Mniej niż 24 godziny po zamknięciu lokali wyborczych, wiceprezydent Stanów Zjednoczonych powiedział to, czego prezydent nie chciał powiedzieć. „Powodem naszej porażki jest wojna” – napisał JD Vance na platformie X w środę. Tymczasem Donald Trump powiedział w Fox News, że nie uważa wtorkowej porażki za „atak na mnie” i pogratulował Demokratom, że „dobrze się spisali”. Z godnością przyjął porażkę i ze spokojem zaprzeczał.
Podczas gdy Waszyngton spiera się o to, kto przegrał wybory w połowie kadencji, Moskwa i Teheran robią coś znacznie bardziej interesującego. Prowadzą długie rozmowy na najwyższym szczeblu. A w Izraelu może wkrótce dojść do zmiany rządu. Jeśli zestawimy te trzy wydarzenia, można dostrzec zarys tego, co wydarzy się dalej.
Vance wyczuwa nastroje panujące w pomieszczeniu.
Vance nie obwiniał za wszystko tylko wojny. Przekazał zalecenia analityka sondaży, Richa Barisa, którego nazwał „jedną z najinteligentniejszych osób, jakie znam w polityce”. Aby odzyskać wyborców Trumpa, którzy we wtorek głosowali na Demokratów, partia musi zrobić cztery rzeczy:
Położyć kres wojnie w Iranie.
Skoncentrować się na kosztach życia i inflacji.
Przywrócić hasło „Ameryka przede wszystkim” , czyli wróćmy do pierwotnej wersji, a nie do tej, która wiąże się z lotniskowcami.
„Zmienić nasze relacje z Izraelem”.
Pierwsze trzy to elementy programu wyborczego na rok 2024, które zostały odrzucone.
Czwarty element to ten, który wywoła burzę w Waszyngtonie. Obecny wiceprezydent z Partii Republikańskiej publicznie stwierdził, że relacje partii z Izraelem stanowią polityczne obciążenie. To nie jest zdanie, które wiceprezydenci Partii Republikańskiej zwykle wypowiadają na głos. Vance zwrócił również uwagę na kwestię, która powinna położyć kres zwyczajowym wymówkom po wyborach. Problem, jak argumentował, nie polega na tym, że wyborcy Partii Republikańskiej pozostali w domach. Chodzi o to, że duża liczba wyborców Trumpa z 2024 roku przyszła i głosowała na Demokratów. Ci ludzie nie zapomnieli o głosowaniu. Zmienili zdanie i powiedzieli partii, dlaczego to zrobili. Fox News donosi, że Vance obecnie potajemnie zabiega o głosy właśnie tych wyborców przed wyborami w 2028 roku, pod hasłem „nowej prawicy”, która chce wycofać się z wojen zagranicznych, obniżyć ceny artykułów spożywczych i zamknąć granice. Można to nazwać Partią Republikańską na wygnaniu, czekającą, aż jej własna partia powróci do łona.
Tymczasem w Moskwie.
Teraz spójrzmy na wschód. Na początku tego tygodnia Władimir Putin rozmawiał telefonicznie przez 85 minut z Mohsenem Rezaei, sekretarzem Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu. Szefowie państw zazwyczaj nie poświęcają tak dużo czasu na rozmowy telefoniczne z doradcą ds. bezpieczeństwa narodowego innego kraju. Oficjalne komunikaty zawierały standardowe, dyplomatyczne frazy: „wydarzenia regionalne i międzynarodowe”, ze szczególnym uwzględnieniem Bliskiego Wschodu oraz kontynuację strategicznej współpracy w ramach „planu działania” uzgodnionego przez przywódców obu krajów. Następnie, w czwartek, Rezaei przybył do Moskwy, aby osobiście spotkać się z Putinem. Przyniósł wiadomość od najwyższego przywódcy Iranu, Mojtaby Chameneiego, którą, jak powiedział Rezaei, przywódca chciał przekazać „tak szybko, jak to możliwe”. Nie wysyła się swojego najważniejszego urzędnika odpowiedzialnego za bezpieczeństwo do Kremla kilka dni po 85-minutowej rozmowie, której celem jest wymiana uprzejmości.
Według irańskich relacji z tego spotkania, omawiano kwestie dotyczące regionalnych zabezpieczeń po zakończeniu wojny oraz wsparcie Rosji dla zakończenia konfliktu. Jak podaje Rezaei, Putin powiedział, że „zaoferuje wszelką pomoc w celu zakończenia wojny” i potępił bombardowanie irańskich obiektów nuklearnych. Obie strony osiągnęły również zasadniczą zgodę co do budowy gazociągów z Rosji do Iranu. To złagodziłoby wewnętrzne problemy Iranu z niedoborem gazu i pozwoliło mu na odsprzedaż rosyjskiego gazu sąsiednim krajom. Budowa gazociągów trwa wiele lat. Nikt nie planuje budowy gazociągu dla kraju, wobec którego oczekuje się, że będzie w stanie wojny na stałe.
Coś ważnego się dzieje.
Połączcie fakty. We wrześniu Rezaei wystąpił w Al Jazeera i przedstawił warunki Iranu dotyczące zakończenia wojny, przekazane Waszyngtonowi za pośrednictwem katarskich mediatorów. Iran chce, aby wojna została zatrzymana na wszystkich frontach, w tym w Libanie. Chce, aby jego zamrożone fundusze zostały odblokowane, aby zniesiono blokadę morską oraz aby zaprzestano amerykańskich ataków na terytorium Iranu i amerykańskiej ingerencji w politykę Iranu. Sześć tygodni później ten sam człowiek, który sformułował te warunki, odbywa długą rozmowę telefoniczną z Putinem, a następnie leci do Moskwy, niosąc osobisty przekaz od Najwyższego Przywódcy, na który nie można czekać.
Z mojego doświadczenia wynika, że ta sekwencja wydarzeń oznacza jedno. Iran przygotowuje się do negocjacji i chce, aby Rosja brała w nich udział, a przynajmniej stała za kulisami. Moskwa ma ku temu wszystkie powody. Putin może odgrywać rolę mediatora w wojnie, którą rozpoczął Waszyngton. Może również zapewnić sobie dostęp do gazociągu i korytarza tranzytowego, które na całe pokolenie połączą Iran z Rosją. Co więcej, ten moment nie jest przypadkowy. Teheran właśnie obserwował, jak wyborcy w Ameryce odrzucili wojnę w wyborach. Teraz ma w Białym Domu partnera, który doskonale zdaje sobie sprawę, że wojna kosztuje go poparcie w Kongresie.
Iran nie błaga o pokój na kolanach. Rezaei powiedział w tym tygodniu, że reakcje państw zachodnich na żądania Teheranu „nie były zadowalające”. Jednak intensywność kontaktów dyplomatycznych mówi więcej niż retoryka. Kiedy szef służb bezpieczeństwa kraju prowadzącego wojnę spędza tak dużo czasu z prezydentem Rosji, nie rozmawia o pogodzie. Rozmawia o warunkach kolejnego etapu.
A teraz Jerozolima.
Trzecia wiadomość może okazać się najważniejsza. Z Izraela dochodzą wieści, że Gadi Eisenkot może mieć wystarczające poparcie, aby zastąpić Benjamina Netanjahu. W wyborach 27 października blok Netanjahu zdobył 53 miejsca, co nie wystarczyło do uzyskania 61 mandatów potrzebnych do rządzenia. Blok opozycyjny zdobył 48 mandatów, a partie kierowane przez przedstawicieli społeczności arabskiej – 19. Naftali Bennett, Jair Lapid, Awigdór Lieberman i Jair Golan zgodzili się na poparcie Eisenkota jako kandydata na prezydenta Herzoga. „Haaretz” poinformował w czwartek, że Eisenkot zapewnił sobie teraz większość w parlamencie, co daje mu największe szanse na utworzenie rządu.
W izraelskiej polityce koalicyjnej nic nie jest pewne, dopóki nie zostanie sfinalizowane. Większość, jaką ma Eisenkot, zależy przynajmniej od zewnętrznego poparcia partii arabskich, a Liberman nie chce mieć z nimi nic wspólnego. Netanyahu, który nigdy nie zaakceptował porażki, już teraz krzyczy o oszustwie i dzwoni do członków partii Eisenkota. Osoba, którą wybierze Herzog, ma 28 dni na utworzenie rządu, z możliwością przedłużenia tego terminu o kolejne 14 dni. Jednak zastanówmy się, co oznaczałby rząd Eisenkota dla przebiegu wojny. Netanyahu przez cały ten rok dążył do zmiany reżimu w Teheranie i lobbował w Waszyngtonie za zwiększeniem liczby ataków. Eisenkot, były szef sztabu generalnego, prowadził kampanię wyborczą, opierając się na presji ekonomicznej, ograniczonych działaniach wojskowych i „większej dyplomacji, która towarzyszyłaby wszelkim działaniom wojskowym”. W wywiadzie dla „Wall Street Journal” powiedział, że poprze działania wojskowe tylko przeciwko „bezpośrednim i natychmiastowym zagrożeniom dla Izraela”. Chce również, aby Izrael w mniejszym stopniu polegał na Stanach Zjednoczonych w kwestiach planowania bezpieczeństwa.
To jest element, który spaja ten artykuł. Najgłośniej nawołuje do wznowienia ataków na Iran premier Netanyahu. Gdyby go usunięto ze stanowiska premiera, presja na Biały Dom, aby „dokończył sprawę”, znacznie by zmalała. Dzieje się to w tym samym czasie, gdy Vance wzywa Republikanów do zmiany ich relacji z Izraelem. Waszyngton może dojść do wniosku, że to Izrael pierwszy zmieni relacje.
Dwie drogi wyjścia.
Oto ironia sytuacji. Pierwsze żądanie Vance’a, czyli zakończenie wojny w Iranie, może zostać spełnione przez Władimira Putina i Mohsena Rezaeia, zanim Partia Republikańska zdąży się nim zająć. Jeśli w wyniku negocjacji z Moskwą zostanie osiągnięte porozumienie, Trump może przypisać sobie zasługi za zawarcie pokoju, a Vance może twierdzić, że przewidział to. Wszyscy na tym skorzystają, z wyjątkiem być może osób w Waszyngtonie, które nadal przygotowują listy celów do ataku.
Alternatywą jest to, o czym nieustannie szeptem mówią zwolennicy wojny: kolejna seria ataków, aby „doprowadzić sprawę do końca”. To dałoby wyborcom, którzy właśnie odwołali Republikanów w Kongresie, do zrozumienia, że nikt ich nie słucha. Dałoby to również Teheranowi i Moskwie do zrozumienia, że jedynymi negocjacjami, które Waszyngton traktuje poważnie, są te prowadzone za pomocą bomb. Trump ma teraz wybór, którego nie miał w poniedziałek. Może przeanalizować wyniki wyborów i ocenić sytuację w dyplomacji, a następnie wycofać się z dalszej walki. Albo może nadal upierać się, że wybory w połowie kadencji nie były dla niego porażką. Wyborcy już udzielili odpowiedzi. Vance spisał ją w czterech punktach. Wygląda na to, że Putin i Rezaei przygotowują projekt traktatu. A Izrael wkrótce może mieć premiera, który nie będzie dążył do jego zerwania.
W wywiadzie z Glennem Diesenem, pułkownik Lawrence Wilkersonen.wikipedia.org/wiki/Lawrence_Wilkerson, były szef sztabu sekretarza stanu USA (Colin’a Powell’a), wyjaśnił, w jaki sposóbUSA oraz zachodnie służby wywiadowcze ukształtowały krajobraz polityczny w Europie i „nauczyły psy szczekać”.
* „Przekupiliśmy redaktorów gazet”
* „Przekupiliśmy przywódców związków zawodowych”
* „Przekupiliśmy parlamentarzystów”
* „Przekupiliśmy dwóch sekretarzy generalnych: Jensa Stoltenberga i Marka Rutte”
* „Przekupiliśmy całe kraje, jeśli chodzi o ich aparat polityczny i czynniki, które na nie wpływają”
Według Wilkersona, proces ten uległ przyspieszeniu po 2002 roku, kiedy to zainwestowano miliardy dolarów, wykorzystując jako narzędzie agencję USAID.
Pułkownik wskazuje na CIA, MI6 oraz, w pewnym stopniu, Mossad jako podmioty zaangażowane w budowę opisywanego systemu wpływów.
Zaprojektowano, skonstruowano i sfinansowano system polityczny tak, by zapewnić, że Europa będzie postępować zgodnie z amerykańskimi interesami strategicznymi.
Wywiad został opublikowany 19 sierpnia 2026 r. w podcaście *Glenn Diesen – Greater Eurasia*.
Dlaczego Waszyngton może rozpocząć wojnę, ale nie może jej zakończyć
W Halloween Donald Trump oznajmił gościom, że irańskie obiekty jądrowe zostały zamknięte. Nadal trzeba było zająć się „jedną lub dwiema lokalizacjami”, ale można to było zrobić „w 10 minut”. Dzień później Said Mohammad Marandi, profesor z Teheranu i były doradca irańskich negocjatorów nuklearnych, wyjaśnił Glennowi Diesenowi, co ajatollah Chamenei powiedział dowództwu sił zbrojnych: jeśli wojna się powtórzy, Iran zadecyduje, kiedy się skończy.
Pepe Escobar, nadając z Szanghaju, ujął to w następujący sposób dla strony amerykańskiej: nad wyjściem z budynku neonowymi literami widniał napis „strategiczna porażka”, widoczny dla całego świata.
Dwa zdania, dwa pojęcia czasu. Jedno liczy się w minutach i dniach, drugie w dekadach. Dekady mają konkretny sens: Escobar odzwierciedla pogląd irańskich przywódców, że Iran jest oblężony od około pięćdziesięciu lat, od rewolucji z 1979 roku. Oblężenie oznacza tu permanentny stan ani wojny, ani pokoju: sankcje, zamrożone aktywa zagraniczne, groźby militarne, a teraz blokada morska. Z tej perspektywy obecna wojna nie jest wyjątkiem, ale najnowszą eskalacją sytuacji, której Teheran nie chce wygrać w jednej rundzie, lecz zakończyć. Dziesięć minut Trumpa odlicza czas do końca. Moim zdaniem to są prawdziwe informacje dzisiejszych czasów i są ważniejsze niż jakikolwiek pojedynczy raport o wyrzutniach rakiet, wyspach czy kanałach negocjacyjnych.
Zegar w Waszyngtonie
We wtorek Stany Zjednoczone wybrały nową Izbę Reprezentantów i jedną trzecią Senatu. Wszystkie trzy analizowane przeze mnie rozmowy toczą się wokół tej daty. Escobar twierdzi, że decyzja o kolejnym ataku zapadnie po wyborach. Marandi twierdzi to samo. Glenn Diesen rozpoczyna swoją rozmowę od obserwacji z teorii stosunków międzynarodowych: Zgodnie z realizmem politycznym, który postrzega państwa jako aktorów ulegających presji międzynarodowego rozkładu sił, polityka zagraniczna oparta na wewnętrznych terminach politycznych jest z definicji nieracjonalna. Dziś jest to normą. Aby przewidzieć, co zrobi Waszyngton lub Jerozolima, trzeba spojrzeć na ich kalendarze wyborcze.
To coś więcej niż tylko dygresja. Każdy, kto opiera swoje planowanie wojny na cyklach wyborczych i rynkowych, może planować wojny tylko w zgodzie z tymi cyklami. Plany, o których teraz się mówi, wyraźnie to właśnie robią: krótkie, intensywne uderzenia, trzydniowy atak, po którym następuje deklaracja zwycięstwa. W swoim wywiadzie dla Marandiego, moderator Danny Haiphong stawia dokładnie to pytanie: gdzie w takich ramach czasowych mieści się strona irańska? Marandi odpowiada, że nie, i że jest to ten sam błąd, który popełnił Waszyngton w wojnie dwunastodniowej i na początku obecnej wojny. Planują tak, jakby wróg był obiektem nieruchomym.
Marandi proponuje wyjaśnienie, które można interpretować nie psychologicznie, lecz instytucjonalnie. Twierdzi, że amerykańscy eksperci ds. Iranu to często osoby nieznające języka perskiego, z których niektórzy piszą książki o tym kraju, nigdy tam nie będąc, a których zadaniem jest przekazywanie decydentom tego, co chcą usłyszeć. Iran natomiast dobrze zna Stany Zjednoczone: dzięki wieloletniej okupacji w Afganistanie i Iraku, studiom za granicą i znajomości angielskiego jako drugiego języka. Nie mogę zweryfikować, czy ta samoocena jest trafna, a przecież jest to samoocena jednej ze stron. Strukturalnie jest ona jednak wiarygodna: aparat, który generuje wiedzę specjalistyczną zgodnie z potrzebami swoich klientów, opracowuje plany bez sprzeciwu.
Zegar w Teheranie
Teheran kalkuluje inaczej i kalkuluje z tykającym zegarem Waszyngtonu. Marandi mówi o tym otwarcie: Odkąd prezydent Peseschkian wrócił ze Zgromadzenia Ogólnego ONZ, Iran drastycznie zwiększył liczbę statków atakowanych w Cieśninie Ormuz, a także zaostrzył swoje metody, od lekkich dronów po rakiety, ciężkie drony i miny. Statki próbujące przepłynąć bez irańskiego zezwolenia są atakowane. Rezultatem są wyższe ceny energii, a w konsekwencji wyższe ceny nawozów, siarki, helu i oleju napędowego. Według Marandiego kalkulacja ma na celu wywarcie presji na Trumpa przed wyborami. Jednocześnie Teheran oferuje wyjście: minister spraw zagranicznych Araghchi powiedział, że cieśnina może zostać otwarta w ciągu dwóch dni. Dwóch dni, ponieważ kiedy to powiedział, do wyborów pozostały tylko trzy dni.
Można to określić mianem metody kija i marchewki, i Marandi to właśnie robi. Ująłbym to bardziej trzeźwo: Iran wykorzystuje cenę benzyny jako pas transmisyjny w amerykańskiej polityce wewnętrznej. Supermocarstwo, którego polityka zagraniczna opiera się na dacie wyborów, ma zatem dźwignię, którą przeciwnik może pociągnąć bez wysyłania za granicę choćby jednego żołnierza. Fakt, że rozmowy przeczą sobie nawzajem w kwestii tego, czy wybory w ogóle mają znaczenie dla decyzji Trumpa, nie zmienia zasadniczej struktury. (Escobar: niezależnie od wyniku, podjął już decyzję; Marandi: osłabiony Trump byłby bardziej skłonny do negocjacji, ton w liście wiceprezydenta Vance’a jest już inny). W obu interpretacjach data wyborów to tempo, w jakim działa Waszyngton.
Teheran liczy jednak na cel, który nie pokrywa się z żadną datą wyborów: zakończenie oblężenia, o którym wspomniano na początku. Escobar cytuje irańskie władze: chcą zakończyć stan ani wojny, ani pokoju. Siedem warunków, które Marandi opisuje jako „ładnie opakowane” (w rzeczywistości jedenaście, ponieważ niektóre zawierały dwa punkty), sprowadza się do: zamrożenia funduszy, zakończenia blokady morskiej i suwerenności nad cieśninami. A porządek jest częścią sporu. Waszyngton chce zacząć od kwestii nuklearnej; Teheran chce zająć się nią na końcu. Ktokolwiek zacznie, już zagrał swoją kartą – taka jest logika tego sporu o porządek.
Kto zakończy wojnę
Wynika z tego, że jednostka może rozpocząć wojnę, ale tylko wszyscy mogą ją zakończyć. Obecne rozmowy dodają opóźnienie. Ci, którzy potrafią planować jedynie w cyklach tygodniowych, mogą rozpocząć wojnę, ale nie mogą jej zakończyć, ponieważ koniec zależy od przeciwnika, który myśli w kategoriach dekad. Oświadczenie Chameneiego, że Iran ustala koniec, nie jest zatem jedynie zagrożeniem. Opisuje, kto, w danych okolicznościach, kontroluje czas trwania. Do tego dochodzi to, co Marandi mówi o aspekcie materialnym: Iran produkuje tak wiele nowych pocisków, że ma problemy z ich magazynowaniem i buduje podziemne bazy, podczas gdy amerykańskie były na powierzchni. Fakt, że ten sygnał odstraszania jest wysyłany, mówi coś o strategii komunikacji, a niekoniecznie o liczbach.
Ograniczona obrona powietrzna
Materialne sedno sprawy to deficytowy surowiec. Obaj rozmówcy Marandiego mówią o pociskach przechwytujących i systemach obrony powietrznej. Według niego, Waszyngton wycofuje je z Korei Południowej, Japonii i samych Stanów Zjednoczonych, a następnie przekazuje Izraelowi, najwyraźniej nawet nie informując o tym japońskiego rządu. Tymczasem Arabia Saudyjska, która, jak twierdzi, zainwestowała nadwyżki finansowe w amerykańskie akcje i obligacje, jest atakowana jemeńskimi pociskami i dronami bez żadnej ochrony ze strony swoich systemów obronnych.
Kiedy dwie wojny, na Ukrainie i przeciwko Iranowi, toczą się z jednego arsenału, zasoby muszą być rozdzielane, a ten podział ujawnia hierarchię: najpierw Izrael, potem monarchie Zatoki Perskiej, a na końcu sojusznicy w Azji Wschodniej. Marandi porównuje to do Europy: słabnący hegemon przerzuca koszty na państwa frontowe, które sam wciągnął w konflikt. Odwołuje się do byłego inspektora generalnego niemieckich sił zbrojnych, Haralda Kujata, który opisał to zjawisko lata temu. Zasada quid pro quo – ochrona w zamian za lojalność – działa tylko tak długo, jak długo ochrona jest zapewniona. Jeśli staje się ona niedostępna, chronieni muszą dokonać ponownej kalkulacji. Marandi spodziewa się tego samego w Zatoce Perskiej: „Szklane pałace”, jak cytowany przez niego irański urzędnik nazywa monarchie Zatoki Perskiej, postawiły na niewłaściwego konia i będą musiały porozumieć się z Teheranem w taki czy inny sposób.
Język używany do krytyki wojny
Kolejna obserwacja, którą uważam za odkrywczą. Senator Chris Murphy, który został poinformowany o planach ataku na tajnych briefingach, nazwał je „szalonymi”. Według Marandiego w Hajfongu, jego rozumowanie polegało na tym, że zniszczą one rządy prawa i nie osiągną zamierzonych celów. Nie wspomniał o zbrodniach przeciwko ludzkości, nie mówiąc już o ofiarach. Marandi mówi to samo o Obamie podczas kampanii wyborczej: niepotrzebna wojna, wysokie ceny benzyny, ani słowa o ofiarach. Krytyka wojny opiera się na analizie kosztów i korzyści, ponieważ ofiary nie są wliczane do samookreślenia tego systemu jako istoty ludzkie. Można to uznać za moralnie oburzające, podobnie jak czyni to Marandi. Strukturalnie ujawnia to, na co system w ogóle pozwala jako argument.
Sprzeciw wobec własnych źródeł
Nie można pominąć jednej niespójności. Marandi mówi w Hajfongu, że nie ma moralnej różnicy między Trumpem, Bidenem, Obamą i Clinton, a Libia i Syria zostały zniszczone za Obamy. To stwierdzenie dotyczące systemu. Zapytany, dlaczego mimo wszystko toczy się ta wojna, odpowiada, wymieniając konkretne osoby: pieniądze syjonistów, potencjalnie obciążające Trumpa materiały, Epsteina, być może nawrócenie na syjonizm. Sam przyznaje, że to spekulacja. Escobar obstaje przy „arcysocjopacie” i demencji. Każdy, kto dostrzega ciągłość w dziejach czterech prezydentów, nie powinien szukać wyjaśnienia w psychice pojedynczej osoby.
Co pozostaje
Nie wiem, czy strzelanina nastąpi we wtorek, czy następnego dnia, ani nie wiedzą tego osoby, z którymi rozmawiam, niezależnie od tego, jak bardzo Escobar i Marandi mogą się wydawać pewni. Można jednak zidentyfikować głębszą strukturę. Siła, której zdolność do działania zależy od dat wyborów i cen, mierzy się z siłą, która mierzy swoje cele dekadami. Ta pierwsza może zainicjować atak i dyktować narrację mediom. Wydaje się, że wynik nie leży w ich rękach.
+++
Źródła:
Pepe Escobar w rozmowie z prezenterem Zulfikarem, Transition Protocol (nadawany 1/2 listopada 2026 r., nagrany krótko po północy czasu szanghajskiego): https://www.youtube.com/watch?v=lCSOuw6rHrU
+olinsky’ego i seminaria Ramesha Balsekara w Bombaju. Prowadził grupy medytacyjne, a w 2010 roku opublikował swoją pierwszą książkę „Sekret wiecznego szczęścia: Teksty o stawaniu się człowiekiem” (ISBN 978-3-8391-4517-3) pod pseudonimem Manaschu. W 2026 roku opublikował „Wąż moralności: trucizna i odtrutka” (ISBN 978-3-6967-8733-2), w której analizuje osąd moralny jako formę przemocy strukturalnej: https://substack.com/home/post/p-222671216
Rosnące koszty wojny sprawiają, że zwykli Amerykanie znajdują się pod coraz większą presją, podczas gdy politycy odpowiedzialni za finansowanie wojny obserwują gwałtowny wzrost inwestycji.
Politycy kupują akcje spółek naftowych, energetycznych i obronnych na krótko przed wybuchem wojny, starając się w ten sposób czerpać zyski z tych wojen, które sprawiają, że życie przeciętnego Amerykanina staje się coraz bardziej nie do zniesienia.
Amerykanie w końcu zdają sobie sprawę, że politycy, którzy powinni nas reprezentować, tak naprawdę nie pracują dla nas. A kiedy przyjrzeć się, jak działa nasz system polityczny, staje się całkiem oczywiste, dlaczego.
Mamy system polityczny, który pozwala tym samym ludziom, którzy podejmują decyzje dotyczące setek milionów Amerykanów, stać się nieprzyzwoicie bogatymi dzięki podejmowaniu tych samych decyzji.
Członkowie Kongresu zatwierdzają budżety wojskowe, regulują przemysł, uchwalają ustawy dotyczące opieki zdrowotnej, głosują nad polityką gospodarczą, finalizują umowy handlowe, decydują o finansowaniu wojen i otrzymują tajne informacje rządowe. I jakimś cudem ci sami ludzie mogą inwestować miliony dolarów w firmy, które czerpią zyski z ich decyzji.
Jak to w ogóle może być legalne?
Mówimy o politykach, którzy mają dostęp do informacji, za których posiadanie inni trafiliby do więzienia; którzy wiedzą, które branże wkrótce otrzymają miliardy dolarów z pieniędzy podatników; i którzy mogą osobiście czerpać zyski z decyzji podejmowanych na podstawie tych informacji.
Jak absurdalne to jest? Czy wszyscy członkowie Kongresu nie powinni być całkowicie bezstronni?
Jeśli polityk wie, że wojna jest nieunikniona, że ceny ropy naftowej wkrótce gwałtownie wzrosną i że firmy zbrojeniowe wkrótce otrzymają miliardowe kontrakty rządowe, to dlaczego do cholery miałby mieć prawo kupować udziały w tych firmach?
A jeśli ci sami politycy czerpią korzyści za każdym razem, gdy Stany Zjednoczone angażują się w kolejną wojnę, jaką mają finansową motywację, aby głosować za jej zakończeniem?
Bo podczas gdy Amerykanom wmawia się, że muszą dokonywać poświęceń, płacić wyższe ceny i wysyłać miliardy dolarów z podatków za granicę, aby finansować kolejną wojnę, ludzie podejmujący te decyzje mogą usiąść i obserwować, jak rosną ich portfele inwestycyjne.
Naród amerykański płaci za te wojny dwa razy. Raz z naszych podatków, a potem za każdym razem, gdy idziemy na stację benzynową czy do sklepu spożywczego. Tymczasem politycy, którzy decydują o długości trwania tych wojen, zainwestowali pieniądze w firmy, które zarabiają na nich miliardy.
Ludzie odpowiedzialni za finansowanie wojny obserwują, jak ich inwestycje gwałtownie rosną, podczas gdy zwykli Amerykanie cierpią z powodu rosnących kosztów wojny.
Politycy kupują akcje spółek naftowych, energetycznych i obronnych na krótko przed wybuchem wojny, starając się w ten sposób czerpać zyski z tych wojen, które sprawiają, że życie przeciętnego Amerykanina staje się coraz bardziej nie do zniesienia.
Amerykanie w końcu zdają sobie sprawę, że politycy, którzy powinni nas reprezentować, tak naprawdę nie pracują dla nas. A kiedy przyjrzeć się, jak działa nasz system polityczny, staje się całkiem oczywiste, dlaczego.
Mamy system polityczny, który pozwala tym samym ludziom, którzy podejmują decyzje dotyczące setek milionów Amerykanów, stać się nieprzyzwoicie bogatymi dzięki podejmowaniu tych samych decyzji.
Członkowie Kongresu zatwierdzają budżety wojskowe, regulują przemysł, uchwalają ustawy dotyczące opieki zdrowotnej, głosują nad polityką gospodarczą, finalizują umowy handlowe, decydują o finansowaniu wojen i otrzymują tajne informacje rządowe. I jakimś cudem ci sami ludzie mogą inwestować miliony dolarów w firmy, które czerpią zyski z ich decyzji.
Jak to w ogóle możliwe?Mówimy o politykach, którzy mają dostęp do informacji, za które reszta z nas trafiłaby do więzienia; którzy wiedzą, które branże wkrótce otrzymają miliardy dolarów z pieniędzy podatników; i którzy mogą osobiście czerpać zyski z decyzji podejmowanych na podstawie tych informacji.Jak absurdalne to jest?
Jeśli polityk wie, że wojna jest nieunikniona, że ceny ropy naftowej wkrótce gwałtownie wzrosną i że firmy zbrojeniowe wkrótce otrzymają miliardowe kontrakty rządowe, to dlaczego do cholery miałby mieć prawo kupować udziały w tych firmach?
Amerykanie płacą za te wojny dwa razy:raz z naszych podatków i po raz kolejny za każdym razem, gdy idziemy na stację benzynową lub do sklepu spożywczego. Tymczasem politycy, którzy decydują o długości trwania tych wojen, zainwestowali pieniądze w firmy, które zarabiają na nich miliardy.
I mamy uwierzyć, że to wszystko nie ma wpływu na ich decyzje?
Zacząłem więc badać, którzy politycy inwestowali w spółki naftowe i zbrojeniowe przed wojną z Iranem, kiedy dokładnie kupili te udziały i o ile wzrosła wartość tych inwestycji od początku wojny.
Ponieważ chcę wiedzieć, którzy politycy głosują za kontynuowaniem tej wojny, inwestując jednocześnie pieniądze w firmy, które na niej zarabiają, i czy nie wykorzystują tajnych informacji, do których zwykli Amerykanie nie mają dostępu, aby niesamowicie się wzbogacić.
Dowiedzmy się…
Moje wiadomości, badania i analizy udostępniam każdemu za darmo. Jeśli cenisz moją pracę, Twoje wsparcie pozwoli mi kontynuować. Polub, skomentuj, udostępnij i zasubskrybuj.
RO KHANNA
Ro Khanna lubi głosić, że jest przeciwny wojnie, ale to najwyraźniej nie powstrzymuje go przed inwestowaniem w firmy, które zarabiają na tych wojnach miliardy. Zaledwie kilka tygodni przed wybuchem wojny iracko-irańskiej zainwestował w Shell, Total Energies i Palantir.
Khana kupił te akcje 13 lutego, kiedy akcje Shella były notowane po 78,77 dolara za akcję. Dziś cena wynosi 104,78 dolara. To wzrost o 33% w ciągu nieco ponad ośmiu miesięcy. Podczas gdy Amerykanie cierpią z powodu rosnących cen ropy, Khana zarabia fortunę.
13 lutego akcje TotalEnergies były notowane po 76,79 USD za akcję. Dziś cena wynosi 93,76 USD. To wzrost o 22% w ciągu zaledwie ośmiu miesięcy; w ciągu ostatniego roku akcje zyskały prawie 39%, a zyski wzrosły o prawie jedną trzecią , osiągając 5,4 miliarda USD.
Podczas gdy przeciętni Amerykanie zmagają się z rosnącymi rachunkami za energię, Khanna ma udziały w gigancie naftowym, którego cena akcji gwałtownie wzrosła.
I mam uwierzyć, że nie ma nic złego w tym, że polityk głosi koniec wojen, inwestując jednocześnie pieniądze w firmy, które na nich zarabiają? Dlaczego miałby chcieć, żeby ta wojna się skończyła, skoro ma udziały finansowe w firmach, które na niej zarabiają?
Rozwój cen akcji w sektorze energetycznym
13 lutego cena akcji Palantir wynosiła 131,41 USD za akcję. Dziś wynosi ona 198,73 USD, a w ciągu ostatniego roku akcje wzrosły o prawie 19%. Jednocześnie Khanna wielokrotnie ostrzegał przed wykorzystywaniem przez Palantir danych osobowych, masowym nadzorem i dystopijnym potencjałem niekontrolowanej sztucznej inteligencji, a mimo to zarabia miliony na inwestycjach w Palantir i firmy zajmujące się sztuczną inteligencją.
Palantir jest najwyraźniej na tyle niebezpieczny, że Khanna powinien ostrzec przed nim amerykańską opinię publiczną, ale nie na tyle, by nie umieszczać go w swoim portfelu inwestycyjnym.
Dlaczego miałbym wierzyć choćby jednemu słowu, które wychodzi z jego ust? Najwyraźniej nie ma on aż tylu problemów z Palantirem, ile chciałby, żeby uwierzyła amerykańska opinia publiczna.
ROZWÓJ CENY AKCJI PALANTIR
Odkąd Khanna wszedł do Kongresu w 2017 roku, jego szacowany majątek netto wzrósł podobno o 187 milionów dolarów , mimo że jego pensja wynosi zaledwie 174 000 dolarów rocznie. I jestem pewien, że nie ma to absolutnie nic wspólnego z poufnymi informacjami, do których ma dostęp, zasiadając w Komisji Sił Zbrojnych i nadzorując branże, w które zainwestował.
Moje wiadomości, badania i analizy udostępniam każdemu za darmo. Jeśli cenisz moją pracę, Twoje wsparcie pozwoli mi kontynuować. Polub, skomentuj, udostępnij i zasubskrybuj.
JOSH GOTTHEIMER
Jest też Josh Gottheimer, demokrata z New Jersey, zasiadający w Komisji Wywiadu Izby Reprezentantów. Jej członkowie otrzymują jedne z najbardziej poufnych informacji obronnych i wywiadowczych w kraju. Innymi słowy, dokładnie wie, kiedy Stany Zjednoczone rozpoczną wojnę, a mimo to w jakiś sposób nadal może handlować akcjami spółek, które mogą zarobić na tych wojnach miliardy.
Kupił akcje Exxon 2 i 4 lutego, zaledwie kilka tygodni przed atakiem USA na Iran.
2 lutego cena akcji Exxon wynosiła 138,40 USD za akcję; dziś wynosi ona 184,54 USD za akcję, a kurs akcji wzrósł o prawie 47% w ciągu ostatniego roku.
ROZWÓJ CENY AKCJI EXXON
JON BOOZEMAN
Jest też republikański senator Jon Boozman z Arkansas, który zasiada w Komisji ds. Alokacji Środków – tej samej, która faktycznie finansuje amerykańskie wojny. Zaledwie kilka tygodni przed wojną iracko-irańską kupił akcje ExxonMobil, a następnie głosował przeciwko wszystkim 11 rezolucjom kończącym wojnę. Pomaga więc finansować wojnę, głosując przeciwko próbom jej zakończenia i inwestując w przemysł, który na tym zarabia. Zastanawiam się, dlaczego tak bardzo zależy mu na kontynuacji tej wojny?
8 stycznia, czyli w dniu, w którym kupił akcje ExxonMobil, cena wynosiła 122,91 dolara za akcję. Dziś wynosi ona 184,54 dolara. To wzrost o 50% w niecałe dziesięć miesięcy , a cena akcji wzrosła o prawie 47% w ciągu ostatniego roku.
Tymczasem zwykli Amerykanie są gnębieni rosnącymi cenami benzyny, a politycy decydujący o tej wojnie zainwestowali pieniądze w firmy, które na tym zarabiają.
ROZWÓJ CENY AKCJI EXXONS
Aby ten artykuł nie stał się całkowicie niezrozumiały, zakończę w tym miejscu. Ale uwierzcie mi: to w żadnym wypadku nie jest całkowita liczba polityków czerpiących zyski z wojny w Iranie. I myślę, że Amerykanie byliby absolutnie przerażeni, gdyby wiedzieli, ilu naszych polityków ma interesy finansowe w branżach, które powinni nadzorować.
Chcę zbadać więcej podobnych konfliktów interesów i potrzebuję Waszej pomocy w podjęciu decyzji, gdzie szukać dalej. Których polityków, firmy lub branże powinienem zbadać? Które powiązania finansowe, Waszym zdaniem, zszokowałyby Amerykanów, gdyby się o nich dowiedzieli?
Wszystko co robi Donald Trump musi obowiązkowo być największe – przepraszam: NAJWIĘKSZE. EPICKIE. Tegoroczne wybory nie mogły tu być wyjątkiem. Co do zasady, prawie przy każdym prezydencie Stanów Zjednoczonych, rządząca partia traciła trochę poparcia w wyborach połówkowych. Ale Trump nie mógł się zadowolić drobną utratą poparcia. Nie wystarczyłaby mu też poważna utrata. Nie! Trump musiał pogrążyć Partię Republikanów, zadając jej i sobie epickie – przepraszam, EPICKIE – straty. Taki człowiek. Jak największe, to największe.
Muszę zacząć od małego wyznania: ech, mógłbym dziś wieczorem spokojnie sobie czytać książkę, oglądać film, albo i pisać swą powieść, gdybym tylko posłuchał instynktu, i napisał ten artykuł zawczasu. Przecież mogłem to zrobić już parę dni temu. Czas by się znalazł, a wyniki wydawały się przesądzone. Owszem, trochę poprawek by było, ale nie znowu tak dużo. Ot, w paru miejscach, przy słowie „porażka” bym musiał wykreślić przymiotnik „poważna” i wpisać w tym miejscu „epicka”. Przez te wszystkie lata jak obserwuję amerykańską politykę, żadne wybory nie były tak katastrofalnie przewidywalne jak te.
Porażkę Trumpa można było zacząć wieszczyć już gdzieś około lipca, gdy stało się jasne, że jego administracja nie ma żadnego pomysłu na zakończenie wojny z Iranem. A prawdę mówiąc, jeśli ktoś orientował się jak realnie wygląda stosunek sił między Ameryką a Iranem, mógł ten wynik przewidzieć jeszcze w lutym. Ja aż takim prorokiem nie jestem, i przyznam że pierwsze parę miesięcy trwania niepotrzebnie rozpętanej przez Trumpa wojny między Stanami a Iranem, nie przesądzałem o wyniku, tylko próbowałem zrozumieć jaki cel faktycznie przyświeca Amerykanom, i jakie środki mają do tego celu doprowadzić. Jak się okazało – nie tylko ja, ale również Donald Trump nie miał w tej sprawie pojęcia. Skutek jest taki, jak widzimy.
Przyczyny porażki
Rozwińmy jednak trochę kwestię przyczyn tej autentycznie epickiej wyborczej katastrofy, w której zwycięstwa Demokratów przekroczyły nawet najśmielsze prognozy. Demokraci przejęli kontrolę nad Senatem i nad Kongresem, i odbili szereg stanowisk gubernatorskich. Wygrywali w miejscach gdzie od dziesiątek lat już nie widywano Demokratów, w Teksasie, w Kansas. A to wszystko następuje przecież równo dwa lata po autentycznie spektakularnym zwycięstwie Donalda Trumpa w wyborach prezydenckich 2024 roku. Wyborach, w których, ku zdumieniu Demokratów, wygrał nie tylko w Kolegium Elektorskim, ale również zdobył znaczącą przewagę głosów w skali kraju. Wyborach, w których to z kolei Republikanie wywalczyli wąską, minimalną i kruchą, ale jednak przewagę w obu izbach. Wyborach, które wyznaczyły absolutny szczyt popularności Donalda Trumpa.
Ale przecież, szczyt nie musiał być wcale szczytem – niejeden amerykański prezydent kończył swą kadencję ciesząc się jeszcze większą popularnością, bo po prostu naród był zadowolony z jego działań. W przypadku Trumpa tak się nie stało. Pierwszy rok jego drugiej kadencji przynosił zmienne fortuny, ale ogólnie jeszcze był obiecujący. Drugi rok przyniósł absolutną katastrofę. Zupełnie jak gdyby Trump, odbiwszy się od sufitu osobistej popularności, teraz przebił się przez podłogę, powtarzając przy tym raz po raz, że to nie jest jego ostatnie słowo.
Błędem byłoby twierdzenie że to wojna pokonała Trumpa. Nie: bo wojna nie przydarzyła się Trumpowi. To Trump wywołał wojnę. Wojna jest skutkiem, ale przyczyną porażki Donalda Trumpa jest Donald Trump. W tym, i w wielu innych wymiarach.
Nie mam zamiaru bawić się w psychoanalityka, zastanawiać się czy Trump cierpi już na starczą demencję, czy znajduje się pod czyimś wpływem, czy po prostu wiek wyolbrzymia jego wady. Jakkolwiek by nie było, od początku swojej drugiej kadencji, Donald Trump nie chciał i nie próbował działać w systemie, który dałby mu jeszcze więcej władzy, gdyby tylko chciał z nim współpracować. Nie potrafił negocjować z kongresmenami i senatorami. Nie potrafił w niczym dobrowolnie ustępować. Sprawiło to, że prawie zupełnie nie potrafił forsować własnych ustaw.
Wszyscy, którzy obserwują Stany, dobrze pamiętają istną lawinę dekretów i rozporządzeń którymi zaczął swoją drugą kadencję, a którymi naprawił doraźnie wiele idiotycznych działań poprzedzającej administracji Bidena. Można oczywiście dzielić włos na czworo, debatować które dekrety były korzystne a które szkodliwe, ale to bez znaczenia – bo to były dekrety, które jeden prezydent wydaje, a kolejny może ot tak po prostu odwołać.
Osiągnięcia Trumpa były palcem na wodzie pisane, poza jednym słynnym Big Beautiful Bill – ale ponieważ do tej ustawy wsadzono tak wiele różnych spraw, to nikt z wyborców właściwie nie kojarzył co tam się znalazło. Swoim merkurialnym podejściem, Trump skutecznie zraził do siebie część Republikanów, często tych, którzy go najgoręcej popierali, ale poważniej niż on sam traktowali jego obietnice wyborcze.
Kilka, czy nawet kilkanaście, z przegranych dziś wyścigów w kongresie i senacie to miejsca z których sam Trump „przepędził” popularnych republikańskich polityków, atakując ich za rzekomą nielojalność. Zastępowanie ludzi posiadających własne kręgi poparcia lojalnymi miernotami bez poparcia, jak się okazało, nie przyniosło efektu w systemie który mocno premiuje osobiste relacje między wyborcami a reprezentantami.
Wydaje się też, że Trump coraz mniej toleruje głosy sprzeciwu w swoim otoczeniu. Czy tak jest czy nie, dosyć powiedzieć że nikt nie protestował zbyt intensywnie gdy Trump, namówiony przez premiera Izraela, rozpoczął ową feralną, zupełnie zbędną wojnę przeciw Iranowi. Gdy zaś wojna raz się rozpoczęła, wydaje się że osobowość Trumpa nie pozwalała mu tak po prostu od niej odstąpić, przyznać choćby tylko do braku sukcesu, o porażce nie wspominając. Nie miał pomysłu na zakończenie wojny, bo poza bronią atomową – która zresztą też nie osiągnęłaby tego celu – jedyne co mogłoby zakończyć tę wojnę pomyślnie dla Ameryki to pełnoskalowa inwazja lądowa, a na tą nikt nie był gotów. Tymczasem zaś, im dłużej trwała wojna, tym bardziej w wyborców Trumpa uderzała niestabilność rynku ropy naftowej. Nie miało znaczenia że ceny ropy nie poszybowały wcale tak wysoko jak pierwotnie przewidywano – dosyć, że były znacznie wyżej niż wcześniej, i nie spadały. A działo się to za kadencji prezydenta który obiecał nie pakować się w bliskowschodnie wojny, i który obiecał obniżyć koszty życia.
Tyle przyczyny. Znalazłoby się ich jeszcze więcej – nie wspomniałem chociażby Ukrainy, akt Epsteina, i wielu niedotrzymanych obietnic, nie mówiłem też o tych członkach administracji Trumpa których skuteczność dalece odbiegła od oczekiwań – ale przejdźmy do zasadniczego pytania:
Co dalej?
Słychać już zewsząd triumfalne głosy Demokratów i popierających ich mediów, że oto skończyła się era Trumpa. Niezupełnie. Faktycznie, Republikanie będą coraz chętniej się odcinać od Trumpa, uważając że jego osobista marka jest teraz skażona. Ale na przestrzeni ostatnich lat, Trump wywarł tak silny wpływ, tak gruntownie przebudował Partię Republikańską, że trudno im będzie się skutecznie od niego odsunąć. Trump niewiele może już zrobić by wspierać poszczególnych Republikanów – nadal jednak może dużo zrobić by im zaszkodzić, jeśli uzna że są nielojalni. Drugi polityczny zgon Trumpa będzie powolny.
Przejęcie legislatury przez Demokratów oznacza natomiast faktycznie koniec politycznej agendy Trumpa. Pozostają mu dekrety i wetowanie ustaw, i zataczanie się od jednego kryzysu budżetowego do kolejnego, gdy Demokraci odmawiają mu funduszy potrzebnych na realizację jego celów. I tu leży smutny paradoks: w Stanach, prezydent zawsze może więcej zdziałać w relacjach zagranicznych niż w kraju, a dysproporcja rośnie im słabsze ma poparcie w krajowej polityce. Tak jest i w tym przypadku. W praktyce oznacza to iż Trump, wiedząc że niewiele już zdziała w kraju, może odczuwać pokusę by skoncentrować się na zagranicznych zwycięstwach, przynajmniej tak długo, jak długo nowy kongres nie zablokuje finansowania.
Następne dwa miesiące będą więc szczególnie groźne w kwestii niepotrzebnej i głupiej wojny z Iranem. Jeśli już wcześniej Trump wydawał się zbyt emocjonalnie zaangażowany w wojnę z Iranem, o ile teraz bardziej może tak być, gdy ma powody aby obwiniać Iran za porażkę wyborczą? Tu może dojść do jakiejś ostrej eskalacji.
Z kolei jeśli chodzi o Ukrainę i Rosję, jeśli Trump chciałby w końcu osiągnąć pokój, który obiecywał przed dwoma laty, to teraz realnie jedyną drogą mu dostępną byłoby zmuszenie Ukrainy do kapitulacji – i być może tu też będą emocjonalne pobudki aby tak próbować zrobić.
Jednocześnie, będziemy obserwować zmasowane uderzenie na administrację Trumpa. Zapewne pierwszym wobec którego wszczęte będą procedury odwoławcze będzie Sekretarz Obrony, Pete Hegseth. Być może sam zresztą zrezygnuje, albo zostanie zwolniony przez Trumpa. Co więcej, Trump nie zdoła już przeforsować żadnego swego kandydata przez komisje senackie, chyba że sięgnie po kogoś tak konwencjonalnego, że Demokraci go zaakceptują. Tak się raczej nie wydarzy, toteż raczej ustępujący członkowie administracji będą zastępowani przez „pełniących obowiązki”. To zaś zawsze osłabia ich prestiż i skuteczność.
Najbardziej w tym wszystkim ucierpią dwaj politycy którzy mieli nadzieję najwięcej zyskać na związaniu z Trumpem – Marco Rubio i J. D. Vance. Obydwaj liczyli na nominację prezydencką w następnych wyborach, i na zwycięstwo na fali popularności administracji Trumpa. Teraz stało się wprost odwrotnie – obydwaj są skazani na porażkę ze względu na bliskie powiązania z Trumpem. Skala ich przegranej będzie zależeć od ich cierpliwości. Ten z nich który zdecyduje się nie kandydować w 2028 roku, może mieć szansę w 2032 roku. Ten zaś, który mimo wszystko spróbuje kandydować, może potrzebować znacznie więcej czasu by podnieść się po przegranej.
Osobiście, przyznam że szkoda mi Vance’a – spośród wszystkich współczesnych republikańskich notabli, wydawał się najbardziej obiecujący, nawet jeśli jego gotowość do „ściemniania” żeby nie zarzucać wprost kłamstwa, w obronie swego szefa, stawiają go w znacząco gorszym świetle jako rzekomo prostolinijnego katolika. Gdybym mógł doradzić Vance’owi, powiedziałbym że winien teraz, natychmiast zrezygnować ze stanowiska, tłumacząc to wprost niezgodą na wojnę która przyczyniła się do porażki – następnie, odczekawszy parę lat, kandydować na gubernatora swojego stanu, i dopiero potem powrócić do prezydenckich ambicji, wykazawszy się własnymi osiągnięciami. Wątpię jednak aby Vance zdecydował się porzucić stanowisko wiceprezydenta, chociażby z obawy przed zemstą Trumpa – co być może oznacza że i tak nie ma odpowiedniego charakteru na prezydenta…
Trump, a sprawa polska
O skutkach, jak o przyczynach porażki, można by wiele jeszcze napisać. Odrębnym tematem – zbyt dużym, by go omawiać mimochodem – byłaby wielka zmiana która zaszła w Partii Demokratycznej, a która sugeruje że w swojej nowej formie, Demokraci będą jeszcze gorsi dla Ameryki niż wcześniej. Innym tematem byłaby nadchodząca zmiana w relacjach między Ameryką a Izraelem – zmiana która ma szansę nareszcie ukrócić najgorsze działania Izraela. Nie ma na to już miejsca.
W tym wszystkim jednak, chciałbym aby jedna rzecz jeszcze wybrzmiała, a dotyczy ona sprawy polskiej. Otóż: osłabienie Trumpa niweczy nadzieje tych, którzy liczyli na wsparcie Republikanów dla swojej strony w polskiej polityce, a do tego stawia pod mocnym znakiem zapytania jakiekolwiek obietnice Trumpa dotyczące stałej bazy amerykańskiej w Polsce. Analogicznie zaś, jest bardzo poważna szansa iż za dwa lata, jeśli Demokraci zdobędą również Biały Dom – a w tej chwili wydaje się to niemal nieuniknione, choć wiele może się jeszcze zmienić – znowu zobaczymy tego rodzaju ingerencję w polską politykę jaką widzieliśmy przed 2024 rokiem. Urabianie polskiej opinii publicznej przez finansowanie lewicowych organizacji i mediów, wpływanie na platformy cyfrowe aby dusiły konserwatywny dyskurs, i tak dalej. Tendencje te zresztą będą tym mocniejsze, im mocniejszy ogólnie będzie lewicowy zwrot w amerykańskiej polityce. Ale cóż – zdaje się że nie ma sensu tym za bardzo zaprzątać sobie głowę, gdy polska polityka ma inne, znacznie pilniejsze problemy.
„Następna wojna ze Stanami Zjednoczonymi będzie krótka i niszczycielska” – przewiduje irański strateg
Seyed Mostafa Khoshcheshm twierdzi, że irańska odpowiedź sięgnie poza region, że trzecia runda będzie ostatnią, a świat przeżywa „bolesne narodziny” nowego porządku
W Teheranie i w Waszyngtonie oczekiwania są takie same: nowa runda wojny Stanów Zjednoczonych i Izraela z Iranem może rozpocząć się zaraz po wyborach parlamentarnych w USA 3 listopada. W sobotę (31) Najwyższy Przywódca, Modżtaba Chamenei, spotkał się po raz pierwszy z wysokim dowództwem sił zbrojnych i nakazał, aby na każde zagrożenie odpowiedzieć „natychmiast, skutecznie i bez ograniczeń geograficznych”, jak donosi Tehran Times . W Waszyngtonie sam establishment wątpi w ten plan.
Financial Times rozmawiał z byłymi dowódcami wojskowymi USA, którzy uważają, że żadna z opcji ataku nie obali irańskiego rządu, a Congressional Research Service naliczyła już 81 utraconych lub uszkodzonych samolotów USA i 21 zabitych członków służb.
W takiej właśnie atmosferze Seyed Mostafa Khoshcheshm, starszy analityk i irański strateg, przyjął mnie w połowie października w siedzibie Fars Media w Teheranie. Rozmawialiśmy prawie dwie godziny przy herbacie i irańskich słodyczach, a on nie szczędził przewidywań. „To będzie krótsza wojna niż poprzednia, ze strony Stanów Zjednoczonych, ale o wiele silniejsza” – powiedział. „Tym razem Iran uważa, że nie powinno być żadnych ograniczeń i będzie starał się zadać Stanom Zjednoczonym jak największe koszty”. Trzy tygodnie później rozkaz Chameneiego zabrzmiał jak echo tamtej rozmowy.
Dla Choszczusza Donald Trump stracił broń, której zawsze używał. „Zawsze pokonywał swoich przeciwników eskalacją, praktyką szaleńca. W tej rundzie stracił tę kartę. Teraz to Iran sięga po eskalację, aby położyć kres wszystkiemu”. Ostrzega, że irańska odpowiedź przeniesie wojnę na Ocean Indyjski i do „krajów, których nigdy by sobie nie wyobrażali”. Iran trzyma w rękach to, co nazywa bronią „miliony razy silniejszą niż bomba atomowa”: „Bombą atomową można raz uderzyć w kraj. Cieśniną Ormuz można wielokrotnie uderzyć w całą planetę”.
Wojna jest dla niego częścią czegoś większego. Lata dwudzieste XXI wieku będą dekadą „bolesnych narodzin”, dekadą przejścia władzy z Zachodu na Wschód, której imperium pod wodzą USA „nie odpuści tak łatwo”. Przewiduje, że żadne supermocarstwo z tego nie wyjdzie, ale cztery mocarstwa – Chiny, Indie, Rosja i Iran – oraz Waszyngton, pokonany w Iranie, postawi na wojnę hybrydową przeciwko Chinom, w tym broń biologiczną.
Najsilniejszego wytłumaczenia irańskiej pewności siebie upatruje on jednak nie w arsenałach, lecz w wierze. Opowiada, że w jego dzielnicy, we wschodnim Teheranie, mieszkańcy stojący przed zbombardowanymi domami mówili: „To nic w porównaniu z tym, co przeżył Husajn”. Wnuk proroka Mahometa, imam Husajn, zginął w 680 roku w Karbali, na terenie dzisiejszego Iraku, wraz z garstką towarzyszy, walcząc ze znacznie większą armią, a jego męczeństwo stanowi sedno szyickiej tożsamości. Dla Choshcheshma jest to klucz, którego Zachód nigdy nie zrozumiał. Poniżej wywiad.
Trzecia runda i ostatnia
Wiele osób w Teheranie spodziewa się ataku przed wyborami w USA 3 listopada, a ty przewidziałeś trzecią wojnę, znacznie bardziej niszczycielską, która sięgnie poza region. Jakie są kalkulacje Izraela i Stanów Zjednoczonych? I jak powinien zareagować Iran?
Donald Trump nie zawsze jest na tyle trzeźwy, by myśleć strategicznie, więc może zaatakować jeszcze przed wyborami, ale znacznie bardziej prawdopodobne jest, że zrobi to po nich, zwłaszcza jeśli przegra. Najprawdopodobniej straci Izbę Reprezentantów. Jeśli tak się stanie, biorąc pod uwagę, że obecni przedstawiciele będą obradować jeszcze przez dwa miesiące, najprawdopodobniej przeprowadzi atak pod koniec listopada lub na początku grudnia.
Wierzę, że będzie to krótsza wojna niż poprzednia, ze strony Stanów Zjednoczonych, ale znacznie silniejsza. Niezależnie od rodzaju ataku, czy to będzie pełnowymiarowa wojna, celowe zabójstwa, czy ataki punktowe, irańska odpowiedź będzie pełnowymiarową wojną, która rozciągnie się daleko poza region, poza Jemen, poza Bab al-Mandab [cieśninę między Jemenem a Rogiem Afryki, bramę do Morza Czerwonego], a nawet poza Oś Oporu [regionalny sojusz Iranu z libańskim Hezbollahem, jemeńskim Ansarullahem, irackimi milicjami i ugrupowaniami palestyńskimi]. Iran jest zdecydowany położyć kres tej wojnie. Będzie trzecia runda, może w ciągu najbliższego miesiąca lub dwóch, i ta będzie ostatnia. Jedna strona zyska przewagę i wykończy wszystko.
W jakiej fazie znajduje się obecnie wojna?
Przeszliśmy przez kilka faz. Pierwszą była dekapitacja, początkowy atak Stanów Zjednoczonych, który zakończył się niepowodzeniem. Potem nadeszła faza drugiego uderzenia, odpowiedź Iranu. Potem nastąpiło Porozumienie z Islamabadu [zawieszenie broni z kwietnia 2026 roku, wynegocjowane za pośrednictwem pakistańskiej mediacji], które otworzyło trzecią fazę – fazę gospodarczej i politycznej wytrzymałości po obu stronach. Teraz właśnie rozpoczęliśmy czwartą: obie strony przygotowują się do ostatniej rundy, bardzo krwawej wojny.
Każda ze stron chce ustalić trzy rzeczy. Po pierwsze, kiedy rozpocznie się wojna. Po drugie, gdzie będzie się toczyć: Stany Zjednoczone chcą ograniczyć ją do Iranu, a Iran chce ją rozszerzyć. Po trzecie, jakim kosztem.
Kiedy mówisz „poza regionem”, czy może masz na myśli na przykład amerykańską bazę w Diego Garcia [w archipelagu Czagos na Oceanie Indyjskim], a może nawet Europę?
Nie mogę tego powiedzieć, ale mogę powiedzieć, że będą zaskoczeni, widząc Iran w miejscach, w których nigdy nie był. Będą zmuszeni walczyć z Iranem na Oceanie Indyjskim, na odległych morzach, w krajach, których nigdy by sobie nie wyobrazili. Iran maksymalnie wykorzysta wszystko, co ma, w tym najnowsze generacje pocisków rakietowych i dronów, których jeszcze nie używał na szeroką skalę, jedynie w testach.
A potem jest koszt. W poprzednich wojnach, 12-dniowej [czerwiec 2025] i 40-dniowej [luty-kwiecień 2026], Iran zamierzał kontrolować eskalację, a jego reakcje nie były na tyle bolesne, by wywołać szerszą wojnę. Tym razem Iran uważa, że nie powinno być żadnych ograniczeń i będzie starał się obciążyć Stany Zjednoczone jak największymi kosztami.
Stany Zjednoczone o tym wiedzą. Nie mogą tolerować na przykład całkowitego zamknięcia cieśniny Bab al-Mandab, która obecnie jest zamknięta tylko dla statków saudyjskich. Jeśli sprowadzą Brytyjczyków i Francuzów, którzy obiecali udział w operacjach obronnych, sądzę, że nie przybędą do Ormuz, ale będą stacjonować wokół cieśniny Bab al-Mandab, aby bronić saudyjskich zasobów energetycznych. Jeśli to zrobią, cieśnina Bab al-Mandab zostanie zamknięta przez samych Jemeńczyków, którzy są dziś bardziej zdolni niż kiedykolwiek, po niedawnych zwycięstwach, które odnieśli.
Iran ostrzegł, że tym razem jego reakcja będzie nieproporcjonalna. Trafiając tankowiec, trzeba zachować szczególną ostrożność, żeby nie zabić marynarzy, bo cel jedynie spycha statek z kursu. W pełnowymiarowej wojnie nie można niczego zagwarantować. Będzie dużo krwi.
Donald Trump zawsze pokonywał swoich przeciwników eskalacją, praktyką szaleńca. W tej rundzie stracił tę kartę. Teraz to Iran sięga po eskalację, aby położyć kres wszystkiemu. Jeszcze kilka tygodni temu, gdy Iran atakował statki próbujące nielegalnie przekroczyć cieśninę, Stany Zjednoczone reagowały. Od kilku tygodni Iran karze tankowce, a Stany Zjednoczone nie reagują. To pokazuje, że nie chcą eskalacji na nieznanym terytorium. Wojna będzie też krótsza, ponieważ Stany Zjednoczone nie mają już amunicji. Ale będzie druzgocąca.
Wytrwanie oblężenia
Jednym z filarów irańskiej strategii jest wojna ekonomiczna, która uderza w Stany Zjednoczone, Zachód, a także w azjatyckich sojuszników, takich jak Japonia i Korea Południowa. Ale Iran również cierpi: eksport ropy spadł, panuje inflacja.
W dziedzinie militarnej nawet amerykańskie think tanki twierdzą, że Iran ma przewagę. A w dziedzinie gospodarczej, ile Iran może przyjąć w ciągu najbliższych trzech, czterech miesięcy?
Zależy, czyj punkt widzenia. Z punktu widzenia Scotta Bessenta [sekretarza skarbu USA] wczoraj byliśmy o krok od załamania, ale tak się nie stało. Iran jest objęty sankcjami od czterech lub pięciu dekad i nauczył się je obchodzić, czasem po cichu, a czasem celowo, robiąc hałas.
Iran to ogromny kraj, liczący od 80 do 90 milionów mieszkańców, graniczący z 15 krajami, z czego dziewięcioma na lądzie. Nie da się tak skutecznie oblegać takiego kraju. Od początku oblężenia, po zawarciu porozumienia z Islamabadu, Iran podjął wiele inicjatyw mających na celu aktywację granic lądowych z Pakistanem, Afganistanem, Azerbejdżanem, Turkmenistanem, Rosją, Turcją i Irakiem. Transport kolejowy i drogowy szybko ewoluował, a jego potencjał nie został jeszcze w pełni wykorzystany.
Wliczając w to kolej, która przyjeżdża prosto z Chin.
Dokładnie. To nie znaczy, że nie ma bólu. Sankcje zadają ból, ale Irańczycy nauczyli się go znosić i żyć normalnie. Wystarczy spojrzeć na ulice Teheranu: ludzie kupują, chodzą do sklepów. Zagraniczni dygnitarze, Europejczycy, przyjeżdżają tu i są zaskoczeni. Pewien Niemiec powiedział naszym urzędnikom, że nie rozumie, jak toczy się normalne życie, ponieważ obraz kraju ogarniętego wojną to obraz południowego Libanu, Syrii i Gazy.
Inflacja jest wysoka, wojna ma swoje koszty, nie da się tego zaprzeczyć. Ale ta wojna podniosła próg tolerancji narodu irańskiego i pomogła mu odłożyć na bok różnice. Pod wpływem zagrożenia z zewnątrz niektóre narody rozpadają się i upadają. Inne gromadzą się wokół flagi, tak jak ludzie robią to tutaj każdego wieczoru. W noce, kiedy odpalamy rakiety, na ulicach jest o wiele więcej ludzi.
Irańczycy mają 7000 lat cywilizacji i 2500 lat imperium. Przeżyli najazdy mongolskie, arabskie i okupację, i wiedzą, jak przetrwać i jak kontratakować. Iran ma wiele kart, którymi jeszcze nie zagrał, podczas gdy Stany Zjednoczone rozegrały już wszystkie: cyberataki, zamachy, bombardowania, zabójstwa generałów, przywódców i naukowców, bombardowania miast, a nawet szkół, takich jak ta w Minab [miasto w prowincji Hormozgan w południowym Iranie]. Dlatego Irańczycy wierzą, że trzecia runda będzie dla nich dobra: zakończy historię, a oni będą stroną, która wygra. To przekonanie pomaga ludziom przetrwać trudności ekonomiczne.
Od szoku do zemsty
Byłem tu w listopadzie ubiegłego roku i zauważyłem, że ludzie są teraz o wiele bardziej pewni siebie. Wtedy przetrwali 12-dniową wojnę, ale gospodarka nie radziła sobie dobrze, a w grudniu doszło do protestów, początkowo uzasadnionych, uznanych przez samego Przywódcę [ajatollaha Alego Chameneiego, Najwyższego Przywódcę od 1989 roku do jego śmierci w ataku w lutym 2026 roku], a następnie przejętych przez Zachód i syjonistów. Sytuacja jest dziś bardziej skomplikowana, ale ludzie mówią: „Przetrwamy, przywódcy wiedzą, co robić”. Dlaczego?
Ponieważ doświadczyli dwóch kolejnych wojen. W pierwszej stracili swoich czołowych generałów, a w drugiej, wojnie 40-dniowej, stracili swojego Przywódcę. Czasami utrata przywódcy sprawia, że naród się załamuje i poddaje, i właśnie taki był plan Donalda Trumpa. Innym razem motywuje ludzi do zemsty, i dokładnie to stało się drugiego i trzeciego dnia. Męczeństwo Przywódcy było szokujące, ale Irańczycy zamiast biernie czekać, wyszli na ulice, by się zemścić, za jego krew – i nadal to robią.
To ma swoje korzenie w irańskiej ideologii. Jeśli weźmiemy pod uwagę tylko politykę i gospodarkę, jak w przypadku każdego innego kraju, Iran powinien był upaść między pierwszym a piątym dniem zeszłorocznej 12-dniowej wojny lub tegorocznej 40-dniowej wojny. Nie upadł z powodu dwóch nurtów ideologicznych. Pierwszym jest szyicki islam i historia imama Husajna [wnuka proroka Mahometa i trzeciego szyickiego imama] w Karbali [bitwa z 680 roku, na terenie dzisiejszego Iraku, w której Husajn i jego towarzysze zostali zabici przez armię kalifa]. Drugim jest irańska tożsamość: wystarczy spojrzeć na irańskie mity, a zdamy sobie sprawę, że wielu Irańczyków było takich już 2000 lat temu, przed islamem. Dlatego tak ciepło przyjęli szyicki islam i imama Husajna: ponieważ to to samo.
Ariobarzanes, bohater klęski
Czym są te mity i w jaki sposób łączą się z kulturą szyicką i historią Husajna?
Historia imama Husajna odgrywa oczywiście ważniejszą rolę w irańskim oporze. Ale zanim to nastąpiło, irańska cywilizacja przeżywała wzloty i upadki, a Irańczycy uwielbiali wiele mitów. Jednym z nich jest Ariobarzanes (Ariobarzan po persku; nazwa używana w języku angielskim pochodzi z greki).
Irańczycy byli dumni ze swoich zwycięstw, ze swojego imperium, z posiadania połowy świata. Ale dlaczego Ariobarzanes? Ponieważ jest bohaterem w czasach klęski. Kiedy Aleksander [Wielki, król Macedonii, który podbił Imperium Perskie między 334 a 330 r. p.n.e.] starł się z armią Achemenidów [z dynastii założonej przez Cyrusa Wielkiego] i Irańczycy przegrali wojnę, był jeden dowódca, który nie przegrał żadnej bitwy. Otrzymał rozkaz odwrotu, ponieważ cała armia została pokonana. Pozostali udali się do centralnego Iranu, do prowincji Fars. Ale on tego nie zrobił: udał się na zachód.
Aby najechać Iran, Aleksander musiał przejść przez góry Zagros, przez bardzo wąską dolinę otoczoną wysokimi górami, która nadal tam jest, w dzisiejszej prowincji Kohgiluyeh i Boyer-Ahmad. Ariobarzanes miał, jak sądzę, około 1000 żołnierzy. Wszedł w góry i czekał na armię liczącą dziesiątki tysięcy ludzi, i zatrzymał ją. Oczekiwano, że wytrzyma jeden dzień, dwa dni, tydzień; trzymał się przez miesiąc, aż skończyły mu się włócznie, miecze, kamienie, ogień, wszelkiego rodzaju broń. Aleksander w końcu znalazł drogę na szczyt. Ariobarzanes i jego ludzie mogli uciec do Persepolis [ceremonialnej stolicy imperium], ale tego nie zrobili. Z dziesiątkami ludzi, którzy mu pozostali, nieuzbrojeni, zaatakowali armię gołymi rękami, wręcz. Czterech lub pięciu z nich zginęło, zabijając jednego z żołnierzy Aleksandra. To jest odwaga.
Brzmi jak Hussein.
Tak. Kiedy mówię, że irańska tożsamość pomogła Irańczykom przyjąć szyicki islam i imama Husajna, nie jest to coś, co stało się z dnia na dzień. Ma to swoje korzenie w historii. Irańczycy są dumni z tego, co zdobyli, ale bardziej dumni są z Ariobarzanes. Historia imama Husajna jest o wiele dłuższa i ma o wiele więcej implikacji: było ich mniej i zostali wymordowani przez armię Jazyda [Jazyd był drugim kalifem Umajjadów].
„To nic w porównaniu z tym, przez co przeszedł Hussein”
Ten podziw istnieje wśród wszystkich Irańczyków, nawet tych, którzy nie są szyitami. Mamy liczną populację sunnicką, która podziwia imama Husajna. Osobiście znam chrześcijan, Ormian i przedstawicieli innych mniejszości, którzy wychodzą na ulice podczas muharramu, corocznego święta żałoby po Husajnie. Stoją na chodnikach, płaczą i dają jałmużnę w jego imieniu. Mówią: „Nie chcemy być muzułmanami, wierzymy w naszą religię, ale kochamy Husajna i Abbasa, jego przyrodniego brata. Dla nas jest on jak Jezus Chrystus”.
Widzieliśmy to podczas tej wojny. W mojej okolicy, we wschodnim Teheranie, Amerykanie zdają się mieć dzienną normę: bombardowali miasto kilka razy dziennie, podczas obu wojen, zabijając wiele osób. Już podczas pierwszych ataków filmowcy rzucili się na miejsce i ku mojemu zaskoczeniu zastali właścicieli domów stojących przed swoimi domami i mówiących: „Dzięki Bogu jesteśmy bezpieczni i zdrowi. To nic w porównaniu z tym, co przeszedł Husajn. Odbudujemy to i zostaniemy tutaj, dopóki nie odbudujemy, dla dobra imama Husajna”. Przez lata, podczas dorocznych ceremonii, powtarzali: „Chciałbym tam być w tamtym dniu Karbali, 14 wieków temu”. Teraz widzą siebie w Karbali, z szansą, by to zrobić.
Właśnie na tym polega różnica. Dlatego Donald Trump mógł porwać Maduro [prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro, pojmanego przez siły amerykańskie w styczniu 2026 r.] w Wenezueli i zmienić wszystko za darmo, a tutaj poniósł porażkę. Wyobrażał sobie, że może zrobić to samo. Powtarzam to międzynarodowym mediom od dwóch dekad: myślicie, że macie orientalistów, myślicie, że znacie historię imama Husajna na pamięć, ale nie udaje wam się złamać irańskiego oporu właśnie z powodu imama Husajna. Jeśli to zrozumiecie, zrozumiecie, dlaczego ponosiliście kolejne porażki. Nie możecie wywierać presji, czy to sankcjami, czy wojnami. Jeśli nas wszystkich nie zabijecie, Irańczycy się nie poddadzą. Wyciągnęli wnioski z tysięcy lat inwazji: za każdym razem, gdy się poddawali, nic nie zostawało z Iranu, tracili terytorium, byli mordowani.
Bomba – od tabu do żądania
Czy ludzie również domagają się bardziej stanowczej odpowiedzi?
Wielu narzeka: „Dlaczego nie pokażemy im, co potrafimy? Połóżmy kres izraelskim i amerykańskim okrucieństwom”. I domagają się bomby atomowej bardziej niż kiedykolwiek.
Jaki procent społeczeństwa popiera dziś bombę atomową?
Nie jestem pewien, potrzebowałbym wiarygodnych sondaży, nie jednego czy dwóch. Ale ten dyskurs jest teraz powszechny daleko poza rewolucyjną częścią społeczeństwa. Inni mówią: „Czy nam się to podobało, czy nie, wydaliśmy dużo i zapłaciliśmy dużo za ten pokojowy program nuklearny, a oni nie zamierzają go kontynuować. Najwyraźniej nie pozostawili nam innego wyboru niż zbudowanie bomby”.
Nikt nie odważy się zaatakować Korei Północnej. Sam Trump powiedział, że musi powiedzieć „tak, proszę pana” koreańskiemu przywódcy i że gdyby Iran miał bombę, wróg musiałby potraktować go zupełnie inaczej.
Iran nigdy nie chciał bomby atomowej. Istnieje fatwa [religijny dekret Alego Chameneiego zakazujący broni jądrowej], a stanowisko irańskich elit było następujące: nie potrzebujemy jej. Bomby atomowe należą do XX wieku. W XXI wieku wybierają formy wojny hybrydowej, które nie pociągają za sobą żadnej odpowiedzialności, takie jak cyberataki czy wojny biologiczne. Nie chcemy tego robić, ale tak czy inaczej, era odstraszania nuklearnego minęła: zaatakowaliśmy Stany Zjednoczone, państwo posiadające broń jądrową, i zaatakowaliśmy Izrael, reżim posiadający broń jądrową. Teoria odstraszania nuklearnego powinna zostać zrewidowana właśnie z powodu tego, co Iran im zrobił.
Fatwa zakazująca rozwijania broni jądrowej, wydana przez Alego Chameneiego, ówczesnego najwyższego przywódcę Iranu, została wydana w połowie lat 90.
Ale odstraszanie nuklearne nadal może zapewnić pewien poziom bezpieczeństwa w przypadku ataków nuklearnych. I to właśnie mówią teraz Irańczycy, nawet elity i klasa wykształcona: „Nie chcieliśmy tego, ale nie mamy innego wyjścia. Jeśli mamy położyć kres wszystkiemu, potrzebujemy bomby”. To jest rezultat wojny Stanów Zjednoczonych z Iranem. Dyskurs całkowicie się zmienił: dwa lata temu znaczna część społeczeństwa, a nawet sam obóz rewolucyjny, twierdziła, że nie chce bomby. Teraz jest zupełnie odwrotnie.
Zjednoczenie wokół flagi
Kiedy mówimy o rewolucyjnej części społeczeństwa, o ilu osobach mamy na myśli?
Nie ma wiarygodnych danych. Ale jedno jest pewne: na nocnych zgromadzeniach, zwłaszcza w pierwszym lub drugim miesiącu, po ich wyglądzie można było poznać, że na ulice wyszły wszystkie warstwy społeczne. Wiele wywiadów, zdjęć i filmów pokazuje, że byli tam nawet ci, którzy nie przestrzegają islamskiego kodeksu ubioru. Dlaczego? Ponieważ bronią kraju. Wierzą, że Stany Zjednoczone i Izrael są nie tylko wrogami Republiki Islamskiej, ale także wrogami Iranu.
Dzieje się to również poza granicami kraju, w diasporze. Wielu wraca od zakończenia 12-dniowej wojny. Inna część społeczeństwa została, że tak powiem, oświecona atakiem. Wcześniej obwiniali Republikę Islamską z wielu powodów, pod wpływem medialnego imperium opozycji, kanałów takich jak Iran International i BBC Persian [persko-języczne kanały telewizyjne z siedzibą w Londynie], które prowadziły operacje psychologiczne.
Za granicą jest wiele kanałów w języku perskim, prawda?
Od 200 do 400, w zależności od liczby czytelników. To rekord świata, rekord wojenny. Te kanały podawały na przykład, że Najwyższy Przywódca ukrywał się głęboko pod ziemią, 60 lub 100 metrów pod ziemią. Przypisywały mu wszystko, co robił Netanjahu, albo twierdziły, że uciekł. Kiedy zginął śmiercią męczeńską w swoim biurze, wielu ludzi się zmieniło. Ci ludzie mówili przed kamerami: „Słyszeliśmy, że się ukrywa, a teraz jesteśmy wzruszeni, słysząc, że był w swoim biurze i zginął śmiercią męczeńską”. Nazywam to epoką oświecenia.
Wcześniej istniały rozłamy, ale teraz ludzie tolerują luki i gromadzą się pod tą samą flagą. To poszerzyło sferę tych, którzy wierzą. Umęczony Przywódca zawsze mówił: „Nieważne, czy wierzysz w system, czy nie, weź udział w wyborach”. Jego męczeństwo otworzyło tę drogę: wielu pojednało się z systemem. Jednym ze znaków tego są głębokie podziały w opozycji kierowanej przez monarchistów Rezy Pahlawiego [syna ostatniego szacha, który mieszka w USA]. Teraz walczą między sobą, nawet monarchiści między sobą. Znani przeciwnicy, którzy schronili się w Europie i Stanach Zjednoczonych dekady temu, publicznie oświadczyli, że chcą wrócić do kraju. Zrozumieli, że to, co mówili przez pięć dekad, że Republika Islamska wkrótce zniknie, było mitem, który sami wymyślili.
To była moja trzecia wojna. Pierwsza była przeciwko Saddamowi Husajnowi [wojna iracko-irańska, 1980–1988], a wcześniej była rewolucja. Reakcje są wszędzie takie same. Pokolenie sprzed pięciu dekad reagowało w ten sam sposób na rewolucję i wojnę z Saddamem. Dzisiejsza młodzież urodziła się 20–30 lat temu, przeszła modernizację, ale zachowuje się dokładnie tak samo.
Czyli ostatni raz taka jedność panowała w kraju pod koniec lat 80., podczas wojny?
Dokładnie. Spójrzmy na politykę wewnętrzną. W Iranie zawsze istniały dwie główne frakcje: reformiści i rewolucjoniści, a ktokolwiek był bez władzy, posuwał się do skrajności, by obalić tego, kto był u władzy. To była polityka dwubiegunowa. Ale w ciągu ostatniego półtora, dwóch lat tego nie widać. Bardzo często mówię znajomym, że Pezeshkian [Masoud Pezeshkian, prezydent Iranu od 2024 roku] jest najszczęśliwszym prezydentem świata, bo nikt go o nic nie wini. Jest reformistą i kieruje reformistycznym rządem, ale nawet rewolucjoniści go nie krytykują, nawet gdy powinni. Wszyscy, w tym media, mówią: pomóżmy mu w każdy możliwy sposób. To najnowszy efekt wojny i polityki USA.
Za każdym razem, gdy Irańczycy mówią: „Nie przekroczymy naszych granic, Stany Zjednoczone powinny zgodzić się na nasze warunki, ale jesteśmy za negocjacjami”, wielu krytykuje to, twierdząc, że to nie jest właściwy dyskurs. Ale przynosi to coś ważnego: daje Irańczykom z różnych środowisk jasny obraz, że zrobiono wszystko, aby zapobiec wojnie. Nie ma innej drogi niż opór. W przeciwnym razie rozerwą was i wasz kraj.
Bolesne narodziny nowego porządku
I Iran zaskoczył cały świat swoją potęgą militarną, mogąc rzucić wyzwanie USA i Izraelowi w tym samym czasie, prawda?
Nawet my sami siebie zaskoczyliśmy. Śledzę wydarzenia wojskowe i zawsze myślałem, że pewnego dnia USA wypowiedzą wojnę Chinom i że Chińczycy pokażą światu, że USA nie są już tak potężne. Ale nigdy nie wyobrażałem sobie, że to my, Irańczycy, to zrobimy.
Musiałeś przeczytać artykuł Roberta Kagana w „The Atlantic” . Kagan, jeden z czołowych neokonserwatywnych myślicieli, napisał, że Stany Zjednoczone poniosły najgorszą strategiczną porażkę w swojej historii, nazwał to szachem-matem i zapowiedział, że Iran stanie się wiodącą potęgą regionalną. Trzecia runda jeszcze przed nami, ale co najprawdopodobniej się wydarzy? Jak będzie wyglądał Iran jako potęga regionalna, jakie będą jego relacje z krajami arabskimi i przyszłość Stanów Zjednoczonych w regionie? I czy Iran może stać się globalną potęgą?
Świat przechodzi transformację władzy z cywilizacji zachodniej na wschód. Od ponad dekady mówią o tym nawet amerykańscy i europejscy intelektualiści. Dla mnie dekada od 2020 do 2030 roku to czas tych bolesnych narodzin i będzie coraz więcej wojen. Ktokolwiek dzierży władzę, imperium zachodnie pod wodzą USA, nie odda jej tak łatwo. Będą wojny i tarcia, zwłaszcza z wschodzącymi potęgami: Rosją, Chinami i Iranem. Dlatego wierzę, że w 2027 lub 2028 roku będziemy świadkami jakiejś wojny z Chinami.
I Chińczycy już to mówią. Przygotowują się.
To nie będzie takie proste. Jeśli dojdziemy do porozumienia, że Stany Zjednoczone zostaną pokonane przez Iran, nie będą w stanie w ogóle przeciwstawić się Chinom. Poprą bardziej wojnę hybrydową, a ta wojna hybrydowa będzie zupełnie inna. Mamy doświadczenie. Wierzę, że pójdą w kierunku wojny biologicznej, w inne rodzaje wojny, obok militarnej. Nawet nuklearnej. Tak czy inaczej, stawiają opór, podobnie jak Europejczycy przeciwko Rosji.
Po Iranie będą Chiny. Wierzę, że w 2027 roku będziemy świadkami rozprzestrzeniania się wirusów takich jak COVID. Stany Zjednoczone nie oddadzą władzy tak łatwo. Trump może lubić Putina, ale istnieje głębokie państwo, którego nie kontroluje. Nie pozwolą Putinowi i Rosji wygrać wszystkiego tak łatwo. Jeśli nie mogą tego zrobić za pomocą wojska, zrobią to za pomocą broni biologicznej. W Chinach tak samo. W samym Iranie tak samo.
Znam Amerykanów, ich sposób prowadzenia wojny hybrydowej, intencje głębokiego państwa i jego zachowanie. Ten schemat mówi mi, że gdy poczują się beznadziejni i pokonani, uwolnią wojnę asymetryczną, nowe sposoby prowadzenia wojny, w tym ten, a cyberataki zostaną rozszerzone, nie tak jak teraz.
Tak jest nawet w cyberwojnie. Przed rokiem 2010, przed Stuxnetem[wirusem komputerowym przypisywanym Stanom Zjednoczonym i Izraelowi, który sabotował wirówki irańskiego programu nuklearnego], świat znajdował się w środowisku zagrożenia bezpieczeństwa, z kradzieżą informacji przemysłowych itd. Stuxnet przekształcił to w cyberwojnę między państwami. Od tamtej pory wszyscy główni gracze rozwijają tę zdolność i inwestują w nią w nieznany sposób. Sztuczna inteligencja to nowa wersja wszystkiego: cyberwojny, wojny hybrydowej, w różnych aspektach.
Gdyby świat nie przechodził transformacji władzy, z takimi wojnami jak ta, przyszły świat, moim zdaniem, nie byłby już światem ropy naftowej ani paliw kopalnych. Byłby światem sztucznej inteligencji, z dwiema kategoriami: panami i niewolnikami: tymi, którzy posiadają oprogramowanie i sprzęt sztucznej inteligencji, oraz resztą. Jedna z głównych bitew między Zachodem a Wschodem, o to, kto będzie panem sztucznej inteligencji w przyszłości, jest już rozstrzygnięta. Powstają obozy. Arabia Saudyjska i Zjednoczone Emiraty Arabskie, spośród krajów Zatoki Perskiej, postanowiły dołączyć do obozu USA.
Katar również inwestuje w to duże pieniądze.
Dużo pieniędzy. A jedną z rzeczy, które te kraje arabskie Zatoki Perskiej już straciły, jest sztuczna inteligencja, ponieważ zbytnio polegały na Stanach Zjednoczonych. Do tej pory mówiliśmy o dwóch wojnach; trzecia jeszcze się nie wydarzyła. Centra danych będą kolejną, w trzeciej. To jedna z rzeczy, które oni i Izrael stracą. To niezwykle ważne.
Gdyby Biden był u władzy, Stany Zjednoczone byłyby wobec Putina bardziej surowe.
Zdecydowanie. Z Donaldem Trumpem jest inaczej, on za bardzo gra na korzyść Putina.
Ale czy to nie mogła być kalkulacja strategiczna? Ludzie z otoczenia Trumpa mówili już przed wyborami, że wojna z Rosją była błędem, bo Rosja nie jest głównym przeciwnikiem. Trump zamierzał przerwać tę wojnę, aby skupić się na Chinach.
Nie da się zaprzeczyć, że Iran jest głównym wrogiem ideologicznym Stanów Zjednoczonych, a Chiny wrogiem gospodarczym. Ale nie da się kontrolować wszystkiego: wojny po prostu wybuchają. Albo Rosja rozumie, na przykład, że nadchodzi bezpośrednie zagrożenie. Może dokonali pewnych obliczeń: jeśli to zrobimy, nie będzie wojny z nami; osłabiajmy ich teraz, zanim będzie za późno. Bo nie wdaliby się w pełnowymiarową wojnę, jak w przypadku Krymu.
Po dekadzie wojen nie będzie już żadnego supermocarstwa: potencjał każdego z nas ulegnie wyczerpaniu. Ale potęga będzie na Wschodzie. Nowy porządek świata, który pojawi się na horyzoncie, prawdopodobnie po 2030 lub 2032 roku, zostanie ustanowiony przez regionalne i międzynarodowe koalicje, takie jak BRICS i Szanghajska Organizacja Współpracy, które są odpowiednikami zachodnich G7, NATO i OECD. Monachijska Konferencja Bezpieczeństwa [doroczne forum bezpieczeństwa międzynarodowego w Niemczech] kiedyś zajmowała centralne miejsce; teraz jej rywalka, konferencja petersburska, zyskuje na znaczeniu i prestiżu. Byłem na ostatniej. Nie będzie żadnych supermocarstw, ale te ugrupowania ustalą nowy porządek świata.
Większość myślicieli uważa, że powstaną cztery wielkie mocarstwa, choć nie supermocarstwa: Chiny, Indie, Rosja i Iran. Jeśli będą ze sobą współpracować, mogą stworzyć coś nowego na świecie. Jeśli będą ze sobą walczyć, na całym świecie zapanuje chaos.
Cztery moce i siedem punktów zapalnych
Ciekawostką jest, że wszystkie cztery państwa są członkami BRICS i Organizacji Szanghajskiej.
Tak. Widać zasadnicze różnice między Chinami a Indiami, ale oba kraje idą do BRICS, ponieważ zdały sobie z tego sprawę. Dlaczego więc Iran miałby być wśród nich? Gospodarczo nie dorównuje pozostałym trzem. Militarnie Chiny, a zwłaszcza Rosja, są daleko w tyle. Powodem jest to, co czyni Iran wyjątkowym: Oś Oporu, zarówno na lądzie, jak i na morzu.
Na lądzie to rynek zbytu liczący od 400 do 500 milionów ludzi w najbardziej strategicznym regionie świata, w samym sercu świata: Azji Zachodniej, z jej złożami energii, minerałami, starymi cywilizacjami i religiami, łączącymi północ z południem i wschód z zachodem. W ciągu najbliższych 10 lub 20 lat, ktokolwiek chce prowadzić interesy lub narzucić nowy porządek światowy lub regionalny, będzie musiał współpracować z Iranem, ze względu na tę Oś Oporu, która przetrwała próbę czasu.
Morze jest jeszcze ważniejsze. Na świecie istnieje siedem strategicznych punktów newralgicznych, wśród nich Kanał Panamski, Kanał Sueski, Malakka, Ormuz i Bab al-Mandab. Mają one znaczenie, ponieważ większość światowego handlu i operacji wojskowych odbywa się drogą morską, a te skróty zmieniają czas, koszty dostaw, ubezpieczenia i ryzyko. Żadne ze Stanów Zjednoczonych, Chin, Rosji, Indii, Niemiec ani Francji nie kontroluje tych siedmiu. Osobiście uważam, że jeśli w Malakce wybuchnie wojna, to nie z powodu Tajwanu, ale z powodu kontroli nad cieśniną. Kto kontroluje Malakkę, będzie kontrolował rynki i gospodarki Azji Południowo-Wschodniej.
Dlatego Stany Zjednoczone działają tak szybko na Filipinach. Mieli pięć baz, teraz mają dziewięć. Jednym z pierwszych dekretów Bongbonga Marcosa [Ferdinanda Marcosa Jr., prezydenta Filipin od 2022 roku] po jego wyborze było przekazanie Amerykanom czterech kolejnych baz.
Dokładnie. Iran kontroluje cieśninę Ormuz, przez którą przepływa jedna trzecia światowych dostaw energii. Nawet gdy nie będzie już supermocarstwa o nazwie Stany Zjednoczone, Chińczycy nadal będą musieli dostarczać tam ropę, więc będą potrzebować Iranu. Drugim jest Bab al-Mandab, kontrolowany przez Ansarullah [ruch Huti rządzący północnym Jemenem] w Jemenie, który jest częścią Osi Oporu. Bab al-Mandab, Morze Czerwone i Kanał Sueski są jak rura: cokolwiek wejdzie jednym końcem, wyjdzie drugim. Po tym, jak Ansarullah zamknął Bab al-Mandab w wojnie, która rozpoczęła się od powodzi Al-Aksa [ofensywy Hamasu przeciwko Izraelowi 7 października 2023 r.], Egipcjanie trzykrotnie w ciągu roku publikowali raporty, w których informowali o stracie 60% dochodów z kanału i ruchu morskiego. Zatem Iran, stojąc na czele Osi Oporu, kontroluje co najmniej dwie i pół strategiczne cieśniny.
To pokazało mi lata temu, że Stany Zjednoczone wypowiedzą wojnę Iranowi, oprócz wszystkich innych powodów, takich jak Izrael. Nie mogą się na to zgodzić, eskalując napięcia z Chinami o Malakkę i z Panamą z powodu chińskich operatorów w kanale. Nigdy was nie wypuszczą; przyjdą walczyć. Iran będzie jednym z wielkich mocarstw, jeśli uda mu się utrzymać kontrolę nad tymi drogami wodnymi, a jak dotąd Iran i Ansarullah udowodniły, że są do tego zdolne. Świat potrzebuje was dzisiaj i będzie potrzebował was jutro. Wszystkie gospodarki ucierpiały z powodu zamknięcia cieśniny Ormuz, a nawet jeśli cieśnina zostanie otwarta dzisiaj, gospodarki na całym świecie liczą na kolejne dwa lata wysokich cen ropy. W nadchodzących miesiącach będziemy świadkami jeszcze gorszych dni gospodarczych.
Przeczytałem list Alego Akbara Velayatiego [irańskiego ministra spraw zagranicznych w latach 1981–1997 i doradcy Najwyższego Przywódcy ds. międzynarodowych od tamtej pory] do nowego Przywódcy [Mojtaby Chameneiego, syna Alego Chameneiego, wybranego w marcu 2026 roku], w którym proponował on utworzenie bieguna islamskiego wokół Iranu, obok strategicznych sojuszników – Rosji i Chin – oraz w towarzystwie państw „autentycznie niezaangażowanych”, takich jak Republika Południowej Afryki, Brazylia i Kuba. W kwietniu nazwał to „trzecim biegunem” świata. Czy podziela Pan tę wizję? Myślę o odbiorcach w Ameryce Łacińskiej, a także w Afryce. Czy jest tam dla nas miejsce?
Nie do końca tak. Moje zdanie jest nieco inne. Wierzę, że w miarę jak Chiny, Rosja, Iran, a nawet Indie będą zdobywać coraz większą władzę w ramach BRICS, dołączą do nich kolejne kraje. Wraz ze spadkiem wartości dolara i jego udziału w globalnym rynku, kolejne kraje, w tym kraje Ameryki Łacińskiej, poczują się swobodnie i będą robić, co zechcą. Będą one budować więzi gospodarcze i polityczne z Rosją, Chinami, Iranem, a nawet Indiami, w zależności od przyszłej polityki Indii, i dołączą do BRICS.
Ale to nie nastąpi w ciągu najbliższych kilku lat. Po dekadzie starć i wojen wszyscy będą słabi, a na świecie zapanuje chaos. Wtedy powstaną koalicje regionalne: Ameryka Łacińska utworzy swoją własną, ponieważ ma wspólne interesy i wspólne zagrożenia. Jednocześnie BRICS i Organizacja Szanghajska zyskają na znaczeniu, ponieważ powstanie próżnia władzy, a część świata uwolni się spod jarzma Zachodu. Świat będzie potrzebował nowego porządku, ale nie zaakceptuje takiego jak porządek powojenny, porządek zachodni, z kategoriami panów i niewolników. Każdy będzie miał większy udział, choć nadal będą chorążowie: te cztery wielkie mocarstwa.
Ormuz, silniejszy niż bomba atomowa
A jak wyglądają stosunki z krajami arabskimi?
Iran bardzo chciałby promować jedność wśród muzułmanów i pragnie przyjaźni z tymi narodami, ponieważ priorytetem Iranu jest pokonanie głównego wroga, Izraela i Stanów Zjednoczonych. Nie chce tarć. Wierzymy, że zasada „dziel i rządź” zawsze była polityką brytyjską. Podzielili nas, rozbili Ummę [ wspólnotę narodu islamskiego, ponad granicami państwowymi].
Ale to nie dzieje się z dnia na dzień; są fazy. Jeśli chodzi o kraje arabskie Zatoki Perskiej, fazą pierwszą jest wygranie tej wojny i utrzymanie kontroli nad Cieśniną Ormuz, którą Iran zawsze posiadał. Będzie to narzędzie do redefinicji stosunków geopolitycznych, strategicznych i sąsiedzkich, ponieważ jest to broń miliony razy silniejsza niż bomba atomowa. Bombą atomową można raz uderzyć w dany kraj. Cieśniną Ormuz można wielokrotnie wpłynąć na całą planetę. Od czasów II wojny światowej nikt nie był w stanie wywrzeć tak dużego wpływu na rentowność amerykańskich obligacji, ceny ropy naftowej i inflację w USA.
Iran nie użyje tej broni do kolonizacji tych krajów, lecz do zacieśnienia relacji z nimi. Co to oznacza? Stany Zjednoczone są wrogiem, który zaatakował Iran, wykorzystując terytorium tych krajów jako bazę wypadową. Nie powinno tam więc być żadnych baz amerykańskich. Izrael ściśle współpracuje z ZEA i niektórymi innymi krajami, nawet z Arabią Saudyjską. Iran chce się ich pozbyć. Gdy tylko pokażą, że są nieszkodliwi, stosunki między nami będą na równych zasadach, zdrowe i zdrowe, ponieważ mamy wspólne zagrożenia i wrogów.
Skąd wiemy, że tak będzie? Za prezydentury Raisiego [Ebrahim Raisi, prezydent w latach 2021–2024] minister spraw zagranicznych Amir-Abdollahian [Hossein Amir-Abdollahian, zginął wraz z Raisim w katastrofie helikoptera w maju 2024 r.] rozpoczął dwa lub trzy lata temu plan regionalnego dialogu i forum bezpieczeństwa z krajami arabskimi: szóstką z Zatoki Perskiej, plus Iran i Irak, tzw. „sześć plus dwa”. Chodziło o to, aby zagwarantować sobie nawzajem bezpieczeństwo bez udziału krajów trans-regionalnych. Iran podjął już te wstępne kroki przed wojną. Chodzi o naprawę więzi z krajami arabskimi, ale dopiero po tym, jak zrzekną się Izraela i Stanów Zjednoczonych oraz przestaną pozwalać Mosadowi, CIA i innym na ataki na Iran. Nie można walczyć ze wszystkimi bez końca. Mamy jasny cel i jasny plan na przyszłość.
Przygotowywałeś się do tego przez dziesięciolecia, prawda?
Od dziesięcioleci przygotowywaliśmy się do tej wojny i do Cieśniny Ormuz, bo wiedzieliśmy, że to się kiedyś wydarzy, prędzej czy później. Jeśli nie teraz, to za dwie dekady.
Budżet Pentagonu jest sto razy większy niż budżet wojskowy Iranu. Myśląc globalnie, militarnie i ekonomicznie, powinni byli pokonać Iran w ciągu pierwszych kilku dni. Dlaczego nie mogli? Wszyscy są zaskoczeni, i to nie tylko z powodu asymetrycznej wojny, którą prowadzimy. Siła nie zawsze ma rację.
Szariat i pochodnia Karbali
Na zakończenie: Ali Shariati (1933–1977) jest postacią mało znaną poza Iranem. Irański socjolog i myśliciel, był żarliwym czytelnikiem Karola Marksa, tłumaczem i rozmówcą Frantza Fanona oraz przyjacielem Jeana-Paula Sartre’a, z którym prowadził długie debaty. Jaki był jego wpływ na islamski ruch rewolucyjny i na całą tę mistykę wokół Husajna i oporu?
Odegrał ważną rolę, ale proces ten trwał 14 wieków. Od męczeństwa imama Husajna jest to jak pochodnia, którą każdy przekazuje drugiemu, niezależnie od tego, czy jest myślicielem, czy zwykłym obywatelem. Kiedy pochodnia została przekazana Aliemu Szariatiemu, obudził on rewolucyjnego ducha imama Husajna w całym pokoleniu, które pozostawało pod wpływem dwóch interpretacji islamu: tradycyjnej i rewolucyjnej – szariatu i imama Chomeiniego [przywódcy rewolucji islamskiej z 1979 roku i pierwszego Najwyższego Przywódcy Iranu (1902–1989)].
Między szariatem a duchowieństwem rewolucyjnym istniały różnice, ale nie były one duże. Szariat uważał, że rewolucyjny islam nie potrzebuje silnego przywództwa religijnego ze strony duchowieństwa; duchowieństwo rewolucyjne wierzyło w hierarchię duchownych. Działali jednak dla tej samej sprawy, co oddzielało ich od tradycyjnego systemu religijnego. Wielu młodych ludzi zmieniło swoje spojrzenie na islam z tradycyjnej religii obyczajów na rewolucyjny.
Szach [Mohammad Reza Pahlawi, panujący w latach 1941–1979] mówił o czerwonym i czarnym zagrożeniu: komunistach i rewolucyjnym szyickim islamie. Navvab Safavi [duchowny, założyciel zbrojnej grupy Fadaian-e Islam, stracony w 1956 roku] chwycił za broń przeciwko reżimowi i dla szacha stanowił bezpośrednie zagrożenie. Szariati stanowił zagrożenie bardziej zakorzenione, ponieważ nigdy nie chwycił za broń, chwycił za pióro. Obawiali się jego książek, a zwłaszcza jego przemówień w Hosseiniyeh Ershad [ośrodku religijnym i kulturalnym zamkniętym przez reżim szacha w 1972 roku], tutaj, w północnym Teheranie.
Ktokolwiek bada Husajna poza ziemskimi znaczeniami, pragnieniem, dekapitacją, odnajdzie w nim sens wszędzie. Nawet komunista [Khosrow Golsorkhi, poeta i dziennikarz, stracony przez pluton egzekucyjny w 1974 roku], sądzony przez jeden z sądów wojskowych szacha podczas posiedzenia transmitowanego w telewizji, by zastraszyć ludzi, powiedział, że jest pod wpływem męczeństwa imama Husajna i sprawiedliwości imama Alego [kuzyna i zięcia proroka Mahometa, pierwszego imama szyickiego]. Jego slogan utkwił w pamięci: Wolę wybrać czerwoną śmierć niż żyć w upokorzeniu.
Karbala to nie tylko żałoba i rytuały, to styl życia. Spójrzmy na listy naszych męczenników: prawie wszystkie poruszają temat Karbali. Reza Szach [ojciec Mohammada Rezy i założyciel dynastii Pahlawi, panującej w latach 1925–1941] zakazał rytuałów muharram; za jego syna SAVAK [policja polityczna szacha] tolerowała rytuały, ale sprzeciwiała się wszelkim przemówieniom poruszającym rewolucyjny islam. W takiej atmosferze mówienie o rewolucyjnym imamie Husajnie, tak jak czynił to szariat, wymagało odwagi. Odwagi samego imama Husajna.
Poniższe informacje źródłowe: oficjalna strona Chabad Lubawicz
Sześciu ostatnich prezydentów USA wykonało instrukcje żydowskiej sekty Chabad Lubawicz
Jimmy Carter, Bush Senior, Bush Junior, Ronald Reagan, Barack Obama, Donald Trump ============================================
Jimmy Carter, 1978 Początek Dnia Edukacji U.S.A.
„Długoterminowy wpływ i zaangażowanie Rebe w politykę USA polegało przede wszystkim na służeniu interesom edukacji. Rebe, rabin Menachem Mendel Schneerson, o sprawiedliwej pamięci, stale zwracał się do prezydentów, ustawodawców i członków gabinetu, przypominając o ich obowiązku kształcenia dzieci, aby były etycznymi i sprawiedliwymi obywatelami.
Prezydent Jimmy Carter wyznaczył 18 kwietnia 1978 roku, świecką datę, w której żydowskie urodziny Rebbe, 11. dnia Nissana, wypadły w tym roku, jako „Dzień Edukacji USA”. Od tego czasu co roku pełniący obowiązki prezydenta wyznacza rocznicę urodzin Rebbe jako dzień poświęcony świadomości edukacyjnej”.
Ronald Reagan, 1982 „Kiedy prezydent Ronald Reagan objął urząd w 1981 roku, kontynuował tę tradycję. 4 kwietnia 1982 roku pierwsza proklamacja Reagana z okazji Dnia Edukacji w USA brzmiała:
… Wśród rozproszenia i trosk naszej codziennej egzystencji, należy, aby Amerykanie zatrzymali się, aby zastanowić się nad starożytnymi zasadami etycznymi i wartościami moralnymi, które są podstawą naszego charakteru jako narodu.
Szukamy i niezłomnie dążymy do korzyści płynących z edukacji. Ale edukacja musi być czymś więcej niż faktycznym oświeceniem – musi wzbogacać zarówno charakter, jak i umysł. Jednym z jaskrawych przykładów dla ludzi wszystkich wyznań tego, czym powinna być edukacja, jest ta, którą zapewnia ruch Lubavitch, kierowany przez rabina Menachema Schneersona, światowego przywódcę duchowego, który będzie obchodził swoje 80. urodziny 4 kwietnia 1982 roku. Praca Lubavitcher Rebbe przypomina, że wiedza jest niegodnym celem, chyba że towarzyszy jej moralna i duchowa mądrość i zrozumienie. Dostarczył żywego przykładu wiecznej ważności Siedmiu Praw Noego, kodeksu moralnego dla nas wszystkich, niezależnie od wiary religijnej. Niech idzie od siły do siły”.
George H. W. Bush (Senior), 1991 Sto Drugi Kongres Stanów Zjednoczonych Ameryki
NA PIERWSZEJ SESJI Rozpoczętej i przeprowadzonej w City of Washington w czwartek, trzeci dzień stycznia, tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden
Wspólna uchwała rezolucja: Oznaczyć 26 marca 1991 r. jako „Dzień Edukacji, U.S.A”.
„Zważywszy, że Kongres uznaje historyczną tradycję wartości i zasad etycznych, które są podstawą cywilizowanego społeczeństwa i na których opiera się nasz wielki Naród;
Zważywszy, że te wartości i zasady etyczne były podstawą społeczeństwa od zarania cywilizacji, kiedy były znane jako Siedem Praw Noego;
Zważywszy, że bez tych etycznych wartości i zasad gmach cywilizacji stoi w poważnym niebezpieniu powrotu do chaosu;
Zważywszy, że społeczeństwo jest głęboko zaniepokojone niedawnym osłabieniem tych zasad, co spowodowało kryzysy, które oblegają i zagrażają strukturze cywilizowanego społeczeństwa;
Zważywszy, że uzasadnione zaabsorbowanie tymi kryzysami nie może pozwolić obywatelom tego Narodu stracić z oczu ich odpowiedzialności za przekazywanie tych historycznych wartości etycznych z naszej wybitnej przeszłości na pokolenia przyszłości;
Zważywszy, że ruch Lubavitch wspiera i promuje te wartości i zasady etyczne na całym świecie;
Podczas gdy rabin Menachem Mendel Schneerson, przywódca ruchu Lubavitch, jest powszechnie szanowany i czczony, a jego osiemdziesiąte dziewiąte urodziny przypadają 26 marca 1991 roku;
Zważywszy, że w hołdzie dla tego wielkiego duchowego przywódcy, „rebbe”, jego dziewięćdziesiąta rocznica urodzin będzie postrzegany jako „edukacja i dawanie”, rok, w którym zwracamy się do edukacji i dobroczynności, aby przywrócić światu wartości moralne i etyczne zawarte w Siedmiu Prawach Noego; i Zważywszy, że znajdzie to odzwierciedlenie w międzynarodowym zwoju honorowym podpisanym przez prezydenta Stanów Zjednoczonych i innych szefów państw: Teraz więc niech tak będzie.
Uchwała przez Senat i Izbę Reprezentantów Stanów Zjednoczonych Ameryki w Kongresie zgromadzonym, że 26 marca 1991 roku, początek dziewięćdziesiątego roku rabina Menachema Schneersona, lidera światowego ruchu Lubavitch, jest oznaczony jako „Dzień Edukacji, USA”. Prezydent jest proszony o wydanie proklamacji wzywającej mieszkańców Stanów Zjednoczonych do obchodzenia takiego dnia odpowiednimi ceremoniami i działaniami”.
George W. Bush (Junior), 2008 „Prezydent George W. Bush podpisał proklamację ogłaszającą 16 kwietnia 2008 r. – 106. rocznicę urodzin rabina, rabina Menachema Mendela Schneersona, słusznej pamięci – Dzień Edukacji i Dzielenia się, USA.
Podczas ceremonii w Gabinecie Owalnym we wtorek rano, w której uczestniczyło dziewięciu emisariuszy Chabad-Lubavitch z całego świata oraz Chasid Chabad-Lubavitch, który pełni funkcję dyrektora gimnazjum w Nowym Jorku, Bush wpisał również Haggadę Paschalną, która zostanie wysłana do żydowskich żołnierzy stacjonujących w Iraku.
Prezydent George W. Bush podpisał proklamację ogłaszającą 16 kwietnia 2008 r. – 106. rocznicę urodzin rabina, rabina Menachema Mendela Schneersona, słusznej pamięci – Dzień Edukacji i Dzielenia się, USA.
Podczas ceremonii w Gabinecie Owalnym we wtorek rano, w której uczestniczyło dziewięciu emisariuszy Chabad-Lubavitch z całego świata oraz Chasid Chabad-Lubavitch, który pełni funkcję dyrektora gimnazjum w Nowym Jorku, Bush wpisał również Haggadę Paschalną, która zostanie wysłana do żydowskich żołnierzy stacjonujących w Iraku”.
Barack Obama, 2015 „Prezydent Barack Obama przyjął dziś delegację przywódców Chabad-Lubavitch w Gabinecie Owalnym Białego Domu w związku z „Dniem Edukacji i Dzielenia się, USA”, ogłoszonym 31 marca, odpowiadającym 11. dniu hebrajskiego miesiąca Nisan, na cześć daty urodzenia Lubavitcher Rebbe-Rabbi Menachem M. Schneerson, o sprawiedliwej pamięci.
Prezydent omówił swoją umowę z grupą o odpowiedzialności za edukację i skupieniu się na budowaniu istotnego charakteru, a nie tylko na przekazywaniu wiedzy – podstawowej nauce Rebe. Podkreślił również swoje wysiłki w walce z antysemityzmem i nienawiścią, wyrażając swoje zaniepokojenie tą kwestią, szczególnie w Europie. Zauważył, że porusza tę kwestię za każdym razem, gdy spotyka światowych przywódców”.
Donald Trump, 2020 „Przygotowanie następnego pokolenia do prowadzenia życia z celem i znaczeniem jest jednym z naszych najważniejszych obowiązków.
Edukacja jest niezbędna do kultywowania ducha ciekawości i uczenia się, rozwijania charakteru i świadomości oraz wzmacniania woli współpracy. W Dniu Edukacji i Dzielenia się składamy hołd członkom rodzin, wychowawcom, mentorom, członkom duchowieństwa i innym liderom społeczności, którzy inwestują w życie młodzieży naszego Narodu poprzez edukację i pielęgnowanie życzliwości i troskę o siebie nawzajem.
Dziś świętujemy rabina Menachema Mendela Schneersona, Lubavitcher Rebbe, współczującego i wizjonerskiego przywódcę, którego wpływ trwa i nie słabnie od jego śmierci ponad ćwierć wieku temu. W tym roku mija 70 lat odkąd rabin Schneerson objął przywództwo w międzynarodowym ruchu Chabad-Lubavitch, budując sieć opartą na wierze w dynamiczną siłę dobra, która obejmuje milionów ludzi na całym świecie. Chociaż był świadkiem niewyobrażalnych tragedii, które nękały świat podczas II wojny światowej, Holokaustu oraz ucisku i przemocy zimnej wojny, Lubavitcher Rebbe zachował swoją podstawową wiarę w potencjał wszystkich ludzi i wyzwalający charakter edukacji. Zaangażowany w ideę, że edukacja musi „zwracać większą uwagę, a nawet główną intencją, na budowanie charakteru, z naciskiem na wartości moralne i etyczne”, założył szkoły i centra edukacji, służby i rozwoju duchowego na kampusach uniwersyteckich i w społecznościach w całym naszym kraju i na całym świecie. Jego spuścizna i trwałe zaangażowanie w młodych ludzi są nadal przykładami bezinteresownej służby i oddania dla wszystkich, którzy znają historię jego życia mającego cel”.
Demokraci zdobyli większość w obu izbach Kongresu w wyborach 3 listopada. Proizraelskie lobby AIPAC opublikowało gratulacje dla zwycięskiej partii, podczas gdy Republikanie uznali, że przegrali przez wojnę z Iranem, w którą Izrael wmanewrował USA w lutym 2026 roku.
We wtorek Amerykanie przyznali Demokratom większość w obu izbach Kongresu. W środę AIPAC opublikowało na platformie X wpis, w którym pogratulowało zwycięstwa setkom proizraelskich Demokratów i Republikanów oraz liderom obu izb, Schumerowi i Jeffriesowi. Przedstawiciele Republikanów uznali, że porażka wynika z konfliktu prowadzonego przez USA od lutego.
Washington Post i Reuters opisały, jak Beniamin Netanjahu przez miesiące przekonywał Donalda Trumpa do wspólnego ataku. Argumentował, że Izrael uderzy z udziałem Amerykanów lub bez niego, ale potrzebuje zgody prezydenta. 11 lutego premier wygłosił godzinną prezentację w Situation Room, proponując operację, która według Reutersa miała objąć wspólne zabójstwo Alego Chamenei. Trump wyraził zgodę, mimo otwartych protestów wiceprezydenta JD Vance’a i szefa sztabu generalnego. Washington Post ujawnił, że CIA miała niskie zaufanie do tezy o natychmiastowym zagrożeniu ze strony Iranu.
Analitycy z Arab Center nazwali ten konflikt wojną wyboru przedstawioną jako prewencyjna samoobrona. Według nich rozmowy w Genewie z mediacją Omanu, które mogły zamknąć program nuklearny Iranu, były bliskie finalizacji. Brown University szacuje straty amerykańskich konsumentów na ponad 40 miliardów dolarów, co daje ponad 300 dolarów na gospodarstwo domowe. Diesel na rynku USA podrożał o 94 procent względem cen przedwojennych, w Kalifornii galon benzyny kosztował ponad 5 dolarów, a wydatki Pentagonu Forbes wycenia na 38–42 miliardy.
Ceny paliw zadecydowały o wyniku wyborów 3 listopada. Donald Trump w rozmowie z Wall Street Journal przyznał, że Iran był częścią przyczyny porażki, a w wywiadzie dla Deutsche Welle stwierdził, że wojna w dużej mierze doprowadziła do utraty obu izb. JD Vance oświadczył: Przegraliśmy przez tę wojnę. Współpracownicy prezydenta cytowani przez New York Post chcieli, aby Schumer podziękował Netanjahu za zwycięstwo. Trump broni swojej decyzji, twierdząc, że sprawa Iranu była konieczna.
AIPAC ogłosiło, że ponad 234 wspieranych przez nich kandydatów wygrało. Newsweek pisał jednak o porażce lobby. Abdul El-Sayed został pierwszym muzułmaninem w Senacie mimo 30,6 miliona dolarów, które super PAC AIPAC wydało na jego wyeliminowanie w prawyborach w Michigan. Troy Jackson pokonał długoletnią senator Susan Collins w Maine. Ośrodek Who Funds My Rep liczy 169 zwycięzców spośród 185 śledzonych kandydatów proizraelskich, przy czym nie istnieje oficjalna lista pozwalająca rozliczyć tezę o zwycięstwie.
Netanjahu przegrał wybory w październiku i stracił większość w Knessecie. Według Associated Press namawia on Trumpa do uderzeń na Iran, by uratować swój rząd, a we wrześniu podczas Zgromadzenia Ogólnego ONZ stwierdził, że decyzja o ataku na ten kraj była jedną z najłatwiejszych w jego życiu.
23 października „The Atlantic” opublikował profil szefa CIA Johna Ratcliffe’a. Podtytuł zawiera najistotniejszą informację z artykułu: „Dyrektor CIA John Ratcliffe kieruje agencją, która toczy wojnę z Rosją, nawet gdy Trump umawia się z Putinem”.
Artykuł w „Atlantic” nie ukrywa swojego ostatecznego celu. Ma on przedstawić Ratcliffe’a jako bezstronnego profesjonalistę, który opanował zawiłości wojny na Ukrainie i mówi prezydentowi „jak jest”, pozostawiając mu wybór.
Jednakże ten panegiryk na cześć Ratcliffe’a ukrywa istotne kwestie dotyczące rzetelności analiz wywiadowczych CIA, ich wpływu na politykę oraz tego, w jakim stopniu czyste podekscytowanie zmilitaryzowanymi działaniami tajnymi nieuchronnie ogranicza agencje wywiadowcze i raportowanie analityczne.
Wywiad nigdy nie jest w pełni obiektywny. A jego profesjonalizm w dużej mierze zależy od kultury obsługi, która może się zmieniać – i zmienia się.
Przykładowo, były szef wydziału badań i analiz wywiadu wojskowego Sił Obronnych Izraela, generał Itai Brun, ostrzegł , że niezdolność Izraela do rozpoznania planów Hamasu na 7 października wynika nie z braku informacji, ale z braku kultury i podejścia. Według relacji „ Times of Israel ” z jego komentarzy:
Nawet po masakrze wywiad nie zdał sobie sprawy, że Hamas wierzył w swój sukces… Cała sieć wywiadu wojskowego „nie słuchała, bo była przekonana, że wie… Nie mogła zaakceptować możliwości, że się myliła.
Zatem, jeśli chodzi o „kulturę”, w tym sensie, dwa punkty w artykule „The Atlantic” wyróżniają się: po pierwsze, artykuł sugeruje, że Ratcliffe jest postrzegany przez swoich współpracowników jako osoba „trzeźwo myśląca o zagrożeniu, jakie Rosja stanowi nie tylko dla Ukrainy, ale także dla Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników”. Sugeruje to, że Radcliffe postrzega Rosję jako odwiecznego wroga Zachodu, a przynajmniej obecnego wroga o nikczemnych zamiarach. Po drugie, artykuł podkreśla, że CIA „przewodzi” w sprawie Ukrainy, a jej paramilitarne skrzydło – Covert Action – jest zachwycone, że jest tak zajęte.
Jak zauważa Larry Johnson, były funkcjonariusz CIA :
CIA pomaga Ukrainie w likwidacji rosyjskich mocy rafineryjnych. Ceny oleju napędowego gwałtownie rosną. Nagle… w trakcie rozmów pokojowych w Miami… prezydent [Trump] ogłasza umowę z Rosją na sprzedaż oleju napędowego na rynku światowym… Stany Zjednoczone jednocześnie płacą za zniszczenie rosyjskiej produkcji oleju napędowego i błagają Rosję o sprzedaż większej ilości tego paliwa. Nie dałoby się zaprojektować bardziej niespójnej polityki, nawet gdyby się próbowało.
Artykuł w „The Atlantic” potwierdza od dawna panujące przypuszczenia, że próby Trumpa mające na celu zawarcie „umowy” z Rosją (ostatnio poprzez import rosyjskiego oleju napędowego do Ameryki w celu obniżenia cen przed wyborami uzupełniającymi) to oszustwo mające na celu nakłonienie Moskwy do zawarcia umowy (niekorzystnej z punktu widzenia Kremla) z Trumpem.
Byłoby to oszustwem, ponieważ CIA prowadzi własną (zmilitaryzowaną) tajną wojnę z Rosją. „The Atlantic” , powołując się na oficera CIA, donosi:
Uzbrojone w informacje dostarczane przez USA, ukraińskie wojsko przeprowadziło ataki głęboko w Rosji. Amerykańskie satelity szpiegowskie zapewniają wczesne ostrzeganie przed nadlatującymi pociskami i dronami. Wśród personelu amerykańskiego na miejscu, „CIA jest na czele” – powiedział mi emerytowany oficer, który często podróżuje na Ukrainę.
Ostatnie zamieszanie wokół Starlinka — czy jego wojskowa sieć łączności została wyłączona, czy spowolniona, czy wystąpiły jakieś błędy? — tylko dobitniej uwypukla dysfunkcję inherentną instytucjonalnym sprzecznościom USA, o czym świadczy podtytuł artykułu w czasopiśmie „The Atlantic” .
Najwyraźniej – z jakiegokolwiek ukrytego powodu – Trump nie chce (lub nie może chcieć) sprawować kontroli nad CIA. (Chociaż mógłby unieważnić wszystkie poprzednie „Ustalenia Prezydenckie”, które prawnie regulują, co CIA może, a czego nie może robić, i zastąpić je własnymi Ustaleniami).
Najwyraźniej jedyne, co Trump mógł zrobić w tym przypadku, aby przyspieszyć realizację swojego domniemanego „porozumienia pokojowego”, to wstrzymać tymczasowo komunikację i wymianę danych wywiadowczych za pośrednictwem Starlinka, dopóki Zełenski nie zgodzi się zaprzestać ataków na rosyjskie rafinerie paliw. Burza minęła w ciągu kilku dni; Starlink został reaktywowany.
Jak powinniśmy interpretować te wydarzenia? Najwyraźniej państwo głębokie nie popiera „przyjemnych” działań Trumpa wobec Rosji i Trump nie zamierza ich w to wciągać.
Czy rosyjskie władze rozumieją, co się dzieje z pozornie łagodnym oszustwem Trumpa, mającym na celu uspokojenie wyborców MAGA w kraju, podczas gdy CIA, jak podaje artykuł w „The Atlantic” , nadal „staje się zbyt dobra w szkodzeniu Rosji, jak na gust Trumpa”?
Prezydent Władimir Putin oczywiście doskonale to rozumie. Właśnie dlatego polityka rosyjska skupiła się na strategii operacyjnej, mającej na celu zniszczenie militarnie użytecznej infrastruktury Ukrainy, oddalając w ten sposób widmo potencjalnego ataku z „kosmosu” na zachód od Rosji na co najmniej pokolenie, a może i dłużej. Jak zauważa Dmitrij Trenin :
Armia rosyjska rozpoczęła własną [kampanię]… porzucając część narzuconej sobie samodyscypliny… atakując cele, których do tej pory unikała… [jako] sposób „na eskalację w celu deeskalacji” — sześć do dziewięciu miesięcy intensywnej wojny powietrznej w połączeniu z postępami na ziemi, które mogłyby zakończyć konflikt.
Sprawdzona odporność Rosji w tej wojnie jest większa od odporności Ukrainy pod względem materialnym i od odporności Europy pod względem niematerialnym, co najprawdopodobniej zadecyduje o tym, co wydarzy się w przyszłości.
Pytanie zatem, czy CIA „rozumie”? Czy też, zgodnie ze schematem przedstawionym przez Bruna, wspomnianego izraelskiego generała, CIA „wie”, że Rosja – w rzeczywistości – ponosi porażkę? W takim razie CIA, jak to ujął Brun, „ nie słuchała, bo była przekonana, że wie ” . „The Atlantic ”jeszcze raz: „Nikt nie zna stanu wojny i stawek lepiej niż oficerowie CIA pracujący na Ukrainie i monitorujący walkę z centrali”.
Czy Europejczycy słuchają? Nie w tej chwili. Zaprzeczanie ze strony części klasy politycznej może pękać, ale w dużej mierze pozostaje nienaruszone – głównie dlatego, że żaden europejski przywódca nie ma realnego planu, aby zakończyć uwikłanie Ukrainy w jakikolwiek przekonujący sposób. Jednocześnie żaden europejski przywódca nie wie, jak UE może finansować Ukrainę i jej wojnę, nie rujnując samej architektury finansowej, na której opiera się „liberalna” Europa.
Jednak wkrótce to zrozumieją, ponieważ Europa jest politycznie i finansowo rozbita – dług publiczny strefy euro wzrósł do prawie 89% PKB w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Dług Francji wzrósł do 119% PKB, a Włoch zbliża się do 140%. Wzrost gospodarczy zwalnia, bezrobocie nieznacznie wzrosło, zaufanie konsumentów spada, a EBC już zaczął ponownie podnosić stopy procentowe.
Europa z pewnością nie może sobie pozwolić na dodatkowe 155 miliardów euro , które według Zełenskiego powinna przekazać Ukrainie — zwłaszcza że UE już teraz spłaca raty pożyczki w wysokości 90 miliardów euro dla Ukrainy, która miała „pomóc pokryć koszty do końca 2027 roku”.
Rosja doskonale zdaje sobie sprawę z rozpadu Europy. Jak dobitnie zauważa Timofiej Bordaczew z Klubu Wałdajskiego , „Europa Zachodnia się rozpada”.
Bordaczew pisze:
Niepokoje ogarniające kilka krajów europejskich… oznaczają nową fazę systemowego kryzysu kontynentu… [odzwierciedlając] zbieżność dwóch długotrwałych problemów, których znaczna część europejskiego establishmentu politycznego okazała się niezdolna rozwiązać. Pierwszym z nich jest wyczerpanie modelu społeczno-ekonomicznego, który podtrzymywał dobrobyt Europy Zachodniej… Drugim jest długotrwały brak prawdziwej suwerenności w Europie Zachodniej… Praktyczną [funkcją] sojuszu [NATO pod przewodnictwem Ameryki] było utrzymanie istniejącego porządku politycznego… Przekształcenie tego porządku wymagałoby ponownej oceny relacji z Waszyngtonem, a taka niezależność jest czymś, czego rządy europejskie od dawna nie chcą lub nie są w stanie rozważyć.
Można się zastanawiać, czy CIA, która rzekomo wie tak wiele, również wie o tym wszystkim.
Alexander Dugin bada, w jaki sposób kapitulacja Trumpa wobec neokonserwatystów i syjonistycznych interesów doprowadziła do jego politycznego upadku i czego Rosja musi się z tego nauczyć.
Alexander Dugin
Trump poniósł całkowitą klęskę w wyborach w połowie kadencji, a przyczyną tego była działalność „szóstej kolumny” w jego najbliższym otoczeniu. „Szósta kolumna” to najgorsza rzecz, jaka może się przydarzyć krajowi i reżimowi politycznemu. Istnieje ona w każdym społeczeństwie, choć jej orientacja, struktura i podporządkowanie zewnętrznym ośrodkom decyzyjnym różnią się w zależności od kraju. W przypadku Trumpa takim ośrodkiem jest Izrael i Netanjahu. W innych przypadkach tę rolę odgrywają same Stany Zjednoczone, NATO lub UE. Jednak podstawowy mechanizm pozostaje ten sam.
Wśród elit zawsze znajdują się osoby, które służą nie interesom własnego narodu i państwa, lecz jakiejś zewnętrznej potędze. Największym zagrożeniem „szóstej kolumny” jest to, że jej członkowie ukrywają się za fasadą całkowitej lojalności i oddania wobec władcy. „Piąta kolumna” działa otwarcie, co ułatwia jej identyfikację i – jeśli istnieje wola polityczna – jej zwalczanie. Ujawnienie „szóstej kolumny” wymaga szczególnej wiedzy ideologicznej. Samo wykonywanie rozkazów i przestrzeganie prawa nie wystarcza. To właśnie przez te luki „szósta kolumna” przenika do systemu.
W Stanach Zjednoczonych ruch MAGA oscyluje między ideologicznym rdzeniem prawicowego populizmu a neokonserwatystami, którzy sprzymierzyli się z otwarcie syjonistycznymi i „chrześcijańskimi” syjonistami. Populistyczni politycy sprzeciwiają się interwencjom zagranicznym (szczególnie wojnie z Iranem), głębokiemu państwu i grupie ludzi związanych z Epsteinem. Neokonserwatyści i syjoniści popierają wszystkie trzy elementy: interwencje zagraniczne, tuszowanie afery Epsteina i głębokie państwo (które oni sami tworzą). Początkowo oba obozy były całkowicie lojalne wobec Trumpa. Jednak populistyczni politycy naprawdę dbają o Amerykę, podczas gdy neokonserwatyści traktują ją jedynie jako narzędzie do realizacji zupełnie innego programu.
Trump odrzucił pierwszych i zaufał drugim. Poniosł druzgocącą i dotkliwą porażkę, głównie dlatego, że wykazał się całkowitym lekceważeniem wobec tego, czego chcą ludzie. Amerykanie sprzeciwiają się wojnie i zagranicznemu lobbingowi i chcą, aby zajęto się ich wewnętrznymi problemami – czego Trump zaniedbał, pogarszając sytuację. Nie było to więc przypadkiem, lecz nieuniknioną konsekwencją. Obserwując te wydarzenia, musimy wyciągnąć własne wnioski. Szósta kolumna istnieje nie tylko w Rosji; jej istnienie jest nieuniknione. Po dziesięcioleciach otwartych, prozachodnich i liberalnych wpływów, z pewnością jest ona powszechna wśród rosyjskich elit, gdzie prawdopodobnie jest szczególnie zakorzeniona.
Jest jeszcze coś innego: Rosja jest celem ukierunkowanej kampanii prowadzonej w cyberprzestrzeni. Ta wojna ma wiele frontów i wykorzystuje liczne metody, ale jej główną bronią jest właśnie szósta kolumna. Jest to najskuteczniejsze narzędzie wroga, ponieważ działa od wewnątrz, ponieważ wrogi element jest osadzony w strukturach władzy, w samym mechanizmie rządzenia, a nie na zewnątrz, w opozycji (która w ogóle może nie istnieć).
Jestem przekonany, że nasze służby kontrwywiadowcze opanowały zasady prowadzenia działań w cyberprzestrzeni. Teraz nadszedł czas, aby w pełni wykorzystać te umiejętności. Po katastrofalnej porażce Trumpa w wyborach pośrednich wydarzenia na całym świecie nabiorą szczególnie złowieszczego charakteru. Wszystkie nadzieje, że sytuacja na froncie ukraińskim jakoś sama się rozwiąże, są nieodpowiedzialne i daremne. Reżim w Kijowie teraz się ośmieli (Zełenski i przywódcy UE byli przekonani, że Trump działa na korzyść Rosji, co w rzeczywistości wcale nie było prawdą) i łatwo sobie wyobrazić, do czego to doprowadzi. Zełenski już w ostatnich tygodniach otwarcie obrażał Trumpa przy każdej okazji, przekonany, że amerykański prezydent wyjdzie z wyborów pośrednich znacznie osłabiony. Musimy uznać i dokładnie przeanalizować wszystko, co wydarzyło się w Stanach Zjednoczonych, a także to, co wydarzyło się podczas wyborów w Izraelu (porażka Netanjahu) i co obecnie dzieje się w Europie (gdzie wszystko płonie). Określony rozdział współczesnej historii dobiegł końca. Zakończenie jednej rzeczy jest początkiem innej. Ważne jest, aby Rosja brała udział w tym nowym rozdziale jako niezależny podmiot, aktywnie i zdecydowanie.
The US midterms elections turned out to be an utter disaster for Donald Trump and Republicans. This disaster had many factors, but by far and away the biggest factor started on February 28th when Donald Trump launched his foolish war against Iran for Israel.
Wybory w USA okazały się całkowitą katastrofą dla Donalda Trumpa i Republikanów. Ta katastrofa miała wiele czynników, ale zdecydowanie największy miał miejsce 28 lutego, kiedy Donald Trump rozpoczął dla Izraela swoją głupią wojnę z Iranem.
Po kampanii pod hasłem „prezydent pokoju” Donald Trump zdradził nadzieje narodu amerykańskiego i stał się drugim przyjściem George’a W. Busha. Po pokonaniu szaleństwa i złudzeń neokonserwatystycznej polityki zagranicznej wyznaczył tych samych proizraelskich neokonów na najwyższe stanowiska w swojej administracji, którzy przekonali go, że wojna z Iranem będzie dobrym pomysłem.
Darowizny na kampanię i potęga izraelskiego lobby nad amerykańską polityką zagraniczną przekonały go do wyrzucenia z okna swojego krajowego programu amerykańskiego odrodzenia i prowadzenia zagranicznej wojny tak ewidentnie katastrofalnej, że nawet jego poprzednicy, również zbrodniarze wojenni nie mogliby zostać przekonani przez Izrael do jej uruchomienia.
Pycha i katastrofa zaczęły się pierwszego dnia. Zabijając Alego Chameneiego i przywódców Iranu, którzy nieustannie zachowywali powściągliwość i unikali poważnej wojny, pozwoliły bardziej twardemu i zdeterminowanemu irańskiemu przywództwu przejąć władzę i nałożyć ogromne koszty na USA i całą globalną gospodarkę.
Fantazja o zmianie reżimu rozpłynęła się w powietrzu, gdy ludność Iranu zebrała się wokół flagi, a jedyną zmianą reżimu okazało się zastąpienie ajatollaha Chameneiego Ajatollahem Chameneim.
Wojna, która miała trwać „kilka tygodni”, trwała 250 dni. Ludobójcze groźby zniszczenia całej cywilizacji nic nie osiągnęły w negocjacjach, Cieśnina Ormuz wciąż nie wróciła do przedwojennych warunków, a globalne ceny energii pozostają gwałtownie podwyższone.
Pomimo obrzydliwego kultu sekretarza wojny Pete Hegsetha, amerykańskich samolotów bojowych przynoszących „śmierć i zniszczenie przez cały dzień”, żaden z celów wojennych USA nie został osiągnięty.
Z każdym dniem gospodarka USA i gospodarka światowa są zbliżane do poważnego kryzysu. Już zmagający się z klasą robotniczą Amerykanie stoją w obliczu finansowej nędzy, ponieważ duszą ich rosnące koszty życia z powodu wojny Trumpa.
Co zdumiewające, Donald Trump nie zdał sobie sprawy ze swojego katastrofalnego błędu i rozważa wznowienie wojny z Iranem pomimo wyczerpania dostępu do światowych rezerw ropy, pozostawiając USA i światową gospodarkę bez bufora na konsekwencje wznowionej wojny.
Niepokojąca krótkowzroczność amerykańskiego prezydenta, globalna katastrofa, którą spowodował, i oszałamiająca obojętność zahipnotyzowanej lojalności wobec ludobójczego zbrodniarza wojennego Benjamina Netanjahu, który spełnił swoje marzenie o skłonieniu USA do walki z Izraelem przeciwko Iranowi za niego, rozwścieczyły miliony Amerykanów, a wyniki śródokresowe to odzwierciedlają.
America First zostało ujawnione jako słowo kodowe dla Israel First, a naród amerykański zapłacił za to cenę. Trump sprzedał wizję ożywienia amerykańskiego snu dla marzenia Netanjahu o izraelskiej hegemonii i większym Izraelu.
Imperium Waszyngtonu znajduje się teraz w sparaliżowanym stanie dysfunkcji: utknęło w bagnie za granicą, jego gospodarka skrzypi pod ciężarem bagna, a polityczny impas jest zablokowany niebieską falą Demokratów.
W Stanach Zjednoczonych nic się zasadniczo nie zmieni, ponieważ Demokraci i Republikanie po prostu reprezentują różne części tej samej klasy kapitalistów, które gwałtownie koncentrują więcej bogactwa w swoich rękach, podczas gdy reszta coraz bardziej nic nie posiada.
Cokolwiek zostało z miękkiej siły USA, wyparowuje w powietrze, ich twarda siła jest coraz bardziej kwestionowana, ponieważ podobno najpotężniejsze wojsko świata nie może pokonać regionalnej potęgi, którą utrzymuje w nędzy gospodarczej przez ponad 4 dekady sankcjami, a większość świata postrzega USA jako niebezpieczne państwo zbójeckie, które przynosi tylko wojnę i zniszczenie, zakłócając koncentrację reszty świata na rozwoju gospodarczym.
The US midterms elections turned out to be an utter disaster for Donald Trump and Republicans. This disaster had many factors, but by far and away the biggest factor started on February 28th when Donald Trump launched his foolish war against Iran for Israel.
Iran dokonuje ogromnej dywersyfikacji i nie polega wyłącznie na lądowych korytarzach do Pakistanu, które podlegają wtórnym sankcjom ze strony USA.
SZANGHAJ – Zaledwie kilka godzin po tym, jak rynki wyceniły potencjalną umowę między USA a Iranem, CENTCOM rozpoczął „ograniczony i defensywny” atak na irańską wyspę Keszm. Położona nieco ponad 20 km od wybrzeża Bandar-Abbas, Keszm jest kluczowym miejscem dla irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz.
Oficjalnie mogło to mieć charakter obronny; faktem jest jednak, że CENTCOM walczy wewnątrz Iranu (podkreślenie moje), podczas gdy Katar „mediuje” w Teheranie.
Atak na Keszm mógł być odpowiedzią na irański ostrzał amerykańskiego myśliwca. Co jednak najważniejsze, marynarka wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) twierdzi, że zestrzeliła dwa drony rozpoznawcze MQM-170 na południe od Keszm – oprócz jednego drona MQ-9 nad wschodnim brzegiem Cieśniny Ormuz (Iran zniszczył 55 dronów MQ-9 w ostatnich miesiącach).
Źródła w Teheranie potwierdzają, że CENTCOM wysyła drony rozpoznawcze MQM-170 jako wabiki, aby sprowokować irańską odpowiedź i w ten sposób ujawnić rozmieszczenie taktycznych systemów obrony powietrznej. Dzieje się to od tygodni. Uzasadnienie CENTCOM: obrona przed atakami na statki nielegalnie przepływające przez Cieśninę Ormuz.
Największe zagrożenie: Rząd socjopaty u jego sterów negocjuje i strzela jednocześnie. Wszyscy balansujemy na granicy ryzyka. Teheran może zinterpretować atak na Keszm jako początek masowej ofensywy, a nie ostrzeżenie.
Atak na Qeshm nastąpił tego samego dnia, w którym J.D. Vance mówił o „pewnym postępie”, a Trump głośno oświadczył, że nie wznowi ataków po wyborach parlamentarnych. Mechanizm kompleksowej, wspólnej kampanii amerykańsko-izraelskiej jest już gotowy; pozostaje tylko decyzja.
Krótkie podsumowanie: Admirał Cooper poinformował Trumpa o możliwościach ataku w zeszły czwartek. Obecni byli zarówno błazeński Sekretarz Niekończących się Wojen, Hegseth, jak i Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, Dan „Razin” Caine. Szejkowie naftowi z Zatoki Perskiej zostali poinformowani, że ataki mogą nastąpić natychmiast po wyborach uzupełniających.
Tymczasem Teheran kontynuuje negocjacje, pozostając w pełni przygotowanym do działań wojennych. Minister spraw zagranicznych Araghchi określił trwające rozmowy pośrednie jako „niezwykle intensywne”. Jednocześnie dowódca irańskiej armii poruszył kwestię możliwości ataku wyprzedzającego, a irański parlament rozważa co najmniej dziesięć propozycji wycofania się z Traktatu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej (NPT).
Kompleksowe negocjacje zostaną wznowione dopiero po spełnieniu warunków Iranu dotyczących Cieśniny Ormuz. Rezaee nie odpowiedział formalnie na list Vance’a, ale teraz twierdzi, że „ton USA uległ całkowitej zmianie”.
Irański plan z września zakładał ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz szóstego dnia; teraz Iran proponuje dwa dni, a Araghchi powiedział, że Katar zaproponował pięć. Ramowy plan Kataru zakłada wstrzymanie ataków na cieśninę Ormuz w zamian za zniesienie blokady morskiej.
Oczywiście, Iran nadal stosuje system opłat drogowych: nowa Agencja Dróg Zatoki Perskiej (PGSA) pobiera opłaty tranzytowe w rialach i prowadzi listy statków, które nie przestrzegają przepisów.
Rzeczywista sytuacja na lądzie – a raczej na morzu – jest taka, że Teheran przekształcił zakaz w system zezwoleń. I po prostu nie zamierza oddać tej przewagi.
Chiny stają się coraz bardziej widoczne
Wygląda na to, że Pakistan odzyskał przewagę w negocjacjach. Araghchi powtórzył, że zarówno katarskie, jak i pakistańskie kanały były „bardzo aktywne”.
Kluczowa różnica polega na tym, że Teheran chce teraz, aby Pakistan – mediator Porozumienia o Porozumieniu (MoU), które kilkakrotnie zawiodło w czerwcu ubiegłego roku – reprezentował jego interesy, bez względu na związane z tym ryzyko.
Jednocześnie, co stanowi dodatkowy zwrot akcji, Pekin w końcu wychodzi poza puste deklaracje i działa za kulisami, angażując się w aktywną dyplomację wahadłową. Specjalny wysłannik Chin odwiedzi Iran, Oman i Arabię Saudyjską pod koniec tego miesiąca. To pierwszy raz, kiedy Chiny głęboko zaangażowały się w rozmowy na temat trasy omańskiej.
Prezydent Xi powiedział sułtanowi Omanu, że Zatoka Perska „nie powinna stać się areną rywalizacji wielkich mocarstw”. Interesy Chin są dość jasne: ropa naftowa powinna bez przeszkód przepływać przez Cieśninę Ormuz; interesy partnerów Chin w Zatoce Perskiej powinny być chronione; Pekin jest zdeterminowany, aby uniknąć wtórnych sankcji ze strony USA.
Nie można dość podkreślić, jak kluczowe dla wyjaśnienia stanowiska Rosji były niedawne rozmowy prowadzone przez ministra spraw zagranicznych Rosji Ławrowa w Teheranie: Azja Zachodnia potrzebuje nowej architektury bezpieczeństwa – lub „niepodzielności bezpieczeństwa” – obejmującej wszystkich kluczowych aktorów.
Ma to związek z ideą trójstronnego APEC – pochodzi ona od głównego doradcy Putina, Uszakowa, a nie Ławrowa: Rosja, Chiny i USA mają szczegółowo omówić kwestię Iranu na spotkaniu wzorowanym na Jałcie 2.0, które odbędzie się na marginesie szczytu APEC w Shenzhen za dwa tygodnie.
Cała ta farsa wokół potencjalnego ataku nuklearnego na Górę Kilofa, rzekomo z użyciem bomby atomowej B61-11 zdolnej do przebicia gruntu, w rzeczywistości nie prowadzi do niczego – i została zażegnana przez wysoko postawione źródło w Teheranie: miejsce to jest już opuszczone...
W odniesieniu do propozycji złożonych w irańskim parlamencie w sprawie wycofania się z Traktatu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej – z których żadna nie została jeszcze poddana pod głosowanie – Mohrsen Rezaee, zastępca dowódcy irańskiego rządu, potwierdził, że rozważana jest zmiana doktryny nuklearnej. Ostateczna decyzja należy oczywiście do Najwyższego Przywódcy Mudżtaby Chameneiego, którego Rezaee jest osobistym przedstawicielem.
Nawet jeśli porywczy socjopata na szczycie postanowił zbombardować Pickaxe’a, nie wyjaśniałoby to, czego według USA dotyczy wojna: zdolności Iranu do wzbogacania uranu.
Następnie mamy Dimonę, położoną na obszarze kultu śmierci. Rozkaz Mojtaby wydany w zeszłą sobotę wszystkim dowódcom wojskowym, aby reagowali „geograficznie bez ograniczeń” w przypadku ataku amerykańsko-izraelskiego, naturalnie uwzględnia Dimonę jako główny cel.
————————–
[To śmieszne. Dimona to ośrodek badawczy, jakby uczelnia dla młodych fizyków. Pracowałem z kilkoma w Saclay, Orsay i Darmstadt. Naukowo – średni poziom, ale buta i pycha spore. Mam kilka publikacji z nimi. Znają rosyjski i polski. Jeden objawił furiacką nienawiść do Polski i Polaków.
Ale przecież ośrodek myśli, wojskowy, jest gdzie indziej. Także wyrzutnie rakiet z bombami jądrowymi, czy odpowiednie lotniska, są gdzie indziej. Zapewne poza Izraelem. Czy Iran wie, gdzie??
————————————-
Irańskie pociski uderzyły w miasto Dimonę 21 marca; Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA) nie wykryła wówczas uszkodzeń reaktora ani nietypowego promieniowania. Reaktor jest niewielki: to nie Czarnobyl. Skutki dla regionu Negewu mogą być poważne, ale bezpośrednie trafienie nie sprawi, że cały Izrael stanie się niezdatny do zamieszkania.
Każda witryna stosuje własną logikę bezpieczeństwa.
Sojusz Obronny Mekki nadal budzi niepokój. W dosłownym rozumieniu jest to traktat o wspólnej obronie między trzema państwami. Komisja Spraw Zagranicznych Turcji zatwierdziła go; głosowanie na sesji plenarnej wciąż trwa. Jak dotąd nie zgłoszono „żadnych sprzeciwów” wobec przyjęcia nowych członków.
BADR jest z kolei deklaracją woli współpracy w dziedzinie przemysłu obronnego pomiędzy czterema krajami (Pakistanem, Katarem, Turcją, Indonezją), bez żadnych zobowiązań pomocowych i pieniędzy.
Ostatecznie każdy z aktorów chroni swoje priorytety: Pakistan swoje zaopatrzenie w energię, granicę i saudyjskie złoża o wartości 8 miliardów dolarów; Rijad zakończenie ostrzału przez Ansarallah (ale w tym celu musi usiąść przy stole negocjacyjnym); Ankara pakt obronny bez zobowiązań bojowych; a Doha swoją rolę mediatora i skroplony gaz ziemny.
Jednak inna interpretacja jest również szeroko dyskutowana. Załóżmy, że sojusz przybył na szczyt w Teheranie z przynajmniej ukrytym zamiarem zastraszenia Persów. Aby tak było, kluczowe byłoby zignorowanie pozytywnego wizerunku Mohsena Rezaee.
Według tej interpretacji, trzy państwa znajdują się pod wpływem osi anglo-syjonistycznej; nie są gotowe bronić Gazy, lecz łączy je pragnienie „ostrzeżenia” Persów.
Turcja jest ośrodkiem wywiadu, zintegrowana z NATO i zafascynowana Wielkim Turanem oraz powrotem Imperium Osmańskiego do Arabii.
Arabia Saudyjska to kraj, w którym ludzie podążają za pieniędzmi i który charakteryzuje się nienawiścią do szyitów.
Pakistan reprezentuje bardziej złożony aspekt: utrzymuje nierozerwalne więzi zarówno z anglosaskimi elitami, jak i bogactwem Arabii Saudyjskiej. Jednocześnie jest pełen aktorów, którzy wierzą, że mogą wysłać beludżystańskich najemników i wszelkiego rodzaju salafickich dżihadystów do Iranu i uniknąć przy tym kary.
================================================
Tymczasem Iran dywersyfikuje swoją działalność na szeroką skalę – i nie polega wyłącznie na lądowych korytarzach do Pakistanu, które podlegają wtórnym sankcjom USA. Kraj buduje linie kolejowe do Afganistanu; Araghchi przebywa obecnie w Turkmenistanie, aby wzmocnić połączenia; Bagheri-Kani, wysoce kompetentny numer dwa w Najwyższej Radzie Bezpieczeństwa Narodowego, przebywa w Pekinie; a Mohsen Rezaee wezwał prezydenta Putina do przyspieszenia rozwoju korytarza Morza Kaspijskiego.
Krótko mówiąc: W miarę jak zbliża się dzień wyborów w USA, dyplomacja trwa na szczycie, podczas gdy pod ziemią już słychać strzały. Waszyngton odpowiada za dnia hasłami o „postępie”, a nocą atakami na Keszm – podczas gdy flota tankowców jest gotowa na coś znacznie większego na Negewie.
Każda ze stron działa zgodnie z własną logiką bezpieczeństwa. Iran chce zniesienia blokady morskiej i uznania swojego systemu licencjonowania żeglugi w Cieśninie Ormuz. USA domagają się weryfikowalnych ograniczeń dotyczących swojego programu nuklearnego. Kult śmierci desperacko pragnie kampanii bombardowań.
Jeśli Iran odpowie na atak na Qeshm na morzu, a JD Vance będzie kontynuował reakcję za pośrednictwem Pakistanu w tym tygodniu, szansa pozostaje otwarta.
Jeśli reakcja Iranu będzie skierowana przeciwko infrastrukturze energetycznej Zatoki Perskiej lub amerykańskim samolotom, data 4 listopada zakomunikowana petro-monarchiom Zatoki Perskiej stanie się istotna, a Shenzhen stanie się za dwa tygodnie miejscem, gdzie Rosja, Chiny i USA będą spierać się o ustawę.
Donald Trump zaakceptował wyniki wyborów. Prezydent USA liczy na współpracę z Demokratami/PAP/EPA
Donald Trump zapowiedział, że zaakceptuje wyniki wyborów do Kongresu i pogratulował zwycięstwa Demokratom. Prezydent USA przyznał, że wojna z Iranem częściowo przyczyniła się do przegranej Republikanów. Oznajmił jednak, że nie żałuje zaatakowania Iranu i zrobiłby to ponownie.
Trump powiedział, że jego zdaniem to wzrost cen ropy naftowej – a nie sama wojna – stanowi największy polityczny balast dla jego administracji. W wyniku konfliktu z Iranem wzrosły ceny benzyny i oleju napędowego, co wywołało niezadowolenie amerykańskich wyborców.
Trump liczy na współpracę, ale straszy wetem
Prezydent USA nie zakwestionował wyborów do Kongresu i powiedział, że liczy na współpracę z Demokratami, ale w razie potrzeby zamierza korzystać ze swojego „prawa weta”. Myślę, że będziemy współpracować z Demokratami i bardzo dobrze się z nimi dogadywać. Jeśli tak się nie stanie, będziemy wobec nich bardzo twardzi, a oni będą bardzo twardzi wobec nas – dodał przywódca Stanów Zjednoczonych. Trump nie odpowiedział na pytanie, z którymi konkretnie Demokratami byłoby mu łatwo współpracować.
Trump nie czuje się winny porażki
Prezydent USA na antenie Fox News pogratulował Demokratom i przyznał, że wykonali dobrą robotę i pracowali nad tym ciężko i długo. Zapowiedział, że zaakceptuje wyniki głosowania.
Trump przekazał, że nie zamierza przeprowadzać zmian personalnych w swojej administracji. Wyraził przekonanie, że wyniki wyborów do Kongresu nie świadczą o niezadowoleniu Amerykanów z jego prezydentury. Nie odbieram tego jako ciosu wymierzonego we mnie – powiedział Trump. Mamy najlepsze dwa lata w historii prezydentury, jeśli chodzi o gospodarkę i wszystkie działania, które podjęliśmy – dodał.
Donald Trump znowu rozrabia, bawi się w Brutusa i stawia fundamentalne pytanie: zdradza czy nie zdradza? To jeszcze sojusznik czy już tylko biznesmen na włościach? Ciężko się do tego odnieść na trzeźwo i bez ryzyka połknięcia własnego języka. Czas najwyższy wezwać na pomoc Zbigniewa Brzezińskiego. Inaczej nasza, pożal się Boże, scena polityczna, opiniotwórcza i ekspercka w tych swoich karkołomnych szpagatach nabawi się potężnej kontuzji – a na leczenie w budżecie przecież nie ma. Wszak kto jak kto, ale dla polskojęzycznych „elit” państwowych prof. Brzeziński to w dziedzinie geopolityki absolutna, ponadpartyjna wyrocznia. Dla KO – autorytet totalny. Dla udających lewicę – ważny punkt odniesienia, bo przecież intelektualista, światowiec i modernizator. Dla PiS-u – skoro skutecznie wojował z komuną i ZSRR, to swój chłop. Konfederacja niby patrzy sceptycznie, ale kunsztu analitycznego odmówić mu nie potrafi. Najgorzej wypada u narodowców, co nie zmienia faktu, że dla miażdżącej większości warszawskiego salonu jawi się jako ikona i świecki święty polskiej racji stanu.
Więc, szanowny polskojęzyczny establishmencie, „elito” z Bożej łaski! Zamiast histeryzować, obrażać się na rzeczywistość, wygrażać pięściami w eterze i na własne życzenie szukać guza – wspomnijcie wreszcie słowa swojego mentora. Przeczytajcie je powoli, na głos i ze zrozumieniem: „Polska musi wreszcie dorosnąć i zrozumieć, że polityka zagraniczna USA nie opiera się na sentymentach, lecz na chłodnej kalkulacji interesów. Ewentualnych ustępstw Waszyngtonu wobec Moskwy w zamian za strategiczne korzyści w innym rejonie świata nie należy postrzegać w kategoriach zdrady. Trzeba się wyzbyć myślenia emocjonalnego na rzecz racjonalnego dbania o pozycję własnego kraju.” – Zbigniew Brzeziński, „Rzeczpospolita”, 2009 r. Zrozum i zapamiętaj to sobie, histeryczna piaskownico: globalna dyplomacja mocarstw rządzi się twardymi prawami i trzeba umieć przyjąć to na klatę. Czas najwyższy wyrosnąć z infantylnego, życzeniowego myślenia. Polityka USA to nie kółko różańcowe ani klub bezinteresownych przyjaciół, ale brutalna gra o własne wpływy.
Ja rozumiem, że można ostentacyjnie nie słuchać argumentów wrzucanych do szufladki z napisem „ruskie onuce”. Ale nie znać wytycznych i ignorować słowa własnego, absolutnego autorytetu, a jednocześnie chcieć uchodzić za poważnych graczy? To jawna kpina i zniewaga dla inteligencji.
Tego dzisiejszego popłochu nie da się wytłumaczyć dysonansem poznawczym. Nie da się też ściemniać, że mentor nie przewidział obecnego scenariusza – bo taką ewentualność brał pod uwagę czarno na białym już w 2009 roku. Minęło tyle lat, przetoczyło się tyle lekcji, a u nas w kwestii dojrzałości geopolitycznej ciągle głębokie, obsikane przedszkole…
SŁOWNIK NOWOMOWY IMPERIALNEJ
Hasło: „Partnerstwo” Skoro już ustaliliśmy, że musimy pilnie dorosnąć do mocarstwowej lekcji prof. Brzezińskiego, warto przy okazji zaktualizować podręcznikowy słownik. Kiedy zza oceanu słyszymy piękne, odmieniane przez wszystkie przypadki słowo „PARTNERSTWO”, w wersji pozbawionej PR-owego lukru oznacza ono dokładnie taki zestaw „wspólnych wartości”:
P – Poddaństwo (przepakowane w ładny, prozachodni marketing) A – Asymetria (oficjalnie nazywana „równością w różnorodności”) R – Rozkaz (zamaskowany jako „serdeczna sugestia nie do odrzucenia”) T – Tresura (bo niegrzeczni partnerzy dostają po łapkach cłami i sankcjami) N – Narzucenie (własnych standardów jako jedynych słusznych na świecie) E – Eksploatacja (twojego rynku, żeby tamtejsze koncerny miały zysk) R – Rezygnacja (z własnych interesów narodowych w imię wyższej konieczności) S – Serwilizm (oczekiwany od mniejszych graczy, najlepiej na kolanach) T – Transakcyjność (gdzie ty dajesz bazy i ludzi, a oni dają ci fakturę do zapłaty) W – Wiernopoddaństwo (podniesione do rangi najwyższej cnoty moralnej) O – Obowiązek (ślepego popierania cudzych wojen i kupowania wszystkiego z nalepką „Made in USA”)
Więc głowa do góry, drogie „elity”! Odrzućcie te swoje lęki. CIA przecież nie szpieguje sojuszników, amerykańskie korporacje nie walczą o bezwzględną dominację, a Waszyngton wcale nie wykorzystuje zależności politycznych, technologicznych i militarnych do rozstawiania was po kątach.
To przecież czyste, kryształowe „partnerstwo”.
A wy, „ruskie onuce”, odrzućcie te swoje cyniczne podejrzenia, teorie spiskowe i antyamerykańskie fobie! Śpijcie spokojnie, starszy brat czuwa.
Co kryje się za 90-dniowym programem zagłady Pentagonu
Ci, którzy kontrolują system, nie przygotowują się na tę samą przyszłość, którą sprzedają nam wszystkim. W tym tygodniu ta prawda przestała być jedynie teorią. Jak donosi Fox News, Pentagon poinformował amerykańskie bazy wojskowe, że muszą być w stanie działać całkowicie niezależnie od publicznej sieci energetycznej przez 90 dni. [1] Jednocześnie kampania brytyjskiego rządu „Bądź gotowy” wzywa gospodarstwa domowe w Wielkiej Brytanii do przygotowania się na około trzy dni przerw w dostawie prądu. [2] Dziewięćdziesiąt dni dla wojska. Trzy dni dla ciebie.
Ten kontrast to historia, nad którą warto się zastanowić, ponieważ ujawnia ona więcej o tym, w co naprawdę wierzą osoby sprawujące władzę, niż jakakolwiek konferencja prasowa. Kiedy władze, które nadzorują satelity, tajne briefingi i plany awaryjne, dochodzą do wniosku, że muszą być samowystarczalne pod względem paliwa, energii elektrycznej i zaopatrzenia przez 90 dni, to nie są ćwiczenia. To ocena najbliższej przyszłości. A kiedy ta sama grupa urzędników wręcza społeczeństwu listę zakupów, która ma nam zapewnić przetrwanie weekendu, nie informuje nas – manipuluje nami.
Nie piszę tego, żeby sparaliżować Cię strachem. Piszę to, żebyś zrozumiał, że rozdźwięk między tym, co wiedzą, a tym, co Ci mówią, jest obecnie najważniejszy w Twoim życiu. Ci, którzy przygotowują się na 90-dniową przerwę w dostawie prądu, nie robią tego z powodu weekendu złej pogody.
Co tak naprawdę mówi nam program twierdzy
Według doniesień medialnych, rzecznik Pentagonu Sean Parnell opisał program w ostrych słowach, stwierdzając, że poleganie na cywilnej infrastrukturze miejskiej w celu zapewnienia obrony narodowej stanowi niedopuszczalne ryzyko. [1] To niezwykłe przyznanie. Oznacza ono, że Departament Obrony doszedł do wniosku, że w obliczu kryzysu nie może polegać na dalszym funkcjonowaniu sieci energetycznej, wodociągowej, paliwowej i komunikacyjnej, od których zależą wszyscy Amerykanie.
Program podobno obejmuje gromadzenie paliwa, generatorów, materiałów medycznych, części zamiennych, niezbędnych minerałów i podzespołów elektronicznych. [1] Zastanów się, co ta lista oznacza. Nie chodzi o przygotowanie się na huragan czy pożar lasu. Chodzi o możliwość przetrwania przez trzy miesiące bez żadnej pomocy ze strony cywilizacji otaczającej bazę. To nie jest przygotowanie na burzę; to przygotowanie na oblężenie. I pamiętaj: bazy wojskowe w Wirginii i w całym kraju czerpią energię z tych samych regionalnych sieci energetycznych, co my wszyscy. Operatorzy sieci PJM już ostrzegali przed malejącymi rezerwami niezawodności, [3] co oznacza, że nawet zasilanie wojska nie jest gwarantowane.
Kiedy ci, którzy mają dostęp do wszystkich ocen zagrożeń na świecie, decydują, że ich własne obiekty muszą przetrwać 90 dni bez pomocy z zewnątrz, nie uważam tego za rutynowe zakupy. Uważam to za przyznanie się do winy. Planują poważne zakłócenia w dostawach, przeznaczają na nie fundusze i gromadzą zapasy. Pytanie tylko, czy społeczeństwo jest informowane o tym, co te zakłócenia mogą oznaczać. Z tego, co widziałem, odpowiedź brzmi: nie – a brytyjski rząd nakazuje ludziom kupować chusteczki nawilżane i fasolę w puszkach. To po prostu absurdalne.
Brytyjska kampania „Be Ready” jest obrazą par excellence.
Kampania brytyjskiego rządu „Be Ready” jest reklamowana jako edukacja na temat gotowości, ale lista kontrolna ujawnia, o co tak naprawdę chodzi. Gospodarstwom domowym zaleca się zaopatrzenie się w konserwy, chusteczki nawilżane, latarkę i trochę gotówki, aby przetrwać kilka trudnych dni. [2] Chusteczki nawilżane. To właśnie rząd zaleca społeczeństwu, gdy nie chce, aby ludzie przeżyli coś poważnego.
To nie jest przygotowanie, to łagodzenie sytuacji. Prawdziwa kampania na rzecz gotowości uczyłaby ludzi, jak przechowywać i oczyszczać wodę przez tygodnie, uprawiać i konserwować żywność, wytwarzać energię elektryczną poza siecią, leczyć powszechne infekcje prawdziwymi lekami oraz bronić siebie i swoje rodziny w razie awarii systemów. Zamiast tego rozdają listę rzeczy do przedszkola i nazywają to gotowością. To traktuje dorosłych jak dzieci, które potrzebują wsparcia, a nie jak obywateli, którzy potrzebują odpowiedniego wyposażenia.
Nierówności są niezaprzeczalne. Te same rządy, które nakazują obywatelom przygotowanie się na 72 godziny, po cichu odbudowują własne instalacje wojskowe, aby działać przez 90 dni bez prądu. Gdyby kryzys rzeczywiście był jedynie krótkotrwałym zakłóceniem, dlaczego Pentagon miałby wydawać ogromne sumy na zabezpieczenie baz na całe trzy miesiące? Jedynym rozsądnym wytłumaczeniem jest to, że osoby odpowiedzialne za bezpieczeństwo przewidują coś dłuższego i poważniejszego, niż się przyznają – i zamierzają przeczekać, zanim populacja się wyczerpie, zamiast pozwolić nam radzić sobie samodzielnie.
Wybuch w Quaker Oats wpisuje się w szerszy problem dotyczący zaopatrzenia w żywność.
W tym kontekście należy rozpatrywać eksplozję w młynie Quaker Oats w Cedar Rapids w stanie Iowa. Według doniesień Natural News, zakład ten jest określany jako największy młyn na świecie, przetwarzający ponad dwa miliony funtów owsa dziennie. [4] [5] Kiedy jeden zakład, który jest kluczowy dla zaopatrzenia kraju w podstawowy produkt żywnościowy, zostaje wyłączony z eksploatacji, konsekwencje są niemal natychmiast widoczne na półkach sklepów spożywczych i w łańcuchach dostaw.
To właśnie ta centralizacja sprawia, że system żywnościowy jest tak wrażliwy. Jedna fabryka, jedna linia kolejowa, jedno źródło zasilania, jedna sieć dystrybucji just-in-time – a przerwa w jednym punkcie może w ciągu kilku dni opróżnić półki w regionie obejmującym kilka stanów. Wojsko odpowiada gromadzeniem własnych zapasów żywności i paliwa. Od ludności cywilnej oczekuje się, że będzie miała pod ręką chusteczki nawilżane. Ta dysproporcja wiele mówi o tym, jak odmiennie traktowane są różne grupy społeczne.
Nie zgadzam się z twierdzeniem, że wszystkie te zakłócenia są przypadkowe. Rynki energii są pod presją, trwa walka o kluczowe minerały, łańcuchy dostaw są celowo nadwyrężane, a infrastruktura przetwórstwa żywności jest eksploatowana do granic możliwości. Punkty nacisku pojawiają się zbyt regularnie, by można je było uznać za zbieg okoliczności. Kiedy scentralizowany łańcuch dostaw żywności napotyka niestabilną sieć energetyczną, a rząd po cichu zabezpiecza swoje bazy, nie potrzeba oficjalnego ogłoszenia, aby przewidzieć, dokąd to zmierza. Wystarczy obserwować, co kupują – a potem, co zalecają kupić.
Co robię, aby się przygotować – i co możesz zrobić teraz
Nie czekam na rządowe ogłoszenie, kiedy mam się przygotować. Buduję odporność już teraz, na własnych warunkach. Obejmuje to długoterminowe przechowywanie żywności – zbóż, roślin strączkowych, liofilizowanych posiłków i konserw – które są regularnie wykorzystywane i uzupełniane, aby zapobiegać marnotrawstwu. Obejmuje to nasiona ogrodowe, praktyczną wiedzę na temat domowej produkcji żywności oraz wystarczającą wydajność filtracji wody, aby oczyszczać ją z niebezpiecznych źródeł. Obejmuje to również awaryjne źródło zasilania: panele słoneczne, generator z zapasem paliwa i części zamienne, aby wszystko działało.
Gromadzę również zapasy środków medycznych i ziołowych oraz zdobywam praktyczną wiedzę, jak je stosować. Mam pod ręką sprzęt do komunikacji satelitarnej, ponieważ w przypadku awarii wież telefonii komórkowej i internetu, zwykłe łącza radiowe i satelitarne będą jedynym środkiem komunikacji. Tam, gdzie pozwala na to prawo, ćwiczę samoobronę i buduję relacje z członkami społeczności, którzy również się przygotowują. Przygotowanie społeczności jest ważne, ponieważ żadna jednostka nie przybędzie wystarczająco szybko w przypadku awarii sieci energetycznej, a osoby najbliższe są twoimi pierwszymi ratownikami. [6]
Moje badania dotyczące zdrowia konsekwentnie pokazują, że najlepsza domowa apteczka to taka, która powstaje przed wystąpieniem sytuacji kryzysowej. Ta sama zasada dotyczy wszystkiego innego. Panika niczego nie zdziała; przygotowanie daje czas, opcje i autonomię. Zdecentralizowane przygotowanie – własne jedzenie, woda, prąd, własna społeczność – jest o wiele bardziej wiarygodne niż jakakolwiek scentralizowana obietnica pomocy, która może nigdy nie nadejść. Pisałem obszernie o samowystarczalności i umiejętnościach przetrwania, a przesłanie jest zawsze to samo: możliwość samodzielnego zaspokojenia potrzeb to najuczciwsza forma bezpieczeństwa.
Wszystkie odcinki mojego popularnego programu z wywiadami na poziomie ekspertów i poradami na temat zrównoważonego życia można znaleźć na Decentralize.TV
Wniosek: Wiesz coś. Działaj odpowiednio.
Pentagon przygotowuje swoje bazy na 90 dni bez prądu. Wielka Brytania rozdaje swoim obywatelom 72-godzinne listy kontrolne. Właśnie wybuchła duża fabryka przetwórstwa spożywczego. Te trzy fakty razem tworzą spójną historię tego, czego spodziewają się osoby sprawujące władzę. Uważam, że rozsądnym wnioskiem jest to, że elity przygotowują się na zakłócenia, o których nie informują w pełni opinii publicznej – i że już zdecydowały się kontrolować społeczeństwo podczas tych zakłóceń, zamiast przygotowywać je na nie.
Nie musisz przewidywać konkretnego kryzysu, aby się na niego przygotować. Potrzebujesz jedzenia, wody, leków, prądu, środków komunikacji i społeczności. Musisz zacząć teraz, a nie wtedy, gdy wiadomości podpowiedzą, że można panikować. Ludzie zarządzający systemem gromadzą zapasy na 90 dni. Najmniej, co możesz zrobić, to uniknąć sytuacji, w której zostanie ci tylko trzydniowy zapas konserw i chusteczek.
Miej nadzieję na najlepsze, ale przygotowuj się jak ci, którzy już wiedzą, że coś nadchodzi.
Rząd Zjednoczonego Królestwa. Bądź przygotowany na sytuacje awaryjne. Oficjalna, trzydniowa lista kontrolna gospodarstwa domowego, obejmująca wodę, żywność o długim terminie przydatności, chusteczki nawilżane, latarkę, gotówkę, leki i urządzenia komunikacyjne. https://beready.campaign.gov.uk/be-ready-for-emergencies/
Fox Business. Eksplozja i pożar niszczą fabrykę Quaker Oats w stanie Iowa. 25 października 2026 r. Dodatkowe informacje na temat pożaru, reakcji służb ratunkowych i mocy przerobowych; nie wskazują one na celowy sabotaż ani ogólnokrajowe zakłócenia w dostawach. https://www.foxbusiness.com/economy/explosion-fire-blast-through-iowa-quaker-oats-plant
Podróżując do Oslo i Sankt Petersburga, specjalny wysłannik USA Steve Witkoff rozpoczyna kolejną rundę negocjacji w celu rozwiązania konfliktu na Ukrainie. Linia frontu jest taka sama, jak podczas poprzednich mediacji. Poza Europą istnieje realne zainteresowanie zakończeniem konfliktu. Jednak Europejczycy Zachodni liczą na przedłużenie wojny. Niemcy, w szczególności, tkwią w pułapce zbrojeń. Friedrich Merz powiązał wzrost gospodarczy Niemiec z kontynuacją wojny na Ukrainie.
Autor: Gert-Ewen Ungar .
Negocjacje zostały wznowione. Specjalny wysłannik USA Steve Witkoff przeprowadził rozmowy w Oslo, a następnie w Petersburgu. W Norwegii Witkoff spotkał się z przedstawicielami UE i prezydentem Ukrainy Wołodymyrem Zełenskim. Dzień później Witkoff został przyjęty przez prezydenta Rosji Władimira Putina w Petersburgu. Zięć Trumpa, Jared Kushner, tym razem nieobecny. Jako przyczynę podał chorobę. Poza tym spotkanie w Rosji odbyło się bez zakłóceń. Doradca prezydenta ds. polityki zagranicznej Jurij Uszakow powiedział później prasie, że rozmowy były konstruktywne i że konflikt na Ukrainie zbliża się do końca.
W Oslo opracowano nową propozycję negocjacyjną, choć jej dokładne brzmienie nie jest publicznie dostępne. Podobno proponuje ona między innymi zobowiązania do wzajemnej pomocy wynikające z artykułu 5 Traktatu NATO jako gwarancję bezpieczeństwa dla Ukrainy. Jeśli rzeczywiście tak się stanie, propozycja ma niewielkie szanse na wdrożenie, ponieważ integracja Ukrainy z zachodnimi strukturami wojskowymi jest głównym czynnikiem wywołującym konflikt. Wszystkie zaangażowane strony są tego świadome. Tylko czas pokaże, co naprawdę kryje się za rozmowami o zobowiązaniach NATO do wzajemnej pomocy.
Stany Zjednoczone obiecują również złagodzenie sankcji wobec Rosji i zaoferowanie inwestycji na Ukrainie jako zachętę. Donald Trump zawiesił wcześniej sankcje wobec Rosji, powołując się na interes narodowy. W zamian Rosja obiecała natychmiastową dostawę 300 000 ton oleju napędowego. Pierwsza dostawa 40 000 ton jest już w drodze. Trump zawiesił nowe, szeroko zakrojone sankcje oparte na ustawie Lindseya Grahama, nazwanej na cześć zmarłego republikańskiego kongresmena, zanim weszły one w życie.
Zaproponowano wznowienie bezpośrednich negocjacji między Rosją a Ukrainą, przy mediacji ze strony Stanów Zjednoczonych. Jako możliwe miejsce zaproponowano Zjednoczone Emiraty Arabskie. Negocjacje już raz dotarły do tego etapu, ale zakończyły się fiaskiem w lutym 2026 roku, ponieważ Ukraina nie chciała oddać terytorium.
Putin zaproponował również bezpośrednie spotkanie prezydenta USA Donalda Trumpa z prezydentem Chin Xi Jinpingiem. Ma się ono odbyć w listopadzie, na marginesie szczytu APEC w Shenzhen w Chinach.
W międzyczasie nastąpiła kolejna wymiana poległych żołnierzy. 252 poległych żołnierzy przekazano Ukrainie na Białorusi, niedaleko granicy, podczas gdy Rosja otrzymała z powrotem 25. To również stało się częścią rytuału.
Określenie „nowa runda negocjacji” jest zatem jak najbardziej trafne w odniesieniu do tego procesu, który w istocie zatacza koło. Częścią tej ciągłości jest fakt, że sytuacja Ukrainy pogarsza się z każdą rundą negocjacji. Podczas gdy w Mińsku II chodziło o zachowanie integralności terytorialnej Ukrainy, Rosja domagała się ustępstw terytorialnych w kolejnych rundach. Teraz jednak Ukraina martwi się również o to, czy i jak przetrwa zimę. Infrastruktura energetyczna Ukrainy została poważnie uszkodzona.
A Europejczycy? Chcą zasiąść do stołu negocjacyjnego, ale nadal nie chcą wnieść żadnego wkładu w rozwiązanie konfliktu. Mantra, że żadna decyzja w sprawie Ukrainy nie powinna być podejmowana bez Ukrainy, po raz kolejny odchodzi w zapomnienie. Przynajmniej wznowili poszukiwania negocjatora do bezpośrednich rozmów z Rosją. Po ostatniej próbie jedynym prawdziwym porozumieniem było to, że absolutnie nie mógł to być Gerhard Schröder, ponieważ Putin wymienił jego nazwisko w tym kontekście; teraz mówi się o prezydencie Finlandii Alexandrze Stubbie. Wspomina się również o António Coście, przewodniczącym Rady Europejskiej. Jaki istotny wkład zamierzają wnieść Europejczycy, pozostaje jednak niejasne. Przynajmniej doradca prezydenta Jurij Uszakow dostrzega pewien ruch.
„Przynajmniej wydaje mi się, że ludzie zaczynają teraz myśleć o rozwiązaniu tego kryzysu i traktować go poważniej” – powiedział prasie. Źródło jego optymizmu pozostaje jednak niejasne. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz ze swojej strony odrzuca „kapitulację Ukrainy”. Nie można pozwolić Rosji zwyciężyć.
Jest zatem oczywiste, że Europejczycy nie są zainteresowani rozwiązaniem konfliktu. W szczególności Niemcy wpędziły się w pułapkę ekonomiczną, przechodząc na gospodarkę wojenną. Ogromne zadłużenie jest wykorzystywane do stymulowania przemysłu zbrojeniowego. Znaczna część produkowanego uzbrojenia jest eksportowana na Ukrainę. Generuje to wzrost gospodarczy w Niemczech. Prognozy wzrostu na ten rok zostały znacząco skorygowane w górę. Jeśli wojna się skończy, nie będzie już popytu na niemiecką broń, a wtedy ten wzrost szybko się skończy. W każdym razie nie jest to sytuacja trwała, ponieważ nie będzie stymulować słabego popytu wewnętrznego.
Ale powiedzmy sobie jasno: Niemcy nie mają interesu w zakończeniu wojny, choćby ze względów ekonomicznych. Nawiasem mówiąc, to nie pierwszy raz, kiedy niemiecki kanclerz wpędził kraj w pułapkę zbrojeniową. Nazistowski „cud gospodarczy” pod rządami kanclerza Adolfa Hitlera polegał na zaciągnięciu ukrytego długu i masowym rozwoju przemysłu zbrojeniowego. Merz potrzebuje wojny i wizerunku Rosji jako wroga dla swojego politycznego przetrwania. Codziennie, z całych sił, pracuje nad stworzeniem takiego obrazu wroga. Jednak przedstawiane przez niego rosyjskie zagrożenie nie ma żadnego oparcia w rzeczywistości, tutaj, w Rosji. Rosja nie ma zamiaru napadać na Niemcy ani okupować Ukrainy. Rosja pragnie trwałego pokojowego rozwiązania konfliktu na Ukrainie. A właśnie tego Merz nie chce.
Wołodymyr Zełenski również nie jest zainteresowany pokojem. Jego losy polityczne i osobiste są ściśle powiązane z tą wojną. Donald Trump słusznie uznał, że Zełenski nie chce pokoju. Miał kilka okazji do rozwiązania konfliktu poprzez negocjacje, ale zawsze z nich rezygnował. Pozwolił, by obietnice wsparcia ze strony Europejczyków trzymały go w wojnie.
Również w Brukseli strategia polega na przedłużaniu wojny. Interesy Rosji nie mogą być uwzględniane w żadnym porozumieniu pokojowym – głosi dominujące credo; jakiekolwiek inne podejście oznaczałoby porażkę. To nieracjonalne. Jednak pomimo trafnych argumentów, krytycy tej samobójczej polityki UE stoją przed trudnym zadaniem. Po prostu nie są słyszani. Pociąg jedzie torem, zmierzając ku przepaści. UE nie wyjdzie zatem z porozumienia pokojowego bez szwanku. Całkowicie się przeliczyła i poświęca swój dobrobyt, by przedłużać wojnę.
To w dużej mierze definiuje linie frontu. Poza Europą, w Rosji, USA, Chinach i krajach Globalnego Południa, istnieje silne zainteresowanie rozwiązaniem konfliktu na Ukrainie i znalezieniem rozwiązania, które doprowadzi do jego trwałego zakończenia. Tego zainteresowania nie ma w UE, w Kijowie i w Berlinie. Tam nacisk kładzie się na przedłużanie wojny kosztem Ukraińców i Ukrainy. To również zarysowuje narrację, na którą Niemcy będą musieli się przygotować po zakończeniu wojny: Niemcy ponoszą odpowiedzialność za całkowite zniszczenie Ukrainy i śmierć całego pokolenia Ukraińców. Niemcy sztucznie przedłużają tę wojnę dla własnych, egoistycznych interesów gospodarczych i stanęły na drodze do pokoju. Wkrótce przekonamy się, czy Europejczykom uda się ponownie udaremnić wysiłki na rzecz pokoju. Nie leżałoby to w najlepszym interesie Ukrainy.
„The New York Times”, powołując się na amerykańskich urzędników, informuje, że Stany Zjednoczone i Izrael przygotowują konkretne plany ponownego ataku na Iran – szczególnie na okres po amerykańskich wyborach parlamentarnych, które odbędą się 3 listopada.
Według Financial Times , izraelskie plany wielodniowej ofensywy przeciwko Iranowi na początku października zostały wstrzymane na żądanie prezydenta USA Donalda Trumpa . Ofensywa, zaplanowana na weekend 10 października, miałaby na celu obiekty jądrowe, siedziby rządowe i infrastrukturę cywilną, taką jak elektrownie – z większą intensywnością niż wspólne ataki USA i Izraela z 28 lutego 2026 roku. Trzy osoby zaznajomione z przygotowaniami poinformowały FT, że izraelska armia jest już przygotowana do operacji.
Trump nie chciał ryzykować kolejnej eskalacji przed wyborami uzupełniającymi w USA 3 listopada. 8 października w Truth Social oświadczył, że trwają „konstruktywne rozmowy” z Teheranem i że Stany Zjednoczone nie zaatakują Iranu przed 3 listopada.
Netanjahu, który sam stoi w obliczu trudnych wyborów do Knesetu 27 października, wcześniej naciskał na wznowienie ataków. 14 października powiedział w Radiu Wojskowym , że atak „nie byłby dla nas korzystny”.
„ Jerusalem Post” zaprzecza tej relacji: Siły Obronne Izraela nie planowały konkretnego ataku na 10 października. Wyciek może być związany z wyborami – Netanjahu chce pokazać się jako twardziel, podczas gdy Trump naciska hamulec.
Aktualne ruchy i ostrzeżenia
W kolejnych dniach doniesienia wskazywały, że dziesiątki izraelskich myśliwców i tankowców przeleciały w formacji ofensywnej przez syryjską i iracką przestrzeń powietrzną, zbliżając się do granicy z Iranem, po czym zawróciły. Izrael określił to jako ćwiczenia „projekcji siły” przed wyborami. Źródła amerykańskie spekulowały, że celem było sprowokowanie irańskiej odpowiedzi, aby uzasadnić kontratak. Mario Nawfal doniósł w programie X o ponownym zbliżaniu się samolotów do Iranu, ewakuacjach z ambasad USA i ruchach wojsk z państw Zatoki Perskiej – sygnałach przypominających początek wojny w lutym/marcu. Mario Nawfal szczegółowo relacjonuje to w programie X. A otopodsumowanie prowokacyjnych lotów .
Iran jest w stanie najwyższej gotowości. Rzecznicy Gwardii Rewolucyjnej ogłosili „ofensywną i asymetryczną” doktrynę: ataki na kable podmorskie, tankowce, centra danych i cele daleko poza regionem. „Świat będzie zdumiony” – oświadczyli pod koniec września. Teheran uważa ataki na Liban za element konfliktu i grozi bardziej zdecydowaną reakcją.
Co donosi „New York Times”
Gazeta cytuje amerykańskich urzędników i źródła, które twierdzą, że siły zbrojne obu krajów przygotowują „krótką, intensywną operację wojskową”. Zintensyfikowano ćwiczenia: myśliwce przelatują nad Irakiem, symulując manewry ataku . Szef sztabu Izraela i sekretarz obrony USA omówili plany osobiście. Minister obrony Hegzet najwyraźniej złożył w tym celu wizytę w Izraelu z krótkim wyprzedzeniem.
Cele : infrastruktura energetyczna, obiekty nuklearne – w tym podziemny obiekt w „Górze Kilofów” – a także arsenały rakietowe i dronów.
Logika stojąca za tym jest taka, aby doprowadzić do załamania gospodarczego Iranu i wymusić ustępstwa dyplomatyczne. Cytowany jest amerykański urzędnik, który stwierdził, że kolejna masowa fala ataków może „postawić irańską gospodarkę na kolana” i „zmusić Teheran do ustępstw w negocjacjach”.
Problem: Ten plan został już raz wypróbowany. Wojna rozpoczęła się 28 lutego 2026 roku. Między lutym a kwietniem Stany Zjednoczone i Izrael rozpoczęły zmasowaną kampanię ataków. Rezultatem nie był upadek Iranu, ale rosnące globalne ceny energii, szalejąca inflacja, eskalacja na Bliskim Wschodzie i poważne uszczuplenie amerykańskich zapasów rakiet. Sam „ New York Times” stawia pytanie, czy ponowny atak „może być skuteczniejszy niż intensywne bombardowania na początku wojny” – i nie udziela na nie odpowiedzi.
Co zagraża Iranowi
Władze Iranu jasno dały do zrozumienia, że w przypadku kolejnego ataku rozszerzą działania odwetowe. Do tej pory zagrożenia ograniczały się do statków w Cieśninie Ormuz i obiektów energetycznych w regionie. Teraz Teheran grozi również atakiem na centra danych i kable podmorskie. Stanowiłoby to atak na infrastrukturę cyfrową Zachodu – na kable przesyłające globalny ruch danych oraz na centra danych, które utrzymują działanie chmury.
To zagrożenie należy traktować poważnie. Dotyczy ono bowiem właśnie infrastruktury, która w ostatnich latach została sklasyfikowana jako „krytyczna” – i która, jak widzieliśmy po atakach na gazociągi Nord Stream, jest rzeczywiście podatna na ataki.
Reakcja Europy: deklaracje
A Europa? Ministrowie spraw zagranicznych UE wydali wspólne oświadczenie , wyrażając zaniepokojenie rozwojem sytuacji w Iranie i wzywając wszystkie strony do zachowania maksymalnej powściągliwości . Francja, Niemcy i Wielka Brytania jasno dały do zrozumienia, że nie brały udziału w atakach. Norwegia zakwestionowała zasadność izraelskiego ataku wyprzedzającego, który wymaga bezpośredniego zagrożenia. Premier Hiszpanii Sánchez potępił jednostronną akcję militarną USA i Izraela, nazywając ją eskalacją prowadzącą do jeszcze bardziej niepewnego i wrogiego porządku międzynarodowego.
Brak działań. Brak sankcji wobec Izraela. Brak konsekwencji dla USA. Brak wstrzymania dostaw broni. Europa obserwuje – i apeluje o powściągliwość, podczas gdy kolejna runda jest przygotowywana.
Minister obrony Włoch, Crosetto, poszedł o krok dalej, nazywając ataki po prostu „nielegalnymi w świetle prawa międzynarodowego”. Stwierdził, że „rozpoczęli oni całą wojnę, nie informując o tym nikogo, nawet swoich sojuszników ”. To niezwykłe oświadczenie ze strony kraju NATO. Ale niczego ono nie zmieniło.
Departament Stanu USA nakazał częściową ewakuację personelu dyplomatycznego z Arabii Saudyjskiej z powodu nasilających się ataków jemeńskich Huti. Decyzja z 21 października 2026 roku obejmuje pracowników niepełniących funkcji awaryjnych oraz członków ich rodzin w Rijadzie i placówkach konsularnych. Władze amerykańskie wiążą ten krok bezpośrednio z zagrożeniem ze strony wspieranych przez Iran rebeliantów, którzy od tygodni prowadzą intensywne operacje przeciwko saudyjskiej infrastrukturze.
Wcześniejsze doniesienia agencji AFP, oparte na źródłach dyplomatycznych, sugerowały szerszy zakres działań – wycofanie rodzin personelu nie tylko z Arabii Saudyjskiej, ale także z placówek w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Jordanii, Katarze i Bahrajnie. Rzecznik Departamentu Stanu Tommy Pigott sprostował te informacje, podkreślając, że nakaz opuszczenia kraju dotyczy wyłącznie Arabii Saudyjskiej. „Huti wspierani przez Iran coraz intensywniej angażują się w działania wrogie wobec Arabii Saudyjskiej, w tym ataki na cywilne lotniska i inną infrastrukturę krytyczną, co skutkuje ofiarami wśród ludności cywilnej i poważnymi zakłóceniami w podróżowaniu” – napisał Pigott.
Tło decyzji stanowią niemal codzienne uderzenia Huti. Grupa kontrolująca znaczne obszary Jemenu od początku października intensyfikuje kampanię rakietową i dronową przeciwko Królestwu. Ataki na międzynarodowe lotnisko King Khalid w Rijadzie przyniosły jedne z najwyższych strat w historii konfliktu – w jednym z najkrwawszych uderzeń zginęło kilkanaście osób, a rannych było ponad trzysta. Podobne uderzenia dotknęły lotniska w Abha, Najran i Jizan, a także obiekty energetyczne, w tym należące do Saudi Aramco. Spadające odłamki po przechwyconych pociskach i dronach powodowały ofiary również wśród pracowników cywilnych. Saudyjska koalicja wspierająca uznawany międzynarodowo rząd Jemenu odpowiada nalotami, co jednak nie powstrzymało eskalacji.
Sytuacja wpisuje się w kontekst regionalnej wojny, która wybuchła pod koniec lutego 2026 roku. Wspólne uderzenia USA i Izraela na Iran, obejmujące infrastrukturę nuklearną i wojskową oraz eliminację najwyższego przywódcy Alego Chamenei, wywołały serię odwetowych ataków Teheranu na cele amerykańskie i sojusznicze w Zatoce Perskiej. Wówczas również zarządzano ewakuacje personelu dyplomatycznego. Po podpisaniu w czerwcu memorandum o porozumieniu i próbach deeskalacji wokół Cieśniny Ormuz walki powróciły. Huti, jako sojusznik Iranu, otworzyli kolejny front, wykorzystując zaawansowane uzbrojenie do uderzeń na saudyjskie porty lotnicze i instalacje naftowe. Arabia Saudyjska, producent ropy i partner USA, znalazła się pod bezpośrednim ciśnieniem.
Amerykańskie władze wydały jednocześnie alerty bezpieczeństwa dla obywateli USA, ostrzegając przed możliwymi atakami na lotniska i zakłóceniami w ruchu lotniczym. Pracownicy rządu USA w Arabii Saudyjskiej potrzebują specjalnego zezwolenia na korzystanie z miejscowych lotnisk. Niektóre inne placówki w regionie przeszły na tryb ograniczonych operacji, redukując personel bez pełnej ewakuacji. Departament Stanu zaprzeczył jednak, by przygotowywano podobne nakazy dla całego regionu Zatoki.
Decyzja o wycofaniu części personelu sygnalizuje poważne obawy o bezpieczeństwo. Analitycy wskazują, że może ona poprzedzać dalszą eskalację w Jemenie oraz w szerszym konflikcie z Iranem. Prezydent Donald Trump deklarował wcześniej, że Stany Zjednoczone nie przeprowadzą nowych uderzeń na Iran przed wyborami środkowymi. Wpływ na rynki energii jest już odczuwalny: zakłócenia w transporcie i zagrożenie dla infrastruktury naftowej podnoszą ceny ropy i zwiększają niepewność globalnych dostaw.
Dla Arabii Saudyjskiej ataki Huti stanowią powrót do wojny, którą Królestwo starało się zakończyć po latach interwencji w Jemenie. Dla Waszyngtonu to test zdolności do ochrony sojuszników i personelu w regionie ogarniętym wieloma frontami. Choć oficjalnie krok ten dotyczy bezpieczeństwa dyplomatów, obserwatorzy widzą w nim sygnał rosnącej niestabilności na Bliskim Wschodzie. Dalszy rozwój sytuacji będzie zależał od reakcji Huti, wsparcia ze strony Iranu oraz decyzji USA i sojuszników w najbliższych dniach.
Zmiana paradygmatu. Połączona w sieć ponadnarodowa warstwa, która od dawna realizowała swój globalny „wielki projekt” poprzez wymuszanie publicznej zgody na wojny oparte na narzuconym posłuszeństwie, w końcu natknęła się na granice władzy. Jesteśmy rzeczywiście w momencie, w którym „cesarz jest nagi”. Wszyscy to widzą.
Tradycyjne narzędzia USA — armia amerykańska, system dolarowy, pułapka kredytowa, struktury Bretton Woods, terapia szokowa i wojny walutowe — nie są w stanie zachować elitarnego światopoglądu USA , w którym „nie do pomyślenia” byłoby, aby USA wygrały zimną wojnę, gdyby musiały stawić czoła światu, w którym USA nie będą już dyktować zasad.
„W złotym świetle ateńskiego wieczoru, z Akropolem na ramieniu ”, sekretarz stanu USA Marco Rubio , 7 października otwarcie pochwalił kolonializm; dopuścił się rażącego wymazywania historii i domagał się powrotu Zachodu do dominacji nad światem.
Rubio stwierdził, że Zachód musi użyć siły militarnej, aby „utrzymać swoją pozycję na czele świata”; Zachód jest „ największą cywilizacją na świecie” , oświadczył, podkreślając, że jest to „cywilizacja, której musimy bronić dziś z taką samą pasją, jak czynili to nasi przodkowie” .
Jednak obecnie tradycyjne narzędzia utrzymania pozycji lidera świata okazują się mniej skuteczne w starciu z państwami dysponującymi alternatywą – Chiny, Rosja i Iran – wyraźnie wskazują na tendencję, że wojny gospodarcze, finansowe, a nawet kinetyczne nie przynoszą szybkich rezultatów. Szybkie zwycięstwa Matrixa nie są już tak łatwo osiągalne.
Z drugiej strony, sugerowanie, że państwa cywilizacyjne mogłyby przeciwstawić się Stanom Zjednoczonym w sposób bardziej zdecydowany, ignoruje głęboką naturę tego konfliktu. „Wielki Projekt Jednego Rządu Globalnego” to wojna mająca na celu wyeliminowanie państw cywilizacyjnych, które oferują inną świadomość, pozwalającą postrzegać i rozumieć świat.
Co to znaczy? To były brytyjski premier Benjamin Disraeli w 1846 roku wyciągnął wniosek: „Światem rządzą zupełnie inne osoby niż te, które wyobrażają sobie ci, którzy nie stoją za kulisami”.
Disraeli wielokrotnie i otwarcie ostrzegał przed „rewolucją światową” (lub, jak to się dziś mówi, „rewolucjami kolorowymi”). Disraeli dostrzegał i wielokrotnie „nagłaśniał” „plan” stojący za serią wybuchów rewolucji, które miały miejsce w wielu częściach świata w połowie XIX wieku.
Dziś Emmanuel Todd, szanowany francuski historyk i antropolog, powtarza słowa Disraelego: Todd również widzi w dzisiejszych wojnach coś o wiele głębszego niż seria oddzielnych i odrębnych konfliktów terytorialnych.
Moskwa nie prowadzi wojny przeciwko ponad 20 milionom mieszkańców Ukrainy —
„Za pośrednictwem Ukrainy konfrontuje się z całym blokiem atlantyckim, NATO jako całością, jego służbami wywiadowczymi, arsenałami, satelitami, przemysłem zbrojeniowym i machiną medialną. Ukraina jest jedynie teatrem działań, polem bitwy w utajonej wojnie światowej”.
Ukraina, Iran, Jemen czy Chiny — to wszystko są jedynie teatry działań wojennych; jedno pole bitwy wśród wielu (odbywających się w przestrzeni hybrydowej), powiązane jedynie poprzez wciągnięcie ich w utajoną wojnę światową.
Dla Todda dzisiejsze wojny to cywilizacyjny konflikt między chylącym się ku upadkowi Zachodem a Rosją broniącą bardziej tradycyjnej, bardziej suwerennej koncepcji porządku politycznego i społecznego. Wolfgang Münchau sugeruje , że Ukraina i wojny irańsko-bliskowschodnie mogą potencjalnie połączyć się w jedną wojnę – geopolityczna rywalizacja między Chinami a USA pozostaje pierwotnym konfliktem naszych czasów.
Emmanual Todd zauważył, że Zachód, mimo pozornej wyższości gospodarczej i technologicznej, wykazuje oznaki głębokiej kruchości — starzenie się społeczeństwa, kryzys zaufania, deindustrializacja i utrata orientacji ideologicznej.
Jak napisał Mattias Forsgren, przez dziesięciolecia :
„Zachodnie centrum żyło z finansjalizacji i systematycznego offshoringu produkcji. Moc przemysłowa została przeniesiona do krajów o niskich płacach, podczas gdy gospodarki metropolitalne przestawiły się na wydobycie renty, inflację aktywów i recykling globalnych oszczędności za pośrednictwem systemu dolarowego. Omal nieustanny kryzys z 2008 roku obnażył, jak blisko ta struktura znalazła się otchłani… Lata pandemii COVID-19 powtórzyły ten schemat na większą skalę. Problemy strukturalne pozostają nierozwiązane. Stworzono jednak system o większej dźwigni finansowej i kruchy”.
Ten oparty na dźwigni finansowej system finansowy jest teraz podatny na potencjalnie paraliżujący kryzys finansowy.
Do 2022 roku, kiedy Europa postanowiła zaangażować się w konflikt z Ukrainą, europejskie warstwy rządzące były stroną tego projektu „Wielkiego Projektu”, kierowanego przez blok władzy „rządu globalnego”. Europejskie warstwy rządzące wciąż pozostają w niewoli tego „projektu”. Jednak w dobie Trumpa nie są już pełnoprawnymi partnerami. Dziś Ameryka nie może ryzykować eskalacji pionowej, prowadzącej do wojny totalnej z konkurentami, aby zachować swoją globalną dominację. Jej siły zbrojne są zbyt wyczerpane i dysfunkcyjne.
W reakcji na to, przeciwnicy, tacy jak Rosja i Iran, wybrali bardziej subtelną, wolniejszą, ale jednocześnie znacznie ambitniejszą strategię, sugeruje Todd. Łączy ona w sobie presję militarną, wojnę ekonomiczną, batalie dyplomatyczne, wpływy geopolityczne i wojnę informacyjną. Celem jest nie tylko zwycięstwo militarne, ale trwała zmiana porządku świata .
Aby zarządzać tym zmienionym paradygmatem wojny, Stany Zjednoczone przerzucają „aspekt pionowej konfrontacji” na podmioty pełniące rolę pełnomocników:
„Kontynent europejski przekształca się ze sojusznika w zasób: jest wyniszczony gospodarczo, zniewolony politycznie i przygotowany militarnie jako teatr działań, na którym można ponieść koszty naprawy imperium” (Forsgren).
Ostatecznym wyrazem strategii USA jest kontrolowana eskalacja konfrontacji, która utrzymuje terytorium Ameryki jako azyl, podczas gdy Europa ponosi zarówno straty konwencjonalne, jak i ryzyko nuklearne .
Kontynuując działanie w charakterze chętnego pełnomocnika – poprzez dostarczanie Ukrainie rakiet i dronów do wystrzelenia w głąb Rosji – Europa musi liczyć się z rosyjskim odwetem – aczkolwiek starannie ukierunkowanym na wrażliwe europejskie „zasoby”. Niemniej jednak, Europa znalazłaby się wówczas w stanie wojny z Rosją – wojny, której, jak przyznaje Wolfgang Münchau , Europa nie jest w stanie wygrać –
„Czyje rynki obligacji zawalą się jako pierwsze? Komu pierwszemu skończą się rakiety przechwytujące? Dzięki szeroko krytykowanej Wspólnej Polityce Rolnej Europie nie zabraknie żywności. Ale pod każdym innym względem – militarnym, energetycznym, finansowym – Europa jest w niekorzystnej sytuacji”.
Ponieważ Europie brakuje konwencjonalnych zasobów militarnych, które pozwoliłyby na podjęcie samodzielnej, zdecydowanej eskalacji, istnieje ryzyko, że broń jądrowa okaże się jedynym dostępnym „szybkim rozwiązaniem”.
Mantra, że groźby nuklearne prezydenta Putina to „ blef ”, służy głównie zmniejszeniu psychologicznego zagrożenia eskalacją na szczeblu europejskim — eskalacją , która mogłaby sprowokować Moskwę do uznania, że nie ma innego wyjścia, jak uciec się do taktycznej broni nuklearnej jako środka do przywrócenia wiarygodności rosyjskiemu odstraszaniu nuklearnemu.
W takim kontekście — i biorąc pod uwagę fakt, że potencjał eskalacji konfliktu w USA został w dużej mierze wyczerpany — Stany Zjednoczone z pewnością nie byłyby gotowe, aby podjąć ryzyko ataku nuklearnego na swoje miasta w wyniku eskalacji konfliktu.
„Taktyczna broń jądrowa USA była planowana do użycia wewnątrz Europy przeciwko siłom na terytorium europejskim, właśnie po to, aby ograniczyć geograficznie wszelką wymianę nuklearną” – twierdzi Forsgren —
„W ten sposób mistrzowie strategii „Projektowania” dążą do zepchnięcia Rosji w sytuację, w której jedyną alternatywą będzie strategiczny odwrót – lub, jako jego substytut, zniszczenie Europy – zniszczenie, które mimo wszystko wiązałoby się dla Rosji z kosztami szkód, jakie europejska broń jądrowa wyrządziłaby terytorium i siłom rosyjskim… podczas gdy amerykańska ojczyzna i jej finansowa nadbudowa pozostałyby poza zasięgiem”.
Forsgren sugeruje —
„Wydaje się, że obliczenia wskazują na to, iż poprzez stopniowe zwiększanie poziomu presji — utrzymując Rosję w strefie zugzwangu bez wkraczania na otwartą strategiczną wymianę nuklearną — warstwy bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych mają nadzieję zmusić Moskwę do ustąpienia — zamiast akceptowania kosztów szerszej wojny”.
Cel nie zmienił się od dziesięcioleci – jest nim wymuszenie kapitulacji Rosji. Taki scenariusz oznaczałby usunięcie jednego „teatru działań” w ostatecznym konflikcie zastępczym, mającym na celu podporządkowanie Chin „Projektowi”.
„Im bardziej Europa jest pozycjonowana jako jednorazowy front nuklearny, tym bardziej zaostrza się dylemat. Praktycznym skutkiem jest postawienie całego kontynentu europejskiego – i rosyjskiego procesu decyzyjnego – w sytuacji bez wyjścia”.
Europejczycy z pewnością muszą zdać sobie sprawę, jak są wykorzystywani do wciągania Rosji w wojnę, której ani ona, ani zwykli Europejczycy nie chcą. A jednak, skoro tak gorliwie przyjęli konflikt na Ukrainie jako „cnotliwy” totem, wokół którego mogłyby się zgromadzić wszystkie skłócone strony europejskie, mogą stanąć w obliczu katastrofy gospodarczej i politycznej, jeśli Europa będzie kontynuować swoją obecną politykę prowokowania Rosji.
„Podwojenie stawki”, na co zdają się być zdecydowani Europejczycy, nie jest strategią. Ich straszenie (wyimaginowaną) rosyjską agresją hybrydową może łatwo przerodzić się w samospełniającą się narrację – prowadzącą właśnie do przypadkowej europejskiej wojny, naiwnie postrzeganej przez niektórych w zachodnim sektorze bezpieczeństwa jako sposób na osaczenie Rosji i wymuszenie jej kapitulacji.
Jesteśmy w punkcie, w którym europejska klasa polityczna po prostu nie pozwoli, by temat wojny był poruszany otwarcie. Europejskie elity kurczowo trzymają się strategicznego zaprzeczenia , że Ukraina przegrywa wojnę z Rosją.
Jednak USA i Europa balansują na krawędzi załamania rynku obligacji i stoją w obliczu wyraźnych dowodów na to, że ich jedyna broń przeciwko Rosji – sankcje – nigdy nie zadziałała.
Czy wykręt Trumpa w sprawie kontynuacji blokady naftowej Rosji (tj. poprzez zakup rosyjskiego oleju napędowego w celu manipulowania jego ceną detaliczną w USA) oraz inicjatywa Witkoffa , aby ponownie uruchomić Nordstream jako zachętę dla Moskwy do rozpoczęcia rozmów, doprowadzą do zerwania wspólnej fasady europejskiej? Zobaczymy.
Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.
