości, posiadają moją prywatność.

Są właścicielami gazet, takich jak „Washington Post”, należącej do Jeffreya Bezosa, a wkrótce staną się też właścicielami TikTok – a dokładniej TikTok USA – ponieważ Larry Ellison kupuje tę firmę w imieniu Benjamina Netanjahu, a następnie przekaże ją swojemu synowi jako miły prezent. Już wcześniej podarował mu Paramount Studios, Paramount Media i CBS News. To dopiero świat, a chodzi tu tylko o około dziesięciu Amerykanów.

Znajdujemy się więc w sytuacji niezwykle dziwnej koncentracji władzy, jakiej, jak sadze, jeszcze nigdy nie widzieliśmy. Demokracja już uległa zniszczeniu – jesteśmy demokratyczni jedynie z nazwy. Nie mamy jednak sensownego systemu niedemokratycznego, mamy natomiast system sprywatyzowany, co jest czymś zupełnie innym.

W Chinach, które nie są demokracją, panuje technokracja, natomiast w Stanach Zjednoczonych sytuacja jest odwrotna – rząd podporządkowany jest obecnie określonej klasie korporacyjnej z sektora Big Tech. Znajdujemy się więc również w trakcie eksperymentu z formą rządów. […] Czy osiągniemy powszechny dobrobyt? To zależy od tego, jak wykorzystamy naszą nadwyżkę. Jeśli cała nadwyżka trafi do najbogatszych, czeka nas masowe zubożenie.

=======================

* Trillion, w Ameryce to milion milionów, 10 do potęgi dwunastej, czyli 1 z dwunastoma zerami! (więcej zer moglibyśmy znaleźć tylko w naszym rządzie, z pomocą AI, oczywiście)

=============================

mail.

Oczywiście Sachs kłamie. Świadomie. NIE MOŻE bowiem nie wiedzieć, że to ZESPÓŁ. Nie dopuścili go?

Zapewne dwunastu zresztą, jak w „Karierze Nikodema Dyzmy”. Podlegają Trzynastemu, czyli Szatanowi

USA zbombardowały dwa obiekty wojskowe na irańskiej wyspie Larak

Opublikowany 2026-08-31 przez Mirosław Dakowski

Larry Johnson: PILNE WIADOMOŚCI:

USA zbombardowały dwa obiekty wojskowe

na irańskiej wyspie Larak,

w pobliżu kluczowego punktu

dostaw ropy naftowej

uncut-news.ch 31 sierpnia 2026 r.uncutnews-ch/larry-johnson-eilmeldung-usa-bombardieren-zwei-militaerstandorte-auf-der-iranischen-insel-larak-in-der-naehe-einer-wichtigen-oel-engstelle

W niedzielę, 30 sierpnia 2026 roku, siły amerykańskie zaatakowały dwie irańskie pozycje na wyspie Larak w strategicznie ważnej Zatoce Omańskiej, bezpośrednio przylegającej do Cieśniny Ormuz.

Atak, pierwszy publicznie potwierdzony atak USA na cele irańskie od końca lipca, przerwał kruchy okres względnej powściągliwości i w ciągu kilku godzin wywołał irański atak rakietowy na bazy amerykańskie w Jordanii. W wywiadzie na żywo dla kanału Dialogue Works, były analityk CIA Larry Johnson określił te wydarzenia jako symptom braku amerykańskiej strategii i początek nowej rundy eskalacji.

https://youtube.com/watch?v=ApuFYdI9ATc%3Ffeature%3Doembed

Wyspa Larak leży zaledwie kilka kilometrów od irańskiego wybrzeża, w pobliżu Bandar-Abbas, bezpośrednio na jednym z najwęższych i najważniejszych szlaków żeglugowych świata. Znaczna część światowej ropy naftowej przepływa przez Cieśninę Ormuz. Stany Zjednoczone oświadczyły, że Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) przygotował tam wyrzutnie rakiet do wystrzeliwania min morskich w kierunku cieśniny. Oficer amerykański potwierdził użycie dronów. Irańskie źródła poinformowały o ofiarach śmiertelnych i rannych wśród żołnierzy i cywilów oraz zapowiedziały „odpowiedź i karę”.

Johnson wierzy w irańskie zapowiedzi. Teheran nie rzuca pustych gróźb. Drony podobno pochodziły z Jordanii; w związku z tym Iran zaatakuje właśnie tam. Jordania ma dwie istotne bazy: Muwaffaq Salti (znaną również jako Al-Azraq) i King Hussein. Te same cele zostały zaatakowane w godzinach po ataku USA kilkoma falami pocisków balistycznych z zachodnich prowincji Iranu, takich jak Teheran, Fars, Tebriz, Kermanszah, Lorestan i Chorramabad. Zgłoszono co najmniej jedno trafienie w Muwaffaq Salti. Systemy obrony powietrznej – najwyraźniej Patriot PAC-3 – wystrzeliły pociski przechwytujące. Niektóre pociski zostały przechwycone, inne nie.

Johnson uważa, że zapasy [USA] są w dużej mierze wyczerpane: „To butelka szampana, która została opróżniona”. Przeciwko systemom manewrującym lub hipersonicznym, takim jak pocisk Fatah, Patriot, THAAD i Żelazna Kopuła mają w każdym razie niewielką skuteczność. Iran często najpierw wykorzystuje starsze rakiety do wyczerpania obrony przeciwnika, a następnie wysyła nowocześniejszą broń.

Moment ten jest politycznie i gospodarczo napięta. Obie strony od tygodni mówiły o deeskalacji. Amerykańscy dyplomaci mieli wrócić. W tym samym czasie Amerykanie najwyraźniej wycofywali tankowce z Kataru – co wskazywało na spodziewane ataki na państwa Zatoki Perskiej. Johnson postrzega to nie jako przemyślany plan, ale jako zwykłą praktykę: „Co zrobimy dzisiaj? Zbombardujmy wyspę”. Waszyngton nadal nie docenia gotowości i zdolności Iranu do odwetu.

Jednocześnie prezydent Trump próbuje obniżyć ceny ropy naftowej, zawierając rzekomo historyczne porozumienie w sprawie wenezuelskich rezerw. Johnson nazwał to iluzją na stronie sonar21.com. Rezerwy znajdują się pod ziemią, ropa jest ciężka i lepka, a niezbędna infrastruktura jest niewystarczająca. ExxonMobil wcześniej podawał koszty rzędu 100 miliardów dolarów i odrzucił ten pomysł. Co więcej, wenezuelska ciężka ropa nie rozwiąże problemu dotkliwego niedoboru oleju napędowego i paliwa lotniczego spowodowanego zakłóceniami na trasie Ormuz. Atak w niedzielę jeszcze bardziej podniesie ceny na rynkach w poniedziałek.

Straty gospodarcze w regionie są już ogromne. Od początku wojny w lutym 2026 roku Katar odnotował spadek PKB o 8% do ponad 17% oraz ogromne straty w produkcji LNG; Kuwejt odnotował spadek wydobycia ropy o około 53%, Irak o 63%, Arabia Saudyjska o 29%, a Zjednoczone Emiraty Arabskie o 40%. Państwa Zatoki Perskiej chcą ponownie otworzyć Cieśninę Ormuz; Iran w zamian domaga się zniesienia blokady nałożonej przez USA. W Stambule niebawem odbędzie się spotkanie w sprawie tzw. Paktu Mekkańskiego.

Jednocześnie Rosja zaostrza sytuację na Ukrainie: Trwające prawie 80 godzin nieprzerwane ataki dronów i rakiet na magazyny, sieci energetyczne i infrastrukturę cywilną. Supermarkety stoją puste. Johnson postrzega to jako przejaw determinacji Putina i braku woli zawarcia zawieszenia broni. Według niego Stany Zjednoczone nie mają jasnej strategii ani wobec Ukrainy, ani wobec Iranu. Trump podwaja skalę operacji wojskowych, a wstrząsy gospodarcze – związane z ropą, pszenicą i olejem napędowym – uderzają w rynki.

Johnson spodziewa się kolejnych dni lub tygodnia wzajemnych ataków, zanim w końcu nastąpi przerwa lub negocjacje. Iran będzie ostro reagował na każdy atak USA. W momencie rozmowy nie było jeszcze jasne, czy rakiety uderzą również w Izrael lub amerykańskie okręty w Zatoce Omańskiej i na Morzu Arabskim. Noc była jeszcze młoda. Cieśnina Ormuz pozostaje punktem krytycznym.

Odpowiedź Johnsona na pytanie, czy Waszyngton wyciągnął jakiekolwiek wnioski z sześciu miesięcy wojny, jest jednoznaczna: nie.

Surowiec to nie paliwo: Dlaczego wenezuelska ropa nie rozwiąże problemu niedoboru oleju napędowego i paliwa samolotów odrzutowych

Opublikowany 2026-08-30 przez Mirosław Dakowski

Surowiec to nie paliwo: Dlaczego wenezuelska ropa naftowa nie rozwiąże problemu niedoboru oleju napędowego i paliwa samolotów odrzutowych

29 sierpnia 2026 Larry C. Johnson sonar21/feedstock-is-not-fuel-why-venezuelan-crude-cannot-fix-the-diesel-and-jet-shortage

Mój przyjaciel, Karl Miller, opublikował świetny artykuł, który demaskuje twierdzenia Trumpa dotyczące wenezuelskiej ropy jako masowy przykład gaslightingu. Streszczam jego artykuł zatytułowany „Wenezuelska ropa naftowa: Fizyczna baryłka i ustawa kapitałowa”, ponieważ nie jest on publicznie dostępny za pośrednictwem linku.

27 sierpnia 2026 roku prezydent Trump ogłosił, jak to określił, największą umowę naftową w historii świata – porozumienie między USA a Wenezuelą, dające Stanom Zjednoczonym większościową kontrolę nad ponad 65 miliardami baryłek wenezuelskich rezerw, co, jak powiedział, „znacznie obniży ceny benzyny dla wszystkich Amerykanów”. Oferta została przyjęta z ceną benzyny wynoszącą około 4,09 dolara za galon, o około 27% wyższą niż rok wcześniej i zmierzającą do najdroższego sierpnia w historii, ponieważ sześciomiesięczna wojna z Iranem i zakłócenia w Ormuzie nadwątliły jedną piątą światowych zasobów – a wybory uzupełniające odbyły się za dwa miesiące.

Niezależni analitycy zauważyli błędy arytmetyczne w tym harmonogramie: 30–50 milionów baryłek, o których mówił Trump, to mniej niż połowa dziennego globalnego zużycia, 65 miliardów to szacunki zasobów, a nie dostępne zapasy, a wpływ na cenę będzie odczuwalny dopiero za kilka lat.
Informacja Millera jest ukryta pod tym zarzutem, ale też bardziej fundamentalnym: wenezuelska ropa naftowa nie jest substancją, która mogłaby rozwiązać problem niedoborów odczuwanych przez Amerykanów na stacjach benzynowych. To nie jest magiczne rozwiązanie. W krótkiej perspektywie to w ogóle nie rozwiąże problemu.

Punkt, który najczęściej jest pomijany

Obecny niedobór dotyczy produktów – oleju napędowego i paliwa lotniczego – a wenezuelska ropa naftowa o wysokiej zawartości węgla nie jest produktem. Jest surowcem rafineryjnym. Nie da się załagodzić niedoboru destylatu średniego za pomocą baryłki, która wciąż musi zostać rozcieńczona, zmieszana, uszlachetniona, poddana koksowaniu i hydrorafinacji, zanim uzyska się z niej galon nadający się do użytku.

Właśnie dlatego odruch „włączenia Wenezueli” zawodzi sam w sobie. Nawet pomijając kwestię, czy Caracas może wyprodukować więcej, istniejące już baryłki nie zwiększają podaży tam, gdzie rynek jest napięty. Szybkie dostawy z USA byłyby w dużej mierze przekierowane od obecnych odbiorców Wenezueli – Chin, Indii i Europy – a nie tworzone w oparciu o globalną produkcję. To zmienia strukturę rafinerii i szlaki handlowe, ale nie naprawia fizycznego niedoboru. Przeniesienie baryłki z chińskiej rafinerii do amerykańskiej to zmiana adresu, a nie nowa baryłka, a tym bardziej nowy galon paliwa lotniczego.

Dlaczego luka surowcowa jest wiążąca

Przyczyną jest natura ropy naftowej. Około trzy czwarte wenezuelskiej produkcji do 2028 roku ma być ciężkie, bardzo ciężkie lub bitumiczne, przy czym Pas Orinoko dostarczy około 60%. Materiał ten jest surowcem wsadowym na samym początku procesu konwersji; gotowa baryłka destylatu znajduje się w wielu kapitałochłonnych etapach dalszego przetwarzania — koksowanie i hydro-przetwarzanie, wodór, czas sprawności rafinerii, wydajność, dystrybucja — a żaden z nich nie stanowi ładunku ropy Merey. Cena mówi to samo: Merey 16 wynosiła średnio 67,36 USD/bbl w lipcu 2026 roku, około 12,35 USD poniżej koszyka OPEC, co jest ceną rynkową w kosztach konwersji tej ropy na coś użytecznego. Wenezuela nie jest w stanie naprawić obecnego niedoboru ropy naftowej lub destylatów średnich, ponieważ brakującym elementem nigdy nie była ropa naftowa.

Strona podażowa tylko to wzmacnia

Nie da się też szybko określić wolumenu. Produkcja w lipcu 2026 r. wynosiła blisko 1,1 mln baryłek dziennie – około jednej trzeciej szczytowego poziomu 3,4 mln baryłek dziennie z 1998 r. – a system, który miałby ją podnieść, został wydrążony: EIA dokumentuje rurociągi sprzed ponad 50 lat, przerwy w dostawach prądu, ograniczone zasoby rozcieńczalnika i uszkodzone rafinerie, a PDVSA szacuje koszt samych rurociągów na około 8 mld USD. Rystad szacuje próg rentowności pełnego cyklu na 70–80 USD/bbl lub więcej, a jego scenariusz bazowy dodaje tylko około 194 000 baryłek dziennie do IV kw. 2028 r.; powrót do 3 mln baryłek dziennie zająłby ponad 150 mld USD w ciągu 10–15 lat. Miller podkreśla, że duże rezerwy podziemne nie stanowią dostaw – a 65 mld baryłek w ogłoszeniu prezydenta to dokładnie taka liczba: szacunek zasobów, a nie harmonogram dostaw.

Ujawnione preferencje: co główni gracze już powiedzieli Białemu Domowi

Najsilniejszym potwierdzeniem nie jest model, ale zachowanie firm, które musiałyby sfinansować odbudowę. W Białym Domu 9 stycznia 2026 roku, krótko po odsunięciu Maduro od władzy przez USA, Trump upierał się, że branża wyda ponad 100 miliardów dolarów na odbudowę wenezuelskiego sektora naftowego. Zebrani nie wyrazili na to zgody. Darren Woods z ExxonMobil powiedział prezydentowi prosto w twarz, że Wenezuela jest, w obecnej sytuacji, „nieinwestowalna” – że trwałe ramy prawne, warunki handlowe i stabilność muszą być najważniejsze, a Exxon wyśle jedynie zespół techniczny do oceny. Ryan Lance z ConocoPhillips powiedział, że system wymaga najpierw gruntownej restrukturyzacji; obie firmy miały swoje aktywa wywłaszczone za czasów Cháveza, a do 30 stycznia zarówno Exxon, jak i Chevron oświadczyły, że nie planują zwiększać wydatków Wenezueli w tym roku. Liczby przedstawione przed spotkaniem pokrywały się z szacunkami Millera: Rystad szacował, że samo podwojenie produkcji do 2030 r. będzie wymagało około 110 mld dolarów, a powrót do poziomu z 2000 r. będzie kosztował bliżej 185 mld dolarów.

Jeden z entuzjastów podkreśla tę kwestię. Chevron – jedyny amerykański gigant, który już tam produkuje, z prawie 250 000 baryłek dziennie na podstawie specjalnej licencji – twierdzi, że mógłby zwiększyć przepływy o około 50% w niecałe dwa lata, ale nawet to podnosi całkowitą produkcję Wenezueli do zaledwie nieco ponad 1,1 miliona baryłek dziennie, w porównaniu ze szczytowym poziomem bliskim 4 milionom. Mniejsi nowi gracze, tacy jak Hunt Oil i SLB, podpisali pierwsze nowe umowy z PDVSA w sierpniu, ale główni gracze, którzy najlepiej sfinansują odbudowę, oficjalnie odmawiają wystawienia czeków. Kiedy osoby posiadające kapitał nazywają surowiec nie inwestowalnym, nie jest to krótkoterminowe rozwiązanie w zakresie dostaw.

Wenezuela to długoterminowa opcja odbudowy wydobycia ciężkiej ropy naftowej, a nie awaryjne źródło dostaw – a tym bardziej rozwiązanie w zakresie paliwa. Istniejące ładunki można przekierować, ale zmienia to mapę handlu bez dodawania baryłki netto ani galona gotowego; sensowna nowa produkcja jest odległa o lata i ponad sto miliardów dolarów, a firmy, które miałyby ją sfinansować, głośno o tym mówią. Niezależnie od tego, ile warta jest „największa umowa naftowa w historii świata” w ciągu dekady, nie obniży ona cen oleju napędowego ani paliwa lotniczego w tym roku. Problem niedoboru destylatów nie zostanie rozwiązany w Caracas.

Oto mój najnowszy wywiad dla Counter Currents z wielkim Robertem Barnesem:

Waszyngton demontuje swoje imperium, wojna po wojnie — Robert Barnes

Nima poprosił mnie o komentarz na temat dystansowania się USA od kurdyjskich Peszmergów:

Larry Johnson: USA wstrzymają wszelką pomoc wojskową dla kurdyjskich peszmergów

Sulaiman, powołując się na doniesienia medialne, poprosił mnie o komentarz w sprawie żądania Arabii Saudyjskiej, aby Stany Zjednoczone rozpoczęły nowe ataki na Hutich:

PILNE: TRUMP ODRZUCIŁ WNIOSEK ARABII SAUDYJSKIEJ, POROZUMIENIE O POROZUMIENIU ZERWANE Z POWODU GAZY Z UDZIAŁEM CIA LARREGO JOHNA

Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie

Ukraina się ugina: Nowa rosyjska strategia uderzeniowa niszczy Kijów przez całą dobę, gdy ujawniono prawdziwe motywy wizyty CIA w Moskwie

Opublikowany 2026-08-30 przez Mirosław Dakowski

Ukraina się ugina: Nowa rosyjska strategia uderzeniowa niszczy Kijów przez całą dobę, gdy ujawniono prawdziwe motywy wizyty CIA w Moskwie

Symplicjusz 30 sierpnia 2026 r. simplicius/ukraine-buckling-new-russian-strike

Poniżej znajduje się specjalny raport premium na temat obecnej sytuacji związanej z poważnymi eskalacjami na Ukrainie. Artykuł, liczący blisko 4000 słów, będzie najbardziej wyczerpującym opracowaniem na temat rozwoju sytuacji, jakie można znaleźć, i będzie starał się odpowiedzieć na najważniejsze pytania dotyczące tego, co się dzieje, w tym na prawdziwy powód wizyty dyrektora CIA w Moskwie.

Wczoraj wieczorem Kijów padł ofiarą kolejnego potężnego ataku, w wyniku którego doszło do eksplozji składu broni – drugiego tego typu – znajdującego się tuż obok obszaru cywilnego. Zginęło prawie 40 cywilów, a nawet Zełenski jest wściekły z powodu „zaniedbania” swoich pracowników:

Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUa Od wczorajszego wieczora i przez cały dzień otrzymuję raporty o sytuacji we wsi Myla w obwodzie kijowskim, gdzie po ataku rosyjskim doszło do detonacji. Straszna sytuacja i rażące zaniedbania ze strony osób przechowujących materiały wybuchowe.

14:20 · 29 sierpnia 2026 · 240 tys. wyświetleń

776 odpowiedzi · 727 repostów · 4,26 tys. polubień

==================================

Z jego posta:

Straszna sytuacja i rażące zaniedbanie ze strony tych, którzy składowali materiały wybuchowe tuż obok ludzi. Kolejna taka zbrodnia – po tym, co wydarzyło się w Wysznewie – jest absolutnie niedopuszczalna. Oczekuję, że szczegóły zostaną niezwłocznie przedstawione opinii publicznej. Pierwszy atak miał miejsce na skład amunicji, który zdecydowanie nie powinien się tam znajdować – na skład Sił Obronnych. Wybuchły pociski, miny, inna amunicja i drony. Skala jest znacząca.

Rozmawialiśmy już z Prokuratorem Generalnym, Ministerstwem Spraw Wewnętrznych, Służbą Bezpieczeństwa Ukrainy i Naczelnym Dowódcą – dysponują oni wszystkim, co niezbędne do przeprowadzenia śledztwa. Chcę osobno podziękować wszystkim, którzy są na miejscu i w innych miejscach rosyjskich ataków, robiąc wszystko, co możliwe, aby pomóc i ratować ludzi.

Trzeba mu oddać sprawiedliwość: od razu bierze odpowiedzialność, co jest cechą dobrego przywództwa.

Niektóre raporty twierdzą, że niedawno dostarczona partia pocisków Patriot została zmagazynowana w magazynie, ale teraz spłonęła w spektakularnym płomieniu.

Eksplozja: Nie można załadować wideo.

Konkursy kulinarne — potencjalne rakiety Patriot: Nie można załadować wideo.

Jeszcze bardziej znaczący jest fakt, że Rosja całkowicie niszczy ukraińską infrastrukturę i możliwości eksportu zboża.

Najbardziej niepokojący raport pochodzi z ukraińskiego portalu Ukrinform , który cytuje ministra polityki rolnej Ukrainy Tarasa Wysockiego, który stwierdził, że w ramach działań odwetowych Rosja zniszczyła już aż 90% wszystkich powierzchni magazynowych przeznaczonych pod handel detaliczny na Ukrainie:

https://www.ukrinform.ua/rubric-economy/4158531-vorog-znisiv-blizko-90-skladiv-torgovelnih-merez-ale-ukrainci-ne-zalisatsa-bez-produktiv-visockij.html

Mimo że wróg zniszczył około 90% magazynów sieci handlowych, Ukraińcy nie zostaną bez jedzenia.

Poinformował o tym minister polityki agrarnej Ukrainy Taras Wysocki w rozmowie z dziennikarzami, podaje Ukrinform.

„Obecnie około 90% logistyki żywnościowej sieci handlowych zostało zniszczone, ale jednocześnie nie oznacza to, że Ukraińcy zostaną bez jedzenia.Będzie logistyka zmianowa, jak to się mówi, z kołami, innymi opcjami zaopatrzenia operacyjnego. To znaczy, nie będzie zagrożenia głodem i systemowym fizycznym niedoborem żywności” – zapewnił Wysocki.

======================

Bardzo trudno uwierzyć, że to nie przesada, ale jest to informacja prosto z ust źródła, więc na razie możemy po prostu przyjąć ją za dobrą monetę.

Przypomnijmy, że Ukraina zaczęła atakować Wildberries pod pretekstem, że sprzedaje tam sprzęt wojskowy, taki jak radia i kamizelki pancerne. Rosja zaczęła niszczyć ukraińskie magazyny „Epicenter”, w których – według prezes FirePoint, głównego ukraińskiego producenta dronów – przechowywane są niektóre komponenty do niesławnych pocisków rakietowych Flamingo jej firmy:

Co dobre dla gęsi… jak głosi przysłowie.

==============================

Trudno pojąć tempo destrukcji: jeśli choć ułamek z 90% jest prawdziwy, oznacza to, że Rosja sparaliżowała Ukrainę w ciągu zaledwie tygodnia lub dwóch ataków odwetowych. Jeszcze trudniej wyobrazić sobie, co czeka Ukrainę.

I właśnie tu narastają obecnie spekulacje. Coś ewidentnie jest na rzeczy. Tuż po wizycie dyrektora CIA, który miał „ostrzec Moskwę przed ryzykiem w stosunkach z NATO”, słyszymy różne doniesienia, które zdają się wskazywać na eskalację właśnie w tym obszarze – i trudno jednoznacznie stwierdzić, która strona będzie odgrywać kluczową rolę.

Rosja ze swojej strony wydała ostatnio kilka interesujących oświadczeń, które zdają się grozić krajom NATO odwetem. Na przykład rzeczniczka MSZ Maria Zacharowa wydała w tym tygodniu stanowcze oświadczenie, grożąc odwetem wobec brytyjskich interesów na Ukrainie i za granicą, po potwierdzeniu użycia brytyjskich pocisków Storm Shadow w ataku na Donieck:

https://www.theguardian.com/world/2026/aug/27/brytania-ukraina-wojna-rosja

Margarita Simonyan@ M_Simonyan Maria Zacharowa o brytyjskiej decyzji o dostarczeniu Kijowowi planów rakiet „Storm Shadow”: „Wszelkie brytyjskie obiekty wojskowe i sprzęt, zlokalizowane zarówno na Ukrainie, jak i poza jej granicami, mogą stać się uzasadnionymi celami w odpowiedzi na ukraińskie ataki na rosyjskie

17:16 · 27 sierpnia 2026 · 80,1 tys. wyświetleń

57 odpowiedzi · 300 repostów · 1,04 tys. polubień

==========================================

Jej dokładny cytat:

„Wszelkie brytyjskie obiekty i sprzęt wojskowy, zlokalizowane zarówno na Ukrainie, jak i poza jej granicami, mogą stać się uzasadnionymi celami w odpowiedzi na ukraińskie ataki na terytorium Rosji z użyciem brytyjskiej broni.Osoby współwinne zbrodni wojennych, w tym działań wymierzonych w naszą ludność cywilną, zostaną ukarane proporcjonalnie do popełnionych przestępstw”.

„Próba zadania Rosji „strategicznej klęski” jest skazana na porażkę, choć Londyn już całkowicie się w to wmieszał. Wzywamy wszystkich mieszkańców Wielkiej Brytanii do zastanowienia się nad nieuniknionymi katastrofalnymi skutkami wrogich działań ich własnego rządu”.

Następnie rosyjski wiceminister spraw zagranicznych wygłosił kolejną ciekawą uwagę, stwierdzając, że konflikt mógłby zostać rozwiązany po objęciu Kijowa administracją międzynarodową:

https://www.pnp.ru/politics/mid-vneshnee-upravlenie-v-kieve-moglo-by-otkryt-put-k-uregulirovaniyu.html

Zewnętrzne zarządzanie w Kijowie pod auspicjami ONZ może utorować drogę do rozwiązania dyplomatycznego. Stwierdził to 29 sierpnia w wywiadzie dla RIA Novosti Michaił Galuzin, wiceminister spraw zagranicznych.

Przypomniał, że prezydent Rosji Władimir Putin zaproponował wcześniej wprowadzenie tymczasowej administracji zagranicznej na Ukrainie pod auspicjami ONZ, Stanów Zjednoczonych, krajów europejskich i partnerów rosyjskich w celu przeprowadzenia wyborów na najwyższe stanowiska w ukraińskim rządzie. Według Putina, Rosja może już prowadzić negocjacje w sprawie rozwiązania konfliktu ukraińskiego.

„To mogłoby otworzyć drogę do rozwiązania dyplomatycznego” – podkreślił Galuzin.

Może to dać nam wskazówkę, w którym kierunku Kreml jest gotowy pójść, aby zakończyć konflikt.

Bloomberg twierdzi, że Rosja zamierza „eskalować” wojnę :

Rosja przygotowuje się do eskalacji ataków na Ukrainę po tym, jak doszła do wniosku, że negocjacje pokojowe utknęły w martwym punkcie, twierdzą trzy osoby zbliżone do Kremla.

Rosja rozważa na razie nasilenie potężnych konwencjonalnych ataków rakietowych na Kijów, w tym na centrum stolicy, a także na cele infrastrukturalne w innych miastach Ukrainy –twierdzą ci ludzie, proszący o zachowanie anonimowości ze względu na delikatny charakter sprawy.

Najbardziej rozpowszechniony fragment artykułu głosi, że Rosja może zdecydować się na użycie taktycznej broni jądrowej:

Według osób bliskich Kremlowi, narastająca spirala ataków sprawia, że coraz większa liczba rosyjskich urzędników dochodzi do wniosku, że Putin może w końcu zdecydować się na użycie taktycznej broni jądrowej jako ostateczności na Ukrainie.

Oczywiście, że to bzdura. Ale to część zaplanowanej kampanii mającej na celu podsycenie eskalacji między Rosją a Europą.

W tym samym czasie Niemcy podobno planują rozpocząć własną nową kampanię prowokacji przeciwko Rosji, oficjalnie oskarżając Moskwę o „tajemnicze” ataki dronów ~~pod fałszywą flagą~~ na niemieckie lotniska w tym miesiącu:

Raport o kolizji@ clashreport DUŻE: Niemcy przygotowują to, co urzędnicy nazywają „Zeitenwende 2.0” wobec Rosji. Oczekuje się, że Berlin formalnie obwini Moskwę za sierpniowy atak dronów na lotnisko Lipsk/Halle i połączy to z surowszymi środkami krajowymi, większym wsparciem dla Ukrainy i znaczącym

14:18 · 29 sierpnia 2026 · 200 tys. wyświetleń

65 odpowiedzi · 292 reposty · 1,6 tys. polubień

Z Politico:

https://www.politico.eu/article/friedrich-merz-berlin-sanctions-russia-vladimir-putin-leipzig-attach-ascalate/

Jeden z urzędników zaznajomionych ze sprawą powiedział, że w reakcji na incydent z dronem w Lipsku nie wystarczyło już wydalenie pojedynczych rosyjskich dyplomatów ani zamknięcie Domu Rosyjskiego w Berlinie. Konieczne były surowsze środki, takie jak zaostrzenie sankcji lub jeszcze większe dostawy broni na Ukrainę. Trzej urzędnicy odmówili podania dalszych szczegółów na temat tego, jakie konkretne środki planuje ogłosić Merz.

Politico donosi, że w rezultacie Niemcy zamierzają rozpocząć kolejną agresywną militaryzację przeciwko Rosji:

Dwóch urzędników określiło nadchodzące posunięcie mianem „Zeitenwende 2.0”, nawiązując dohistorycznej zmiany w kwestii obronności, którą zapowiedział były kanclerz Olaf Scholz w odpowiedzi na pełnoskalową inwazję Moskwy na Ukrainę w 2022 roku.

W ciągu ostatnich kilku tygodni można było zaobserwować wiele „dziwnych” i groźnych działań NATO także w okolicach Kaliningradu.

Przypomnijmy, że gdy zachodni przywódcy i prasa wpadali we wściekłość z powodu domniemanych rosyjskich ataków w Europie, te same osoby otwarcie gloryfikowały i zachęcały do ataków na rosyjską infrastrukturę cywilną:

Teraz pojawia się coraz więcej doniesień o planowanej rosyjskiej operacji z północy, potencjalnie w kierunku Kijowa – i tu właśnie wszystkie fakty się łączą.

Ukraińska gazeta Ukraińska Prawda donosi dziś o oświadczeniach zastępcy szefa Kancelarii Prezydenta Pawła Palisy:

https://www.pravda.com.ua/eng/news/2026/08/29/8050908/

Rosyjskie dowództwo wojskowe otrzymało od władz politycznych zadanie zaplanowania i przygotowania kilku możliwych scenariuszy operacji na Kijów i Czernihów.Ukraina nie wykryła jednak dotychczas formowania sił ofensywnych w tych rejonach.

Źródło:Pavlo Palisa, zastępca szefa Kancelarii Prezydenta, rozmawia z dziennikarzami, jak podaje LIGA.net

Szczegóły: Palisa powiedziała, że Ukraina otrzymała tę informację od służb wywiadowczych i zweryfikowała ją w kilku źródłach.

Cytat:„Otrzymaliśmy informacje od służb wywiadowczych, potwierdzone przez kilka źródeł, że dowództwo wojskowe Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej otrzymało od kierownictwa politycznego zadanie zaplanowania kilku możliwych scenariuszy takiej operacji w kierunku Kijowa i Czernihowa”.

Tymczasem Radio Svaboda informuje, że w obwodzie homelskim na Białorusi trwają prace budowlane w celu „szybkiego, masowego rozładunku ciężkiego sprzętu kołowego i gąsienicowego”:

WojnaPrzetłumaczone@wartranslatedW obwodzie homelskim na Białorusi, niedaleko granicy z Ukrainą, budowana jest infrastruktura kolejowa umożliwiająca szybki i masowy rozładunek ciężkiego sprzętu kołowego i gąsienicowego bezpośrednio z pociągów wojskowych. Klientem jest „Wojskowy Instytut Projektowy”. Projekt obejmuje:

11:28 · 26 sierpnia 2026 · 174 tys. wyświetleń

24 odpowiedzi · 210 repostów · 849 polubień

Pełny link do artykułu: https://www.svaboda.org

=========================================

Po pierwsze, należy stwierdzić, że nawet Pawło Palisa wyjaśnił, że nie obserwuje się jeszcze masowego rozmieszczania wojsk, ale Ukraina uzyskała informacje wywiadowcze wskazujące, że rosyjski Sztab Generalny rozważa taką opcję. A jeśli na Białorusi miałaby powstać infrastruktura kolejowa na potrzeby przyszłych potencjalnych działań, to jasno sugeruje to, że taka „masowa inwazja” nie nastąpi w najbliższym czasie .

Należy jednak pamiętać, że najnowsze doniesienia idą w parze z ciągłymi twierdzeniami o planowanej w Rosji masowej mobilizacji 600 tys. żołnierzy, czemu praktycznie każda ważna osobistość rosyjska zaprzecza, choć niektórzy dodają z zastrzeżeniem: „ W tej chwili nie jest to konieczne ”.

Krążą teraz różne pogłoski, że setki tysięcy rosyjskich mężczyzn w wieku poborowym ucieka przez granicę gruzińską. To prawdopodobnie przesada, ale mogę osobiście potwierdzić, że wielu młodych Rosjan faktycznie ucieka w przekonaniu o rychłej mobilizacji – to niezaprzeczalny fakt.

Jednak najuczciwszy człowiek w Kijowie, Kyryło Budanow – i nie mówię tego sarkastycznie – sam zdementował te plotki, przyznając, że Rosja w ogóle nie planuje żadnej mobilizacji. Obejrzyjcie pod koniec:Nie można załadować wideo.

W pierwszej połowie wywiadu przyznaje, że Ukraina potrzebuje 30 000 żołnierzy miesięcznie, aby „utrzymać” to, co obecnie posiada – co jest oczywistym wskaźnikiem strat. Przypomnijmy, że Zełenski oświadczył, że całkowite straty Ukrainy od początku wojny wyniosły zaledwie 50 000.

Niezręczny.

Łącząc wszystko razem

A teraz połączmy to wszystko w całość.

Po ujawnieniu tajnych planów nuklearnych Pentagonu Trumpowi grozi wszczęcie procedury impeachmentu

Opublikowany 2026-08-29 przez Mirosław Dakowski

Po ujawnieniu tajnych planów nuklearnych Pentagonu Trumpowi grozi wszczęcie procedury impeachmentu. Joe Kent omawia dalsze kroki z Tuckerem.

uncut-news.ch 29 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/nach-der-veroeffentlichung-geheimer-nuklearplaene-des-pentagons-droht-trump-ein-amtsenthebungsverfahren-joe-kent-bei-tucker-ueber-die-naechsten-schritte

Tucker Carlson przeprowadził wywiad z Joe Kentem 28 sierpnia 2026 roku. Kent był dyrektorem Narodowego Centrum Antyterrorystycznego i, według jego własnych relacji, opuścił administrację Trumpa z powodu wojny iracko-irańskiej. Film nosi tytuł „Impeachment wisi nad Trumpem po ujawnieniu planów nuklearnych Pentagonu: Joe Kent o tym, co dalej”. Carlson zabiera głos jako pierwszy, po czym następuje wywiad.

https://youtube.com/watch?v=9POOfL7fo7c%3Ffeature%3Doembed

Carlson: Wskazania na obniżający się próg nuklearny

Carlson zaczyna od tezy, że ludzki mózg odpiera możliwość katastrof. Świadkowie strzałów często mylą je z fajerwerkami, a pożar domu z przypalonym tostem. Wojna nuklearna jest zatem niewyobrażalna dla większości Amerykanów. Jednocześnie, argumentuje Carlson, pojawiają się coraz liczniejsze sygnały, że rządy ponownie rozważają ją jako opcję.

Jako dowód podaje następujące informacje:

Rosja zrewidowała swoją doktrynę nuklearną.
Stany Zjednoczone dokonują obecnie rewizji swojego prawa.
Izrael od dziesięcioleci grozi ofensywnym użyciem broni jądrowej.
Stany Zjednoczone i Izrael nie mają polityki „no-first use”.
Od 1945 roku broń jądrowa zapobiegła wojnie światowej, ponieważ nikt nie mógł jej wygrać. Sytuacja ulegnie zmianie, jeśli państwa zaczną myśleć o broni jądrowej, takiej jak artyleria czy pociski.

Według Carlsona, taktyczna broń jądrowa przeciwko Iranowi, w tym cele takie jak wyspa Kharg i góra Kilof, były omawiane w Pentagonie w ciągu ostatnich dwóch tygodni. Stwierdził, że zaprezentowano slajdy na ten temat i uważa to za potwierdzone. Marjorie Taylor Greene wcześniej publicznie twierdziła, że atak nuklearny na Iran jest omawiany na spotkaniach strategicznych. Biały Dom i Pentagon nie potwierdziły tego publicznie. Niezależnie, Elbridge Colby, podsekretarz obrony, ogłosił rewizję doktryny, mającą na celu zapewnienie prezydentowi „wiarygodnych, racjonalnych opcji nuklearnych”. Stany Zjednoczone zastrzegają już sobie prawo do użycia broni jądrowej jako pierwsze w pewnych okolicznościach.

Carlson twierdzi, że każdy, kto proponuje dobrowolne, ofensywne użycie broni jądrowej, zagraża życiu na planecie i powinien zostać odsunięty od wszelkich funkcji decyzyjnych.

Nie miało to miejsca podczas odpowiednich spotkań. Prezydent USA wielokrotnie groził „całkowitym zniszczeniem” Iranu i jego cywilizacji. Takie zniszczenie nie jest możliwe przy użyciu konwencjonalnych środków. Biały Dom zaprzecza, jakoby Trump proponował broń jądrową. Carlson uważa to za nieprawdę.

Rosja, Ukraina i lot do Moskwy

Carlson opisuje wojnę z Rosją jako nabierającą tempa, choć media amerykańskie poświęcają jej niewiele uwagi. Kraje NATO, Stany Zjednoczone i mocarstwa zachodnioeuropejskie wielokrotnie atakują dronami cele głęboko w Rosji, w tym obiekty energetyczne, plaże, szkołę i Kreml. Rosyjska gospodarka nie zostaje zniszczona, ale jest poszkodowana. Giną cywile.

Przed wyborami do Dumy 20 września w Rosji rośnie presja na władze, by podjęły działania przeciwko atakom, które Carlson przypisuje nie tylko Ukrainie, ale także jej sponsorom i celom, w tym CIA. Putin nie jest absolutnym dyktatorem i reaguje na nastroje ośrodków władzy i opinii publicznej.

Według Carlsona, zachodni decydenci chcieli sprowokować Rosję do radykalnej reakcji – na przykład przeciwko Kijowowi, Polsce lub Europie Zachodniej – aby przekształcić ją w otwartą wojnę, którą, jak wierzyli, mogli wygrać. Wskazuje on na Napoleona w 1812 roku i hitlerowską operację Barbarossa jako nieudane próby przejęcia kontroli nad Rosją siłą.

Carlson przedstawia fragment rozmowy z rosyjskim politykiem Leonidem Słuckim. Słucki stwierdza w niej, że Rosja nie planuje ataku nuklearnego, dopóki Zachód nie dostarczy Ukrainie taktycznej broni jądrowej. Gdyby do tego doszło, Moskwa musiałaby rozważyć „środki asymetryczne”. Carlson nazywa dostarczenie broni jądrowej Ukrainie pierwotną logiką wojny: Rosja nie chciała obcej broni jądrowej na swojej zachodniej granicy. Groźba przystąpienia Ukrainy do NATO za czasów Bidena i poprzednich rządów, w tym Busha, doprowadziła do inwazji. Konsekwencją były setki tysięcy ofiar śmiertelnych i wyludnienie Ukrainy.

Carlson porusza dwa kwestie:

Po pierwsze, USA toczą wojnę z Rosją. Nie chodzi o wyzwolenie Ukrainy. Waszyngton poparł zamach stanu w 2014 roku, aby przejąć kontrolę nad rządem. Celem jest podział Rosji i Ukrainy. Cytuje Zbigniewa Brzezińskiego: Razem tworzą supermocarstwo. Dyrektor CIA, John Ratcliffe, przyleciał do Moskwy kilka dni wcześniej amerykańskim samolotem wojskowym i polecił Kijowowi wstrzymać ofensywę na czas wizyty. Ktokolwiek może powstrzymać walki, prowadzi tę wojnę.

Po drugie, państwa stają się groźniejsze, gdy słabną. Silne mocarstwa chcą utrzymać status quo. Carlson wyjaśnia, że Pentagon mówi o broni jądrowej przeciwko Iranowi nieposiadającemu broni jądrowej, stwierdzając, że Stany Zjednoczone nie kontrolują już konwencjonalnie Zatoki Perskiej. Marynarka wojenna nie może otworzyć Cieśniny Ormuz. Wycofanie się, jeśli Iran kontroluje cieśninę, byłoby równoznaczne z przegraną wojną, a konsekwencje sięgałyby potencjalnej utraty statusu waluty rezerwowej dolara. Opcje to wycofanie się lub przyspieszenie katastrofy nuklearnej. Powinno to zostać upublicznione do końca sierpnia 2026 roku, aby wywrzeć presję.

Kent: Zmiana reżimu i analogia do Japonii

Carlson pyta Kenta, czy USA zmierzają w stronę użycia jako pierwsi broni nuklearnej. Kent odpowiada, że muszą działać zgodnie z kryteriami ustalonymi przez prezydenta. Trump domagał się całkowitej kapitulacji i zmiany reżimu, którą później złagodził, ale implicite nadal wzywał do upadku irańskiego przywództwa. Pod koniec sierpnia nie doszło do tego, biorąc pod uwagę dostępne zasoby wojskowe.

Sankcje i istniejąca kampania powietrzna okazały się niewystarczające. Pozostały dwie opcje: wojska lądowe lub broń masowego rażenia. Kent uważa inwazję za nieodpowiednią nawet przy mobilizacji takiej jak w 2003 roku i ówczesnej koalicji: Iran jest zbyt duży, teren zbyt trudny, a wola polityczna niewystarczająca. Obalenie rządu doprowadziłoby do powstania.

Jeśli skupimy się bardziej na niezdolności Iranu do zbudowania broni jądrowej i na Górze Kilofów, pokusa ograniczonego ataku taktycznego na cel wojskowy, a nie na miasto, staje się oczywista. Im dłużej się kalkuluje, tym bardziej zbliżamy się do japońskiego scenariusza z 1945 roku: brak gotowości do lądowania, stąd bomba. Rząd szuka wyjścia z sytuacji.

Niejasne cele wojny

Carlson pyta, czy żądanie bezwarunkowej kapitulacji było błędem. Kent twierdzi, że Waszyngton nie sformułował jasnego celu strategicznego przed przystąpieniem do wojny, a następnie kilkakrotnie podnosił poprzeczkę. Pentagon musi znaleźć rozwiązania, wykorzystując środki militarne, dla celu, który sam prezydent zmienia: upadek reżimu, otwarcie Ormuz, „Iran nigdy nie może posiadać bomby”.

Kent uważa, że presja w tym zakresie pochodzi przede wszystkim ze strony Izraela. Przywódcy Izraela chcą dekapitacji reżimu i są gotowi zaakceptować trwałą destabilizację; Amerykanie nie, dlatego trzeba im wmówić cel. Negocjacje w sprawie programu nuklearnego zakończyły się sukcesem. Dlatego wojna została przyspieszona przed wojną dwunastodniową. Operacja Midnight Hammer miała zakończyć debatę na temat wzbogacania uranu. Iran powrócił do stołu negocjacyjnego. Później ponownie zażądano całkowitej kapitulacji.

Kent przytacza Memorandum of Understanding jako przykład pragmatycznego momentu: Trump stwierdził, że kraj stoi w obliczu katastrofy gospodarczej i że Cieśnina Ormuz musi zostać ponownie otwarta. Presja wewnętrzna podważyła to. Marco Rubio został wysłany do Libanu i zawarł umowę poboczną, która unieważniła Memorandum. Statki mogły przepływać przez cieśninę wbrew umowie. Z powodu tej niejasności Kent uważa możliwość ataku nuklearnego za poważną.

Usunięcie ze stanowiska

Carlson wyjaśnił, że sprzeciwiał się obu poprzednim procedurom impeachmentu, uważał stabilność za ważną i osobiście nie nienawidził Trumpa. Jednak każdy prezydent, który aktywnie rozważał pierwsze użycie broni jądrowej, powinien natychmiast ustąpić. Każdy, kto tolerował takie wypowiedzi podwładnych, nie nadawał się na urząd.

Kent zestawia to z twierdzeniem Trumpa, że kwalifikował się do impeachmentu, ponieważ kwestionował głosowanie korespondencyjne i wzywał do protestów. Groźba zniszczenia cywilizacji wywołuje zaledwie marginalne komentarze opozycji podczas przesłuchań, na przykład w sprawie użycia pocisków przechwytujących. Wskazuje to na dwupartyjny konsensus w sprawie wojny, zwłaszcza z Iranem, oraz na wpływ lobby izraelskiego. Więcej kontrowersji wzbudziła wojna na Ukrainie. W przypadku wojny z Iranem większość opozycji pochodzi od republikanów lub byłych republikanów, którzy argumentują, że nie było to ich mandatem wyborczym.

Carlson stwierdza, że to fakt, a nie przypuszczenie, że pierwszy atak ofensywny był omawiany na spotkaniach w Pentagonie i dokumentowany na slajdach. Greene został zdymisjonowany; w rządzie wiadomo, że to prawda.

Kent twierdzi, że odszedł z administracji, ponieważ kultura nakazuje podążać za szefem. Każdy, kto nie potrafi tego zrobić, powinien odejść. Brakuje kolejnych rezygnacji. Nikt nie mówi prezydentowi, że najlepszym rozwiązaniem jest teraz wycofanie się. System motywacyjny w Waszyngtonie i sposób doboru personelu stanowią problem strukturalny. Każdy przywódca państwa, który proponuje początkowe rozmieszczenie sił, utracił prawo do przewodzenia.

Liban i reakcja USA

Carlson posiada informacje wskazujące na możliwość eskalacji sytuacji przez rząd Netanjahu przed październikowymi wyborami w Libanie. Kent odpowiada, że reakcja USA na działania Izraela w najlepszym przypadku polega na dystansowaniu społecznym, które następnie jest szybko wycofywane pod pretekstem samoobrony.

Relacje się nie zmieniły. Izrael nadal korzysta z dostępu do wrażliwych zasobów Departamentu Obrony i agencji wywiadowczych, a także z pomocy obronnej w wysokości około czterech miliardów dolarów. Stany Zjednoczone rozpoczęły wojnę na prośbę Izraela. Kent podaje koszty rzędu 300 miliardów dolarów i 18 ofiar śmiertelnych wśród Amerykanów.

Izrael mógł działać w Libanie bez amerykańskiej pomocy. Ponieważ wojna szła źle dla Waszyngtonu, Iran zmienił swoje wsparcie dla Hezbollahu z tajnego na jawne i wystrzelił rakiety balistyczne w kierunku Izraela. Liban był stroną Porozumienia o Porozumieniu. Jego pierwszym naruszeniem było dodatkowe porozumienie, które pozwoliło Izraelowi na przeprowadzenie ofensywy w tym kraju. Dla Likudu Liban był łatwiejszym sposobem na ponowne zaognienie konfliktu bez tak otwartego obrażania Trumpa przed wyborami uzupełniającymi, jak zrobiłby to, atakując Iran.

Carlson konkluduje, że przyszłość Stanów Zjednoczonych zależy od perspektyw wyborczych Likudu w kraju liczącym dziewięć milionów mieszkańców. Kent twierdzi, że brzmi to przesadnie, ale odzwierciedla bieg wydarzeń od czasu przystąpienia USA do wojny w lutym. Minister spraw zagranicznych i doradca ds. bezpieczeństwa narodowego Marco Rubio wyjaśnił, dlaczego Stany Zjednoczone interweniowały: Izrael był w obliczu ataku, a Iran tym razem miał odpowiedzieć odwetem. Działania Izraela doprowadziły do śmierci partnerów negocjacyjnych i pozostawiły Teheran z twardszym przywództwem. Wszelkie próby wycofania się są udaremniane przez działania w Libanie. Trump jest uważany przez wielu w Izraelu za ostatniego prezydenta zdecydowanie pro-izraelskiego do stycznia 2029 roku.

Wpływy na Trumpa

Carlson pyta, dlaczego Trump pozostaje pod wpływem tych samych aktorów, którzy forsowali wojnę z Iranem, a wcześniej – antyrosyjskie stanowisko. Wojna niszczy jego dziedzictwo, jego rodzinę, jego kraj i jego partię. Trump publicznie wyraża swój gniew.

Kent nazywa to pytaniem epoki. Trump kandydował w 2016 i 2024 roku, krytykując wojnę w Iraku i wojnę na Ukrainie, a także imigrację i handel. Kent wspierał go od czasu, gdy Trump zaatakował wojnę w Iraku w debacie z Jebem Bushem. Pozostaje niejasne, dlaczego ktoś z takim instynktem wpadł w przewidywalną pułapkę.

Kent wymienia następujące możliwe czynniki: odwoływanie się do ego; operacja w Wenezueli, która stworzyła wrażenie, że przywódcy mogą zostać szybko pojmani lub zabici; oraz okno możliwości, w którym wojna była przedstawiana jako łatwa. Na początku 2025 roku Trump był przeciwny strategiom militarnym dla Iranu i polegał na negocjacjach Steve’a Witkoffa. Kent nie wie, dlaczego zmienił zdanie. Należy również zbadać działania Butlera, naruszenia bezpieczeństwa i zabójstwo Charliego Kirka, który sprzeciwiał się wojnie z Iranem. Kent nie łączy tych czynników z udowodnionym spiskiem, ale nie chce ich wykluczyć.

Carlson mówi, że osoby bliskie Trumpowi wskazały na Wenezuelę 4 stycznia i doniesienia Mossadu, że Iran można „rozwiązać” w podobny sposób jak Maduro: zabijając ajatollaha. Po tym, jak Izrael podważył rozwiązanie wynegocjowane, Trump wysłał wiceprezydenta, aby go skrytykował. Sytuacja przypominała tę z początków wojny. Nie można już twierdzić, że to oszustwo.

Kent twierdzi, że Trump mógłby przedstawić wycofanie jako zwycięstwo w polityce wewnętrznej. Fakt, że tego nie robi, mimo że Irańczycy nie podpisali jeszcze porozumienia na pożądanych warunkach, a kwestia Ormuzu podlega negocjacjom, wskazuje na głębsze wpływy niż ego czy dezinformacja.

Carlson twierdzi, że rozmawiał z Trumpem często przed wybuchem wojny i nie widział w nim entuzjazmu, lecz rezygnację. Uważa, że każdy, kto odrzuca pytania o przyczynę wybuchu wojny, nazywając je teorią spiskową, jest nieuczciwy.

Kellogg i mobilizacja kobiet

Carlson ma na myśli Keitha Kellogga, byłego wysłannika Trumpa na Ukrainę. Kellogg powiedział w Kijowie, że kobiety powinny zostać zmobilizowane, ponieważ walczą równie dobrze jak mężczyźni. Rada Najwyższa oświadczyła następnie, że mobilizacja kobiet nie jest ani planowana, ani nie jest prowadzona. Kobiety mogą służyć dobrowolnie; niektóre grupy zawodowe muszą się zarejestrować, bez automatycznego wysyłania na linię frontu.

Carlson nazywa oświadczenie Kellogga podżeganiem do wysyłania ukraińskich kobiet na wojnę. Kent uważa, że obecność obecnych i byłych urzędników USA w Kijowie jest problematyczna, ponieważ przedłuża wojnę. Ukraina jest wspierana przez USA, Wielką Brytanię i NATO. Waszyngton wykorzystuje ukraińskich żołnierzy jako narzędzie do osłabiania Rosji. Stanowisko Zełenskiego nie zostało potwierdzone w wyborach, ustanowił on państwo policyjne i zdelegalizował największy kościół chrześcijański. Carlson mówi o celowej depopulacji i planowanej imigracji jako o substytucie. Kent twierdzi, że połączenia zachodniego finansowania i rosyjskiej przewagi militarnej nie da się interpretować inaczej. Ograniczony atak nuklearny USA lub Izraela na Iran dałby Putinowi nową normę.

Wycieczka Ratcliffe’a do Moskwy

Kent rozważa dwie możliwe interpretacje. Korzystna: deeskalacja, mniej ataków na infrastrukturę i ludność cywilną, wstrzymanie realizacji celów energetycznych ze względu na sytuację w Ormuz. Druga: Rosja powinna zaakceptować dalsze ataki i nie podejmować działań odwetowych poza Ukrainą, ponieważ Waszyngton chce zachować otwartą drogę do eskalacji w Iranie.

Nie jest jasne, dlaczego Moskwa miałaby tego słuchać. Sankcje Bidena i wykluczenie ze SWIFT zmniejszyły wpływy Zachodu. Trump obiecał pokój, ale nie zaprzestał finansowania i pomocy wywiadowczej dla Ukrainy. Rosjanie zdają sobie sprawę z roli USA.

Carlson pyta, dlaczego Trump nie zakończył wojny na Ukrainie, mimo że obwiniał o nią Bidena, obawiał się pojednania Rosji z Chinami i obiecał szybkie rozwiązanie. Kent odpowiada, że Trumpowi nie udało się opanować CIA, aparatu wywiadowczego i przemysłu zbrojeniowego. Dostawy broni były biznesem, który teraz okazał się fiaskiem w wojnie iracko-irańskiej. Po Afganistanie CIA znalazła nową misję na Ukrainie. Trump zażądał negocjacji, ale nie wstrzymał ofensywy.

Kent dostrzega ten sam schemat w Syrii – gdzie zginęła jego żona – i w Afganistanie: prezydent chce się wycofać, ale machina działa dalej. Trump dawał powiernikom odręczne notatki, ponieważ nie ufał systemowi, ale nie wdrażał wycofywania wojsk krok po kroku. Putin widział, że sytuacja na miejscu się nie zmienia i mówił o „ludziach w ciemnych garniturach”. Ratcliffe był wcześniej dyrektorem wywiadu krajowego, ale nie wywodził się z wywiadu operacyjnego. W CIA są tylko dwaj nominaci polityczni. Bez znajomości programów operacyjnych kurs pozostaje niezmieniony. Z powodu rozczarowania Putinem, Trump dążył do kontynuacji wojny w Europie i krajach uprzemysłowionych.

Czy wojny można zakończyć w krótkim okresie

Kent uważa, że na oba te aspekty można wpłynąć pod wpływem odpowiedniego przywództwa. Trump mógłby wycofać wojska i znieść blokadę Bliskiego Wschodu, znacznie ograniczyć pomoc dla Izraela i zaoferować Teheranowi złagodzenie sankcji w zamian za otwarcie Cieśniny Ormuz. Zmniejszyłoby to napięcia, ale nie rozwiązałoby wszystkich kwestii dyplomatycznych.

Ukraina jest w trudniejszej sytuacji. Rosja postrzega wojnę jako egzystencjalną. Stany Zjednoczone mogłyby oświadczyć, że Donbas i Krym nie są dla nich egzystencjalne, wycofać swoje wsparcie, przekonać partnerów z NATO do tego samego i zaoferować zawieszenie broni. Nie jest pewne, czy wojna zakończy się całkowicie. Kent uważa, że ryzyko eskalacji nuklearnej może się zmniejszyć – pod warunkiem, że Trump będzie dążył do tego z taką samą intensywnością, jak do innych inicjatyw.

Carlson kończy stwierdzeniem, że Kent jako pierwszy publicznie podniósł kwestię przyczyn bezczynności.

Trump ukrył misję w Moskwie przed własnymi doradcami. Spekulacje, plotki…

Opublikowany 2026-08-29 przez Mirosław Dakowski

Larry Johnson: Trump ukrył swoją misję w Moskwie przed własnymi doradcami. Ujawnił, co tak naprawdę oznaczał ten lot.

uncut-news.ch 29 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/larry-johnson-trump-hat-seine-moskau-mission-vor-seinen-eigenen-beratern-geheim-gehalten-er-verraet-was-der-flug-wirklich-bedeutete

Dyrektor CIA John Ratcliffe poleciał do Moskwy niezapowiedzianym samolotem C-17 25 sierpnia 2026 roku. Oficjalnie miał ostrzec Rosję przed zbliżającym się atakiem na terytorium NATO. W wywiadzie dla Brandona Weicherta na kanale Mario Nawfala, były analityk CIA Larry Johnson wyjaśnia, dlaczego nie wierzy w tę interpretację – i co jego zdaniem tak naprawdę oznaczał ten lot.

https://youtube.com/watch?v=9MS_stwAeCk%3Ffeature%3Doembed

Poniższa rozmowa nie jest beznamiętnym podsumowaniem sytuacji. Johnson, który prowadzi bloga Sonar21, łączy tory lotów, logikę wojskową i spekulacje w kontrnarrację: Waszyngton zagraża nie z powodu siły, ale ze względu na słabość. Europa jest wydrążona. Ukraina chyli się ku upadkowi. A potencjalny atak nuklearny na Iran mógłby ogarnąć europejską strefę działań wojennych.

Tajny lot – i dlaczego Trump rzekomo nie poinformował o nim swoich doradców

25 sierpnia samolot C-17A Sił Powietrznych USA (sygnał wywoławczy REACH 4555) wylądował na lotnisku Moskwa-Wnukowo po międzylądowaniu w Rydze. Na pokładzie: dyrektor CIA John Ratcliffe. Była to pierwsza znana wizyta urzędującego dyrektora CIA w Rosji od czasu wizyty Williama Burnsa w listopadzie 2021 roku. Ani Biały Dom, ani CIA nie wyjaśniły publicznie celu wizyty. Kreml później mówił o kontaktach wywiadowczych, a nie o spotkaniu z Putinem.

„Wall Street Journal” doniósł później, że Trump utrzymywał w tajemnicy niektórych ze swoich najbliższych doradców w sprawie misji. Ratcliffe został osobiście wysłany przez prezydenta, bez udziału osób, które normalnie pomogłyby w przygotowaniu takiej wiadomości. Trump nazwał wizytę u Glenna Becka „pół-rutynową”. Nie jest. Dyrektorzy CIA nie latają do Moskwy co kilka miesięcy.

Oficjalna wersja, która później wyciekła, głosiła, że Ratcliffe ostrzegał Rosję przed atakami na terytorium NATO, jednocześnie wywierając presję na nią, by ograniczyła wsparcie dla Iranu. Amerykańskie agencje wywiadowcze podobno wcześniej oceniały, że Rosja może rozpocząć ograniczoną ofensywę przeciwko państwu członkowskiemu Sojuszu w nadchodzących latach – w procesie „eskalacji do deeskalacji”. Waszyngton miał również prosić Kijów, aby w tym okresie nie przeprowadzał nalotów dalekiego zasięgu na Moskwę i Sankt Petersburg.

Johnson odrzuca ostrzeżenie jako zwykły teatr. Dwa dni później, jak zauważa moderator, Maria Zacharowa zwróciła się do prasy: jeśli Wielka Brytania będzie kontynuować ataki Storm Shadow, Rosja odpowie poza Ukrainą. Groźba nie jest zatem skierowana do „Europy jako całości”, lecz do konkretnych zachodnich dostaw broni i ich krajów pochodzenia.

Dlaczego C-17, a nie Gulfstream CIA?

Oto najbardziej spektakularne twierdzenie Johnsona. Dyrektor CIA ma Gulfstream V o zasięgu więcej niż wystarczającym na trasie Andrews-Moskwa. Istnieją również samoloty dowódcze bazujące na Boeingach 737 i 757. Dlaczego więc C-17?

Konwencjonalne wyjaśnienie jest proste: C-17 może przenosić kabinę konferencyjną typu roll-on SCIF, czyli „Roll-On Conference Capsule”, a także pojazdy, personel ochrony i sprzęt elektroniczny. W przypadku misji o szczególnym znaczeniu w rosyjskiej przestrzeni powietrznej jest to prawdopodobne.

Johnson i brytyjskie źródło („Commodore Jeremy”) uważają to za kiepską przykrywkę. C-17 został wybrany, jak twierdzą, ze względu na możliwość przewożenia trumien. Rosja rzekomo przekazała ciała zabitych paramilitarnych żołnierzy CIA, a Ratcliffe je zabrał. Gdyby to była prawda, byłby to ogromny skandal. Nie ma niezależnego potwierdzenia tej informacji. Ani amerykańskie media, ani rosyjskie władze nie poinformowały o żadnych repatriacjach zwłok. Ta teoria nie wyjaśnia wyboru samolotu lepiej niż udokumentowany sprzęt SCIF. Pozostaje to spekulacją.

Johnson wyciąga jednak strategiczny wniosek: gdyby dziesiątki agentów CIA zginęły, a Moskwa nadal nie przeprowadziła „pocztowego” ataku na Europę NATO, to Rosja nie chciałaby wojny z NATO. Argument ten jest uzasadniony lub nie, jeśli opiera się na tej nieudowodnionej przesłance.

Colby w Brukseli: Ameryka nie ustępuje rusofobii.

Weichert rozpoczyna od Financial Times : Elbridge Colby, podsekretarz stanu ds. polityki obronnej, skrytykował Europejczyków za „morze czerwieni” luk w militarnych strukturach i zażądał „więcej od Zjednoczonego Królestwa”. Colby przebywał w Brukseli w tym samym tygodniu w ramach przeglądu obecności wojsk w Europie, prowadzonego przez Stany Zjednoczone. Waszyngton chce, aby Europa przewodziła własnej obronie konwencjonalnej. Nie jest to potwierdzenie rychłej inwazji Rosji, a raczej presja na sojuszników, aby zlikwidowali luki, podczas gdy Stany Zjednoczone chcą utrzymać siły dostępne na innych teatrach działań.

Dla Johnsona to kluczowa kwestia: amerykańskie władze nie dają się nabrać na europejską narrację alarmistyczną. Ostrzeżenie Ratcliffe’a „nie dotyczy Rosji” to dyplomatyczny odpowiednik ostro sformułowanego listu – bo brakuje im Tomahawków, Patriotów, M777 i pocisków Abrams potrzebnych do rzeczywistej eskalacji.

Ukraina: Ostatni odcinek na zachód od Dniepru?

Johnson opisuje rosyjską mobilizację jako powolny, ale przemyślany proces. Po wygaśnięciu kontraktów latem 2022 roku powołano 300 000 rezerwistów, którzy – w przeciwieństwie do strony ukraińskiej – nie zostali po prostu „wypchnięci na front”, lecz przeszli szkolenie podstawowe, specjalistyczne i jednostkowe. Siły zbrojne wzrosły z około 750 000 do około 1,5 miliona. Uważa zachodnie dane o 1,4 miliona ofiar śmiertelnych w Rosji za absurdalne: takich strat nie da się ukryć ani pogodzić z trwającymi ofensywami. Powołuje się na analizę nekrologów przeprowadzoną przez Mediazonę i wspomina o około 180 000 ofiarach śmiertelnych w Rosji – liczbie, która jest kwestionowana nawet przez badaczy wojskowych i nie została niezależnie zweryfikowana.

Z militarnego punktu widzenia, miasta-twierdze w Donbasie postrzega jako kwestię czasu. Kolejna linia obrony na zachód od Dniepru jest pod względem terenu mniej korzystna niż Donieck. Zaporoże oferuje mniejszą głębię obronną. Jednocześnie informuje o koncentracji wojsk na północ od Czernihowa na Białorusi. Interpretuje weekendowe spotkanie Łukaszenki z Putinem jako głosowanie w sprawie ewentualnego drugiego frontu. Białoruskie wojska prawdopodobnie pozostaną w odwodzie na wypadek reakcji NATO; siły rosyjskie na Białorusi atakują Kijów.

Tutaj sprzeciwia się innemu bywalcowi tego samego miejsca, Andriejowi Martianowowi, który uważa zdobycie Kijowa za katastrofę administracyjną i zaleca izolację miasta. Johnson uważa, że symboliczna waga ma kluczowe znaczenie – Kijów jako kolebka Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, z ponad 1200-letnią historią. Zełenski i „banderowcy” powinni zostać wyparci do Lwowa, niegdyś polskiego miasta. Po zakończeniu wojny Rosja będzie kontrolować Kijów i Odessę. Uważa port za niezbędny nie tylko dyplomatycznie, ale i militarnie. Ukraina jest już „uduszona”, cena pszenicy wzrosła, a Zachód ignoruje rosyjską blokadę Morza Czarnego.

Jeśli chodzi o czas trwania: rezygnuje z przewidywań, bo zbyt często się mylił. Wiktor But, którego, jak twierdzi, spotkał w 2023 roku, nie wierzy, że Ukraina przetrwa do końca roku. Gdy tylko Donieck i Zaporoże padną, gra się skończy – zakładając, że Kijów nadal chce zamienić szczątkowe państwo z dostępem do Morza Czarnego na ograniczoną armię i wykluczenie z NATO. Putin i tak zaakceptowałby porozumienie. Sztab Generalny i Ławrow – niekoniecznie. Ławrow nie jest podpalaczem; jeśli on, ze wszystkich ludzi, mówi, że czas na porozumienie minął, to „zapiera dech w piersiach”.

Dlaczego wojna trwa tak długo

Johnson powtarza standardowe wyjaśnienie szkoły wyniszczenia: celem od samego początku była demilitaryzacja Ukrainy, a nie blitzkrieg. 125 000 napastników przeciwko około 400 000 obrońców w 2022 roku byłoby antytezą podręcznika. Stambuł 2022 był momentem, w którym Kijów utrzymałby kontrolę nad Donbasem, ale zaakceptowałby międzynarodowe gwarancje dla rosyjskojęzycznych i Kościoła – do czasu interwencji Johnsona, Bidena i Austina. Potem pojawił się Plan B: Mariupol, Ługańsk, Donieck, rozbudowa armii, Bachmut w 2023 roku, Kursk i Pokrowsk w 2024 roku oraz równoległe ataki w Sumach, Charkowie, Doniecku, Dnieprze, Zaporożu i Chersoniu w latach 2025/26.

Wyjaśnia tę powolność wspomnieniem Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Putin jest dzieckiem tego pokolenia; jego brat zmarł z głodu podczas oblężenia Leningradu. Podczas posiłku w Rosji wszyscy obecni Rosjanie stracili krewnych na wojnie, z wyjątkiem niego i sędziego Napolitano. Stany Zjednoczone poniosły stosunkowo niewiele ofiar w II wojnie światowej. Dlatego nie ma fal ludzi, nie ma zachodniego harmonogramu.

Johnson przypisuje ciągłe rozmowy Zachodu o „niedoborach rakiet”, „załamaniu gospodarczym” i „śmierci Putina” w latach 2022/23 fundamentalnemu błędowi w kalkulacjach: że Rosja była jedynym krajem, który można było odizolować, a jednocześnie dysponować energią, żywnością i przemysłem. Avril Haines i cała społeczność uwierzyli w bajkę o słabej rosyjskiej gospodarce.

Europa jako papierowy tygrys – i Pacyfik

Johnson uważa rosyjską inwazję na Europę Zachodnią za mało prawdopodobną. Europa jest wydrążona: Friedrich Merz mówi wprost, ale „nie ma kosza na śmieci” – fabryki VW są zamknięte, BMW ogranicza produkcję, energia jest droga, a oleju napędowego brakuje. Informator płaci równowartość dziewięciu dolarów za galon. Rosja nie chce okupacji pod „niebiesko-różowo-zielonymi włosami”. Siergiej Karaganow przekształcił się z eurofila w wschodniego stratega: „Jedź na wschód”. Putin rehabilituje Aleksandra III, budowniczego Kolei Transsyberyjskiej.

Weichert interpretuje wizytę Putina w kwaterze głównej Floty Pacyfiku jako sygnał: Ukraina prawie skończona, potem Pacyfik. Johnson bagatelizuje to: Rosja ma jedenaście stref czasowych, ogromne zasoby i niewielką populację. Rozkaz wysłania francuskich, brytyjskich i włoskich okrętów na Pacyfik nie jest zabiegiem kosmetycznym – ale Europa już unika tego obszaru. Eskalację na Ukrainie datuje na atak na szkołę, po którym „rękawiczki opadły”: bombardowania w dzień i w nocy na zachód od Dniepru, puste półki, 15-godzinne opóźnienia pociągów, korki między brzegami Kijowa „jak w Kansas City”.

Najniebezpieczniejszy fragment: amerykańska bomba atomowa na Iran

Ostateczny wynik nie jest kontrolowany przez Ukrainę, lecz przez Iran. Weichert, Marjorie Taylor Greene i Joe Kent od miesięcy słyszeli od źródeł bliskich Trumpowi o potencjalnym użyciu pocisku B61-13 przeciwko podziemnym obiektom („kilofoka”). Johnson traktuje to poważnie. Jeśli Trump przekroczy próg nuklearny, obawia się nie tyle reakcji Teheranu, co Rosji i Chin. Wówczas systemy Aegis Ashore w Polsce i Rumunii – wcześniej ignorowane, ale zdolne do przenoszenia broni jądrowej – zostaną zneutralizowane za pomocą Iskandera lub taktycznej broni jądrowej. Pakistan, Korea Południowa i Chiny wytyczą swoje granice.

Trump nie pojmuje, że Iran i europejska strefa wojny są ze sobą powiązane. Elbridge Colby i JD Vance to rozumieją, Pete Hegseth to „jaskiniowiec w garniturze”, a generał Dan Caine również jest zaniepokojony. W armii amerykańskiej może dojść do kryzysu: niesubordynacji, a następnie dymisji, dopóki ktoś nie wykona TEGO rozkazu.

Generał Randy Manner (dawniej z Agencji Redukcji Zagrożeń Obronnych) powiedział Weichertowi dwukrotnie, że pod pretekstem usunięcia „przebudzonych generałów” zwolniono właśnie tych oficerów flagowych, którzy sprzeciwili się bezprawnemu rozkazowi dotyczącemu broni nuklearnej. Johnson nie wyklucza teorii o „geniuszu nuklearnym”. Obaj moderatorzy twierdzą, że głosowali na Trumpa i czują się zdradzeni. Młodzi członkowie MAGA unikają wydarzeń telewizyjnych TPUSA; Izrael jest kluczowym powodem.

Co pozostaje po usunięciu mgły?

Udokumentowano, że Ratcliffe przebywał w Moskwie. Lot był tajny, jawny i politycznie drażliwy. Część Białego Domu podobno nie została o tym poinformowana z wyprzedzeniem. Według późniejszych przecieków, ambasada USA wydała ostrzeżenie NATO, oprócz ostrzeżenia dotyczącego Iranu. Jednocześnie Colby wzywa Europę do uzbrojenia się.

Brakuje dokumentów dotyczących: przekazania poległych oficerów CIA, nieuchronnego ataku Rosji na Wielką Brytanię lub terytorium NATO, nieuniknionego upadku Kijowa w ciągu kilku miesięcy oraz amerykańskiego ataku nuklearnego na Iran, co do którego już podjęto decyzję.

Johnson interpretuje to wszystko jako spójny obraz: Zachód wyczerpał się militarnie i przemysłowo, Rosja prowadzi wojnę na wyniszczenie we własnym tempie, Europa nie jest poważnym przeciwnikiem, a najgroźniejsza eskalacja grozi nie na wschodniej flance NATO, ale w przypadku, gdy Waszyngton przekroczy próg nuklearny w Iranie.

To, czy podążymy za jego tokiem rozumowania, zależy mniej od C-17, a bardziej od tego, który z tych argumentów uznamy za uzasadniony – a który jest jedynie przesadną interpretacją niezapowiedzianego lotu.

Patriot – mit o niezawodnym przechwytywaczu rozsypał się

Opublikowany 2026-08-29 przez Mirosław Dakowski

Patriot – mit o niezawodnym przechwytywaczu rozsypał się

vtforeignpolicy/patriot-the-myth-of-the-infallible-interceptor

Theodore Postol przez dziesiątki lat wykładał w Instytucie Technologicznym Massachusetts, gdzie zajmował katedrę nauki, technologii i zasad bezpieczeństwa narodowego, dopóki nie został honorowym profesorem.

Fizyk z wykształcenia, doktor filozofii w zakresie inżynierii jądrowej, pracował w Argonne National Laboratory, zarządzaniu oceny technologii Kongresu USA i był naukowym konsultantem Połączonego Komitetu Szefów Sztabów marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych.

W ciągu całej swojej kariery Pentagon wielokrotnie zachęcał go do oceniania programu obrony przeciwrakietowej, i ta rola uczyniła go jednym z najbardziej renomowanych i najbardziej niewygodnych — uczestników debaty o rzeczywistej efektywności antyrakiet przechwytujących. Właśnie to doświadczenie umieściło go w centrum jednego z najbardziej zaciekłych sporów w najnowszej historii amerykańskiej obrony przeciwrakietowej.

Zaraz po wojnie w Zatoce Perskiej w 1991 roku, gdy administracja Busha wywyższała system Patriot jako dowód przewagi technologicznej Ameryki, Postol wraz z fizykiem George H. Lewis zaczęli analizować filmy z działań wojennych w Arabii Saudyjskiej i Izraelu.

Badanie, opublikowane w 1993 roku w czasopiśmie Science and Global Security pod nazwą „Video Evidence on the Effectiveness of Patriot During the 1991 Gulf War” klatka po klatce pokazywał, że przechwytywacze prawie zawsze chybiały obok głowic „Scud”, które miały zniszczyć.

Postol już pokazywał te same zdjęcia w Izbie Reprezentantów w 1992 roku, w zeznaniu, które dało początek śledztwu w Kongresie. Kontrast z oficjalnymi oświadczeniami był uderzający.

W przemówieniu w firmie Raytheon, kilka tygodni po zakończeniu wojny, prezydent Bush mówił o 41 z 42 przechwyconych „Scud”, co stanowi około 97% sukcesu.

Komitet Izby Reprezentantów oceniający rządowe operacje w swoim raporcie na temat właściwości kompleksu rakietowego Patriot doszedł do zupełnie innego wniosku. Z 44 analizowanych działań wojennych w rzeczywistości zostało zniszczonych od 0 do 4 „Scud”.

Nic dziwnego, że wnioski Postola i Lewisa nie zostały zatwierdzone. Raytheon, firma budująca Patriot, wywarła bezpośredni nacisk na administrację Massachusetts Institute of Technology, aby zmusić profesora do milczenia, i, według rekonstrukcji, opublikowanej w tym czasie w Christian Science Monitor, sam Postol donosił o próbach zastraszania, w tym ze strony Pentagonu.

Krytyka metody Postola i Lewisa nie zanikła i w kolejnych latach, tak, że w 2000 roku obaj autorzy wrócili do tego tematu z nowym artykułem, ponownie w czasopiśmie Science and Global Security, zatytułowanym „Technical Debate over Patriot Performance in the Gulf War”.

Artykuł informował o przeglądzie przeprowadzonym przez niezależną komisję Amerykańskiego Towarzystwa Fizycznego, aby ocenić zasadność metodologii pierwszego badania. Komisja potwierdziła naukową podstawę wstępnej analizy, punkt po punkcie obalając zarzuty podniesione przez wojsko i producentów.

Przez ponad dwie dekady po tej wojnie, „Patriot” ani razu nie spotkał się z przeciwnikiem zdolnym do sprawdzenia – jak twierdzono – jego możliwości, i to sprawiło, że niewygodne wnioski Postola i Lewisa pozostawały na marginesie debaty publicznej.

Należy powiedzieć, że rakieta PAC-2, użyta w 1991 roku, była ciężkim i nieporęcznym przechwytywaczem, opartym na głowicy fragmentacyjnej, przeznaczonej raczej dla samolotów, niż dla rakiet balistycznych, i kosztowała około 1 milion dolarów każda.

Bieżąca wersja PAC-3, w szczególności MSE (Missile Segment Enhancement), znajdująca się w produkcji, jest innym, mniejszym systemem, przeznaczonym do bezpośredniego rażenia celu, a nie tylko do rozrzutu odłamków w jego pobliżu. Cena, jednak odpowiednio wzrosła i wynosi, według najnowszych szacunków, od 3,7 do 4,7 miliona dolarów za jeden przechwytywacz, a doktryna wdrożenia przewiduje uruchomienie co najmniej dwóch przeciwko każdej zbliżającej się rakiecie, co praktycznie podwaja prawdziwą cenę każdego starcia bojowego.

Lockheed Martin, która obecnie produkuje PAC-3, i Raytheon nadal cytują wskaźniki sukcesu około 90%, w pobliżu cyfr wspominanych trzydzieści lat temu w stosunku PAC-2, sprzecznych z faktami. Wydarzenia ostatnich lat dają możliwość upewnienia się, czy historia się nie powtarza.

To, jak działa system, pomaga zrozumieć, gdzie pojawiają się trudności. Naziemny radar, którego instalacja kosztuje od 200 do 300 milionów euro, wykrywa zbliżającą się rakietę i oblicza jej trajektorię. Przechwytywacz startuje do oczekiwanego miejsca zbliżenia i w ostatnich sekundach lotu wykorzystuje własny radar zamontowany na dziobie, aby ustalić cel i dostosować swój kurs. Aby zneutralizować zagrożenie, proste zbliżenie to za mało. Komponent musi trafić w cel. Rakieta musi uderzyć w przednią część rakiety będącej celem, gdzie znajduje się głowica, więc odłamki, powstające podczas eksplozji, uszkadzają jej ładunek.

Jeśli jednak uderzona zostanie tylna część lub korpus rakiety nośnej, jak wielokrotnie zademonstrowano na filmach w ostatnich latach, rakieta kontynuuje swój kurs i w każdym przypadku wybucha w pobliżu swojego pierwotnego celu.

Na Ukrainie Patriot długi czas pozostawał jedyną niezawodną ochroną od rosyjskich rakiet balistycznych, ale dane z 2023 roku, opowiadają bardziej skomplikowaną historię, niż podają oficjalne informacje prasowe.

Analiza Królewskiego Instytutu Połączonych Usług (RUSI) w Londynie, w oparciu o obserwowane ataki rakietowe przeciwko ukraińskim miastom, obliczyła, że z 939 rakiet „Iskander” i „Kinzhal”, wystrzelonych przez Rosję, tylko 227 przechwycono, co stanowi nieco mniej niż 25%, przy czym w ostatnich miesiącach wskaźnik ten zmniejsza się.

W raporcie agencji wywiadowczej Departamentu Obrony USA, opublikowanym na wyspecjalizowanej stronie The War Zone, udokumentowano, że 28 czerwca tego roku przechwycono tylko jedną z siedmiu rakiet balistycznych wystrzelonych na ukraińskie cele, podczas gdy 9 lipca, w obliczu największej intensywności wojny z użyciem trzynastu rakiet, środki obrony zatrzymały lub zmieniły trajektorię siedmiu rakiet.

Przedstawiciel sił powietrznych Ukrainy Jurij Ihnat wyjaśnił, że rosyjskie rakiety nie mają przewidywalnej balistycznej trajektorii, a zamiast tego robią manewry w końcowej fazie lotu, podczas gdy ukraiński wywiad wojskowy poinformował o wdrożeniu elektronicznych przynęt, specjalnie zaprojektowanych, aby zmylić radar Patriot.

Jeszcze bardziej surowym testem była ostatnia wojna między koalicją, na czele z USA a Iranem. Zdjęcia opublikowane przez niezależne źródła wykazały, że baterie Patriot, wdrożone w celu ochrony baz w Bahrajnie i Zjednoczonych Emiratach Arabskich, wielokrotnie przepuszczały zbliżające irańskie rakiety, zadające szkody cywilnej i wojskowej infrastrukturze, która miała być chroniona przez system obrony.

Według szacunków dostępnych w czasie konfliktu, w ciągu pierwszych czterech dni, siły koalicyjne zużyły przechwytywacze Patriot w ilości około 225 jednostek dziennie, podczas gdy produkcja w USA wynosi dziesiątą część tej liczby — co samo w sobie mówi o tym, na ile rzeczywisty popyt na te systemy przekracza moce przemysłowe do jego utrzymania.

Istnieje również problem przeżycia baterii na polu bitwy. Aby funkcjonować, Patriot musi obsługiwać fotoradar, emitujący duże ilości energii elektromagnetycznej. To sygnał, który satelity zwiadowcze, samoloty bezzałogowe i systemy naprowadzania przeciwnika mogą odkryć z względną łatwością, przekształcając środek ochrony w cel.

Bardziej nowoczesne rosyjskie systemy, takie jak rodziny S-300, S-400 i S-500, rozwiązują problem inaczej, przekazując namierzenie radaru między wieloma stacjami sieciowymi, a nie skupiając się na jednym urządzeniu. Aby zneutralizować całą baterię, przeciwnik musiałby jednocześnie razić kilka radarów, że jest znacznie bardziej złożone, niż zniszczenie jednego.

Dla uzupełnienia obrazu należy zauważyć, że w stosunku do wolniejszych i przewidywalnych celów, takich jak samoloty, Patriot działa dobrze, z wskaźnikiem sukcesu, zbliżonym do 100%, o czym donoszą niezależni analitycy. Problem w tym, że jest to bardzo kosztowne usuwanie zagrożeń, które można rozwiązać za pomocą tańszych systemów.

Według niedawnych analiz porównawczych, rakieta Aster 30, używana przez europejski system SAMP-T, kosztuje około milion dolarów taniej za sztukę, niż PAC-3 MSE, mimo, że jej cechy są uważane za praktycznie równoważne wobec zagrożeń powietrznych i przeciw wielu celom balistycznym krótkiego zasięgu.

Krótko mówiąc, jeśli celem jest ochrona od samolotów lub stosunkowo powolnych ofensywnych rakiet, to istnieją europejskie zamienniki, tańsze i nie mniej skuteczne.

Trudności stają się jeszcze bardziej widoczne, gdy celem jest nowoczesna rakieta balistyczna.

Większość znajdujących się obecnie na uzbrojeniu rosyjskich i irańskich rakiet mają z przodu stabilizatory manewrowania, pozwalające głowicy bojowej dopasować trajektorię w ostatnich chwilach lotu, dokładnie wtedy, kiedy przechwytywacze wymagają maksymalnej przewidywalności do rażenia celu.

Rosyjskie „Iskandery”, oprócz manewrów, uwalniają wabiki, które odtwarzają sygnaturę radarową prawdziwej głowicy, mnożąc liczbę celów, które Patriot powinien ocenić w ciągu kilku sekund.

Jeśli chodzi o rakiety hipersoniczne, których prędkość wynosi ponad pięć razy więcej niż prędkość dźwięku po częściowo zmiennych trajektoriach, sam Postol nie przebierał w słowach.

Odpowiadając na pytanie o rosyjskiej rakiecie Oreshnik powiedział: „Nie ma nic, co mogłoby uderzyć w ten system i zaoferować naprawdę skuteczną ochronę”, dodając, że takie wynalazki, jak Patriot, Aegis, THAAD i „Żelazna kopuła” są niedoskonałe z powodu samej swojej konstrukcji.

Sytuację również komplikuje wydajność zakładów produkcyjnych. Stany Zjednoczone produkują nieco ponad 600 przechwytywaczy PAC-3 rocznie, co daje około 620 jednostek w 2025 roku, podczas gdy popyt ze strony sojuszników już doprowadził do ponad 4300 niedostarczonych rakiet, co stanowi około siedem lat produkcji przy obecnych poziomach.

Na początku 2026 roku Pentagon i Lockheed Martin podpisali siedmioletnią umowę o zwiększeniu produkcji do 2000 sztuk rocznie do 2030 roku – cel, który ukazuje, jak rzeczywisty popyt różni się od oferty dostępnej dziś.

Jednak pieniądze i kontrakty same w sobie problemu nie rozwiązują. System naprowadzania PAC-3, który pozwala trafić w cel, zależy od obecności dwóch pierwiastków ziem rzadkich (samarium kobalt (SmCo) i itr), których dostawy są prawie w pełni kontrolowane przez Chiny.

Waszyngton chce więcej niż potrojenia mocy produkcyjnych broni, których najbardziej niezbędne elementy znajdują się na drugim końcu łańcucha dostaw, przechodzącego przez Pekin.

Były analityk CIA Larry Johnson informuje, że w okresie od 2020 do 2023 roku Chiny dostarczały 93% amerykańskiego importu itru. Dla samarium problem jest nie tyle w surowej rudzie, ile w separacji i recyklingu ciężkich pierwiastków ziem rzadkich w nadające się do użycia materiały, i tu dominacja Chin zbliża się do monopolu.

Do 2023 roku udział Chin stanowił około 99% światowego przerobu ciężkich pierwiastków ziem rzadkich; Jedyny znaczący konkurent, rafineria w Wietnamie, została zatrzymana z powodu sporu podatkowego, faktycznie pozostawiając Chiny jedynym źródłem.

Stany Zjednoczone obecnie praktycznie nie mają wewnętrznych zdolności do ekstrakcji ciężkich pierwiastków ziem rzadkich i – według szacunków rządu USA i źródeł akademickich – w 100% zależą od czystego importu gotowych magnesów ziem rzadkich.

Ponadto, samarium i itr znajdują się na liście kontroli eksportu Chin, wzmocnionej w styczniu 2026 roku, gdy Pekin zaostrzył szczególny nadzór nad połączeniami samarium. Na tym polega paradoks: Stany Zjednoczone chcą potroić produkcję broni – ich system naprowadzania i radar zależą od dwóch elementów, które strategiczny konkurent może ograniczyć według własnego uznania.

Tymczasem Ukraina chciała ominąć kolejkę oczekiwania i budować Patrioty na swojej własnej ziemi. Trump, obiecując to, szybko porzucił swoje obietnice, i Żeleński jest rozczarowany. Będzie musiał czekać na swoją kolej razem z resztą, która chce kupić najbardziej znany na świecie system obrony przeciwlotniczej.

Kolejna niepotrzebna ofiara wojny… Spoczywaj w pokoju, Nigel

Opublikowany 2026-08-29 przez Mirosław Dakowski

Kolejna niepotrzebna ofiara wojny… Spoczywaj w pokoju, Nigel

28 sierpnia 2026 przez Larry’ego C. Johnsona sonar21/another-needless-casualty-of-war-rip-nigel

Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, przeżywa trudności, infolinia kryzysowa dla weteranów jest dostępna 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Wystarczy zadzwonić pod numer 988 i nacisnąć 1, wysłać SMS na numer 838255 lub odwiedzić stronę VeteransCrisisLine.net.

Miałem napisać artykuł o korupcji w rodzinie Trumpów, ale otrzymałem od jednego z moich subskrybentów na Substacku następującą wiadomość i poczułem się zobowiązany, żeby się nią podzielić. Tracimy zbyt wielu młodych żołnierzy z powodu samobójstw… Zdecydowana większość to mężczyźni. Serce mi pęka z żalu za rodzicami i przyjaciółmi młodego mężczyzny opisanego w poniższym liście:

Witam, panie Johnson. Nazywam się Pete. Od dawna obserwuję pana w mediach społecznościowych, a także pańskie występy z Dannym, Jimmym, Glennem i sędzią. Wiem, że zdrowie psychiczne naszych żołnierzy jest dla pana tematem zainteresowania, dlatego chciałem się z panem skontaktować i opowiedzieć historię wydarzeń na bazie lotniczej Luke w Phoenix w zeszłą niedzielę, kiedy mój syn odebrał sobie życie na szlaku Shoshone w Wielkim Kanionie w niedzielę 17-go.

Mój syn Nigel służył w Siłach Powietrznych, w 56. Dywizjonie Lotnictwa Cywilnego. Został wysłany do Abu Zabi na około 10 miesięcy. Miał wrócić 2 marca, ale wydarzenia 28 lutego (który był również jego URODZINAMI) gwałtownie to zmieniły, przedłużając jego misję o prawie sześć miesięcy. Wrócił około miesiąc temu do bazy Luke AFB w Arizonie.

Mieszkamy w South Bend w stanie Indiana. Natychmiast zgłosił się do szpitala z powodu PTSD. Pomimo tego, że był Zoomerem, zawsze był odporny psychicznie, więc przerażało mnie, że to zrobił. Został wypisany po około tygodniu, pomimo własnych protestów, i zaproponowano mu terapię grupową zamiast terapii. Nie znam WSZYSTKICH szczegółów, chociaż jestem w kontakcie z jego dziewczyną, również z 56. Korpusu Ekspedycyjnego, z którą służył. Ma więcej informacji na ten temat i odwiedzi nas w przyszłym tygodniu, aby się nimi podzielić.

Zbliżał się do końca służby i przed ostatnim wyjazdem zastanawiał się, czy ponownie się zaciągnąć. Miał zaledwie 24 lata, ale od roku był w stopniu E5 i był przygotowywany przez pułkownika do ewentualnego pójścia na studia w ramach stypendium ROTC, aby dokończyć ostatnie dwa lata studiów. Nigel ukończył liceum ze średnią ocen 3,9 i wynikiem 1400 punktów w teście SAT, ale zawsze doceniał pomaganie mi w projektach budowlanych i remontowych i zawsze uważał się za robotnika. Dlatego planował pozostać w szeregach.

Przepraszam za te wszystkie szczegóły, ale wiem, że zauważyłem, jak dużą uwagę poświęcacie tego typu sprawom, kiedy rozmawiacie z sędzią lub Dannym Davisem. Wiem, że Nigel nie jest odosobniony w swojej traumie i decyzjach, które podjął po powrocie. Bezpieczeństwo operacyjne uniemożliwiło nam regularne rozmowy, tak jak to robiliśmy przed wybuchem wojny, ale wiem, że był głęboko poruszony atakiem rakietowym Tomahawk w Minab i zniesmaczony ludobójstwem w Strefie Gazy, na Zachodnim Brzegu i w Libanie. Powiedział, że nikt nie wierzy w tę misję.

Jeśli dotarłeś aż tutaj, dziękuję za poświęcony czas. Czuję się bezsilny i brakuje mi energii, by naciskać na wojsko w sprawie sposobu, w jaki podchodzi do zdrowia psychicznego naszych żołnierzy, dlatego pisanie do Ciebie to najlepszy sposób, w jaki mogę podnieść świadomość na temat stanu morale w wojsku. To młode pokolenie patrzy na to szambo w inny sposób niż nasza generacja. I choć boję się o stan naszego wojska, bardziej boję się o dusze tych młodych mężczyzn i kobiet. Twój głos jest niezwykle ważny i wzywam Cię do kontynuowania tego, co robisz. Dziękuję.

Piotr

Nie mam prostej odpowiedzi ani rozwiązania tej epidemii samobójstw. Mogę tylko prosić o czujność i utrzymywanie kontaktu z osobami z rodziny lub kręgu znajomych, które mogą zmagać się z zespołem stresu pourazowego (PTSD). To musi się skończyć.

Modlę się o pokój Boży dla Petera i jego rodziny, którzy zmagają się z tą niewyobrażalną stratą.

Pułkownik Wilkerson i ja omawiamy z Nimą najnowsze informacje na temat Iranu:

Pułkownik Larry Wilkerson i Larry Johnson: Pułapka zacieśnia się nad Iranem i USA

Wystąpił dziś z Karen Kwiatkowski przy okrągłym stole INTEL:

Okrągły stół INTEL z Johnsonem i Kwiatkowskim – podsumowanie tygodnia 28 sierpnia

Wracamy do Brandona Weicharta, zastępującego Maria:

TRUMP UKRYŁ MISJĘ W MOSKWIE PRZED SWOIMI DORADCAMI — z byłym agentem CIA Larrym Johnsonem

Na początku programu omawiam z Sulaimanem strzelaninę do Charliego Kirka:

NAJNOWSZE WIADOMOŚCI: WIELE ATAKÓW NA CIEŚNINĘ ORMUZ, HEGSETH NA PREZYDENTA Z CIA, LARRY JOHNSON

Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie

Prawdziwy rozmiar konsekwencji porażki USA w Iranie wciąż jest przedmiotem analizy

Opublikowany 2026-08-29 przez Mirosław Dakowski

Prawdziwy rozmiar konsekwencji porażki USA w Iranie wciąż jest przedmiotem analizy

Symplicjusz 28 sierpnia 2026 r. simplicius/the-true-extent-of-fallout-from-uss

Najnowszy raport WSJ rzuca nowe światło na źródła irańskiej katastrofy Trumpa, potwierdzając praktycznie wszystko, czego się już domyślaliśmy:

https://www.wsj.com/politics/national-security/irańska-wojna-ostrzeżenia-9d7f289a

Tekst zaczyna się od opisu, w jaki sposób Netanjahu zapewnił Trumpa, że Iran znajduje się w „najsłabszym punkcie od dziesięcioleci”, podczas gdy analitycy wywiadu Trumpa za pośrednictwem dyrektora wywiadu Gabbard ostrzegali go, że zabicie Chameneiego jedynie doprowadzi do wprowadzenia znacznie większej liczby postaci o radykalnych poglądach, które natychmiast zamkną Cieśninę Ormuz, wśród wielu innych rzeczy, które niemal idealnie przewidziały późniejsze wydarzenia:

Ówczesna dyrektor wywiadu narodowego Tulsi Gabbard przedstawiła oceny amerykańskiego aparatu wywiadowczego. Według osób zaznajomionych ze spotkaniem, powiedziała Trumpowi, że zabicie najwyższego przywódcy Iranu prawdopodobnie zapoczątkuje powstanie bardziej radykalnego reżimu, otwartego na zdobycie broni jądrowej. Teheran natychmiast zamknąłby Cieśninę Ormuz, destabilizując globalny rynek energetyczny. Uderzyłby również w siły zbrojne USA i partnerów na Bliskim Wschodzie, co wywołałoby pytania o determinację i wiarygodność Ameryki w relacjach z sojusznikami.

W dalszej części artykułu szczegółowo opisano, jak Trump w swej pysze chełpił się zabiciem Chameneiego, by następnie zobaczyć, jak wszystkie przewidywania dyrektora wywiadu narodowego się sprawdzają. Po tym zdezorientowany Trump wpadł we wściekłość na swoich doradców, którzy nie potrafili zrozumieć, dlaczego siły zbrojne USA nie były w stanie zmusić Iranu do posłuszeństwa.

Rezultat okazał się całkowicie odwrotny od wizji Trumpa, gdyż wiele mediów głównego nurtu potwierdziło, że wojna z Iranem spowodowała „miliardy” strat w nieodwracalnych obiektach amerykańskiego wywiadu, w tym w sprzęcie do nadzoru, stacjach CIA, sieciach radarowych i innych.

https://www.nbcnews.com/politics/national-security/iran-inflicted-billions-damage-us-intelligence-sites-sources-say-rcna591879

Z Telegraph :

Irańskie drony i rakiety zaatakowały „stanowiska wywiadowcze i sprzęt do nadzoru na Bliskim Wschodzie w stopniu większym niż jakiekolwiek zniszczenia, jakich doświadczyły amerykańskie agencje szpiegowskie” –podało NBC News, powołując się na cztery anonimowe źródła.

Szacuje się, że naprawa szkód będzie kosztować miliardy dolarów.

Jak donosił w zeszłym miesiącu Reuters, w marcu irańskie drony zaatakowały placówkę CIA w Rijadzie, stolicy Arabii Saudyjskiej. Zaatakowano również odrębną placówkę CIA we wschodnim Iraku.

Źródła NBC poinformowały, że zaatakowano kolejne obiekty, ale odmówiły podania dalszych szczegółów. Przedstawiciele USA zbadali również, czy Rosja przekazała Iranowi technologię dronów lub informacje o celach ataku.

Dzieje się to na tle nowych doniesień, że Marynarka Wojenna USA zaczyna mieć mało funduszy z powodu katastrofalnej wojny:

https://www.theguardian.com/us-news/2026/aug/27/trump-iran-war-navy-budget

Jak wynika z dokumentów uzyskanych przez Guardian oraz wywiadów z przedstawicielami marynarki wojennej, kontrahentami i analitykami obronności,wojnaDonalda Trumpa z Iranemwpędziła armię amerykańską w poważny kryzys finansowy. Marynarka wojenna USA zmuszona została do przekazania pieniędzy z listy płac i innych źródeł w celu pokrycia kosztów działań wojennych .

Ciekawe jest ich stwierdzenie, że „niepilne prace konserwacyjne” zostały odroczone z powodu kryzysu finansowego:

Eksperci i byli urzędnicy twierdzą, że konta są na wyczerpaniu. „Skarbonka jest zepsuta” –powiedział Harlan Ullman, emerytowany oficer marynarki wojennej. Ullman jest członkiem Narodowej Komisji ds. Przyszłości Marynarki Wojennej, ale powiedział, że nie wypowiada się w imieniu komisji.

Jeden urzędnik i jeden z kontrahentów marynarki wojennej stwierdzili, że prace konserwacyjne obiektów lądowych, które nie są pracami awaryjnymi, zostały odroczone z powodu kryzysu finansowego.

Choć mówią o „obiektach lądowych”, nie byłoby zaskakujące, gdyby dotyczyło to praktycznie wszystkiego, co wyjaśniałoby opłakany stan amerykańskich okrętów w ostatnim czasie. Można się spodziewać, że armia amerykańska będzie w przyszłości wyglądać coraz bardziej zaniedbana, w miarę jak reperkusje tego bałaganu będą się rozprzestrzeniać z typowym dla gigantycznej organizacji opóźnieniem.

Aby jeszcze bardziej podważyć magnum opus prezydentury Trumpa, WSJ donosi, że najnowsze przechwałki USA o ropie „wypływającej przez Ormuz” to po prostu puste słowa:

https://www.wsj.com/business/energy-oil/us-says-oil-is-pouring-through-hormuz-trackers-cant-find-it-306faebd

DUBAJ — Administracja Trumpa twierdzi, że przez Cieśninę Ormuz przedostają się ogromne ilości ropy. Śledzący, których zadaniem jest liczenie światowych dostaw ropy, widzą znacznie mniej.

Biorąc pod uwagę bezcelowość trwającej gry Trumpa na Ormuz, pogłoski, że wizyta dyrektora CIA Ratcliffe’a w Moskwie miała coś wspólnego z ostrzeżeniem Rosji przed udzielaniem Iranowi różnego rodzaju pomocy, wydają się być wiarygodne. Być może w desperacji, by przełamać impas, Trump wysłał Ratcliffe’a, aby błagał Rosję o wycofanie się w zamian za jakąś ofertę, tak aby Trump mógł zapewnić sobie „zwycięstwo” na Ormuz i zakończyć sprawę.

W końcu, w ostatnich tygodniach pojawiły się różne doniesienia z izraelskich kanałów informacyjnych na temat rodzajów pomocy, jakiej udziela Rosja, w tym przede wszystkim Huti:

Robert Kagan, który nagle stał się wiecznie zajęty, napisał kolejny artykuł dla magazynu „Atlantic”, w którym stanowczo oświadcza, że Iran będzie odtąd dominującą potęgą na Bliskim Wschodzie:

https://www.theatlantic.com/international/2026/08/iran-middle-east-power/688374/

Dziwne, że ostatnio gorączkowo pisze tak wiele tekstów, w przypływie paranoi lub desperacji. Często takie osoby piszą te siejące strach teksty nieszczerze, udając jakąś deklaratywną „katastrofalną” rzeczywistość, podczas gdy ich prawdziwym celem jest pobudzenie działań, aby zapobiec dokładnie temu rezultatowi, o którym tak głośno krzyczą. Czy tak jest w tym przypadku?

Kagan pisze:

Przez lata Iran zmagał się z niekorzystnym dla siebie układem sił na Bliskim Wschodzie. Region był zdominowany przez wrogie amerykańskie supermocarstwo, Izrael, dysponujący bronią jądrową i militarną przewagą, oraz znaczących lokalnych aktorów – Egipt, Arabię Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie – strategicznie i gospodarczo powiązanych ze Stanami Zjednoczonymi.

Dziś Iran znalazł się w zupełnie nowej sytuacji. Zmierzył się z supermocarstwem i Izraelem, wytrzymał ostrzał z ich najnowocześniejszej broni i z nawiązką przetrwał. W rezultacie Iran, z pomocą Ameryki, całkowicie przebudował strukturę władzy na Bliskim Wschodzie i w Zatoce Perskiej.Dominującą potęgą w regionie będzie w przyszłości Iran, a nie Stany Zjednoczone ani Izrael. Kraje sąsiednie już dostosowują się do tej nowej rzeczywistości. Bardziej odległe mocarstwa również. Przez lata świat zmagał się z Iranem ograniczonym.Teraz odkryje, jak wygląda Iran uwolniony.

Możemy przynajmniej powiedzieć, że bez względu na intencje autora, wniosek jest obiektywnie poprawny.

Kagan wyjaśnia dalej, że gdy Izrael próbował wstrzymać produkcję gazu w Iranie, reakcja była tak nagła i silna, że natychmiast skłoniła Trumpa do podjęcia działań w celu zawieszenia broni:

Mimo to wszystko reżim przetrwał i nie poszedł na żadne ustępstwa. Wręcz przeciwnie, Iran obnażył piętę achillesową Ameryki: bezbronność sąsiadów Iranu.Przełom nastąpił w połowie marca, kiedy Izrael zaatakował irańskie złoże gazu Południowy Pars, a Iran odpowiedział atakiem na katarski kompleks Ras Laffan, największy na świecie zakład skraplania gazu ziemnego. Atak pokazał, że chociaż Iran ewidentnie nie byłby w stanie pokonać Stanów Zjednoczonych w wojnie powietrznej, irańskie pociski i drony mogłyby wyrządzić wystarczająco dużo szkód infrastrukturze naftowo-gazowej Zatoki Perskiej, by pogrążyć świat w długotrwałym kryzysie gospodarczym. Państwa Zatoki Perskiej natychmiast to zrozumiały, podobnie jak Trump. Wstrzymał ataki na irańskie cele energetyczne, nakazał niechętnemu Izraelowi uczynić to samo i wkrótce położył kres szerszej kampanii, nie wymuszając ani jednego ustępstwa ze strony Iranu. Od tamtej pory, pomimo licznych gróźb, Trump ani razu nie nakazał kolejnego ataku na irańską infrastrukturę energetyczną.

Krótko mówiąc, Iran okazał się mieć najsilniejszą pozycję nacisku ze wszystkich.

Przyznaje, że podpisane w czerwcu porozumienie było wyraźnym zwycięstwem Iranu, który deklarował, że „Islamska Republika Iranu, a nie żaden inny kraj, będzie „poczynić ustalenia” w celu „bezpiecznego przepływu statków handlowych” przez Cieśninę Ormuz. W dialogu z Omanem, bez pośredników ani innych uczestników, Iran będzie ustalał administrację cieśniną „zgodnie z obowiązującym prawem międzynarodowym i suwerennymi prawami państw nadbrzeżnych”.

Kagan zauważa, że sednem sprawy jest to, że Iran tak naprawdę nie potrzebował porozumienia i wiedział, że USA nie mają nic do zaoferowania i uciekną, niezależnie od tego, czy porozumienie zostanie podpisane:

Z perspektywy czasu wydaje się, że irańscy przywódcy nie wierzyli w potrzebę podpisania porozumienia. Według doniesień, Najwyższego Przywódcę Modżtabę Chameneiego musiał przekonać prezydent Masud Pezeshkian do jego podpisania. Względna obojętność Teheranu była zrozumiała: amerykańskie ustępstwa odzwierciedlały tak wielką desperację, by zakończyć wojnę, że Irańczycy mogli się spodziewać, że Stany Zjednoczone ostatecznie się wycofają, niezależnie od porozumienia.

Jak słusznie zauważa Kagan, Stany Zjednoczone obawiają się teraz eskalacji bardziej niż Iran.

Jeśli chodzi o żałosne „sankcje” Trumpa i nową strategię duszenia Iranu za pomocą stopniowych środków ekonomicznych, Kagan pisze, że jest to czyste złudzenie:

Przekonanie, że Iran, przetrwawszy zarówno ataki wojskowe, jak i sankcje, ulegnie teraz samym sankcjom, jest złudne. Modżtaba dokonał gruntownej przebudowy irańskiego kierownictwa bezpieczeństwa narodowego i obsadził na najwyższych stanowiskach weteranów Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Były dowódca IRGC, Mohsen Rezaei, stoi obecnie na czele Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, a inni twardogłowi urzędnicy bezpieczeństwa awansowali. Reżim wyłaniający się z wojny jest reorganizowany przez ludzi, którzy wierzą, że Iran przetrwał amerykańsko-izraelską próbę jego zniszczenia i że zwycięstwo przyniósł opór, a nie kompromis.

Dzięki swojej przenikliwości Kagan wyjaśnia, dlaczego irańska kontrola nad Cieśniną jest bronią potężniejszą niż broń nuklearna, która ma charakter ściśle odstraszający:

Kontrola Iranu nad Cieśniną Ormuz jest bardziej użytecznym narzędziem siły niż broń jądrowa. Broń jądrowa może odstraszyć atak, ale kontrola nad cieśniną daje Iranowi przewagę nad dziesiątkami krajów każdego dnia.

Dzięki niej Iran może nagradzać przyjaciół, karać wrogów, czerpać zyski, wymuszać złagodzenie sankcji i zmuszać rządy do zastanowienia się dwa razy, zanim sprzeciwią się polityce Iranu. Może to wszystko zrobić bez oddania jednego strzału, zachowując jednocześnie możliwość grożenia przemocą w razie potrzeby.

Pod koniec Kagan porusza kwestię innego ważnego następstwa historycznej porażki USA w Iranie – faktu, że Stany Zjednoczone okazały się papierowym tygrysem, co będzie miało złożone skutki w innych regionach świata:

Skutki sięgną daleko poza Bliski Wschód. Sojusznicy Ameryki w Azji i Europie widzą, że stosunkowo krótka wojna z mocarstwem drugorzędnym pochłonęła znaczną część amerykańskich zapasów broni potrzebnej do obrony przeciwrakietowej.Widzą, że Stany Zjednoczone rozpoczęły wojnę, której nie mogły zakończyć, naraziły swoich partnerów na odwet, a następnie przerwały ją, gdy koszty stały się zbyt wysokie. Wnioski Pekinu dotyczące Tajwanu i wnioski Moskwy dotyczące Europy mogą być niemożliwe do ustalenia. Ale sojusznicy Ameryki nieuchronnie będą pytać, czy Waszyngton ma broń, wytrzymałość i wolę polityczną, by podtrzymywać kolejny poważny konflikt. W rzeczywistościjuż je mają.

Jest to szczególnie aktualne dzisiaj, ponieważ ujawniono fascynująco – przynajmniej według NYT i WaPo – że „tajna podróż” Ratcliffe’a do Moskwy wczoraj była spowodowana obawami Waszyngtonu, że Rosja postrzega teraz USA jako tak osłabione porażką z Iranem, że mogłoby to zainspirować Putina do „polubienia swoich szans” w starciu z państwem NATO:

Rob Lee@ RALee85RALee85 Jak @nytimes i @washingtonpost opisują przesłanie, jakie dyrektor CIA Ratcliffe przekazał rosyjskim urzędnikom podczas swojej podróży do Moskwy. „John Ratcliffe, dyrektor CIA, odbył w tym tygodniu tajną wizytę w Moskwie, aby prywatnie podzielić się swoją ponurą oceną stanu…

Przeczytaj uważnie zaznaczone:

„Tajemniczą podróż dyrektora CIA Johna Ratcliffe’a do Moskwy w tym tygodniu poprzedziły najnowsze informacje wywiadowcze USA, wskazujące na to, że Kreml uważa Stany Zjednoczone za osłabione wojną z Iranem, co daje Rosji okazję do eskalacji działań przeciwko amerykańskim interesom i sojusznikom w Europie, twierdzą dwie osoby zaznajomione ze sprawą…

Tego nie da się wymyślić:

Jak powiedziała jedna ze znanych osób,wizyta Ratcliffe’a w Moskwie „nie była związana z tym, że Putin znalazł się w kącie”, ponieważ jego armia nie zdołała przełamać impasu na polu bitwy na Ukrainie, lecz „bardziej z tym, że Rosja uważa, że jesteśmy wyczerpani i nie możemy interweniować ”.

Ratcliffe poleciał więc z rozpaczą, by zapewnić Rosję, że USA nie są papierowym tygrysem, i pogrozić Putinowi kijem, by przypomnieć mu, że mimo upokarzającego zdeptania ich przez średnie mocarstwo, USA nadal są poważne.

Jeśli to prawda, to dość szokujący i żenujący obrót spraw. W praktyce oznaczałoby to, że Ratcliffe został wysłany jako chłopiec na posyłki, żeby w zasadzie powiedzieć:

„Słuchajcie, wiem, że nasze imperium wygląda na chylące się ku upadkowi, ale nie zapominajcie: wciąż mamy broń nuklearną (choć może starzejącą się, napędzaną dyskietkami z lat 70. i ukrytą w silosach, w których pracują narkomani ).”

Cóż, gdyby to była jego wiadomość, to rosyjscy rozmówcy z pewnością przyjęliby ją z drżącymi ustami i zadowoleniem.

Gdy musisz latać dookoła świata, aby „przypomnieć” swoim przeciwnikom o swojej sile, może to być pierwszy poważny znak, że słońce zaczęło zachodzić nad twoim imperium.

USA – 40 bilionów dolarów długu

Opublikowany 2026-08-29 przez Mirosław Dakowski

USA – 40 bilionów dolarów długu

Kryzys zadłużenia w USA to dziedzictwo niekończących się wojen. Jest również zwiastunem przyszłych wojen

28.08.2026. – USA – 40 bilionów dolarów długu

W tym tygodniu Stany Zjednoczone osiągnęły wątpliwy kamień milowy, ogłaszając, że ich dług publiczny przekroczył 40 bilionów dolarów.

Żaden inny kraj nie zbliża się nawet do tego poziomu absolutnego zadłużenia finansowego. To nie tylko kwestia niekontrolowanego bankructwa finansowego. To złowieszczy znak, że nieskrępowane imperium desperacko próbuje ratować swoją historyczną porażkę, stosując taktykę spalonej ziemi i niekończącej się wojny.

Świat jest zakładnikiem patologicznego systemu, który nie jest już akceptowalny w interesie ludzkości, rozwoju i pokoju. Być może nawet bardziej znaczący niż całkowita suma – jakkolwiek astronomiczna by ona nie była – jest przyspieszający wzrost długu USA. Od 2016 roku zobowiązania podwoiły się z 20 bilionów dolarów. Prognozy na nadchodzącą dekadę wskazują, że dług publiczny USA wzrośnie do 64 bilionów dolarów.

W 2000 roku dług amerykański wynosił ‚zaledwie’ 6 bilionów dolarów. W ciągu ostatniego ćwierćwiecza dług narastał w wyniku niekończących się wojen, lekkomyślnych wydatków wojskowych i masowych cięć podatkowych dla elit korporacyjnych. Przy obecnej polityce dług stał się nieodwracalny. Sama obsługa długu wynosi obecnie 1 bilion dolarów rocznie i jest jedną z największych pozycji wydatków w budżecie federalnym. Oznacza to, że Stany Zjednoczone tkwią w spirali zadłużenia, z której nie mogą się wydostać. Kopią sobie coraz głębszy dół.

Namioty osób w kryzysie bezdomności w Los Angeles

Namioty bezdomnych w Los Angeles

——————————————

Dla Stanów Zjednoczonych jako społeczeństwa ma to głębokie konsekwencje. Jak zauważył Robert Reich, były sekretarz pracy, obsługa rosnącego zadłużenia oznacza mniej pieniędzy na „szkoły, opiekę zdrowotną, drogi i mosty oraz zabezpieczenia społeczne”. Ponury wniosek jest taki, że nierówności społeczne w USA – już i tak rekordowo wysokie – staną się jeszcze bardziej destrukcyjne. To z kolei prowadzi do zubożenia i załamania społeczeństwa.

Ponadto, istnieją dalekosiężne negatywne reperkusje dla gospodarki USA i całego świata. Nawet komentatorzy głównego nurtu ostrzegają przed zbliżającym się historycznym kryzysem finansowym w Stanach Zjednoczonych w wyniku rosnących stóp procentowych i hiperinflacji. Ten z kolei rozprzestrzeni się na resztę świata. Jednak nadzwyczajna katastrofa finansowa w USA to nie tylko kwestia ekonomiczna. To pilna kwestia pokoju na świecie i globalnego bezpieczeństwa.

Istnieje kilka przyczyn rosnącego zadłużenia USA. Najważniejszym czynnikiem jest jednak bezwzględna wojowniczość i militaryzm tego kraju, jak od dawna argumentują ekonomista Jeffrey Sachs i inni komentatorzy. Problem ma charakter systemowy i chroniczny.

W tym roku Stany Zjednoczone obchodziły 250. rocznicę powstania jako państwo nowoczesne. Przez większość swojej historii – około 95 procent tych 250 lat – Stany Zjednoczone toczyły wojny, czy to poprzez podboje, czy tajne machinacje, o czym świadczą zapisy w Kongresie i prace uznanych historyków, takich jak David Vine.

Żaden inny współczesny kraj nie zbliża się nawet do tego wojowniczego zachowania i to jeden z powodów, dla których żaden inny kraj nie zbliża się nawet do poziomu zadłużenia USA. Krótko mówiąc, wojna i zadłużenie są ze sobą ściśle powiązane przyczynowo. Co alarmujące dla świata, to fakt, że wraz z coraz szybszym wzrostem zadłużenia USA, konflikty i wojny stają się coraz bardziej widoczne.

Niewielu jest dziś ludzi, którzy nie byliby zaniepokojeni narastającymi napięciami, przemocą i zagrożeniami dla pokoju na świecie. Żyjemy w czasach, gdy III wojna światowa i nuklearny kataklizm są postrzegane jako nieuchronne możliwości. Podczas gdy zachodnie media korporacyjne mają tendencję do ukrywania tego, co oczywiste, sondaże pokazują, że coraz więcej ludzi na całym świecie postrzega Stany Zjednoczone jako największe zagrożenie dla globalnego pokoju i bezpieczeństwa. Obecne wojny na Bliskim Wschodzie i na Ukrainie, a także napięcia z Chinami, mają swoje korzenie w polityce zagranicznej Waszyngtonu.

Administracja Trumpa zbombardowała co najmniej siedem krajów i grozi atakami na kolejne. Jeszcze w tym tygodniu Trump brzmiał jak szef mafii, gdy powiedział, że zbombarduje Oman z powodu rzekomej zniewagi.

Lekceważenie prawa międzynarodowego przez Stany Zjednoczone zawsze było powtarzającą się cechą, choć nie jest powszechnie znane, ale ostatnio stało się wręcz oczywiste.

Minab w Iranie, zbombardowana szkoła dziewcząt

Ten amerykański prezydent, od początku swojej zbrodniczej wojny z Iranem, która ewidentnie zakończyła się porażką, wielokrotnie sugerował użycie broni jądrowej w celu ‚unicestwienia Iranu’. Sama wojna z Iranem powiększyła dług publiczny USA o kolejne 100 miliardów dolarów w ciągu zaledwie sześciu miesięcy i ta kwota wciąż rośnie.

George D. O’Neill Jr. pisze w ‚The American Conservative’: „Obecne wojny obnażyły słabości naszej armii, wartej prawie bilion dolarów, i jej wielomiliardowych systemów uzbrojenia… Po latach wmawiania nam, że posiadamy najpotężniejszą armię w historii, Amerykanie zaczynają zdawać sobie sprawę, że to fantazja”. To rzeczywiście makabryczna fantazja. Stany Zjednoczone nie są wyjątkowym, cnotliwym narodem, jak głosi propaganda; to wyjątkowo brutalne i zbrodnicze imperium, które zgromadziło monstrualną górę długów jako obciążający dowód.

Prawdziwym zagrożeniem jest to, że imperium szybko się rozpada z powodu dekad nadużyć i korupcji. Aby odwlec ten moment, amerykańska klasa rządząca nasila wojnę i militaryzm – w desperackiej próbie stworzenia nowego porządku świata, który, jak zakłada, w jakiś sposób przyniesie korzyści amerykańskiemu kapitalizmowi.

Nie musi tak być. Gdyby Stany Zjednoczone rzeczywiście służyły demokratycznym potrzebom swoich obywateli, a nie oligarchii i kompleksowi militarno-przemysłowemu, podniosłyby podatki dla superbogatych i ograniczyły wydatki na wojsko oraz wojny. Innymi słowy, gdyby Stany Zjednoczone rzeczywiście funkcjonowały jak przestrzegający prawa, normalny kraj, mogłyby zapobiec kryzysowi finansowemu i pokojowo współpracować z resztą świata.

Ale amerykański kapitalizm tak nie działa. To system o sumie zerowej, napędzany dążeniem do globalnej dominacji, który rodzi wojny, imperialistyczną agresję i zadłużenie. Kryzys zadłużenia w USA to dziedzictwo niekończących się wojen. Jest również zwiastunem przyszłych wojen, chyba że system amerykański ulegnie fundamentalnej transformacji w wyniku jakiejś rewolucji lub całkowitego upadku.

uncutnews.ch/40-billionen-dollar-schulden-das-entfesselte-us-imperium-ist-eine-bedrohung-fuer-den-weltfrieden

Opracował: Zygmunt Białas

Absurdalne zachęty w amerykańskim reżimie do stosowania siły militarnej

Opublikowany 2026-08-29 przez Mirosław Dakowski

Absurdalne zachęty w amerykańskim reżimie do stosowania siły militarnej

Artykuł opiniotwórczy Rainera Ruppa apolut/die-absurden-anreize-im-us-regime-zum-einsatz-militarischer-gewalt

Dlaczego amerykańscy prezydenci, którzy prowadzą kampanię sprzeciwu wobec niekończących się wojen, tak niezawodnie stają się prezydentami wojennymi?

Wygodna odpowiedź brzmi: wadliwe osobowości, źli doradcy lub wpływowi jastrzębie. Bardziej niewygodna odpowiedź brzmi: to system polityczny Stanów Zjednoczonych premiuje siłę militarną. Prezydent USA może łatwo rozpocząć wojnę; koszty początkowo wydają się niewielkie, a wycofanie się bez całkowitego zwycięstwa może być interpretowane w kraju jako oznaka słabości.

Druga kadencja Donalda Trumpa stanowi tego znakomity przykład. Jego Strategia Bezpieczeństwa Narodowego z 2025 roku jednoznacznie uznała, że amerykańskie zasoby nie są nieograniczone, lecz ograniczone. Nie każdy region i nie każdy konflikt może być przedmiotem amerykańskiej strategii. Waszyngton powinien bardziej skoncentrować się na półkuli zachodniej i regionie Indo-Pacyfiku, kończąc trwającą od dziesięcioleci obsesję na punkcie Europy i Bliskiego Wschodu.

Jednak ledwie sformułowano tę zasadę, stara logika znów dała o sobie znać. Prezydent w praktyce dysponuje ogromną swobodą w podejmowaniu działań militarnych, podczas gdy Kongres od dziesięcioleci pozwala, by jego konstytucyjna odpowiedzialność zanikała. To pierwszy absurdalny powód, by elity USA natychmiast sięgnęły po broń zamiast negocjować.

Zaskakujący sukces militarny [??md] USA w Wenezueli wzmocnił te siły polityczne w Waszyngtonie, które odrzuciły jakąkolwiek samokontrolę amerykańskiego hegemona w ramach Strategii Bezpieczeństwa Narodowego 2025. Po triumfalnym zwycięstwie nad prezydentem Maduro, uwierzyli, że na nowo odkryli rzekomą wszechmoc militarną Ameryki.

Następnie nastąpiła „ograniczona” operacja Epic Fury. Irańscy przywódcy wojskowi i cywilni zostali zaatakowani i zabici, a infrastruktura wojskowa i cywilna została zniszczona [poważnie uszkodzona md] . Jednak cywilna i wojskowa administracja państwa irańskiego nie załamała się, jak liczył Waszyngton, lecz wręcz przeciwnie, stała się jeszcze bardziej zintegrowana. Jednocześnie nastąpiła decentralizacja, aby zapobiec kolejnym atakom dekapitacyjnym. Stało się to jednak bez utraty skuteczności militarnej Iranu; wręcz przeciwnie!

W odwecie amerykańskie bazy, wraz z towarzyszącymi im urządzeniami rozpoznawczymi i podsłuchowymi oraz innym sprzętem wojskowym, zostały zniszczone przez niepowstrzymane irańskie pociski. Według „New York Timesa” bazy amerykańskie stały się „niezamieszkane” dla personelu USA, a duże ilości amerykańskich pocisków i cennej amunicji precyzyjnej składowane na bazach zostały zniszczone. Pozostałe amerykańskie pociski zostały w większości bezskutecznie zmarnowane w walkach obronnych przeciwko irańskim nalotom.

Jeśli pierwsza absurdalna zachęta dla amerykańskich elit leży w tym, że mogą natychmiast sięgnąć po broń, by narzucić swoją wolę innemu państwu, bez ponoszenia odpowiedzialności, zamiast „uciążliwego” negocjowania kompromisów, to druga zachęta leży w czasowym rozkładzie korzyści i kosztów. Medialne i polityczne obrazy „heroicznego” ataku na demokrację i prawa człowieka powstają natychmiast: wystrzeliwanie rakiet, konferencje prasowe, dyktaty i ultimatum „demonstrują” rzekomą determinację silnego przywódcy w Białym Domu.

Rachunek za wojnę przychodzi jednak później, zazwyczaj wiele lat później. Koszty te pozostają w większości niezauważone przez ogół społeczeństwa. Medialni pochlebcy Waszyngtonu nie robią nic, by poinformować ludzi, że ostatecznie zapłacą cenę w postaci wyższego długu publicznego, wyższej inflacji poprzez kreację pieniądza na uzupełnianie pustych arsenałów lub opiekę nad rannymi lub okaleczonymi weteranami do końca ich życia.

Prezydent i jego elity mogą rozkoszować się bohaterską wizją polityczną; kompleks zbrojeniowo-przemysłowy i wcale niemało dochodowy przemysł doradztwa wojennego rozdzieliły swoje premie, a społeczeństwo później pokryje anonimowe koszty wojny, nie zdając sobie z tego sprawy.

Trzecią zachętą jest globalny sojusz i system baz amerykańskich. Regionalni wasale zazwyczaj próbują wciągnąć Waszyngton w swoje konflikty. Stwarza to zagrożenie dla wojsk amerykańskich stacjonujących w tych państwach wasalnych w czasie kryzysu. Powstaje błędne koło. Aby chronić wysunięte wojska amerykańskie (w żargonie wojskowym „ochrona sił”), Pentagon naturalnie wysyła jeszcze więcej żołnierzy, co z perspektywy regionalnego przeciwnika eskaluje napięcia i je zaostrza, co nierzadko kończy się amerykańskimi nalotami.

Stworzyło to paradoksalną sytuację, w której stałe stacjonowanie żołnierzy amerykańskich za granicą, ze względu na konieczność „ochrony sił” na wypadek kryzysu, automatycznie prowadzi do eskalacji regionalnej, a tym samym do potencjalnego rozszerzenia amerykańskiej operacji militarnej.

Głęboko zakorzeniony w amerykańskim systemie politycznym jest czwarty bodziec: nie należy kończyć wojny, nawet jeśli nie samemu się jej rozpoczęło, lecz odziedziczyło po poprzednikach. Spakowanie się i powrót do domu, nawet po ponad 20 latach bezowocnej wojny, jak w Afganistanie, jest potępiane przez amerykańskie media i elity polityczne jako hańba, tchórzostwo, a nawet zdrada.

Rozpoczęcie wojny jest nagradzane jako oznaka siły. Zakończenie nieudanej wojny wymaga natomiast przyznania, że pierwotne cele były nieosiągalne, a to karane jest kosztami politycznymi. Właśnie dlatego tak wiele ograniczonych interwencji USA przerodziło się w niekończące się wojny.

Do tego dochodzi kompleks militarno-przemysłowy. Firmy zbrojeniowe czerpią zyski ze wzrostu zamówień na zakup i wymianę sprzętu, inwestują miliardy w lobbing i zatrudniają większość byłych wysokich rangą urzędników rządowych i wojskowych w swoich gabinetach. Wezwania do zaostrzenia przepisów blokujących przepływ informacji między Pentagonem a przemysłem zbrojeniowym oraz do zakazania członkom Kongresu handlu akcjami firm zbrojeniowych pozostają pobożnymi, lecz ostatecznie nieosiągalnymi życzeniami w ramach obecnego systemu USA.

Jednak stwierdzenie, że wojny są prowadzone wyłącznie dla zysków korporacyjnych, byłoby zbyt dużym uproszczeniem. Kluczowe jest to, że system amerykański tworzy podmioty, które bezpośrednio korzystają ze zwiększonych wydatków na wojsko, podczas gdy koszty rozkładają się na miliony podatników i przyszłe pokolenia.

Jednak inny niebezpieczny bodziec leży poza Stanami Zjednoczonymi, a mianowicie w Europie. Rządy europejskie nadal kupują znaczne ilości amerykańskiej broni. Według SIPRI , 58% importu broni przez europejskich członków NATO w latach 2021-2025 pochodziło ze Stanów Zjednoczonych. To uzależnienie jest szczególnie problematyczne w odniesieniu do myśliwców i systemów obrony powietrznej dalekiego zasięgu. Europa stała się w ten sposób bardziej zależna militarnie od dostawcy, którego własne interwencje jednocześnie uszczupliły jej zapasy.

Ironia nie mogłaby być bardziej oczywista. Waszyngton domaga się wyższych wydatków na obronę w Europie, podczas gdy amerykańskie wojny wyczerpują rezerwy amunicji, od których częściowo zależy europejska obronność. Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych (CSIS) ostrzega , że kampania irańska pochłonęła duże ilości pocisków THAAD, SM-3 i przechwytujących Patriot, których i tak już brakowało.

Na Bliskim Wschodzie mechanizm ten jest jeszcze bardziej bezpośredni. Regionalni sojusznicy stają się preferowanymi celami irańskich ataków odwetowych z powodu decyzji Amerykanów. Ludność amerykańska pozostaje chroniona geograficznie; państwa Zatoki Perskiej natomiast znajdują się w bezpośrednim zasięgu pocisków i dronów.

Tworzy to szczególną formę asymetrycznej polityki sojuszniczej: Waszyngton ma znaczący udział w podejmowaniu decyzji dotyczących eskalacji, podczas gdy sojusznicy ponoszą nieproporcjonalnie dużą część bezpośredniego ryzyka geograficznego. Sytuację tę można w 100 procentach odnieść do sytuacji w Europie.

W Azji Wschodniej ten sam wadliwy projekt objawia się problemem zasobów. Amerykańska strategia wskazuje Chiny jako kluczowe wyzwanie długoterminowe, a jednocześnie zużywa na Bliskim Wschodzie broń, która byłaby potrzebna w konflikcie na zachodnim Pacyfiku. W maju 2026 roku CSIS stwierdziło, że Stany Zjednoczone staną w obliczu poważnych problemów z amunicją dalekiego zasięgu, obroną powietrzną i systemami przechwytującymi w przedłużającej się wojnie z Chinami. (CSIS)

Odbudowa tych zapasów zajmuje nie tygodnie, ale lata. W przypadku systemów Tomahawk, THAAD i Patriot, CSIS mówi o wieloletnim procesie.

Japonia już odczuwa konsekwencje w bardziej konkretny sposób. Piechota morska i okręty wojenne zostały wycofane z regionu Azji i Pacyfiku w celu rozmieszczenia na Bliskim Wschodzie. Japońscy politycy i opinia publiczna wyrazili zaniepokojenie wynikającą z tego luką w sile militarnej regionu. Jednocześnie opóźnienia w dostawach pocisków przechwytujących mogą utrudnić rozbudowę potencjału militarnego Japonii. ( CSIS )

Absurdalne bodźce skłaniające reżim USA do prowadzenia wojny nie są zatem w żadnym wypadku kwestią wyłącznie amerykańską. Są one umiędzynarodowione poprzez system sojuszy. Decyzja w Gabinecie Owalnym może wpłynąć na dostępność amunicji w Europie, narazić państwa Zatoki Perskiej na ataki odwetowe i pokrzyżować azjatyckie plany militarne.

Jeszcze bardziej problematyczny jest wymiar ekonomiczny. Amerykański militaryzm jest często usprawiedliwiany twierdzeniem, że gwarantuje globalną stabilność. W rzeczywistości jednak destabilizuje on międzynarodowe przepływy energii i handlu. Coraz częściej krytycy wskazują również na inną fundamentalną sprzeczność: przez dekady Marynarka Wojenna USA przedstawiała się jako gwarant swobodnej żeglugi i dostaw energii; w konflikcie z Iranem sam Waszyngton przyczynił się do destabilizacji międzynarodowych rynków energii i zablokował swobodną żeglugę.

Reżim polityczny pełen zachęt do nowych wojen, który pozwala watażce w Waszyngtonie na jednostronną eskalację działań militarnych bez zgody Kongresu, generuje koszty, które wykraczają daleko poza amerykańską politykę wewnętrzną i są odczuwalne również w Europie.

Paradoks amerykańskiego diesla: niedobór, a nie cierpienie

Liczby te nie opisują awarii produkcyjnej

Surowiec jest tam

Renta niedoboru

Nowe spojrzenie: dostawca wahadłowy, a nie ofiara niedoborów

Warstwa geopolityczna

Bardziej precyzyjna teza: dokąd właściwie trafiają te beczki?

Dwie warstwy argumentacji

Pepe Escobar: Irańskie rakiety niszczą amerykańską bazę F-35, Trump wznieca wojnę o Izrael

Buduj i niszcz

Zawalona bezpieczna strategia

Zegar Teheranu i amunicja Waszyngtonu

Nieudana wojna gospodarcza

Nowa architektura bezpieczeństwa: Sojusz Obronny Mekki

CIA w Moskwie i iluzja siły

Co pozostaje

Największa transakcja PR w historii świata

Autor: Dirk Ellerbrock apolut/der-grosste-pr-deal-der-weltgeschichte

Ghalibaf wyjaśnia, że ​​w przypadku dostaw ropy naftowej z Zatoki Perskiej obowiązuje zasada „wszystko albo nic”.

Jak wycofanie się Stanów Zjednoczonych

z traktatu INF

przyniosło odwrotny skutek

Głód rakietowy NATO: Co i kto uszczuplił europejskie zapasy obrony powietrznej

Dokąd to wszystko poszło?

Problemy europejskiego teatru działań wojennych

Ukraiński ersatz

Przeczytaj także

Okno możliwości

„Jesteśmy właścicielami”: „Mur ze stali” znów przecieka w pobliżu Larak w Cieśninie Ormuz.

Prawdziwą przeszkodą może być kawałek papieru, a nie rakieta.

Odpowiedź Iranu: Powrót do sprawdzonego schematu ataków na bazy.

Koszty strategiczne: Iran wypycha USA na zachód.

Polityczne gry warte 40 bilionów dolarów:

Dlaczego gospodarka USA się nie załamie

Dlaczego potrzebujemy długu publicznego?

Struktura długu publicznego

Spekulacje wokół długu rządu USA

Konsekwencje

Larry Johnson: PILNE WIADOMOŚCI:

USA zbombardowały dwa obiekty wojskowe

na irańskiej wyspie Larak,

w pobliżu kluczowego punktu

dostaw ropy naftowej

Surowiec to nie paliwo: Dlaczego wenezuelska ropa naftowa nie rozwiąże problemu niedoboru oleju napędowego i paliwa samolotów odrzutowych

Punkt, który najczęściej jest pomijany

Dlaczego luka surowcowa jest wiążąca

Strona podażowa tylko to wzmacnia

Ujawnione preferencje: co główni gracze już powiedzieli Białemu Domowi

Ukraina się ugina: Nowa rosyjska strategia uderzeniowa niszczy Kijów przez całą dobę, gdy ujawniono prawdziwe motywy wizyty CIA w Moskwie

Łącząc wszystko razem

Po ujawnieniu tajnych planów nuklearnych Pentagonu Trumpowi grozi wszczęcie procedury impeachmentu. Joe Kent omawia dalsze kroki z Tuckerem.

Carlson: Wskazania na obniżający się próg nuklearny

Rosja, Ukraina i lot do Moskwy

Kent: Zmiana reżimu i analogia do Japonii

Niejasne cele wojny

Usunięcie ze stanowiska

Liban i reakcja USA

Wpływy na Trumpa

Kellogg i mobilizacja kobiet

Wycieczka Ratcliffe’a do Moskwy

Czy wojny można zakończyć w krótkim okresie

Larry Johnson: Trump ukrył swoją misję w Moskwie przed własnymi doradcami. Ujawnił, co tak naprawdę oznaczał ten lot.

Tajny lot – i dlaczego Trump rzekomo nie poinformował o nim swoich doradców

Dlaczego C-17, a nie Gulfstream CIA?

Colby w Brukseli: Ameryka nie ustępuje rusofobii.

Ukraina: Ostatni odcinek na zachód od Dniepru?

Dlaczego wojna trwa tak długo

Europa jako papierowy tygrys – i Pacyfik

Najniebezpieczniejszy fragment: amerykańska bomba atomowa na Iran

Co pozostaje po usunięciu mgły?

Kolejna niepotrzebna ofiara wojny… Spoczywaj w pokoju, Nigel

Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, przeżywa trudności, infolinia kryzysowa dla weteranów jest dostępna 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Wystarczy zadzwonić pod numer 988 i nacisnąć 1, wysłać SMS na numer 838255 lub odwiedzić stronę VeteransCrisisLine.net.

Prawdziwy rozmiar konsekwencji porażki USA w Iranie wciąż jest przedmiotem analizy

USA – 40 bilionów dolarów długu

Absurdalne zachęty w amerykańskim reżimie do stosowania siły militarnej

Ghalibaf wyjaśnia, że w przypadku dostaw ropy naftowej z Zatoki Perskiej obowiązuje zasada „wszystko albo nic”.