Pełny tekst wypowiedzi Tulsi Gabbard o tajnych amerykańskich laboratoriach na całym świecie:
„Po miesiącach przeszukiwania zasobów i plików społeczności wywiadowczej, dziś publikuję nowe dowody na wieloletnie finansowanie przez rząd USA ponad 120 laboratoriów biologicznych w ponad 30 krajach. Teraz te laboratoria biologiczne obejmują laboratoria w miejscach takich jak Ukraina, które mogą być zagrożone z powodu trwającej wojny rosyjsko-ukraińskiej. W rzeczywistości społeczność wywiadowcza ostrzegła wcześniej, że finansowane przez USA laboratorium biologiczne na Ukrainie prawdopodobnie zawierało niebezpieczne patogeny i pozostawało podatne na długotrwałe zagrożenia rosyjskim atakiem, zajęciem lub uszkodzeniem.
Do tej pory dowody dotyczące pełnego istnienia i finansowania tych laboratoriów były świadomie ukrywane przed wami, narodem amerykańskim. Wiele z tych finansowanych przez rząd Stanów Zjednoczonych laboratoriów biologicznych jest obecnie lub wcześniej zaangażowanych w badania z wykorzystaniem niebezpiecznych i wysoce zaraźliwych patogenów, a w niektórych przypadkach obejmowało niebezpieczne badania wzrostu tych funkcji przy bardzo małej widoczności lub nadzorze.
Teraz prezydent Trump wyraźnie rozumie poważne zagrożenie, jakie niebezpieczne korzyści z badań funkcji stanowią dla narodu amerykańskiego i dlatego podjął zdecydowane działania ponad rok temu. 25 maja 2025 roku podpisał dekret o zakończeniu federalnego finansowania gain of function research na całym świecie.
Tutaj, w ODNI, wydałam nowe wytyczne dla społeczności wywiadowczej, kierując zwiększony nadzór w tych laboratoriach i obiektach za granicą, i już widzimy wyniki tego zwiększonego nadzoru. Uczymy się nowych szczegółów, na przykład, na temat badań klinicznych, które są w toku w tych placówkach, i które budzą poważne obawy etyczne, finansowe i dotyczące bezpieczeństwa rzekomych inicjatyw w zakresie zdrowia publicznego i bezpieczeństwa narodowego USA.
Teraz, pomimo oczywistego potencjału katastrofalnego globalnego wpływu, jaki mogą mieć badania nad niebezpiecznymi patogenami w bio-labach, politycy, tak zwani pracownicy służby zdrowia, tacy jak Dr Fauci, a także podmioty w zespole ds. bezpieczeństwa narodowego Administracji Bidena, wielokrotnie kłamali Amerykanom o istnieniu finansowanych i wspieranych przez USA bio-labów.
Nie tylko kłamali, ale grozili tym, którzy próbowali ujawnić prawdę. Tak więc to wystąpienie otwiera dziś nowe możliwości, ponieważ informacje dotyczące istnienia, historii, lokalizacji i finansowania tych finansowanych przez USA bio-labs zostały celowo zatuszowane przez bardzo potężnych ludzi, którzy fałszywie twierdzili, że te bio-labs nie istniały. Teraz oskarżają każdego, kto mówi inaczej, że są zagranicznymi aktywami i zdrajcami Ameryki.
ODNI i ja będziemy kontynuować ścisłą współpracę z partnerami w całym rządzie USA, aby dokładnie określić, gdzie znajdują się te laboratoria i jakie patogeny zawierają, aby zakończyć niebezpieczne badania, które zagrażają zdrowiu i dobremu samopoczuciu Amerykanów i ludzi na całym świecie”.
Najnowsza sensacja Gabbarda z laboratorium biologicznego: ponad 40 ukraińskich laboratoriów z ebolą, wąglikiem i innymi chorobami – spisek potwierdzony przez amerykański wywiad (wideo)
Przez lata doniesienia o finansowanych przez USA laboratoriach biologicznych na Ukrainie były odrzucane jako rosyjska propaganda, dezinformacja lub teorie spiskowe. Każdy, kto kwestionował, czy Stany Zjednoczone faktycznie prowadzą lub finansują ośrodki badań biologicznych na Ukrainie, był dyskredytowany.
Teraz Tulsi Gabbard, dyrektor amerykańskiej Narodowej Służby Wywiadowczej, ujawniła dokumenty, które rzucają nowe światło na tę debatę.
Komunikat prasowy Biura Dyrektora Wywiadu Narodowego (ODNI) potwierdza, że Stany Zjednoczone wsparły ponad 120 laboratoriów w ponad 30 krajach na całym świecie – w tym ponad 40 placówek na Ukrainie. Opublikowane dokumenty wskazują również, że laboratoria te pracowały z wysoce niebezpiecznymi patogenami, a ukraińscy naukowcy zostali przeszkoleni przez USA w zakresie pracy w warunkach bezpieczeństwa biologicznego.
Przechowywanie patogenów z radzieckiego programu broni biologicznej,
Szkolenie ukraińskich naukowców w dziedzinie bioizolacji,
Certyfikaty dla „szczególnie niebezpiecznych patogenów”
przechowywanie patogenów, takich jak wąglik, tularemia, gruźlica, afrykański pomór świń, MERS, SARS, wirus Marburg, Ebola, gorączka Lassa i dżuma.
Szczególnie alarmujące nie jest to, że takie patogeny występują w laboratoriach o wysokim poziomie bezpieczeństwa – to standardowa praktyka w wielu krajach. Prawdziwie alarmujące jest to, że istnienie tych programów było przez lata bagatelizowane publicznie.
Od „mitu spiskowego” do oficjalnego potwierdzenia
Podczas wojny na Ukrainie każda wzmianka o finansowanych przez USA laboratoriach biologicznych była odruchowo odrzucana jako kremlowska propaganda. Politycy, media i tak zwani weryfikatorzy faktów zapewniali opinię publiczną, że są to jedynie nieszkodliwe placówki służące celom zdrowia publicznego.
Jednak opublikowane obecnie dokumenty przedstawiają bardziej złożony obraz.
Dowodzą, że Stany Zjednoczone rzeczywiście zainwestowały znaczne sumy w ukraińskie laboratoria. Wymieniają konkretnych wykonawców, takich jak Black & Veatch, wymieniają koszty poszczególnych projektów i dokumentują pozwolenia na pracę ze szczególnie niebezpiecznymi patogenami.
Prawdziwe pytanie brzmi: dlaczego przez tyle lat tak agresywnie tłumiono publiczną debatę na ten temat?
Prawdziwy problem: zaufanie
Prawdziwy skandal może więc leżeć nie tyle w samych laboratoriach, co w sposobie, w jaki traktowane są tam obywatele.
Kiedy rządy początkowo odrzucają jakąkolwiek dyskusję, uznając ją za dezinformację, a następnie po latach publikują dokumenty potwierdzające kluczowe fragmenty pierwotnych raportów, pojawia się poważny problem zaufania.
Rezultat jest przewidywalny: społeczeństwo zaczyna nie ufać nie tylko oficjalnym wyjaśnieniom, ale także uzasadnionym ostrzeżeniom i faktom.
Zniszczenia wykraczają daleko poza granice Ukrainy.
Bo za każdym razem, gdy rzekomy „mit” staje się częściowo potwierdzoną rzeczywistością, wśród wielu ludzi rośnie przekonanie, że ważne debaty nie są prowadzone otwarcie, lecz są kontrolowane politycznie.
Wniosek
Stany Zjednoczone rzeczywiście sfinansowały powstanie rozległej sieci laboratoriów biologicznych na Ukrainie, które pracowały z niezwykle niebezpiecznymi patogenami. Świadczy to o tym, że publiczne przedstawianie tych programów przez lata brzmiało znacznie prościej i mniej szkodliwie niż rzeczywistość ujawniona w dokumentach, które właśnie zostały opublikowane.
Być może to jest prawdziwa bomba Biolab:
Nie żeby laboratoria istniały.
Jednak wiele osób było wyśmiewanych za samą wzmiankę o ich istnieniu.
Ustępująca dyrektor wywiadu narodowego USA Tulsi Gabbard ujawniła informacje o finansowaniu przez Waszyngton ponad 120 laboratoriów biologicznych w ponad 30 krajach. Wśród nich znalazły się laboratoria na Ukrainie, które według amerykańskich służb mogły przechowywać niebezpieczne patogeny i były narażone na zagrożenia związane z wojną rosyjsko-ukraińską.
12 czerwca Biuro Dyrektora Wywiadu Narodowego USA opublikowało informacje o wieloletnim finansowaniu przez rząd Stanów Zjednoczonych ponad 120 laboratoriów biologicznych w ponad 30 krajach, w tym obiektów na Ukrainie.
Według Gabbard wiele z tych laboratoriów prowadzi lub prowadziło badania nad patogenami wywołującymi choroby zakaźne. Ujawnione informacje obejmują także laboratoria na Ukrainie, które mogły być narażone na atak, zajęcie lub uszkodzenie w związku z wojną rosyjsko-ukraińską.
Laboratoria w ponad 30 krajach
Biuro Dyrektora Wywiadu Narodowego USA przekazało, że opublikowane materiały mają świadczyć o „długotrwałym” finansowaniu zagranicznych biolaboratoriów przez amerykański rząd. Część z nich miała prowadzić badania z wykorzystaniem niebezpiecznych i wysoce zakaźnych patogenów.
Według ODNI amerykańska wspólnota wywiadowcza już wcześniej ostrzegała przed ryzykiem związanym z jednym z finansowanych przez USA laboratoriów biologicznych na Ukrainie. Obiekt miał prawdopodobnie przechowywać niebezpieczne patogeny i pozostawać podatny na zagrożenia ze strony Rosji.
„Na przykład, Wspólnota Wywiadów ostrzegała wcześniej, że finansowane przez USA laboratorium biologiczne na Ukrainie prawdopodobnie przechowuje niebezpieczne patogeny i jest narażone na długotrwałe zagrożenia ze strony Rosji w postaci ataku, przejęcia lub zniszczenia” — dodano w komunikacie.
Gabbard: informacje były ukrywane
Gabbard stwierdziła, że dowody dotyczące finansowania zagranicznych laboratoriów były przez lata ukrywane przed opinią publiczną. Według niej osoby kwestionujące oficjalne stanowisko były oskarżane o działanie na rzecz obcych państw.
„Pomimo oczywistego potencjału badań nad niebezpiecznymi patogenami w laboratoriach biologicznych do wywołania katastrofalnych skutków na skalę globalną, politycy, tak zwani eksperci zdrowotni, tacy jak były dyrektor Narodowego Instytutu Alergii i Chorób Zakaźnych Anthony Fauci, oraz przedstawiciele zespołu bezpieczeństwa narodowego administracji Bidena okłamywali Amerykanów co do istnienia laboratoriów biologicznych, finansowanych i wspieranych przez USA. Jednocześnie grozili osobom próbującym ujawnić prawdę” — stwierdziła ustępująca dyrektor wywiadu narodowego USA Tulsi Gabbard.
Gabbard zapowiedziała, że ODNI będzie nadal współpracować z innymi instytucjami federalnymi w celu ustalenia lokalizacji laboratoriów, rodzaju przechowywanych w nich patogenów oraz zakończenia niebezpiecznych badań typu gain-of-function.
„Biuro Dyrektora Wywiadu Narodowego (ODNI) będzie nadal ściśle współpracować z partnerami w całym rządzie, aby ustalić lokalizację tych laboratoriów, rodzaje przechowywanych w nich patogenów oraz zakończyć niebezpieczne badania typu gain-of-function, które zagrażają zdrowiu i dobrobytowi Amerykanów oraz ludzi na całym świecie” — powiedziała Gabbard.
Patogeny i badania typu gain-of-function
W finansowanych przez USA laboratoriach biologicznych miały być prowadzone lub wcześniej prowadzone badania z wykorzystaniem niebezpiecznych patogenów, w tym badania typu gain-of-function. Chodzi o metodę polegającą na modyfikacji organizmu w celu wzmocnienia określonej funkcji biologicznej.
Celem rozporządzenia jest uniemożliwienie wykorzystywania pieniędzy amerykańskich podatników do finansowania badań nad patogenami wysokiego ryzyka w państwach budzących obawy lub krajach pozbawionych odpowiedniego nadzoru.
Wśród instytucji zaangażowanych w sieć współpracy wymieniono m.in. Centers for Disease Control and Prevention oraz amerykańskie uczelnie, w tym University of Florida, University of Alaska, University of Tennessee, University of New Mexico i Kansas State University.
Laboratoria na Ukrainie
Nowo ujawnione informacje obejmują ponad 40 laboratoriów na Ukrainie, które miały być zbudowane lub wspierane przez USA. Według komunikatu część z nich przechowywała patogeny związane z programami broni biologicznej z czasów Związku Radzieckiego.
W materiałach wymieniono kolekcje szczególnie niebezpiecznych patogenów oraz repozytoria drobnoustrojów wywołujących choroby zakaźne. Wśród wskazanych zagrożeń znalazły się m.in. bakterie powodujące brucelozę i wąglik, a także patogeny związane z gruźlicą, afrykańskim pomorem świń, chorobą Newcastle, SARS i Ebolą.
USA miały również finansować ukraińskich naukowców prowadzących badania nad chorobotwórczymi szczepami ptasiej grypy oraz innymi zakaźnymi wirusami w laboratoriach o podwyższonym poziomie zabezpieczeń biologicznych.
Programy po zimnej wojnie i rosyjskie oskarżenia
Przez lata rząd USA finansował zagraniczne projekty w ramach programu Cooperative Threat Reduction, czyli Wspólnej Redukcji Zagrożeń. Program miał służyć zabezpieczaniu obiektów i programów badawczych z okresu zimnej wojny, których korzenie sięgały głównie radzieckich programów rozwijania technologii broni biologicznej i chemicznej.
Część obiektów pozostałych po sowieckich programach znajdowała się w Kijowie, Tbilisi oraz innych miejscach na obszarze byłego Związku Radzieckiego.
Wraz z pogorszeniem relacji Rosji z Zachodem Moskwa coraz częściej oskarżała USA o finansowanie obiektów biologicznych, które miałyby służyć opracowywaniu potencjalnej broni biologicznej. Waszyngton przez lata odrzucał takie zarzuty i wskazywał, że są one elementem rosyjskiej dezinformacji.
W 2023 roku Departament Stanu USA oskarżył Rosję o zwiększenie skali dezinformacji dotyczącej broni biologicznej. Według amerykańskiej dyplomacji Moskwa próbowała w ten sposób odwrócić uwagę od inwazji na Ukrainę, osłabić międzynarodowe poparcie dla Kijowa i usprawiedliwić wojnę.
W maju Gabbard ogłosiła rezygnację z funkcji dyrektor wywiadu narodowego USA. Jako powód wskazano poważną sytuację zdrowotną jej męża.
Reuters podał, powołując się na własne źródło zaznajomione ze sprawą, że Gabbard została zmuszona do rezygnacji przez Biały Dom. Wcześniej pojawiały się informacje o różnicach zdań między nią a Trumpem, między innymi w sprawie Iranu.
Między Kijowem a Warszawą wybuchł ostry spór po tym, jak Wołodymyr Zełenski przemianował ukraińską jednostkę wojskową na „Bohaterów UPA”. UPA – Ukraińska Powstańcza Armia – była ultranacjonalistyczną frakcją, silnie uwikłaną w Holokaust, która podczas II wojny światowej wymordowała nawet 100 000 polskich cywilów. Oprócz upamiętnienia tej masowo mordującej grupy bojowników, w Kijowie ponownie pochowano ciało Andrija Melnyka, przywódcy Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN-B), będącej siostrą UPA. Podczas uroczystej ceremonii Zełenski oświadczył: „Dziś wszyscy widzimy, że ukraińska idea może przezwyciężyć to, co kiedyś wydawało się absolutnie nie do pokonania. Teraz, gdy jesteśmy na ukraińskiej ziemi, pod naszą ukraińską flagą, przy dźwiękach ukraińskiego hymnu narodowego, oddając należny hołd naszym ukraińskim bohaterom, czujemy w sercach wszystko, przez co Ukraińcy musieli przejść, wszystko, co musiał znieść nasz naród”.
Niewypowiedziane okrucieństwa, jakich Melyk i jego nazistowscy współpracownicy dopuścili się wobec Polaków – a także komunistów, Żydów, Romów i innych „niepożądanych” – zostały oczywiście pominięte. Podobnie ludobójczy nacjonalizm praktykowany i głoszony przez Melynka był przez dziesięciolecia potajemnie promowany i sponsorowany przez anglo-amerykański wywiad, zarówno na Ukrainie, jak i poza nią. Trwający obecnie konflikt zastępczy jest bezpośrednim skutkiem tej mało znanej, widmowej ingerencji, której celem było przede wszystkim promowanie różnic kulturowych i etnicznych oraz wrogości między Rosjanami a Ukraińcami na całym świecie.
Jak ujawnił wcześniej ten dziennikarz, w sierpniu 1957 roku CIA potajemnie opracowała rozbudowane plany inwazji amerykańskich sił specjalnych na Ukrainę. Spisek Agencji, mający na celu upadek Związku Radzieckiego, opierał się w dużej mierze na rekrutacji lokalnych faszystów jako szeregowych. Istotną przeszkodą dla spisku Agencji był jednak fakt, że znaczna część ludności Ukrainy żywiła „niewiele pretensji” do Rosjan lub komunizmu. „Punktów spornych” między Rosjanami a Ukraińcami, które CIA mogłaby wykorzystać do wzniecenia masowego powstania, było niewiele.
Agencja ubolewała nad tym, jak „długa historia unii między Rosją a Ukrainą, ciągnąca się niemal nieprzerwaną linią od 1654 roku do dnia dzisiejszego”, doprowadziła do tego, że „wielu Ukraińców” „przyjęło rosyjski styl życia”. Co więcej, podobieństwo ich „języków, zwyczajów i pochodzenia” oraz „ogromny wpływ” kultury rosyjskiej na Ukrainie sprawiły, że zdecydowana większość Ukraińców odczuwała „niewielki antagonizm narodowy”. Mimo to CIA uważała, że „istnieją istotne żale” i „w sprzyjających warunkach” Ukraińcy będą pomagać amerykańskim najeźdźcom.
W dokumentach planujących inwazję nie wspomniano, że CIA od 1949 roku potajemnie dążyła do stworzenia tych „sprzyjających warunków”. Kluczowym agentem agencji, który posłużył się tym celem, był szef OUN-B, Mykoła Łebed. W 1943 roku zaproponował on „oczyszczenie całego terytorium rewolucyjnego” – dzisiejszej zachodniej Ukrainy – z ludności polskiej, aby uniemożliwić przyszłemu państwu polskiemu roszczenie sobie praw do tego regionu. Powojenny raport kontrwywiadu armii amerykańskiej określił Łebeda mianem „znanego sadysty” i kolaboranta nazistów.
Zalążkiem międzynarodowej faszystowskiej agitacji Łebeda był Prolog, nowojorski dom wydawniczy. Notatka CIA z 1966 roku odnotowała, że ta „organizacja przykrywkowa” Ukraińskiej Najwyższej Rady Wyzwoleńczej (ZP/UHWR) została utworzona w celu prowadzenia „działalności tajnej”. Z aprobatą dodano, że praca Prologa „przyczynia się do ukraińskiego fermentu nacjonalistycznego i intelektualnego oporu wobec sowieckich represji poprzez wykorzystywanie istniejących i promowanie nowych tendencji dewiacyjnych” na Ukrainie. W innym miejscu Agencja oświadczyła, że „ważne jest dalsze podsycanie tego rodzaju manifestacji podziałów”. Wyraźnie zadeklarowanym celem było wywoływanie „nacjonalistycznych wybuchów” w ZSRR: „[ZP/UHWR] zostały wysłane z Ukrainy w 1945 roku przez Ukraińską Najwyższą Radę Wyzwoleńczą, aby nawiązać kontakt z zachodnimi przedstawicielami wywiadu i działać w imieniu ojczyzny… [ZP/UHWR] zorganizowały sieć kolaborantów w całej Europie Zachodniej i Stanach Zjednoczonych… poczucie nacjonalizmu jest bardzo żywe. ZP/UHWR wykazały się realizmem w swoim podejściu do spraw operacyjnych i działalności propagandowej”.
Istniejące podejrzenia
Notatka Agencji z końca 1953 roku dokumentuje, jak CIA przez lata nadawała „czarne transmisje radiowe” w języku ukraińskim z tajnej placówki CIA w Atenach w Grecji. „Sowieccy oficjele, radzieckie siły zbrojne stacjonujące na Ukrainie, rdzenna ludność cywilna… ruch podziemny i Ukraińska Powstańcza Armia (UPA)” stanowiły docelową grupę odbiorców liczącą 40 milionów osób, na którą Agencja chciała wywrzeć „znaczący wpływ propagandowy”. Projekt, wyprodukowany przez ultranacjonalistycznych emigrantów, którzy uciekli z Ukrainy po II wojnie światowej, miał na celu podsycanie powstańczej przemocy antykomunistycznej: „Dostarczać dowodów zewnętrznej sympatii i zrozumienia dla narodu ukraińskiego; nasilać niechęć do reżimu poprzez podsycanie urazy, goryczy i nieufności wobec reżimu sowieckiego i jego osobowości; podtrzymywać świadomość narodową wśród Ukraińców i nakłaniać ich do zachowania dumy z indywidualności i dziedzictwa swojej kultury; wywoływać niezadowolenie wśród ukraińskiego personelu wojskowego w radzieckich siłach zbrojnych stacjonujących na Ukrainie; wywoływać i nasilać niezadowolenie ukraińskich władz cywilnych wobec reżimu sowieckiego”.
Publicznie audycje stacji nadawane w USA – w tym ukraińskie pieśni ludowe – były „przypisywane fikcyjnej grupie ukraińskich antykomunistów”. Nie było żadnego „rzeczywistego ani domniemanego związku z jakąkolwiek ugruntowaną ukraińską grupą emigracyjną”. Niezwykle ważne było również ukrycie udziału CIA w tworzeniu i prowadzeniu stacji – „dołożymy wszelkich starań, aby zminimalizować to ryzyko”. Uznano jednak, że zgubne łupy zdobyte w trakcie operacji były warte ryzyka.
„Stworzy to klin, który można będzie wbić głębiej między Sowietami a Ukraińcami i zaostrzy istniejące podejrzenia i antagonizmy między tymi dwiema frakcjami etnicznymi” – oświadczyła CIA. Agencja dążyła również do stworzenia szerszego „klimatu psychologicznego” wśród ukraińskiej publiczności, który byłby „bardziej sprzyjający” innym, prowadzonym równolegle operacjom antyradzieckim. Ponadto przewidywano, że „sowiecka reakcja na transmisje może wskazywać na pewne obszary podatności lub wrażliwości, dotychczas nierozpoznane”, które mogłyby zostać wykorzystane w dalszym ciągu.
Polityka imperialna
Działania CIA mające na celu wspieranie ukraińskiego nacjonalizmu i separatyzmu trwały przez całą zimną wojnę. Za pośrednictwem Narodowej Fundacji na rzecz Demokracji, jawnie działającej jako przykrywka dla CIA, Stany Zjednoczone udzieliły jawnej pomocy Ruchowi (Ludowemu Ruchowi Ukrainy). Ruch, jedna z pierwszych partii opozycyjnych na Ukrainie, jest powszechnie uważany za jedną z pierwszych partii opozycyjnych na Ukrainie, która odegrała kluczową rolę w zapewnieniu „niepodległości” Ukrainy w grudniu 1991 roku. Cztery miesiące wcześniej prezydent USA George H.W. Bush odwiedził Kijów i wygłosił niesławne przemówienie, w którym ostrzegał Ukraińców przed „samobójczym nacjonalizmem opartym na nienawiści etnicznej”.
Jego komentarze rozwścieczyły ukraińskich nacjonalistów i amerykańskich antyradzieckich jastrzębi. Obawy Busha były jednak uzasadnione. W tym momencie Jugosławia gwałtownie się rozpadała , ogarnięta nieustannie brutalnymi, bratobójczymi napięciami. Jego administracja była zatem formalnie zobowiązana do zachowania Związku Radzieckiego w jakiejkolwiek formie i podjęła niefortunne kroki w tym celu. Niepowodzenie tej misji, zbyt małe i zbyt późne, doprowadziło Ukrainę do totalnego konfliktu z Rosją. Zgodnie z długo oczekiwanym przez CIA, „antagonizmy między dwiema frakcjami etnicznymi” są teraz głęboko zakorzenione.
W gorzkim zwrocie akcji, to właśnie dlatego, że zorganizowany przez NED w lutym 2014 roku zamach stanu na Majdanie był prowadzony przez zagorzałych nacjonalistów o nastawieniu antyrosyjskim, większość Ukraińców nie poparła ruchu na Majdanie. Jak zauważono we współczesnej analizie „Washington Post”, Wiktor Janukowycz pozostał „najpopularniejszą postacią polityczną w kraju”, a żaden z przeprowadzonych dotychczas sondaży nie wykazał masowego poparcia dla powstania. Z kolei sondaże wykazały, że „znaczna większość” Ukraińców sprzeciwia się brutalnemu szturmowi władz regionalnych przez powstańców Majdanu.
Wrogość ta była podsycana przez „antyrosyjską retorykę i ikonografię zachodniego nacjonalizmu ukraińskiego… które nie [spełniały] oczekiwań ukraińskiej większości”. „Washington Post” zauważył, że neonazistowska partia Swoboda była na czele Majdanu.
Jej lider Ołeh Tiahnybok chwalił UPA za walkę „z Moskalami [Rosjanami], Niemcami, Żydami i innymi szumowinami”. Jego słowa nie spotkały się z dobrym odbiorem 50% ludności Ukrainy zamieszkującej regiony, które od ponad dwóch stuleci „silnie identyfikują się z Rosją”. „Prawie wszyscy są zrażeni antyrosyjską retoryką i symbolami”: „Antyrosyjskie formy ukraińskiego nacjonalizmu wyrażane na Majdanie z pewnością nie odzwierciedlają ogólnego poglądu Ukraińców. Poparcie wyborcze dla tych poglądów i dla partii politycznych, które je głoszą, zawsze było ograniczone. Ich obecność i wpływy w ruchu protestacyjnym znacznie przewyższają ich rolę w ukraińskiej polityce, a ich poparcie geograficznie ledwo wykracza poza kilka zachodnich prowincji”.
Przenieśmy się do teraźniejszości. W odpowiedzi na gloryfikację ultranacjonalistycznej UPA i jej głównego ludobójcy, Andrija Melnyka, na szczeblu państwowym Ukrainy, prezydent Polski Karol Nawrocki ogłosił, że będzie dążył do pozbawienia Zełenskiego Orderu Orła Białego, najwyższego odznaczenia Warszawy, przyznanego w 2023 roku. Tymczasem premier Donald Tusk przeklął działania ukraińskiego przywódcy, nazywając je „raniącymi naszą wrażliwość historyczną” i „niepokojącymi z punktu widzenia naszych relacji”.
Władze w Kijowie zdają się być całkowicie obojętne na tak rażącą obrazę ich bliskiego sąsiada i sojusznika wojennego. Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych stwierdził, żeZełenski nie chciał nikogo urazić. „Nasza historia potwierdza, że tylko Moskwa czerpie korzyści ze sporów między Ukraińcami a Polakami” – powiedział. Poza tym, dla ukraińskich żołnierzy „walka UPA symbolizuje wyłącznie sprzeciw wobec imperialnej polityki Moskwy”.
Zgodnie z intencjami CIA, w Donbasie toczą się obecnie dwie przeciwstawne wersje historii. Trudno byłoby wskazać bardziej druzgocący współczesny przykład działania zasady „dziel i rządź”.
Autorstwo: Kit Klarenberg Wyszukał, opracował i udostępnił: Jarek Ruszkiewicz Źródło zagraniczne: ScheerPost.com Źródło polskie: WolneMedia.net
Amerykanin Jon Ossoff, pełniący funkcję senatora z amerykańskiego stanu Georgia, postanowił podsumować elastyczność decyzji prezydenta Donalda Trumpa w okresie trwającej wojny z Iranem.
„Wojna z Iranem jest największym błędem w polityce od czasu wojny z Irakiem. Ta wojna, tak samo jak wojna z Irakiem, zbudowana została na kłamstwach. Zacytujmy to, co zostało utrwalone.
Pierwszego dnia wojny prezydent powiedział, że wyprzedza harmonogram. Dziesiątego dnia oznajmił, że osiągnięto wszystko. Dwudziestego pierwszego dnia stwierdził, że koniec jest bliski. W trzydziestym drugim dniu zapowiedział, że niebawem się wycofamy. Dnia trzydziestego dziewiątego prezydent Stanów Zjednoczonych zakomunikował ludzkości nadejście śmierci cywilizacji jeszcze tej samej nocy. Kolejnego dnia, który był dniem czterdziestym, ogłosił pełne zwycięstwo. Dzień sześćdziesiąty siódmy przyniósł wspaniały postęp, a w siedemdziesiątym dziewiątym – zegar zaczął tykać.
Dzisiaj jest dzień dziewięćdziesiąty drugi i właśnie dziewięćdziesiątego drugiego dnia pociski balistyczne i drony Iranu nadal nie zostały zniszczone. Zatoka Ormuz, która była otwarta przed tą wojną, jest wciąż zamknięta, a reżim nie zmienił się w najmniejszym stopniu – tak jak i jego arsenał ze wzbogaconym uranem. Arsenał, który Iran zdążył zbudować dzień po tym, jak prezydent Trump obrócił go w pył razem z porozumieniem Obamy, pamiętacie to?” – powiedział.
„Zaledwie po kilku tygodniach tej wojny powiedzieli, że potrzebują 200 miliardów dolarów, by ją sfinansować. Wyobraźmy sobie perspektywę tych 200 miliardów dolarów, którymi można byłoby sfinansować 10-letni program całorocznej działalności żłobków. Prezydent stawiający Amerykę nade wszystko obiecał zakończenie wszystkich zagranicznych wojen i zajęcie się ludźmi pracującymi w Ameryce. Zamiast tego słyszymy, że nie możemy sobie pozwolić na całodzienną opiekę, opiekę lekarską czy pomoc medyczną. Jedyne, na co nas stać, to wojna. Teraz stawia on żądania cięć w badaniach nad nowotworami i chorobą Alzheimera, żeby Pete Hegseth miał więcej pieniędzy w Pentagonie” – dodał Jon Ossoff.
==========================
Przy okazji innego wystąpienia tego samego senatora Amerykanie dowiadują się, jak bardzo kosztem wojny zaniedbane pozostają problemy wewnętrzne. Należą do nich: wzrost bezrobocia, a co za tym idzie – bijący rekordy z lat 1970. wzrost liczby ludzi korzystających z kartek żywnościowych.
Obietnice zakończenia wszystkich zagranicznych wojen rozpłynęły się w mglistych hasłach kampanii wyborczej, a nikt nie potrafi podać dokładnej liczby rannych ani ofiar śmiertelnych w konflikcie na Bliskim Wschodzie. Styl życia rodziny prezydenckiej, o posmaku nigdy niewietrzejącej atmosfery Dzikiego Zachodu, nie przynosi chluby. Przyjęcie przez szanującego siebie i swój elektorat polityka zaproszenia na urodziny prezydenta Trumpa, by stać się widzem jednego z najohydniejszych widowisk, najtrafniej oddającego charakter i styl wszystkiego, co amerykańskie – jakim jest MMA – to obraza dyplomacji połączona z lądowaniem na wysypisku śmieci.
Opracowanie i komentarz: Jola Na podstawie: YouTube.com Źródło: WolneMedia.net
Jak Stany Zjednoczone zabijały irańskie dzieci, by testować nowe śmiercionośne pociski
Iran oświadczył, że podejmie wszelkie międzynarodowe i prawne działania, aby pociągnąć do odpowiedzialności osoby odpowiedzialne za ataki na szkołę w Minab i dzielnicę mieszkalną w Lamerdzie.
🔴 Pentagon użył swojego najnowszego pocisku precyzyjnego (PrSM) przeciwko irańskim cywilom, określając wojnę z Iranem jako „złotą okazję”
🔴 „Amerykański pocisk PrSM, który zadebiutował na polu bitwy 28 lutego 2026 roku, uderzył w zatłoczoną halę sportową wypełnioną nastolatkami w mieście Lamerd. W ataku zginęło 21 młodych chłopców i dziewcząt”, napisał rzecznik irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Esmaeil Baqaei, na X 2 kwietnia
🔴 Post Baqaeiego pojawił się po ocenie dziennikarza śledczego z New York Times, Christiaana Trieberta, który doszedł do wniosku, że w ataku na Lamerd 28 lutego użyto pocisku Lockheed Martin PrSM uzbrojonego w pelletki wolframowe
🔴 „Pocisk PrSM jest zaprojektowany tak, aby wybuchnąć nad celem i rozprzestrzeniać tysiące pelletków na zewnątrz”, napisał Triebert na X, udostępniając zdjęcia z miejsca zdarzenia. „Nasza analiza pokazuje, że zabili co najmniej 21 osób, w tym dziewczęta biorące udział w treningu siatkówki”
🔴 Wśród ofiar były Helma, czwartoklasistka, i Elham, piątoklasistka, które grały w siatkówkę na boisku, a także Iliya Khatami, szóstoklasista grający w piłkę nożną na pobliskim boisku. Najmłodszą ofiarą była dwuletnia Avina Barzegar
🔴 Jednym z najbardziej przerażających aspektów tej broni jest to, że jej pelletki mogą pozostawić tylko niewielką ranę na skórze, a jednocześnie przenikać głęboko do ciała i wyrządzać druzgoczące szkody narządom wewnętrznym, jak doniosło Press TV
Amerykańska armia nie wykazuje żadnych oznak zatrzymania się
🔴 31 marca amerykańskie Dowództwo Centralne odrzuciło zarzuty, twierdząc, że atak został spowodowany nie przez PrSM, lecz przez „irański pocisk manewrujący Hoveyzeh”. Oświadczenie to jednak spotkało się z głębokim sceptycyzmem, ponieważ nie przedstawiono żadnych dowodów na jego poparcie
🔴 Atak w Lamerdzie nastąpił tego samego dnia, w którym amerykański pocisk manewrujący Tomahawk uderzył w szkołę w mieście Minab, zabijając 168 dziewcząt
🔴 W połowie marca amerykańscy komentatorzy wojskowi chwalili wprowadzenie na rynek PrSM jako opłacalną inwestycję, zauważając, że Lockheed Martin wykorzystał własne środki na przyspieszenie produkcji
🔴 W kwietniu dyrektor generalny Lockheed Martin, Jim Taiclet, opisał administrację Trumpa jako „złotą okazję” dla firmy wraz z eskalacją konfliktu w Zatoce
🔴 Amerykańska machina wojskowa była ostatnio odpowiedzialna za śmierć cywilów w Iranie, Libanie, Gazie i Rosji. Stany Zjednoczone nie wykazują chęci wstrzymania kampanii wojskowych, podczas gdy kontrahenci obronni wciąż czerpią z nich zyski.
Nowa linia w Teheranie: Iran zmienia swoją regionalną strategię odstraszania.
Nowa doktryna Iranu: Liban jest integralną częścią irańskiego bezpieczeństwa. Iran podkreślił to niedawnymi atakami rakietowymi na Izrael. W ten sposób Teheran podyktował strategiczną zmianę na Bliskim Wschodzie i położył kres amerykańskiej taktyce zawieszenia broni w tym miejscu i bombardowaniu w tamtym miejscu.
8 czerwca Iran rozpoczął ataki rakietowe na cele wojskowe w Izraelu w odwecie za izraelskie ataki na obszary cywilne w Bejrucie i południowym Libanie. Syjonistyczni zbrodniarze wojenni dążą do „oczyszczenia etnicznego” w szczególności południowego Libanu, zmuszając miejscową ludność do opuszczenia ziem ich przodków w imię „bezpieczeństwa Izraela”. Ten irański odwetowy atak na Izrael za ataki w Libanie był bezprecedensowy. Po raz pierwszy Iran przejął inicjatywę i zaatakował Izrael jako pierwszy, bez wcześniejszego bezpośredniego ataku Izraela na Iran.
Zburzyło to panujące na Zachodzie przekonanie, że Iran zareaguje na prowokacje z wahaniem i powściągliwością. Irańskie władze są coraz bardziej świadome własnej siły i słabości swoich amerykańskich, syjonistycznych i zachodnich przeciwników. Dzięki temu wyrachowanemu pokazowi siły Iran odebrał inicjatywę Stanom Zjednoczonym i Izraelowi, przejął dominację w eskalacji i jednocześnie powiązał własną wojnę z Waszyngtonem i Tel Awiwem z obroną Libanu.
Przez miesiące w zachodnich i izraelskich gabinetach wojennych panowała słabo zbadana, całkowicie fałszywa, a przez to wysoce niebezpieczna hipoteza: Iran, wyczerpany sankcjami i wojną, odpowie na prowokacje jedynie środkami poniżej progu pełnowymiarowej konfrontacji zbrojnej. Dlatego irańskie ataki rakietowe na Izrael 8 czerwca wywołały strategiczne trzęsienie ziemi. W rzeczywistości sygnalizują one strukturalną zmianę w strategicznej doktrynie Teheranu, dotyczącej odstraszania, kontroli eskalacji i regionalnego zarządzania przeciwnikami.
Operację tę najlepiej rozumieć jako starannie wyważoną demonstrację determinacji, podkreślającą centralne przesłanie: Iran jest teraz zdolny i gotowy do zdecydowanego i szybkiego działania, zwłaszcza gdy przekroczone zostaną kluczowe czerwone linie. A bezpieczeństwo Libanu jest teraz integralną częścią bezpieczeństwa Iranu!
Przesłanie jest takie, że każda przyszła agresja na terytorium Libanu spotka się z równie zdecydowaną, stanowczą i szybką irańską odpowiedzią militarną. Doniesienia o tym, że zasady zaangażowania Iranu obejmują teraz zawieszenie broni w Strefie Gazy, pojawiły się w środę, ale nie otrzymały jeszcze oficjalnego potwierdzenia z Teheranu.
Przez lata zachodni analitycy odrzucali irańską koncepcję „Osi Oporu” jako luźną „koalicję z rozsądku”, retoryczny chwyt, a nie militarną rzeczywistość. Irańska odpowiedź rakietowa w zeszłą niedzielę i poniedziałek sprawiła, że argument ten stał się nieaktualny. Pierwszą i najgłębszą implikacją tej operacji jest praktyczne i operacyjne ustanowienie pierwszego warunku zakończenia wojny, narzuconego Iranowi przez amerykańsko-izraelską machinę wojenną: niepodzielnej jedności Frontu Oporu.
Do tej pory twierdzenie Teheranu, że każde narzucone mu zakończenie wojny musi automatycznie prowadzić do zakończenia izraelskiej agresji na wszystkich pozostałych frontach „osi oporu” – zwłaszcza w Libanie, ale także w Strefie Gazy i Jemenie – było przez Zachód odrzucane jako pobożne życzenia. Istniało ono na papierze, w irańskich notach dyplomatycznych i przemówieniach, ale nikt nie traktował go poważnie. Postrzegano je jako puste deklaracje Iranu wobec pozostałych państw „osi oporu”. Sytuacja uległa gwałtownej zmianie wraz z decydującym atakiem rakietowym na Izrael 8 czerwca, kiedy to poprzednia retoryka „osi oporu” stała się rzeczywistością militarną również dla Zachodu.
Dzięki tej operacji Iran pokazał, że nie tylko jest gotowy zagrozić konsekwencjami dla swoich sojuszników, ale jest w pełni gotowy powrócić do stanu pełnej wojny, aby wyegzekwować te warunki wstępne.
Dla doświadczonych ekspertów ds. Bliskiego Wschodu jest to transformacja o „ogromnym znaczeniu”. Iran pokazał w ten sposób, że jego zaangażowanie w Libanie nie podlega negocjacjom, lecz ma charakter egzystencjalny. Jednocześnie Teheran zasygnalizował Waszyngtonowi i Tel Awiwowi, że tradycyjna taktyka rozdzielania frontów „osi oporu” – a mianowicie zawieszenie broni na jednym froncie i bombardowanie na drugim – jest martwa.
W przeszłości Stany Zjednoczone, w szczególności, opanowały sztukę podziału pól bitewnych. Iran wypełnił teraz tę lukę. Przesłanie operacyjne jest teraz jasne: nie można bombardować Bejrutu i jednocześnie utrzymywać zawieszenia broni z Teheranem. Nie można masakrować cywilów w libańskiej Dolinie Bekaa i oczekiwać, że Iran pozostanie bierny. Zasada ta wykracza poza Liban, obejmując inne strategiczne areny. Według oświadczeń Teheranu, ten sam nacisk na suwerenność i reagowanie dotyczy również Cieśniny Ormuz.
Zdecydowane irańskie odpowiedzi na prowokacje Marynarki Wojennej USA w ostatnich tygodniach, zakończone zakrojonym na szeroką skalę, zdecydowanym irańskim kontratakiem, podkreślają determinację Iranu, by nie cofnąć się przed poważną wojną z armiami USA i Izraela. Nawet politycznie niezależni zachodni eksperci wojskowi zakładają, że niezależnie od czasu trwania, taka wojna ostatecznie zakończyłaby się zwycięstwem suwerennego Iranu.
Iran pokazał, że jego czerwone linie nie są blefem. Czy to na wodach Zatoki Perskiej, czy na wzgórzach nad Bejrutem, Republika Islamska konsekwentnie wykazywała gotowość do proporcjonalnej i zdecydowanej eskalacji. Wróg musi teraz zrozumieć, że presja na jednym froncie oznacza presję na wszystkich frontach, a Iran jest przygotowany na każdy scenariusz.
Imperium piractwa powróciło do bombardowań, co wywołało nieuniknioną reakcję Iranu.
Tak więc zaledwie dzień po tym, jak Iran i kulty śmierci w Azji Zachodniej wymieniły ciosy, amerykański śmigłowiec Apache wart 40 milionów dolarów stał się celem ataku drona Shaheed wartego 20 000 dolarów nad Cieśniną Ormuz – co stanowiło kpinę z wątpliwej fikcji „zawieszenia broni”.
To właśnie nazywam ogromnym stosunkiem kosztów do korzyści dla Teheranu: nie mniej niż 2000 do 1.
Teheran generalnie nie zaprzecza atakom militarnym. Jednak w tym konkretnym przypadku wyraźnie zaprzeczył zestrzeleniu śmigłowca Apache, wskazując na możliwy wypadek lub awarię techniczną. Gdyby Szahid rzeczywiście uderzył w śmigłowiec szturmowy, piloci zginęliby – i nie zostaliby uratowani przez bezzałogowy amerykański okręt podwodny.
Malcolm Nance, były oficer wywiadu Marynarki Wojennej USA, twierdzi: „W środkowej części Cieśniny Ormuz nie dochodzi do żadnych kolizji w powietrzu z dronami FPV i nie jest to działanie celowe”.
Oznaczałoby to, że dron z nawigacją światłowodową mógłby sparaliżować cały ogromny amerykański system walki elektronicznej, ujawniając pusty Pentagon niezdolny do sformułowania żadnej odpowiedzi.
Nawet jeśli to nie był wypadek, dlaczego Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej zaprzeczył? Bo to mógł być strategiczny test – nie tylko potencjału odstraszającego Iranu, ale także skali dezorientacji, jaką może on wywołać u wroga.
Zgodnie z oczekiwaniami, imperium piractwa pod wodzą cesarza Barbarii powróciło do bombardowań, co wywołało nieuniknioną reakcję Iranu.
W ciągu kilku minut od rozpoczęcia amerykańskiego ataku, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej zaatakował szereg amerykańskich baz wojskowych w Azji Zachodniej.
Baza lotnicza Al-Azraq w Jordanii. Baza lotnicza Ali Al Salem w Kuwejcie. Baza morska Piątej Floty w Bahrajnie. Baza lotnicza ISA w Bahrajnie.
Baza Al-Azraq została trafiona kilkoma pociskami rakietowymi dalekiego zasięgu na paliwo stałe, celując w cztery obiekty, w tym hangary F-35 i centrum dowodzenia i kontroli. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) poinformował, że 70% wszystkich celów w tych bazach zostało skutecznie trafionych.
Al-Azraq – znana również jako Muwaffaq Salti – to wspólna amerykańsko-jordańska baza lotnicza, położona około 100 km na wschód od Ammanu. Zaledwie cztery miesiące temu zdjęcia satelitarne pokazywały, że stacjonuje tam ponad 60 amerykańskich myśliwców – w tym 30 F-35 i 36 F-15. Baza jest siedzibą 332. Ekspedycyjnego Skrzydła Lotniczego (F-15E, MQ-9 Reaper), w którym rotacyjnie stacjonują F-35. Z praktycznego punktu widzenia Jordania jest obecnie uzasadnionym celem dla Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC).
Nowa zintegrowana mapa odstraszania regionalnego
Wszystko to wskazuje na radykalne przeformułowanie reguł gry na polu bitwy. Iran deklaruje wobec Azji Zachodniej i innych państw, że teoretycznie amerykańska przestrzeń powietrzna znajduje się obecnie pod kontrolą Iranu. Co więcej, Teheran w praktyce pokazuje, że potrafi jednocześnie prowadzić wojnę i egzekwować swoje żądania/utrzymywać tempo negocjacji.
Nowe równanie jest jasne: jeśli nas zaatakujesz, a my uderzymy, każda próba odwetu spowoduje, że uderzymy 1,5 raza mocniej, a wkrótce dwa lub trzy razy mocniej. Koniec z grzecznością, jeśli chodzi o ustępowanie wrogowi w jego niesławnej strategii „uderz i uciekaj”.
Po stronie USA działają również inne groźne elementy. Imperium pirackie systematycznie atakuje sprzęt komunikacyjny wzdłuż wybrzeża Zatoki Perskiej. Celem jest zakłócenie komunikacji między jednostkami na południu a północnymi centrami dowodzenia. Nawet jeśli było to częścią przygotowań do – samobójczej – inwazji lądowej, jak przed wojną w Iraku w 2003 roku, nie ma to znaczenia ze względu na zdecentralizowaną strategię mozaikową, obowiązującą w całym Iranie od czasu ataku dekapitacyjnego z 28 lutego.
Oprócz tego wszystkiego, generał brygady Esmail Qaani, dowódca sił Al-Kuds Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, ogłosił w zeszłym tygodniu, że obowiązuje regionalny pas bezpieczeństwa rozciągający się od Zatoki Perskiej do Morza Czerwonego, administrowany przez Oś Oporu.
Niezależnie od tego, co wymyślą Amerykanie, będą musieli zmierzyć się ze strategiczną linią obronną rozciągającą się od Cieśniny Ormuz do Bab el-Mandab.
Witamy na nowej, zintegrowanej mapie odstraszania regionalnego. Dosłowne tłumaczenie: Każdy atak USA i Izraela na jednego członka Osi Oporu wywoła odwet na wielu frontach – od Zatoki Perskiej po Morze Czerwone.
Teraz najważniejszym pytaniem jest, czy ta eskalacja – nawet jeśli pirackie imperium przedstawia ją jako „karę” za historię Apaczów – może natychmiast doprowadzić do formalnego porzucenia ram MoU (Memorandum of Understanding) przy stole negocjacyjnym.
We wtorek na nowym kanale YouTube, Transition Protocol, omawiałem stan negocjacji w sprawie protokołu ustaleń,
po tym, jak nasz pierwotny kanał Power Shit został zamknięty przez Google bez ostrzeżenia i bez możliwości odwołania, po niecałym tygodniu emisji i wyemitowaniu dwóch światowych premier z rzędu.
Nasze źródła wywiadowcze w Pakistanie, które utrzymują bardzo bliskie kontakty z Iranem i państwami Rady Współpracy Zatoki Perskiej, są przekonane, że porozumienie nie umarło. Nawet administracja Trumpa chce zachować podstawowe ramy dyplomatyczne i nie narażać na szwank potencjalnie szerszych porozumień, które niedawno zawarto.
Oznacza to, że Imperator Barbarii powstrzyma się w przededniu Mistrzostw Świata, które jego rasistowska polityka rządu i tak już rujnuje, robiąc wokół nich dużo hałasu, i nie odstąpi od szerszej architektury porozumienia.
Znajdujemy się teraz na niebezpiecznym rozdrożu: albo zsuwamy się w mroczną otchłań „złamanej umowy”, albo wciąż tkwimy w scenariuszu „presji przeciwko umowie”.
Istnieje wiele sposobów porównywania wielkości gospodarek.
Najpopularniejszą metodą jest nominalny PKB, oparty na kursach wymiany różnych walut. Według tego standardu Stany Zjednoczone mają największą gospodarkę świata, z wartością 30,5 bln USD w 2025 roku, czyli około 50% większą niż Chiny, których PKB wynosi 19,4 bln USD.
Innym popularnym wskaźnikiem jest PKB według parytetu siły nabywczej (PPP), który uwzględnia poziom cen i lokalne koszty utrzymania. Według tego wskaźnika wielkość chińskiej gospodarki wynosi około 41 bilionów dolarów, w porównaniu z 31 bilionami dolarów w USA.
Ekonomiści wykorzystują również dane wyjściowe różnych sektorów, aby porównywać różne gospodarki na bardziej szczegółowym poziomie.
Na przykład, Chiny produkują 35 milionów samochodów w 2025 roku, w porównaniu z 10 milionami w USA. Chiny produkują 960 milionów ton stali i 1,7 miliarda ton cementu, w porównaniu z 82 milionami ton stali i 86 milionami ton cementu w USA. Chiny mają około 60% udziału w globalnym rynku transportu morskiego, w porównaniu z 0,1% w USA.
Z drugiej strony, sektor FIRE (finanse, ubezpieczenia i nieruchomości) w USA wygenerował PKB w wysokości 6 bilionów dolarów w 2025 roku, w porównaniu z 2,5 biliona dolarów w Chinach. Amerykański sektor opieki zdrowotnej wygenerował PKB w wysokości 5,3 biliona dolarów, w porównaniu z 1 bilionem dolarów w Chinach.
Oczywiste jest, że struktura obu gospodarek znacznie się różni i niełatwo ją porównywać.
Czy istnieje obiektywny, ilościowy i niepodważalny wskaźnik pozwalający na porównywanie gospodarek na poziomie podstawowym?
Produkcja i zużycie energii jako wskaźnik wyników gospodarczych
Ostatnio obserwuje się duże zainteresowanie rolą energii w nowej erze sztucznej inteligencji.
Nagle słyszymy od prominentnych osobistości z Doliny Krzemowej i ekspertów z Wall Street, że energia ma kluczowe znaczenie w wyścigu sztucznej inteligencji, a ten, kto wyprodukuje więcej energii, zadecyduje o tym, kto będzie rządził w erze sztucznej inteligencji. Energię uważa się obecnie za wyznacznik potęgi kraju.
W rzeczywistości nie jest to wcale nowy pomysł. W 1964 roku rosyjski naukowiec Nikołaj Kardaszew stworzył skalę Kardaszewa , która miała mierzyć poziom zaawansowania cywilizacji planetarnej. Zamiast oceniać inteligencję i kreatywność danej cywilizacji, skala Kardaszewa skupia się na jednym: ilości energii, jaką jest w stanie wytworzyć i wykorzystać. Im więcej energii dana cywilizacja jest w stanie kontrolować, tym wyższą pozycję zajmuje w skali.
Skala sklasyfikowała trzy typy cywilizacji planetarnych (typ 1 do 3) na podstawie ich różnych poziomów zdolności do wytwarzania energii z zasobów własnej planety i galaktyki. Według naukowca Carla Sagana, według tego standardu rasa ludzka ma typ 0,73.
Chiny są największym producentem energii i prądu na świecie. Według Międzynarodowej Agencji Energetycznej (IEA) produkują około 33% globalnej energii elektrycznej, w porównaniu z 14% w USA.
Łączna zainstalowana moc w Chinach osiągnęła około 3890 gigawatów (GW), co stanowi prawie trzykrotność całkowitej mocy bazowej USA wynoszącej 1373 GW. Chiny prześcignęły Stany Zjednoczone pod względem produkcji i zużycia energii elektrycznej od 2011 r. Ilość nowych mocy wytwórczych, które Chiny wybudowały tylko od 2021 r., jest większa niż cała sieć energetyczna USA.
Pod względem miksu energetycznego Chiny zbudowały największy na świecie system energii odnawialnej. Całkowita moc odnawialna Chin (ponad 1800 GW) jest większa niż cała moc elektryczna USA.
Chiny zwiększają produkcję zielonej energii szybciej niż jakikolwiek inny kraj w historii, instalując więcej czystej energii niż reszta świata razem wzięta. Chiny odpowiadają za ponad 37% do 40% światowej energii elektrycznej wytwarzanej z energii słonecznej i wiatrowej. Korzystając z ogromnej infrastruktury, takiej jak Zapora Trzech Przełomów, Chiny produkują około 30% światowej energii wodnej.
Chiny produkują 92% światowych modułów słonecznych i 82% turbin wiatrowych. W Chinach buduje się 36 reaktorów jądrowych, co odpowiada łącznej liczbie wszystkich budowanych w reszcie świata.
Chiny dodały łącznie 543 gigawaty (GW) nowej mocy wytwórczej ze wszystkich źródeł energii do 2025 roku, z czego 60% pochodziło z energii odnawialnej. Stany Zjednoczone dodały 64 GW w 2025 roku, napędzane popytem na centra danych AI. Dla porównania, całkowita zainstalowana moc elektryczna w Niemczech, największych w Europie, wynosi 290 GW.
Indeks Hamiltona – pomiar konkurencyjności przemysłowej krajów
Indeks Hamiltona to wskaźnik ekonomiczny, który mierzy, jak dobrze kraje konkurują ze sobą w 10 strategicznie ważnych branżach zaawansowanych technologii.
Indeks został stworzony przez waszyngtońską Fundację Technologii Informatycznych i Innowacji (ITIF) , jeden z czołowych ośrodków analitycznych zajmujących się ekonomią, i śledzi branże mające kluczowe znaczenie zarówno dla bezpieczeństwa narodowego, jak i handlu międzynarodowego.
Nazwa pochodzi od imienia Alexandra Hamiltona, pierwszego Sekretarza Skarbu USA, który propagował ideę budowy silnej krajowej bazy produkcyjnej.
Indeks służy jako kontrola kondycji przemysłowej kraju. Zamiast analizować standardowe budownictwo czy prosty handel detaliczny, indeks Hamiltona agreguje globalne udziały w rynku i wartość dodaną dla 10 kluczowych branż, w tym: komputery, elektronika i mikroprocesory, usługi informatyczne i oprogramowania, produkty farmaceutyczne, pojazdy silnikowe, urządzenia elektryczne (takie jak transformatory i turbiny), maszyny i urządzenia, chemikalia, metale podstawowe i metale przetworzone oraz inny sprzęt transportowy (np. samoloty i pociągi).
Indeks nie klasyfikuje krajów wyłącznie według tego, który jest największy. Zamiast tego wykorzystuje wzór matematyczny zwany ilorazem lokalizacji (LQ), aby sprawdzić, jak bardzo dany kraj koncentruje swoją gospodarkę na tych technologiach w porównaniu z resztą świata. Wskaźnik LQ równy 1,0 oznacza, że kraj idealnie wpisuje się w średnią światową.
Wskaźnik LQ powyżej 1,0 sugeruje, że kraj jest wysoce wyspecjalizowany i „osiąga ponadprzeciętne wyniki” w zakresie produkcji high-tech. Wskaźnik LQ poniżej 1,0 oznacza, że kraj pozostaje w tyle i zbyt mocno opiera się na innych dziedzinach, takich jak rolnictwo, finanse i podstawowa turystyka.
Wyniki indeksu Hamiltona wskazują na ogromną zmianę w globalnym układzie sił.
Chiny dominują – przekroczyły średnią światową z wskaźnikiem LQ na poziomie 1,36 , co oznacza, że ich gospodarka jest o 36% bardziej skoncentrowana na branżach high-tech niż średnia światowa. Chiny odpowiadają za ponad 30% światowej produkcji w tych 10 dziedzinach i przodują na świecie w 7 z 10 kategorii.
Stany Zjednoczone pozostają w tyle – plasują się poniżej średniej światowej z wskaźnikiem LQ wynoszącym 0,88 . Mimo że Stany Zjednoczone mają ogromne firmy zajmujące się oprogramowaniem i technologiami, ich rzeczywista baza produkcyjna sprzętu i elektroniki skurczyła się. Aby dorównać chińskiemu rozwojowi technologicznemu, Stany Zjednoczone musiałyby rocznie zwiększać produkcję zaawansowanych technologii o 1,5 biliona dolarów.
Audyt termodynamiczny – gospodarka realna kontra iluzja nominalna
Przez ponad stulecie globalną hierarchię wyznaczał jeden, niepodważalny wskaźnik: Produkt Krajowy Brutto (PKB).
Uczono nas, że naród, który ma najwyższą wartość rynkową dóbr i usług, jest najbardziej rozwinięty. Jednak w połowie lat dwudziestych XXI wieku pojawił się zasadniczy kryzys pomiarów. Ponieważ strategie gospodarcze USA i Chin różnią się od siebie – jedna stawia na „bity i przepływy finansowe”, a druga na „atomy i przepustowość energii” – tradycyjny wskaźnik PKB przestaje odzwierciedlać prawdziwy rozkład sił.
Jeśli zastosujemy skalę Kardaszewa, która klasyfikuje cywilizacje według ich zdolności do wykorzystywania energii, oraz indeks Hamiltona , który śledzi dominację w zakresie produkcji fizycznej, wyłoni się inna rzeczywistość. Zgodnie z tymi standardami termodynamicznymi, „prawdziwa” gospodarka oddala się od Zachodu, co pokazuje, że bogactwo nominalne może być przykrywką dla fizycznej stagnacji.
Pułapka nominalna – PKB jako wskaźnik stagnacji
W 2026 roku Stany Zjednoczone pozostają największą gospodarką świata pod względem nominalnego PKB. Jednak dokładna analiza tych danych ujawnia zdumiewający brak metabolizmu fizycznego.
Około 80% PKB USA pochodzi z sektora usług — szerokiej kategorii obejmującej działalności o wysokiej wartości, takie jak inżynieria oprogramowania i badania medyczne, ale zdominowanej przez usługi finansowe, ubezpieczenia i „czynsz przypisany” (teoretyczna wartość, jaką płacą sobie właściciele domów).
Tego typu działalność jest „energooszczędna”. Kancelaria prawnicza w Waszyngtonie może generować 500 milionów dolarów rocznego przychodu, zużywając jednocześnie mniej energii elektrycznej niż pojedyncza średniej wielkości fabryka form wtryskowych w Guangdong. W świecie nominalnym kancelaria prawnicza jest „większa”. W świecie fizycznym prawdziwą jednostką potęgi cywilizacyjnej jest fabryka.
Rezultatem jest oddzielenie bogactwa od energii. Podczas gdy PKB USA nadal rośnie w umiarkowanym tempie 2–3%, całkowite zużycie energii elektrycznej od dwóch dekad pozostaje na stałym poziomie, oscylując wokół 4,1 biliona kWh.
To cecha charakterystyczna „gospodarki rentierskiej” – systemu, który rozwija się poprzez podnoszenie cen istniejących aktywów i usług, a nie poprzez rozszerzanie swojego fizycznego panowania nad otoczeniem.
Jeśli elektryczność jest „pulsem” realnej gospodarki, to do roku 2026 Chiny staną się supermocarstwem zupełnie innego rodzaju. W 2025 r. roczne zużycie energii w Chinach przekroczyło 10,4 biliona kWh. To oszałamiający kamień milowy, dzięki któremu Chiny stały się pierwszym krajem w historii, który przekroczył granicę 10 bilionów.
Aby zrozumieć skalę tej gospodarki fizycznej, rozważmy następujące porównania…
Całkowita produkcja: sieć energetyczna Chin jest obecnie około 2,5 do 3 razy większa niż sieć USA.
Różnica wzrostu: tylko w 2025 roku Chiny dodały 540 GW nowej mocy wytwórczej. Ten roczny przyrost stanowi prawie połowę całkowitej mocy zainstalowanej w całej sieci energetycznej w USA.
Gwałtowny wzrost „nowej trójki”: wzrost zapotrzebowania na energię elektryczną w Chinach jest napędzany przez branże określane jako „nowa trójka”: pojazdy elektryczne (EV), akumulatory litowo-jonowe i panele fotowoltaiczne.
W 2025 r. zużycie energii elektrycznej wykorzystywanej wyłącznie do produkcji pojazdów elektrycznych i urządzeń wiatrowych wzrosło odpowiednio o 20% i 30%. Podczas gdy USA świętują „efektywność energetyczną”, Chiny stosują „intensywność energetyczną”.
W ujęciu Kardaszewa Chiny zachowują się jak cywilizacja próbująca przeskoczyć na wyższy poziom złożoności, podczas gdy USA zachowują się jak cywilizacja próbująca utrzymać swój obecny stan przy mniejszej liczbie kalorii.
Indeks Hamiltona i gęstość przemysłowa
Rozbieżność jest najbardziej widoczna w indeksie Hamiltona. Chiny wytwarzają blisko 1/3 światowej produkcji w 10 kluczowych branżach i 36% powyżej średniej światowej gęstości przemysłowej.
Stany Zjednoczone są o 12% poniżej średniej światowej pod względem gęstości przemysłowej. Aby dorównać chińskiemu poziomowi intensywności przemysłowej w stosunku do swojej gospodarki, Stany Zjednoczone musiałyby zwiększać produkcję przemysłową o 1,5 biliona dolarów rocznie. Ta luka w „realnej gospodarce” jest powodem, dla którego Chiny produkują 52% światowej stali, podczas gdy udział USA wynosi 4,4%. Obok paneli słonecznych i pojazdów elektrycznych nie są to jedynie „towary”, lecz podstawowe elementy cywilizacji typu 1.
Nie da się zbudować sfery Dysona ani nawet krajowej sieci kolei dużych prędkości za pomocą „usług finansowych”. Buduje się je ze stali, krzemu i ogromnych ilości energii elektrycznej.
Boom na sztuczną inteligencję – powrót do fizyki
Jednym sektorem, w którym Stany Zjednoczone na nowo odkrywają znaczenie energetyki, jest sztuczna inteligencja. W 2026 r. centra danych oficjalnie osiągnęły granicę: zużywają obecnie 6% całej energii elektrycznej w USA, co wywołało sprzeciw polityczny i ostrzeżenia o niestabilności sieci. Rozwój sztucznej inteligencji dowodzi, że nawet „cyfrowa” gospodarka w pewnym momencie osiąga swoje fizyczne granice. Pojedynczy klaster szkoleniowy AI wysokiej klasy może wymagać 100 MW mocy – co odpowiada mocy małego miasta. Zmusza to Stany Zjednoczone do ponownego rozważenia strategii „bity ponad atomy”. Po raz pierwszy od trzydziestu lat amerykańscy giganci technologiczni inwestują bezpośrednio w energię jądrową (SMR), ponieważ zdali sobie sprawę, że inteligencja jest funkcją energii.
Wyrok Kardaszewa
Ludzkość znajduje się obecnie na poziomie około 0,73 w skali Kardaszewa. Aby osiągnąć typ 1 – panowanie nad planetami – musimy zwiększyć wykorzystanie energii o rzędy wielkości.
Chiny próbują osiągnąć sukces metodą „brutalnej siły”. Będąc światowym liderem w dziedzinie reaktorów jądrowych czwartej generacji i bijąc rekordy czasu trwania plazmy termojądrowej („Eksperymentalny Zaawansowany Nadprzewodzący Tokamak”), budują sprzęt cywilizacji typu 1.
Stany Zjednoczone próbują osiągnąć „algorytmiczny” wzrost. Liczą na to, że lepsze oprogramowanie (AI) i efektywność finansowa pozwolą im utrzymać pozycję lidera bez konieczności posiadania takiej samej fizycznej obecności. Jednak historia pokazuje, że po „atomach” zawsze następują „bity”.
W XIX wieku panowaniem w dziedzinie globalnych finansów (bity) cieszyło się Imperium Brytyjskie, jednak zostało ono wyprzedzone przez Stany Zjednoczone, ponieważ to one opanowały budowę silnika spalinowego, sieci elektrycznych i masową produkcję (atomy).
Jeśli zdefiniujemy „gospodarkę realną” jako zdolność do przekształcania świata fizycznego, wówczas wynik będzie jasny: gospodarka realna Chin jest znacznie większa i bardziej rozwinięta niż gospodarka Stanów Zjednoczonych, niezależnie od tego, co mówią liczby dotyczące PKB.
Choć Stany Zjednoczone pozostają władcami „nominalnego” świata – posiadającymi walutę rezerwową i dominujące indeksy giełdowe – to w obliczu kryzysu te konstrukcje społeczne mogą zaniknąć.
Kilowatogodziny, tonaż stali i nocne natężenie światła rejestrowane przez satelity to nie konstrukty społeczne. To fakty termodynamiczne.
Gdy zbliżamy się do połowy XXI wieku, naród, który traktuje energię jako swoją główną walutę, będzie tym, który będzie dyktować warunki ludzkiego postępu. Stany Zjednoczone i cały Zachód muszą zdecydować, czy zadowolą się rolą drogiej, „butikowej” cywilizacji, czy też powrócą do ciężkiej, energochłonnej pracy nad budowaniem przyszłości.
Świat ostatecznie nie interesuje się twoim PKB; interesuje go tylko twoja władza.
Potrzebuję adwokata od spraw obrażeń ciała. Zamierzam pozwać Donalda Trumpa za uraz kręgosłupa szyjnego. O 9 rano Donald Trump podwoił swoją groźbę z poprzedniej nocy, zapowiadając „zbombardowanie Iranu”, rozpoczynając nową rundę większych i bardziej zdecydowanych ataków na Iran. Następnie, o 13:33, gwałtownie zahamował i ogłosił, że nie będzie przemocy, bo porozumienie jest bliskie, co sprawiło, że uderzyłem głową w klawiaturę. Auć!! Bolała mnie szyja.
o już 39. raz w ciągu ostatnich trzech miesięcy, kiedy Trump ogłosił zbliżający się sukces negocjacji z Iranem, a skończyło się to kolejną niespełnioną obietnicą.
Porównajmy i skonfrontujmy to, co twierdził Trump, z tym, co faktycznie powiedział Iran.
Dzień rozpoczął się od wpisu Trumpa na portalu Truth Social, że Stany Zjednoczone zaatakują Iran „BARDZO MOCNO DZIŚ WIECZOREM”, grożąc przejęciem irańskiej infrastruktury naftowej, w tym wyspy Kharg.
Pięć godzin później wykonał kolejne werbalne salto w tył godne złotego medalu olimpijskiego w gimnastyce. Przemawiając w Gabinecie Owalnym, Trump powiedział dziennikarzom, że Stany Zjednoczone i Iran zasadniczo osiągnęły porozumienie:
Właśnie zawarliśmy świetne porozumienie w wojnie z Iranem. Będziemy musieli sfinalizować dokumenty, które powinniśmy przygotować w ciągu najbliższych kilku dni, i prawdopodobnie zostaną one podpisane, być może w Europie.
Następnie opublikował wpis na portalu Truth Social:
W związku z faktem, że rozmowy z Islamską Republiką Iranu dotarły do najwyższego szczebla irańskiego kierownictwa i zostały zatwierdzone, jako prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki odwołałem zaplanowane na dziś wieczór ataki i bombardowania przeciwko Iranowi.
Dodał, że blokada morska „pozostanie w pełni obowiązująca i skuteczna do czasu sfinalizowania tej transakcji – czas i miejsce podpisania zostaną wkrótce ogłoszone”.
Trump stwierdził także, że Cieśnina Ormuz zostanie „oficjalnie otwarta” w momencie podpisania porozumienia i potwierdził, że Stany Zjednoczone zniosą blokadę morską w ramach „części porozumienia”. Wskazał, że nie będzie osobiście obecny przy podpisywaniu porozumienia, ale wezmą w nim udział wiceprezydent JD Vance i inni urzędnicy.
Teheran nie tracił czasu na dyskusję na temat ram negocjacji przedstawionych przez Trumpa. Iran zaprzeczył jakimkolwiek ruchom w kierunku długoterminowego porozumienia. Rzecznik irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Esmail Baghaei powiedział, że doniesienia o sfinalizowanym porozumieniu ze Stanami Zjednoczonymi to „spekulacje” i podkreślił, że „nic nie zostało sfinalizowane”, dodając, że Iran „nie osiągnął jeszcze ostatecznego wniosku w sprawie porozumienia”.
Dodał, że znaczna część projektu tekstu została już ukończona, ale „Amerykanie ciągle zmieniali swoje stanowisko”, podkreślając jednocześnie, że Iran „nie idzie na kompromis w sprawie tego, co określił jako swoje czerwone linie”. Jest pięć czerwonych linii: usunąć sankcje, odblokować zamrożone aktywa, znieść blokadę, uznać kontrolę Iranu nad Cieśniną Ormuz i zakończyć izraelskie ataki na Liban i Gazę. Iran nie ustąpi w tej kwestii.
Stanowisko Iranu jest niezmienne od początku wojny 28 lutego: Iran kwestionuje opis stanu rozmów przedstawiony przez Trumpa, mimo że obie strony kontynuują pośrednią komunikację za pośrednictwem takich podmiotów jak Pakistan. Jeszcze tydzień wcześniej irańskie media państwowe donosiły, że irańscy negocjatorzy zaprzestaną wymiany wiadomości ze Stanami Zjednoczonymi, a Iran podejmie działania zmierzające do całkowitego zamknięcia Cieśniny Ormuz w odwecie za naruszenia zawieszenia broni, uzależniając wszelki dialog od całkowitego wycofania się Izraela z terenów okupowanych w Libanie i wstrzymania wszelkich ataków w Libanie i Strefie Gazy.
Baghaei potwierdził, że Katar i Pakistan pozostają aktywnymi mediatorami, ostrzegając jednocześnie, że działania USA wpływają na proces dyplomatyczny, stwierdzając, że sytuacja w Cieśninie Ormuz stała się „bardziej niepewna” z powodu działań Waszyngtonu.
Jedna z oznak nadziei, gdy czwartek dobiegł końca, a piątkowy poranek rozpoczął się w Iranie – nie było już ataków USA na cele w Cieśninie Ormuz. Zobaczymy, czy ten stan rzeczy utrzyma się jeszcze przez kolejny dzień. Donald Trump ma siłę, by położyć kres przemocy, odcinając wszelkie wsparcie dla Izraela i żądając od niego opuszczenia Libanu. Jeśli Izraelczycy zaprzestaną bombardowań i zabijania, myślę, że jest wysoce prawdopodobne, że Hezbollah poprze zawieszenie broni.
Wojny często kończą się niepowodzeniem w nieoczekiwany sposób. Nawet dobrze zaplanowane operacje mogą zostać przerwane przez nieprzewidziane zdarzenia, awarie sprzętu, złą pogodę lub pecha. Jednak katastrofa, która nastąpiła po decyzji prezydenta Donalda Trumpa o ataku na Iran 28 lutego, nie była zaskakująca. Ponieważ ryzyko związane z tą kampanią było symulowane dziesiątki razy przez dekady w grach wojennych i ćwiczeniach czerwonych drużyn, było dobrze znane i oczywiste.
Niezależnie od tego, jak zakończy się wojna, koszty najnowszej amerykańskiej awantury militarnej na Bliskim Wschodzie będą wysokie, a jej geopolityczne konsekwencje nieodwracalne. Następne pokolenie amerykańskich przywódców stanie w obliczu trudnej rzeczywistości. Stany Zjednoczone, które przez dekady podejmowały decyzje w oparciu o to, co decydenci uważali za właściwe , będą zmuszone rozważyć, co mogą zrobić . Ta zmiana będzie miała istotne konsekwencje dla Stanów Zjednoczonych, ale także dla sojuszników USA, którzy polegali na amerykańskich gwarancjach bezpieczeństwa, oraz dla społeczności międzynarodowej, która polega na Stanach Zjednoczonych w zakresie globalnego bezpieczeństwa, takiego jak swoboda żeglugi.
Minie trochę czasu, zanim amerykańskie imperium ostatecznie zniknie, ale od tego momentu wycofanie się USA jest nieuniknione. Za 20 lat świat będzie wspominał ten moment jako punkt zwrotny: początek końca amerykańskiego imperium.
Prezydent Trump ogłosił zwycięstwo na Bliskim Wschodzie . Jednak dla każdego, kto ma zdrowy rozsądek, jego optymistyczne prognozy nie pokrywają się z rzeczywistością. Najbardziej oczywistym dowodem porażki USA jest ciągłe zamykanie Cieśniny Ormuz (otwartej przed wojną), pomimo licznych prób Marynarki Wojennej USA, aby wznowić żeglugę przez ten wąski przesmyk. Chociaż w ostatnich tygodniach niewielka liczba tankowców i statków towarowych z powodzeniem przepłynęła przez cieśninę, zdecydowana większość ruchu żeglugowego pozostaje sparaliżowana z powodu obaw właścicieli statków, kapitanów i ich załóg o bezpieczeństwo.
Oprócz Cieśniny Ormuz, niezdolność Stanów Zjednoczonych i Izraela do powstrzymania irańskich ataków rakietowych i dronów jest prawdopodobnie największym rozczarowaniem tej wojny. Ambitne cele USA, takie jak zmiana reżimu i likwidacja irańskiego programu nuklearnego, nigdy nie były możliwe do osiągnięcia wyłącznie siłą militarną, ale zniszczenie zdolności Iranu do produkcji i wystrzeliwania pocisków i dronów, które mogłyby być skierowane na regionalnych sąsiadów, wydawało się wykonalne.
Ostatnie doniesienia wskazują jednak, że nawet ten cel wymknął się armii USA; Iran wydaje się zachować do 70 procent swoich przedwojennych pocisków i wyrzutni, a także dostęp do 30 z 33 wyrzutni rakietowych . Zdolność Iranu do produkcji dronów wydaje się również nienaruszona. Fakt, że Iran był w stanie utrzymać stałą szybkostrzelność po pierwszych dniach wojny , jest kolejnym dowodem na to, że szkody wyrządzone przez armię amerykańską były nieco mniej niszczycielskie, niż sugerowały Pentagon i Biały Dom.
Skutki wojny są zatem ponure. Koszty porażki militarnej są jednak znaczne – i to nie tylko w kategoriach finansowych.
Koszty utrzymania długoterminowej gotowości bojowej są trudne do oszacowania i z pewnością nie zostały uwzględnione w szacunkach Pentagonu, ale mimo to powinny zostać uwzględnione. Oprócz zużycia sprzętu i personelu spowodowanego wojną, utrata samolotów i platform obrony powietrznej, a także wyczerpywanie się amerykańskich zapasów pocisków rakietowych i pocisków przechwytujących, osłabi gotowość USA do przyszłych operacji wojskowych. Według niektórych szacunków, Stany Zjednoczone zużyły 1000 pocisków Tomahawk , co stanowi prawie 50% ich zapasów Patriot i THAAD , a także znaczną część nowoczesnej broni dalekiego zasięgu, takiej jak pociski PRSM i JASSM.
Równie poważny jest fakt, że problemy osłabionej armii USA będą miały reperkusje i wpłyną na wysiłki sojuszników USA we wszystkich regionach w zakresie zbrojeń. Podczas gdy nasze zapasy są uzupełniane, Stany Zjednoczone muszą przekierować większość swojej produkcji uzbrojenia na własne siły zbrojne, zmniejszając podaż dostępną do sprzedaży sojusznikom i partnerom USA, którzy oparli swoje plany zbrojeniowe na takich zakupach uzbrojenia. Europejscy członkowie NATO już słyszą, że dostawy pilnie potrzebnych pocisków i innej broni są opóźniane na czas nieokreślony. Sojusznicy w Azji otrzymali podobne ostrzeżenia. Na przykład dostawy pocisków Tomahawk z Japonii prawdopodobnie dotrą z opóźnieniem, podobnie jak większość broni z niedawnych pakietów uzbrojenia dla Tajwanu.
Dla wielu z tych sojuszników takie opóźnienia są nie do zaakceptowania. Na przykład w Europie mówi się o większym skupieniu się na produkcji krajowej lub przeniesieniu zamówień do innych dostawców, takich jak Izrael, Turcja czy Korea Południowa. Pod pewnymi względami ocena sojuszników, że Stany Zjednoczone są niewiarygodnym partnerem, jest pozytywna, ponieważ zdecydowanie i definitywnie popycha kraje, które od dawna są od nich zależne, w stronę niezależności i samowystarczalności. Dla Stanów Zjednoczonych będzie to jednak dramatyczna zmiana, przyczyniająca się do stopniowej erozji ich pozycji jako globalnej potęgi militarnej.
Poza kosztami wojskowymi, istnieją szkody gospodarcze spowodowane konfliktem , które, choć pozostają poza nadzorem Pentagonu, są jednak realne i dotkliwe. Straty ekonomiczne wynikające z zakłóceń w handlu będą prawdopodobnie ogromne, objawiając się spowolnieniem wzrostu gospodarczego oraz utratą zysków przedsiębiorstw i krajowych zysków gospodarczych. Dla Stanów Zjednoczonych wpływ wyższych cen ropy naftowej i inflacji na amerykańskich konsumentów jest poważnym problemem. Oczywiście istnieją również koszty alternatywne – czyli inwestycje rządu USA w programy krajowe, które są obecnie opóźniane lub całkowicie anulowane w celu sfinansowania zwiększonych budżetów wojskowych.
Wniosek jest taki: wojna nie uczyniła Amerykanów bezpieczniejszymi, ale będą musieli za nią płacić przez kolejne dekady.
Niepowodzenie USA w Iranie jest bezprecedensowe pod względem wpływu na pozycję geopolityczną Ameryki, jednak błędy militarne popełnione w Iranie nie są wyjątkowe dla Stanów Zjednoczonych. Podobnie jak poprzednie, nieudane kampanie militarne USA, wojna z Iranem rozpoczęła się od niejasnych, szeroko zakrojonych celów, których nigdy nie dałoby się osiągnąć wyłącznie siłą militarną. Podobnie jak w poprzednich wojnach, stawka była znacznie niższa dla Stanów Zjednoczonych niż dla ich przeciwnika – fakt, który od początku przesądził o porażce USA. Dla Iranu obecny konflikt ma znaczenie egzystencjalne , a jego gotowość do znoszenia trudności wydaje się nieograniczona, podczas gdy dla Stanów Zjednoczonych interesy, które wchodzą w grę, są w najlepszym razie ograniczone. Iran nigdy nie zbliżył się do posiadania broni jądrowej i pomimo agresywnej retoryki, Teheran nie stanowił realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego USA. Ostatecznie amerykańscy przywódcy polityczni i wojskowi po raz kolejny popełnili błąd, wierząc, że ich cele w Iranie zostaną szybko osiągnięte , a następnie nie opracowali strategii ani teorii zwycięstwa na potrzeby przedłużającej się kampanii.
W przeszłości przytłaczająca przewaga militarna i ekonomiczna Ameryki dawała Waszyngtonowi wystarczającą przestrzeń do amortyzacji tych powtarzających się rozczarowań militarnych. Dziś ta amortyzacja już nie istnieje. W połączeniu z kumulatywnymi efektami dekad nadmiernej ekspansji USA, szybkiego rozwoju militarnego Chin oraz demokratyzacji potęgi militarnej na korzyść słabych państw i podmiotów niepaństwowych, wojna w Iranie zniweczyła znaczną część tej niewielkiej przewagi militarnej, jaką wciąż posiadały Stany Zjednoczone.
Czterdzieści dni walk i sześć tygodni blokady nie tylko wyczerpały zapasy, ale także obnażyły systemowe słabości amerykańskiej sztuki wojennej i wyraźne ograniczenia amerykańskiej potęgi militarnej. Po raz pierwszy od dziesięcioleci armia amerykańska wydaje się – i faktycznie jest – nie do pokonania.
Po pierwsze, podatność amerykańskich baz, naziemnej obrony powietrznej i samolotów wojskowych w czasie wojny ma istotne implikacje dla trwałości amerykańskich zobowiązań wojskowych. Działania USA w przypadku jakiegokolwiek kryzysu w regionie Indo-Pacyfiku w dużej mierze zależałyby od wysuniętych baz, które mogłyby przekazywać siłę powietrzną, wspierać rozpoznanie, nadzór i gromadzenie danych wywiadowczych, a także zarządzać logistyką i wsparciem bojowym. Plany Pentagonu opierają się również na zdolności naziemnej obrony powietrznej do ochrony amerykańskiej infrastruktury wojskowej, personelu i samolotów. Jeśli amerykańskie bazy na Bliskim Wschodzie nie są w stanie odeprzeć ataków ze strony Iranu, czy bazy w Azji przetrwałyby konflikt z o wiele potężniejszą armią chińską? Czy amerykańskie sieci obrony powietrznej, tak szybko sparaliżowane przez irańskie drony, zachowałyby zdolność operacyjną w konflikcie w Azji? Odpowiedź na oba pytania brzmi prawdopodobnie: nie.
Jednocześnie wojna uwypukliła ograniczenia ataków z dystansu (tj. przeprowadzanych z dystansu). Amerykańskie ataki powietrzne i morskie odniosły jedynie ograniczoną skuteczność przeciwko irańskim celom wojskowym, pomimo ograniczonych możliwości obronnych Iranu. Iran był w stanie chronić znaczną część swojej infrastruktury i potencjału wojskowego, a przez cały konflikt wprowadzał innowacje w takich obszarach jak obrona powietrzna. Podobne ataki na chińską infrastrukturę będą prawdopodobnie jeszcze mniej skuteczne, zwłaszcza jeśli amerykańskie siły powietrzne i morskie będą musiały operować spoza drugiego łańcucha wysp, aby uniknąć chińskich pocisków.
Niepowodzenia Stanów Zjednoczonych w innych obszarach są również wymowne. Stanom Zjednoczonym nie udało się ponownie otworzyć Cieśniny Ormuz siłą militarną, choć niektórzy mogliby argumentować, że byłoby to możliwe, gdyby tylko zgodzili się na wysokie ryzyko eskalacji i koszty takiego manewru. Nieszczelność amerykańskiej kontr-blokady powinna stanowić przestrogę dla tych, którzy twierdzą , że w przypadku wojny w Azji Stany Zjednoczone mogłyby odciąć dostęp do Cieśniny Malakka lub nałożyć embargo na chińskie porty. Wreszcie, amerykańskie siły lądowe w dużej mierze nie zdołały przeciwdziałać zagrożeniu ze strony irańskich dronów i nie są w stanie przeciwdziałać mu własnymi siłami. W połączeniu z wnioskami wyciągniętymi z wojny na Ukrainie, amerykańscy przywódcy wojskowi już przyznali , że muszą radykalnie zmienić swoje podejście do manewrów wojennych, planując przyszłe sytuacje kryzysowe, w tym te związane ze wsparciem sojuszników NATO w wojnie lądowej w Europie.
Najważniejsza lekcja jest taka, że amerykańska potęga militarna po prostu nie sięga już tak daleko ani nie dysponuje tak trwałą siłą jak kiedyś. Równie poważny jest fakt, że wojna w Iranie sugeruje, że nieadekwatność obecnej pozycji militarnej USA ma charakter systemowy i strategiczny, a nie wynika jedynie z niewystarczających zasobów lub zapasów amunicji. Budżet obronny w wysokości 1,5 biliona dolarów ani inwestycje w przemysł zbrojeniowy nie rozwiążą tych problemów. Zamiast tego Stany Zjednoczone będą zmuszone do ponownej oceny i ograniczenia swoich globalnych zobowiązań w sposób, którego nie robiły w przeszłości.
W artykule opublikowanym w „Foreign Affairs” na początku tego roku A. Wess Mitchell, były pracownik pierwszej administracji Trumpa, przyznał, że Stany Zjednoczone przesadziły z ekspansją. Nawołuje do strategii konsolidacji, w ramach której Stany Zjednoczone zrzucą obciążenia z peryferyjnych teatrów działań wojennych – a mianowicie z Bliskiego Wschodu i Europy – oraz ożywią amerykańską potęgę militarną i gospodarczą poprzez inwestycje w przemysł zbrojeniowy i przywrócenie równowagi w stosunkach handlowych z kluczowymi partnerami, takimi jak Chiny. Sugeruje, że konsolidacja jest alternatywą dla wycofania, zakładając, że fundamenty amerykańskiej potęgi militarnej pozostają solidne i wymagają jedynie reorganizacji.
Niestety, po wojnie z Iranem ta opcja nie wydaje się już realistyczna. Różnica między zasobami USA a deklarowanymi obecnie celami jest po prostu zbyt duża i strukturalna, aby można ją było zniwelować poprzez inwestycje przemysłowe lub nowe umowy handlowe.
Podstawowe założenie konsolidacji – że siły napędowe amerykańskiej potęgi militarnej nadal funkcjonują – jest obecnie kwestionowane. Amerykańskie moce produkcyjne nie odbudowały się pomimo znacznych inwestycji, a przy długu publicznym przekraczającym 100% PKB i rosnących cenach energii, odporność gospodarcza USA słabnie. Jest mało prawdopodobne, aby Stany Zjednoczone były w stanie wyprodukować wystarczająco dużo pocisków rakietowych wystarczająco szybko lub wystarczająco odbudować swoje moce produkcyjne w stoczniach, aby utrzymać choćby ułamek obecnego portfela globalnych zobowiązań. Co więcej, po zaangażowaniu tak wielu sił zbrojnych w wojnę na Bliskim Wschodzie, nie jest jasne, czy Stanom Zjednoczonym pozostało wiele do skonsolidowania swoich zasobów i przekierowania ich na teatry działań, które Mitchell uważa za priorytetowe, w tym na Azję i półkulę zachodnią.
Obecnie wycofanie się jest jedyną opcją dla Stanów Zjednoczonych. Ale wieści nie są aż tak złe. Choć amerykańska dominacja militarna słabnie, kraj ten nadal posiada znaczącą przewagę nad każdym potencjalnym rywalem na większości teatrów działań wojennych. Nawet w Azji, gdzie Waszyngton mierzy się z równie silnym przeciwnikiem, chińska armia nie jest w stanie całkowicie wyprzeć Stanów Zjednoczonych z regionu. Decydenci mają zatem pewną elastyczność w kwestii tego, które zobowiązania utrzymać, a z których zrezygnować. Innymi słowy, wycofanie jest możliwe do opanowania.
W obliczu trudnych decyzji, decydenci amerykańscy powinni opierać swoje decyzje na wąskiej definicji interesów narodowych – a konkretnie na zaledwie dwóch: obronie ojczyzny i zapewnieniu dostępu do kluczowych rynków gospodarczych. Taka definicja pozwoliłaby na znaczną redukcję liczby sił zbrojnych USA stacjonujących za granicą. Stany Zjednoczone nie potrzebują baz wojskowych ani rozmieszczenia wojsk w Europie ani na Bliskim Wschodzie, aby chronić te interesy. Na żadnym z tych teatrów działań wojennych nie ma realnego rywala, który mógłby zagrozić ich hegemonii, a zagrożeniom, przed którymi stoją Stany Zjednoczone, można przeciwdziałać poprzez okresowe rozmieszczanie sił powietrznych i morskich, ulepszoną obronę przeciwrakietową na własnym terytorium oraz solidniejszą globalną strategię gospodarczą. Kontrolowane wycofanie wojsk wymagałoby również ograniczenia gwarancji bezpieczeństwa USA. Nawet jeśli Stany Zjednoczone pozostaną w NATO, powinny powrócić do dosłownej interpretacji Artykułu 5, który zmniejsza ich zobowiązania, i zrzec się wszelkich zobowiązań w zakresie bezpieczeństwa na Bliskim Wschodzie – regionie, który od dawna jest źródłem samych problemów.
W Azji strategia kontrolowanego wycofania w podobny sposób ograniczyłaby amerykańską obecność i gwarancje bezpieczeństwa, choć być może początkowo w mniejszym stopniu. Niemożliwe do utrzymania stanowiska, takie jak amerykańska polityka strategicznej niejednoznaczności wobec Tajwanu, powinny zostać porzucone. Waszyngton powinien jasno dać do zrozumienia , że nie będzie bronił Tajwanu – posunięcie to zmniejszyłoby ryzyko wojny z Chinami, na którą Stany Zjednoczone nie są obecnie przygotowane. Stany Zjednoczone powinny zrzec się innych niezbędnych zobowiązań sojuszniczych, w tym zobowiązań wobec Tajlandii, Filipin i Korei Południowej, jednocześnie ograniczając swoje zaangażowanie w stosunku do Japonii. Umożliwiłoby to repozycjonowanie sił amerykańskich w Azji, z dala od wybrzeży Chin, w kierunku północnej Japonii i drugiego łańcucha wysp – wystarczające do obrony dostępu USA do rynków i szlaków handlowych.
Te zmiany w nastawieniu i zobowiązaniach sojuszniczych oznaczałyby gruntowną przebudowę amerykańskiej polityki zagranicznej, ale ich efektem byłaby zrównoważona pozycja militarna odpowiadająca możliwościom i zasobom USA oraz dostosowana do ochrony interesów USA.
Ci, którzy pragną utrzymać hegemonię USA – wielu z nich to ci sami, którzy uważają wojnę z Iranem za sukces wymagający jedynie kilku kolejnych tygodni bombardowań – odrzucą te rekomendacje i będą opowiadać się za utrzymaniem status quo. Jednak takie opóźnienie zniweczy wszelkie szanse na kontrolowane wycofanie i wpędzi Stany Zjednoczone w rzeczywistość, w której wycofanie jest obowiązkowe, nieuniknione i zostanie im narzucone.
Przymusowe wycofanie mogłoby nastąpić na wiele sposobów, ale wszystkie warianty wydawałyby się ucieczką. Ograniczenia zasobów mogłyby zmusić Stany Zjednoczone do redukcji zobowiązań, zamknięcia baz i redukcji struktury wojskowej. Porażka w konflikcie zbrojnym, wywołana niemożliwym do utrzymania rozmieszczeniem sił, wrażliwymi bazami i przewlekłą nadmierną ekspansją, również mogłaby wymusić wycofanie sił USA. W każdym z tych scenariuszy, mimowolne redukcje amerykańskiej obecności wojskowej mogłyby zagrozić interesom USA. Pod presją decydenci polityczni utracą możliwość kontrolowania tempa lub miejsca zmian w obecności wojskowej USA. Zamiast tego, decyzje te mogłyby być podyktowane przez przeciwników USA, presję finansową lub ograniczenia zewnętrzne, które ostatecznie zaszkodziłyby bezpieczeństwu i dobrobytowi Ameryki.
Obecnie debata na temat polityki zagranicznej w Stanach Zjednoczonych jest zdominowana przez skutki wojny z Iranem. Porozumienie mające na celu usunięcie przyczyn konfliktu wciąż nie zostało osiągnięte, ale decydenci muszą teraz rozpocząć dyskusję na temat dalszych działań. Wojna obnażyła kruchość amerykańskiej potęgi militarnej i wyraźne granice jej możliwości we współczesnym świecie. Zamiast kurczowo trzymać się fikcji, że amerykańska polityka zagraniczna po wojnie po prostu wróci do normy, decydenci powinni stawić czoła rzeczywistości: era amerykańskiej hegemonii militarnej – i amerykańskiego imperium – dobiegła końca. Wynikająca z tego przyszłość będzie mniej komfortowa dla Stanów Zjednoczonych, ale zmiany te są spóźnione, a wyzwania są możliwe do opanowania. Dzięki podjęciu odpowiednich kroków już dziś, wycofanie się Stanów Zjednoczonych może być korzystniejsze dla Stanów Zjednoczonych i całego świata.
Prezydent USA Donald Trump niedawno pytał swoich pracowników o możliwość użycia broni jądrowej przeciwko Iranowi, twierdzi amerykański dziennikarz i laureat Nagrody Pulitzera, Seymour Hersh, na swoim blogu na platformie Substack.
Według Hersha, rozmowa, w której prezydent USA wspomniał o broni jądrowej, odbyła się w tym tygodniu i uczestniczyli w niej wysocy rangą urzędnicy rządowi USA.
Rozmowa koncentrowała się na atakach na podziemne zakłady produkcji rakiet w Iranie. Podczas dyskusji prezydent USA pytał o „możliwość” użycia broni jądrowej do zniszczenia niektórych z tych obiektów.
Jak zauważa Hersh, co najmniej jeden uczestnik spotkania był zszokowany, że prezydent USA mógł tak swobodnie poruszać kwestię wojny nuklearnej na Bliskim Wschodzie. Zauważono, że podczas rozmowy Trump wydawał się zdenerwowany i zły, a w tamtym momencie sprawiał wrażenie człowieka, który „rozpaczliwie nie chce ponieść porażki w Iranie”.
Trump wpadł również na pomysł ostrzeżenia władz Iranu, że Waszyngton „niezwykle poważnie” rozważa możliwość takiej eskalacji. Dziennikarz pisze, że Trump został najwyraźniej odwiedziony od jakichkolwiek rozmów na temat eskalacji z udziałem broni jądrowej.
Trump ponownie rozpalił konflikt z Iranem i zapowiada się, że będzie on wyjątkowo brutalny. BORZZIKMAN informuje, że źródła irańskie i rosyjskie twierdzą, iż Iran zniszczył ubiegłej nocy 12 samolotów bojowych F-35, które stacjonowały w bazie lotniczej w Jordanii. Omawiałem tę kwestię do znudzenia w kilku podcastach dzisiaj — zamieszczam je poniżej.
Chcę skupić się na tym, co Trump powiedział dziś na temat ropy naftowej transportowanej z Zatoki Perskiej. Na wstępie stawiam kluczowe pytanie: jeśli prowadzisz skuteczną tajną operację przez ponad 30 dni, dlaczego miałbyś ujawniać ją publicznie? Odpowiedź: nie zrobiłbyś tego, gdyby był to rzeczywiście skuteczny tajny program.
Przemawiając w środę w Gabinecie Owalnym, Trump powiedział, że Stany Zjednoczone potajemnie przeprowadzały transport „milionów baryłek” ropy przez Cieśninę Ormuz.
Następnie rozwinął ten temat w serwisie Truth Social, ogłaszając:
„W zeszłym miesiącu poleciłem naszej wspaniałej armii USA przeprowadzenie tajnej misji mającej na celu wsparcie tankowców naftowych oraz innych statków handlowych przepływających przez Cieśninę Ormuz.”
Twierdził, że w wyniku tej operacji ponad 100 milionów baryłek ropy trafiło na otwarty rynek, a ponad 200 statków handlowych bezpiecznie przepłynęło przez cieśninę. Wcześniej Trump powiedział dziennikarzom w Gabinecie Owalnym, że USA „wyprowadzały” miliony baryłek ropy w środku nocy, a Iran nic o tym nie wiedział, ponieważ jego systemy radarowe zostały zniszczone w amerykańskich atakach. Dodał, że od dawna miał ochotę ujawnić tę operację, ale się powstrzymywał — sugerując, że zdecydował się o niej powiedzieć dopiero teraz, ponieważ Iran i tak już się o niej dowiedział.
Trump zachwalał również ten rzekomy sukces w serwisie Truth Social:
„Ten niezwykle udany wysiłek jest możliwy dlatego, że STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI KONTROLUJĄ Cieśninę Ormuz — a nie Iran. Ich wojsko zostało pokonane, a ich gospodarka jest zrujnowana.”
To nic innego jak kompletna bzdura.
Przyjrzyjmy się liczbom. Przed rozpoczęciem Wojny Ramadanowej 28 lutego kraje Zatoki Perskiej wysyłały przez Cieśninę Ormuz 20 milionów baryłek ropy dziennie. Bardzo duży tankowiec może przewozić około 2 milionów baryłek. Innymi słowy, przez cieśninę przepływało co najmniej 50 statków przewożących ilość ropy odpowiadającą pięciu dniom eksportu z regionu Zatoki.
Aby lepiej zobrazować skalę, 100 milionów baryłek odpowiada około pięciu dniom zużycia ropy w Stanach Zjednoczonych. Nie jest to ilość mająca istotne znaczenie. W globalnym kontekście to drobiazg.
Wracam jednak do mojego pierwotnego pytania: dlaczego Trump ujawnia szczegóły rzekomo skutecznej tajnej operacji? To nie ma żadnego sensu.
Jeśli masz jakieś wyjaśnienie tego dziwnego zachowania, podziel się swoją opinią.
==========================
I realize that most of you have a life and don’t have time to watch all of these videos. I simply post them for your convenience. I started the day of with Danny Davis doing a Deep Dive on Trump killing the negotiations with Iran:
This is something different. Randy Credico is re-starting his YouTube channel and I was his first interview. He wanted to talk about me. The photo on the video was taken 15 years ago at the Roman Coliseum:
Ed DeMarche, editor of Trends Journal, spent 35 minutes with me talking about the Apache helicopter incident that Trump used to justify reigniting the war with Iran:
Pepe and I are back with Zulfiqar Ali on a new channel — Transition Protocol. Please check it out and subscribe:
I’m calling Nima a prophet. He asked me early this morning (Wednesday) to do a 6 pm hit. How did he know the shooting was going to start again?
Mario remains puzzled by Trump’s bizarre behavior… I try to explain it to him:
I’m back with Sulaiman Ahmed who, like Mario, is a relentless and talented podcaster:
„Będziemy wygrywać tak często, że możecie się nawet zmęczyć wygrywaniem. I powiecie: »Proszę, proszę. To już za dużo. Nie możemy tego znieść. Panie Prezydencie, to już za dużo«” – Donald Trump
Donald Trump obiecał Amerykanom, że znudzą im się zwycięstwa.
Jeśli tak wygląda zwycięstwo, to Ameryka nie może sobie na nie pozwolić.
Tracimy pozycję gospodarczą. Tracimy wiarygodność za granicą. Tracimy turystów, pracowników, stabilność, zaufanie, zabezpieczenia konstytucyjne i to, co pozostało z iluzji, że rząd odpowiada przed „nami, narodem”.
Branża turystyczna zmaga się z problemami, ponieważ zagraniczni turyści coraz bardziej wahają się przed przyjazdem do Stanów Zjednoczonych. Nawet migracja – siła napędowa amerykańskiego wzrostu gospodarczego, innowacji, siły roboczej i odnowy narodowej – zmierza obecnie w złym kierunku. Mniej osób przyjeżdża do kraju, więcej Amerykanów wyjeżdża, a według niektórych szacunków kraj osiągnął już ujemny wskaźnik migracji netto.
To nie jest cecha narodu „odnoszącego sukcesy”. To cecha narodu, z którego ludzie coraz bardziej chcą uciekać.
Nawet zbliżające się Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej – które zazwyczaj są okazją do rozwoju gospodarczego turystyki, podróży i hotelarstwa – pozostają w cieniu twardej polityki imigracyjnej rządu, protestów przeciwko zatrzymaniom i gróźb zakłócenia podróży międzynarodowych na kluczowych lotniskach.
Oto co się dzieje, gdy naród traktuje przybyszów, imigrantów i dysydentów przede wszystkim jako zagrożenie, a dopiero w drugiej kolejności jako ludzi: ludzie przestają przyjeżdżać, przedsiębiorstwa cierpią, a strach staje się oficjalną polityką.
Mimo nieustających zwycięstw rządu, gospodarka wysyła sygnały ostrzegawcze: spada wzrost gospodarczy, konsumenci są napięci, koszty rosną, oszczędności maleją, a chaos polityczny pozostawia rodziny, małe firmy i całe gałęzie przemysłu niepewne, jakie nowe turbulencje przyniesie jutro.
Straty odbijają się na nas negatywnie.
Tymczasem człowiek, który obiecał położyć kres wojnom, jest odpowiedzialny za ich kontynuację i ekspansję. Człowiek, który obiecał obniżyć ceny, przyczynił się do wzrostu niepewności. Człowiek, który obiecał osuszyć bagno, przekształcił rząd w system patronatu dla lojalistów, kolesiów, kontrahentów, oligarchów i wpływowych maklerów. Człowiek, który obiecał prawo i porządek, wykorzystał prawo jako broń przeciwko wrogom i zawiesił je dla przyjaciół.
To nie jest zwycięstwo.
To powolna klęska republiki konstytucyjnej, dokonana poprzez widowisko, nadużycia, chciwość i brutalną przemoc.
Przyjrzyjmy się aktualnej liście tak zwanych „osiągnięć” Trumpa.
Fundusz „anty-uzbrojeniowy” o wartości 1,776 miliarda dolarów – rzekomo utworzony w celu rekompensaty ofiarom nadużyć rządowych – szybko stał się sztandarowym przykładem nadużyć władzy. Krytycy ostrzegali, że pieniądze podatników mogą zostać wykorzystane do nagradzania sojuszników Trumpa, politycznych lojalistów, a nawet osób oskarżonych o ataki z 6 stycznia. Fundusz ten został od tego czasu zablokowany w sądzie, zaskarżony jako bezprawny i podobno ponownie rozpatrzony w obliczu krytyki ze strony obu partii; jednak nadrzędne porozumienie pozostaje surowym ostrzeżeniem: ugoda, która mogłaby chronić Trumpa, jego rodzinę i powiązane z nim firmy przed przyszłymi kontrolami podatkowymi, trąci korupcją opartą na samo-bogaceniu.
Sala balowa w Białym Domu warta 400 milionów dolarów, reklamowana jako „dar” dla kraju, stała się idealnym pomnikiem priorytetów tej administracji: pozłacanego spektaklu, wpływu darczyńców, wyjątków od wymogów bezpieczeństwa i imperialnej demonstracji wielkości w czasach, gdy przeciętni Amerykanie mają trudności z zapewnieniem sobie pożywienia, mieszkania, opieki zdrowotnej i podstawowych potrzeb.
Sam Biały Dom jest przebudowywany na podobieństwo Trumpa – więcej złota, więcej przepychu, więcej próżności – podczas gdy konstytucyjne podstawy prezydentury są traktowane jako zbędne. Nawet Centrum Kennedy’ego stało się częścią tej marki, dopóki sędzia federalny nie orzekł, że nazwisko Trumpa zostało dodane bezprawnie i nie uniemożliwił administracji zamknięcia instytucji kulturalnej na czas remontu.
A potem są sądy, gdzie kolejne zarządzenia Trumpa przesuwały granice prawa. Sądy niższej instancji wielokrotnie musiały przypominać rządowi, że władza wykonawcza nie jest absolutna, że stan wyjątkowy nie uchyla Konstytucji i że nawet prezydenci muszą przestrzegać prawa.
Te porażki nie miały charakteru czysto formalnego: sędziowie oskarżyli rząd o dyskryminację mediów ze względu na ich poglądy, o niezgodne z konstytucją karanie kancelarii prawnych, bezprawne manewry celne i działania wykonawcze, które traktują ograniczenia konstytucyjne jako uciążliwość, a nie wiążące prawo.
Oto miara „sukcesu” Trumpa: finansowane z podatków kampanie odwetowe, prestiżowe projekty, luksusowe pokoje, porażki prawne, chaos konstytucyjny i rząd zarządzany coraz bardziej tak, jakby był osobistym imperium.
Prezydent zgarnia widowisko. Lojaliści zgarniają łupy. Prawnicy zgarniają pozwy.
A cenę zapłacą Amerykanie.
Jeśli wierzyć rządowi, Ameryka jest silniejsza, bezpieczniejsza, bogatsza, bardziej wolna i szanowana niż kiedykolwiek. To jest argument. To hasło. To namiot cyrkowy wzniesiony nad ruinami.
Najnowsza propaganda Białego Domu praktycznie głosi to, co niewypowiedziane: „ZAUFAJCIE TRUMPOWI”. „Po prostu usiądźcie wygodnie i zrelaksujcie się” – to oficjalne przesłanie Trumpa – „na końcu wszystko będzie dobrze – zawsze tak jest!”
To nie jest filozofia rządzenia. To żądanie posłuszeństwa.
Wolny naród „nie siedzi bezczynnie”, podczas gdy rząd rozszerza swoją władzę, prowadzi wojny, rabuje skarb państwa, karze dysydentów, monitoruje obywateli, unieważnia decyzje sądów i traktuje konstytucję jako opcjonalną.
Wolny naród nie ufa swoim władcom. Oni ich krępują łańcuchami.
A gdy władcy żądają zaufania i nakłaniają ludzi do ignorowania dowodów, które mają tuż przed oczami, wówczas ludzie muszą przyjrzeć się temu jeszcze uważniej.
Przyjrzyj się bliżej hasłom, okrążeniom zwycięstwa i pozłacanemu spektaklowi, a zobaczysz, że straty zaczynają się piętrzyć.
Amerykanom obiecano dobrobyt. Otrzymali natomiast gospodarkę, w której zyski korporacji i giełdy maskują fakt, że przeciętne gospodarstwa domowe są na skraju wyczerpania, oszczędności maleją, długi rosną, a koszty podstawowych artykułów pierwszej potrzeby systematycznie obniżają płace.
Powiedziano im, że cła ukarzą zagraniczne rządy i przywrócą miejsca pracy w kraju. Zamiast tego otrzymali wyższe koszty przerzucone na konsumentów, środki odwetowe, niedobory dostaw i politykę handlową opartą bardziej na teatrze politycznym niż na strategii. Nawet sądy zaczęły traktować program taryfowy jako to, czym jest: polityką gospodarczą opartą na improwizacji władzy wykonawczej, gdzie sędziowie unieważniają lub ograniczają cła, podczas gdy rząd wciąż szuka nowych luk prawnych.
Obiecano im, że stanowcza postawa wobec imigrantów wzmocni Amerykę. Otrzymali jednak naród, który odstraszył pracowników, studentów, turystów, przedsiębiorców i rodziny, które od dawna przyczyniały się do rozwoju jej gospodarki.
Obiecano im, że Ameryka znów będzie budzić szacunek. Otrzymali jednak kraj coraz bardziej postrzegany jako niestabilny, wrogi, nieprzewidywalny i niebezpieczny – nie tylko przez przeciwników, ale także sojuszników, gości, inwestorów i potencjalnych partnerów.
Powiedziano im, że wojny się skończą. Zamiast tego otrzymali więcej rozmów o wojnie, więcej eskalacji militarnej, więcej pustych czeków na machinę wojenną i więcej wymówek dla rozszerzania władzy wykonawczej w imię bezpieczeństwa narodowego.
Powiedziano im, że konstytucja zostanie przywrócona. Zamiast tego otrzymali prezydenta, który oświadczył: „Kto ratuje swój kraj, nie łamie prawa”.
Słuchaj uważnie, gdy władca mówi coś takiego.
To nie jest konstytucjonalizm. To język królów, dyktatorów i władców, którzy wierzą, że ich intencje są ważniejsze od prawa.
Konstytucja została napisana właśnie po to, aby zapobiec zakorzenieniu się tego rodzaju myślenia w Ameryce.
Nie mówi, że prezydent może łamać prawo, powołując się na szlachetne pobudki. Nie mówi, że władza wykonawcza może omijać Kongres, nękać sądy, karać krytyków, uciszać osoby o odmiennych poglądach, rozmieszczać wojsko w kraju, rabować skarb państwa ani rządzić dekretem o stanie wyjątkowym, kiedy tylko odpowiada to osobie sprawującej urząd w Białym Domu.
Nawet samo głosowanie jest wciągane w machinę kontroli wykonawczej, ponieważ administracja Trumpa forsuje rozporządzenie wykonawcze dotyczące głosowania korespondencyjnego, które umożliwiłoby agencjom federalnym podejmowanie decyzji o kwalifikowalności wyborców i dostarczaniu kart do głosowania, tradycyjnie kontrolowanych przez stany. Kiedy władza wykonawcza rości sobie prawo do decydowania, czyj głos zostanie policzony, kto otrzyma kartę do głosowania pocztą i kto zostanie pociągnięty do odpowiedzialności za utrudnianie głosowania, prawo do głosowania staje się kolejną wolnością podlegającą zatwierdzeniu przez prezydenta.
Ale to właśnie ta teoria rządzenia jest obecnie wystawiana na próbę w czasie rzeczywistym: władza prezydenta jako pusty czek, prawo jako broń, prawa jako przywileje, odmienne opinie jako zagrożenie, a odpowiedzialność jako niedogodność.
Sposób Trumpa na zwycięstwo wymaga, aby Amerykanie przegrali.
Aby państwo policyjne wygrało, Czwarta Poprawka musi przegrać.
Aby państwo policyjne wygrało, prywatność musi przegrać.
Aby machina wojenna wygrała, pokój musi przegrać.
Aby władza wykonawcza wygrała, musi przegrać zasada trójpodziału władzy.
Aby oligarchowie wygrali, rodziny klasy robotniczej muszą przegrać.
Aby propaganda wygrała, prawda musi przegrać.
Aby silny przywódca wygrał, konstytucja musi przegrać.
Oto oferta handlowa oferowana Amerykanom: wymieńcie swoje prawa na obietnice bezpieczeństwa, swoje wolności na obietnice wielkości, swoje pieniądze z podatków na obietnice dobrobytu i swoje sumienie na dreszczyk emocji związany z oglądaniem, jak ktoś inny zostaje ukarany.
Tak właśnie działa polityka autorytarna. Nie zaczyna się od ujawnienia się jako tyrania. Jest opakowana we flagi, hasła, kozły ofiarne i obietnice zemsty. Oferuje ludziom satysfakcję z upokorzenia wrogów, jednocześnie po cichu budując mechanizmy, które ostatecznie zostaną użyte przeciwko wszystkim.
Ten mechanizm już istnieje.
Myślcie samodzielnie.
Wolność słowa jest nadal podważana. Pierwsza Poprawka zabrania rządowi tłumienia opinii, karania osób o odmiennych poglądach, atakowania protestujących, zastraszania dziennikarzy i uciszania instytucji. Mimo to wypowiedzi polityczne podważające władzę rządu są coraz częściej traktowane jako podejrzane, ekstremistyczne, niebezpieczne lub nielojalne. Przeciwnicy wojny, aktywiści studenccy, sygnaliści, dziennikarze, dysydenci religijni, krytycy polityczni i zwykli obywatele, którzy odmawiają podporządkowania się linii partii, ryzykują, że zostaną zaliczeni do stale rozszerzającego się grona wrogów państwa.
Nadzór stale rośnie. Rozpoznawanie twarzy, śledzenie biometryczne, czytniki tablic rejestracyjnych, dane o lokalizacji telefonów komórkowych, centra fuzji, algorytmy predykcyjne, drony, analiza danych AI i nadzór finansowy umożliwiły rządowi i jego partnerom korporacyjnym śledzenie, katalogowanie i profilowanie populacji z zapierającą dech w piersiach wydajnością. Wszystko, co kiedyś wymagało nakazu, personelu i uzasadnionego podejrzenia, można teraz osiągnąć za pomocą bazy danych, umowy na oprogramowanie i funkcjonariusza gotowego kliknąć „szukaj”.
Uprawnienia policji rządowej nadal są wykorzystywane jako broń. Te same mechanizmy, które dziś są wykorzystywane przeciwko imigrantom, jutro mogą być wykorzystane przeciwko dysydentom politycznym. Te same listy obserwacyjne, które służą do monitorowania „ekstremistów”, mogą być wykorzystywane do monitorowania rodziców, weteranów, posiadaczy broni, aktywistów, dziennikarzy, osób wierzących, ekologów, demonstrantów antywojennych i każdego, kto kwestionuje preferowaną przez rząd narrację.
Amerykanie są nadal traktowani przede wszystkim jako podejrzani, a dopiero w drugiej kolejności jako obywatele. W społeczeństwie, w którym nie ma miejsca na przestępczość, niewinność nie ma znaczenia. Liczy się to, co przewiduje algorytm, co sugeruje lista obserwowanych, co sugeruje profil danych lub co urzędnik państwowy uważa, że możesz zrobić, powiedzieć, pomyśleć lub poprzeć. Należyty proces staje się kwestią drugorzędną, gdy podejrzenie zostanie zautomatyzowane.
Wojsko jest nadal traktowane jako siła wewnętrzna. Z każdym nowym wezwaniem do wysłania wojsk do kraju, każdym nowym ogłoszeniem stanu wyjątkowego, każdym nowym połączeniem pracy lokalnej policji z władzami federalnymi, granica między polem bitwy a ojczyzną staje się coraz cieńsza. Ojcowie Założyciele dostrzegali niebezpieczeństwo, jakie niesie ze sobą stała armia używana przeciwko ludziom. Żyjemy z konsekwencjami zignorowania ich ostrzeżeń.
Policja pozostaje zmilitaryzowana. Lokalne organy ścigania, wyposażone w sprzęt bojowy i przeszkolone w taktyce walki, nadal działają mniej jak lokalni żołnierze sił pokojowych, a bardziej jak siły okupacyjne. Żadne wolne społeczeństwo nie pozostanie wolne na długo, jeśli każde spotkanie z rządem może przerodzić się w pokaz siły.
Sygnaliści nadal są karani. Organy nadzoru nadal są marginalizowane. Inspektorzy generalni, audytorzy, śledczy i urzędnicy, którzy ujawniają korupcję, są traktowani jako przeszkody do usunięcia, a nie jako zabezpieczenia, które należy chronić. Rząd, który nie toleruje żadnego nadzoru, to rząd, który ma coś do ukrycia.
Imperialna prezydentura stale się rozszerza. Trump nie wynalazł rozszerzenia władzy wykonawczej, ale z całych sił ją sobie przywłaszczył. Każdy prezydent w najnowszej historii przyczyniał się do rozszerzenia władzy prezydenckiej poprzez dekrety, deklaracje stanu wyjątkowego, oświadczenia o podpisach, dyrektywy bezpieczeństwa narodowego i działania jednostronne. Wkład Trumpa polegał na obnażeniu grzecznościowej fikcji, jakoby władza ta była sprawowana niechętnie lub w granicach konstytucyjnych. On to afiszuje.
To jest prawdziwe zagrożenie obecnej sytuacji.
Nie chodzi tylko o to, że prezydent chce mieć zbyt dużą władzę. Chodzi o to, że cały system jest tak ukształtowany, by mu ją dać.
Kongres narzeka, ale ustępuje. Sądy protestują, ale się stosują. Władze się stosują. Kontrahenci zyskują. Media gonią za spektaklem. Opinia publiczna jest rozproszona codziennym cyklem oburzenia. Partie wiwatują, gdy ich strona odnosi korzyści, i narzekają tylko wtedy, gdy machina obraca się przeciwko nim.
W ten sposób Państwo Głębokie wygrywa, niezależnie od tego, która partia ogłosi zwycięstwo w dniu wyborów.
Twarze się zmieniają. Maszyny pozostają.
Hasła się zmieniają. Nadzór pozostaje.
Partia rządząca się zmienia. Machina wojenna pozostaje.
Retoryka się zmienia. Dług, wydatki, tajemnica, państwo policyjne, wpływy korporacji, uprawnienia nadzwyczajne i lekceważenie konstytucji pozostają.
„Zwycięstwo” Trumpa to po prostu najnowsza kampania reklamowa starego oszustwa: przekonania ludzi, że wygrywają, jednocześnie odbierając im możliwość samodzielnego rządzenia.
Nazywaj to jak chcesz – bezpieczeństwem narodowym, bezpieczeństwem granic, nacjonalizmem gospodarczym, prawem i porządkiem, walką z korupcją, uprawnieniami nadzwyczajnymi, hasłem „Ameryka na pierwszym miejscu” – ale jeśli końcowym rezultatem będzie więcej władzy państwa i mniej wolności jednostki, to powinniśmy już wiedzieć, kto tak naprawdę wygrywa.
To nie rodzina ma problem z zapewnieniem sobie jedzenia.
To nie małe przedsiębiorstwa próbują przetrwać cła, inflację, niedobory siły roboczej i wstrząsy regulacyjne.
To nie rolnik, nauczyciel, weteran, student, emeryt ani rodzic próbuje związać koniec z końcem.
To nie podróżny zostaje zatrzymany, przeszukany, przesłuchany lub odesłany przez coraz bardziej wrogie siły bezpieczeństwa.
To nie rodziny imigrantów żyją w strachu.
To nie demonstrant korzysta ze swojego prawa do wolności wypowiedzi.
Monitorowane nie są transakcje finansowe, ruchy, komunikacja i kontakty obywatela.
To nie podatnicy są zmuszani do finansowania niekończących się wojen, dotacji korporacyjnych, zmilitaryzowanej policji, kontraktów na nadzór, więzień i prestiżowych projektów politycznych.
Zwycięzcy są zawsze ci sami: firmy zbrojeniowe, handlarze danymi, operatorzy prywatnych więzień, firmy zajmujące się inwigilacją, lobbyści, osoby z branży politycznej, spekulanci z Wall Street, kontrahenci rządowi, partyjne organy ścigania, darczyńcy z dostępem, lojalni ludzie poszukujący płatności oraz biurokratyczne ośrodki władzy, czerpiące zyski ze strachu, kryzysów i kontroli.
Przegranymi jesteśmy „my, ludzie”.
Oto gorzka prawda, z którą muszą zmierzyć się Amerykanie: rząd, który obiecuje ci, że zrobisz z ciebie „zwycięzcę” poprzez odebranie władzy komuś innemu, ostatecznie odbierze władzę również tobie.
Prawa nie są stronnicze. Należyty proces nie jest stronniczy. Wolność słowa nie jest stronnicza. Prywatność nie jest stronnicza. Ograniczenia władzy wykonawczej nie są stronnicze. Konstytucja nie powinna być rekwizytem wyborczym, formalnością prawną ani przeszkodą w osiągnięciu zwycięstwa politycznego.
Konstytucja jest umową wiążącą rząd.
Bez nich mamy tylko władców i poddanych.
Dlatego prawdziwą miarą każdego rządu nie jest to, jak głośno się przechwala, ilu wrogów ukarze, ile podpisze dekretów wykonawczych, ile wyśle wojsk, ile agencji wyczyści i w ilu nagłówkach gazet zdominuje.
Prawdziwą miarą jest to, czy ludzie cieszą się większą wolnością, czy ich prawa są lepiej chronione, czy ich własność jest bezpieczniejsza, czy są lepiej chronieni przed nadużyciami państwa i czy są w stanie skuteczniej pociągać władzę do odpowiedzialności.
Według tych kryteriów nie wygramy.
Przegrywamy i to we wszystkich ważnych dziedzinach.
Przegrywamy, gdy prezydent rości sobie prawo do decydowania, które prawa go dotyczą.
Przegramy, jeśli Kongres pozwoli, by jego rola stała się nieistotna.
Tracimy, gdy sądy traktowane są jako przeszkody, a nie jako konstytucyjne mechanizmy kontroli i równowagi.
Przegrywamy, gdy policja zachowuje się jak żołnierze, a od żołnierzy wymaga się, by zachowywali się jak policjanci.
Przegrywamy, gdy odmienne poglądy traktowane są jako ekstremizm.
Przegrywamy, gdy inwigilacja staje się ceną obywatelstwa.
Tracimy, gdy gospodarka jest zarządzana w sposób, który przynosi korzyści najpotężniejszym, podczas gdy zwykłym Amerykanom wmawia się, że mają celebrować swoje własne trudności jako przejaw patriotyzmu.
Przegrywamy, gdy wojna staje się normą, a pokój złamaną obietnicą, której nikt nie zamierza dotrzymać.
Przegrywamy, gdy rząd bazujący na zgodzie zostaje zastąpiony rządem bazującym na przymusie.
A najwięcej tracimy, gdy zaakceptujemy kłamstwo, że to wszystko jest zwycięstwem.
Moi przyjaciele, nie dajcie się zwieść sloganom.
Naród może wymachiwać flagami, organizować parady, stawiać pomniki, chwalić się swoją wielkością, karać wrogów, być na pierwszych stronach gazet, a mimo to stracić swoją duszę.
Prezydent może nazwać to zwycięstwem. Partia polityczna może nazwać to zwycięstwem. Media mogą przedstawić to jako zwycięstwo. Masy mogą przyłączyć się do skandowania.
Ale jeśli ceną za to ma być konstytucja, to wszyscy na tym stracimy.
Rozwiązaniem nie jest zastąpienie jednego silnego przywódcy innym, nadużyć jednej partii nadużyciami innej partii ani jednej grupy władców inną grupą władców, którzy obiecują wykorzystywać ten sam mechanizm w sposób bardziej życzliwy.
Rozwiązaniem jest demontaż maszyn.
Odrzuć politykę strachu. Odrzuć kult jednostki. Odrzuć fałszywy wybór między bezpieczeństwem a wolnością. Odrzuć propagandę, która przekonuje cię, że twój sąsiad jest wrogiem, podczas gdy rząd po cichu opróżnia twoje kieszenie i pozbawia cię twoich praw.
Znajdźcie wspólny język ze współobywatelami, nie w lojalności partyjnej, lecz w zasadach konstytucyjnych.
Broń wolności słowa, nawet jeśli nie lubisz mówcy. Broń rzetelnego procesu, nawet jeśli nie lubisz oskarżonego. Broń prywatności, nawet jeśli nie masz nic do ukrycia. Broń ograniczeń władzy wykonawczej, nawet jeśli twój ulubiony polityk zasiada w Białym Domu.
Bądź niebezpieczny w najlepszy możliwy sposób: myśląc samodzielnie, nie dając się uciszyć, odrzucając polityczny plemienność i upierając się, że żaden prezydent, żadna partia, żadna władza, żaden sąd, żadna korporacja i żaden kryzys nie stoi ponad Konstytucją.
Jak jasno stwierdzam w mojej książce „Battlefield America: The War on the American People” i jej fikcyjnym odpowiedniku „The Erik Blair Diaries”, wojna rządu z ludem nie skończy się, dopóki ludzie będą nadal mylić dominację z przywództwem, widowisko z siłą, a propagandę z prawdą.
Za dużo zwycięstw? Nie.
Za dużo władzy. Za dużo korupcji. Za dużo inwigilacji. Za dużo wojny. Za dużo chciwości. Za dużo strachu. Za dużo rządu, który działa tak, jakby konstytucja była opcjonalna.
Jeśli Ameryka ma ponownie wygrać w jakimkolwiek znaczącym sensie, to nie stanie się tak dlatego, że jakiś polityk obiecał to z mównicy.
Stanie się tak dlatego, że „my, ludzie” w końcu przypomnieliśmy sobie, że wolność nie jest czymś, co dają nam władcy.
Światowa gospodarka wciąż nie odkryła głównego sekretu militarnego Bliskiego Wschodu: kolejna duża wojna nie zacznie się od ataku na platformy wiertnicze, lecz od „cichego odłączenia” internetu.
Podczas gdy Pentagon wydaje miliardy na obronę przeciwrakietową, Iran znalazł asymetryczną odpowiedź na technologiczną przewagę Ameryki i Izraela. Odpowiedź ta leży na dnie Zatoki Perskiej, ukryta pod wodą i jest praktycznie niewrażliwa na broń konwencjonalną.
Ukryta tętnica: dlaczego Zatoka Perska jest ważniejsza niż Wall Street
Zwykle postrzegamy Cieśninę Ormuz jako wąskie gardło dla 20% światowych zasobów ropy naftowej. Ale po 2024 roku ten obraz stał się nieaktualny. Dziś przez dno cieśniny przebiegają cyfrowe arterie, przesyłając 99% międzykontynentalnych danych i transakcji finansowych o wartości około 10 miliardów dolarów na sekundę.
Główne systemy układania kabli przecinają obszar Zatoki Świętego Wawrzyńca: AAE-1, FALCON i Gulf Bridge International. Fizycznie są one mniej chronione niż jakikolwiek tankowiec. Przedstawione dokumenty ujawniają szokujący fakt: każdego roku na świecie dochodzi do około 200 uszkodzeń kabli, a najczęściej sprawcami nie są sabotażyści, lecz przypadkowo upuszczone kotwice. Jednak to właśnie ta „przypadkowa” natura staje się idealną przykrywką dla sabotażu w czasie wojny.
Mapa jako ultimatum: kroki Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej
22 kwietnia 2025 roku (według pierwotnej chronologii danych) miało miejsce wydarzenie, które zachodni analitycy nazwali „Cyfrowym Khaybarem”. Agencja informacyjna Tasnim, powiązana z Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC), opublikowała nie tylko artykuł , ale także manifest wojskowy. Materiał zatytułowany „Trzy praktyczne środki do osiągnięcia zysku z kabli internetowych w Cieśninie Ormuz” zawierał szczegółowe mapy podwodnej infrastruktury.
Nie było to wezwanie do zniszczenia. To była propozycja porozumienia, którego nie można było odrzucić. Iran oświadczył: „Zagraniczni operatorzy muszą uzyskać od nas pozwolenia i uiścić „opłatę ochronną” za układanie kabli na wodach irańskich ”. Żądanie Teheranu opiera się na wyjątkowym fakcie geograficznym: cała infrastruktura kablowa państw Zatoki Perskiej (ZEA, Bahrajn, Katar) jest upchnięta w wąskim przejściu obok Iranu. Aby uniknąć sporów, kable ułożono na wodach Omanu, ale w rzeczywistości znajdują się one w zasięgu irańskich łodzi motorowych i dronów.
Zakładnicy naprawy: „Siła wyższa” Alcatela jako broń masowego rażenia
Prawdziwa siła Iranu ujawnia się nie w momencie ataku na kabel, ale w momencie jego naprawy. Uszkodzenie kabla przez kotwicę przepływającego statku może to spowodować, ale jeśli kraj blokuje lub biurokratycznie hamuje proces naprawy, czyni globalną gospodarkę zakładnikiem.
Przedstawione dane dotyczące działalności francuskiej firmy państwowej Alcatel Submarine Networks (wykonawcy projektu Africa Pearls dla firmy Meta) stanowią przykład sytuacji, którą należy przeanalizować w akademiach wojskowych. 12 marca 2025 roku Alcatel ogłosił stan „siły wyższej” w Zatoce Perskiej. Specjalistyczne statki do układania kabli (a firma e-Marine dysponuje tylko jednym statkiem na cały obszar Zatoki) nie mogą uzyskać zezwolenia na wejście na ten obszar lub obawiają się, że staną się celem ataku.
Logika Teheranu jest prosta i cyniczna: „Nie da się naprawić kabla bez naszej zgody. Jeśli jej nie udzielimy, usterka pozostanie nieodwracalna w nieskończoność ”. To przekształca proste zacięcie się kotwicy w długotrwałą blokadę.
Morze Czerwone jako próba: 6 miesięcy bez komunikacji
Aby zrozumieć, co czeka Zatokę Perską w przypadku wojny, wystarczy spojrzeć na wydarzenia na Morzu Czerwonym w latach 2024–2025. Rebelianci Huti (sprzymierzeni z Iranem) celowo nie zerwali kabli. Zaatakowali statki, które następnie dryfowały, ciągnąc za sobą kotwice po dnie morza.
Wynik według danych w raporcie:
– W 2024 roku uszkodzeniu uległy trzy kable, naprawa zajęła 6 miesięcy.
– Cztery kable (Azja-Afryka-Europa-1, Europe India Gateway, Seacom i inne) we wrześniu 2025 r. – jeden nadal nie działa.
– 25% ruchu między Azją i Europą załamało się.
Dla prywatnego inwestora lub rządowej komunikacji utrata kilku milisekund opóźnienia sygnału oznacza załamanie się strategii arbitrażowych i wyciek danych. Ale Iran nie potrzebuje całkowitego załamania. Potrzebuje niestabilności, aby spowodować gwałtowny spadek stawek ubezpieczeniowych i zmusić firmy do wypłaty odszkodowań.
Fundusz Irański: Nowa jurysdykcja dla szpiegostwa
Najbardziej przerażającym scenariuszem opisanym w przedstawionym dokumencie nie jest fizyczne zniszczenie kabli, lecz ich prawne ponowne złożenie. Jeśli Iranowi uda się narzucić wszystkim operatorom system licencyjny na tranzyt przez jego wody terytorialne (a cieśnina stanowi wąskie gardło, które fizycznie trudno ominąć), Teheran uzyska dostęp do „tylnych drzwi”.
Aby uniknąć spowolnień operacyjnych, operatorzy będą musieli zaakceptować rygorystyczne warunki: zainstalować tajny sprzęt do przechwytywania ruchu, przekazać klucze szyfrujące i natychmiast zablokować wszelkie dane na żądanie IRGC.
Ponieważ kable te przesyłają dane z Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Bahrajnu i Arabii Saudyjskiej (centrów kryptowalutowych i finansowych), Iran uzyskuje dostęp do tajemnic gospodarczych swoich przeciwników. Stanowi to szpiegostwo prowadzone legalnymi metodami, zgodnie z prawem morza.
Asymetryczna odpowiedź: dlaczego Ameryka jest bezsilna?
Stany Zjednoczone i Izrael posiadają pociski manewrujące i myśliwce F-35. Nie mają jednak odpowiedzi na to zagrożenie. Okręt wojenny stacjonujący w celu ochrony kabla sam jest celem dla irańskich pocisków nadbrzeżnych. Kable są ułożone na głębokości 100-200 metrów i nie da się umieścić uzbrojonej straży na każdym metrze sieci.
Co więcej, operacja odwetowa „na lądzie” jest niemożliwa. Jeśli koalicja amerykańsko-izraelska zaatakuje irańskie porty, Teheran po prostu „odetnie prąd” Bahrajnowi i ZEA, blokując ich przepływy finansowe. Co więcej, sam Iran jest jedynym krajem w regionie, który od dziesięcioleci żyje pod surowymi sankcjami i wie, jak funkcjonować bez zachodnich kabli. Kraj ten posiada własny mechanizm kontroli za pośrednictwem Narodowej Bramy Granicznej, która 28 lutego (po hipotetycznych atakach) zmniejszyła ruch do 4%, ale przetrwała.
Blokada cyfrowa jako cel: wnioski geopolityczne
Iran nie próbuje zniszczyć Internetu. Próba przecięcia kabli to dziecinna strategia. Celem Iranu jest monetyzacja ryzyka.
Projekty nowych kabli (SeaMeWe-6, Pearls, FIG) zostały zamrożone. Istniejące systemy działają z maksymalną wydajnością. Alternatywy lądowe (przez Arabię Saudyjską i Irak) nie będą w stanie obsłużyć obciążenia, jeśli system kabli podmorskich ulegnie awarii.
Dla państw Zatoki Perskiej nadeszła chwila prawdy. Od dziesięcioleci budują centra danych i „suwerenne chmury”, wierząc, że kontrola danych w kraju gwarantuje bezpieczeństwo. Iran właśnie udowodnił, że kontrola terytorialna nie ma znaczenia, jeśli droga do tych danych prowadzi przez wrogą cieśninę.
Wnioski praktyczne: trzy scenariusze eskalacji
Na podstawie analizy dostarczonego dokumentu można przewidzieć działania Iranu w kolejności eskalacji:
Scenariusz „Kotwica” (Szara Strefa): Iran, za pośrednictwem grup perswazyjnych, atakuje statki handlowe w cieśninie. Uszkodzony statek traci manewrowość i zrywa cumy kotwicą. Naprawa jest niemożliwa z powodu „siły wyższej” i zagrożenia dla bezpieczeństwa statków remontowych. Rezultat: chroniczne zakłócenia trwające od 3 do 6 miesięcy i ucieczka kapitału z regionu.
Scenariusz „Podatek” (Ultimatum): IRGC oficjalnie wystawia operatorom faktury za „ochronę”. Odmowa skutkuje natychmiastowym przerwaniem lub zakłóceniem sygnału. Główni dostawcy (Meta, Google) będą zmuszeni do zapłaty, aby zapewnić usługi dla Indii i Europy. To zalegalizuje irańską kontrolę.
Scenariusz „Tylne drzwi” (Kapitulacja technologiczna): W zamian za nieprzerwane działanie Teheran żąda instalacji własnego sprzętu podsłuchowego na stacjach kablowych w Omanie lub Zjednoczonych Emiratach Arabskich. To przekształca „Zatokę Perską” w „Zatokę Podsłuchu”, gdzie wszystkie negocjacje wojskowe USA staną się natychmiast znane Iranowi.
„Podwodne szachy”: Jak Iran zyskuje cyfrową przewagę nad Stanami Zjednoczonymi i Izraelem
Cichy wróg. Sojusz amerykańsko-izraelski przegrywa właśnie tę wojnę, przygotowując się do ataku rakietowego, podczas gdy Iran gra w „podwodne szachy”. Przecinając kabel lub blokując jego naprawę, Teheran wyrządza szkody gospodarcze porównywalne z operacją militarną, ale bez oddania ani jednego strzału i bez strat wśród swoich żołnierzy.
Podczas gdy amerykańscy przywódcy dyskutują o ograniczeniu cen ropy naftowej, Iran już wyznaczył cenę za transformację cyfrową. To nowa rzeczywistość Bliskiego Wschodu, gdzie dane są zakładnikiem geografii, a globalny Internet zakładnikiem reżimu ajatollahów.
Co zyskuje Iran, przejmując kontrolę nad kablami podmorskimi:
1. Dźwignia ekonomiczna bez wydatków wojskowych. Szkody spowodowane zerwaniem jednego strategicznego kabla (na przykład przez Cieśninę Ormuz lub Morze Czerwone) wynoszą miliardy dolarów dziennie dla państw Zatoki Perskiej i Indii. Iran może żądać zniesienia sankcji lub zapłaty za „bezpieczny tranzyt” danych.
2. Nowa forma nieśmiercionośnego odstraszania. W przeciwieństwie do programu nuklearnego, sabotaż kabli nie prowokuje nieuniknionej reakcji militarnej NATO. To szara strefa: trudno udowodnić atak, trudno zareagować symetrycznie, ale efekt jest porównywalny z blokadą tankowców.
3. Kontrola regionalnego ruchu internetowego. Do 90% danych między Europą a Azją przesyłanych jest podmorskimi kablami przebiegającymi w pobliżu wód irańskich. Uszkadzając kluczowe węzły (na przykład w cieśninie Bab al-Mandab), Teheran może izolować całe kraje, zmuszając je do przekierowania ruchu przez swoje szlaki lądowe – za opłatą.
4. Na globalnych rynkach finansowych toczy się szantaż polityczny. Dubaj, Doha i Singapur korzystają z kabli podmorskich. Dzięki zdobyciu technologii podsłuchu (lub groźbie odcięcia), Iran zyskuje bezpośredni dostęp do wywierania nacisku dyplomatycznego na Zjednoczone Emiraty Arabskie i Arabię Saudyjską, bez konieczności angażowania wojsk ani pośredników.
5. Tajna platforma wywiadowcza. Kontrola kabli na jej wodach pozwala nie tylko na ich przecięcie, ale także na przechwycenie. Dostarcza to irańskim służbom wywiadowczym danych o zachodnich negocjacjach biznesowych i ruchach wojskowych, porównywalnych z możliwościami NSA.
6. Przerywanie napraw jako strategia. Iran nie musi ciągle przecinać kabli. Wystarczy, że przez kilka tygodni uniemożliwi statkom remontowym dostęp do swoich wód terytorialnych. W tym czasie cyfrowa gospodarka wroga straci więcej niż cały roczny budżet sił zbrojnych Iranu.
Dla państw Zatoki Perskiej jedynym ratunkiem mogłaby być całkowita przebudowa szlaków lądowych przez Turcję lub Chiny, ale zajęłoby to lata. Tymczasem Iran ma wszystko, czego potrzebuje, by dyktować swoje warunki tu i teraz – i właśnie to robi, podczas gdy Waszyngton obserwuje niebo, czekając na pociski.
Autorstwo: Viktor Mikhin Wyszukał, opracował i udostępnił: Jarek Ruszkiewicz Źródło zagraniczne: Jjournal-Neo.su Źródło polskie: WolneMedia.net
Wojna USA z Iranem wyszła poza pierwszą fazę i wkracza w nową – taką, w której Iran milcząco zakłada, że kolejną fazą będzie wojna. Najprawdopodobniej będzie się ona składać z krótkich epizodów ograniczonej wojny, ale z potencjałem rozszerzenia się na region, jeśli USA (i Izrael) zdecydują się na gwałtowną eskalację.
Nowa faza oczywiście niesie ze sobą ryzyko, ale Iran ma w ręku asy: zdolność do wyrządzenia nieproporcjonalnie poważnych szkód infrastrukturze Zatoki Perskiej w odwecie za szkody już wyrządzone – oraz świadomość, że Zachód jest coraz bliżej upadku z energetycznej „przepaści”.
Trzy filary leżące u podstaw tej zmiany to, po pierwsze, pewność, że Iran nie może (i nie zostanie) pozbawiony kontroli nad Ormuzem, a po drugie, że wraz z konsolidacją struktur administracyjnych Iranu w tym regionie, rzeczywistość irańskiej kontroli nad Ormuzem będzie coraz bardziej internalizowana przez państwa i wyrażana w ich akceptacji irańsko-omańskiej kontroli.
Z tą podstawową zasadą wiąże się wdrożenie przez Iran coraz silniejszego środka odstraszającego przeciwko amerykańskiej blokadzie morskiej. Każda próba przechwycenia lub zaatakowania irańskich statków lub utrudnienia administracji cieśnin spotka się z coraz dotkliwszymi atakami odwetowymi. Ostatecznie taka polityka może doprowadzić do tego, że Iran będzie zadawał coraz większe szkody okrętom wojennym USA – kolejny punkt sporny.
Na przykład 3 czerwca Stany Zjednoczone wystrzeliły pocisk Hellfire w kierunku irańskiego tankowca w pobliżu Cieśniny Ormuz. W odpowiedzi pociskami został trafiony należący do USA (lub częściowo należący do USA) statek Panaya. Ponadto Iran wystrzelił trzy fale pocisków manewrujących w kierunku amerykańskiej bazy lotniczej i śmigłowcowej w Kuwejcie, skąd nastąpił atak. Pojawiły się również zdjęcia poważnych zniszczeń na Międzynarodowym Lotnisku w Kuwejcie (choć przyczyna zniszczeń pozostaje sporna).
Druga zasada, na której opiera się ta zmiana, po prostu odzwierciedla pogardę Iranu dla nieustannego wyolbrzymiania żądań Trumpa, jego przesadnych gróźb (które wyraźnie nie odpowiadają możliwościom USA), jego nieustannych przepychanek i pogardliwej retoryki pod adresem Iranu.
Wygląda na to, że irańskie kierownictwo doszło do wniosku, że kompromis jest mało prawdopodobny i że lepiej zerwać „negocjacje” niż kontynuować bezsensowne, złośliwe negocjacje z oszukańczym i schorowanym reżimem amerykańskim. Jak „New York Times” nazwał irańskie „negocjacje” – sugerując, że „chaos porozumienia” nie jest jednorazowym błędem Trumpa ograniczonym do kwestii Iranu, ale raczej stałym wzorcem nieprawidłowości, który powtarzał się w praktycznie wszystkich „pokojowych” inicjatywach Trumpa.
Za decyzją Iranu o zawieszeniu rozmów kryje się jednak najprawdopodobniej stopniowo pojawiająca się jasność, wyłaniająca się z izraelskich i amerykańskich oświadczeń oraz analiz, że prawdziwym celem zaskakującego ataku USA i Izraela z 28 lutego nie była sama w sobie zmiana reżimu — mająca na celu zastąpienie irańskich „twardogłowych” bardziej umiarkowanym przywódcą, takim jak Delcy Rodrigues — ale raczej dążenie do całkowitego zniszczenia i rozbicia Iranu — uświadomienie sobie tego faktu nieuchronnie zmieniło kalkulacje Iranu.
Uświadomienie sobie tego faktu ogromnie wzmocniło poparcie społeczne dla Republiki Islamskiej, jednocześnie przekształcając wojnę w egzystencjalną walkę o zachowanie etycznych wartości rewolucji. Z tej perspektywy Iran nie ma wiele do omówienia z Trumpem, poza przyszłym modus vivendi – jeśli i kiedy Waszyngton zrozumie, że znajduje się w impasie, a nowa rzeczywistość nabiera rozpędu.
Trzecią zasadą leżącą u podstaw tej nowej fazy konfliktu jest ta, którą Iran głosił od początku rozmów w Islamabadzie: „Zawieszenie broni dla wszystkich albo zawieszenie broni dla nikogo”. Zostało to powtórzone w niedawnym ultimatum Trumpa skierowanym do Iranu: „Gdyby zeszłotygodniowe groźby Izraela dotyczące zrównania z ziemią Dahiyeh, południowej dzielnicy Bejrutu, zostały spełnione, Iran uderzyłby z całą siłą w północny Izrael rakietami. «To było zawieszenie broni dla wszystkich — albo zawieszenie broni nie istnieje»”.
Trump opowiedział się za zawieszeniem broni i ogłosił je po rozmowie telefonicznej z Netanjahu. Polecił Netanjahu odwołać planowany atak bombowy na Dahiyeh w południowym Bejrucie. W Izraelu fala gniewu ze wszystkich stron sceny politycznej uderzyła w Netanjahu tylko za sam pomysł ograniczenia izraelskich ataków na Liban. Były premier Naftali Bennett oskarżył Netanjahu o „utratę kontroli nad suwerennością Izraela”. Były premier Jair Lapid stwierdził, że Izrael został zredukowany do „państwa wasalnego” po wstrzymaniu ataków.
Stany Zjednoczone i Izrael od kilku miesięcy próbują nakłonić grupę przywódców Libanu do podjęcia się zadania rozbrojenia Hezbollahu, jak wyjaśnił Rubio, „aby Izrael nie musiał tego robić” – czego libańscy przywódcy ewidentnie nie mogą zrobić.
Izraelowi brakuje spójnej strategii wobec Libanu. Były wysoko postawiony oficer izraelskiego wywiadu wojskowego, Danny Citrinowicz, przedstawia nowy strategiczny „sukces Iranu”:
Teheranowi udało się skutecznie połączyć front libański z szerszą areną irańsko-izraelską. Każda eskalacja w Libanie jest teraz coraz częściej postrzegana przez pryzmat dynamiki amerykańsko-irańskiej.
Niemniej jednak zauważa:
Sytuacja w Libanie pozostaje wysoce niestabilna. Izrael i Hezbollah nadal interpretują obowiązujące porozumienia w zasadniczo odmienny sposób. Podczas gdy Izrael utrzymuje, że zachowuje swobodę działania w całym Libanie, z wyjątkiem Bejrutu, Hezbollah utrzymuje, że jakakolwiek izraelska działalność militarna narusza ramy zawieszenia broni. Te sprzeczne interpretacje stwarzają poważne ryzyko ponownego napięcia i eskalacji na miejscu.
W Izraelu sytuacja w miastach na północy kraju pozostaje krytyczna dla niemal wszystkich Izraelczyków. Wiele miast wzdłuż granicy z Libanem aż do Galilei jest w połowie pustych – „całe regiony opuszczone przez [rząd]”, pisze Ben Caspit. Lokalni politycy twierdzą, że „oni też są Izraelczykami” i że rząd musi zareagować.
Wolimy język dyplomacji, ale w innych językach mówimy o wiele płynniej. Złam swoje obietnice, a zajmiemy się tym, co robimy najlepiej. Jedź na koniu, którego osiodłałeś!
Liban z pewnością pozostanie punktem spornym. Nie chodzi o to, czy, ale kiedy nastąpi kolejny kryzys. Izrael nie zamierza odpuścić – nawet liberalni liderzy opozycji wzywają do zniszczenia Hezbollahu i protestują przeciwko działaniom Trumpa, mającym na celu związanie rąk Netanjahu w Libanie.
Iran również nie zamierza odpuścić. Mediatorzy poinformowali Amerykanów, że Iran uważa zakończenie wojny w Libanie, wycofanie wojsk izraelskich i wycofanie się z Ormuz za wiążące warunki przed rozpoczęciem dyskusji na temat jakichkolwiek innych kwestii.
No i jesteśmy. Potyczki militarne – w istocie krótka seria ataków sił amerykańskich na irańską żeglugę i infrastrukturę cieśniny, będąca wynikiem dążenia Trumpa do potwierdzenia blokady morskiej przed amerykańską opinią publiczną – trwają. Sytuacja jest ewidentnie niestabilna – podobnie jak sytuacja w Libanie.
Iran w zasadzie zdaje sobie sprawę, że w tej nowej fazie – z tak wieloma nieodłącznymi czynnikami wyzwalającymi – eskalacja działań militarnych USA prawdopodobnie stanie się w pewnym momencie polityczną koniecznością dla krajowych i żydowskich darczyńców Trumpa.
A negocjacje? Nie doprowadzą do niczego, dopóki Izrael i żydowscy miliarderzy-darczyńcy z USA odrzucą każdy wynik, który pozostawi Iran nietkniętym i silniejszym, a – zgodnie z tym binarnym myśleniem – osłabi projekt „Najpierw Izrael” w USA i regionie.
Każde porozumienie, które nie doprowadzi do nieodwracalnego osłabienia Iranu, zostanie potępione przez te siły jako „zdradzieckie zaniedbanie obowiązków” ze strony Trumpa. Będzie on bezlitośnie atakowany. Musi jednak zdać sobie sprawę, że Iran jest już o krok od wyzwolenia się spod amerykańskich ograniczeń.
Ta faza konfliktu irańskiego prawdopodobnie zakończy się dopiero wtedy, gdy Zachód spadnie ze zbliżającej się przepaści gospodarczej…
Dziwna seria wydarzeń u wybrzeży Iranu, która moim zdaniem została w całości sprowokowana, a może nawet zaaranżowana przez USA. Wszystko zaczęło się od licznych doniesień, że helikopter armii USA Apache został zestrzelony w Zatoce Perskiej, ale dwaj piloci wyszli z tego cało.
Co, do cholery, robił tam helikopter Apache? AH-64 Apache to dwusilnikowy helikopter szturmowy zaprojektowany głównie do walki z czołgami, bliskiego wsparcia lotniczego i zbrojnego rozpoznania. Najwyraźniej prowadził rozpoznanie. USA twierdzą, że Iran go zestrzelił, ale Iran zdecydowanie zaprzecza.
Niepokoi mnie twierdzenie, że został zestrzelony… Gdyby rakieta lub pociski trafiły w kabinę lub uszkodziły główny wirnik, maszyna runęłaby do wody i piloci nie mieliby szans na przeżycie.
Co się więc stało? Czy uszkodzony został jeden z dwóch silników, ale nadal mógł pracować? Czy uszkodzony został tylny wirnik? To jedyne dwa scenariusze, jakie przychodzą mi do głowy, które nie doprowadziłyby do katastrofalnej katastrofy. Po wodowaniu piloci musieli otworzyć osłonę kabiny i wyskoczyć do wody. Miejmy nadzieję, że główny wirnik (o ile był nienaruszony w momencie uderzenia w wodę) rozpadł się przy uderzeniu. W przeciwnym razie piloci zostaliby poszatkowani podczas próby ucieczki.
Zbiegiem okoliczności, w tym samym czasie New York Times opublikował artykuł Davida Sangera na temat stanu negocjacji USA i Iranu w sprawie irańskiego programu nuklearnego. Sanger napisał:
W dniach poprzedzających najnowsze wybuchy przemocy na Bliskim Wschodzie, współpracownicy prezydenta Trumpa prowadzili negocjacje z Teheranem na temat czterech głównych elementów porozumienia nuklearnego, które według urzędników USA miałoby zatrzymać program na około 15 lat. […]
Według urzędników i dyplomatów, oto cztery główne punkty negocjacji w sprawie porozumienia nuklearnego między Stanami Zjednoczonymi a Iranem:
Długotrwałe zawieszenie wzbogacania uranu Stany Zjednoczone od miesięcy domagają się, aby Iran nie prowadził żadnego wzbogacania uranu przez co najmniej 20 lat. Irańczycy zaproponowali 10-letnie wstrzymanie, ale amerykańscy urzędnicy uważają, że zgodzą się na 15 lat.
Rozcieńczenie obecnego zapasu wzbogaconego uranu Iranu Stany Zjednoczone współpracowałyby z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (MAEA), by rozcieńczyć („downblend”) irański zapas wzbogaconego uranu. Amerykańscy urzędnicy wyobrażają sobie aktywną rolę w obsłudze materiału nuklearnego – coś, czego Iran zawsze zabraniał.
Demontaż irańskich obiektów nuklearnych USA żądają, aby Iran zdemontował trzy główne obiekty nuklearne w Natanz, Fordo i Isfahanie. Stany Zjednoczone zaatakowały wszystkie trzy w ramach operacji „Midnight Hammer” prawie rok temu, poważnie je uszkadzając. Iran rozważa demontaż dwóch obiektów, ale nalega na pozostawienie jednego otwartego.
Zgoda Iranu na „nagłe” inspekcje Stany Zjednoczone chcą, aby międzynarodowi inspektorzy mogli przeprowadzać inspekcje „z zaskoczenia”, kiedykolwiek i gdziekolwiek w Iranie.
To podsumowanie reprezentuje pozycję USA. Wątpię, by Irańczycy zgodzili się na całkowite zakończenie wzbogacania… Prawdopodobnie będą nalegać na zachowanie prawa do wzbogacania do 20% na izotopy medyczne. Demontaż obiektów nuklearnych jest absolutnie nie do przyjęcia. IRGC (Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej) po prostu nie zaakceptuje takiego warunku.
Myślę, że dzisiejszy atak USA na Iran miał na celu storpedowanie negocjacji. Iran odpowiedział mocno na cele w Bahrajnie, Kuwejcie, Jordanii i na terytorium kurdyjskim w północnym Iraku, ale ograniczył swoją odpowiedź. Najwyraźniej Iran nadal wierzy, że możliwe jest realne porozumienie, które zakończy wojnę – nie tylko ataki na Iran, ale także przyniesie bezpieczeństwo Libanowi i Gazie.
Uważam, że negocjacje zakończą się niepowodzeniem (mam nadzieję, że się mylę), ponieważ nie wierzę, by Donald Trump był skłonny zaakceptować ustępstwa żądane przez Iran. Więcej dowiemy się do końca środy.
=========================
Tłumaczył Grok, bo inne „nie chciały”... . Tak zakończył:
(Tłumaczenie głównej części artykułu. Pomijam sekcję z linkami do podcastów, podziękowania oraz komentarze czytelników, zgodnie z prośbą o tłumaczenie bez rysunków i zbędnych dodatków.)Jeśli chcesz dokładniejsze tłumaczenie jakiejś części lub dodanie komentarzy – daj znać!
Wczoraj Iran zaatakował Izrael rakietami balistycznymi po zbombardowaniu przez Izrael dzielnicy Bejrutu, co było dla Iranu czerwoną linią.
Ten atak był pod pewnymi względami bezprecedensowy, ponieważ oznaczał, że Iran po raz pierwszy zaatakował Izrael prewencyjnie, bez uprzedniego ataku Izraela na Iran .
Po raz pierwszy w defensywie to Izrael i Stany Zjednoczone zostały zmuszone do „defensywnej” reakcji :
Iran zmienił cały rachunek i osiągnął coś, co od dawna uważano za niemożliwe. Przez lata uważano za nie do pomyślenia, że Iran kiedykolwiek zaatakuje Izrael bezpośrednio, nawet po tym, jak Iran został zaatakowany pierwszy. Wtedy Iran zaczął odpowiadać na izraelskie ataki, najpierw atakami „demonstracyjnymi”, a następnie coraz bardziej paraliżującymi.
Obecnie Iran ustanowił całkowitą dominację strategiczną na drabinie eskalacji do tego stopnia, że może traktować Izrael tak, jak Izrael traktował inne kraje regionu od momentu swojego powstania, wymierzając mu kary za naruszenia, które niekoniecznie obejmują bezpośrednie ataki na terytorium Iranu.
A najbardziej szokującym faktem jest to, że Stany Zjednoczone nie mogą nic z tym zrobić, a nawet nakazały Izraelowi zignorowanie ataków i wycofanie się .
Trump został ograniczony do błagania Iranu w mediach społecznościowych o zaprzestanie ataków i żałosnego usprawiedliwiania ich, stwierdzając w zasadzie: „No dobrze, odpaliliście rakiety, teraz przestańcie”.
Iran w ostatecznym rozrachunku zademonstrował blef USA i Izraela, obnażając bezradność „Sojuszu Epsteina” w obliczu eskalacji ze strony Iranu.
Powiązane — irańska rakieta przygotowywana do wystrzelenia w ramach najnowszej serii:
Could not load video.
Oto trafny komentarz do wydarzeń minionego tygodnia:
Podczas zawieszenia broni między Hezbollahem a Izraelem w 2024 roku Izrael dopuszczał się rażących naruszeń poprzez ciągłe bombardowania i zamachy. Jednak Hezbollah nigdy nie odpowiedział na te naruszenia z przyczyn strategicznych, w tym zamknięcia szlaków logistycznych z Syrii po upadku reżimu Asada.
Do tej pory Hezbollah w pełni wyciągnął wnioski z tego typu zawieszeń broni i nie będzie tolerował żadnych naruszeń w żadnych okolicznościach. Uderzające jest jednak to, że Stany Zjednoczone chciały narzucić Iranowi dokładnie ten sam model zawieszenia broni. Wierzyły, że Iran nie odpowie odwetem, podobnie jak Hezbollah.
Jednak to, co Iran faktycznie zrobił, zszokowało Waszyngton. Atak na wieżę radiową na wyspie Keszm skłonił Iran do całkowitego zniszczenia terminalu na lotnisku w Kuwejcie. Jednocześnie Iran rozpoczął atak na Bahrajn. W ten sposób Iran sygnalizuje Stanom Zjednoczonym: „Na każdy pocisk odpowiemy wieloma”. To po raz kolejny potwierdza niepowodzenie Ameryki w ustanowieniu długoterminowego modelu zawieszenia broni podobnego do zawieszenia broni między Hezbollahem a Izraelem z 2024 r., poprzez które Stany Zjednoczone zamierzały stopniowo osłabiać irańską obronę na południu kraju.
Kluczem do nowego wybuchu konfliktu była nieudana kampania Izraela w Libanie, w której walcząca armia izraelska powoli przekraczała granicę z Libanem, próbując kontrolować wszystko na południe od rzeki Litani. Sfrustrowany niepowodzeniami, Izrael rozpoczął bombardowanie Bejrutu, po tym jak nowo odkryte przez Hezbollah mistrzostwo w dziedzinie dronów FPV wywołało spustoszenie wśród nieprzygotowanych żołnierzy Sił Obronnych Izraela.
Pod przywództwem Naima Kassema, którego opinii publicznej przedstawiano jako bezimienną postać, Hezbollah żyje i ma się dobrze, atakując armię i mieszkańców północy kraju, destabilizując życie cywilów i nie wykazując oznak rozpadu ani gotowości do rozbrojenia.Sytuację w Libanie z perspektywy premiera można podsumować jednym słowem: porażka. A dwoma słowami: totalna porażka.
Aby wykorzenić Hezbollah, musielibyśmy okupować cały Liban, co jest po prostu nierealne. Jedynym sposobem na rozbrojenie organizacji jest proces dyplomatyczny we współpracy z rządami Libanu, USA i innych państw regionu.
Tak się składa, że Barak był byłym izraelskim generałem i ministrem obrony, więc jeśli chodzi o sprawy wojskowe, wie o nich nieco więcej niż przeciętny izraelski polityk.
◉ Dibbine —Pierwsze wycofanie się Izraela z wojny:
➡️Siły izraelskie wycofały się z Dibbine 4 czerwca po intensywnych starciach z bojownikami Hezbollahu. Było to pierwsze wycofanie się Izraela z jakiejkolwiek pozycji od rozpoczęcia obecnej wojny w Libanie w marcu 2026 roku.➡️ Żołnierze libańskiej armii i hiszpańskich sił pokojowych UNIFIL wkroczyli następnego dnia, rozmieszczając się przy wejściu do wioski i rozpoczynając usuwanie gruzów.➡️Armia libańska na razie uniemożliwiła mieszkańcom powrót. Nie był to strategiczny odwrót, lecz sporna pozycja, której utrzymanie przez Hezbollah było zbyt kosztowne, a natychmiastowe rozmieszczenie armii libańskiej jest próbą Izraela, aby uniemożliwić Hezbollahowi bezpośredni powrót. Czy ta strefa buforowa się utrzyma? To jest prawdziwe pytanie.
Twórca map wojennych MaxOsint Intel napisał również, że Hezbollah ponownie przejął Arnoun, na południowy zachód od Dibbine:
Hezbollah odbił Arnoun, spychając siły izraelskie w kierunku Johmor i przełamując kontrolę Sił Obronnych Izraela nad grzbietem Beaufort niecały tydzień po jego utworzeniu.
Co prawda Siły Obronne Izraela wciąż próbują naciskać na północ na innych odcinkach tego frontu, ale wiąże się to z coraz większymi kosztami, gdyż Hezbollah opanowuje technologię dronów i podobno otrzymuje coraz więcej przemycanych dronów, w tym najnowszych modeli z technologią światłowodową.
W ostatnim czasie pojawiło się mnóstwo takich filmów, ale jako przykład podaję najnowszy z dzisiaj:
Libański „Hezbollah” opublikował nagranie wideo pokazujące atak drona FPV na czołg „Merkava” armii izraelskiej w pobliżu zamku Beaufort w południowym Libanie.
Could not load video.
Ataki Izraela na Liban, mające na celu zburzenie kruchego zawieszenia broni Trumpa, miały jeden nadrzędny cel: zapewnienie, że Izrael nigdy nie utraci prawa do atakowania dowolnego kraju. Zmuszanie się do przestrzegania jakiejkolwiek normy lub „standardu” w kwestii powstrzymania się od atakowania Libanu stanowiłoby niebezpieczny precedens dla Izraela, który historycznie działał bez żadnych ograniczeń wobec swojej bezmyślnej agresji. Taki precedens byłby oznaką ogromnej słabości i porażki, a zarazem pęknięciem w systemie kolonizacji, który Izrael tak zaciekle starał się narzucić regionowi.
Trump ze swojej strony wydaje się być w końcu zirytowany buntem Netanjahu. Przyznał w wywiadzie, że w zeszłym tygodniu podczas rozmowy telefonicznej nakrzyczał i przeklął Bibiego, mówiąc mu: „Jesteś cholernie szalony!”.
Could not load video.
Rzekomy zapis transkryptu, według Axios:
„Jesteś pieprzonym wariatem. Siedziałbyś w więzieniu, gdyby nie ja. Wszyscy cię teraz nienawidzą. Wszyscy nienawidzą Izraela z tego powodu”.
Wygląda na to, że Trumpa bardziej niepokoi fakt, że drogi Izrael w końcu spotkał się z należną mu reakcją.
Teraz Trump rzekomo posunął się jeszcze dalej, mówiąc Bibiemu, że wkrótce może stanąć sam przeciwko Iranowi:
Nie żeby ktokolwiek przy zdrowych zmysłach uwierzył, że Trump kiedykolwiek porzuci swoją drugą połówkę w jakikolwiek sposób, ale można przypuszczać, że jest to przynajmniej oznaka narastających podziałów między USA a ich wściekłą kolonią (lub odwrotnie).
W odpowiedzi na tego typu twierdzenia o „pęknięciach” pojawiły się doniesienia o wysłaniu przez USA do Izraela różnych grup sił specjalnych i spadochroniarzy:
Premier Izraela Benjamin Netanjahu nie będzie miał innego wyboru, jak zaakceptować każdą umowę, jaką Stany Zjednoczone wynegocjują z Iranem, powiedział Donald Trump, ponieważ prezydent USA „decyduje”.
„Nie będzie miał wyboru” – powiedział Trump w wywiadzie telefonicznym dla Financial Times. „To ja decyduję. To ja decyduję o wszystkim. To nie on [Netanjahu] decyduje”.
Kto w to wierzy?
Pojawiły się doniesienia, że Huti postanowili ostatecznie zablokować Bab al-Mandab w odpowiedzi na wykroczenia Izraela, ale do chwili pisania tego tekstu nie ma żadnego rzeczywistego potwierdzenia, czy były to tylko puste groźby:
Wydarzenia ostatniej godziny podkreślają, jak dotkliwą porażką strategiczną okazała się najnowsza kampania przeciwko Iranowi. Izrael stoi teraz przed trudnym dylematem: odpowiedzieć i zaryzykować frontalne starcie z prezydentem Stanów Zjednoczonych, czy powstrzymać się od odpowiedzi i pozwolić Iranowi na utrwalenie nowego układu sił, który znacząco ograniczy swobodę Izraela w działaniach przeciwko Hezbollahowi w przyszłości.
Co ważniejsze, ostatnie wydarzenia pokazują, że pomimo dwóch kampanii wojskowych przeciwko Teheranowi, Iran nie jest zniechęcony. Wręcz przeciwnie. Irańskie władze wyrażają wysokie zaufanie do swoich możliwości i są szczególnie przekonane, że obecnie nie istnieje żadne wiarygodne zagrożenie – ani ze strony Izraela, ani ze strony Stanów Zjednoczonych – które mogłoby zmusić je do istotnej zmiany polityki.
Tymczasem prezydent Trump stoi w obliczu szczególnie problematycznej sytuacji strategicznej. Dostępne mu opcje nie są dobre i wydaje się, że woli on osiągnąć porozumienie z Iranem niemal za wszelką cenę, niż pozwolić na szerszą konfrontację regionalną.
Ostatecznie jest to cena kampanii, która przyniosła imponujące sukcesy taktyczne, ale nie osiągnęła swojego głównego celu strategicznego: obalenia reżimu.Zamiast tego Izrael ma mniejszą swobodę działania, Iran większą pewność siebie, a Stany Zjednoczone rosnącą chęć zakończenia kryzysu poprzez rozwiązanie polityczne.
Fakt, że Trump był tak pobłażliwy wobec ostatnich ataków Iranu, starając się za wszelką cenę zbagatelizować je jako niestanowiące przeszkody w porozumieniu, jest głównym dowodem na coraz słabszą pozycję USA i brak użytecznych „kart”.
W tym momencie Trump jest w zasadzie uwięziony we własnym mitotwórczym blefie: jedyne, co może zrobić, to siedzieć i twardo trzymać się swojego gambitu „blokady”, ponieważ wycofanie się teraz ujawniłoby, że blokada była całkowitym fiaskiem i strategiczną porażką. Kontynuując tę farsę, Trump jest w stanie stworzyć narrację o tym, jak Stany Zjednoczone wciąż „kontrolują” sytuację, a Iran ponosi z tego powodu ogromne koszty. To dość sprytnie skonstruowana żonglerka, ale fasada szybko się rozpada, zwłaszcza że Stany Zjednoczone wciąż ponoszą porażki w swoich tajnych, pobocznych próbach poprawy swojej pozycji.
Pomijając wady USA, Iran jest prawdopodobnie bliski zaszachowania Izraela w sposób znaczący i pokoleniowy. Izrael nie ma dobrych opcji, ponieważ Iran postawił go między młotem a kowadłem w kwestii Libanu, jak zauważa Gideon Rachman w FT:
Izrael tkwi obecnie w bagnie zarówno w Strefie Gazy, jak i w Libanie, a jego ręce są coraz bardziej związane presją ze strony Trumpa, który sam jest poddawany presji wywołanej przez jego nieudaną akcję ratunkową w Ormuzie.
Oznacza to, że Izrael może wkrótce znaleźć się w pułapce nie do utrzymania, z wszystkimi gniazdami szerszeni otaczających go wrogów, podczas gdy jego gospodarka chyli się ku upadkowi, a zapasy wojskowe maleją. Iran utrzymuje przewagę praktycznie pod każdym względem, a każda mijająca chwila przynosi mu coraz więcej sił w odbudowie strat.
To, co zaczęło się od powszechnych opinii, że Izrael wyjdzie z tego chaosu jako wielki zwycięzca, powoli przerodziło się w coraz bardziej bezbronny i bezsilny Izrael. Iran oczyścił się z sieci Mossadu, a Izrael zmarnował już szansę na wielkie, „niespodziewane” operacje wywiadowcze, których planowanie i organizacja zajmuje lata, a w rezerwie nie ma już niczego, co mogłoby cokolwiek zmienić. Iran z każdym dniem staje się silniejszy politycznie i bardziej zjednoczony, przetrwawszy niebezpieczną, początkową fazę „szoku” w operacjach USA i Izraela, mających na celu obalenie kraju.
Jeśli Iran zostanie zmuszony do demonstracji nuklearnej na oczach całego świata, Chiny otrzymają dowód na to, że amerykańskie odstraszanie jest puste.
MOSKWA i PETERSBURG – W poniedziałek 1 czerwca Zulfiqar Ali, Larry Johnson i ja ujawniliśmy na Power Shift, nowej niezależnej platformie geopolitycznej, informacje, które są praktycznie megabombą: jeśli ciemne chmury będą się nadal gromadzić, Teheran jest gotowy przejść od niejasności nuklearnych do faktycznej detonacji głowicy nuklearnej na irańskiej ziemi.
Niecały tydzień później strona Power Shift na YouTube została ocenzurowana – bez wyjaśnienia i bez możliwości odwołania. Jednak to, co ujawniliśmy, zostało już szczegółowo opisane w kilku podcastach i wywiadach w ciągu poprzedniego tygodnia, między innymi tutaj i tutaj (z Larrym i mną), tutaj oraz tutaj na forum w Sankt Petersburgu. [odnośniki w oryginale md]
Wcześniej opublikowałem szczegółowy raport, sporządzony tuż przed tym, jak irański zespół negocjacyjny zawiesił wymianę wszelkich tekstów i wiadomości ze Stanami Zjednoczonymi za pośrednictwem mediatora Pakistanu.
Kiedy nadszedł czas na sporządzenie potencjalnej ostatecznej wersji Porozumienia o Porozumieniu (MoU) między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, o którym dyskutowano od lat, nagle stało się jasne, że wszystko kręci się wokół Libanu.
Iran wielokrotnie oświadczał, że jest gotowy zerwać i tak już uśpione „zawieszenie broni”, jeśli kult śmierci w Azji Zachodniej spełni swoją groźbę zbombardowania Dahiyeh – przeważnie szyickiej dzielnicy na południu Bejrutu.
W konfrontacji z Trumpem, przywódca tego kultu śmierci został zmuszony do ustąpienia. Jednak tylko na kilka dni. Trump rozpaczliwie potrzebuje porozumienia i przedłużonego zawieszenia broni, aby przedstawić oba te fakty jako „zwycięstwo”. Jego zwycięstwo.
Wszystko to wydarzyło się szybko i z dużą intensywnością po brzemiennej w skutki, wyjątkowo wrażliwej 105-minutowej rozmowie telefonicznej w czwartek 28 maja między prezydentem Iranu Masudem Pezeshkianem a premierem Pakistanu Shehbazem Sharifem.
Islamabad jest jedynym działającym i godnym zaufania kanałem komunikacji na szczeblu szefów rządu między Teheranem a Waszyngtonem. Nasze źródła ujawniły, że podczas rozmowy telefonicznej Pezeshkian przedstawił formalnie ustrukturyzowane, trzyetapowe ultimatum, które miało zostać przekazane Białemu Domowi z absolutną jasnością:
Żadnych dalszych rozmów nuklearnych. Priorytetem jest zakończenie wszelkich wojen z Iranem i państwami Osi Oporu.
Brak dalszych ram dla ewentualnego porozumienia nuklearnego. Brak dyskusji o osłabionej wersji JCPOA 2.0, dopóki wojny się nie zakończą, a status Cieśniny Ormuz nie zostanie wyjaśniony.
Jeśli amerykańskie groźby będą kontynuowane, doprowadzi to – według Pezeshkiana – do „detonacji ładunku jądrowego na terytorium Iranu” – nie jako aktu wojny, lecz nieodwracalnej, suwerennej demonstracji zdolności do kontrolowania dominacji eskalacji.
Co szczególnie godne uwagi, nie było to w żadnym razie dyplomatyczną retoryką. Widzimy tu prezydenta Iranu, który w istocie przekazuje decyzję przywódcy, Modżtaby Chameneiego, i sygnalizuje, że jeśli Waszyngton przekroczy kolejną czerwoną linię, Teheran natychmiast przejdzie od niejasności nuklearnych do niezaprzeczalnej demonstracji.
Oznaczałoby to trwałe zerwanie globalnego systemu nierozprzestrzeniania broni jądrowej – z nieprzewidywalnymi konsekwencjami.
Strategiczne dopasowanie Chin–Iranu–Pakistanu
Premier Pakistanu Shehbaz Sharif natychmiast dostrzegł wagę tej informacji. Polecił ministrowi spraw zagranicznych Ishaqowi Darowi, przebywającemu w Nowym Jorku na posiedzeniach Rady Bezpieczeństwa ONZ, przekazanie tej wiadomości do Waszyngtonu.
Dar ominął cały aparat biurokratyczny i zadzwonił bezpośrednio do sekretarza stanu USA Marco Rubio w Nowym Jorku. Przesłanie z Teheranu do administracji Trumpa było jasne: drabina eskalacji ma teraz ostatni, decydujący krok.
Rubio „mógł” dostrzec – i to jest kluczowe słowo – ogromne implikacje tego, co w istocie było formalnym ultimatum nuklearnym. Poinformował o tym Trumpa. Następnego dnia, 29 maja, Trump gwałtownie wstrzymał wszelkie dalsze działania militarne. Jednocześnie jego agresywna retoryka została znacznie złagodzona.
Nie miało to nic wspólnego z nagłą strategiczną powściągliwością w centrum władzy między Mar-a-Lago a Gabinetem Owalnym. Było to bezpośrednią konsekwencją kanału komunikacyjnego Sharif-Dar-Rubio.
Rankiem 29 maja Dar przybył do Waszyngtonu z jednodniową wizytą oficjalną. Szczegółowo wyjaśnił Rubiemu to, o czym jedynie zasugerowano w rozmowie telefonicznej z Nowego Jorku. W ten sposób przygotował dwie duże niespodzianki na stół negocjacyjny:
Iran nie uwolni [tj. nie odda md] żadnego wysoko wzbogaconego uranu (HEU). Żadnego. Zero. Ta decyzja jest ostateczna.
Chodzi o suwerenną niepodległość – dwie koncepcje, które stanowiły istotę niedawnej wspólnej deklaracji rosyjsko-chińskiej, podpisanej podczas oficjalnej wizyty Putina u Xi Jinpinga w Pekinie.
Teheran nie zrezygnuje zatem ze swoich zapasów – niezależnie od warunków i ram czasowych – jedynie po to, by ratować twarz amerykańskiej opinii publicznej. Z perspektywy irańskiego przywództwa pod wodzą Modżtaby, wzbogacony uranowy arsenał to coś więcej niż tylko atut techniczny; to doskonałe połączenie suwerenności, odstraszania, siły przetargowej i politycznego przetrwania.
Chiny dostarczyły Iranowi nowoczesne strategiczne systemy obronne – w tym przenośne zestawy obrony powietrznej (MANPADS), które zostały potajemnie przetransportowane przez państwa trzecie.
Podsumowanie: Pełny, operacyjny sojusz strategiczny między Chinami, Iranem i Pakistanem jest już rzeczywistością.
Czy porozumienie w Islamabadzie jest nadal możliwe?
Obecnie nikt – nawet nasze źródła – nie wie, czy broń jądrowa zdetonowana na terytorium Iranu zostałaby opracowana wyłącznie przez Iran, czy też zaangażowana byłaby Rosja, Pakistan lub Korea Północna [no i Chiny md] . Wszystkie możliwości wydają się prawdopodobne.
Według profesora Teda Postola z MIT, Iran mógłby z łatwością przetworzyć 450 kilogramów sześciofluorku uranu wzbogaconego do 65% na materiał o zawartości około 85% nadający się do produkcji broni. To wystarczyłoby na broń o małej mocy, którą można by zamontować na co najmniej dziesięciu systemach rakietowych zdolnych dosięgnąć Izraela. To odpowiadałoby co najmniej dziesięciu bombom atomowym.
Technicznie rzecz biorąc, taką broń o niskiej mocy można by skonstruować z wykorzystaniem reflektora neutronów wykonanego ze zubożonego uranu [?? md] lub węglika berylu/wolframu otaczającego jądro rozszczepialne bomby. Odbija on uciekające neutrony z powrotem do materiału, zwiększając wydajność rozszczepienia i zmniejszając wymaganą masę krytyczną. Krótko mówiąc: mniej materiału, więcej bomb.
Ważne: Projekt tego felietonu został przedstawiony w zeszłym tygodniu wysokiemu rangą irańskiemu urzędnikowi należącemu do bliskiego otoczenia przywódcy Modżtaby Chameneiego. Jego reakcja: „Nie będę komentował tej sprawy”.
Pomijając brak odpowiedzi, od razu stało się jasne, że najważniejsza tajna komunikacja całego kryzysu rzeczywiście miała miejsce.
Kolejność zdarzeń była następująca:
Pezeshkian rozmawia z Sharifem. Sharif rozmawia z Darem. Dar rozmawia z Rubio. Rubio rozmawia z Trumpem. Następnie Dar rozmawia z Rubio osobiście w Waszyngtonie.
To rzuca nowe światło na 60-dniowe zawieszenie broni, które później zostało zerwane i którego Trump rozpaczliwie potrzebował. Ramy te zostały zorganizowane przez Pakistan i strukturalnie zabezpieczone przez Chiny, co miałem okazję potwierdzić w Szanghaju.
Teheran wielokrotnie nalegał na jasny porządek wydarzeń: najpierw należy zakończyć wszystkie wojny, zwłaszcza ofensywę Kultu Śmierci na Liban. Następnie należy ustalić warunki przywrócenia handlu przez Cieśninę Ormuz. Dopiero ostatecznym krokiem będzie wznowienie sensownego dialogu nuklearnego.
Na wielkiej scenie geopolitycznej już dokonuje się gruntowna reorganizacja – bez względu na to, jakie nieprzyjemne niespodzianki mogą się jeszcze pojawić w wyniku naruszeń zawieszenia broni.
Aktualnie obowiązuje następująca zasada:
– Porozumienia Abrahama praktycznie umarły. – Arabia Saudyjska zamroziła wszelkie rozmowy normalizacyjne z Izraelem. – Katar i Oman po cichu pracują nad harmonogramem stopniowego wycofywania się USA z Azji Zachodniej. – Co najważniejsze, poza amerykańskim parasolem powstaje nowa architektura bezpieczeństwa dla Azji Zachodniej, wspierana przez „Czterech sunnitów”: Pakistan, Arabię Saudyjską, Turcję i Egipt.
W zeszły czwartek Zulfiqar Ali, Larry Johnson i ja zidentyfikowaliśmy możliwe porozumienie w Islamabadzie w sprawie zmiany władzy jako powstający model zakończenia wojny między USA a Iranem – na długo zanim zauważyły to zachodnie media głównego nurtu.
Zidentyfikowaliśmy również mechanizm, który za tym stoi: ciągła pakistańska dyplomacja wahadłowa, która jest po cichu, ale w istotny sposób wspierana przez Chiny.
Opisaliśmy dwuetapowy harmonogram:
Po pierwsze: natychmiastowe zawieszenie broni i ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz, na co Iran wyraża zgodę. Po drugie: krótkie okno negocjacyjne w celu sfinalizowania szerszego porozumienia politycznego i finansowego.
Donieśliśmy również, że uwolnienie zamrożonych irańskich aktywów jest aktywnie wykorzystywane jako narzędzie nacisku w tym procesie. To uwolnienie aktywów i potencjalne złagodzenie sankcji są postrzegane jako konkretne środki budowy zaufania.
Poinformowaliśmy również, że irańska delegacja wysokiego szczebla – w tym przewodniczący parlamentu Ghalibaf, minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi i prezes Banku Centralnego Abdolnaser Hemmati – uda się do Dohy. Później potwierdzono tę informację, w tym bezpośredni związek między rozmowami z bankiem centralnym a zamrożonymi aktywami.
Rozmawialiśmy również o możliwości, że Islamabad mógłby być miejscem ostatecznego aktu politycznego, być może nawet spotkania Trumpa z Pezeshkianem. Jednak ta perspektywa wydaje się teraz bardziej odległa niż kiedykolwiek.
Chiny po prostu obserwują rzekę
Aktualne fakty są następujące:
Iran w żadnym wypadku nie jest odizolowany i jest przygotowany na długą wojnę. Otrzymuje znaczące wsparcie materialne i strategiczne od Chin, Pakistanu i Korei Północnej, a także starannie skalkulowane wsparcie od Rosji, co miałem okazję potwierdzić podczas forum w Petersburgu.
Stany Zjednoczone są sparaliżowane. Administracja Trumpa wydaje się szukać wyjścia, ale jest całkowicie ograniczona presją ze strony kultu śmierci w Azji Zachodniej, wyczerpanymi możliwościami eskalacji oraz brakiem zdecydowanego rozwiązania militarnego, które mogłoby zmienić równowagę sił bez wywoływania jeszcze większego kryzysu.
Monarchie Zatoki Perskiej bardzo obawiają się wznowienia wojny – z wyjątkiem Zjednoczonych Emiratów Arabskich.
W tej sytuacji Islamabad pozostaje jedynym możliwym rozwiązaniem. Feldmarszałek Asim Munir jest niezastąpionym mediatorem, podczas gdy Pekin i Moskwa uważnie monitorują sytuację i, w niektórych przypadkach, aktywnie kształtują zewnętrzne ramy.
Bombardowanie południowego Bejrutu 6 czerwca nastąpiło po raz kolejny w kluczowym momencie negocjacji, jak wyjaśnił Mohammad Mokhber, kluczowy doradca Modżtaby Chameneiego i członek irańskiej Rady Doraźnej:
„Bombardując Liban, gdy mediator [mowa o Asimie Munirze] przebywał w Iranie, wróg po raz trzeci podpalił stół negocjacyjny, aby omówić powtarzające się naruszenia zawieszenia broni. Mówimy językiem siły do naruszycieli zawieszenia broni. Oś Oporu to zjednoczona organizacja, która zapłaci wysoką i bolesną karę na polu bitwy za tę agresję”.
Bombardowanie południowego Bejrutu doprowadziło do surrealistycznego widowiska: administracja Trumpa ścigała pakistańskiego mediatora w Teheranie, prosząc go o mediację z Irańczykami w celu deeskalacji. Cesarz, który chciał zniszczyć irańską cywilizację, musiał zwrócić się do Pakistanu o ratowanie tego, co jeszcze dało się uratować.
Oznacza to, że skoro Iran stwarza warunki do eskalacji i zwiększa swój potencjał odstraszający, a Trump nie ma już żadnych kart do rozegrania, dyplomacja za pośrednictwem Islamabadu pozostaje jedynym rozwiązaniem.
W tym tygodniu w programie Power Shift przyjrzymy się bliżej procesom wywiadowczym i dyplomatycznym stojącym za tymi tektonicznymi przesunięciami w trzech kolejnych audycjach od poniedziałku do środy.
Oczywiście jest też fascynujący czynnik chiński.
Centra analityczne w Waszyngtonie będą całkowicie sparaliżowane, gdy w końcu zdadzą sobie sprawę, że Pekin praktycznie testuje granice amerykańskiej hegemonicznej siły przymusu, dostarczając Iranowi nowoczesną technologię wojskową.
A jeśli Iran rzeczywiście przeprowadzi demonstrację nuklearną, Chiny otrzymają niezbity dowód na to, że amerykańskie odstraszanie jest puste.
Można tylko podziwiać konstrukcję tak imponującego strategicznego arcydzieła – bez oddania ani jednego strzału.
