Agencja ProPublica opublikowała sensacyjny raport na temat szeroko reklamowanej nowej fabryki General Dynamics w Mesquite w Teksasie, która miała znacząco zwiększyć amerykańską produkcję pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm dla Ukrainy i innych krajów.
Tutaj, w pierwszej dużej fabryce zbrojeniowej Pentagonu, wybudowanej po inwazji Rosji na Ukrainę, tureccy robotnicy w pomarańczowych kaskach są zajęci rozpakowywaniem drewnianych skrzyń z namalowaną nazwą Repkon, firmy zbrojeniowej z siedzibą w Stambule, i montażem sterowanych komputerowo robotów i tokarek.
Fabryka wkrótce będzie produkować miesięcznie około 30 000 pocisków stalowych do haubic kalibru 155 milimetrów, które stały się kluczowe dla wysiłków wojennych Kijowa.
Po pierwsze, poważny spoiler: Stany Zjednoczone nigdy nie zbliżyły się nawet do swoich celów na rok 2025. Niedawny raport Generalnego Inspektora Departamentu Obrony wykazał, że Stany Zjednoczone wciąż mają trudności z wyprodukowaniem marnych 36 000 sztuk amunicji, co stanowiło limit przez ostatnie dwa lata:
Przypomnijmy, że w czasach, gdy Rosja produkowała ponad 250-350 tysięcy pocisków miesięcznie, według szacunków Zachodu, proukraińscy cheerleaderzy obiecywali nam, że nieugięty amerykański przemysł zbrojeniowy z łatwością dogoni zubożałych Rosjan. Okazuje się, że USA są fizycznie niezdolne do skorygowania kursu swojego oczywistego upadku przemysłowego.
W artykule w Military Times zauważono, że Stany Zjednoczone po prostu nie są w stanie pozyskać wystarczającej ilości metalu do produkcji pocisków:
Produkcja pocisków wymaga najpierw zbudowania pocisku w fabryce części metalowych, a następnie wypełnienia go materiałami wybuchowymi w innym zakładzie. Oznacza to jednak, że „produkcja metalowych części pocisku jest czynnikiem ograniczającym osiągnięcie celu 100 000 pocisków miesięcznie dla pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm” – zauważono w raporcie.
Armia nie była w stanie wykuć wystarczającej liczby metalowych części, aby zwiększyć produkcję pocisków.W szczególności „w zakładzie w Mesquite w Teksasie, należącym do wykonawcy i zarządzanym przez niego, wykonawca nie był w stanie wyprodukować żadnych metalowych części pocisków, które spełniałyby specyfikacje kontraktowe” – czytamy w raporcie.
Teraz sensacja ProPublica ujawnia jeszcze bardziej szokującą historię. Okrzyknięty wielkimi literami zakład General Dynamics, o którym mówiono, że jest najnowocześniejszym tego typu zakładem, wykorzystującym najnowocześniejszą, w pełni zautomatyzowaną linię produkcyjną w Turcji, upadł.
W badaniu przemysłu obronnego z 2025 roku znajduje się jedno zdanie, które powinno położyć kres pewnego rodzaju samozadowoleniu w Waszyngtonie. Badacze z Govini, firmy zajmującej się mapowaniem łańcuchów dostaw Pentagonu, odkryli, że ponad 80 000 części w około 1900 systemach uzbrojenia zawiera zaledwie pięć przetworzonych minerałów – a globalne dostawy wszystkich pięciu są zdominowane przez Chiny. Wniosek, jak ujął to sam raport: potencjalnie zagrożonych jest prawie 78% wszystkich systemów uzbrojenia Departamentu Wojny (DoW). Zmiana nazwy departamentu na „Departament Wojny” zmienia nagłówek, a nie arytmetykę. Prawie cztery na pięć amerykańskich systemów uzbrojenia zależy, na którymś etapie łańcucha dostaw, od materiałów kontrolowanych przez kraj, przeciwko któremu najprawdopodobniej zostaną użyte.
Pięć pierwiastków to antymon, gal, german, wolfram i tellur. Żaden z nich nie jest powszechnie znany. Razem tworzą one punkt krytyczny amerykańskiej potęgi militarnej, bardziej absolutny niż pocisk rakietowy jakiegokolwiek przeciwnika, a niewygodna część tej historii nie polega na tym, że Chiny go zbudowały. Chodzi o to, że Stany Zjednoczone przekazały go – celowo, stopniowo i z odpowiednim wyprzedzeniem, na przestrzeni dekad decyzji zakupowych, w których najtańszy dostawca był uznawany za najlepszego.
======================================
Pięć minerałów w skrócie
Minerał
Główne zastosowania wojskowe
Kontrola Chin
Krajowe moce produkcyjne w USA
Aktualny status eksportu
Gal
Radar (macierze GaN/GaAs AESA), broń elektroniczna, wzmacniacze mocy RF, łączność
~94% podaży; ~99% rafinacji — najbardziej skoncentrowany z pięciu
Zerowa produkcja podstawowa
Zakaz od grudnia 2024 r. → zawieszony od listopada 2025 r. do 27 listopada 2026 r.; nadal wymagana licencja; zakaz dla celów wojskowych pozostaje w mocy
Ta sama ścieżka zakazu/zawieszenia co w przypadku galu
Antymon
Pociski przeciwpancerne, amunicja, materiały wybuchowe, środki zmniejszające palność, noktowizory
~połowa wydobytych surowców; znacznie ściślejsza kontrola nad przetwarzaniem
Minimalna; jedna duża kopalnia (Idaho) w fazie rozwoju
Ten sam zakaz/zawieszenie; krawężniki w 2024 r. obniżą eksport o ~97%, ceny wzrosną mniej więcej trzykrotnie
Wolfram
Penetratory przeciwpancerne, amunicja kinetyczna, obrabiarki dla całej bazy obronnej
~80% dostaw do kopalni, większy udział w przetwórstwie
Nic
Na mocy odrębnych chińskich przepisów dotyczących kontroli eksportu/licencjonowania (2025 r.); DFARS zakazuje sprzedaży produktów pochodzenia chińskiego do stycznia 2027 r.
Tellur
Detektory podczerwieni (czujniki rtęciowo-kadmowo-tellurkowe), termoelektryka, wojskowe systemy solarne
Dominujący globalny producent/rafineria
Tylko małe objętości produktów ubocznych
Zdominowane przez Chiny; w dużym stopniu narażone na ten sam reżim kontroli
Tabela uwidacznia kształt problemu: jeśli chodzi o dwa pierwiastki, bez których arsenał może się obejść najmniej – gal i wolfram – Stany Zjednoczone praktycznie nie mają ich krajowej produkcji, a Chiny mają niemal całkowitą kontrolę. To nie jest portfel zdywersyfikowanego ryzyka. To pięć pojedynczych punktów awarii z tym samym adresem.
Liczba i to, co ona naprawdę mierzy
Liczba 78% pochodzi z jednego konkretnego źródła – raportu Goviniego „ From Rock to Rocket: Critical Minerals and the Trade War for National Security ” – i od tego czasu jest cytowana przez Defense One oraz roczny raport Komisji ds. Przeglądu Gospodarczego i Bezpieczeństwa USA-Chiny z 2025 roku. Uczciwość w tym, co oznacza, nadaje mu siłę. Twierdzenie nie głosi, że 78% broni przestanie działać w dniu, w którym Chiny wstrzymają dostawy. Chodzi o to, że 78% systemów uzbrojenia DoW zawiera co najmniej jedną część, której łańcuch dostaw przebiega przez te pięć kontrolowanych przez Chiny minerałów – jest to miara narażenia, a nie natychmiastowego paraliżu.
To zastrzeżenie jest powodem, aby traktować tę liczbę poważnie, a nie ją ignorować. Ta sama analiza prześledziła ponad 43 000 łańcuchów dostaw w sześciu poziomach dostawców i odkryła, że 88% z nich zawiera co najmniej jednego chińskiego dostawcę. Niektóre usługi są znacznie gorsze od średniej: Marynarka Wojenna znajduje się w około 91–92% narażonych systemów uzbrojenia — niszczyciele Arleigh Burke, lotniskowce Nimitz, amfibie klasy America — a Korpus Piechoty Morskiej blisko 62%. Pocisk jądrowy Minuteman III, F-16 i okręt podwodny klasy Virginia znajdują się na liście dotkniętych. A narażenie rośnie : kontrakty DoW na części zawierające te minerały rosły o ponad 23% rocznie od 2010 r., a kontrakty związane z galem rosły o prawie 42% rocznie. Uzależnienie nie dosięgnęło nikogo. Było nabywane celowo, rok po roku.
Czyj to był wybór?
W tym miejscu odpowiedzialność musi zostać przeniesiona z abstrakcji na konkrety, ponieważ stwierdzenie „łańcuch dostaw przebiega przez Chiny” jest pasywną konstrukcją, która ukrywa łańcuch decyzji podejmowanych przez osoby posiadające władzę.
Przez trzydzieści lat amerykańskie zamówienia obronne optymalizowano pod kątem kosztów i efektywności na zglobalizowanym rynku, który zakładał, że podaż zawsze będzie dostępna. Rafinacja tych minerałów to brudna, energochłonna i niskomarżowa praca, a Stany Zjednoczone z zadowoleniem pozwalały Chinom pokrywać koszty środowiskowe i nakłady inwestycyjne, podczas gdy amerykańscy producenci kupowali tanio gotowy materiał.
Każdy urzędnik ds. zaopatrzenia, który wybrał najtańszą kwalifikowaną część, każdy program, który odmówił finansowania zbędnego krajowego źródła, ponieważ przekroczyło ono budżet, każda administracja, która potraktowała ostrzeżenia o krytycznych minerałach jako problem dla kolejnej – każda z tych decyzji była racjonalna, biorąc pod uwagę lokalne uwarunkowania, a ostatecznie doprowadziła do strategicznej katastrofy. Dane Goviniego, pokazujące 23% roczny wzrost liczby tych kontraktów od 2010 roku, stanowią papierowy ślad. Ta zależność pogłębiła się pod nadzorem wielu administracji obu stron, długo po tym, jak ryzyko zostało zrozumiane.
I to było zrozumiałe. Wrażliwość łańcuchów dostaw pierwiastków ziem rzadkich i minerałów krytycznych była przedmiotem raportów rządowych, ostrzeżeń think tanków i zeznań przed Kongresem od ponad dekady. Chiny również dawały znać o swoich zamiarach – już w 2010 roku stosowały przymus wobec Japonii w zakresie wydobycia minerałów. Informacja nigdy nie była brakującym elementem. Brakowało woli politycznej.
Chiny nacisnęły spust, a Waszyngton nazwał to drgnięcie zwycięstwem
To nie jest ukryte ryzyko. Pekin już to zrobił, stopniowo i rozważnie, a reakcja Amerykanów pokazała, jak mało luzu miał system.
Chiny rozpoczęły kontrole licencyjne galu i germanu w sierpniu 2023 r., dodały antymon w 2024 r., a w grudniu 2024 r. zaostrzyły je, wprowadzając całkowity zakaz eksportu galu, germanu, antymonu i materiałów super-twardych do Stanów Zjednoczonych – a także całkowity zakaz wszelkich dostaw podwójnego zastosowania do amerykańskich użytkowników wojskowych. Kontrole celowo rozszerzono na samą technologię przetwarzania , aby uniemożliwić rywalom wyjście z rynku.
Koszty szybko poszły w górę: US Geological Survey oszacowała, że sam zakaz dotyczący galu i germanu może kosztować amerykańską gospodarkę 3,4 miliarda dolarów, a ceny części obronnych zawierających gal wzrosły o około 6% w ciągu trzech miesięcy, podczas gdy ceny wszystkich pozostałych części DoW wzrosły o 1,4%. Chiny udowodniły, że mogą spowolnić amerykańską produkcję broni i podnieść jej koszty bez oddania ani jednego strzału.
Potem nadszedł listopad 2025 roku i to właśnie tutaj odpowiedzialność polityczna staje się ostra. Po spotkaniu Trump–Xi, Pekin zawiesił zakaz dotyczący galu, germanu i antymonu do 27 listopada 2026 roku – a zawieszenie to zostało powszechnie przyjęte jako deeskalację, zwycięstwo, odwilż. Przeczytaj drobny druk, a okaże się, że nic takiego nie ma miejsca. Minerały pozostały na chińskiej liście kontroli podwójnego zastosowania, więc każda dostawa nadal wymaga licencji wydanej przez Pekin, którą można opóźnić lub odrzucić w każdym indywidualnym przypadku. Zakaz eksportu do amerykańskich odbiorców wojskowych nigdy nie został zniesiony. Całe porozumienie wygasa pod koniec 2026 roku, według uznania Pekinu. A w marcu 2026 roku Chiny poszły w innym kierunku, ogłaszając dedykowane ramy bezpieczeństwa łańcucha dostaw, które łączą kontrolę eksportu w jednolity system bezpieczeństwa narodowego, stworzony specjalnie z myślą o tej sile nacisku.
Traktowanie tego jako problemu rozwiązanego to właśnie samozadowolenie, które w pierwszej kolejności doprowadziło do powstania tej zależności. Dźwignia wciąż pozostaje w rękach Pekinu. Została ona tymczasowo złagodzona na warunkach, które Chiny ustaliły i mogą odwołać – a mylenie zawieszenia z uchyleniem to sposób, w jaki kraj próbuje wyzbyć się pilności niezbędnej do faktycznego naprawienia istniejącego ryzyka.
Nikt nie wierzy w termin 2027
Rząd ma jasno sprecyzowany cel: przepisy Federal Acquisition Regulation Supplement dla Departamentu Obrony mają na celu wykluczenie z kluczowych łańcuchów dostaw broni minerałów krytycznych pochodzenia chińskiego do 1 stycznia 2027 roku. Wspominałem o tym w poprzednim artykule na temat pocisku PAC-3. Na papierze wreszcie odpowiedzialność. W praktyce termin ten ilustruje lukę między deklaracją polityki a możliwością jej realizacji.
Branża otwarcie twierdzi, że nie da się go dotrzymać. Uruchomienie separacji i rafinacji minerałów to przedsięwzięcie trwające od pięciu do dziesięciu lat – uzyskanie pozwoleń, przeprowadzenie badań chemicznych, ocena oddziaływania na środowisko i cykle kwalifikacyjne, które materiał obronny musi przejść, zanim trafi do produkcji. Stany Zjednoczone nie mają w ogóle krajowego, podstawowego źródła galu, germanu ani wolframu. Producenci wolframu, pędząc do terminu, ostrzegają stanowczo, że reshoring zajmie lata, a wykonawcy będą musieli w międzyczasie kupować materiały powiązane z Chinami. Termin, który osoby odpowiedzialne za jego dotrzymanie publicznie nazywają niemożliwym, nie jest planem; to aspiracja z określoną datą, a jej wyznaczenie bez finansowania wieloletniej bazy przemysłowej, która pozwoliłaby na jej dotrzymanie, jest samo w sobie formą braku odpowiedzialności.
Pieniądze nie są tu wiążącym ograniczeniem, co czyni tę porażkę polityki tak rażącą: ograniczeniami są zdolności rafinacyjne i czas kwalifikacji, a te były znane – i możliwe do zbudowania – lata temu, gdyby istniała taka wola. Niedawne inwestycje federalne, działania w ramach Ustawy o Produkcji Obronnej, usprawnienie procesu wydawania pozwoleń, a nawet udziały w spółkach górniczych są realne i spóźnione. Ale to odpowiedź, którą uruchamia się dekadę wcześniej, a nie tę, którą uruchamia się po tym, jak przeciwnik zademonstrował już swoją broń.
Jak do tego doszło? Globalizacja po zimnej wojnie sprawiła, że chińskie przetwórstwo stało się rzeczywiście tańsze i bardziej niezawodne przez całe pokolenie; budowa nadmiarowych krajowych mocy produkcyjnych oznaczałaby wyższe koszty uzbrojenia, realne problemy środowiskowe i umożliwienie walk na własnym podwórku, którym społeczności stawiały opór. Dywersyfikacja nie jest darmowa, a część zależności odzwierciedla logikę rynkową, która wydawała się wówczas rozsądna. Rozsądni urzędnicy podejmowali uzasadnione, indywidualne decyzje.
Ale to wyjaśnienie, a nie rozgrzeszenie. Cały cel planowania strategicznego w systemie obronnym polega na ignorowaniu lokalnych, racjonalnych decyzji dotyczących kosztów, gdy tworzą one pojedynczy, obcy punkt krytyczny dla przetrwania narodu. Na tym polega zadanie. Ostrzeżenia zostały zapisane, gotowość przeciwnika została zademonstrowana, a linia trendu przez piętnaście lat z rzędu przebiegała w złym kierunku. „Było taniej” to właśnie argument, który ma na celu ignorowanie poważnej polityki obronnej.
Liczba 78% utrzymała się, ponieważ odnosi się do czegoś, co zwykle pomija się w debatach na temat lotniskowców i budżetów: amerykańska siła militarna składa się z części, a zaskakująco duża część tych części pochodzi z pięciu mało znanych minerałów i pochodzi od jednego konkurencyjnego dostawcy, który już nie raz pokazał, że będzie wykorzystywał tę pozycję jako dźwignię.
Żadna kwota pieniędzy nie rozwiąże tego problemu w czasie wojny; ograniczeniem jest zdolność rafinacji i czas kwalifikacji, a nie finansowanie. Zawieszenie chińskiego zakazu nie rozwiązuje zależności – odracza rozliczenie do daty kontrolowanej przez Pekin. A termin 2027, mający zakończyć narażenie, jest terminem, który – jak twierdzą odpowiedzialne branże – nie jest w stanie dotrzymać. Strony odpowiedzialne nie są trudne do zidentyfikowania: system zamówień, który nagradzał najtańszego dostawcę, kolejne administracje, które zgłaszały ostrzeżenia pod presją „później”, oraz odruch – widoczny ponownie w oklaskach za tymczasowe zawieszenie – mylenia przerwy w naciskach z ich zakończeniem. Dopóki Stany Zjednoczone nie będą w stanie oddzielić i przetworzyć tych pięciu materiałów u siebie i na dużą skalę, arsenał czołowej armii świata będzie nadal, w krytycznej części, przepływał przez rafinerie ich największego przeciwnika – i wszyscy, którzy mają uprawnienia do zmiany tego stanu rzeczy, wiedzą o tym od lat.
Źródła, z których korzystam przy tym artykule, obejmują raport Goviniego „ From Rock to Rocket ” (2025), Defense One, raport roczny Komisji ds. Przeglądu Gospodarczego i Bezpieczeństwa USA-Chiny za rok 2025, „South China Morning Post”, MINING.COM, Fastmarkets, GLOBSEC, US Geological Survey oraz PBS NewsHour (2025–2026). Wartość 78% odzwierciedla narażenie systemów uzbrojenia – systemów zawierających co najmniej jedną uszkodzoną część – a nie systemów, które natychmiast uległyby awarii; procenty kontroli różnią się w zależności od minerału i od tego, czy uwzględnia się wydobycie, czy rafinację. Chiński zakaz eksportu został zawieszony, a nie uchylony, w momencie ogłoszenia w listopadzie 2025 roku.
Oto mój najnowszy odcinek z cyklu „Counter Currents”z Andriejem Martyanowem:
Nima i ja spędziliśmy trochę czasu na dyskusji na temat nowej ofensywy Huti w południowo-zachodnim Jemenie:
Dziś odbyła się wspaniała konferencja INTEL Roundtable z udziałem Scotta Rittera, Joe Kenta i mnie:
W zeszłym tygodniu przeprowadziłem wywiad z Jyotishmanem Mudiarem, prowadzącym program India & Global Left:
Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie i komentowanie
Moskwa oczekuje na komentarz Waszyngtonu na temat informacji o jego możliwym udziale w przeprowadzeniu ataków w głąb Rosji. Poinformował o tym rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow. Ten temat znalazł się na liście pytań, którą strona rosyjska przekazała Departamentowi Stanu USA.
„Przekazaliśmy szereg pytań… z prośbą o komentarz, w tym na temat danych wywiadowczych oraz tego, że Stany Zjednoczone są znacznie bardziej zaangażowane w organizowanie i przeprowadzanie ataków na obiekty cywilne w głąb terytorium Federacji Rosyjskiej” – powiedział minister w rozmowie z IS „Wiesti”.
W lipcu źródła Financial Times podały, że amerykański wywiad pomógł Ukrainie wytyczyć trasy dronów, aby ominąć rosyjskie siły obrony powietrznej i uderzyć w kraj. Prezydent USA Donald Trump nazwał ataki Ukrainy w głąb Rosji eskalacją, „która może doprowadzić do zakończenia wojny”. Podobnego zdania jest Departament Stanu, a także prezydent Finlandii Alexander Stubb.
Ponieważ Iran żąda juanów za przeprawę, model finansowy Zatoki Perskiej jest w kryzysie.
Wszyscy, stop – to wojna!
Do lutego 2026 roku przez Cieśninę Ormuz przepływało średnio 129 statków handlowych dziennie, transportując około jednej trzeciej ropy naftowej sprzedawanej drogą morską i jedną piątą światowego skroplonego gazu ziemnego. Żaden inny szlak morski nie koncentruje tak dużej części światowego bogactwa energetycznego na tak małym obszarze; w najwęższym miejscu cieśnina ma około 33 kilometrów długości, ale kanały żeglowne są znacznie węższe. Dla Arabii Saudyjskiej, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Kuwejtu, Kataru, Bahrajnu i Iraku Ormuz to nie tylko kolejny szlak żeglugowy; to jedyny ekonomicznie opłacalny sposób na wydobycie węglowodorów na skalę przemysłową, które, w zależności od kraju, stanowią od połowy do prawie całości budżetów tych państw.
Potem wszystko się zmieniło.
Wojna, która wybuchła 28 lutego 2026 roku w wyniku wspólnego amerykańsko-izraelskiego ataku lotniczego na Iran, przekształciła tę zależność geograficzną w systemową lukę. 4 marca Teheran ogłosił cieśninę „zamkniętą” i rozpoczął rozmieszczanie min morskich, abordaże statków handlowych i bezpośrednie ataki na przepływające jednostki. Ruch spadł o około 90% w ciągu kilku dni.
Technicznie rzecz biorąc, nie było to fizyczne zamknięcie; było to przede wszystkim spowodowane działaniami ubezpieczeniowymi. Ponieważ ubezpieczyciele od ryzyka wojny wycofywali się z ubezpieczenia lub podnosili składki do zaporowego poziomu, a załogi odmawiały zapisywania się na przeprawę, cieśnina stała się nieprzejezdna, bez oddania choćby jednego strzału przez większość statków. Bank Rezerwy Federalnej w Dallas zwrócił uwagę, że z perspektywy producentów z Zatoki Perskiej rozróżnienie między blokadą wojskową a blokadą ubezpieczeniową jest czysto akademickie: gdy pojemność magazynowa zostanie wyczerpana, odwierty muszą zostać zamknięte.
W ciągu tych długich miesięcy poznaliśmy nowy Bliski Wschód, nowy krajobraz stosunków handlowych i nowe scenariusze na przyszłość.
Do połowy lipca 2026 roku sytuacja nie wykazywała oznak stabilizacji. Zerwanie negocjacji między Waszyngtonem a Teheranem ponownie zaogniło najostrzejszą fazę konfliktu: dowództwo centralne (CENTCOM) zaatakowało irańskie instalacje obrony powietrznej, systemy nadzoru wybrzeża oraz port Bandar Abbas, podczas gdy Iran powtórzył groźbę rozszerzenia działań poza cieśninę, jeśli jego narodowa infrastruktura energetyczna pozostanie celem. Sekretarz generalny IMO publicznie zaapelował do armatorów, aby nie próbowali tranzytu przez cieśninę. Propozycja Trumpa, aby wprowadzić opłatę w wysokości 20 procent wartości ładunku – przy czym Stany Zjednoczone ogłosiły się „strażnikiem cieśniny” – która została następnie szybko wycofana, pokazuje, jak mocarstwo hegemoniczne uważa obecnie za negocjowalne nawet to, co przez pół wieku przedstawiano jako globalne dobro wspólne: wolność żeglugi w Zatoce Perskiej.
Zrozumieliśmy, że Hormuz działa jak katalizator: nie tworzy słabości modelu państwa rentierskiego, lecz raczej je urzeczywistnia i wymusza reorganizację globalnego systemu handlowego. Lub, mówiąc inaczej, Hormuz dosłownie podpala cały Bliski Wschód – i daleko poza nim – uderzając w monarchie naftowe, te podmioty, które jeszcze kilka miesięcy temu uważano za naftowe supermocarstwa i zbawicieli petrodolara.
Paraliż handlu
Rozważmy sprawę krok po kroku. Pierwsza zmiana dotyczy logistyki. Szok nie został przeniesiony za pośrednictwem cen ropy naftowej, ale za pośrednictwem londyńskiego rynku ubezpieczeniowego: składki na ryzyko wojenne wzrosły do poziomów, które uczyniły żeglugę nieopłacalną na długo przed tym, jak ataki irańskie osiągnęły skalę krytyczną. W ciągu pierwszych ośmiu dni marca Brytyjskie Centrum Operacji Handlowych (MBC) odnotowało dziesięć ataków na statki handlowe, w wyniku których zginęli marynarze; do kwietnia Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) naliczyła około 2000 statków i 20 000 marynarzy uwięzionych w Zatoce Perskiej, którzy nie mogli opuścić portu. Ropa Brent, której cena pod koniec lutego wynosiła około 72 dolarów za baryłkę, przekroczyła 84 dolary w ciągu pięciu sesji handlowych, a w okresach wzmożonego napięcia przekroczyła 100 dolarów, ostatecznie ustabilizowując się na stałe powyżej 80 dolarów latem.
Geografia handlowa Zatoki Perskiej zreorganizowała się wokół portów na zachód od Cieśniny. Duzi detaliści ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich przekierowali swoje dostawy przez Fudżajrę i terminale na Oceanie Indyjskim, absorbując w ten sposób rosnące koszty logistyczne; główne grupy portowe w Zatoce Perskiej utrzymują swoje sieci, ale odnotowują strukturalny spadek wolumenu ładunków. Oman, który dzieli suwerenność nad wodami Cieśniny z Iranem, również znalazł się w trudnej sytuacji: jego tradycyjna rola mediatora i faktyczny sojusz z Teheranem są wystawiane na próbę przez militaryzację przejścia, które Maskat zawsze starał się zachować neutralność, podczas gdy porty Dukm i Salala, położone poza Cieśniną Ormuz, zyskują bezprecedensowe znaczenie strategiczne. W ten sposób zmieniła się strategiczna przewaga: ci, którzy mają dostęp do Oceanu Indyjskiego, zyskują na znaczeniu, ci, którzy go nie mają, tracą je.
Druga zmiana dotyczy wolumenów. Infrastruktura obejściowa istnieje, ale liczby są nieubłagane. Saudyjski rurociąg naftowy Wschód-Zachód do portu Janbu nad Morzem Czerwonym i rurociąg Habszan-Fujairah ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, przy pełnej przepustowości, oferują łącznie około 8,8 miliona baryłek dziennie – mniej niż połowę z 17 do 20 milionów baryłek, które wcześniej przepływały przez cieśninę dziennie. Rezultatem było przymusowe obniżenie produkcji, niespotykane dotąd w czasie pokoju. Między lutym a kwietniem 2026 roku produkcja Arabii Saudyjskiej spadła z 10,11 do 6,87 miliona baryłek dziennie, Iraku z 4,14 do 1,49, Zjednoczonych Emiratów Arabskich z 3,39 do 2,02, a Kuwejtu z 2,58 do zaledwie 560 000: sami ci czterej najwięksi arabscy producenci usunęli z rynku ponad dziewięć milionów baryłek dziennie. Międzynarodowa Agencja Energetyczna uznała to zdarzenie za największą przerwę w dostawach w historii rynku ropy naftowej, przewyższającą skalą wstrząsy z 1973 i 1979 roku.
Rozkład szkód jest głęboko asymetryczny, a kryzys stanowi niuansowany przypadek testowy. Rijad i Abu Zabi, które mają alternatywne trasy, były w stanie utrzymać znaczną część swojego eksportu, jednocześnie korzystając z wysokich cen: w marcu 2026 roku dochody Arabii Saudyjskiej z ropy naftowej osiągnęły najwyższy poziom od października 2022 roku, ponieważ efekt cenowy tymczasowo przeważył nad efektem wolumenu. Kuwejt, Katar, Bahrajn i Irak, które nie mają alternatyw, zostały zmuszone do ograniczenia swojego eksportu do minimum w ciągu kilku dni. W przypadku Kataru sytuację dodatkowo komplikuje charakter ładunku: LNG wymaga specjalistycznych tankowców LNG, które nie mają alternatywnych tras, a blokada dostaw wywołała reakcję łańcuchową w powiązanym przemyśle wytwórczym. Ponadto wystąpiły szkody fizyczne: odwetowe ataki Iranu na terytorium monarchii sprzymierzonych z Waszyngtonem dotknęły ponad osiemdziesiąt obiektów energetycznych w państwach Zatoki Perskiej. IEA i Rystad Energy szacują koszt tych zniszczeń na około 58 miliardów dolarów.
Erozja fiskalna jest palącym problemem.
Trzecia i najgłębsza zmiana dotyczy finansów publicznych. Przykład Arabii Saudyjskiej jest pouczający. W grudniu 2025 r. Ministerstwo Finansów przedstawiło budżet z prognozowanym deficytem w wysokości 165 miliardów riali (około 44 miliardów dolarów, czyli 3,3% PKB) na cały rok 2026, w ramach deklarowanej ścieżki konsolidacji. Dane opublikowane na początku maja za pierwszy kwartał wywróciły sytuację do góry nogami: deficyt w wysokości 125,7 miliarda riali w ciągu dziewięćdziesięciu dni – największy deficyt kwartalny od 2018 r. – przy wzroście wydatków rządowych o 20% rok do roku i spadku dochodów z ropy naftowej. W ciągu jednego kwartału Rijad zgromadził deficyt prawie dwukrotnie większy niż prognozowany na cały rok. Ponieważ ropa naftowa nadal stanowi około 54% dochodów rządu, każdy dodatkowy miesiąc konfliktu wymusza jasną decyzję: albo spowolnić mega-projekty w ramach Wizji 2030, zwiększyć zadłużenie na rynkach międzynarodowych, albo sięgnąć do rezerw walutowych.
Międzynarodowy Fundusz Walutowy potwierdził tę tendencję spadkową trzema kolejnymi rewizjami w ciągu sześciu miesięcy: prognozowany wzrost Arabii Saudyjskiej na 2026 r., który w styczniu nadal wynosił 4,5%, został skorygowany w dół do 3,1% w kwietniu i do 1,7% w lipcowej aktualizacji World Economic Outlook, przy czym ożywienie do 5,5% w 2027 r. zależy od ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz. Dla regionu Bliskiego Wschodu jako całości prognoza spadła do 0,7%. Kwietniowe prognozy dla poszczególnych krajów odzwierciedlają hierarchię podatności: spadek o 14,7% dla Kataru, 4,2% dla Kuwejtu, 3,8% dla Bahrajnu, 1,9% dla ZEA i 1,4% dla Arabii Saudyjskiej. To maluje obraz regionalnego porządku gospodarczego, w którym odległość do ominięcia infrastruktury determinuje głębokość recesji. Tymczasem pojawiają się również oznaki kryzysu mikroekonomicznego: w Zjednoczonych Emiratach Arabskich inflacja rośnie najszybciej od piętnastu lat z powodu niedoborów podaży, a w Arabii Saudyjskiej w pierwszym kwartale odnotowano wzrost liczby wniosków o ogłoszenie upadłości, przy czym dwie trzecie z nich dotyczyło sektora handlu detalicznego i budownictwa.
Czwarta zmiana dotyczy przepływów finansowych w węższym znaczeniu. Państwowe fundusze majątkowe państw Zatoki Perskiej, które zgromadziły około pięciu bilionów dolarów w łącznych aktywach – zgromadzonych przez ponad pół wieku zysków kapitałowych – stanowią słynną siatkę bezpieczeństwa tego modelu. Kryzys ujawnia jednak jego ograniczenia operacyjne. Znaczna część tego bogactwa jest inwestowana w aktywa niepłynne lub strategiczne: holdingi technologiczne, nieruchomości i kapitał prywatny. Zamiana tego bogactwa na gotówkę w celu pokrycia bieżących deficytów oznacza albo sprzedaż w niekorzystnych warunkach rynkowych, albo porzucenie projektów dywersyfikacyjnych, które te fundusze mają finansować.
Kuwejt stanowi skrajny przypadek: deficyty w znacznym stopniu wyczerpały płynny składnik Funduszu Rezerwy Ogólnej, podczas gdy aktywa funduszu dla przyszłych pokoleń pozostają prawnie oddzielone od zwykłego budżetu w obliczu braku ustawy o zadłużeniu, która umożliwiłaby dostęp do rynków. Paradoks Kuwejtu – ogromne bogactwo w połączeniu z niedoborem płynności – oddaje trudną sytuację całego modelu. Należy również uwzględnić ukryte długi: emisje obligacji Saudyjskiego Publicznego Funduszu Inwestycyjnego (PIF) i Aramco nie są uwzględniane w oficjalnych statystykach długu publicznego, ale w przypadku kryzysu obciążyłyby państwo.
Rynki uwzględniły w cenach nową hierarchię ryzyka. Na początku marca indeks Qatar spadł o 4,3% w ciągu jednej sesji handlowej, a ceny długu państwowego państw Zatoki Perskiej spadły w całym kraju; swapy na zwłokę w spłacie kredytu w Bahrajnie – kraju z długiem publicznym brutto wynoszącym 152,4% PKB – wzrosły o prawie 40%, co stanowi najszybszy wzrost w regionie. Częściowe zawieszenie broni wiosną spowodowało odbicie cen obligacji, a spready powróciły do poziomów sprzed wojny, ale płynność w systemach bankowych pozostaje niska, a wznowienie działań wojennych w lipcu ponownie otworzyło cały front.
Fundament monetarny systemu – powiązanie z dolarem – również znalazł się pod presją. Wszystkie waluty Rady Współpracy Zatoki Perskiej, z wyjątkiem dinara kuwejckiego, są powiązane z dolarem amerykańskim, a obrona kursu walutowego w obliczu odpływu kapitału wymaga znacznych rezerw dolarowych. Znamienne jest, że w maju minister handlu ZEA ujawnił negocjacje z Waszyngtonem w sprawie linii wymiany walut, która miałaby na celu zasilenie dirhama tanio pozyskanymi dolarami: Monarchie, które przez dziesięciolecia inwestowały nadwyżki w obligacje skarbowe USA, negocjują teraz dostęp do płynności, którą kiedyś eksportowały.
Cały kryzys petrodolara
Piąta zmiana ma charakter monetarny i systemowy. Od 1974 roku ustalanie cen ropy naftowej w dolarach i reinwestowanie nadwyżek ropy z Zatoki Perskiej na amerykańskich rynkach finansowych stanowi jeden z filarów amerykańskiej hegemonii monetarnej. Kryzys nad rzeką Ormuz uderza w ten mechanizm w jego fizycznym centrum. Teheran wprowadził selektywny reżim tranzytowy: ograniczona liczba tankowców z „zaprzyjaźnionych” krajów może przepływać przez cieśninę pod warunkiem, że płatności za ładunek – a także opłaty tranzytowe w wysokości do dwóch milionów dolarów – będą rozliczane w juanach lub stablecoinach.
Po raz pierwszy fizyczny dostęp do ropy z Zatoki Perskiej został przymusowo powiązany z mechanizmem rozliczeniowym niedenominowanym w dolarach. Są to ilości marginalne i byłoby błędem analitycznym interpretować to jako koniec petrodolara; jednakże precedens ten ustanawia bezpośredni związek między bezpieczeństwem żeglugi a walutą rozliczeniową – związek, którego żaden dokument BRICS+ nigdy nie był w stanie podrobić. Trendy, które już się rozpoczęły – dwustronne umowy w walutach lokalnych, internacjonalizacja juana w handlu energią i dyskusje na temat alternatywnych mechanizmów rozliczeniowych – odnotowują wymierny i niezaprzeczalny wzrost dzięki kryzysowi, co przyznają nawet główne media.
Dla monarchii naftowych dylemat ten jest fatalny. Ich aktywa finansowe są denominowane w dolarach, w dużej mierze ulokowane w amerykańskich i europejskich inwestycjach i chronione amerykańskimi gwarancjami bezpieczeństwa. Kryzys pokazał jednak, że ta ochrona była niewystarczająca, aby utrzymać cieśninę otwartą, a epizod z opłatą za przejazd zaproponowaną, a następnie wycofaną przez Waszyngton, wzbudził podejrzenia, że samo bezpieczeństwo może stać się narzędziem wyzysku. Jednocześnie głównymi klientami monarchii są obecnie Azjaci: przed zamknięciem cieśniny około 91% ropy naftowej i produktów naftowych z Zatoki Perskiej trafiało do Azji, a Chiny sprowadzały jedną trzecią swojego importu ropy przez cieśninę Ormuz.
Struktura handlu popycha go na wschód, podczas gdy struktura finansowa powstrzymuje go na zachód. Należy o tym pamiętać.
Konieczność sfinansowania odbudowy i ominięcia infrastruktury w kraju zmniejszy również odpływ kapitału z państwowych funduszy majątkowych na rynki zachodnie, co w niewielkim stopniu odwróci mechanizm recyklingu, który przez pięćdziesiąt lat napędzał finanse atlantyckie.
Test wytrzymałościowy
Kryzys w cieśninie Ormuz nie doprowadził jeszcze do całkowitego upadku żadnej monarchii Zatoki Perskiej, a prognozy dotyczące odbudowy do 2027 roku pozostają obiecujące, zakładając ponowne otwarcie cieśniny. Kluczowe pytanie brzmi jednak nie, czy te państwa przetrwają wojnę, ale w jakiej formie i jakim kosztem.
W tym kontekście wstępna ocena jest jednoznaczna. Konflikt ujawnił, że dochody z ropy naftowej zależą od fizycznego korytarza, którego bezpieczeństwa monarchie nie kontrolują; że bufory finansowe gromadzone przez dekady są mniej płynne, niż sugeruje ich nominalna wielkość; że powiązanie waluty z dolarem, niegdyś źródło stabilności, może stać się kanałem podatności na kryzysy; oraz że dywersyfikacja gospodarcza obiecywana przez różne programy Vision jest w praktyce nadal finansowana z tych samych dochodów z ropy naftowej, które mają zastąpić.
Pełny wpływ zamknięcia gospodarki stanie się widoczny dopiero w drugiej połowie 2026 roku, gdy wyczerpią się rezerwy i zaczną wysychać przepływy fiskalne.
Ostatecznie test ten mierzy nie tylko stabilność finansową monarchii naftowych, ale także odporność historycznego kompromisu, na którym się opierają – równowagi między krajowym podziałem dochodów a bezpieczeństwem zewnętrznym. Zmiany w przepływach handlowych zmniejszyły ich wolumen; zmiany w przepływach finansowych obniżają ich marże; a zmiany w systemach monetarnych grożą, w perspektywie średnioterminowej, erozją ram, w których określa się ich bogactwo.
Każdy z tych procesów narastał latami; cieśnina jedynie je przyspieszyła i w tym sensie Ormuz nie jest przyczyną kryzysu, z którym borykają się monarchie naftowe – wręcz przeciwnie. I po raz kolejny, zapalniczka trzymana w pobliżu szybów naftowych dolara amerykańskiego i jego monarchii.
Annabelle Loma powiedziała, że jej mąż jest „wypalony” i próbował wyskoczyć za burtę z Lincolna podczas obecnego rozmieszczenia. „Boi się”, że może zostać niehonorowo zwolniony z wojska USA, powiedziała Navy Times. Maria Rodriguez powiedziała, że w osobnym incydencie jej mąż, który również jest na lotniskowcu, wyciągnął na pokład towarzysza statku, przygotowując się do wyskoczenia za burtę.
W poniedziałek przedstawiciel Demokratów Mike Levin z Kalifornii powiedział w mediach społecznościowych, że marynarze na Lincoln nie mają podstawowych środków higieny, mają tylko dostęp do spleśniałych pryszniców i zepsutych toalet, a często nie mają ciepłej wody ani wystarczającej ilości jedzenia. W oświadczeniu dla Newsweeka w środę wieczorem Levin wezwał do pełnego śledztwa. „Kilkanaście rodzin opisało teraz, co ich marynarze i Marines wytrzymują na USS Abraham Lincoln: spleśniałe jedzenie, niedobory żywności, brak podstawowych zapasów, niskie morale i skrajne zmęczenie” – powiedział Levin.
„Ponad 5000 żołnierzy jest na morzu w dziewiątym miesiącu tego, co miało być siedmiomiesięcznym rozmieszczeniem, wszystko po to, by walczyć z Iranem, na co ustawodawcy nigdy nie zezwolili. „Kiedy rodziny zabrały głos w kwietniu, Sekretarz Hegseth odrzucił to jako „fałszywe wiadomości”, ale ci członkowie służby nie okłamują osób, którzy ich kochają. Odpowiedzieli na najwyższe wezwanie i tak są traktowani? Wymaga to pełnego dochodzenia i należy to naprawić teraz.”
Większość rejsów lotniskowców trwa od sześciu do siedmiu miesięcy, chociaż w pewnych okolicznościach można je przedłużyć. Przez cały ten okres zwykle zawijają do portu w celu zatankowania i umożliwienia członkom załogi odpoczynku. Lincoln jest na morzu przez prawie dziewięć miesięcy, z krótkim zawinięciem do bazy Guam w grudniu. „Wyprtawy tej długości wywierają dużą presję na statek i jego załogę, co ma długoterminowy wpływ na personel, utrzymanie statku i cykl realizacji przyszłych akcji” – powiedział emerytowany wiceadmirał Marynarki Wojennej USA Robert Murrett, który jest obecnie profesorem praktyki administracji publicznej i Spraw Międzynarodowych na Uniwersytecie Syracuse. „Marynarka Wojenna zwykle stara się unikać nadmiernie trwających okresów rozmieszczenia, takich jak ten, a Lincoln ma swego rodzaju nie do pozazdroszczenia zapis najnowszej historii w tej dziedzinie” – powiedział Newsweekowi.
Siedmiu członków marynarki wojennej USA zostało podobno zabitych, a kilku innych rannych w gwałtownym starciu na pokładzie USS Abraham Lincoln.
Wciąż narastające niepokoje wśród załogi lotniskowca ujawniły rosnącą presję wewnątrz armii amerykańskiej podczas długotrwałego rozmieszczenia.
Incydent wybuchł po tym, jak doradca szefa Centralnego Dowództwa USA (CENTCOM) Brad Cooper przyleciał na pokład lotniskowca, aby odpowiedzieć na rosnące skargi członków załogi po protestach ich rodzin w związku z przedłużającym się rozmieszczeniem statku, według Tasnim News Agency, powołując się na poinformowane źródło wojskowe.
Doradca został podobno przywitany z wygwizdaniem i rzucono w niego butelkami wody podczas jego przemówienia na zebraniu personelu.
Konfrontacja przerodziła się następnie w bójkę między członkami załogi z udziałem noży i innej broni ostrej, w wyniku której zginęło siedem osób, a kilku innych zostało rannych, według źródła.
Atmosfera na pokładzie lotniskowca pozostaje napięta i niespokojna, donosi Tasnim.
Abraham Lincoln jest w akcji od 263 dni i obecnie działa na Oceanie Indyjskim, gdzie jego podstawową misją jest egzekwowanie nielegalnej blokady morskiej przeciwko Iranowi.
Lotniskowiec spędził 208 kolejnych dni na morzu, co jest najdłuższym ciągłym rozmieszczeniem amerykańskiego lotniskowca w epoce nowożytnej, z wyjątkiem krótkiego postoju w Omanie w lipcu.
Nadchodzi termin zapłaty rachunku rzeźnika: wyprawa wojskowa przekroczyła swoje możliwości i przywódcy, którzy wciąż powtarzają, że wszystko jest w porządku
Uwaga Larry’ego: W tym artykule omówiono samobójstwa. Żołnierze, weterani i członkowie rodzin w kryzysie mogą skontaktować się z linią kryzysową dla weteranów/wojska, dzwoniąc pod numer 988 i naciskając 1, wysyłając SMS-a pod numer 838255 lub odwiedzając stronę VeteransCrisisLine.net.
===============================================
Kiedy Sekretarz Armii nakazuje każdemu oficerowi i sierżantowi osobiście sprawdzać każdego żołnierza, każdego dnia, nie jest to rutynowy, świąteczny gest. To alarm.
I przez dziesięć miesięcy, odkąd Dan Driscoll wydał ten rozkaz, alarm dzwonił nieustannie – z lotniskowca na Morzu Arabskim, z tajnego dowództwa w Forcie Meade, z rodzin marynarzy, którzy nie mogą już uzyskać jednoznacznej odpowiedzi na temat tego, dlaczego ich dzieci są głodne. Historie docierają z różnych oddziałów i misji, ale składają się na jeden akt oskarżenia: amerykańskie wojsko jest wykorzystywane ponad siły swoich ludzi, a zbyt wielu jego dowódców zareagowało nie rozwiązując problemu, ale zaprzeczając jego istnieniu.
Zamówienie, które było przyjęciem
Zacznijmy od tego, co tak naprawdę przyznała notatka Driscolla z listopada 2025 roku. „W zeszłym roku straciliśmy 260 żołnierzy w wyniku samobójstw” – napisał. „Żołnierze nie otrzymują potrzebnej im pomocy”. Przeczytaj to jeszcze raz. Cywilny dowódca armii poinformował na piśmie całe siły, że istniejący system zapobiegania samobójstwom – lata odpraw, obowiązkowych szkoleń, kampanii uświadamiających i dedykowanych biur prewencji – nie dociera do osób, które go potrzebują. Jego rozwiązaniem było sięgnięcie po najbardziej podstawową ludzką interwencję: polecenie jednej osobie, aby dzwoniła do drugiej osoby raz dziennie i pytała, czy wszystko w porządku.
W tym instynkcie nie ma nic złego. Codzienne meldowanie się jest humanitarne, a Driscoll zasługuje na uznanie za to, że uczyniło je osobistym i obowiązkowym, a nie performatywnym. Ale odrzuć sentyment, a notatka stanie się wyznaniem. Dane Pentagonu pokazują, że wskaźniki samobójstw wśród żołnierzy w służbie czynnej rosły mniej więcej równomiernie od 2011 do 2023 roku, w wyniku kolejnych administracji i niezliczonych „inicjatyw prewencyjnych”. Kiedy rozwiązaniem dekady instytucjonalnej porażki jest nakazywanie jednostkom, aby ręcznie obserwowali się nawzajem, instytucja przyznaje, że jej systemy nie działają. Codzienne meldowanie się leczy objaw. Nie robi nic z warunkami, które spowodowały ranę – a te warunki miały się wkrótce pogorszyć.
Marynarka wojenna próbowała zignorować walkę o jedzenie
Do kwietnia 2026 roku obciążenie przeniosło się ze statystyk na tace z posiłkami. „USA Today” opublikował zdjęcia – wykonane przez rodziny żołnierzy na pokładzie lotniskowca USS Abraham Lincoln i okrętu szturmowego USS Tripoli – przedstawiające na wpół puste tace, małe porcje i szary kawałek przetworzonego mięsa. Marynarz podobno powiedział swojej matce, że załoga „je, kiedy może” i dzieli się jedzeniem równo, gdy ktoś dostaje więcej niż inni. Lincoln został wciągnięty w wojnę z Iranem i z trudem przechodzi misję, która miała trwać ponad 250 dni.
W tym miejscu odpowiedzialność przestaje być abstrakcyjna. Skonfrontowany ze zdjęciami i relacjami z pierwszej ręki, Sekretarz Wojny, Pete Hegseth, nie zlecił dochodzenia ani nie obiecał zbadania sprawy. Udał się do mediów społecznościowych i nazwał doniesienia „FAŁSZYWYMI WIADOMOŚCIAMI”. Ta reakcja jest schematem, który przewija się w całej tej historii: gdy pojawiają się dowody napięcia, odruchem z góry zbyt często jest atakowanie osoby, która je ujawniła, zamiast zbadania stanu rzeczy. Trudno rozwiązać problem, który publicznie ogłoszono jako nieistniejący – a zaprzeczenie Sekretarza Wojny wysyła jednoznaczny sygnał w dół łańcucha dowodzenia, wskazujący, jaką odpowiedź chce usłyszeć kierownictwo.
Fort Meade: gdzie tempo stało się zabójcze
Potem pojawił się najpoważniejszy sygnał, który nie zawierał fotografii. W sierpniu Bloomberg poinformował, że US Cyber Command – jednostka broniąca amerykańskich sieci i prowadząca ofensywne operacje cybernetyczne – bada skupisko zgonów wśród swoich ludzi. Według wewnętrznej komunikacji, dokumentacji i wywiadów, z którymi zapoznał się serwis, aż pięć osób, które pracowały w dowództwie lub były z nim blisko związane, popełniło samobójstwo między początkiem czerwca a początkiem lipca 2026 roku. Koncentracja była na tyle nienormalna, że Cyber Command podobno powołało się na określenie Pentagonu jako „skupiska samobójstw”; kierownictwo potwierdziło trzy zgony w wewnętrznym e-mailu już w czerwcu.
Precyzja ma tu znaczenie i prowadzi do pociągnięcia do odpowiedzialności, a nie do jej odrzucenia. Urzędnicy nie ustalili wspólnej przyczyny, a nie ma publicznych dowodów łączących zgony poza momentem ich wystąpienia – nikt nie powinien sugerować inaczej. Jednak raporty ujawniają tło: siłę roboczą dotkniętą gwałtownym wzrostem obciążenia pracą spowodowanym konfliktami zagranicznymi, przede wszystkim wojną z Iranem, a zgony miały miejsce w jednym z najbardziej intensywnych okresów tej wojny. Cyber Command podobno rozpoczęło osadzanie klinicystów zdrowia psychicznego w Fort Meade w maju – zanim opinia publiczna cokolwiek wiedziała – co sugeruje, że kierownictwo już wiedziało, że jego ludzie mają kłopoty.
To jest pytanie o odpowiedzialność w najostrzejszej postaci. Skoro dowódcy byli na tyle zaniepokojeni, że zdecydowali się na przeniesienie klinicystów wiosną, to kto odpowiadał za tempo operacyjne, które sprawiło, że ci klinicyści byli niezbędni? Wypalenie zawodowe w elitarnych jednostkach cybernetycznych nie jest kwestią pogody. Jest to wynik decyzji dotyczących misji, personelu i tempa – decyzji podejmowanych przez osoby z nazwiskami i stopniami. Komisja ds. Sił Zbrojnych Senatu podobno dyskutuje obecnie o zwiększeniu zasobów dla zdrowia psychicznego, a komisja Izby Reprezentantów uznała wzrost liczby samobójstw za „krytyczny problem”. Uwaga Kongresu jest mile widziana, ale pojawia się ona po zgonach, a nie przed nimi, a większa liczba doradców nie odpowiada na wcześniejsze pytanie, dlaczego dopuszczono do niekontrolowanego wzrostu obciążenia.
Lincoln , znowu – i ten sam odruch
O ile kwietniowy spór o żywność można było zbagatelizować jako jednorazowy problem z dostawami, o tyle sierpień usunął tę wymówkę. Portal MS Now donosił – powołując się na około tuzin członków rodzin i nagrania spotkań rodzin z dowództwem Marynarki Wojennej – że załoga Lincolna zmagała się z niedoborami żywności, długimi kolejkami po posiłki, zepsutymi toaletami, pleśnią w prysznicach, niedziałającymi pralkami, brakującymi mydłem i pastą do zębów oraz upadkiem morale po około 250 dniach na morzu. Doniesienia te wzbudziły obawy dotyczące bezpieczeństwa, a według niektórych relacji rodzinnych, na pokładzie załogi, wyczerpanej do szpiku kości, doszło do prób samobójczych.
I odruch instytucjonalny zadziałał. Rzecznik Piątej Floty przyznał, że 250-dniowy rozmieszczenie „jest wyzwaniem dla załogi i jej sprzętu”, ale nalegał, aby marynarze „pozostali odporni i gotowi”, a statek „w pełni zdolny do podołania wszystkim zadaniom misji”. Weryfikatorzy faktów nadal wymieniali elementy zarzutów jako będące w trakcie dochodzenia. Konkretne zarzuty nie zostały jeszcze rozstrzygnięte i uczciwe rozliczenie wymaga, aby to powiedzieć. Zwróć jednak uwagę na kształt odpowiedzi: nie „sprowadzamy tę załogę do domu”, nie „nie uzupełniliśmy zapasów”, ale zapewnienie, że misja nadal może zostać wykonana.To jest sygnał. Kiedy odruchowym priorytetem jest obrona gotowości, a nie gotowości istot ludzkich, dowiadujesz się dokładnie, czyje dobro leży u podstaw.
Kto jest odpowiedzialny
Nieuczciwe byłoby wrzucenie czterech sytuacji do jednego spisku, a równie nieuczciwe byłoby udawanie, że są to niepowiązane ze sobą zbiegi okoliczności, które przypadkowo wydarzyły się w tym samym roku w tej samej armii. Prawda jest strukturalna i ma swój adres.
Powszechnym czynnikiem przyspieszającym jest wojna z Iranem, która trwa już szósty miesiąc, nałożona na lata wysokiego tempa operacyjnego – a tempo operacyjne nie jest aktem bożym. To wybór polityczny dotyczący tego, ile misji przeprowadzić, jak długo utrzymywać lotniskowce w gotowości bojowej i jak mocno naciskać na cyber-siły, które nigdy nie pojawiają się na liście ofiar. Ktoś wybiera to tempo.
Powtarzającym się drugim wątkiem jest reakcja na dowody: sekretarz armii, który przynajmniej nazwał porażkę na piśmie, w zestawieniu z sekretarzem obrony, który nazwał relacje z pierwszej ręki „fake newsami”, oraz flotą, która odpowiedziała na zarzuty o rozbitą załogę zapewnieniami o zdolności do realizacji misji.
Wojsko, które nie potrafi przyznać, że jego ludzie się łamią, nie może ich chronić, ponieważ pierwszym krokiem w każdym programie prewencyjnym, jaki kiedykolwiek napisano, jest głośne przyznanie się do problemu.
Codzienne meldunki Driscolla, widziane z tego miejsca, wyglądają mniej jak świąteczny gest, a bardziej jak ciche wotum nieufności wobec wszystkiego, co znajduje się wyżej – przyznanie, że formalne systemy zawiodły i jedyne, co pozostało, to nadzorowanie przez jedną wyczerpaną osobę drugiej. To może uratować życie na marginesie. Powinno.
Ale to opaska uciskowa, a po nią sięga się, gdy instytucja odpowiedzialna za zapobieganie ranie już pozwoliła jej się otworzyć. Ludzie, którzy nadają tempo, którzy odcięli dostawy, którzy sięgnęli po „fałszywe wiadomości” zamiast śledztwa – to oni mają władzę, by faktycznie zatamować krwawienie. Jak dotąd zbyt wielu z nich upiera się, że nie ma krwi.
Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, jest żołnierzem, weteranem lub członkiem rodziny wojskowego w kryzysie, linia kryzysowa dla weteranów/wojskowych jest dostępna 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu: zadzwoń pod numer 988, a następnie naciśnij 1, wyślij SMS pod numer 838255 lub odwiedź stronę VeteransCrisisLine.net. To drażliwy temat; zachęcamy osoby, które borykają się z problemami osobistymi, do kontaktu z tą linią lub innym zaufanym źródłem wsparcia.
USS Abraham Lincoln – po 250 dniach bez przepustek na ląd nerwy marynarzy są na skraju wytrzymałości
USS Abraham Lincoln to jeden z najpotężniejszych okrętów wojennych na świecie i symbol amerykańskiej potęgi militarnej. Chociaż lotniskowiec od miesięcy jest wykorzystywany w wojnie z Iranem, na jego pokładzie najwyraźniej nastąpił kryzys, który nie ma nic wspólnego z pociskami rakietowymi ani myśliwcami: podobno członkowie załogi próbowali wyskoczyć za burtę, a krewni zgłaszają problemy psychiczne i katastrofalne warunki życia.
Lotniskowiec jest już dziewięć miesięcy na morzu. Na pokładzie znajduje się około 5000 marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej. Co szczególnie niezwykłe: według ‚The Guardian’ załoga spędziła 250 kolejnych dni na morzu, nie stawiając stopy na lądzie – to rekord dla współczesnego amerykańskiego lotniskowca. To, co pierwotnie miało być misją na Pacyfiku, było wielokrotnie przedłużane z powodu eskalacji konfliktu z Iranem. Lincoln uczestniczy w operacjach bojowych przeciwko Iranowi od pięciu miesięcy.
Krewni biją na alarm
Raporty z ‚Navy Times’ i ‚Stars and Stripes’ ujawniają, jak poważna stała się sytuacja. Według tych doniesień, członkowie załogi wielokrotnie próbowali wyskoczyć za burtę. Jedna z żon zgłosiła, że jej mąż po wielokrotnym przedłużaniu misji próbował wyskoczyć z okrętu. W innym przypadku członek załogi – rzekomo w ostatniej chwili – powstrzymał towarzysza przed wypadnięciem za burtę.
Podczas emocjonalnego spotkania z około 200 krewnymi i dowództwem Marynarki Wojennej USA w San Diego frustracja sięgnęła zenitu. Pewna kobieta opowiedziała o wiadomości od męża z tego samego dnia: miał on nadzieję, że nie obudzi się następnego ranka. Inny krewny oskarżył dowództwo Marynarki Wojennej o zniszczenie zaufania do armii i państwa.
Pleśń, zepsute toalety i brak porządnych posiłków
Wygląda jednak na to, że problemem jest nie tylko długość misji. Kongresmen Partii Demokratycznej Mike Levin opublikował drastyczny opis warunków na pokładzie: zatęchłe prysznice, zepsute toalety, pralnia nieczynna przez tygodnie, okresowy brak ciepłej wody oraz niedobory mydła, pasty do zębów i dezodorantu.
Podobno występowały również ogromne problemy z racjami żywnościowymi. Posiłek czasami składał się zaledwie z porcji ryżu i dwóch tortilli. To znacząco podważa wizerunek amerykańskiej przewagi militarnej. Waszyngton może utrzymywać lotniskowiec o napędzie atomowym z dala od wybrzeży wroga przez miesiące, wystrzeliwać myśliwce i wywierać presję militarną. Jednak kluczowego zasobu nie da się rozciągnąć w nieskończoność: odporności ludzi na pokładzie.
Wojna z Iranem zbiera swoje żniwo. Straty wojenne zazwyczaj mierzy się zestrzelonymi samolotami, zniszczonymi okrętami lub poległymi żołnierzami. Jednak wielomiesięczna, intensywna operacja wyniszcza siły zbrojne, nawet jeśli żaden wróg nie zatopi lotniskowca. USS Abraham Lincoln pokazuje, jak może wyglądać to zużycie. Misja jest przedłużana, urlopy na lądzie odwoływane, narastają problemy techniczne i higieniczne, a rodziny czekają miesiącami – podczas gdy załoga ma nadal funkcjonować.
Nawet amerykańscy ustawodawcy biją na alarm. Jason Crow, były żołnierz Rangersów, a obecnie kongresmen, który służył w Afganistanie i Iraku, ostrzega, że presja na żołnierzy i ich rodziny rośnie ‚z tygodnia na tydzień’. Jeden z najbardziej widocznych symboli amerykańskiej potęgi militarnej staje się w ten sposób symbolem innej rzeczywistości: lotniskowiec może być zaopatrywany w paliwo i broń niemal bez ograniczeń. Jego załoga niekoniecznie.
A tymczasem Donald Trump w swoim najnowszym wpisie opublikowanym w środę na Truth Social powtarza dobrze znane twierdzenie (które prawdopodobnie będzie powtarzał aż do listopadowych wyborów uzupełniających) i twierdzi, że Stany Zjednoczone mają ‚pełną kontrolę’ nad Cieśniną Ormuz oraz że ‚myślę, że ją zachowamy’. Jest to również kolejne potwierdzenie tego, że opowiada się on za blokadą gospodarczą, ponieważ kampania militarna USA jest obecnie wstrzymana. Zakończył swój wpis swoim ‚chwała Allahowi!‚ (Tyler Durden)
W środę „The Guardian” opublikował artykuł donoszący o próbach skoku za burtę wielu marynarzy na pokładzie lotniskowca USS Abraham Lincoln, którego misja trwa już dziewiąty miesiąc i obejmuje ponad 260 kolejnych dni na morzu . Według artykułu:
Rodziny wojskowych i członkowie Kongresu biją na alarm w związku z narastającym kryzysem zdrowia psychicznego na pokładzie okrętu USS Abraham Lincoln, w czasie gdy 5000 marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej pełni rekordową służbę na morzu w związku z wojną z Iranem.
Dwie wiodące specjalistyczne gazety wojskowe,„Navy Times” i„Stars and Stripes”, donoszą o licznych próbach skoków za burtę podejmowanych przez marynarzy, ponieważ złe warunki i stres psychiczny na pokładzie Lincolna sięgają zenitu. Załoga jest na morzu już dziewiąty miesiąc i spędziła 250 dni bez lądowania – to rekord dla współczesnego lotniskowca.
Pete Hegseth, błazen pełniący funkcję Sekretarza Wojny, zbagatelizował skargi rodzin marynarzy, nazywając je „fake newsami”. Jedynym kłamcą w tej sprawie jest Hegseth.
Artykuł w „Guardianie” wywołał odpowiedź od dobrego przyjaciela, który niedawno przeszedł na emeryturę z wojska. Oto, co mi przysłał:
I wreszcie prawda. To krąży. Jeśli Lincoln ma na pokładzie 5000 ludzi i nie widział lądu od 38 tygodni… głodują, nie ma paczek, racjonują kawę, czekają na śmierć od cholernego irańskiego hipersonicznego pocisku. Mówią, że było 6 prób. Prawie rok na morzu, bez lądu itd., rzeczywista liczba prób jest prawdopodobnie 5- lub 10-krotna.
Więcej prób samobójczych zdarza się podczas NORMALNEJ operacji lotniskowej. To po prostu normalne, czynnik statystyczny. A to PRZED wysłaniem na śmierć z czysto polityczną misją od kogoś, kto otwarcie nienawidzi żołnierzy i uważa ich za mięczaków, bo zostali ranni lub umarli.
Sześć prób brzmi jak dużo, ale ta liczba jest DUŻO DUŻO za mała. Jako oficer, tak jak oni, musiałem przeprowadzić szereg dochodzeń dowództwa Armii 15-6 w sprawie żołnierzy popełniających samobójstwo. Wszyscy oficerowie to robią, to normalna funkcja. Samobójstwa to bardzo realna i stabilna liczba. I to, gdy wciąż jesteś w więzieniu. Nie mają pojęcia, co ich czeka pierwszej nocy po powrocie do domu (lub gdziekolwiek) i mają czas, aby spędzić samotnie myśląc o tym SAMOTNIE BEZ NICZEGO, CO BY CIĘ ROZPROSZYŁO POZA TWOIMI JEDYNYMI PRZYJACIÓŁMI JIMEM I JACKIEM (tj. Jim Beam i whisky Jack Daniels). Czy wiesz, że na wszystkich okrętach marynarki wojennej odbywają się patrole wędrowne zwane „fire-guard”? Ten termin stał się powszechnym określeniem dla wszystkich rodzajów służb. Oznacza to rotacyjny harmonogram monitorowania obwodu, aby upewnić się, że nie ma „pożarów”. Błąd… straż ma zapobiegać próbom samobójstwa na miejscu. „Warta przeciwpożarowa” nadal ma miejsce w wojsku, w podstawowym szkoleniu, w terenie, na ćwiczeniach czy misjach itd. Nie ma to nic wspólnego z ogniem. Samobójstwo jest częścią codziennego życia w wojsku.
[DUI (skrót od Driving Under the Influence) to w Stanach Zjednoczonych poważne przestępstwo polegające na prowadzeniu pojazdu pod wpływem alkoholu, narkotyków lub leków. [1, 2] md]
Oto kolejny przykład: w dużych jednostkach, takich jak 82. Dywizja Powietrznodesantowa, 101. Dywizja Powietrznodesantowa… jeśli jednostka wytrzyma 82 lub 101 dni bez DUI, każdy dostaje 4-dniowy weekend. Cóż, nigdy regularnie nie wytrzymali dłużej niż 3 tygodnie bez DUI. Musieli więc zwiększyć mianownik do… samobójstw. Każdy dostaje długi weekend, jeśli wytrzymamy 82 dni bez samobójstwa w NASZEJ WŁASNEJ JEDNOSTCE. Zgadnij, ile było dni wolnych? Żadnego. Musieliśmy znowu zmienić mianownik… szczerze. Myślę, że nowym mianownikiem były tak naprawdę narkotyki. Mogliśmy wytrzymać 82 dni bez kogoś ZŁAPANEGO I OSKARŻONEGO o używanie narkotyków w koszarach lub gdziekolwiek. Nie udało nam się jednak wytrzymać 82 dni bez DUI lub samobójstwa.
Brałem udział w pierwszej inwazji na Irak 26 marca 2003 roku. Właśnie skończyłem 44 lata i ponad rok temu zakończyłem czynną służbę. 44-20=24.
44 lata minus 20 to 24 lata PTSD (od zabijania ludzi… Dziki Zachód w tamtych czasach), rozwodów, kilku nieudanych prób samobójczych, głównie surfowania na dużych falach na Hawajach, skąd tak naprawdę nie spodziewasz się powrotu. Co prawda byłem szeregowcem podczas inwazji na Irak, ale potem uczęszczałem do West Point i PO TYM rozpocząłem udaną karierę oficerską, wliczając w to kolejne misje bojowe.
Jak już wspomniałem, jestem przewodniczącym klasy West Point od 20 lat, a może i więcej, więc znam liczbę poległych od pierwszego dnia w West Point do teraz. Samobójstwa w West Point są bardzo częste. Preferowaną metodą, ponieważ wszyscy są w dobrej formie i dużo biegają, jest bieg do mostu Bear Mountain, a następnie skok. Myślę, że co najmniej 5 osób popełniło samobójstwo, kiedy tam byłem. I pamiętajcie, że mogli po prostu zrezygnować i wrócić do domu. Straciliśmy też kilku w walkach, szczególnie w latach 2009-2012, kiedy sytuacja znów się zaostrzyła po przełamaniu natarcia itd., ale straciliśmy o wiele więcej z powodu samobójstw, jako oficerowie. Z rodzinami.
Wiecie, jaka jest jedna z „fajniejszych” decyzji, jaką muszę podjąć jako przewodnicząca klasy? Gdzie ich nazwiska trafiają i jak są umieszczani na liście klasowej. Mamy trzy grupy demograficzne zmarłych kolegów z klasy: bojowych, samobójczych lub z obrażeniami niebojowymi (katastrofa helikoptera podczas ćwiczeń itp.).
Mogę słuchać i rozmawiać z każdym, kto z rodziny moich zmarłych kolegów z klasy spiera się o to, czy jego nazwisko powinno znaleźć się na liście „poległych w walce”, jeśli większość z nich popełniła samobójstwo na polu walki, wkrótce po powrocie z pola walki lub wiele lat później. Możecie sobie wyobrazić, jak emocjonalne są te rozmowy.
Tylko 6 prób samobójczych na 5000 na lotniskowcu, który jest iskrą zapalną wściekłości, frustracji i oczekiwania na śmierć? Pomnóż przez 5, minimum. W końcu po prostu powiedzą przełożonym, że jeśli twój marynarz lub żołnierz popełni samobójstwo, to TY jesteś za to odpowiedzialny.
Słyszałem też od matki marynarza, który służył na USS Tripoli. Napisała:
Chyba już wspominałem, że martwię się o zdrowie psychiczne tych marynarzy i marines na okrętach marynarki wojennej w czasie wojny. Dlaczego? Ponieważ usunęli wszystkich kapelanów z okrętu mojego syna, USS TRIPOLI. Wyrzucili ich z Diego Garcia, tuż przed ich ostatnim etapem podróży do CENTCOM. To mnie wkurza. Obdzwoniłem tylu polityków i podniosłem alarm w sprawie ich usunięć. Zapytałem, ilu innych kapelanów zostało usuniętych z innych okrętów??? Znów nikt do mnie nie oddzwonił ani nie wysłał mi tych odpowiedzi e-mailem. A tu jesteśmy, marynarze próbują popełnić samobójstwo na wojnie.
Boże, Hegseth POWINIEN ZOSTAĆ ZWOLNIONY! Gwarantuję, że wiele rodzin wojskowych nie wie, że ich bliscy kapelani zostali usunięci przed pójściem na wojnę. To kluczowy atut mieć kapelana w czasie wojny!!! Widzą tyle makabrycznych rzeczy (ofiary, dzieci i przyjaciół wysadzonych w powietrze), z którymi trudno sobie poradzić. To mnie wkurza!!! Kto, do cholery, może sprawić, by ta wiadomość rozeszła się po wszystkich mediach? Hegseth NIE miał żadnego prawa odwoływać tych kapelanów. Politycy powinni domagać się jego zwolnienia i natychmiast przywrócić kapelanów na każdy okręt marynarki wojennej, zwłaszcza w czasie wojny.
Ten kryzys jest prawdziwy, a Donald Trump i jego żałosny Sekretarz Wojny nie robią nic, aby rozwiązać problem.
Oto moja rozmowa z wtorku ze Stanislavem Krapivnikiem:
Pepe i ja omawiamy stan rzekomych negocjacji między USA a Iranem, w których Pakistan pełni rolę mediatora:
Rozmawiałem z Dannym Haiphongiem o samobójstwie załogi USS Lincoln:
Wyjaśniłem Nimie, dlaczego plan Trumpa mający na celu doprowadzenie Iranu do bankructwa nie zadziała:
Zakwestionowałem historię, jakoby Iran planował ostrzelać samolot Trumpa rakietą przeciwlotniczą:
Przegląd wiadomości dnia z Sulaimanem:
Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie i komentowanie. Nie pobieram opłat abonamentowych ani nie akceptuję reklam. Chcę, aby treści były dostępne dla wszystkich zainteresowanych poruszanymi przeze mnie tematami. Jeśli jednak chcesz przekazać darowiznę, skorzystaj z tego linku .
Niezrównoważona natura irańskiej katastrofy Trumpa coraz bardziej przeradza się w coś naprawdę żałosnego.
Przywodzi to na myśl popularny opis upadku Rzymu, którego jedna z wersji brzmi mniej więcej tak: „Przeciętny obywatel rzymski nie zauważył upadku swojego imperium, dopóki pewnego dnia drogi i mosty po prostu nie przestały być naprawiane”.
W tym przypadku amerykańskie społeczeństwo żyje w stanie uprzedzenia do normalności, w którym opaleni natryskowo politycy bełkoczą o jakimś „złotym wieku”, podczas gdy praktycznie wszystko, co kojarzone jest z amerykańskim imperium, powoli ląduje w koszu.
Mówiąc delikatnie, sytuacja jest oszałamiająca.
Działania Marynarki Wojennej USA przeciwko Iranowi w dalszym ciągu budzą zdumienie obserwatorów, którzy słyszeli nowe doniesienia o marynarzach próbujących dosłownie wyskoczyć z pokładu lotniskowca USS Lincoln:
Rodziny marynarzy, którzy znajdowali się na pokładzie USS Abraham Lincoln, twierdziły, że zdesperowani marynarze próbowali wyskoczyć za burtę podczas dłuższej misji na Bliskim Wschodzie.
Lotniskowiec, z załogą liczącą około 5000 marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej, jest w służbie od 21 listopada, ale ostatnio wspiera operacje wojskowe USA w wojnie z Iranem. Zakończenie misji przewidywano na maj, ale przedłużono ją bez podania daty powrotu, poinformowały rodziny ofiar „The Military Times”.
Informacje te pochodzą bezpośrednio od rodzin poszkodowanych marynarzy:
Annabelle Loma, żona marynarza służącego na pokładzie Abraham Lincoln, powiedziała w wywiadzie, że jej mąż przebywa obecnie na zwolnieniu lekarskim po tym, jak próbował wyskoczyć z lotniskowca.
„Boi się” – powiedział Loma. „Myśli, że dostanie niehonorowe zwolnienie i że tylko dlatego, że się wypalił, jego 13-letnia kariera legła w gruzach, tak po prostu”.
Maria Rodriguez, żona innego marynarza, mówi, że jej mąż powstrzymał innego mężczyznę przed wyskoczeniem za burtę. Rodriguez powiedziała w wywiadzie dla „The Military Times”,że jej mąż chwycił ręce marynarza i wyciągnął go na pokład, a trzech innych marynarzy w końcu pobiegło mu z pomocą.
Doniesienia mówią, że niedobory kadrowe, długie godziny pracy i niskie morale na okręcie są tak przerażające, że wybuchł kryzys zdrowia psychicznego, a marynarze woleliby „nie budzić się jutro”.
Sytuacja ta zdaje się odpowiadać pogłoskom o sabotażu na innych okrętach, o których słyszeliśmy już od miesięcy.
Z bardziej spekulatywnej strony, irańska stacja PressTV twierdzi, że posiada „poufną wiedzę” na temat śmiertelnej bójki, która wybuchła na pokładzie okrętu, w wyniku której zginęło siedmiu marynarzy:
Jak donoszą źródła, siedmiu członków personelu marynarki wojennej USA zginęło, a kilku zostało rannych w wyniku gwałtownego starcia na pokładzie USS Abraham Lincoln. Rosnące niepokoje wśród załogi lotniskowca ujawniły rosnącą presję wewnątrz armii amerykańskiej w związku z przedłużającą się misją.
Jak podaje agencja prasowa Tasnim, powołując się na poinformowane źródło wojskowe, do incydentu doszło, gdy doradca szefa Centralnego Dowództwa Stanów Zjednoczonych (CENTCOM) Brad Cooper wszedł na pokład lotniskowca, aby odpowiedzieć na narastające skargi członków załogi po protestach ich rodzin przeciwko przedłużającej się misji okrętu.
Jak podają źródła, doradca został powitany buczeniem i obrzucany butelkami z wodą, gdy przemawiał do zgromadzonych marynarzy i żołnierzy.
Konfrontacja następnie przerodziła się w bójkę między członkami załogi, w której użyto noży i innej broni białej. Według źródła, w jej wyniku zginęło siedem osób, a kilka zostało rannych.
Biorąc pod uwagę brak wiarygodnych źródeł, jest to najprawdopodobniej tylko żartobliwa propaganda rzucona przez Iran — ale w tym momencie nikt tego nie wie.
Jakby wygląd wojny nie był wystarczająco zły, wczoraj pojawiła się wiadomość, że Trump zmuszony był opuścić Turcję haniebną drogą ucieczki, ukrywając się w ciężarówce z jedzeniem, po tym jak rzekomo wykryto irańskie groźby wobec Airforce One.
Niedługo potem Trump, który desperacko pragnął zachować spokój i „kontrolę”, został zauważony, jak swobodnie uderza piłkę w Bedminster w stanie New Jersey, mając w rękach pełnoprawny mobilny system przeciwlotniczy AN/TWQ-1 Avenger uzbrojony w rakiety Stinger, który eskortował go wokół greenów:
Czy ostatnio grałeś w piłkę w obudowie z drutu koncertowego?
To surrealistyczna optyka.
Zwłaszcza w czasie, gdy zachodnie media szydzą z Putina za rzekome skrycie jego „rezerwatu nad jeziorem Wałdaj” tarczą antyrakietową i kpią z Modżtaby Chameneiego za „ukrywanie się jak szczur”.
Prezydent Stanów Zjednoczonych gra w golfa owinięty drutem kolczastym, mając jako wózek mobilny zestaw uzbrojenia ziemia-powietrze, zaledwie kilka dni po ucieczce z Turcji w chłodni, podczas gdy amerykańscy marynarze dosłownie skaczą z burt okrętów flagowych marynarki wojennej, uciekając przed wojną, która doprowadziła do zniszczenia wszystkich amerykańskich baz w regionie .
Ludzie. To nie są normalne czasy – być może jesteśmy w końcowej fazie gry.
Uprzedzenie do normalności uniemożliwiło nam prawdziwe docenienie niezwykłych i historycznych wydarzeń, które rozgrywają się na naszych oczach. Imperium Stanów Zjednoczonych zdaje się rzeczywiście wkraczać w swój końcowy etap.
Problemy te podkreślają doniesienia, że naczelny przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów USA, Dan Caine, uważa, że USA w zasadzie nie mają już żadnych innych opcji w kwestii Iranu i że konieczne jest wycofanie się, aby zapobiec katastrofie:
W ciągu ostatnich kilku tygodni przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, generał Dan Caine, prywatnie dał do zrozumienia innym czołowym doradcom Trumpa, że Stany Zjednoczone muszą znaleźć wyjście z wojny z Iranem — ponieważ opcje militarne, które mają na celu eskalację konfliktu, mogą przynieść odwrotny skutek, a same siły powietrzne prawdopodobnie nie doprowadzą do osiągnięcia deklarowanych celów prezydenta Donalda Trumpa, twierdzą trzy źródła zaznajomione ze sprawą.
„Caine szuka zjazdu” – powiedziało bez ogródek jedno ze źródeł.
W świetle tego Trump powiedział reporterom, że Stany Zjednoczone obecnie „nie rozgłaszają” swoich działań w Iranie, co jest eufemizmem oznaczającym unikanie upokarzającej, zakrojonej na szeroką skalę próby podporządkowania sobie Iranu i zamiast tego dążenie do wywierania presji ekonomicznej, co pozwala mu podtrzymywać iluzję, że Stany Zjednoczone mają jakąś inicjatywę poprzez kontrolę nad Ormuz.
„Prowadzimy z nimi jedynie częściowe negocjacje. Po prostu obserwujemy Iran z jego ogromną inflacją i faktem, że nie mają pieniędzy”.
[Trump] podkreślił, że Iran „jest w bardzo złej kondycji” gospodarczej i nie ma pieniędzy na żołd dla swoich żołnierzy.Blokada morska USA zaostrzyła kryzys gospodarczy irańskiego reżimu, powiedział Trump.
Trump określił domniemaną kontrolę USA nad Ormuzem jako nieprzekraczalną „ścianę stali”, mimo że wcześniej przyznał, iż mogą tam znajdować się uciążliwe miny uniemożliwiające płochliwym przewoźnikom przesyłanie przez nią statków:
Wielu innych powiązanych ekspertów wyraziło odwrotne stanowisko — że nie ma dowodów na to, że szlakiem omańskim płynie duża ilość ropy, co Trump rzekomo ułatwia dzięki swojej blaszanej ścianie:
Według doniesień WSJTrump w zasadzie zdaje sobie sprawę, że jest przegrany i jest gotowy wycofać się z wojny z Iranem nawet bez zawarcia umowy nuklearnej, pod warunkiem, że Iran będzie na tyle uprzejmy, by ponownie otworzyć Cieśninę Ormuz, która stała się zmorą całej jego prezydenckiej kariery.
WASZYNGTON — Od tygodni prezydent Trump przygotowywał się na ogłoszenie zwycięstwa w wojnie z Iranem, gdyby Teheran w pełni otworzył Cieśninę Ormuz.Jak poinformowali urzędnicy amerykańscy, prywatnie przedstawił nawet pomysł swoim wysokim rangą współpracownikom, że jest gotów wycofać się z porozumienia nuklearnego.
Jednak osiągnięcie tego pomniejszonego celu stało się trudniejsze, gdy Iran w sobotę zażądał najwyższej jak dotąd ceny za umożliwienie swobodnego przepływu ruchu na szlaku wodnym, domagając się między innymi miliardów dolarów w formie płatności ze strony USA, wycofania wojsk amerykańskich z regionu i zakończenia blokady morskiej USA.
Autorzy zauważają, że Iran zdaje sobie sprawę z dylematu Trumpa i celowo zwiększa koszty, aby uniemożliwić mu wycofanie się w celu ratowania twarzy, biorąc pod uwagę, że Iran ma teraz wszystkie karty i kontroluje całą grę:
„Ostatnie nieprzejednane żądania Iranu dotyczące ponownego otwarcia cieśniny utrudniają prezydentowi znalezienie wyjścia z konfliktu, które pozwoliłoby mu zachować twarz” –powiedziała Mona Yacoubian, dyrektor programu Bliskiego Wschodu w Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych, waszyngtońskim think tanku.
Gregory Brew, ekspert ds. Iranu w firmie konsultingowej Eurasia Group, powiedział: „Irańczycy są przekonani, że Trump chce wycofać się z kraju i skupia się na otwarciu cieśniny, dlatego grają ostro”.
W obliczu zbliżających się wyborów uzupełniających i wciąż rosnących cen benzyny Trumpowi kończy się czas w grze w ciuciubabkę z przeciwnikiem, którego „zniszczył” już pięciokrotnie.
Teraz, gdy do wyborów parlamentarnych pozostało mniej niż trzy miesiące, a cena benzyny jest nadal znacznie wyższa niż przed wybuchem wojny pod koniec lutego, Trump szuka sposobów, by dać Amerykanom do zrozumienia, że wojna została wygrana.
Można przypuszczać, że „pył jądrowy” znów zostanie uznany za nieistotny.
Dla Iranu zwycięstwo w wojnie zapoczątkowało zupełnie nową fazę rozwoju narodowego:
Starszy doradca Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej powiedział w środę, że cała irańska broń, amunicja i sprzęt są obecnie produkowane w kraju, produkcja pocisków balistycznych przebiega szybciej, niż są odpalane, a Iran mógłby prowadzić wojnę przez lata.
Generał brygady Mohammad Reza Naghdi, starszy doradca głównodowodzącego Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, powiedział w telewizji państwowej, że „czynnikiem naszego zwycięstwa w wojnie z Ameryką jest siła naszej wiary”.
W ramach nowej doktryny Iran podobno otwiera możliwość przeniesienia wojny na „teren wroga”, co być może w pewnym sensie odzwierciedla niedawną strategię Ukrainy wobec Rosji:
Nowa doktryna wojskowa Iranu nakłada na IRGC obowiązek atakowania wroga na swoim terytorium
TABNAK, 12 sierpnia – Irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej musi być w stanie przenieść wojnę na terytorium wroga, powiedział w środę wysoki rangą dowódca, dodając, że Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej otrzymał rozkaz zbudowania potencjału do prowadzenia działań ofensywnych poza granicami kraju.
Biorąc pod uwagę rekordowo niskie poparcie w najnowszych sondażach i coraz bardziej upokarzającą opinię publiczną, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że Trumpowi uda się jeszcze naśladować Leslie Nielsena.
Były dowódca Delta Force wysuwa poważne oskarżenia: „Prawda o Ukrainie jest ukrywana”
uncut-news.ch
To, co Pete Blaber, były dowódca elitarnej jednostki amerykańskiej Delta Force, wyjaśnił w programie „Shawn Ryan Show”, należy do stwierdzeń, które cieszą się niewielkim zainteresowaniem zachodnich mediów głównego nurtu. Jego relacja rodzi fundamentalne pytania dotyczące relacjonowania wojny na Ukrainie – zwłaszcza że, według niego, opiera się ona na informacjach z najwyższych szczebli władzy.
Kim jest Pete Blaber?
Pete Blaber dorastał w Oak Park w stanie Illinois, jako jedno z dziewięciorga dzieci w irlandzkiej rodzinie katolickiej. Po ukończeniu Southern Illinois University awansował na dowódcę legendarnej jednostki Delta Force – jednej z najbardziej tajnych i potężnych jednostek specjalnych w armii amerykańskiej.
Jego misje obejmowały między innymi Panamę, Kolumbię, Somalię, Bośnię, Afganistan i Irak. Po odejściu z wojska w 2006 roku poświęcił się tematom przywództwa, zarządzania kryzysowego i bezpieczeństwa narodowego.
Blaber nie jest zatem uważany za outsidera ani zwolennika teorii spiskowych, lecz za byłego oficera wysokiego szczebla z kilkudziesięcioletnim doświadczeniem w najbardziej wrażliwych obszarach amerykańskiego aparatu wojskowego i wywiadowczego.
Blaber opisuje spotkanie w Los Angeles z czterema osobami ze swojej sieci kontaktów, z którymi utrzymywał długotrwałe kontakty: kontaktem w Departamencie Stanu USA, dwoma pracownikami agencji wywiadowczych i długoletnim kontrahentem rządowym.
Według niego, otrzymał informację, która „całkowicie go zszokowała”. Jego kontakty zapytały go, czy jest skłonny upublicznić tę informację. Blaber wyjaśnił, że się zgodził – i uważał to za swój obowiązek.
Najpoważniejsze roszczenia dotyczą strat po stronie Ukrainy.
Według jego źródeł, zginęło około 1,25 miliona ukraińskich żołnierzy . W 2025 roku średnio dziennie ginęło około 1000 żołnierzy.
Blaber nie przedstawił żadnych publicznie weryfikowalnych dowodów na poparcie tych danych. Różnią się one znacząco od szacunków rządów zachodnich i organizacji niezależnych. Gdyby jednak były choć w przybliżeniu dokładne, wskazywałoby to na katastrofę humanitarną o historycznych rozmiarach.
Dlaczego, pyta Blaber, zachodnie media o tym nie informują?
Blaber zadaje pytanie, które jego zdaniem powinien zadać sobie każdy krytyczny obserwator: Dlaczego jest tak mało rzetelnych doniesień na temat wojny na Ukrainie?
Jego odpowiedź jest jednoznaczna: jego zdaniem, całościowy opis sytuacji podważyłby oficjalną narrację Zachodu. Rządy i główne media stworzyły obraz wojny, który nie odpowiada rzeczywistości na miejscu.
Według Blabera relacja ta uwzględnia również reakcję ludności na terenach kontrolowanych przez Rosję.
Powołując się na swoje kontakty, twierdzi, że w zdobytych miastach wojska rosyjskie są często witane jak wyzwoliciele. Jednocześnie jego źródła opisują poważne nadużycia w czasie obecności ukraińskiego wojska. Ta relacja przeczy również doniesieniom wielu zachodnich mediów.
Dziennikarka Eva Karene Bartlett widzi podobieństwa
Niezależna dziennikarka Eva Karene Bartlett, która od lat relacjonuje wydarzenia w różnych strefach konfliktów i regularnie krytykuje główne zachodnie doniesienia medialne, stwierdziła, że zdaje sobie sprawę z wielu rzeczy, które sama udokumentowała w oświadczeniach Blabera.
Według jej oświadczenia, przeprowadziła liczne wywiady z cywilami, szczególnie w 2022 roku, ale także w latach następnych – m.in. w Bachmucie (Artemiwsk). Cywile ci relacjonowali, że zostali sterroryzowani przez wojska ukraińskie, a następnie wyzwoleni przez żołnierzy rosyjskich.
Bartlett krytykuje fakt, że jej doniesienia są często ignorowane na Zachodzie lub wręcz odrzucane jako rosyjska propaganda. Podkreśla jednak, że jej praca polega na dokumentowaniu relacji ludzi w terenie – niezależnie od tego, czy wpisują się one w dominującą narrację polityczną.
Administracja Trumpa, po licznych doniesieniach medialnych o pladze niedoborów broni, próbuje podjąć desperackie działania w celu jej uzupełnienia. Po tym, jak dwie wojny – na Ukrainie i konflikt z Iranem w 2026 roku – wyczerpały zapasy pocisków przechwytujących w tempie, na jakie nie udało się zbudować żadnej bazy przemysłowej w czasie pokoju, Pentagon działa z niezwykłą szybkością i niezwykłymi środkami, starając się szybko odbudować swój najważniejszy arsenał obrony powietrznej. Pod koniec lipca armia amerykańska przyznała firmie Lockheed Martin wieloletni kontrakt na produkcję pocisków PAC-3 o wartości około 53,9 miliarda dolarów, będący częścią ram mających na celu zwiększenie rocznej produkcji pocisków przechwytujących PAC-3 Missile Segment Enhancement (MSE) z około 600 do 2000 do 2030 roku. Jest to jedno z największych zobowiązań w zakresie produkcji pocisków w historii Stanów Zjednoczonych.
Jest tylko jeden drobny problem, którego kontrakt nie może rozwiązać samymi pieniędzmi – system naprowadzania PAC-3 – element, który sprawia, że pocisk przechwytujący typu hit-to-kill faktycznie trafia – opiera się na dwóch metalach ziem rzadkich, których dostawy są niemal w całości kontrolowane przez Chiny. Waszyngton naciska na swoich producentów broni, aby wyprodukowali ponad trzykrotnie więcej broni, której najbardziej niezastąpione komponenty znajdują się na samym końcu łańcucha dostaw przebiegającego przez Pekin. Ambicje i podatność na ataki rosną jednocześnie i zmierzają w kierunku kolizyjnym.
Sygnał popytu jest realny i ogromny
Zacznijmy od tego, skąd ta presja. Wojna z Iranem to wojna obrony powietrznej, a jej koszty w zakresie pocisków przechwytujących są rujnujące. Analiza Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych oszacowała, że Stany Zjednoczone zużyły podczas konfliktu około dwie trzecie swojego przedwojennego arsenału pocisków przechwytujących Patriot. Lockheed dostarczył zaledwie około 620 pocisków przechwytujących PAC-3 MSE w całym 2025 roku – około 1,7 pocisku dziennie dla całej globalnej sieci baterii sojuszniczych. W porównaniu ze współczesnymi wskaźnikami zużycia bojowego, to nie jest linia produkcyjna, to strużka. Wyobraź sobie starszego mężczyznę z powiększoną prostatą, który próbuje się wysikać. Kropla, kropla, kropla.
Rząd rzucił więc na ten problem całą siłę reformy zamówień. W styczniu Pentagon i Lockheed podpisały siedmioletnie „transformacyjne partnerstwo”, aby zwiększyć zdolność produkcyjną pocisków PAC-3 MSE do około 2000 rocznie. Zapotrzebowanie zagraniczne jest wyższe niż zapotrzebowanie USA – jedno zatwierdzenie Departamentu Stanu w styczniu 2026 roku umożliwiło potencjalną sprzedaż Arabii Saudyjskiej 730 pocisków przechwytujących o wartości 9 miliardów dolarów. Pentagon jednocześnie podjął działania w celu czterokrotnego zwiększenia produkcji pocisków przechwytujących THAAD i zawarł równoległe umowy z firmami L3Harris i Northrop Grumman na dostawę napędów. Sygnał popytu, jak ujął to jeden z analityków CSIS, jest „ogromny”. [A szmal za nim… uśśś. więc dadzą sobie na pewno radę. md]
Właśnie dlatego podatność materiału na uszkodzenia jest tak niebezpieczna. Nie da się potroić mocy produkcyjnej broni, jeśli nie można zabezpieczyć garści gramów specjalnego materiału magnetycznego, którego potrzebuje każda jednostka – a to właśnie tego materiału Stany Zjednoczone nie kontrolują.
Dwa elementy, jeden poszukiwacz i niemal całkowity monopol Chin
Rozkładając przechwytywacz PAC-3 na komponenty, które nim sterują, zależność od pierwiastków ziem rzadkich staje się konkretna, a nie abstrakcyjna.
Głowica naprowadzająca przechwytywacza – głowica naprowadzająca, która śledzi zbliżanie do nadlatującej głowicy – opiera się na magnesach samarowo-kobaltowych (SmCo) do naprowadzania i celowania. SmCo nie jest tu preferencją, lecz wymogiem. Magnesy te zachowują swoją siłę magnetyczną w ekstremalnych temperaturach generowanych w fazie końcowej lotu, w których bardziej powszechny magnes neodymowy zacząłby się rozmagnesowywać. Ten sam materiał samarowo-kobaltowy skupia wiązkę mikrofal w rurach fali bieżącej naziemnego radaru Patriota. Przesuwniki fazowe radaru, które elektronicznie sterują wiązką po niebie, są dostrojone za pomocą itru – a konkretnie itrowo-żelazowo-granatowego.
Samar i itr to dwa pierwiastki ziem rzadkich, które są sednem tej historii. Chiny mają w nich niemal całkowitą władzę.
Sytuacja z itrem jest poważna: w latach 2020–2023 Chiny dostarczały 93% amerykańskiego importu itru. Samar jest gorszy w subtelniejszy sposób – problemem nie jest surowa ruda, ale separacja i rafinacja ciężkich pierwiastków ziem rzadkich na użyteczny materiał, a w tym obszarze dominacja Chin zbliża się do monopolu. Do 2023 roku Chiny odpowiadały za około 99% światowego przetwarzania ciężkich pierwiastków ziem rzadkich; jedyny znaczący konkurent, rafineria w Wietnamie, został unieruchomiony z powodu sporu podatkowego, co w efekcie pozostawiło Chiny jako jedyne źródło. Stany Zjednoczone obecnie praktycznie nie posiadają żadnych krajowych zdolności separacji ciężkich pierwiastków ziem rzadkich i są oceniane przez rząd USA oraz źródła akademickie jako w 100% zależne od importu netto gotowych magnesów ziem rzadkich.
Zarówno samar, jak i itr znajdują się na chińskiej liście kontroli eksportu – dodanej w kwietniowej transzy siedmiu średnich i ciężkich pierwiastków ziem rzadkich, a wzmocnionej w styczniu 2026 roku, kiedy Pekin zaostrzył kontrole dotyczące związków samaru. To paradoks w jednym zdaniu: rząd nakazuje trzykrotne zwiększenie produkcji broni, której naprowadzanie i radar zależą od dwóch elementów, które strategiczny konkurent może dowolnie ograniczać.
Chiny już pokazały, że pociągają za dźwignię
To nie jest teoretyczne ryzyko, które mogłoby mieć znaczenie w przypadku jakiegoś przyszłego kryzysu. Pekin już zademonstrował zarówno gotowość, jak i mechanizm.
Wprowadzenie przez Chiny kontroli w kwietniu 2025 roku nie przyniosło czystego embarga, lecz coś bardziej sprytnego: nieautomatyczny system licencjonowania z nominalnymi terminami przeglądu, które rutynowo rozciągają się w nieskończoność. Spośród setek licencji eksportowych złożonych po kwietniu 2025 roku, tylko około jedna czwarta została zatwierdzona w kolejnych miesiącach. Opóźnienie jest bronią – niepewność w łańcuchu dostaw narzucona bez formalnej deklaracji wojny handlowej, która mogłaby wywołać odwet. Według prezesa jedynego amerykańskiego producenta magnesów samarowo-kobaltowych, do lata 2025 roku Chińczycy po prostu trzymali swoje zapasy i ich nie uwalniali.
Podczas samego konfliktu irańskiego dało to Pekinowi cichą dźwignię nad zdolnością Ameryki do utrzymania wystrzeliwanych przez nią pocisków przechwytujących. Chiny kontrolują około 85–90% światowego wydobycia metali ziem rzadkich i produkują blisko 90% światowej produkcji magnesów o wysokiej wydajności. W efekcie mogą wpływać na tempo uzupełniania zapasów obrony przeciwlotniczej USA i sojuszników jedynie poprzez tempo przetwarzania dokumentów licencyjnych.
Czas, z którym ściga się Pentagon
Waszyngton zdaje sobie sprawę z pułapki, a dotychczasowe reakcje pokazują, jak trudno się z niej wydostać. Nowe przepisy dotyczące Federalnego Dodatku do Regulacji Zamówień Obronnych (DFARS) mają skutecznie uniemożliwić stosowanie materiałów ziem rzadkich pochodzenia chińskiego w amerykańskich systemach uzbrojenia począwszy od 2027 roku. Na papierze to jest rozwiązanie. W praktyce prowadzi to do kolejnej kolizji: produkcja PAC-3 ma przyspieszyć dokładnie w momencie, w którym łańcuch dostaw ma zostać oczyszczony z chińskich materiałów, od których obecnie jest zależny. To kolejny przykład biurokratycznej prawej ręki, która nie wie, co robi lewa ręka.
Budowa alternatywy zajmuje lata, a nie kwartały. Istnieją krajowe wysiłki – powołano się na ustawę o produkcji obronnej (Defense Production Act), zarządzenia wykonawcze usprawniły proces wydawania pozwoleń na wydobycie minerałów, a Departament Obrony (DoD)/DoW sfinansował krajową fabrykę magnesów – ale uruchomienie fabryki nie oznacza od razu kwalifikowanej, wojskowej jakości produkcji samaru, kobaltu i itru. Wcześniejsze próby podkreślają tę trudność: poprzednia administracja próbowała uruchomić krajową produkcję samaru w 2022 roku, ale MP Materials, największy amerykański wydobywca metali ziem rzadkich, doszedł do wniosku, że rynek jest po prostu zbyt mały, aby uzasadnić taką inwestycję. Ciężka separacja metali ziem rzadkich, metalurgia magnesów i cykle kwalifikacyjne dla komponentów obronnych to możliwości, których nie da się wyczarować w czasie wojny. Jak dosadnie ujęto w jednej z analiz problemu: te możliwości wymagają długoterminowych inwestycji i nie da się ich stworzyć z dnia na dzień.
To jest strategiczna nić. Harmonogram produkcji pocisków przechwytujących mierzy się w dwóch do czterech lat potrzebnych na uruchomienie nowych linii produkcyjnych. Harmonogram niezależności łańcucha dostaw mierzy się w pięciu do dziesięciu lat, które realistycznie zajmują zbudowanie rafinerii metali ziem rzadkich i produkcji kwalifikowanych magnesów od niemal całkowitego uruchomienia. Harmonogram zagrożenia – tempo, w jakim Patrioty są zużywane w kolejnym konflikcie – mierzy się w dniach. Te trzy elementy nie pokrywają się.
Podsumowanie
Kontrakt o wartości 53,9 miliarda dolarów zapewnia moce produkcyjne, narzędzia, pracowników i pewność planowania. Nie może jednak, przynajmniej na razie, zapewnić suwerenności nad dwoma pierwiastkami ziem rzadkich – samarem i itrem – bez których głowica i radar PAC-3 nie mogą działać.
Dopóki Stany Zjednoczone nie będą w stanie samodzielnie oddzielać ciężkich pierwiastków ziem rzadkich i wytwarzać na masową skalę własnych magnesów samarowo-kobaltowych o jakości wojskowej, każdy wzrost produkcji Patriota po cichu zwiększa amerykański popyt na materiały, które ostatecznie trafiają do chińskich rafinerii i na chińskie licencje eksportowe.
Potrojenie mocy broni, której nie można w pełni pozyskać, nie jest tym samym, co potrojenie broni, którą faktycznie można wystawić. Pentagon ma rację, przeładowując broń. Ale dopóki problem z magnesami nie zostanie rozwiązany, Waszyngton buduje większy silnik, podczas gdy strategiczny konkurent odmawia sprzedaży paliwa do jego zasilania.
Dziś nagrałem pięć podcastów, ale Nima jest jedynym, który umieścił swój na YouTube (jeden z najciężej pracujących ludzi w świecie podcastów):
Według raportu Wall Street Journal, powołującego się na amerykańskich urzędników, prezydent Trump prywatnie rozważał możliwość ogłoszenia zwycięstwa nad Iranem i zakończenia wojny bez zawarcia umowy nuklearnej .
Według doniesień Trump powiedział swoim wysoko postawionym współpracownikom, że jeśli USA będą w stanie kontrolować irański program nuklearny i zostanie przywrócony ruch przez Cieśninę Ormuz, będzie skłonny przedłużyć zawieszenie broni „na czas nieokreślony” i de facto ogłosić zakończenie konfliktu.
Podczas ostatnich spotkań Trump wyraził przekonanie, że Iran „prawdopodobnie nie będzie w stanie wznowić prac nad programem nuklearnym” po tym, jak operacja Midnight Hammer spowodowała poważne szkody w irańskiej infrastrukturze nuklearnej w czerwcu 2025 roku. Uważa, że amerykański wywiad wykryłby wszelkie irańskie próby odbudowy, a groźba dalszych amerykańskich ataków „służyłaby jako trwały środek odstraszający”.
Kluczowym warunkiem Trumpa zakończenia wojny jest zgoda Iranu na pełne otwarcie Cieśniny Ormuz dla żeglugi międzynarodowej. W zamian urzędnicy oczekują, że Trump zniesie blokadę morską irańskich portów przez USA.
Według „Wall Street Journal” urzędnik Białego Domu stwierdził, że Stany Zjednoczone „zrealizowały wszystkie swoje cele militarne wobec Iranu”, a prezydent skupia się teraz na „zabezpieczeniu przepływu światowej energii przez Cieśninę Ormuz”. Doniesienia sugerują, że Trump jest cierpliwy i można się spodziewać, że przetrwa najnowsze dyplomatyczne perturbacje, zwłaszcza dopóki ceny gazu pozostaną na obecnym poziomie.
Załóżmy, że ten raport WSJ jest dokładny (co jest dużym, mało uzasadnionym założeniem). Prezydent Trump wciąż żyje w świecie fantazji. Pomimo niedawnych wybuchów oburzenia na temat bombardowania irańskich obiektów nuklearnych, wydaje się teraz zadowolony z powrotu do swojej pierwotnej deklaracji z czerwca 2025 roku, że irański program nuklearny został unicestwiony. Proszę mnie uznać za sceptycznego. Jednakże, jeśli Trump jest skłonny przyjąć takie założenie, to usuwa jeden punkt z listy negocjacyjnej… Do niedawna Stany Zjednoczone, za pośrednictwem pakistańskich mediatorów, naciskały na Iran, aby omówił irański program nuklearny, zanim zajmie się zniesieniem blokady i sankcji oraz odmrożeniem aktywów. Iran ze swojej strony nalegał na odwrotne stanowisko: tj. zniesienie blokady i sankcji, odmrożenie aktywów i zaakceptowanie suwerenności Iranu nad Zatoką Perską.
Jeśli decyzja Trumpa o ogłoszeniu zwycięstwa i zakończeniu wojny zależy od Iranu, „całkowitego ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz dla żeglugi międzynarodowej ”, to szanse na porozumienie są nikłe. Iran zgodzi się na zezwolenie statkom na tranzyt przez Cieśninę Ormuz wyłącznie zgodnie z wytycznymi Urzędu Zatoki Perskiej (Persian Gulf Strait Authority) wydanymi 22 kwietnia. Na początku maja Najwyższa Rada Bezpieczeństwa Narodowego i inne irańskie organy publicznie potwierdziły utworzenie i rolę PGSA. Rozpoczęła ona administrowanie systemem opartym na zezwoleniach, wymagającym od statków złożenia szczegółowej „Deklaracji Informacji o Statku” (obejmującej własność, ubezpieczenie, załogę, ładunek itp.) przed uzyskaniem zezwolenia. Opłaty za „usługi specjalistyczne” były częścią planowanego mechanizmu. Iran nie zamierza ustąpić w tej kwestii.
Artykuł w WSJ wskazuje na główny powód obaw Trumpa: krajową cenę benzyny. Wielokrotnie podkreślałem w kilku ostatnich podcastach, że globalny niedobór oleju napędowego i paliwa lotniczego będzie się pogłębiał z każdym tygodniem. Ponadto, jak wspomniałem w niedawnym artykule, zniszczenia infrastruktury naftowo-gazowej w Zatoce Perskiej oraz wyjazd personelu konserwacyjnego i naprawczego z państw arabskich Zatoki Perskiej, a także zniszczenie magazynów części zamiennych potrzebnych do naprawy uszkodzeń terminali naftowo-gazowych, sprawią, że niedobór oleju napędowego i paliwa lotniczego będzie się utrzymywał przez kilka miesięcy, a może nawet dłużej.
Obecnie uwaga Trumpa wydaje się być bardziej skupiona na listopadowych wyborach parlamentarnych niż na prowadzeniu nowej kampanii rakietowej i bombardowań Iranu. Chociaż Iran ostrzelał co najmniej pięć statków próbujących przepłynąć przez Kanał Omański w Cieśninie Ormuz bez podporządkowania się protokołowi PGSA, Donald Trump nie nakazał żadnych nowych ataków na cele irańskie, pomimo wcześniejszych obietnic, że będzie atakował Iran za każdym razem, gdy taki incydent się wydarzy.
Myślę, że w administracji Trumpa narastają obawy dotyczące potencjalnego globalnego kryzysu gospodarczego, jeśli Zatoka Perska pozostanie zamknięta, zwłaszcza jeśli sytuacja utrzyma się do września. I to jest prawdopodobnie główny czynnik skłaniający Trumpa do powtórzenia zakończenia operacji „Rough Rider”… czyli ogłoszenia zwycięstwa i odejścia.
Nima i ja rozmawialiśmy o szalonych wywodach Bibiego Netanjahu na temat samodzielnego ataku na Iran:
Mario był dziś chory, więc miałem okazję spędzić trochę czasu z Brandonem Weichartem:
Moja rozmowa z Sabby Sabs zaczyna się po dwóch godzinach:
Sulaiman i ja rozmawialiśmy o twierdzeniu Ansar Allah, że ZEA chce zbudować nowe porty w Jemenie, aby zaszkodzić Chinom:
Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie i komentowanie
Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów wzywa do wyjścia z wojny z Iranem i ostrzega, że eskalacja przyniesie odwrotny skutek.
Tyler Durden przez ZeroHedge
Autorstwa Tylera Durdena
W ramach dalszego sygnału rosnącej presji na prezydenta Trumpa, aby wycofał siły amerykańskie z trwającej pięć miesięcy, nieudanej wojny z Iranem, najwyższy rangą generał USA, ściśle współpracując z innymi doradcami Trumpa, jasno dał do zrozumienia, że dalsze osłabianie arsenału Pentagonu raczej nie zmieni stanowiska Iranu, a eskalacja najprawdopodobniej przyniesie odwrotny skutek – podało CNN w piątek wieczorem, powołując się na „źródła zaznajomione ze sprawą”.
Według źródeł CNN, przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, generał Dan Caine, prowadzi nieformalne rozmowy z członkami gabinetu – w tym z dyrektorem CIA Johnem Ratcliffe’em, sekretarzem stanu Marco Rubio i wiceprezydentem J.D. Vance’em – aby upewnić się, że przed spotkaniem z Trumpem uzyskają oni wspólne, jasne zrozumienie sytuacji wojskowej. Podsumowując, jedno ze źródeł stwierdziło: „Caine szuka wyjścia”.
Podczas lipcowego przesłuchania w Kongresie Caine powiedział: „Siła powietrzna ma swoje granice”. Generał, nazywany „Razin Caine”, podobno powtórzył tę przestrogę podczas zakulisowych rozmów z podobnie myślącymi urzędnikami, którzy uważają, że masowa eskalacja ataków USA na Iran może mieć katastrofalne skutki dla regionu i interesów USA. „Tak naprawdę niewiele zostało do uderzenia, ponieważ to gra w »uderzanie kreta« z dronami i wyrzutniami rakiet . Bombardowanie elektrowni miałoby o wiele poważniejsze konsekwencje publiczne” – powiedziało jedno ze źródeł. Inni sugerowali, że atak na irańską infrastrukturę prawdopodobnie jeszcze bardziej zjednoczyłby obywateli kraju po stronie rządu – nawet bardziej niż wojna.
W zeszły weekend armia amerykańska wydawała się gotowa do realizacji groźby Trumpa o przeprowadzeniu „największego ataku od czasów II wojny światowej”, ale odwołał on atak – przynajmniej częściowo z powodu głębokich obaw wyrażonych przez saudyjskiego następcę tronu, księcia Mohammeda bin Salmana. Iran obiecał siać chaos w całym regionie Zatoki Perskiej. „Jedynymi siłami, które poparły tę operację, były siły CENTCOM” – powiedziało źródło, odnosząc się do Centralnego Dowództwa Pentagonu, które nadzoruje operacje na Bliskim Wschodzie. Źródło wskazało również, że Izrael również dąży do eskalacji wojny.
Tłumaczenie „X” : Amerykańska społeczność wywiadowcza oceniła to i konsekwentnie o tym informowała. Niestety, to rząd Izraela i jego lobbyści przekonali prezydenta, że Iran będzie równie łatwy w obsłudze jak Wenezuela.
Słyszymy teraz, że Stany Zjednoczone nie oczekiwały zamknięcia Cieśniny Ormuz przez Iran ani nie przewidywały irańskich ataków na państwa Zatoki Perskiej. Serio? Czy to była porażka wywiadu, błędna interpretacja odstraszania, czy po prostu strategiczna naiwność?
„Myślę, że to po prostu jego sposób na ochronę wojska”, powiedziało jedno ze źródeł o kampanii ostrzegawczej Caine’a. Pięciomiesięczna wojna prowadzona przez Trumpa i Netanjahu przeciwko Iranowi nie tylko kosztowała życie co najmniej 18 amerykańskich żołnierzy i raniła ponad 600 innych, ale także poważnie uszczupliła amerykański arsenał. Odnosząc się do Army Tactical Missile Systems (ATACMS) i Precision Strike Missiles (PrSM), dwa źródła powiedziały w tym tygodniu agencji Reuters , że „Waszyngton zużył praktycznie całą tę broń ” , co dodatkowo potwierdziło wcześniejsze doniesienia medialne i badania think tanków, które biły na alarm w sprawie malejących zapasów amunicji. Nie tylko broń ofensywna się kończy: malejące zapasy pocisków przeciwlotniczych są również poważnym problemem, szczególnie dla państw Zatoki Perskiej, które prawdopodobnie stanęłyby w obliczu niszczycielskiego kontrataku Iranu w przypadku kolejnej ofensywy USA na dużą skalę przeciwko Iranowi.
Wcześniej w tym roku, źródło skrytykowało Caine’a za to, że nie ostrzegł Trumpa stanowczo o pułapkach konfliktu z tak dobrze wyposażonym i geologicznie chronionym przeciwnikiem. „Zdecydowanie się powstrzymuje” powiedziało wówczas źródło, dodając, że Caine był znacznie bardziej otwarty wobec swoich kolegów wojskowych niż wobec swojego naczelnego dowódcy. Teraz Caine wydaje się zajmować twardą linię . Pomimo ostrzeżeń o kurczącym się arsenale Iranu, Caine podobno zapewnił Trumpa, że jeśli nakaże masową eskalację, Pentagon może spowodować znaczne zniszczenia w całym Iranie. Jednak prawdopodobnie nie zachwieje to kontrolą Iranu nad Cieśniną Ormuz, nie mówiąc już o istotnym wpływie na sytuację nuklearną, która od dziesięcioleci jest oszukańczo wykorzystywana jako pretekst do wojny .
Tłumaczenie „X” : NOWOŚĆ: CNN przygotowała serię klipów pokazujących, jak premier Izraela Netanjahu ostrzega od 1996 r., że Iran stoi na skraju opracowania broni jądrowej.
Chociaż Donald Trump upiera się, że Cieśnina Ormuz jest otwarta, tak nie jest. Nie ma bezpośrednich rozmów między Iranem a przedstawicielami USA. W rzeczywistości wygląda na to, że pakistańska próba mediacji nie przynosi rezultatów. Iran rozmawiał z Omanem, ale rozmowy te – pomimo zapewnień o postępach – najwyraźniej utknęły w martwym punkcie.
Iran zaktualizował swoje żądania, które Stany Zjednoczone muszą zaakceptować, jeśli chcą, aby Cieśnina Ormuz znów działała w pełnym zakresie:
„Dopóki Ameryka nie zmieni swojego zachowania, Cieśnina Ormuz nie zostanie otwarta.
Korygowanie zachowania oznacza:
Nigdy nie groź Iranowi żadnym językiem i nie obrażaj świętości tego narodu.
Zakończyć wojnę i agresję przeciwko Iranowi i jego sojusznikom w Libanie, Palestynie, Jemenie i Iraku na zawsze.
Znieść blokadę morską i wycofać amerykańskie siły morskie i powietrzne z obszaru otaczającego Iran.
Zapłacić odszkodowania za dwie agresywne wojny przeciwko Iranowi.
Znieść okrutne i bezprawne sankcje wobec narodu irańskiego.
Bezwarunkowo uwolnić zamrożone i skradzione aktywa narodu irańskiego.
Takie są żądania narodu irańskiego, który od 160 dni nieprzerwanie przebywa na placach i ulicach.
Niektórzy na Zachodzie traktują te żądania jak coś nowego. Nie są. Przypomnę, że na początku kwietnia 2026 roku (około 6 kwietnia) Iran przedstawił Stanom Zjednoczonym 10-punktową propozycję (nazywaną czasem planem pokojowym lub kontrpropozycją). Została ona przekazana za pośrednictwem Pakistanu, który pełnił rolę mediatora. Stanowiło to odpowiedź na wcześniejszą 15-punktową propozycję USA. Irańskie media państwowe i późniejsze relacje podsumowały kluczowe elementy; w tamtym czasie nie opublikowano pełnego, oficjalnego tekstu w języku angielskim każdego punktu, ale spójne relacje z głównych żądań obejmowały następujące:
Stała gwarancja nieagresji, że Iran (i powiązane fronty) nie zostaną ponownie zaatakowane.
Dalsza koordynacja/kontrola ze strony Iranu lub protokół bezpiecznego tranzytu przez Cieśninę Ormuz (w niektórych wersjach wspominano o opłatach lub ustaleniach z udziałem Omanu).
Zakończenie działań wojennych przeciwko regionalnym sojusznikom Iranu/„Osi Oporu” (w tym w Libanie).
Pełne lub szerokie złagodzenie sankcji USA/Zachodu (podstawowych i wtórnych).
Wygaśnięcie stosownych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ i Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.
Uwolnienie zamrożonych irańskich aktywów.
Odszkodowania lub finansowanie odbudowy zniszczeń wojennych.
Powiązane postanowienia dotyczące bezpieczeństwa i nieingerencji.
Iran twardo podtrzymuje swoje żądania. Nadal sceptycznie podchodzę do tego, czy Donald Trump zgodzi się na te warunki. W rzeczywistości, jak donoszą źródła, Trump zdecydował się na rozpoczęcie nowej kampanii bombardowań i ataków rakietowych, pomimo ostrzeżeń Przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, że zapasy rakiet w USA są niebezpiecznie niskie. Pracownicy CENTCOM, którzy myśleli, że będą mieli długi weekend, zostali podobno wezwani z powrotem do pracy, aby dokończyć planowanie nowej rundy ataków.
Myślę, że sekretarz skarbu USA Scott Bessent jest dobrym barometrem tego, co myśli Trump. W czwartek, 7 sierpnia, ogłosił nowe sankcje Departamentu Skarbu/OFAC wymierzone w wykorzystywanie przez Iran aktywów cyfrowych, publikując informację, że reżim ten wykorzystuje wymianę aktywów cyfrowych do prania miliardów dolarów, utrzymywania tajnego dostępu do międzynarodowych systemów finansowych i wspierania Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Powiedział:
W obliczu gospodarki w stanie swobodnego spadku i inflacji sięgającej trzycyfrowych wartości, reżim desperacko potrzebuje gotówki. Departament Skarbu będzie ścigał i likwidował nielegalne sieci finansowe, które utrzymują reżim na powierzchni, niezależnie od tego, czy są to dolary, riale czy kryptowaluty.
Przedstawił to jako dowód na skuteczność swojej kampanii „Economic Fury”. Jeśli to właśnie Bessent mówi Trumpowi, to prawdopodobnie Trump rozważa plan CENTCOM dotyczący kolejnej intensywnej kampanii bombardowań, pomimo że Cooper podobno pod koniec lipca doradził Białemu Domowi i Pentagonowi wstrzymanie bombardowań wokół Cieśniny Ormuz. Jego argument sprowadzał się do tego, że kampania napotkała mur malejących korzyści. Powiedział urzędnikom administracji, że większość wyznaczonych celów wojskowych w regionie Cieśniny Ormuz została już zaatakowana, pozostawiając stosunkowo niewiele celów do zdobycia.
Pomimo tego ostrzeżenia, CNN i Jerusalem Post poinformowały, że CENTCOM opracował plan intensywnego bombardowania na jeden lub dwa tygodnie, mający na celu zniszczenie pozostałych irańskich zdolności rakietowych. Zbiega się to z nietypowym, crowdsourcingowym e-mailem CENTCOM, w którym prosi żołnierzy o „nowe kreatywne i niekonwencjonalne sposoby” wywierania presji na Iran – sygnał, że dowództwo rozważa różne opcje.
Mnóstwo sprzecznych sygnałów. Nie mogę wykluczyć, że Trump wyda rozkaz kolejnego niespodziewanego ataku w nadziei, że zmusi to Iran do kapitulacji. Jak myślisz, co zrobi Trump?
Nima i ja omówiliśmy obecną sytuację w Zatoce Perskiej:
Mario i ja spędziliśmy sporą część naszej godziny na dyskusjach na temat nowego paktu obronnego Mekki:
Zapytałem Sulaimana o jego zdanie na temat znaczenia zorganizowania w Mekce ceremonii podpisania traktatu przez Arabię Saudyjską, Pakistan i Turcję:
Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie i komentowanie.
Raytheonsponsoruje organizację Girl Scouts of America.BAESystems czyta waszym maluchom ich ulubione bajki. A Lockheed Martin finansuje konkursy matematyczne oraz te poświęcone naukom ścisłym i technicznym (tzw. STEM – Science, Technology, Engineering, Mathematics) dla dzieci. Odbywa się to z wielką pompą, rzekomo po to, by zmotywować dzieci i zainspirować je do rozwijania pasji do nauki. W rzeczywistości jednak firmy te próbują wyczyścić swój wizerunek i zwerbować kolejne pokolenie, by stało się trybikami w kompleksie militarno-przemysłowym.
Tymczasem produkty tych instytucji są wykorzystywane na całym świecie przez Stany Zjednoczone i Izrael dopopełniania zbrodni wojennych – w Iranie, Jemenie, Palestynie i nie tylko – wymierzonych w dzieci.
MintPress zgłębia mroczny świat firm zbrojeniowych, które uczą dzieci, jak bombardować inne dzieci.
NORMALIZACJA WOJNY WŚRÓD DZIECI
Kiedy wielu Amerykanów myśli o firmie Raytheon (obecnie oficjalnie działającej pod nazwą RTX Corporation), nie wyobrażają sobie rakiet ani pocisków manewrujących; myślą o matematyce. Od dziesięcioleci ten drugi co do wielkości producent broni na świecie finansuje szerokie grono organizacji, których celem jest rozbudzanie zainteresowania dzieci przedmiotami z zakresu STEM.
Od 2009 roku Raytheon jest głównym sponsorem MATHCOUNTS, organizacji non-profit, która oferuje ciekawie zaprojektowane programy matematyczne dla uczniów szkół gimnazjalnych we wszystkich stanach USA, a także organizuje konkursy matematyczne mające na celu wyłonienie najzdolniejszych dzieci w Ameryce.
W roku 2005, firma Raytheon uruchomiła program MathMovesU, którego celem, jak sama twierdzi, jest „zainspirowanie uczniów szkół średnich do zainteresowania się matematyką i naukami ścisłymi”. Oprócz dostarczanych materiałów firma przeznaczyła również miliony na stypendia, dotacje i nagrody dla tysięcy uczniów, nauczycieli i wolontariuszy.
Z kolei jej objazdowa wystawa „MathAlive!” obiecuje – w dość przestarzałym stylu marketingowym – przenieść matematykę do świata ekstremalnych wrażeń(„2theXtreme”).Wystawa„MathAlive!”odwiedziła również kilka krajów Azji Zachodniej, w tym Katar, Kuwejt, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Arabię Saudyjską – wszystkie te państwa należą do największych nabywców technologii zbrojeniowej firmy Raytheon.
Firma od dawna współpracuje również z organizacją Girl Scouts of the United States of America (GSUSA). Na przykład w 2017 roku uruchomiła pierwszy ogólnokrajowy program informatyczny GSUSA oraz konkurs cyberbezpieczeństwa dla dziewcząt ze szkół średnich i liceów.
„Należy przyspieszyć postępy w zakresie dywersyfikacji kadry pracowniczej w dziedzinie STEM… W czasach, gdy technologia zmienia sposób, w jaki żyjemy i pracujemy, możemy – i powinniśmy – wskazać młodym kobietom jasną ścieżkę do odgrywania aktywnej roli w tej transformacji” – powiedział Thomas A. Kennedy, ówczesny dyrektor generalny Raytheon; „Dzięki wspólnym działaniom Raytheon i Girl Scouts pomogą dziewczętom zbudować pewność siebie, aby mogły postrzegać siebie jako inżynierki robotyki, analityczki danych i specjalistki ds. cyberbezpieczeństwa, które stworzą lepszą przyszłość”.
Firma Raytheon stała się również liderem projektu GSUSA pod nazwą „Think Like a Programmer” („Myśl jak programista”), który zachęca dziewczęta do zgłębiania świata sztucznej inteligencji i cyberbezpieczeństwa; opracowała też wiele odznak dotyczących programowania dostępnych dla harcerek.
GSUSA wydaje się być dumna z tej współpracy. Na swojej stronie internetowej przedstawia sylwetkę jednej z byłych harcerek, która obecnie pracuje w firmie Raytheon, jako przykład sukcesu i wzór do naśladowania. Artykuł zawiera przewodnik krok po kroku oraz listę wskazówek dla tych, którzy chcą pójść w jej ślady.
Nie jest zaskoczeniem, że firma Raytheon ściśle współpracuje w tych kwestiach również z amerykańskimi siłami zbrojnymi, tworząc cztery nowe „centra innowacji” w dziedzinie STEM we współpracy z organizacją Boys & Girls Clubs of America w stanach Michigan, Oklahoma, Kolorado oraz w Waszyngtonie – wszystkie w pobliżu baz wojskowych.
Chociaż niektórych może zaskakiwać bliskość relacji między organizacją dziecięcą a producentem broni, warto pamiętać, że ruch skautowski został pierwotnie założony przez generała porucznika Roberta Baden-Powella jako pomostprowadzący chłopców do służby wojskowej. Baden-Powell był głęboko zaniepokojony tym, że angielscy chłopcy nie będą wystarczająco sprawni fizycznie, by walczyć za swój kraj w ewentualnych przyszłych wojnach, i stworzył organizację, która miała ich do tego przygotować zarówno fizycznie, jak i psychicznie.
Kirsten Bayes z organizacji „Campaign Against the Arms Trade” pozostała jednak sceptyczna wobec prób firmy Raytheon mających na celu poprawę jej wizerunku oraz szkolenie kolejnego pokolenia producentów broni. „Uważamy, że dla firm zbrojeniowych nie powinno być miejsca w szkołach ani na uczelniach, a już na pewno nie powinny one współpracować z organizacjami charytatywnymi zajmującymi się edukacją dzieci” – powiedziała w rozmowie z MintPress, dodając:
„Szkoły i inne placówki edukacyjne powinny być miejscami, w których dzieci mogą się uczyć, dorastać i w pełni rozwijać swój potencjał. Nie powinny one służyć jako pole rekrutacyjne, pozwalające firmom zbrojeniowym na wybielanie ich działalności”.
LOCKHEED MARTIN
Raytheon bynajmniej nie jest jedynym gigantem zbrojeniowym, który bezpośrednio kieruje swoją ofertę do amerykańskiej młodzieży. Lockheed Martin organizuje CYBERQUEST – coroczny konkurs dla uczniów szkół średnich, który zachęca młodzież do wyboru kariery w dziedzinie wywiadu i cyberbezpieczeństwa. W roku 2026, konkurs odbył się w 11 lokalizacjach w całym kraju, a także w formie wirtualnej na całym świecie. Ten gigant zbrojeniowy oferuje programy stażowe dla uczniów szkół średnich, mające na celu przyspieszenie wejścia najzdolniejszych młodych umysłów w Ameryce na ścieżki kariery w sektorze obronnym. Każdego roku Lockheed Martin zatrudnia tysiące młodych stażystów i twierdzi, że 60% z tych kandydatów otrzymuje następnie zatrudnienie w firmie.
Sponsoruje również dni „młodych umysłów w akcji”, organizując praktyczne eksperymenty, w których dzieci mogą się bawić, w tym eksperymenty z tzw. rakietami butelkowymi i nie tylko.
Uniwersytety stanowią kluczowe źródło rekrutacji. Korporacja przeznacza ogromne kwoty na przyciąganie najlepszych talentów, m.in. organizując „Lockheed Martin Day” w kilkunastu uczelniach w całym kraju, gdzie rekruterzy firmy mają wstęp na kampusy, by zachwycić studentów pokazami wirtualnej rzeczywistości, symulatorami lotu, a nawet lądowaniem helikopterów bezpośrednio na trawnikach uczelni.
Lockheed Martin nawiązał współpracę partnerską z kilkoma czołowymi uczelniami. Na przykład darowizna w wysokości 1,5 miliona dolarów przekazana Uniwersytetowi Teksańskiemu w Arlington zaowocowała zmianą nazwy jednego z budynków na „Lockheed Martin Career Development Center”.
Firma podkreśla swoją reputację jako bezpiecznego miejsca dla kobiet i pracowników LGBT i regularnie plasuje się na listach najlepszych pracodawców jak chodzi o tzw. inkluzywność. Jedną z kobiet, której profil przedstawia sama firma, jest Haley, która jako dziewczynka marzyła o zostaniu wynalazczynią. „Jako dziecko” – piszą – „Haley nie rozstawała się z notesem, w którym szkicowała swoje pomysły i wynalazki. Na okładce napisała: »Sposób Haley na lepsze życie«. Jej najlepszy pomysł? – Samoskładająca się choinka bożonarodzeniowa, sprytnie nazwana »Merry, Bright and Boxed«, która miała usprawnić sprzątanie po świętach”. Dziś, ta dziewczynka, która marzyła o uczynieniu świata lepszym miejscem, jest inżynierem ds. pocisków oraz systemów kierowania ogniem w firmie Lockheed Martin – opracowującym broń, która pozwala sprawnie zabijać ludzi na całej planecie.
PROGRAMY KIEROWANE DO MAŁYCH DZIECI
Również firma Boeing opracowała szereg projektów skierowanych do małych dzieci. Jej program „Engineering is Elementary” jest przeznaczony dla dzieci w wieku przedszkolnym oraz uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych i – podobnie jak programy firm Raytheon i Lockheed Martin – ma na celu nakierowanie młodych umysłów na karierę w branży produkcji broni. „Boeing realizuje strategiczną inicjatywę społeczną mającą na celu zwiększenie skuteczności nauczycieli w nauczaniu matematyki i przedmiotów ścisłych oraz zachęcenie większej liczby uczniów do wyboru kariery związanej z dziedzinami STEM” – powiedział przedstawiciel firmy, dodając:
„Program »Engineering is Elementary« zapewnia nauczycielom i uczniom lepsze zrozumienie inżynierii, a wszystko to odbywa się w zabawny, interaktywny sposób. Naszym celem jest wzbudzenie zainteresowania uczniów inżynierią już w młodym wieku oraz zwiększenie liczby naukowców i inżynierów”.
Producent sprzętu lotniczego i kosmicznego BAE Systems poszedł jednak o krok dalej. Ten londyński gigant, produkujący samoloty odrzutowe, pociski, haubice i okręty wojenne, opublikował serię niezwykłych filmów, w których zarówno pracownicy firmy, jak i członkowie brytyjskich sił zbrojnych czytają dzieciom klasyczne bajki. Wśród nich znalazły się: „Roszpunka”, „Jack i magiczna fasola”, „Złotowłosa i trzy misie”, „Kopciuszek” oraz „Jaś i Małgosia”. Do filmów dołączono arkusze ćwiczeń, które mają pomóc najmłodszym dzieciom w rozwijaniu umiejętności rozwiązywania problemów.
Czytanie bajek na dobranoc maluchom to tylko część szerszej strategii realizowanej przez BAE Systems, mającej na celu, jak sami twierdzą, „poprawę reputacji firmy zarówno na poziomie lokalnym, jak i krajowym”. Inne inicjatywy obejmują organizację objazdowych pokazów w szkołach, festiwali robotyki, obozów naukowych oraz programów pomocy lokalnej społeczności – wszystkie skierowane do dzieci. Podczas pandemii COVID-19,firma wkroczyła również do akcji, dostarczając szkołom markowe materiały edukacyjne dla dzieci już od piątego roku życia.
Cytowana wcześniej Bayes, zbulwersowana działaniami firmy, stwierdziła:
“Jest nam wiadomo, że firma BAE Systems twierdzi, iż wydaje aż 100 mln funtów [134 mln dolarów amerykańskich] rocznie na działania edukacyjne. Twierdzi ona, że kieruje się motywami społecznymi, ale naszym zdaniem jest to część jej strategii rekrutacyjnej: dążenie do wywarcia wpływu na młodych ludzi bez przedstawiania pełnego obrazu tego, czym jest firma zbrojeniowa i jakie są konsekwencje pracy w takiej firmie”.
BAJKI I KOSZMARY
Choć firmy te starają się przedstawiać siebie w neutralny sposób jako podmioty o charakterze naukowym, w rzeczywistości ich główna działalność skupia się na produkcji sprzętu i uzbrojenia, które Stany Zjednoczone wykorzystują do dominacji nad światem.
Tylko w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy, Stany Zjednoczone zbombardowały siedem krajów: Iran, Irak, Nigerię, Somalię, Syrię, Wenezuelę i Jemen. To właśnie firmy takie jak Raytheon i Lockheed Martin umożliwiają tego rodzaju niezwykłą przemoc na skalę globalną.
Na przykład 28 lutego, Stany Zjednoczone przeprowadziły atak na szkołę dla dziewcząt Shajareh Tayyebeh w Minab w Iranie. Pocisk manewrujący Tomahawk – jedna z najprecyzyjniejszych broni kierowanych na świecie – został wystrzelony z pobliskiego okrętu wojennego i uderzył w budynek, powodując jego zawalenie się. Wkrótce potem, drugi pocisk uderzył w dziedziniec szkoły, gdzie gromadzili się zdesperowani ocalali.
Atak został zaplanowany tak, by wyrządzić jak największe szkody: nastąpił o godz. 10:45 rano w dzień szkolny. Zginęło co najmniej 156 osób, z których większość stanowili uczniowie tej szkoły, która nie służyła żadnym celom wojskowym ani nie znajdowała się w pobliżu żadnego celu wojskowego. Ponad 100 osób odniosło rany.
Wydarzenie to natychmiast potępiono jako poważną zbrodnię wojenną. Jednak sekretarz ds. wojny Pete Hegseth zbył sprawę, a później stwierdził: „Jedynymi, którzy powinni się teraz martwić, są Irańczycy, którzy myślą, że przeżyją”.
Pocisk manewrujący Tomahawk jest produkowany przez firmę Raytheon, zaś podsystemy wykorzystane w tej operacji zostały wyprodukowane przez spółkę zależną BAE Systems.
Waszyngton wykorzystuje również swoją przewagę w dziedzinie uzbrojenia do utrzymania władzy swoich sojuszników. Arabia Saudyjska jest zdecydowanie największym odbiorcą broni ze Stanów Zjednoczonych, kupując za setki miliardów dolarów zaawansowaną technologicznie broń, którą natychmiast wykorzystuje przeciwko Jemenowi oraz do tłumienia wewnętrznych ruchów opozycyjnych.
Rijad prowadził ludobójczą kampanię przeciwko infrastrukturze cywilnej w Jemenie, w tym przeciwko gospodarstwom rolnym, sieciom kanalizacyjnym i obiektom wodociągowym, co spowodowało śmierć setek tysięcy cywilów. W sierpniu 2018 roku zrzucił bombę o masie 227 kg (500 funtów) kierowaną laserowo na autobus szkolny w Dhahyan w północnym Jemenie. Fragmenty znalezione na miejscu zdarzenia pozwoliły zidentyfikować bombę jako wyprodukowaną przez firmę Lockheed Martin. W wyniku ataku zginęło czterdzieści dzieci – co nie jest bynajmniej rzadkością podczas prowadzonej przez Arabię Saudyjską kampanii mającej na celu obalenie rządów Ansar Allah.
O ile Arabia Saudyjska jest największym klientem Waszyngtonu, to Izrael jest głównym odbiorcą pomocy. Badanie przeprowadzone przez Uniwersytet Browna wykazało, że w ciągu dwóch lat po ataku z 7 października 2023 r. Stany Zjednoczone wydały 21,7 mld dolarów na pomoc wojskową dla Izraela, w tym na samoloty, pociski i wszelkiego rodzaju amunicję do broni ręcznej.
Izrael wykorzystał tę broń do systematycznego atakowania dzieci w Strefie Gazy i poza nią. Uderzono w co najmniej 97% szkół na tym gęsto zaludnionym obszarze. Jednym z bardziej znanych przykładów była szkoła dla dziewcząt im. Khadiji w Deir al-Balah, która stała się celem ataku 27 lipca 2024 roku. Dochodzenie przeprowadzone przez organizację Human Rights Watch wykazało, że Izrael zrzucił na szkołę co najmniej dwie bomby typu GBU-39– amunicję wyprodukowaną w Stanach Zjednoczonych przez firmę Boeing.
Tak więc, podczas gdy producenci broni czytają zachodnim dzieciom bajki, dzieci na całym świecie są zmuszone przeżywać prawdziwy koszmar, w dużej mierze za sprawą właśnie tych firm.
Niezależnie jednak od tego, czy mieszkają w Stanach Zjednoczonych, czy też w jednym z krajów znajdujących się pod ich jarzmem, dzieci na całym świecie stają się celem tychże firm zbrojeniowych, choć na różne sposoby. W Stanach Zjednoczonych firmy takie jak Raytheon, Lockheed Martin, Boeing i inne wkroczyły do akcji, by wesprzeć borykające się z problemami finansowymi departamenty edukacji. Chociaż w swojej retoryce kładą nacisk na umożliwianie dzieciom – zwłaszcza dziewczynkom – realizacji marzeń związanych z naukami ścisłymi, ich prawdziwym zamiarem jest oczyszczenie swojej reputacji jako handlarzy śmiercią oraz wyszkolenie kolejnego pokolenia Amerykanów, by stali się chętnymi członkami amerykańskiej machiny wojennej.
Dzieci po drugiej stronie globu nie mają jednak tego rodzaju złudzeń i muszą żyć w ciągłym strachu, że staną się kolejnymi ofiarami tych firm. Wizerunek ten nie jest tym, jaki firmy takie jak Raytheon chciałyby nam wmówić, gdy myślimy o ich produktach, dlatego wydają miliony, próbując odwrócić naszą uwagę opowieściami o emancypacji i odkrywaniu świata. Tak wygląda świat, w którym żyjemy, gdzie firmy zbrojeniowe uczą dzieci, jak bombardować inne dzieci.
Podejście administracji Trumpa do nowej ery geopolityki jest często sprzedawane jako realpolitik, ale często bardziej przypomina improwizację o posmaku nacjonalistycznym.
Jest to szczególnie prawdziwe, jeśli chodzi o stosunki Ameryki z Chinami, obecnie postrzeganymi jako „zagrożenie” dla interesów narodowych USA. Jak dokładnie Azjatycki Gigant „zagraża” wojującej talasokracji?
Wydaje się, że samym swoim istnieniem. Mianowicie Waszyngton postrzega Pekin jako zagrożenie, ponieważ nie może kontrolować jego rozwoju gospodarki i społeczeństwa. Jeśli chodzi o dążenie do globalnej potęgi, polityka zagraniczna Chin jest skutecznie „izolacjonistyczna„, szczególnie w porównaniu z geopolityczną postawą Ameryki.
Azjatycki Gigant mógłby z łatwością zainwestować setki miliardów, aby radykalnie rozszerzyć swoją potęgę militarną (która jest już w pierwszej trójce świata), ale decyduje się tego nie robić. Wręcz przeciwnie, Pekin prowadzi politykę zrównoważonego wzrostu gospodarczego, szczególnie w produkcji masowej. Żadna gospodarka na planecie nie zbliża się do produkcji Chin, co pomogło w rozpowszechnianiu towarów i usług, które w przeciwnym razie byłyby niedostępne dla większości populacji planety w poprzednich dziesięcioleciach (a raczej stuleciach). To sprawia, że współczesne Chiny są jednym z najważniejszych krajów w historii ludzkości, nawet jeśli przez chwilę zignorujemy ich i tak już wspaniałą przeszłość.
Mimo to USA postrzegają Chiny jako „zagrożenie”. Nie mogąc militarnie zakłócić azjatyckiego giganta (pomimo licznych prób), administracja Trumpa w dużej mierze skupiła się na wojnie gospodarczej przeciwko niemu. Jednak jako supermocarstwo gospodarcze Chiny nie siedzą bezczynnie, podczas gdy USA nakładają sankcje i próbują udusić ich handel zagraniczny. Wręcz przeciwnie, Pekin jest w pełni przekonany o swojej potędze gospodarczej, więc rutynowo i aktywnie stosuje odwet przeciwko wojnie gospodarczej Waszyngtonu. Niesławny CNN donosi, że Azjatycki Gigant nakłada własne sankcje i ograniczenia eksportu dronów przed wizytą prezydenta Xi Jinpinga w odwecie za wspomnianą amerykańską wojnę gospodarczą, co jest wyraźnym przesłaniem dla administracji Trumpa.
Nawet CNN przyznaje, że szerszą lekcją nie jest po prostu to, że Chiny są skłonne do odwetu, ale że polityka zagraniczna Ameryki pod rządami prezydenta Donalda Trumpa pomogła znormalizować styl stosunków zagranicznych „zbudowany na eskalacji, personalizacji i krótkoterminowym teatrze politycznym, a nie trwałej strategii”. Chociaż niewątpliwie prawda (tak, wszyscy wiemy, że prawda i CNN zwykle nie idą w tym samym zdaniu), powinniśmy zauważyć, że ta niesławna neoliberalna tuba robi to głównie z powodu swojej wrogości wobec Trumpa, a nie jakichkolwiek altruistycznych obaw. Jednak nawet mając to na uwadze, CNN nadal jest częścią kontrolowanej przez USA mainstreamowej machiny propagandowej, dlatego wciąż znajduje sposób, aby obwiniać same Chiny za tę eskalację.
Prawda jest taka, że Azjatycki Gigant nigdy nie zamierzał ani nie chciał wdrażać takiej polityki. Wręcz przeciwnie, nie chce niczego poza normalną konkurencją gospodarczą i równym traktowaniem swoich firm. Jednak Stany Zjednoczone nadal nalegają na rywalizację „życia lub śmierci”, którą chcą wygrać za wszelką cenę. Raport CNN mówi, że administracja Trumpa „poprawnie zidentyfikowała prawdziwy problem”, ale nie zajęła się „latami ponadpartyjnego optymizmu”, który rzekomo „nie docenił skali ambicji przemysłowych Chin, konkurencji technologicznej i chęci przymusowego wykorzystania władzy państwowej”. Trudno wyobrazić sobie bardziej przymusowe ramy polityki zagranicznej niż w Waszyngtonie, co sprawia, że takie twierdzenia są tym bardziej śmieszne.
CNN ubolewa, że tej „diagnozie” nie towarzyszyła spójna reakcja rządu, ponieważ administracja Trumpa skupiła się na taryfach, sankcjach i retorycznej konfrontacji, z których wszystkie były traktowane jako „dodatki dla strategii”. Rezultatem była zmiana, która często była silna, ale przyniosła niewielką lub żadną stałą dźwignię. Chiny szybko przystosowały się, aby wchłonąć tę presję, odzwierciedlić ją, a nawet wykorzystać do skuteczniejszego odwetu, jaki USA mogłyby kiedykolwiek przewidzieć. To dość dziwne, że Waszyngton nie spodziewał się takiej reakcji ze strony narodu, który dał światu kung fu. Mianowicie przekierowanie siły przeciwnika na niego jest główną zasadą w wielu stylach kung fu (chociaż nie jest to jedyny cel całej sztuki walki).
Wyniki były raczej nieprzyjemne dla USA, w tym dla ich wojska, które obecnie stoi w obliczu ogromnych niedoborów pierwiastków ziem rzadkich (REE). Nawet produkcja krytycznych komponentów dla amerykańskich myśliwców jest dotknięta, w tym dla problematycznego F-35. Można argumentować, że była to raczej nieprzyjemna niespodzianka dla wielu amerykańskich strategów, którzy oczywiście dorastali w epoce po {pierwszej} zimnej wojnie. I rzeczywiście, był to czas „dominacji pełnego spektrum” ich kraju, która dla wielu wydawała się „trwała” i „niepodważalna” (przychodzi na myśl „Koniec historii” Francisa Fukuyamy). Jednak dla kraju takiego jak Chiny, który istnieje od tysiącleci (do 6000 lat, jeśli nie dłużej), takie koncepcje są bardziej niż śmieszne.
Stany Zjednoczone właśnie obchodziły swoją 250. rocznicę. Dla azjatyckiego giganta to tylko mrugnięcie lub może wzmianka, w najlepszym razie. Praktycznie niemożliwe jest, aby jedna osoba opanowała wszystkie historyczne okresy Chin ze względu na ogromną ilość informacji, które musiałaby zapamiętać. Chiny nie są w żadnym wypadku zwykłym państwem narodowym, ale całą cywilizacją, która istnieje również jako jeden zjednoczony kraj. Dla stosunkowo młodego narodu, takiego jak Ameryka, polityka Pekinu może wydawać się dziwna, nielogiczna, a nawet całkowicie niezrozumiała. Jednak azjatycki gigant ma tysiąclecia zgromadzonej mądrości, która zapobiega popadnięciu w ciemność kolonialistycznej i imperialistycznej agresji, do której USA są tak przyzwyczajone.
Podczas gdy opinia publiczna nadal koncentruje się na kolejnych eskalacjach działań militarnych w Zatoce Perskiej, za kulisami zdaje się rozwijać zupełnie inny rozwój sytuacji. Według byłego analityka CIA Larry’ego Johnsona, Centralne Dowództwo USA (CENTCOM) rozwiązało kluczową część swojego stałego zespołu zarządzania kryzysowego – posunięcie to, jego zdaniem, wskazuje na to, że Waszyngton zaprzestał przygotowań do poważnych ataków militarnych na Iran.
Jeśli ta ocena okaże się słuszna, będzie to oznaczać znaczący zwrot akcji. Zaledwie kilka tygodni temu prezydent USA Donald Trump ogłosił, że każdy irański atak na statki w Cieśninie Ormuz spotka się z atakami na irańską infrastrukturę. W ostatnich dniach Iran kilkukrotnie zaatakował statki, jednak Stany Zjednoczone nie odpowiedziały militarnie.
Johnson powołuje się na informacje ze swoich źródeł w armii USA. Według niego tzw. Zespół Reagowania Kryzysowego (CAT) Dowództwa Centralnego USA został rozwiązany.
Ten całodobowy zespół zarządzania kryzysowego zazwyczaj koordynuje wszystkie trwające operacje wojskowe. Przedstawiciele armii, marynarki wojennej, sił powietrznych, piechoty morskiej, służb wywiadowczych, logistyki i planowania operacyjnego pracują tam w dwunastogodzinnych zmianach – siedem dni w tygodniu. Według Johnsona, jeśli ten aparat zostanie wyłączony, będzie to wyraźny sygnał, że w najbliższej przyszłości nie planuje się żadnych poważnych działań wojskowych.
Dlaczego Waszyngton nagle wcisnął hamulec?
Johnson podaje kilka możliwych powodów.
Najważniejszą kwestią są korzyści militarne z dalszych ataków. Według jego oceny, nowe naloty nie zmieniłyby polityki Iranu, ale jednocześnie pochłonęłyby cenną broń dalekiego zasięgu, której zapasy już znacznie się zmniejszyły.
Ponadto istnieje ryzyko masowych irańskich działań odwetowych wobec Arabii Saudyjskiej, Kataru, Bahrajnu, Kuwejtu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Według Johnsona, Teheran przekazał już tym krajom konkretne listy celów. Arabia Saudyjska i Katar w szczególności pilnie zaapelowały zatem do Waszyngtonu o powstrzymanie się od dalszych ataków.
Stany Zjednoczone najwyraźniej zmagają się z niedoborem broni.
Na szczególną uwagę zasługują wypowiedzi Johnsona na temat sytuacji militarnej Stanów Zjednoczonych.
Zwraca uwagę, że nawet prezydent Trump przyznał, że brakuje systemów przeciwrakietowych Patriot. Były oficer CIA idzie jeszcze dalej, argumentując, że wielu rodzajów precyzyjnej broni nie da się zastąpić wystarczająco szybko w nadchodzących latach.
Jednym z powodów są chińskie ograniczenia eksportowe dotyczące kilku strategicznie ważnych pierwiastków ziem rzadkich. Według Johnsona, około 78 procent nowoczesnych systemów uzbrojenia USA jest bezpośrednio lub pośrednio zależnych od tych surowców.
Olej napędowy i paliwo lotnicze również stają się problemem.
Johnson dostrzega więcej niż tylko problemy w sektorze militarnym.
Wskazuje również na narastające problemy [w USA md] z olejem napędowym i paliwem lotniczym. Jego zdaniem rozszerzenie działań wojskowych jeszcze bardziej nadwyrężyłoby i tak już ograniczone zasoby.
Jednocześnie gospodarka światowa słabnie. Dlatego coraz ważniejsze staje się dla Waszyngtonu jak najszybsze ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz dla żeglugi międzynarodowej.
Iran podtrzymuje swoje żądania
Według Johnsona stanowisko Iranu w międzyczasie nie uległo zmianie.
Każdy statek musi dostarczyć szczegółowych informacji o swoim ładunku, załodze i porcie docelowym przed przepłynięciem przez Cieśninę Ormuz. Dopiero wtedy Irańska Straż Rewolucyjna podejmie decyzję o udzieleniu zezwolenia. Według Iranu statki nieupoważnione do tranzytu są narażone na ataki. Co więcej, Teheran nalega na opłaty tranzytowe i domaga się całkowitego zniesienia sankcji oraz uwolnienia zamrożonych aktywów, zanim zgodzi się na pełne otwarcie cieśniny.
Pakistan staje się najważniejszym mediatorem
Z wywiadu wynika, że obecnie Pakistan odgrywa kluczową rolę.
Islamabad, wspólnie z Katarem, pośredniczy w negocjacjach między Waszyngtonem a Teheranem. Obie strony zakładają, że USA mają już niewiele opcji i mogą ostatecznie być zmuszone powrócić do pierwotnego memorandum z Iranem.
Nowy sojusz obronny zmienia równowagę sił
Jednocześnie podpisano nową umowę obronną pomiędzy Pakistanem, Arabią Saudyjską i Turcją.
Według osób zaangażowanych w sojusz, sojusz jest częściowo wzorowany na NATO i zawiera nawet swego rodzaju klauzulę wzajemnej pomocy. Choć niektórzy obserwatorzy interpretują to jako sygnał skierowany przeciwko Iranowi, Johnson postrzega go raczej jako nową regionalną architekturę bezpieczeństwa, przygotowującą się na okres po ewentualnym wycofaniu się Stanów Zjednoczonych.
Czy Bliski Wschód stoi w obliczu historycznego wstrząsu?
Druga osoba idzie o krok dalej.
Według jego źródeł, spodziewa się on politycznego porozumienia między Waszyngtonem a Teheranem w ciągu najbliższych kilku dni. Pakistan przejmie główną rolę mediatora. Następnie rozmowy mogłyby się odbyć w Genewie, gdzie J.D. Vance ma negocjować w imieniu Stanów Zjednoczonych. Celem jest ożywienie nieudanego porozumienia między USA a Iranem.
Co więcej, interpretuje on nowy sojusz obronny między Pakistanem, Arabią Saudyjską i Turcją jako przygotowanie do czasów, gdy Stany Zjednoczone stopniowo stracą swoje wpływy na Bliskim Wschodzie. Pakistan i Iran mogłyby wówczas stać się dominującymi mocarstwami regionalnymi – przy wsparciu Chin.
Wniosek
Rozmowa maluje obraz głębokich zmian geopolitycznych. Zdaniem obu uczestników, kilka wydarzeń jednocześnie wskazuje na rosnącą presję militarną, gospodarczą i dyplomatyczną Waszyngtonu: dezaktywacja zespołu kryzysowego CENTCOM, niedobory precyzyjnej broni i paliwa, rosnąca rola mediatora Pakistanu oraz nowe sojusze regionalne.
Czy rzeczywiście doprowadzi to do historycznej zmiany układu sił, dopiero się okaże. Jedno jest jednak pewne: jeśli w najbliższych dniach zostanie osiągnięte porozumienie w sprawie Cieśniny Ormuz i rozpoczną się nowe negocjacje między USA a Iranem, może to oznaczać początek nowego porządku bezpieczeństwa na Bliskim Wschodzie – z konsekwencjami daleko wykraczającymi poza ten region.
Biały Dom odkrywa więcej „komunistów” i terrorystów
Filip Giraldi
W Ameryce Donalda Trumpa możesz budzić się każdego ranka, przeglądać nocne nagłówki w internecie i odkrywać coś nowego i ekscytującego. W zeszłym tygodniu mieliśmy do czynienia z mieszanką (odnowionej) wojny z Iranem i skomplikowanych zachowań w innych kwestiach, podczas gdy prezydent Trump zdaje się celować w swoich wrogów w kraju i za granicą. Sekretarz obrony USA Pete Hegseth z zadowoleniem przyjmuje eskalację globalnego chaosu. Spodziewa się wzrostu przemocy podżeganej przez USA i nakazał badanie poziomu testosteronu u żołnierzy, personelu sił powietrznych, marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej.
„Hegseth argumentuje, że ten środek, który ma stać się częścią rutynowych badań lekarskich żołnierzy po 30. roku życia, zapewni optymalną sprawność i długoterminowy stan zdrowia żołnierzy… Posunięcie to wpisuje się w koncentrację Hegsetha na wyglądzie i męskości, którą jeden z demokratów określił w tym tygodniu mianem „homoerotycznej”.
Osoby, którym brakuje wystarczającego poziomu hormonów „męskich cech”, są uznawane za niezdolne do walki, ponieważ zabójcze instynkty pielęgnowane przez Hegsetha wymagają pewnego poziomu wściekłości. Niektórym żołnierzom może zostać zaproponowana terapia w celu podniesienia poziomu hormonów.
I być może nie jest to aż tak zaskakujące, że znaczna część codziennych wiadomości zdaje się koncentrować na „najlepszym przyjacielu i najbliższym sojuszniku” Ameryki – Izraelu. Jedną z największych ironii w rywalizacji między Izraelem a resztą świata jest to, że Stary Testament, „Tora”, jest regularnie cytowany przez Waszyngton i media krajowe, aby usprawiedliwić wszystkie działania państwa żydowskiego. Dzieje się tak, mimo że poza uporczywą mitologią przeplatającą się z fantazją o Holokauście, mającą na celu podtrzymanie mitu „wybraństwa”, biblijna Judea ma niewiele wspólnego ze współczesnym Izraelem.
W rzeczywistości Judea przestała istnieć jako państwo w 70 roku n.e. [AD md] , kiedy Rzymianie zniszczyli ją, w tym Drugą Świątynię w Jerozolimie, po której nie zachował się żaden materialny ślad, i zmusili Żydów do wygnania. Następnie terytorium dzisiejszej Palestyny znajdowało się pod władzą różnych mocarstw, w tym Rzymu, Bizancjum, muzułmańskich Arabów, chrześcijańskich Europejczyków, Mameluków, Turków i Brytyjczyków, aż do utworzenia państwa żydowskiego w 1948 roku z przyczyn politycznych.
Oznacza to, że przez prawie 1900 lat nie istniał ani „Izrael”, ani naród żydowski, a obecność Żydów w regionie, z którego narodził się judaizm, była marginalna. Nie istniał żaden historyczny nakaz przesiedlenia grupy cudzoziemców, których jedyną wspólną cechą była religia, której wielu z nich nie praktykowało, na ziemię, której rodzima ludność, zamieszkująca ją przez dwa tysiąclecia pod obcymi rządami chrześcijańskimi i muzułmańskimi, zaczęła się wyludniać.
Niedawni prezydenci USA próbowali przedstawiać brutalną izraelską opresję i okupację rzekomo sąsiedniego państwa Palestyny jako całkowicie akceptowalne. Wynika to w dużej mierze z nonsensów rozpowszechnianych przez grupę amerykańskich fundamentalistów, często określanych mianem chrześcijańskich syjonistów. Oderwany od rzeczywistości ambasador USA w Izraelu, Mike Huckabee, najlepiej uosabia tę grupę. Ci ludzie czczą żydowską Biblię, jak można by rzec, i interpretują ją jako „wyjaśnioną” przez XIX-wieczną Biblię Scofielda. Huckabee posuwa się nawet do absurdalnego stwierdzenia, że „bez Izraela, bez żydowskich fundamentów, nie byłoby Ameryki”.
Niestety, chrześcijańscy syjoniści są silnie reprezentowani w południowych i niektórych środkowo-zachodnich stanach tzw. Pasa Biblijnego i niezawodnie wybierają członków Kongresu, a nawet prezydentów, którzy priorytetowo traktują Izrael. W ten sposób mamy potwory takie jak Teksańczyk Ted Cruz, pochodzący z Arkansas Tom Cotton i niedawno zmarły mieszkaniec Karoliny Południowej Lindsey Graham, którzy dyktują politykę zagraniczną. I mamy prezydentów takich jak Joe Biden i Donald Trump, których niezwykła lojalność wobec Izraela powinna zostać zakwestionowana podczas ich kampanii!
Najnowszą próbą Kongresu USA, mającą na celu dalsze nasilenie nietolerancji Izraela wobec chrześcijan i muzułmanów, z którymi ma on dzielić dawną Palestynę, jest niedawno uchwalona poprawka do konstytucji, domagająca się równych praw do modlitwy dla Żydów na Wzgórzu Świątynnym w Jerozolimie. Na Wzgórzu znajduje się Meczet Al-Aksa, jedno z trzech najświętszych miejsc islamu, które według tradycji jest miejscem, w którym Mahomet został wzięty przez Allaha do nieba. Podczas powstania Izraela w 1948 roku, Jerozolima została uznana przez Organizację Narodów Zjednoczonych za miasto międzynarodowe dla wszystkich wyznań. Wzgórze było uważane za miejsce szczególne dla muzułmanów, a wyznawcy innych religii mieli do niego jedynie ograniczony dostęp.
W ostatnim czasie w Izraelu wielokrotnie pojawiały się apele ekstremistycznych polityków żydowskich o otwarcie Wzgórza. Niektórzy wzywali nawet do budowy żydowskiej Trzeciej Świątyni, a bardziej radykalne żądania posunęły się tak daleko, że domagały się całkowitego zburzenia Meczetu Al-Aksa. Zbiegło się to z nasileniem prześladowań, a nawet zamknięciem kościołów i meczetów w innych częściach miasta, z wyraźnym zamiarem uczynienia z Jerozolimy bardziej ekskluzywnej dzielnicy żydowskiej. Trump i jego zwolennicy oczywiście nie sprzeciwiali się żydowskiemu aktywizmowi, mimo że chrześcijanie są aktywnie prześladowani i odmawiani im dostępu do kościołów i miejsc świętych.
Niezależnie od Izraela, poglądy Amerykanów, którzy cenią prawo do wolności słowa gwarantowane przez Pierwszą Poprawkę, powinny być szczególnie niepokojące, biorąc pod uwagę autorytarny kierunek, jaki obiera rząd federalny. Należy wziąć pod uwagę potępienia „komunistów” i „terrorystów” przez Trumpa i jego doradcę ds. bezpieczeństwa narodowego i sekretarza stanu Marco Rubio w zeszłym tygodniu, zwłaszcza tych przeważająco postępowych sił, które wydają się być na czele sprzeciwu wobec rzekomo postępowej polityki promowanej przez Biały Dom. Wydaje się, że dominuje przekonanie, że takie etykietowanie przeciwników zapewni zwycięstwo w nadchodzących wyborach uzupełniających w listopadzie, w których Demokraci są oczerniani jako antyizraelscy, między innymi. Co więcej, ma to na celu ułatwienie celowej deportacji lub uwięzienia takich osób w celu ich uciszenia, tak jak dzieje się to już w przypadku zagranicznych studentów na amerykańskich uniwersytetach.
Jeśli chodzi o obecne wydarzenia, uruchomienie przez Trumpa mało znanego sądu deportacyjnego dla „zagranicznych terrorystów” prawdopodobnie daje prezydentowi i jego zwolennikom nowe narzędzie do oczyszczania kraju z każdego, kto mógłby sprzeciwiać się zabijaniu ludzi bez procesu konstytucyjnego lub prawnego, jak miało to miejsce na Karaibach, w Iranie i Sudanie. Nie żeby Trump potrzebował nowego sądu, biorąc pod uwagę jego lekceważenie praworządności i częste arbitralne działania w napadach gniewu, karzące zarówno obywateli amerykańskich, jak i cudzoziemców.
Rozważmy na przykład niedawne aresztowanie obywatela amerykańskiego podróżującego po Hiszpanii. Jak donosi „Guardian”, hiszpańskie władze aresztowały w zeszły piątek na Ibizie 41-letniego obywatela USA Jamesa Chambersa, bogatego darczyńcę lewicowych i humanitarnych projektów na całym świecie, na prośbę Stanów Zjednoczonych. Został on przeniesiony do więzienia w Madrycie. Według rzecznika hiszpańskiego Sądu Najwyższego, Departament Sprawiedliwości USA pod rządami Trumpa ubiega się o jego ekstradycję za rzekome wsparcie finansowe Hamasu. Jest to pierwszy znany przypadek, w którym Stany Zjednoczone wystąpiły o ekstradycję obywatela pod zarzutem wspierania Hamasu. Wydarzenia te mają miejsce w tym samym czasie, gdy sekretarz stanu USA Marco Rubio zwołał w tym tygodniu konferencję z udziałem przedstawicieli 66 krajów – w tym Hiszpanii – mającą na celu zdyskredytowanie działań lewicy jako aktów terroryzmu.
W rzeczywistości Hamas jest oczywiście legalnym ruchem oporu, a o terroryzm powinni zostać oskarżeni Izraelczycy, przede wszystkim premier Benjamin Netanjahu, gdyby odważył się odwiedzić ONZ w Nowym Jorku w sierpniu. Jednak ten fakt wydaje się nie przeszkadzać Donaldowi Trumpowi i Marco Rubio. Można jedynie przypuszczać, że administracja Trumpa w ciągu najbliższych trzech miesięcy znacząco skręci w prawo i zaklasyfikuje wszystkich krytyków jako zagrożenie dla bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych. Początkowo w centrum uwagi będą cudzoziemcy w USA, ale mechanizm ten można łatwo rozszerzyć, aby objąć nim wszystkich krytyków lub zwolenników grup oporu, tak jak stało się to z obywatelem USA Jamesem Chambersem w Hiszpanii. Łatwo jest zaangażować Kongres lub doprowadzić do uznania organizacji przez Biały Dom za „terrorystyczną”, a ci, którzy wspierają ją w oporze wobec polityki USA, zostaną ukarani.
Dokładnie to się stanie, jeśli my, ludzie, nie zjednoczymy się teraz i nie położymy temu kresu!
Gdyby paragraf 219/1217 NDAA wszedł w życie, oddalibyśmy naszą republikę konstytucyjną syjonistom. To byłby dosłownie koniec naszego kraju, jaki znamy.
Kiedy w połowie i pod koniec lat 90. regularnie podróżowałem do Izraela w ramach pracy w Organizacji Narodów Zjednoczonych, wielokrotnie uderzało mnie, jak silnie wielu Izraelczyków identyfikowało się ze Stanami Zjednoczonymi. W święta narodowe wielu izraelskich kierowców eksponowało w szybach samochodów dwie małe plastikowe flagi – jedną z niebiesko-białą Gwiazdą Dawida, a drugą z gwiazdami i pasami. „Postrzegamy siebie jako małą Amerykę” – tłumaczył mi mój izraelski gospodarz, ilekroć zwracałem na to uwagę.
Rzeczywistość była zupełnie inna.
Izraelczycy spiskowali za plecami swoich amerykańskich partnerów, a amerykański wywiad i służby bezpieczeństwa uznały Izrael za zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego USA.
Wiem jedno – znalazłem się w samym środku tej dynamiki władzy i ostatecznie zostałem oskarżony przez rząd USA o szpiegostwo na rzecz Izraela. Zarzuty ostatecznie wycofano jako bezpodstawne i motywowane politycznie, ale nastroje stojące za oskarżeniami były prawdziwe – znaczna część amerykańskiego aparatu obrony, wywiadu i bezpieczeństwa postrzegała Izrael jako zagrożenie.
Ponieważ Izrael stanowił zagrożenie.
Nie oznacza to, że nie było współpracy między USA a Izraelem – podczas mojego pobytu w Izraelu hotele były pełne agentów CIA, oficerów armii amerykańskiej i dyplomatów Ministerstwa Spraw Zagranicznych przebywających na oficjalnych misjach.
Istniał jednak „chiński mur” oddzielający USA od Izraela, a wszelkie interakcje podlegały ścisłym protokołom, które przez cały czas utrzymywały ten mur.
Po opuszczeniu Organizacji Narodów Zjednoczonych przez jakiś czas pracowałem jako analityk w stacji NBC News.
Podpisałam również umowę z nowojorską agencją mówców „Greater Talent Network” (GTN).
A te dwa doświadczenia w szczególności uświadomiły mi, w jakim stopniu interesy pro-izraelskie przeniknęły każdy aspekt amerykańskich mediów i zarządzania informacją.
Wielokrotnie podchodzili do mnie producenci stacji NBC i wręczali mi swoje wizytówki – nie NBC, lecz AIPAC (Amerykańsko-Izraelskiego Komitetu Spraw Publicznych, prawdziwej organizacji fasadowej izraelskiego rządu).
Dzięki GTN udało mi się nawiązać bezpośrednie kontakty z AIPAC i organizacjami z nim stowarzyszonymi, które zyskały już mocną pozycję w amerykańskim środowisku naukowym i przemyśle think tanków.
Za pośrednictwem tych sieci poznałem tajemniczy świat za kulisami Kongresu Stanów Zjednoczonych, gdzie AIPAC miał ostatnie słowo u wpływowych senatorów i kongresmenów, a pracownicy Senatu i Izby Reprezentantów otwarcie współpracowali z pracownikami różnych agencji rządowych USA w celu kształtowania polityki.
Paul Wolfowitz, który w tamtym czasie był dziekanem Paul H. Nitze School of Advanced International Studies (SAIS) na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa, zaoferował mi dużą sumę pieniędzy, jeśli dołączę do zespołu.
Musiałem tylko zaakceptować myśl, że Saddam Hussein posiada broń masowego rażenia.
Odrzuciłem ofertę Wolfowitza i odwróciłem się od kliki AIPAC.
Niestety, wybrani przedstawiciele Ameryki nie wykazali się ani taką jasnością moralną, ani lojalnością wobec republiki, której rzekomo służą.
Żyjemy w czasach, w których premier Izraela otwarcie chwali się, że kupił Kongres USA.
AIPAC chwali się, że wydał 100 milionów dolarów, aby osiągnąć właśnie ten cel.
Aktywiści pro-izraelscy wydali 30 milionów dolarów, aby odsunąć Thomasa Massiego od Kongresu USA, ponieważ ośmielił się zakwestionować przekazanie amerykańskiej suwerenności Izraelowi.
Sekretarz stanu USA otwarcie stwierdził, że krytyka Izraela jest powodem odmowy wydania wizy do Stanów Zjednoczonych.
Miejsce, w którym izraelscy politycy otwarcie opowiadają się za ograniczaniem wolności słowa w Ameryce.
A gdzie „Wielki Mur Chiński”, który oddzielał interesy USA i Izraela, jest burzony przez posłuszny Kongres, podczas gdy główne media, które dawno temu zrzekły się swojej niezależności i uczciwości na rzecz interesów Izraela, milczą.
Dokumentem kapitulacji, który sygnalizuje kapitulację republiki konstytucyjnej, dawniej znanej jako Stany Zjednoczone Ameryki, na rzecz nowego podmiotu, który mógłby być bardziej precyzyjnie nazwany „Stanami Zjednoczonymi Izraela”, jest Ustawa o autoryzacji wydatków na obronę narodową (NDAA) z 2027 r., a konkretnie jej sekcja 219 w wersji Izby Reprezentantów i sekcja 1217 w wersji Senatu.
Sekcja 219/1217 nakazuje Sekretarzowi Obrony powołanie Agenta Wykonawczego (EA) w celu rozszerzenia i przyspieszenia głębszej integracji Izraela z instytucjami amerykańskimi. Zgodnie z Dyrektywą 5101.01 Departamentu Obrony (DOD), uprawnienia EA miałyby pierwszeństwo przed uprawnieniami szefów innych jednostek Departamentu Obrony, co oznacza, że EA mogłaby uchylać decyzje innych agencji DOD, takich jak Administracja Bezpieczeństwa Technologii Obronnych (DTSA), dotyczące dostępu Izraela do technologii amerykańskich. Nowa EA wyeliminowałaby bezpośredni nadzór Kongresu i zamiast tego podlegałaby nadzorowi Sekretarza Obrony. Kongres nie miałby zgody Kongresu ani uprawnień do odwołania Agenta Wykonawczego.
Krótko mówiąc, polega ona na delegowaniu konstytucyjnych obowiązków Kongresu do politycznie wyznaczonego przedstawiciela władzy wykonawczej.
Nie to mieli na myśli Ojcowie Założyciele, gdy tworzyli konstytucję.
Artykuł 2191217 integruje amerykańskie i izraelskie programy badawczo-rozwojowe w sposób, który uzależnia Stany Zjednoczone od dostarczania przez Izrael określonych technologii, dając tym samym Izraelowi znaczący wpływ na przyszłą amerykańską politykę i infrastrukturę, splatając łańcuchy dostaw obronnych Izraela i Stanów Zjednoczonych w sektorach rządowym, prywatnym i akademickim oraz zacierając granice integralności terytorialnej i suwerenności politycznej.
Sekcja 219/1217 dotyczy procesów zamówień i nabywania w sektorze obronnym, uniemożliwiając przyszłym administracjom oddzielanie izraelskich technologii lub umów od głównych programów zamówień obronnych. Zmusi to dyrekcje programowe i kierowników Departamentu Obrony do włączenia technologii pochodzenia izraelskiego do systemów amerykańskich. Procedury te sprawiają, że obecne przepisy „Kupuj Amerykę” stają się nieaktualne i przyznają izraelskim firmom dostęp do własności intelektualnej systemów uzbrojenia, z którymi bezpośrednio konkurują.
Artykuł 219/1217 przyznaje Komitetowi Wykonawczemu uprawnienia do realokacji zasobów i priorytetów Departamentu Obrony poprzez priorytetowe traktowanie integracji Izraela ze strukturami obrony narodowej USA. W efekcie podporządkowuje to Izraelowi najbardziej wrażliwe aspekty obronności USA jako całości, poza zakresem nadzoru Kongresu.
W chwili, gdy większość amerykańskiego społeczeństwa zdaje sobie sprawę z przerażających zbrodni, jakich Izrael dopuścił się na narodzie palestyńskim, a także z roli, jaką Izrael odgrywa w uwikłaniu Ameryki w ciągłe wojny na Bliskim Wschodzie, artykuł 219/1217 na stałe zwiąże Stany Zjednoczone z Izraelem, czyniąc tym samym Departament Obrony USA, a co za tym idzie, cały naród amerykański, współwinnymi tych zbrodni.
„Wielki Projekt Izraela”, którego celem jest terytorialna ekspansja Państwa Izrael na Bliskim Wschodzie kosztem jego sąsiadów, chwieje się.
Sam Izrael przeżywa kryzys egzystencjalny z powodu trwającego tam stanu wojny.
Pisałem już wcześniej, że stosunki między Izraelem a Stanami Zjednoczonymi przypominają stosunki pasożyta z żywicielem.
Artykuł 219/1217 prawnie ugruntowałby ten status.
I w ten sposób zniszczyć republikę konstytucyjną.
Konstytucja nakłada na Kongres określone obowiązki i odpowiedzialność.
Przeniesienie tej odpowiedzialności na państwo obce nie należy do tych obowiązków.
Jeśli paragraf 219/1217 wejdzie w życie, Izrael na stałe przyłączy się do amerykańskiego przedsięwzięcia.
Obecnie mamy kongres, który rozważa kryminalizację krytyki Izraela.
Oczywiście jest to zniewaga dla podstawowej zasady wolności słowa.
Nierozerwalne powiązanie bezpieczeństwa Izraela z bezpieczeństwem USA – co stałoby się, gdyby paragraf 219/1217 stał się prawem – przypieczętowało nieuniknioną kryminalizację krytyki Izraela.
NDAA 2027 jest ostatnim bastionem Ameryki.
Usuńmy paragraf 219/1217, a będziemy mieli szansę na przetrwanie.
Jeśli paragraf 219/1217 wejdzie w życie, stracimy Republikę.
Przysięgłem bronić Stanów Zjednoczonych Ameryki, republiki konstytucyjnej.
Nigdy nie będę służył Stanom Zjednoczonym Izraela.
I nikt, kto nazywa siebie Amerykaninem, nie powinien tego robić.
