Archiwa tagu: USA

Misja zmiany reżimów udaremniona: Jemeńska Ansarallah odkrywa siatkę szpiegowską Arabii Saudyjskiej, Mossadu i CIA.

Opublikowany przez

Misja zmiany reżimów udaremniona: Jemeńska Ansarallah odkrywa siatkę szpiegowską Arabii Saudyjskiej, Mossadu i CIA, której celem było obalenie przywódców

Autorzy: Robert Inlakesh i Ahmed Abdulkareem

Niedawno ujawnione dokumenty ujawniają, że podczas gdy siły jemeńskie nasiliły działania militarne i blokadę Morza Czerwonego przeciwko Izraelowi podczas ludobójstwa w Strefie Gazy, jednocześnie powstał tajny sojusz wywiadowczy i zaawansowana sieć szpiegowska pomiędzy saudyjskim wywiadem, izraelskim Mosadem i CIA w Rijadzie, której celem była zmiana reżimu w Sanie poprzez zabójstwa polityczne, wewnętrzny rozpad Ansarallah, dezercję personelu wojskowego i zdobywanie informacji za pośrednictwem organizacji charytatywnych.

Niedawno odkryte dokumenty, w połączeniu z zeznaniami domniemanych członków siatki szpiegowskiej działającej w Jemenie, ujawniają plan wykraczający daleko poza gromadzenie informacji wywiadowczych w celu zbudowania bazy danych celów w kraju. Władze Jemenu twierdzą, że plan zakładał zamordowanie czołowych przywódców politycznych i wojskowych kraju, a jednocześnie demontaż obecnej struktury rządowej Ansarallah. Argumentują, że przygotowywany jest reżim kontrolowany przez Arabię ​​Saudyjską, który miałby go zastąpić, co zniechęciłoby Jemen do wspierania sprawy palestyńskiej.

Według jemeńskich śledczych, operacja przypominała kampanie wywiadowcze prowadzone wcześniej przeciwko Hezbollahowi w Libanie, a także te mające na celu umożliwienie ataków dekapitacyjnych na wysoko postawionych irańskich urzędników. Domniemanymi celami byli m.in. przywódca Ansar Allah Abdulmalik al-Huti, prezydent Mahdi al-Mashat, minister obrony, szef sztabu, członkowie biura politycznego Ansar Allah oraz liczni wysoko postawieni dowódcy wojskowi. W centrum domniemanej zmiany władzy politycznej znajdował się były generał wywiadu wojskowego Ali al-Sajani, który, według jemeńskich urzędników, był przygotowywany za granicą do kierowania pro-rijadzkim rządem po zamachu stanu.

Odkryto tajne pomieszczenie operacyjne

Pod koniec ubiegłego roku siły bezpieczeństwa w Sanie ogłosiły, że rozbiły „wyrafinowaną siatkę szpiegowską”. Później jednak odkryły szereg siatek powiązanych ze wspólnymi centrami operacyjnymi – obsługiwanymi przez członków saudyjskiego wywiadu, CIA i Mossadu – działających z Rijadu.

Jemeńscy urzędnicy stwierdzili, że sieć składała się z kilku odizolowanych komórek wywiadowczych rozproszonych w prowincjach Sana, Sa’da i Al-Hudajda. Każda komórka podobno działała niezależnie, pozostając jednocześnie w kontakcie z centralnym ośrodkiem dowodzenia znajdującym się po drugiej stronie granicy, w sąsiedniej Arabii Saudyjskiej.

Władze Jemenu twierdziły, że agenci mieli za zadanie zbierać informacje wywiadowcze na temat wysokich rangą urzędników rządowych, przywódców Ansar Allah, dowódców wojskowych i funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa. Komórki otrzymały również polecenie mapowania siedzib rządowych, monitorowania ruchów urzędników oraz identyfikowania krytycznej infrastruktury wojskowej, w tym zakładów produkujących broń oraz wyrzutni pocisków balistycznych i dronów.

W wywiadzie dla MintPress News Nasr al-Din Amer, wysoki rangą przedstawiciel Ansar Allah i zastępca szefa wydziału medialnego tego ruchu, opisał to, co nazwał próbą demontażu całej struktury przywódczej Jemenu.

„Istniał szeroko zakrojony plan wymierzony w struktury kierownicze administracji cywilnej, wojska, służb bezpieczeństwa, a nawet mediów. Rozbite komórki były częścią operacji wywiadowczej, której celem było osłabienie potencjału ofensywnego i defensywnego, a której celem było całkowite obalenie reżimu w Sanie”.

Amer twierdził, że celem kampanii nie było wyłącznie odsunięcie przywódców Jemenu, ale także uniemożliwienie mu kontynuowania działań wojennych.

„Celem było również uniemożliwienie nam wspierania Strefy Gazy i zabezpieczenie przepływu izraelskich statków przez Morze Czerwone, ale nic z tego nie zostało osiągnięte, ponieważ nasze operacje nie zostały przerwane, reżim w Sanie nie został obalony, a Jemen stał się o wiele silniejszy”.

Instalacja reżimu marionetkowego

Jemenicki organ śledczy stwierdził, że wspólne centrum operacyjne USA, Izraela i Arabii Saudyjskiej zrekrutowało byłych jemeńskich oficerów wojskowych, w tym generała dywizji Alego Ahmeda Al-Sayaniego, Farouka Aliego Rajiha i byłego generała brygady sił powietrznych Abdullaha Al-Haifiego.

Rajih został aresztowany przez Ansarallah, a następnie skazany na śmierć wraz z 16 innymi aktywistami. W swoim zeznaniu twierdził, że saudyjski oficer wywiadu znany jako Abu Khalid osobiście poinformował go, że wysocy rangą urzędnicy saudyjscy chcą spotkać się z generałem Al-Sayanim za granicą, ponieważ Jemen „stoi u progu poważnej transformacji”, wspieranej przez kilka rządów zagranicznych.

Ze względu na powiązania Al-Sayaniego z innymi byłymi przywódcami wojskowymi, uznano go za idealną osobę do poprowadzenia transformacji politycznej – pod warunkiem, że plan wspólnego amerykańsko-izraelsko-saudyjskiego centrum operacyjnego ds. zmiany reżimu pójdzie zgodnie z planem.

Rajih później twierdził:

Spotkanie rzeczywiście odbyło się w stolicy Egiptu, Kairze, i poczyniono przygotowania do wojskowego zamachu stanu w Jemenie. W tym celu utworzono jednostki wojskowe, wyposażone w najnowocześniejszy sprzęt komunikacyjny oraz duże sumy pieniędzy.

Amer powiedział MintPress, że to samo wspólne centrum operacyjne odegrało kluczową rolę w zamachu na premiera Jemenu Ahmeda Ghaleba Nassera al-Rahawiego, który zginął w serii izraelskich nalotów 28 sierpnia 2025 roku. W tych atakach zginęło również dziewięciu ministrów i szef sztabu kraju.

„Nie ma wątpliwości, że komórki te odegrały znaczącą rolę w operacji przeciwko rządowi. Dowodzą tego śledztwa, dowody i dokumenty będące w posiadaniu służb bezpieczeństwa”.

Władze w Sanie twierdzą, że zakrojona na szeroką skalę operacja ostatecznie zakończyła się niepowodzeniem z powodu czujności ich własnych służb bezpieczeństwa, którym udało się wykryć siatkę, zanim jej cele zostały osiągnięte.

Choć przyznają, że w niektórych izraelskich atakach zginęli wysoko postawieni urzędnicy, władze opisują te przypadki jako pojedyncze sukcesy, a nie jako dowód skutecznej kampanii wywiadowczej. Ich wersję potwierdza fakt, że jedyne udane zamachy miały miejsce w publicznie znanych miejscach, a nie w miejscach o szczególnym znaczeniu i ścisłej ochronie.

Amer ze swojej strony uznał całą operację za porażkę.

„W ciągu ostatnich kilku lat zyskaliśmy specjalistyczną wiedzę w dziedzinie bezpieczeństwa i bierzemy udział w rywalizacji wywiadowczej z najbardziej zaawansowanymi agencjami bezpieczeństwa świata”.

Ścięcie przywódców wojskowych

Podczas gdy jedna gałąź siatki szpiegowskiej koncentrowała się na przywódcach politycznych, inna, według władz Jemenu, koncentrowała się na dowództwie wojskowym kraju, w miarę jak Jemen zintensyfikował działania wspierające Strefę Gazy.

Głównymi celami tej komórki były wojska rakietowe, jednostki dronów, siły morskie, minister obrony, szef sztabu oraz dowódcy odpowiedzialni za jemeńskie operacje rakietowe i dronów.

Podczas śledztwa w Sanie ujawniono, że Centrum Operacji Połączonych zwerbowało mężczyznę o nazwisku pułkownik Ali Muthanna Naser, byłego szefa Departamentu Bezpieczeństwa Wojskowego w jemeńskim wywiadzie wojskowym.

Projekt amerykańsko-izraelsko-saudyjski powierzył następnie temu informatorowi zadanie monitorowania ministra obrony, generała dywizji Mohammeda Nassera Al-Atifiego, oraz szefa sztabu, generała porucznika Mohammeda Abdelkarima Al-Ghamariego. Władze twierdzą, że Naser dostarczył szczegółowych informacji, w tym miejsc spotkań dowództwa wojskowego, planów operacyjnych, ruchów wojsk oraz kopii tajnych raportów krążących w Departamencie Bezpieczeństwa Wojskowego. Informacje te okazały się później nieocenione dla wsparcia szerszej kampanii ofensywnej.

Zaledwie sześć dni po wejściu w życie kruchego, wspieranego przez USA zawieszenia broni między Izraelem a Hamasem w Strefie Gazy, Al-Ghamari został zamordowany w izraelskim ataku. Wkrótce potem Izrael publicznie przyznał się do odpowiedzialności za zamach, a minister obrony Israel Katz oświadczył, że Al-Ghamari został „wyeliminowany”.

Do zabójstwa doszło kilka miesięcy po kolejnym izraelskim ataku, w którym premier Ahmed al-Rahawi i kilku ministrów rządu zginęło podczas oficjalnego posiedzenia rządu w Sanie. Jemeńscy śledczy twierdzą, że oba ataki były możliwe dzięki wyrafinowanej operacji wywiadowczej, w którą zaangażowanych było jednocześnie wiele wyspecjalizowanych komórek.

Agencja MintPress została poinformowana, że ​​komórka przeprowadziła wstępny nadzór nad siedzibą rządu w dzielnicy Haddah w Sanie. Druga komórka podobno zainstalowała ukryte kamery monitorujące w betonowych blokach ustawionych w pobliżu wejścia na teren kompleksu, a w okolicy umieszczono ukryte urządzenia podsłuchowe, aby rejestrować aktywność na terenie kompleksu. Po weryfikacji informacji, jak poinformowali śledczy, wyniki przekazano do centrum operacyjnego. Władze twierdzą również, że inny zespół pozostał w pobliżu celu bezpośrednio po ataku, dysponując pojazdami wyposażonymi w urządzenia do nagrywania na żywo, aby udokumentować zarówno sam atak, jak i jego skutki.

Czwarta komórka podobno śledziła ruchy wysokich rangą urzędników przed i w trakcie operacji, aby określić optymalny moment ataku. Ogólnie rzecz biorąc, źródła w Ansarallah opisują operację jako coś znacznie więcej niż konwencjonalne działanie wywiadowcze. Twierdzą raczej, że była to skoordynowana kampania mająca na celu dostarczanie informacji o celach izraelskich nalotów w czasie rzeczywistym, przy jednoczesnym osłabianiu jemeńskiego kierownictwa cywilnego i wojskowego.

Organizacje humanitarne jako przykrywka

Jednym z najbardziej szokujących ujawnień operacji wywiadowczej było rzekome wykorzystanie organizacji podszywających się pod organizacje humanitarne i pomoc rozwojową. Według kilku funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa, wielu agentów, którzy przeniknęli do organizacji międzynarodowych i regionalnych, rzekomo przeprowadzało misje szpiegowskie, podszywając się pod pracowników pomocy humanitarnej lub ekspertów ds. rozwoju.

Jedna z najgłośniejszych spraw dotyczy osoby o nazwisku Bashir Ali Mahdi, która została aresztowana 20 marca 2025 roku. Władze w Sanie oskarżają Mahdiego o prowadzenie operacji wywiadowczych pod przykrywką projektów humanitarnych za pośrednictwem „Organizacji Qudrah na rzecz Zrównoważonego Rozwoju”, której przewodzi.

Mahdi podobno przyznał, że został zwerbowany w Etiopii przez Rebeccę Cataldi, starszą dyrektor programową Międzynarodowego Centrum Religii i Dyplomacji (ICRD). Funkcjonariusze służb bezpieczeństwa twierdzą ponadto, że Matt Selinsky, dyrektor programu Bliskiego Wschodu w Partners Worldwide, był jednym z tych, którzy kierowali częścią szerszej operacji wywiadowczej ze wspólnego centrum operacyjnego.

Według źródeł rządowych Jemenu, zadania Mahdiego wykraczały poza samo gromadzenie informacji. Podobno zwerbował dodatkowych agentów i jednocześnie organizował inicjatywy mające na celu podsycanie społecznego sprzeciwu wobec Ansarallah, wykorzystując pogarszającą się sytuację gospodarczą – taką jak rosnące ceny żywności, rosnące czynsze i trudną sytuację przesiedlonej ludności cywilnej.

Mahdi opisał te działania podczas przesłuchania w następujący sposób:

„Pracowaliśmy nad podburzeniem opinii publicznej przeciwko Ansar Allah, tworząc rady dzielnicowe i szkoląc w niektórych z nich trzydziestu uczestników pod pretekstem „wzmacniania spójności społecznej”, a także poprzez program „Głos Młodzieży dla Młodzieży” we współpracy z niemiecką organizacją GIZ i Unią Europejską”.

Twierdził również, że przygotowania do domniemanego zamachu stanu były omawiane na spotkaniach w Kairze.

„Podczas spotkania w Kairze Rebecca powiedziała mi, że planują oni zakrojoną na szeroką skalę operację wojskowo-gospodarczą w Jemenie, dlatego też konieczne było zintensyfikowanie działań wywiadowczych i gromadzenia informacji na temat Ansar Allah i sił zbrojnych. W tym czasie przeprowadziłem już około 70 operacji”.

Następnie Mahdi opisał standardową procedurę wyboru celów stosowaną przez sieć, według śledczych. „Najpierw zbieramy wstępne informacje. W drugiej fazie dokładność tych celów jest sprawdzana i weryfikowana za pomocą sprzętu o wysokiej rozdzielczości do obserwacji, nadzoru i obrazowania, który inny zespół umieszcza w pobliżu celów. Współrzędne są następnie przesyłane do wspólnego centrum operacyjnego”.

Inny domniemany aktywista, Khaled Qassem Abdullah, podobno pracował dla Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji, zanim został zrekrutowany w 2024 roku. Według jemeńskich śledczych, Abdullah monitorował 23 rezydencje wysoko postawionych urzędników rządowych w dzielnicy Al-Haddah w Sanie.

Według nich przyznał się do zainstalowania sprzętu dozorowego w kilku z tych lokalizacji. „Z powodzeniem zainstalowałem najnowocześniejsze kamery i urządzenia podsłuchowe w siedmiu domach i siedzibach. Umieściłem kamerę szpiegowską w betonowym bloku obok domu przy ulicy Iran w Haddzie. Dom ten został trafiony tej nocy przez izraelski nalot”.

Śledczy uzyskali nagranie z monitoringu, które również zostało przejrzane przez MintPress News. Na nagraniu widać, jak Abdullah umieszcza betonowy blok z ukrytą kamerą obok budynku mieszkalnego przy ulicy Teheran w dzielnicy Al-Haddah, po czym odjeżdża Toyotą RAV4. Władze Jemenu twierdzą, że Abdullah później potwierdził autentyczność nagrania.

Operacja miała miejsce 21 grudnia 2024 roku. Była częścią drugiej fazy weryfikacji celu. Dom stał się celem ataku później.

W komentarzu do aresztowań, Nasr ad-Din Amer argumentował dla MintPress, że zagraniczne służby wywiadowcze skutecznie zinfiltrowały część międzynarodowej społeczności humanitarnej działającej w Jemenie. Zwrócił również uwagę, że niektóre reakcje organizacji międzynarodowych po aresztowaniach wymagają bliższego zbadania.

„Zapał niektórych urzędników ONZ w obronie domniemanych izraelskich szpiegów rodzi pytania o rolę tych przywódców, którzy tuszują szpiegostwo i powierzają mu odpowiedzialne stanowiska”.

Tymczasem organizacje międzynarodowe wysuwają własne oskarżenia przeciwko Ansarallah, twierdząc, że utrudnia ona operacje humanitarne w północnym Jemenie; protestują również przeciwko zatrzymaniu kilku pracowników organizacji pomocowych. Władze w Sanie odrzucają tę krytykę, podkreślając, że choć wiele organizacji prowadzi legalną działalność humanitarną, innym nie udało się zapobiec wykorzystywaniu ich personelu i operacji przez zagraniczne służby wywiadowcze do celów szpiegowskich.

Zaawansowana sieć wywiadowcza

Siatka szpiegowska w Jemenie opierała się w dużej mierze na tych samych taktykach, które już stosowano w operacjach wywiadowczych przeciwko Hezbollahowi w Libanie i funkcjonariuszom IRGC w Iranie: połączenie międzynarodowej współpracy wywiadowczej, zaawansowanej technologii nadzoru, szeroko zakrojonego lokalnego werbunku i starannie zaplanowanych ataków wojskowych z wykorzystaniem technologii sztucznej inteligencji, zdjęć satelitarnych i obserwatorów.

Chociaż operacja ta wykazała wysoki poziom zaawansowania technologicznego, jemeńskie służby wywiadowcze ostatecznie zdołały udaremnić szerszą kampanię, zanim udało się osiągnąć jej cele strategiczne.

Nasr ad-Din Amer argumentował, że siatka, wykorzystująca organizacje międzynarodowe jako przykrywkę operacyjną, ma realne konsekwencje. Osoby aresztowane w związku z komórkami szpiegowskimi posiadały zaawansowany sprzęt do inwigilacji, w tym ukryte kamery, urządzenia podsłuchowe, systemy śledzenia GPS, szyfrowane narzędzia komunikacyjne oraz technologię transmisji na żywo przeznaczoną do tajnych działań wywiadowczych.

Władze twierdzą ponadto, że wielu agentów zostało wywiezionych za granicę i przeszło specjalne szkolenie w Arabii Saudyjskiej pod okiem amerykańskich, izraelskich i saudyjskich oficerów wywiadu, zanim zostali odesłani do Jemenu.

Jeden z oskarżonych, Magdi Mohamed Hussein, rzekomo prowadził pojazd wyposażony w zaawansowaną technologię transmisji strumieniowej na żywo, do której wspólne centrum operacyjne miało zdalny dostęp. Pojazd ten służył do monitorowania parkingów w pobliżu obiektów cywilnych i rządowych, identyfikując pojazdy powiązane z funkcjonariuszami, których działania były celem ataku. Według doniesień pojazd był wielokrotnie umieszczany w pobliżu spodziewanych celów, aby automatycznie rejestrować naloty i dokumentować w czasie rzeczywistym ofiary, ratowników, karetki pogotowia oraz skutki ataków.

Inny podejrzany, Sinan Abdulaziz Ali, podczas zatrzymania opisywał, że twierdził, iż został zwerbowany i wyszkolony.

„Moje pozwolenie na pobyt w Arabii Saudyjskiej zostało przedłużone pod warunkiem, że będę pracować dla wspólnego centrum operacyjnego. W Rijadzie odbywałem szkolenie naprzemiennie u saudyjskich oficerów Abdullaha i Saada oraz amerykańskich oficerów Johna i Michaela. Szkolono mnie w zakresie rozpoznania, obserwacji i raportowania. Dostarczono mi zdalnie sterowaną kamerę oraz kamper Camry wyposażony w ukryte kamery, urządzenia do transmisji na żywo oraz podsłuchy, które analizowały głosy za pomocą techniki znanej jako „odcisk głosu”, aby namierzyć przywódców Ansar Allah”.

Według władz, inny agent, Anas Ahmed Saleh, pracował bezpośrednio pod nadzorem saudyjskiego oficera wywiadu znanego jako Abu Saif. Saleh został oskarżony o fotografowanie domów, pojazdów służbowych, kamer monitoringu, cywilnych ochroniarzy i infrastruktury internetowej związanej z wcześniej wybranymi celami. Twierdzą, że dostarczył informacje o co najmniej 25 nieruchomościach mieszkalnych, w szczególności wokół byłej ambasady USA w dystrykcie Sa’wan we wschodniej Sanie.

Saleh opisał również swoją rolę po jednym z izraelskich nalotów. „Po tym, jak miejsce za halą widowiskową Sam Social Events Hall zostało zaatakowane, Abu Saif poprosił mnie, abym udał się tam i udokumentował tłum, akcję ratunkową i karetki pogotowia, aby zidentyfikować ciała ofiar. Misja przebiegła pomyślnie. Była to jedna z ponad 100 misji, które przeprowadziłem dla saudyjskich, amerykańskich i izraelskich służb wywiadowczych”.

Jemeńscy śledczy uważają, że takie oświadczenia świadczą nie tylko o gromadzeniu informacji wywiadowczych przed atakami, ale także o systematycznym dokumentowaniu ich skutków.

Infiltracja Jemeńskich Sił Mobilizacji Ludowej

Wraz z rozwojem operacji wojskowych Jemenu wspierających Strefę Gazy, poparcie dla Ansarallah w kraju gwałtownie rosło, co doprowadziło do szybkiej ekspansji tzw. Sił Mobilizacji Ogólnej – sieci liczącej według doniesień około miliona bojowników, kierowanej na szczeblu lokalnym przez przywódców plemiennych i lokalnych. Wkrótce stała się ona głównym celem infiltracji.

Wśród osób aresztowanych w związku z komórką odpowiedzialną za infiltrację Sił Mobilizacji Ogólnej (GMO) znalazł się Imad Shayea Ezz El-Din, szejk plemienny i urzędnik Ministerstwa Samorządu Lokalnego. Władze twierdzą, że jego rolą była stopniowa infiltracja Ansarallah, uzyskanie awansów w jego szeregach, rekrutacja większej liczby aktywistów oraz gromadzenie informacji wywiadowczych na temat przywódców plemiennych i formacji wojskowych wspierających jemeńską kampanię przeciwko Izraelowi.

Podczas przesłuchania Ezz El-Din opisał swoją rzekomą misję.

„Moim zadaniem było zinfiltrowanie Ansar Allah i objęcie wysokich stanowisk w jego strukturze organizacyjnej, a także rekrutowanie szpiegów w ramach ruchu i zdobywanie ich prywatnych numerów telefonów w celu przeprowadzania cyberataków”.

Choć przyznał, że próba w dużej mierze zakończyła się niepowodzeniem z powodu wewnętrznych środków bezpieczeństwa Ansarallah, śledczy twierdzą, że mimo to zidentyfikował kilka wyrzutni rakiet balistycznych i dronów. Niektóre z tych miejsc stały się później celem amerykańskich i izraelskich nalotów, które podobno nie osiągnęły zamierzonych celów militarnych, a przede wszystkim doprowadziły do ​​zniszczenia krytycznej infrastruktury cywilnej w kraju, który i tak był już zdewastowany przez lata walk.

Po kampanii wojskowej prowadzonej przez Arabię ​​Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie, która spowodowała ogromne zniszczenia w Jemenie, nowe ataki jeszcze bardziej zaostrzyły kryzys humanitarny, w wyniku którego zginęły setki Jemeńczyków, w tym kobiety i dzieci.

Rola lokalnych informatorów stała się kluczowym elementem w zrozumieniu sposobu identyfikacji celów. W kolejnym zeznaniu, uzyskanym przez władze jemeńskie podczas jego pobytu w areszcie, Ezz ad-Din oświadczył: „Przekazałem wspólnemu centrum operacyjnemu 50 celów, w tym kluczowe obiekty. Udzieliłem im również informacji o redakcjach gazet w dystrykcie Al-Tahrir”.

Odkrycia te przyczyniły się do nalotów, które zdewastowały obszary cywilne, w tym dzielnicę Al-Tahrir, gdzie w wyniku izraelskich nalotów zginęło ponad 150 mieszkańców. Wśród poszkodowanych cywilów byli dziennikarze, personel medyczny i pracownicy rządowi. Ataki objęły całą dzielnicę, a akcja ratunkowa trwała dwa tygodnie, podczas których ekipy wydobywały z gruzów zabitych i rannych.

Ujawniono kolejną sprawę dotyczącą domniemanej współpracy w sferze służb wywiadowczych po aresztowaniu Daifallaha Saleha, który rzekomo został zwerbowany podczas szerszego konfliktu regionalnego w Strefie Gazy.

Saleh zeznał, że mężczyzna o nazwisku „Abu Abdullah Al-Saudi” przesłał mu współrzędne ośrodka zatrzymań, powiedział, że to obóz wojskowy i poprosił o jego sfotografowanie. „Kilka dni później ośrodek został zaatakowany przez naloty” – powiedział Saleh. „Powiedziałem Abdullahowi, że wszyscy zmarli to afrykańscy migranci. Odpowiedział, że to nie ma znaczenia”.

Po aresztowaniu Saleha, śledczy podobno zabezpieczyli wiadomości głosowe z jego telefonu komórkowego zawierające informacje związane z atakiem na ośrodek detencyjny. Amnesty International stwierdziła, że ​​atak USA na ośrodek detencyjny dla migrantów w Sa’dah stanowił zbrodnię wojenną, co rodzi dalsze pytania dotyczące ochrony ludności cywilnej, odpowiedzialności i konsekwencji operacji wojskowych prowadzonych przez wywiad.

Jemen od lat znajduje się w czołówce krajów najbardziej dotkniętych wojną, narażonych na rozległe bombardowania, interwencje zagraniczne i rozległe zniszczenia. Mimo skali zniszczeń, Jemen nadal podkreśla swoją rolę w konfliktach regionalnych, przedstawiając swoje działania jako opór wobec izraelskich operacji wojskowych w Palestynie, Libanie i Iranie.

Przedstawiciele rządu Jemenu wielokrotnie oświadczali, że ich siły zbrojne są gotowe odpowiedzieć na to, co określają mianem agresji wobec krajów w regionie – zapewniając tym samym, że Jemen pozostaje głównym i kontrowersyjnym graczem w rozwijającej się geopolitycznej rywalizacji na Bliskim Wschodzie.

Źródło: Misja zmiany reżimu udaremniona: Ansarallah z Jemenu odkrywa sieć szpiegowską Arabii Saudyjskiej, Mossadu i CIA, mającą na celu dekapitację

Rzeczywista wielkość strat ludzkich USA na Bliskim Wschodzie

Opublikowany przez

Rzeczywista wielkość strat ludzkich USA na Bliskim Wschodzie

Amerykańskie media zaczynają same przyznawać, że USA ukrywają swoje ofiary w obecnej wojnie agresji przeciwko Iranowi. Chociaż amerykańscy urzędnicy twierdzą, że liczba zabitych i rannych amerykańskich żołnierzy jest minimalna, istnieją mocne dowody na to, że rzeczywiste liczby są znacznie wyższe niż oficjalnie podano. Sugeruje to, że Waszyngton stoi w obliczu poważnych trudności w konflikcie i jest zmuszony ukrywać straty, aby zapobiec publicznemu oburzeniu.

Niedawny artykuł opublikowany przez The New York Times ujawnił istnienie wytycznych Pentagonu, aby pominąć prawdziwą liczbę ofiar USA w konflikcie z Iranem. Artykuł cytuje kilka źródeł zaznajomionych z tą sprawą, pokazując, jak liczby oficjalnie opublikowane przez rząd USA wydają się nierealistyczne. Według gazety, częste ataki Iranu na amerykańskie śmigłowce, myśliwce i bazy sugerują znacznie wyższą liczbę ofiar niż tylko 17 potwierdzonych do tej pory przez Waszyngton.

To nie tylko The New York Times; inne zachodnie gazety również sugerują coś podobnego. W wywiadzie dla CNN niezidentyfikowany urzędnik stwierdził, że wielu rannych nie znajduje się na oficjalnych listach ofiar – które są udokumentowane przez Defense Casualty Analysis System (DCAS), amerykańską krajową bazę danych. Urzędnik zauważył, że czasami potrzeba dni, a nawet tygodni, aby ranny żołnierz został oficjalnie zgłoszony jako ofiara. W tym okresie obrażenia mogą się pogorszyć, a żołnierze mogą umrzeć, co prowadzi do dalszych opóźnień w umieszczaniu zgonów w bazie danych. Wszystko to spowalnia proces liczenia ofiar.

Jednak nie tylko opóźnienia uniemożliwiają ukazanie prawdy o ofiarach; istnieje celowa strategia USA, aby zablokować dzielenie się informacjami na ten temat. Komentując sprawę, rzecznik Pentagonu Sean Parnell powiedział dziennikarzom, że ujawnianie danych o ofiarach w czasie rzeczywistym byłoby analogiczne do dostarczania danych bezpośrednio wrogowi – dlatego USA ukrywają takie dane i nadal będą to robić.

Parnell utrzymuje jednak, że dane są jedynie ukrywane przez pewien czas, zanim zostaną ujawnione. Twierdzi on, że Stany Zjednoczone w rzeczywistości nie ukrywają liczb, ale opóźniają ich ujawnienie, aby uniemożliwić Iranowi dostęp do danych w czasie rzeczywistym – ponieważ mogłoby to potencjalnie dać Iranowi przewagę militarną w jego planowaniu strategicznym, pozwalając Teheranowi ocenić, które ataki były najbardziej skuteczne i które cele powinny zostać trafione w nowych operacjach.

Parnell stwierdził również, że samo dzielenie się danymi wojennymi bez „kontekstualizacji” jest sposobem na szerzenie paniki i niepokoju wśród amerykańskich obywateli. Według niego liczby muszą być starannie wybierane i wydawane stopniowo, aby zapobiec popadnięciu ludności w niepotrzebną rozpacz.

„Dostarczanie mediom informacji w czasie rzeczywistym na temat ofiar nieśmiertelnych jest tym samym, co dostarczanie tych informacji bezpośrednio naszym przeciwnikom (…) [Istnieją] bezpodstawne i złośliwe oskarżenia o ukrywanie liczby obrażeń (…) Twierdzenia o ukrywaniu są fabrykacjami mającymi na celu pogłębianie niepokoju Amerykanów w następstwie ujawnienia trzech członków służby zabitych w akcji (…) propagowanie hiobowych wieści bez kontekstu maluje celowo wprowadzający w błąd i niekompletny obraz” – powiedział.

Podczas gdy Waszyngton potwierdza tylko 17 zgonów, władze irańskie donoszą o co najmniej 427 amerykańskich ofiarach – zarówno zabitych, jak i rannych. Rozbieżność w liczbach jest ogromna i wskazuje, że jedna strona mija się z prawdą. Chociaż można przypuszczać, że Iran wyolbrzymia swoje liczby, aby obniżyć amerykańskie morale, jest wysoce wątpliwe, że tylko 17 Amerykanów zginęło, biorąc pod uwagę częstotliwość i intensywność irańskich bombardowań baz wojskowych w Zatoce Perskiej i Jordanii, a także ataki na amerykańskie statki w Cieśninie Ormuz.

https://t.me/+OrKXp2URkhMzZmI0

„Szalony Król” Zachodu

Opublikowany przez

„Szalony Król” Zachodu

unz.com/bhua/the-mad-king-of-the-west

Zachód powinien skupić się na przetrwaniu własnego “Szalonego Króla”, a nie cierpieć na bezsenność w nocy z powodu Chin lub Rosji.

Hoa Binh• 15 lipca 2026

Donald Trump przewrócił się i ponownie upadł.

Ogłosił wprowadzenie 20% opłaty dla wszystkich statków przechodzących przez cieśninę Ormuz w poniedziałek, 13-golipca. Odwołał swój rozkaz we wtorek, 14golipca.

Rynek ropy naftowej waha się a niektórzy sprytni traderzy mają okazję do kolejnych spekulacji na naftowych kontraktach terminowych.

Do tego momentu ludzie są już przyzwyczajeni do takich wahań. Wall street wprowadziła do użytku termin „Indeks TACO”, który śledzi, jak panika na rynku zmusza Trumpa do zmiany polityki.

Do wielu zauważalnych, ostatnich wyczynów prezydenta należą:

– Globalny odwrót od taryf po „Dniu wyzwolenia”, kiedy to ogłosił wprowadzenie sztywnych stawek celnych na import, w tym cła na chińskie towary ponad 100%, ale zmienił kurs zaledwie kilka dni później w 90-dniowej klauzuli.

Trump opublikował na Truth Social komunikat, w którym wezwał społeczeństwo i inwestorów, aby „ZACHOWAĆ zimną krew”, na przykład: „o co to całe zamieszanie, głupcy?”

– Zakaz chipów Nvidia, kiedy Trump zabronił sprzedawać procesory graficzne H20 Nvidia chińskim klientom w kwietniu 2025 roku, aby chronić „przewagę technologiczną USA”.

W lipcu dokonał zwrotu o 180 stopni, usuwając ograniczenia i żądając w zamian 15% od od chińskich przychodów Nvidia.

Póki co, jest to spadek o 15% w przybliżeniu równy zero, ponieważ same Chiny zabroniły Nvidia aby chronić chińską „technologiczną niezależność”.

– Przyłączenie Grenlandii i zagrożenie taryfowe UE. Trump uporczywie domagał się aneksji lub zakupu Grenlandii od Danii. Kiedy UE okazała opór, Trump zagroził wprowadzeniem 10% opłat na cały import z UE. Następnie cała historia jakby usunęła się w 15-minutowym cyklu wiadomości, a Trump i UE/NATO pogodzili się, jak para gołąbków.

– „Dziś w nocy umrze cała cywilizacja, która nigdy więcej nie będzie reaktywowana”. Kwietniowe groźby Trumpa o ludobójstwie, które obejmują również „chcemy przywrócić ich do wieku kamienia łupanego, gdzie jest ich miejsce”, zostały zawieszone tuż przed 12-m z powodu wewnętrznych gospodarczych ostrzeżeń i skoków cen ropy.

Wkrótce po tym Trump podpisał Memorandum o zawieszeniu broni, potocznie znane jako „Nowy Traktat Wersalski”.

==================================

W Chinach jest od tysięcy lat powiedzenie –„Cesarz nie mówi pustych słów”(君无戏言). Oczywiście, odnosi się to nie tylko do słów cesarza dosłownie. Każdy, kto chce, aby go traktować poważnie, jest związany swoimi słowami. Szczególnie wysocy rangą urzędnicy i ludzie, którzy są u władzy.

Na Zachodzie, przynajmniej w dawnych czasach, również istniały pojęcia, takie jak„słowo króla jest jego zobowiązaniem”. W szerszym znaczeniu – „słowo pana”.

Istniało nawet prawne pojęcie „honoru korony” lub „boskiego prawa królów”, które stanowiło, że wypowiedziane słowo monarchy jest absolutnym, niezmiennym dekretem.

Złamanie królewskiej obietnicy oznaczało obrazić Boga i podważyć zaufanie do państwa. Oczywiście, ta dziwna starożytna koncepcja upadła w nowoczesnej zachodniej polityce.

Monarchowie wciąż istnieją w niektórych częściach Europy, ale nominalną zasadą rządzenia jest „konstytucyjna demokracja”. USA nawet stały się jej pionierem.

Władza należy do urzędu, a nie do konkretnego człowieka, jak uczą na lekcjach prawa cywilnego. Nowocześni politycy związani są innym zestawem „zasad”, pośrednio i dosłownie, takich jak bezkarne wykorzystanie środków masowego przekazu do rozpowszechniania ekstremistycznych idei, znanych jako „próbne balony” i „retoryczne hiperbole”.

Jak zauważyła dziennikarka Salena Zito, „zwolennicy Trumpa traktują go poważnie, ale nie dosłownie”, podczas gdy jego krytycy postrzegają go „dosłownie, ale niepoważnie”.

Ponieważ jego otoczenie nie spodziewa się, że będzie odnosić się do każdego słowa jak do obowiązkowego dekretu, Trump nie poniesie politycznej kary za to, że wycofa się z nich.

Obrońcy twierdzą również, że dla starożytnego króla słowa były przeznaczone dla ustanowienia porządku i stabilności, podczas gdy dla Trumpa słowa – to narzędzia stosowane do uzyskania dźwigni wpływu w „transakcji”.

Honor – to nie jest koncepcja, z którą Trump kiedykolwiek był związany. Dla „transakcyjnego lidera” tworzenie niewypałów lub ekstremalnych zagrożeń – jest to cecha, a nie błąd.

To wstrząsa status quo i daje twórcy zagrożenia – według jego własnego uznania – „pozycję siły”.

Jednak taki argument całkowicie traci z oczu podstawowe etyczne znaczenie przysłowia:„Nie ma żadnych jałowych słów od cesarza”. Dotyczy to przede wszystkim uczciwości, zaufania i moralnej wagi przywódcy.

To nie tylko władza absolutna. Kiedy słowa lidera stają się bezsensowne lub„mózgowymi wypierdami”, narusza to niepisaną umowę społeczną między rządem a ludem.

W klasycznej zachodniej filozofii politycznej występuje właśnie ten problem, w związku z koncepcją „społecznej cnoty” i instytucjonalnego zaufania.

Tacy filozofowie, jak John Locke, ostrzegali, że gdy wysocy rangą urzędnicy odnoszą się do prawdy na zasadzie jednorazowego użytku, uruchamia to przewidywalny cykl instytucjonalnego upadku.

Filozofia Oświecenia rozważa rząd jako „fundusz fiducjarny”, który reprezentuje sobą stosunki w pełni oparte na zaufaniu i uczciwości. Walutą tego zaufania jest słowo wysokiego rangą urzędnika.

Zachodnia politologia szczegółowo dokumentuje, jak „puste słowa”, a na co dzień oszustwo przywódcy – „gnicie od góry” – mogą spowodować kaskadę szkód:

·  Erozja instytucjonalnej legitymacji: obywatele przestają wierzyć oficjalnej rządowej statystyce, raportom wywiadu lub dekretom prawnym, zakładając, że wszystko to tylko gra polityczna.

·  „Pułapka cynizmu”: kiedy kłamstwo staje się normą na górze, społeczeństwo staje się głęboko cyniczne. Ludzie przestają uczestniczyć w życiu publicznym, bo uważają, że cały system jest wadliwy.

·  Strategiczna wada: gdy wiadomo, że przywódca kraju stale blefuje lub zmienia kurs, zagraniczni sojusznicy i przeciwnicy odrzucają jego wypowiedzi jako świadomie zawodne.

Gwoli sprawiedliwości, Trump nie studiował historii czy filozofii. On chyba myśli, że John Locke lub Thomas Hobbes – to mało znani gracze baseball ze środkowego Zachodu.

Bardzo, bardzo niedoskonały człowiek

Długo się zastanawiałem, jak amerykański system, prawdopodobnie najbardziej „demokratyczny” i „zaawansowany”, mógł postawić kogoś takiego jak Trump na najwyższe stanowisko. JEŚLI to najwyższe stanowiski ma być traktowane poważnie.

Trump w istocie jest przysłowym wiejskim idiotą. Trump nie jest człowiekiem znikąd. Był znany publicznie przez dziesięciolecia, zanim przyszedł do polityki.

Biografowie i analitycy biznesowi, nawet autorzy jego tak zwanych „biznesowych bestsellerów”, analizowali jego taktykę, jego biznesowe transakcje i jego stosunek do prawdy w licznych dziennikarskich śledztwach i książkach. Do takich prac należą:”Trump: największe show na Ziemi” Wayne’a Barretta 1992 roku, „Prawda o Тrumpie” Michael D’Antonio 2015 roku i „Donald Trump i Tony Schwartz z 1987 roku Transakcja i mit: Trump – sztuka transakcji. Wszystkie one zostały opublikowane przed tym, jak został prezydentem.

Werdykt w odniesieniu do Trumpa jest jednoznaczny. Trump to nieetyczny, manipulacyjny i impulsywny narcyz, który rozważa wszystko w życiu jak surowy binarny system „wygrana-przegrana”. Dla niego związki są jednorazowe, a dominacja – ostatecznym celem. Jego główna taktyka biznesowa, oczywiście zastosowana w jego życiu politycznym, opiera się na kilku różnych psychologicznych i strategicznych manewrach:

1. „Drzwi przed nosem”

Pierwszy gambit Trumpa zawsze polega na tym, aby „myśleć w wielkim stylu”, wysuwając absurdalnie wysokie, szokujące lub zupełnie nierealistyczne wymagania wstępne.

Począwszy od skrajnej pozycji, Trump całkowicie zniekształca wyjściową linię negocjacji. Nawet gdy wycofuje swoje wymagania, ostateczny kompromis okazuje się znacznie bliżej tego, co początkowo chciał osiągnąć, niż gdyby prowadził rozsądne negocjacje z samego początku. Przynajmniej tak myślą Trump i jego zwolennicy. Rzeczywistość bardzo różni się od „teorii”, w zależności od tego, z kim ma do czynienia. Trump nigdy nie uzyskał znaczącego sukcesu w swoim podejściu „drzwi przed nosem” z prezydentem Xi lub Kim Dzong Un.

2. „Dwustopniowy atut”

Trump lubi sfabrykowany kryzys. Wdaje się w rozmowy, rzucając silne osobiste zniewagi, tworząc sztuczną nagłość lub grożąc skrajnymi konsekwencjami (np. pełne wycofanie z negocjacji lub sądowy pozew), aby zdezorientować i zastraszyć drugą stronę.

Jak tylko strona przeciwna wpada w panikę i próbuje ustabilizować sytuację, Trump robi krok do tyłu, oferuje niewielkie ustępstwo i ogłasza „transakcję”, w której prezentuje się jako przyjażnie rozwiązujący problemy.

Europejczycy, wygląda na to, wielokrotnie nabrali się na ten trick. Może po prostu wiedzą, kto jest ich właścicielem …

3. Psychologiczna niepewność i potrzeba próżności

Biografowie podkreślają wyjątkową lukę w jego zbroi chroniącej od twardych negocjacji: jego głęboką zależność od społecznej akceptacji i szacunku.

Trump często zgadza się na mniejszą ofertę, jeśli wolno powiedzieć o jego pełnym zwycięstwie przed kamerami.

Podobno przywódcy „sojuszników” USA wykorzystują tę wiedzę do „zarządzania” Тrumpem, choć dane empiryczne świadczą o tym, że to Trump jest górą.

4. Przytłaczający blef

W„Art of the deal” Trump, jak wiadomo, napisał, że najgorsze, co może zrobić uczestnik negocjacji, to wydać się zdesperowanym, bo przeciwnik „czuje zapach krwi”. Zamiast tego jego biografowie wskazują, że Trump mocno przesadza swoje możliwości, aby stworzyć fałszywą iluzję pełnego oddziaływania przez nacisk.

Trump aktywnie gardzi tradycyjną analizą danych lub zatrudnianiem „specjalistów od liczenia”; on woli działać wyłącznie na podstawie swojej intuicji. Wykorzystuje publiczne prezentacje, przecieki w MEDIACH i zagrożenie postępowaniem sądowym, aby przekonać drugą stronę, że jego pozycja jest niezachwiana, ukrywając wszelkie niedoskonałości swojej rzeczywistej pozycji za ścianą hałasu i teatralności.

Jego działania w czasie wojny w Iranie są przekonującym pokazem tej strategii blefowania, ale Irańczycy nie dali się na to nabrać. Jak tylko ujawnili jego blefy, pozostał bez kart.

5. Całkowite lekceważenie długoterminowych relacji

Standardowe zajęcia z biznesu lub etyki uczą, że udane negocjacje zachowują długoterminową wartość, zaufanie i współpracę w przyszłości.

Kariera Trumpa jest wyraźnie zbudowana na wprost przeciwnej filozofii. Ponieważ traktuje on negocjacje wyłącznie przez pryzmat dominacji, historycznie nie miał problemów ze spalaniem mostów, obrazą partnerów lub niewykonaniem swojej części umowy. Dla niego sprawiedliwość oznacza po prostu, że dominujący gracz otrzymuje największy udział, i kropka.

Z taką mentalnością nie ma żadnych szans, aby budować trwałe relacje z wielkimi mocarstwami, jak Chiny i Rosja, gdzie słowa ich liderów są traktowane poważnie. Pomimo powierzchownej uprzejmości, którą prezydent Xi i Putin wykazali się wobec Trumpa, prywatnie uważają go za godnego pogardy. I zupełnie niewiarygodnego.

Czy Trump jest szalonym królem?

Analiza psychologicznego stanu politycznego lidera, zwłaszcza takiej osoby z bardzo niekonwencjonalnym stylem jak Donald Trump, jest przedmiotem zaciętych dyskusji wśród psychologów, politologów i biografów.

Nie mając możliwości postawienia diagnozy Тrumpowi osobiście, klinicyści zamiast tego analizują publiczne zachowanie Trumpa przez pryzmat strategii prowadzenia negocjacji, rysów osobowości i stylu podejmowania decyzji.

Najwyraźniej , istnieje szeroki konsensus w odniesieniu do

–„Transakcjonizmu” i „Przewidywalnej nieprzewidywalności”

Wielu rozważa takie zachowanie nie jako znak niestabilności poznawczej, a jak celową, głęboko zakorzenioną behawioralną strukturę, tkwiącą w transakcjach i rozrywce.

W tych psychologicznych ramach ekstremalne pierwotne żądanie (na przykład 20%-owej opłaty lub 100%-owej opłaty) nie jest dosłownym celem ale polityczną i psychologiczną kotwicą, która ma szokować, zdezorientować i osłabić przeciwnika do osiągnięcia kompromisu.

Psychicznie Trump wydaje się znajdować ukojenie w chaosie i nieprzewidywalności, biorąc pod uwagę konsekwentną politykę jak lukę, z której inni mogą skorzystać.

–Wysoka czułość wobec sprzężenia zwrotnego i pochwał

Trump również cierpi na ostrą reakcję na natychmiastowe zewnętrzne pętle sprzężenia zwrotnego. Takie wskaźniki, jak „Indeks TACO”, sugerują, że poczucie własnej wartości i sukcesu Trumpa w dużej mierze wiąże się z widocznymi wskaźnikami, takimi jak rynek akcji, telewizyjne oceny i wskaźniki społeczne.

Gdy zagrożenie powoduje załamanie się rynku lub poważne negatywne reakcje wewnątrz kraju, jego pragnienie, aby przejść jako „zwycięzca” lub ratownik zachęca do szybkiego odwrotu, aby uniknąć oskarżeń o spowodowanie kryzysu.

– Konieczność „szerokiego gestu”

Jego niepowodzenia prawie zawsze są jako zwycięstwo, gdy domaga się ustępstw (np. „DUŻYCH” inwestycyjnych transakcji z Europą, Japonią i krajami Zatoki Perskiej).

Z psychologicznego punktu widzenia konkretny wynik polityki ma mniejszą wartość, niż opinia publiczna o tym, że on osobiście zmusił potężną organizację do poddania się.

–Małe ideologiczne przywiązanie i wysoka intuicja

Trump działa przede wszystkim na podstawie instynktu i intuicji, a nie stałych ideologicznych doktryn lub długoterminowych planów strategicznych. Oznacza to, że nie jest obciążony psychologiczną potrzebą ideologicznej spójności. Jeśli sytuacja się zmienia, może on zrezygnować z dotychczasowej pozycji, nie doświadczając dysonansu poznawczego. Jego główną psychologiczną siłą napędową jest często określane jego dążenie do dominacji. Inicjowanie ogromnego zagrożenia potwierdza dominację; Trump wycofuje się w zamian za ofertę pozwalającą mu ubiegać się o rolę wielkodusznego autora transakcji.

Interpretacja zachowania Trumpa ostatecznie dzieli się na dwa główne obozy:

·  Krytycy twierdzą, że te szybkie skoki wskazują na impulsywne, kruche stany psychiczne charakteryzujące się niestabilnością ocen, brakiem zrozumienia konsekwencji i zamiłowaniem do odwrotu w momencie, gdy ma do czynienia z prawdziwym oporem.

·  Zwolennicy Trumpa traktują to jako psychologię doświadczonego pragmatyka. Widzą lidera, nie zepsutego politycznymi dogmatami i na tyle psychicznie elastycznego, aby dostosować się, gdy taktyka sprawdziła się.

Jest oczywiste, że zwolennicy Trumpa nie rozumieją, albo nie obchodzi ich, że jego zachowanie podważa wszelkie długoterminowe zaufanie do jego urzędu. Dla nich, jak i dla niego samego, natychmiastowa gratyfikacja przeważa jakąś długoterminowę szkodę.

Istnieje zasada „Goldwater Rule” ustanowiona w 1973 roku przez amerykańskie stowarzyszenie psychiatryczne, w której czytamy: „nie jest etyczne, aby psychiatrzy oferowali profesjonalną opinię lub diagnozy społeczne wobec działaczy publicznych, jeśli nie poddali się tradycyjnemu badaniu”. To była odpowiedź na spekulacje o stanie umysłu Nixona, które doprowadziły do jego impeachmentu. Mimo tej zasady, setki niezależnych specjalistów w zakresie zdrowia psychicznego publicznie ostrzegły, że Trump demonstruje podręcznikowe behawioralne objawy „złośliwego narcyzmu„. Złamali tradycyjne profesjonalne tabu, publicznie analizując zachowanie Trumpa w ramach „obowiązku ostrzegania”.

W 2017 roku, grupa 27 psychiatrów opublikowała książkę, w której twierdzą, że mają etyczny obowiązek informować opinię publiczną o tym, co publiczne zachowanie Trumpa pokazywało, że jest „niebezpiecznie niezrównoważony”.

W 2020 roku kilku psychologów wzięło udział w filmie dokumentalnym pod tytułem Unfit (Bezużyteczny), jednoznacznie nazywając Trumpa złym narcyzem, porównując jego retoryczne i behawioralne modele z historycznymi postaciami autokratycznymi.

W 2024 roku ponad 200 specjalistów w zakresie zdrowia psychicznego podpisało list, w którym stwierdzono, że u Trumpa pojawiają się objawy złośliwego narcyzmu — mieszanki narcyzmu, antyspołecznych zaburzeń osobowości, paranoi i sadyzmu, co sprawia „egzystencjalne zagrożenie dla demokracji”.

Zostawiam czytelnikom ocenę, czy Trump jest „szalonym królem”. Dla mnie jest on wyraźnie niesymetryczny, intelektualnie niepełnosprawny i głęboko zaburzoną osobą, która tylko zatruwa i poniża zajmowane stanowisko.

Dlaczego „szminka na świni” apologetów Trumpa nie działa?

Ci, którzy dają pocieszające wyjaśnienia brudnych machinacji Trumpa pod nazwą „Art of the deal”, są doskonałą „szminką na świni”.

Złożone systemy stosowane przez zachodnich politologów – określane jako „próbne balony”, „strategiczna nieprzewidywalność” i „retoryczna hiperbola” – w rzeczywistości są akademickimi eufemizmami. Opisują mechanikę tego, jak lider może przetrwać sprzeczne ze sobą wypowiedzi, ale nie usuwają etycznej rzeczywistości. Mogą nasmarować świnię szminką, ale nie mogą usunąć smrodu.

Definicja szybkich nawrotów o 180 stopni jako „mistrzowskiego pragmatyzmu” lub „taktyki negocjacji” zamienia brak spójności w cnotę. To przesuwa oczekiwania opinii publicznej z „Czy ten lider mówi prawdę?” na „Czy ten lider wygrywa w bieżącym cyklu wiadomości?”

Ostatecznie, choć te sztuczki pozwalają pokonać krótkoterminowe kryzysy lidera i zachować lojalność, w dłuższej perspektywie są one kosztowne. To obniża poprzeczkę dla urzędu i systemu politycznego.

Nieuniknionym produktem ubocznym obchodzenia się ze słowem wysokiego rangą urzędnika jak z czymś jednorazowym jest stopniowy upadek instytucji państwowych i głęboki upadek zaufania publicznego.

Oddziaływanie wykracza poza granice.

„Sojusznicy” USA, w tym NATO, Unii Europejskiej, Japonii i Korei Południowej, są zmuszeni żyć z tym nieprzewidywalnym stylem „przywódcy”, który można spotkać w każdym filmie o mafii. Do tej pory reakcja tych „sojuszników” polegała na podwojeniu publicznej niewoli i oburzającego poddaństwa.

Ich kalkulacja jest następująca:

„jeżeli król jest chory i głupi, padnijmy na kolana, prawmy mu komplementy i miejmy nadzieję na najlepsze”, i „jest za głupi, by poczuć nieszczerość, i, być może, będziemy mogli zarobić kilka punktów do przodu, kapitulując”.

Niestety, to pułapka wasalności. Z konstrukcyjnego punktu widzenia kraje te znalazły się w pułapce historycznej, głęboko zakorzenionej zależności, która ogranicza ich wybór.

Dekady zależności od „parasola bezpieczeństwa” USA zostawiły w wasalach ogromny rozdźwięk między ich stanowiskiem w stosunku do amerykańskich „wrogów” i ich własnymi możliwościami reagowania na takie wrogie działania.

Podobnie, są uzależnieni od rynku amerykańskiego, technologii i systemu dolara USA w funkcjonowaniu ich gospodarki.

W geopolityce słabszy partner zawsze idzie w kierunku silniejszego.

Wasale połykają swoją dumę i cierpią nieprzewidywalne zmiany w polityce, bo alternatywa – być całkowicie opuszczonym przez mistrza — jest znacznie bardziej katastrofalna, niż być upokorzonym.

Ostatecznie, to uległość jako i spokój za wszelką cenę służą jako „samo-zlizujące się lody”.

Dla wasali publiczna manifestacja pochlebstwa i ustępliwości używane są jako „tarcza”. To zapewnia Trumpowi publiczny teatr dominacji w zamian za ciągłe pochlebstwa. Jednak to podporządkowanie tylko wzmacnia najgorsze instynkty Trumpa w publicznym teatrze cyklicznego podporządkowania i dominacji. W psychologii i politycznej strategii jest to znane jako cykl pozytywnych opinii w reakcji na agresję. To także odsłania głęboki brak odwagi, suwerenności i strategicznej autonomii u zachodnich elit. Stale biorąć na siebie obelgi, ostre taryfowe zagrożenia i nieprzewidywalne polityczne zakręty, nie podejmując działań odwetowych, te rządy alienują się od swoich obywateli i stają się pośmiewiskiem dla reszty świata.

Wszyscy mogą traktować tych zachodnich przywódców jako prosty dodatek do chaotycznego dworu w Waszyngtonie.

Jak kończy „cesarz z pustymi słowami”

Kiedy słowa lidera nie mają stałej wartości, stosunek do ich wybuchowej zawartości jako racjonalnych argumentów negocjacji przestaje być „rozsądną strategią”.

Zamiast tego staje się to niebezpiecznym hazardem, który aktywnie przyspiesza upadek ładu międzynarodowego.

W historii, gdy nadworni, ministrowie i obce państwa miały do czynienia z nieprzewidywalnym, impulsywnym lub emocjonalnie niestabilnym władcą absolutnym – „szalonym królem” – nie mogli polegać na standardowej dyplomacji lub umowach prawnych. Zamiast tego opracowywali strategie z wysokimi stawkami, które pozwalały przetrwać, przekierować lub dyskretnie zneutralizować impulsy władcy.

Strategie te są podzielone na kilka kategorii:

1. „Regent za tronem”

Najczęstszą historyczną strategią było utworzenie ochronnej warstwy biurokratycznej wokół króla. Celem było, aby zagwarantować, że jego najdziksze dekrety nigdy nie wyjdą poza pałacowe mury. Lojalni ministrowie kiwali na znak zgody z najbardziej dzikimi i rozkazami króla, ale potem powoli odkładali je w czasie, kładli na niewłaściwe miejsce lub zmieniali treść dokumentów.

Podczas panowania króla Wielkiej Brytanii Jerzego III, który cierpiał na ciężkie napady choroby psychicznej, parlament i jego premier i ministrowie stopniowo pozbawiali monarchę rzeczywistej władzy wykonawczej.

W dzisiejszym Waszyngtonie istnieje zakorzeniona biurokracja, „głębokie państwo”, które służy jako „regent za tronem” od czasów Johna f. Kennedy’ego. Jednak Trump pomyślnie otoczył się potakiwaczami i sykopantami [donosiciel, oszczerca oraz pochlebca] , którzy są nikim bez jego względów. W ten sposób instytucjonalny „układ hamulcowy” w dużej mierze jest lekceważony.

2. Hedging

Gdy zagraniczne państwa zrozumiały, że supermocarstwem rządzi zmienny król, zrezygnowały z dwustronnych umów i przeszły do absolutnej pewności siebie i wspólnej obrony.

W 5 wieku pne zmienny i nieprzewidywalny perski cesarz Kserkses I zażądał „ziemi i wody” od greckich miast-państw.

Zdając sobie sprawę, że poddanie się jego zachciankom nie daje prawdziwego bezpieczeństwa, konkurujące ze sobą miasta, takie jak Ateny i Sparta, stworzyły jeden historyczny sojusz wojskowy, aby w pełni pokonać  go pod Maratonem i Salaminą.

Nie sądzę, że dzisiejsza Europa jest zdolna do takiego wyczynu –  na przykład, do ochrony Grenlandii – rzecz w tym, że tak było historycznie. Zabawne, że przeciwstawili się perskiemu królowi, ale wolą się płaszczyć przed amerykańskim.

3. Manipulacja pochlebstwem i fejkowymi wiadomościami

Dworzanie, którzy przez długi czas żyli obok tymczasowych władców, nauczyli się traktować psychologię króla jako zagrożenia, którymi trzeba zarządzać, a nie jak racjonalny umysł, z którym trzeba wchodzić w relacje. Nigdy otwarcie nie zaprzeczali władcy, ponieważ to powodowało to wybuch gniewu ze skutkiem śmiertelnym. Zamiast tego używali intensywnych publicznych pochlebstw, aby zaspokoić ego króla, jednocześnie manipulując królem, aby wykonywał ich rozkazy.

W czasie panowania cesarza Chongzhena (1627-1644), ostatniego władcy z dynastii Ming, cesarz stawał się coraz bardziej paranoikiem i skłonny był stracić bliskich doradców.

Jego dworzanie i urzędnicy przeżyli, przyjmując jego zmienny nastrój i donosili mu tylko „dobre wieści” o głodzie i wojnach domowych, szalejących w kraju. Oczywiście, były to fałszywe wiadomości. Jego dynastia została obalona i popełnił samobójstwo.

W historii Chin tragiczne dziedzictwo Chongzhena służy jako przykład lidera, który był mądry, niezwykle pracowity i pełny dobrych intencji, ale całkowicie zniszczył swoje imperium z powodu osobistej niepewności, paranoi i nieprzewidywalnego podejmowania decyzji. Kiedy cesarz wstąpił na tron w wieku zaledwie 16 lat, odziedziczył dynastię Ming znajdującą się na krawędzi całkowitego załamania strukturalnego. Dworem rządzili notorycznie skorumpowani eunuchowie, a rządy cesarza były przeklęte przez mini-lodowcowy okres, który spowodował katastrofalne ogólnonarodowe susze, głód i epidemie.

Cesarz zderzył się z egzystencjalnymi zagrożeniami ze strony masowych wewnętrznych chłopskich powstań, na czele z Li Zicheng i zewnętrznych najazdów ze strony sił Manchu na północy, którzy później założyli dynastię Qing.

W przeciwieństwie do wielu znanych ze swego lenistwa lub hedonizmu cesarzy z dynastii Ming, Chongzhen był określany jako pracoholik, który mało spał, żył skromnie i szczerze chciał ocalić swój lud. Jednak jego głęboko zakorzenione psychologiczne wady sparaliżowały pracę administracji.

Zasadniczo nie ufał własnym ministrom i generałom swojego wojska. Za jego 17-letnich rządów zmienił 50 Wielkich Sekretarzy (大学士), cywilnych urzędników najwyższej rangi, i karał lub uwięził dziesiątki swoich wyższych dowódców, w tym błyskotliwego generała Yuan Chonghuan. Stał się ofiarą prostej kampanii dezinformacji Manchu, którzy przegrali wszystkie bitwy przeciwko Yuan Chonghuan. Мanchu skorzystali z paranoi Chongzhena, aby usunąć jego najważniejszego obrońcę.

Do 1644 roku lider rebeliantów Li Zicheng poprowadził swoją armię prosto do bram Pekinu. Będąc w pułapce w środku Zakazanego miasta, Chongzhen nakazał bić w cesarskie dzwony, wzywając swoich ministrów i generałów na ostatnie spotkanie w obronie. Żaden urzędnik nie pojawił się; wszyscy albo uciekli z miasta, albo przygotowywali się do poddania. Zdając sobie sprawę, że wszystko jest stracone, Chongzhen zmusił swoją cesarzową do popełnienia samobójstwa i pozabijał mieczem własne córki, aby uratować je od przejęcia przez powstańców. Następnie wyszedł z pałacu na wzgórze Jingshan (Węglowe wzgórze) i powiesił się na drzewie w wieku 33 lat. Przed śmiercią Chongzhen ugryzł się w palec i napisał własną krwią na swojej jedwabnej szacie słynny gorzki list pożegnalny, w którym doskonale widoczna jest  jego odmowa uznania osobistej odpowiedzialności:

„Ja, człowiek skąpej cnoty, ściągnąłem na siebie gniew Niebios… Wszyscy moi ministrowie oszukali mnie. Umieram, nie mając możliwości spotkania się twarzą w twarz z moimi przodkami w podziemnym świecie… Niech powstańcy rozrąbią moje ciało na kawałki, ale nie skrzywdzą żadnego z moich obywateli”.

4. Pałacowe przewroty i wymuszone abdykacje

Gdy nieprzewidywalne zachowanie króla przechodzi granicę od irytujących zakłóceń do prawdziwego zagrożenia istnienia państwa, rządząca elita – wojskowi lub własna rodzina króla – czasami interweniuje, aby go skutecznie zastąpić.

W 1762 roku zmienny rosyjski car Piotr III odepchnął swoich wojskowych, swój kościół i swoich sojuszników, nagle zmieniając politykę zagraniczną Rosji w połowie wojny na rzecz Prus.

Zdając sobie sprawę, że jego nieprzewidywalne kaprysy niszczą imperium, jego własna żona Katarzyna Wielka wraz z wojskiem zrobiła gwałtowny przewrót pałacowy. Piotr III został zmuszony do abdykacji i był cicho zneutralizowany.

Dramat imperium Rzymskiego, pierwszego zachodniego imperium, stanowi jeden z najlepszych przykładów ocalałych tyranów, takich jak Kaligula lub Neron, którzy byli bardzo impulsywni, nieprzewidywalni i głęboko podejrzliwi w stosunku do politycznej elity.

Rzymscy historycy, jak Tacyt, Suetonius i Dion Cassius, udokumentowali historię w klasycznych pismach, takich jak The Annals and the History, Twelve Caesars  i The Roman History. Biorąc pod uwagę objętość eseju nie będziemy zagłębiać się w nich. Rzecz w tym, że zachodnie kroniki pełne są przykładów tego, jak żyli „szaleni królowie”.

Lekcja jest prosta –Rzym upadł nie z rąk wrogów; on przegnił od wewnątrz.

Pytanie do Zachodu dzisiaj polega na tym, co zrobi z rządzącym Szalonym Królem.

Tłumaczenie: Ryszard Kulczyński

Pompeo z Wichita, Koch i milion od Stalina – oraz 447 i żona Alana Greenspana

Opublikowany przez

[to z Archiwum, przy szukaniu o Greenspanie md]

==================================

Pompeo z Wichita, Koch i milion od Stalina – oraz 447 i żona Alana Greenspana.

pink-panther http://pink-panther.szkolanawigatorow.pl/pompeo-z-wichita-koch-i-milion-od-stalina-oraz-447-i-zona-alana-greenspana

Pan Mike Pompeo „człowiek z Wichita” pokazał właśnie nad Wisłą, co to znaczy pełnokrwisty absolwent West Point oraz szczęśliwy biznesmen z lotniczej branży wyrosły pod skrzydłami legendarnego klanu miliarderów Kochów, których wielki majątek ma swoje korzenie w kontrakcie z 1929 r. zawartego przez ich ojca Freda C. Kocha z sowiecką firmą Amtorg – na budowę instalacji krakingu na ukradzionych przez bolszewików polach naftowych Morza Kaspijskiego .
 

Ale zacznijmy od początku , żeby zrozumieć, dlaczego konserwatywny polityk zza oceanu Mike Pompeo jako swojego idola czasu II wojny światowej wskazuje faceta, który znalazł się na wystawie „Twarze kieleckiej bezpieki” .

 Kiedy inżynier Fred Chase Koch załapał się w przedstawicielstwie „handlowym” sowieckim Amtorg w imieniu firmy swojej i wspólnika Winkler – Koch na kontrakt na budowę kilku instalacji krakingu (przerób ciężkiej frakcji ropy na benzynę i oleje) w rejonie Morza Kaspijskiego i na Kaukazie , miał lat 29 , dyplom z inżynierii chemicznej z Massachusetts Institute of Technology i 44 pozwy na karku o prawdziwe lub nie – nielegalne używanie cudzej myśli technicznej do swojego pomysłu na technologię krakingu. Oraz zarejestrowaną w 1925 r. firmę Winkler Koch Engineering Company..

 Fred C. Koch, przyszły „wielki antykomunista” poszukujący zajęcia zgłosił się do Amtorg w Nowym Jorku , zupełnie świeżej firmy sowieckiej, powołanej 1924 r. przez Lenina i Armanda Hammera a właściwie przez Ludowy Komisariat Handlu Zagranicznego a udziały w wysokości 1 mln USD miał Wniesztorgbank i Centrosojuz (Centralny Związek Spółdzielczości Konsumenckiej ) pod zdolną ręką towarzysza Leonida Krasina.

 Teoretycznie była to firma handlu zagranicznego a praktycznie przykrywka dla sowieckiego wywiadu i dla Kominternu.

 W tym czasie Sowieci prowadzili negocjacje z innymi firmami amerykańskimi na odbudowę przemysłu, zupełnie zdewastowanego przez wojnę domową. Przemysłu, który miał swoich właścicieli, i którzy to właściciele w większości żyli. Podobnie jak właściciele pól naftowych w Baku.

 A wszystko przez to, że efekty tzw. komunizmu wojennego, który zastosowali po przechwyceniu władzy, a którą zdefiniował Nikołaj Bucharin:”… Przymus proletariacki we wszystkich swoich formach, poczynając od rozstrzeliwania, a kończąc na obowiązku pracy jest metodą tworzenia komunistycznego człowieka..” doprowadziły Rosję Sowiecką do totalnego załamania gospodarki.

 Wejście zagranicznych firm do gospodarki sowieckiej odbyło się w ramach systemu przyznawania koncesji zagranicznym firmom lub spółkom mieszanym z udziałem firm sowieckich.

 Jak podaje Antony C. Sutton w książce pt. „Western Technology and Soviet Economic Development 1917 – 1930” z 1968 r. na stronie 9, w okresie 1921 – 1929 złożonych zostało łącznie 2.670 aplikacji zagranicznych o koncesję. Liczna przyznanych koncesji typu I i II w latach 1921-1926 wyniosła – 330 , w latach 1927-29 – liczba przyznanych koncesji jest nieznana. Liczba przyznanych koncesji typu III wyniosła w całym okresie 1921-1930 wyniosła 134.

 Były one głównie przyznawane w dziedzinach strategicznych takich jak: wydobycie ropy naftowej i rafinerie, kopalnie węgla i rud metali, w tym złota, platyny, manganu, miedzi, hutnictwo żelaza i metali nieżelaznych, przemysł włókienniczy, industrializacja rolnictwa, również w zakresie technologii hodowli i nowych gatunków upraw.

 No i właśnie Fred C. Koch był wśród tych niewielu szczęśliwców, którzy się na taką koncesję załapali.

 Firma Winkler-Koch wybudowała pod koniec lat 20-tych15 krakingów na podstawie kilku kontraktów. Jeden z nich przewidywał, że Koch wyszkoli sowieckich inżynierów a skończyło się na tym, że Koch wyuczył sowieckie biura projektowe projektowania /rysowania krakingów . Potem już Sowieci dali sobie radę sami.

Podobno za ten trzyletni niespełna trud miał zarobić osobiście co najmniej 500 tysięcy USA. Chociaż inna wersja mówi, że przywiózł milion USD.
 

No a między innymi dzięki Winkler-Koch i Fredowi C. Kochowi Sowieci mogli przerabiać kradzioną ropę z ukradzionych prawowitym właścicielom pól naftowych i eksportować to wszytko przez sowiecką firmę Naphta Syndicate. M.in. do III Rzeszy Niemieckiej aż do 22 czerwca 1941 r.

  A dlaczego o tym piszę. A bo wśród poszkodowanych przez bezprawne sowieckie konfiskaty byli np. potomkowie śp. Witolda Zglenickiego, właściciela pól naftowych Baku i wynalazcy technologii do wydobycia ropy z dna morskiego.

  Wg jego testamentu dochody z polowy z jednej z działek zostały przeznaczone na zasilenie Kasy im. Mianowskiego a przez nią na badania naukowe i stypendia. No i w okresie 1908-1915 Kasa im. Mianowskiego otrzymała łącznie z tego źródła 1.383.744,10 rubli czyli ok. 700 tysięcy USD. Były to największe dochody w historii Kasy im. Mianowskiego.

  Ale wybuchła rewolucja i wszystko się skończyło. To znaczy skończyły się dochody dla setek i tysięcy legalnych właścicieli firm z tamtych okolic.

 A na to miejsce Sowieci zaprosili sobie „innych lepszych imperialistów”, takich jak m.in. Fred C. Koch i dali im się obłowić na odbudowie przemysłów w miejsce tych skonfiskowanych „złym kapitalistom” i zdewastowanych..

 No a szczęśliwy pan Fred. C. Koch po oszałamiających sukcesach w ZSRR miał wedle złych ludzi udać się w roku 1934 do III Rzeszy, gdzie na zamówienie rządu niemieckiego miał wspólnie z Williamem Rhodesem Daviesem wybudować trzecią co do wielkości rafinerię ,której pomysł miał zaaprobować sam Adolf Hitler. Na pewno nie wyjechał stratny.

A następnie powrócił do USA, gdzie w Wichita założył firmę Wood River Oil and Refining Company (później Koch Industries) i wraz z małżonką spłodził czterech synów. Firma została w rodzinie a synowie Charles i David poprowadzili ją do spektakularnego sukcesu, dzięki czemu należą do najbogatszych ludzi świata. Osobisty majątek Davida Kocha był szacowany na 50 mld USD a jego brata Charlesa na 54,2 mld USD.

  Sam Fred C. Koch został wyjątkowo ostentacyjnym antykomunistą, co mu nie przeszkodziło w 1956 r. odbyć podróż do ZSRR „w nieznanych celach”. A synowie też są ostentacyjnymi antykomunistami. Finansują „wszystko antykomunistyczne” co tylko się da. Ale kasy Kasie im. Mianowskiego raczej nie dali. No bo niby dlaczego, prawda?

  Dlaczego o tym piszę.

Ano dlatego, że firma Koch Industries z Wichita w 1998 r. zainwestowała parę groszy w firmę Thayer Aerospace, należącą do grupy dynamicznych absolwentów West Point , wśród których był kapitan Michael Richard Pompeo. Dokładnie 2%.

  Niby mała rzecz, ale trzeba mieć świadomość, że w Wichita rodzina Koch to rodzina królewska. A w nawet carska. Posiadanie takiego „wspólnika” to jak pasowanie na „obywatela lepszego sortu”. I on to doskonale zrozumiał i docenił.

  Kapitan Michael Richard Pompeo poszedł do biznesu po tym, jak po czterech latach poniewierania się w jednostkach pancernych, sorry ciężkiej i chwalebnej służby dla Armii Stanów Zjednoczonych na odcinku zaopatrzenia w części do czołgów lub czegoś w tym guście, zrobił doktorat z prawa na Harwardzie i próbował zrobić karierę w przesławnej firmie adwokackiej Williams & Connolly.

  Jest to firma „gwiazd” oczywiście prawniczych i dla gwiazd.

  Wśród wybitnych pracowników wymienia się aż dwoje Sędziów Sądu Najwyższego USA: Elenę Kagan nominowaną przez Baracka Obamę w 2010 i Bretta Kavanaugh nominowanego przez Donalda Trumpa w 2018 r.

  Firma ma wśród stałych klientów takie firmy jak Google, Disney czy Bank of America a reprezentowała m.in. George’a W. Busha, Baracka Obamę, Billa Clintona czy Bena Bernanke.

  No i Mike Pompeo po jakichś 2-3 latach rzucił ten cały luksusowy biznes prawniczy w Waszyngtonie i z kumplami z West Point w 1998 r. przeniósł się do Wichita w Kentucky i został „młodym biznesmenem”.z A panująca tam „rodzina królewska Koch” dorzuciła do młodego biznesu 2% i została „młodszym udziałowcem” jako Koch Industries.

  No więc Mike Pompeo , Brian Bulato i koledzy zakładają Thayer Aerospace i wśród swoich klientów wymieniają m.in. Cessna Aircraft, która ma centralę w Wichita czy Boeinga, który ma tam fabrykę. W 2006 r. sprzedają firmę a Mike Pompeo zostaje prezesem firmy Sentry International, która produkuje jakieś części i jest partnerem Koch Industries.   Biznes jakoś się kręci do roku 2006 i potem panowie się rozchodzą a Mike zostaje szefem Syntra International.

  A w roku 2010 następuje kolejny przełom i Mike Pompeo rzuca biznes i przechodzi do innej branży: do polityki. I czterokrotnie startuje do Izby Reprezentantów, zawsze z sukcesem, z Kansas oczywiście, dystrykt 4 czyli Wichita i okolice. A kto rządzi w Wichita i okolicy jak nie Koch Industries i jej poddostawcy?

  W latach 2010-2017 pan Pompeo startuje cztery razy i wygrywa. A jako kongresman zajmuje się głównie bezpieczeństwem i oczywiście energetyką i generalnie przemysłem.

  Jego wybory są oczywiście sponsorowane przez rodzinę Koch. Wg tamtejszych mediów na pierwszą kampanię w 2010 r. dali 80 tysięcy USD a łącznie w czterech kampaniach 375.500 USD zaś cały przemysł ropy i gazu zrobił zrzutkę na 1.1 mln USD.

  Mnie najbardziej interesują te 375.500 USD, z których nie byłoby ani jednego, gdyby senior rodu Fred nie pracował dla Stalina i nie „uratował Rosji Sowieckiej od niebytu”. W 1930 kiedy Stalin zaczął kolektywizację i prawdziwe ludobójstwo rolników „ Fred Koch tam by” i uczył bolszewickich inżynierów jak budować następne krakingi na skradzionych polach naftowych, bo on wybudował „tylko 15”. Nie on jeden oczywiście, ale tu chodzi o prawdziwe lub udawane szanowanie prawa własności.

  Rodzina Koch nie ma poczucia winy z tego powodu że ich tatko przywiózł milion USD skrwawionych krwią niewinnych ludzi. Zresztą sami są porządnymi ludźmi. Ostoje lokalnej społeczności. Prostolinijni protestanci jak za ojców założycieli.

  Mike Pompeo też jest protestantem. Konkretnie ewangelikalnym presbiterianiniem. Jak na Włocha , którego rodzina przywędrowała z Lombardii to dość ekscentryczne ale Mike rozejrzał się na pierwszym roku West Point „co i jak” i , jak mówi, „poznał Jezusa”. A w kampaniach wyborczych podkreśla, że „Biblia leży na jego biurku”.

  To szalenie ekscytujące w świetle tzw. detali z życiorysu. Choćby z ostatnich dni i tygodni.

Oto 14 stycznia 2019 r. Sekretarz Stanu (bo on Sekretarzem Stanu przy prezydencie Trumpie został w marcu 2018 r. daje do Fox News informację, że „urządzamy w Warszawie konferencję w sprawie Iranu i sprosiliśmy już gości”.

Władze nasze kochane w Warszawie przez moment zastygły jak sarenka w świetle reflektorów ale za całe kilka godzin ogłosiły „orbi et urbi”, że „jak najbardziej urządzamy WSPÓLNIE.

  No jasne , że WSPÓLNIE. Ktoś musi dać jeść, pić i dostarczyć spania w luksusowych hotelach. I to jest nasza specjalizacja w tym przedsięwzięciu. W tzw. międzyczasie ajatollahowie wymachują rękami (jak to oni) i wrzeszczą, że to jest absolutny skandal. Ja też myślę, że ogłaszanie konferencji zanim się gospodarz miejsca dowiedział to lepszy skandal. Ale mnie to raczej śmieszy i nie wymachuję rękami.

Ale numer z ogłaszaniem konferencji w Warszawie to był dopiero pierwszy „dyplomatyczny gest” .

Jak już pan Mike Pompeo przyjechał do „tutejszego kraju”, wypił i zakąsił (a zakąsić może, jak widać, jak to wojskowy, choć były) to do gospodarzy się odezwał w te słowa: „no dobrzy ludzie, a teraz proszę mi tu wydać te wszystkie srebrne łyżki, haftowane obrusy, złocone kryształy tudzież stół rzeźbiony a na dodatek budynek, w którym jedliśmy oraz jakieś pół królestwa , to jest chciałem powiedzieć, pół tej waszej całej republiki, czy co to tam jest”. Bo zalegacie dobrym Żydom amerykańskim, którzy NIGDY NIE MIELI PRZODKÓW I MAJĄTKÓW W POLSCE za to „mienie bezspadkowe” tych Żydów, którym USA NIE udzieliły pomocy w czasie Holocaustu”. Może nie dosłownie ale taki był ogólny sens.

  Bo konkretnie to pan Sekretarz Stanu Mike Pompeo łaskaw był powiedzieć we wtorek 12 lutego 2019 r. w rozmowie z tutejszym ministrem spraw zagranicznych Jackiem Czaputowiczem co następuje: ”…Zdajemy sobie także sprawę z wagi naprawienia ważnych spraw z przeszłości i ja PONAGLAM moich polskich kolegów aby poczynili postępy z legislacją w sprawie restytucji PRYWATNEJ WŁASNOŚCI DLA TYCH, KTÓRZY STRACILI i własność w czasie ery Holocaustu…”.

  Dla „tych, którzy stracili”? Dla tych „którzy stracili”, to jak przytomnie zauważył, jak zwykle pan premier Miller – PRL wypłacił USA pełne odszkodowanie na podstawie umowy z 16 kwietnia 1960 r.

Panu Czaputowiczowi oczywiście mowę odjęło i do dzisiaj jest „zaniemówiony” i jakiś taki „nieśmiały” na tych zdjęciach, ale my po paru dniach ochłonęliśmy i możemy przypomnieć przyjacielowi rodziny Koch, której cała gigantyczna fortuna stoi na połowie miliona USD zarobionych w Rosji Sowieckiej u towarzysza Stalina, że ówże Stalin, który „zrobił dobrze” Fredowi C. Koch i setkom amerykańskich firm , dając im milionowe zlecenia w latach 20-tych i 30tych XX w. został za te i inne gesty sowicie wynagrodzony przez poprzednika pryncypała pana Pompeo czyli Prezydenta USA Franklina Delano Roosevelta.

Który lekką ręką podarował Stalinowi w Teheranie i Jałcie 51% terytorium Rzeczpospolitej Polskiej – sojusznika Aliantów czasu wojny, ze znajdującym się tam całym majątkiem nieruchomym i ruchomym. O ludziach ledwo wspomnę.

Pobożnemu panu Pompeo warto zwrócić uwagę, że wśród owych nieruchomości były liczne kościoły rzymsko katolickie, cerkwie, synagogi a nawet zbory protestanckie. I one zostały wysadzone, zamienione w kazamaty, magazyny nawozów sztucznych lub kina i tancbudy dla komunistycznych aktywistów. A święte Księgi , w tym tak ukochana przez niego Biblia, co to „leży na biurku”, wylądowały na śmietnikach, zostały spalone lub były darte publicznie ku uciesze gawiedzi .

  Jako biegłemu w rachunkach absolwentowi West Point i prawnikowi z doktoratem wspomnę , że pobieżny szacunek tego „podarunku państwa amerykańskiego dla Stalina” z 51% terytorium Rzeczpospolitej Polskiej ze wszystkim, co się na nim znajduje daje jakieś  plus minus 5 bilionów USD. I że odsetki lecą.
  Więc  jak już musi się wywiązać wobec jakichś „lobby” i realizować ustawę JUST, to niech może sobie odejmie owe 300-400 mld USD, które chce nam zabrać bez tytułu prawnego , z kwoty 5 bilionów USD, które są nam winne USA za lekkomyślne „podarunki Stalinowi”. Zostanie jeszcze 4,7 biliona USD do zapłacenia Polsce.

  No ale.

Kto zna trochę historię USA to zapewne wie, jak pracowicie USA pozbawiały katolickie Królestwo Hiszpanii jego terytoriów na kontynencie amerykańskim, zaczynając od zakładania masońskich agentur i wojen oraz utworzenia „ Cesarstwa Meksyk” . I jak na wieść o złożach np. złota „wybuchło powstanie amerykańskie w Kalifornii” w 1846 r. i „do zatoki Monterey wpłynął admirał US Navy John D. Sloat” i „rozpoczął okupację Kalifornii”.

I że te napaści słowne i dyplomatyczne na Polskę niebezpiecznie przypominają tamtą smutną historię. A my, ostatni kraj katolicki,  chyba jesteśmy kolejni po katolickiej Hiszpanii – do kasacji.

A że nie mamy bomby atomowej to nikt nie musi z nami grzecznie rozmawiać. Jak np. z tym sympatycznym koreańskim „czerwonym cesarzem” Kim Dzong Unem z Korei Płn. Miłośnikiem filmu, szampana i aktorek.

  Pan Sekretarz Stanu USA Mike Pompeo był w Seulu, jak donosi The New York Times z 8 października 2018 r. i rozmawiał długo z „przywódcą narodu północnokoreańskiego”, który ogólnie „jest za”, ale żadnych obietnic w sprawie zdemontowania broni nuklearnej – nie złożył. I widzimy pana Mike Pompeo Sekretarza Stanu największego mocarstwa, jak się uśmiecha czule , żeby nie powiedzieć przymilnie do szefa państwa , które jest podobno „państwem –gułagiem”. Normalnie pełna dyplomacja, Francja elegancja, Szwecja dyskrecja. Do towarzysza Kim Dzong Una nikt nie robi kwaśnych min i nieprzyjemnych wycieczek historyczno majątkowych. I nie używa słowa „nalegam”.

  A Polska obejmuje w mediach amerykańskich rolę „najczarniejszego charakteru globu” mimo karmienia i pojenia Sekretarza Stanu Mike’a Pompeo różnymi smakołykami i pojenia najlepszymi alkoholami . Nic ni pomogło.

  Zaraz za Sekretarzem Stanu Pompeo wpadła do Warszawy małżonka byłego szefa Rezerwy Federalnej Alana Greenspana redaktorka ważnej stacji telewizyjnej Andrea Mitchell i walnęła z grubej rury „nową prawdą historyczną made in USA” : ”… Program wizyty Pana Pence’a przewidywał wizytę w Getcie Warszawskim, gdzie w 1943 r. Żydzi przez miesiąc walczyli przeciwko Polskiemu i Nazistowskiemu reżymowi a w piątek oczywiście wizyta w Auschwitz…”.

  Nie wiedziałam, że w Rzeczypospolitej Polskiej jest jakieś „Auschwitz”. W Polsce jest Oświęcim a niemiecki obóz koncentracyjny to jest Konzentrationslager Auschwitz. Co oczywiście przy rewelacji historycznej, że w 1943 był jakiś „polski reżym” jest mniej ciekawe. Domyślam się, że chodziło o „polski reżym w Londynie” . I to przeciwko niemu „walczyli przez miesiąc Żydzi w Getcie” .

Bo PKWD jeszcze Stalin nie założył.

  W tych okolicznościach bardzo blado wygląda ten cały „polski partyzant z niebyłych bitew pod Lubartowem” – Efraim Blaichman z Kamionki. Wiadomo, że był w październiku 1944 r. w Lublinie, gdzie stał PKWN i dywizje NKWD dla osłony i skąd tow. Franciszek Jóźwiak ówczesny małżonek Heleny Wolińskiej wysłał Blajchmana na odpowiedzialną placówkę Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Lubartowie na stanowisko „przodownika” z dniem 5 października 1944 r. a następnie od 12 stycznia 1945 r. do Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa w Pińczowie na odpowiedzialne stanowisko „wywiadowcy”.

  Czego się miał „wywiadywać” Blajchman w Pińczowie to nie wiem, bo za Niemca to jeszcze latem 1944 Żołnierze z Batalionów Chłopskich a nie „takie wielkie partyzanci” jak Frank Blajchman , tylko zwyczajni tutejsi włościanie polscy – dokonali dwukrotnie skutecznych napadów na niemieckie więzienie i : 10 czerwca 1944 r. uwolnili 281 więźniów, głównie rolników a 13 lipca 1944 opanowali więzienie, uwolnili więźniów, zdemolowali biurokrację a magazyny opróżnili.

No i na to wszystko pojawił się 12 stycznia 1945 r. w Pińczowie Franek Blajchman nie dość że wywiadowca, to jeszcze „pełniący obowiązki kierownika Wydziału Więzień i Obozów w WUBP w Kielcach.”. Trzeba było na nowo otwierać więzienia i sadzać w nich tych samych, co ich sadzali Niemcy.
Urządzone na obrzeżach konferencji „o Iranie” „jasełka historyczno- roszczeniowe” jakie zaprezentowali pan Sekretarz Stanu Mike Pompeo do spółki z żoną Greenspana , spowodowały, że pan Wiceprezydent USA Mike Pence wypadł strasznie blado, mimo , że też się starał.

Miał on powiedzieć podobno, że : ”… Stany Zjednoczone wraz ze swoimi sprzymierzeńcami użyją pełnej siły militarnej, aby wyrugować radykalny islamski terroryzm z powierzchni ziemi”.
Wyznam, że po próbkach dyplomacji w wykonaniu pana Mike Pompeo i żony Alana Greenspana – jakoś się nie czuję „sprzymierzeńcem Stanów Zjednoczonych”. Przynajmniej w tym tygodniu.



PS. Ciekawe, że rząd nasz kochany nie zawiózł był w wolnej chwili pana Wiceprezydenta Pence’a i pana Sekretarza Stanu Pompeo do Czyżewa, gdzie mieści się w dawnym budynku dawnej stacji kolejowej Muzeum Ziemi Czyżewskiej a tam stała wystawa poświęcona Polakom deportowanym w liczbie co najmniej 1.841 tysięcy w okresie 10 lutego 1940 – 22 czerwca 1941. W tym około miliona polskich dzieci. Wróciło około 57 tysięcy w tym dzieci nie było prawie wcale.

[a mnie wzięli jako „kapitalistcziskewo szpiona, gdy miałem 3 lata. I wróciłem. Achaaa,,.. MD]

https://www.truthdig.com/articles/tea-party-financiers-owe-their-fortune-to-josef-stalin/

https://en.wikipedia.org/wiki/Mike_Pompeo

https://en.wikipedia.org/wiki/Koch_Industries

https://en.wikipedia.org/wiki/Fred_C._Koch

https://pl.wikipedia.org/wiki/Amtorg

https://www.academia.edu/28986002/American_craking_for_Soviet_refining_Oil_of_Russia._2012._4._%D0%A0._84_-_87

http://mowiawieki.pl/templates/site_pic/files/Polskie-osiagniecia-naukowo-techniczne-odcinek-7.pdf

https://en.wikipedia.org/wiki/Williams_%26_Connolly

https://www.theguardian.com/us-news/2019/jan/11/trump-administration-evangelical-influence-support

https://qz.com/1227882/secretary-of-state-nominee-mike-pompeo-owes-his-political-career-to-the-koch-brothers

https://www.opensecrets.org/news/2018/04/trump-picks-top-koch-recipient-for-secretary-of-state

https://katalog.bip.ipn.gov.pl/informacje/68703

https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_the_Philippines_(1898%E2%80%931946)

https://www.nytimes.com/2018/10/08/world/asia/mike-pompeo-kim-jong-un-north-korea.html

https://katalog.bip.ipn.gov.pl/informacje/68703

Ameryka wie o energetyce jądrowej. Ale po prostu nie może jej już budować. Niech Saudyjczycy się o tym dowiedzą.

Opublikowany przez

Ameryka wie o energetyce jądrowej. Ale po prostu nie może jej już budować. Niech Saudyjczycy się o tym dowiedzą.

Larry C. Johnson

Donald Trump na krótko trafił na pierwsze strony gazet w tym tygodniu swoją propozycją cywilnej współpracy jądrowej z Arabią Saudyjską, która obejmowałaby wsparcie w budowie reaktorów jądrowych z wykorzystaniem amerykańskiej technologii. Nie jest to jednak nic nowego. Rozmowy między Stanami Zjednoczonymi a Arabią Saudyjską na temat formalnego porozumienia o cywilnej współpracy jądrowej (znanego jako „Porozumienie 123” na mocy amerykańskiej ustawy o energii atomowej) trwają od lat.

To, co sprawia, że ​​oświadczenie Trumpa wydaje się nowatorskie (i dziwne), to jego naleganie, aby Saudyjczycy podpisali Porozumienia Abrahama, aby sfinalizować umowę. A to będzie przeszkodą w jej realizacji, jeśli Saudyjczycy podtrzymają swoje stanowisko, że państwo palestyńskie musi powstać, zanim zaakceptują Porozumienia Abrahama.

Ale jest jeszcze inny, ważniejszy powód, który powinien dać Saudyjczykom powód do zastanowienia się dwa razy, zanim zwiążą swoją przyszłość nuklearną ze Stanami Zjednoczonymi… Amerykańskie doświadczenia w budowie elektrowni jądrowych okazały się kompletną klapą.

W sosnowych lasach wschodniej Georgii dwie potężne betonowe kopuły w końcu rozpoczęły rozszczepianie atomów w zeszłym roku – dwie dekady po ich powstaniu. Bloki 3 i 4 elektrowni jądrowej Vogtle kosztowały ponad 30 miliardów dolarów, miały siedem lat opóźnienia i omal nie doprowadziły ich budowniczego do bankructwa. Według standardów technicznych są to arcydzieła inżynierii. Ale są też nagrobkiem.

Vogtle to pierwszy nowy amerykański projekt elektrowni jądrowej, który osiągnął metę od ponad trzydziestu lat.

W tym samym czasie Chiny zbudowały sześćdziesiąt. Rosja zbudowała globalne imperium.

A Stany Zjednoczone – kraj, który uruchomił pierwszy komercyjny reaktor w 1957 roku, który udoskonalił projekt lekkiej elektrowni wodnej, z której świat korzysta do dziś, który kiedyś opanował zarówno atom, jak i mikroprocesor – zapomniały, jak wylewać beton, giąć stal i bilansować księgi.

Era atomowa wkracza w nowy rozdział. W miarę jak zbliżają się terminy klimatyczne, a bezpieczeństwo energetyczne stawia zachodnie stolice w niepewności, kraje, które mogą budować elektrownie jądrowe, odkrywają, że energetyka jądrowa to już nie tylko elektryczność. To dźwignia finansowa.

A teraz Ameryka stoi z boku, mając do dyspozycji stertę genialnych projektów, na których wdrożenie nie może sobie pozwolić.

Fartuch laboratoryjny i hełm ochronny

Każdy, kto przejdzie korytarzami Idaho National Laboratory lub biurami któregokolwiek z kilkunastu startupów nuklearnych w Dolinie Krzemowej, od razu poczuje amerykańską wyższość. Stany Zjednoczone projektują reaktory pływające, reaktory mieszczące się na ciężarówkach, reaktory zasilane zużytym paliwem jądrowym. Departament Energii finansuje zaawansowane projekty demonstracyjne od Wyoming po stan Waszyngton. Komisja Regulacji Jądrowych pozostaje światowym złotym standardem bezpieczeństwa – kopiowanym, szanowanym i budzącym strach.

Ale innowacja bez stoczni jest jedynie wnioskiem patentowym.

Debakl Vogtle’a ilustruje upadek. To, co miało być odrodzeniem – Westinghouse AP1000, bezpieczniejsza i prostsza konstrukcja generacji III+ – stało się krwawiącą raną.

Wykonawcy ponieśli porażkę. Plany budowy dotarły niekompletne. Moc produkcyjna kucia zbiorników reaktora została przeniesiona za granicę dekady wcześniej. Doświadczeni spawacze i monterzy rurociągów przeszli na emeryturę, a nikt nie przeszkolił ich następców. Każdy problem powodował opóźnienie; każde opóźnienie zawyżało budżet. Zanim w końcu popłynęły pierwsze nowe waty, szacunki się podwoiły, Westinghouse ogłosił upadłość, a każdy wykonawca usług komunalnych, który obserwował ten proces, po cichu usunął słowo „energia jądrowa” ze swojego słownika.

Stany Zjednoczone mogą zaprojektować cud techniki, ale nie mogą zbudować dwóch identycznych rzeczy, nie traktując każdego z nich jako indywidualnego projektu naukowego.

Rosyjski biznes reaktorowy

Podczas gdy Ameryka toczyła spór sama ze sobą, Moskwa budowała coś prostszego: machinę sprzedaży.

Rosatom, rosyjski państwowy gigant nuklearny, nie tylko sprzedaje reaktory. Sprzedaje relacje. Potrzebujesz elektrowni? Rosatom ją zaplanuje, sfinansuje, zbuduje, dostarczy paliwo, przeszkoli operatorów i usunie odpady. Pakiet obejmuje niskooprocentowane pożyczki z rosyjskich banków państwowych i geopolityczny akcent: Będziemy Twoim partnerem energetycznym przez sześćdziesiąt lat. Podpisz tutaj.

Sam produkt – WWER-1200 – nie jest rewolucyjny. To solidny, ewolucyjny reaktor wodny ciśnieniowy, który Rosatom nauczył się efektywnie budować w kraju i replikować za granicą. To, co czyni go atrakcyjnym dla nabywców z Turcji, Egiptu i Bangladeszu, to pewność, jaką oferuje Moskwa w sektorze, w którym pewność jest rzadkością. Brak bałaganu wśród prywatnych akcjonariuszy. Brak labiryntu jak w Krajowej Radzie ds. Energii. Brak pocenia się zarządów przedsiębiorstw energetycznych, gdy kwartalne wyniki zderzają się z twardniejącym betonem.

Wyniki mówią same za siebie. Rosatom kontroluje obecnie około 70 procent światowego rynku eksportu reaktorów. Portfel zamówień obejmuje cztery kontynenty. A ponieważ Rosja wzbogaca również prawie połowę światowego paliwa reaktorowego, jej klienci szybko odkrywają, że zakup elektrowni był dopiero początkiem ich uzależnienia.

W istocie jest to oszustwo, które Stany Zjednoczone pomogły wymyślić, a potem porzuciły.

Hala fabryczna w Chinach

Gdy Rosja gra w szachy, Chiny grają w masową produkcję.

Program nuklearny Pekinu rozpoczął się jako importer technologii, uczeń przepisujący prace domowe od Francuzów, Rosjan i Amerykanów. Dziś jest największą na świecie salą lekcyjną – i jej nauczycielem. Żaden kraj nie zbudował w tym stuleciu więcej reaktorów. Żaden kraj nie ma obecnie więcej w budowie.

Silnikiem napędowym jest Hualong One, samodzielny projekt generacji III+, powstały w wyniku lat cierpliwej inżynierii wstecznej i integracji sterowanej przez państwo. Ponieważ chińscy konstruktorzy reaktorów, organy regulacyjne, banki i huty stali ostatecznie odpowiadają przed tą samą centralą Partii Komunistycznej, kraj może egzekwować standaryzację z bezwzględnością niemożliwą do osiągnięcia na rozdrobnionych rynkach zachodnich. Kiedy Chiny budują Hualong One, budują ten sam Hualong One – raz po raz. Krzywa uczenia się jest stroma, harmonogramy przewidywalne – około pięciu do sześciu lat od wykopu do podłączenia do sieci – a koszty należą do najniższych na świecie.

Teraz Pekin eksportuje ten model. W ramach Inicjatywy Pasa i Szlaku chińskie banki państwowe kopiują strategię Rosatomu, oferując gotowe elektrownie i finansowanie wiązane Pakistanowi, Argentynie, a potencjalnie także Arabii Saudyjskiej, a także dużym obszarom Azji Środkowej. Amerykański przemysł jądrowy, cierpiący z powodu braku finansowania eksportu i sparaliżowany przez trzy dekady bezczynności w kraju, nie ma podobnej oferty.

Reaktor geopolityczny

To nie jest tylko historia komercyjna. To opowieść strategiczna.

Elektrownie jądrowe to nie farmy wiatrowe. To zobowiązania na sześćdziesiąt lat. Wymagają paliwa, części zamiennych, wsparcia technicznego i stabilności dyplomatycznej na pokolenia. Kraj, który buduje reaktor na obcej ziemi, nie sprzedaje energii elektrycznej, lecz umieszcza flagę. Rosja zrozumiała to wcześnie. Chiny szybko się tego uczą. Stany Zjednoczone, pomimo ogromnych interesów bezpieczeństwa na stabilnych, niskoemisyjnych rynkach energii, skutecznie wycofały się z tego obszaru.

Waszyngton próbuje wstępnie skorygować kurs. Miliardy nowych funduszy federalnych napływają na zaawansowane projekty demonstracyjne reaktorów. Trwają prace nad odbudową krajowego wzbogacania uranu, po tym jak politycy zbyt późno zdali sobie sprawę, że rosyjskie paliwo napędza amerykańskie reaktory. Startupy o nazwach takich jak TerraPower i NuScale obiecują przyszłość, w której reaktory będą małe, modułowe i budowane w fabrykach – omijając gigantów budowlanych, które pochłonęły Vogtle’a.

Ale nadzieja nie jest strategią. A plany budowy nie generują wpływów dyplomatycznych.

Niewygodna prawda jest taka, że ​​kolejne dwie dekady globalnej ekspansji jądrowej będą w dużej mierze pisane cyrylicą i mandaryńskim – chyba że Stany Zjednoczone znajdą sposób na przełożenie swojego laboratoryjnego geniuszu na godziny pracy koparki. To za mało, by wynaleźć reaktor przyszłości. Ktoś wciąż potrzebuje wylania fundamentów – dwukrotnie i na tyle tanio, że minister finansów zagranicznych zgodzi się, zamiast odebrać telefon z Moskwy.

Atom narodził się w Ameryce. To, czy pozostanie amerykański, zależy być może już mniej od fizyków, a bardziej od instalatorów, kierowników projektów i systemu politycznego, który będzie traktował budowę elektrowni jądrowych jako infrastrukturę narodową, a nie hazard na Wall Street.

Beton jest obecnie utwardzany w Rosji i Chinach. Stany Zjednoczone wciąż czekają na pozwolenie na budowę.

Jeśli Trump nie zaoferuje darmowej instalacji złotych toalet jako części umowy, być może Saudyjczycy powinni porozmawiać z Rosjanami lub Chińczykami i rozważyć porozumienie, które nie będzie wymagało od nich uległości wobec Bibiego Netanjahu.

Źródło: Ameryka zna broń atomową. Po prostu nie może jej już budować. Powiedz to Saudyjczykom.

Stoimy w obliczu najniebezpieczniejszej fazy wojny

Opublikowany przez

WYWIAD: Stoimy w obliczu najniebezpieczniejszej fazy wojny

W ekskluzywnym wywiadzie udzielonym brytyjskiemu dziennikarzowi George’owi Gallowayowi, wybitny politolog i ekspert ds. Bliskiego Wschodu, Seyed Mohammad Marandi, ostrzega przed dramatyczną eskalacją konfliktu między USA a Iranem. Obecną fazę określa jako „najbardziej decydującą i niebezpieczną fazę wojny”. Około 30-minutowa rozmowa, która rozpoczęła się krótkim wstępem gościa z powodu problemów technicznych, maluje ponury obraz sytuacji geopolitycznej: USA przegrały już dwie fazy wojny z Iranem – najpierw 40-dniową wojnę agresywną, a następnie oblężenie sankcjami.

Teraz prezydent Trump grozi zniszczeniem irańskiej infrastruktury, co, zdaniem eksperta, wywołałoby niszczycielską reakcję łańcuchową, która mogłaby zamienić całą Zatokę Perską w pożogę i pogrążyć globalną gospodarkę w depresji gorszej niż ta z lat 30. XX wieku.

Część 1: Sytuacja militarna – dlaczego znajdujemy się w najniebezpieczniejszej fazie wojny

Ocena nieudanych strategii USA

„Stany Zjednoczone prowadziły nielegalną i nieautoryzowaną wojnę z Iranem – wspólnie z reżimem Netanjahu i przy pełnym wsparciu Kataru, Arabii Saudyjskiej, Emiratów Arabskich, Kuwejtu i Bahrajnu” – wyjaśnia ekspert na wstępie. „Wszyscy oni są częścią tej koalicji i nikt nie pomógł Iranowi”. Ten szeroki sojusz przeciwko Republice Islamskiej poniósł jednak porażkę – zarówno militarną, jak i gospodarczą.

Pierwsza faza wojny, 40-dniowa ofensywa, została przegrana przez Stany Zjednoczone. Późniejsze oblężenie poprzez sankcje również nie przyniosło oczekiwanego efektu. „Dlatego musieli się wycofać” – stwierdził ekspert. Iran podpisał porozumienie (prawdopodobnie odnosząc się do porozumienia nuklearnego JCPOA) tylko dlatego, że było ono korzystne dla kraju – mimo że wiedział, że Stany Zjednoczone kłamią i przygotowują się do kolejnej wojny.

Naruszenie umowy

Stany Zjednoczone wkrótce zerwały Memorandum of Understanding (MoU): odmówiły wydania Izraelowi nakazu zaprzestania bombardowań w Libanie i odmówiły uwolnienia zamrożonych aktywów Iranu. „A potem próbowały przejąć kontrolę nad Cieśniną Ormuz i podważyć uprawnienia przyznane w artykule 5 JCPOA” – powiedział ekspert.

Trump grozi teraz zniszczeniem całej irańskiej infrastruktury – mostów, elektrowni i zakładów odsalania wody. „Irańczycy powiedzieli bardzo otwarcie i bardzo jasno, że zniszczą krytyczną infrastrukturę wszystkich reżimów, które są zamieszane w tę wojnę” – ostrzega ekspert.

Cieśnina Ormuz jako czynnik decydujący

Strategiczna cieśnina między Zatoką Perską a Zatoką Omańską jest głównym punktem eskalacji. Iran „nie pozwoli żadnym statkom opuścić Cieśniny Ormuz bez irańskiego pozwolenia” – oświadczył ekspert. Było to częścią porozumienia między Iranem a Stanami Zjednoczonymi: Iran będzie regulował żeglugę przez cieśninę i kontrolował handel.

„Jeśli statek się pojawi, Iran go zaatakuje” – stwierdza Marandi jasno. Wtedy Trump będzie musiał podjąć decyzję: „Czy chce bombardować mosty i elektrownie? Jeśli tak, Iran zbombarduje elektrownie i inną infrastrukturę polityczną w reżimach wokół Zatoki Perskiej”.

Dlaczego Iran ma decydującą przewagę

Zdaniem eksperta różnice między Iranem a państwami Zatoki Perskiej nie mogłyby być większe:

  • Populacja : Iran ma 90 milionów mieszkańców, rozproszonych na rozległym obszarze kraju o zdecentralizowanej infrastrukturze.
  • Rolnictwo : Iran jest samowystarczalny w rolnictwie, z górami, rzekami i zbiornikami wodnymi. Tylko 1% Irańczyków korzysta z zakładów odsalania wody.
  • Doświadczenie z sankcjami : Iran od dziesięcioleci objęty jest sankcjami i nie rozwinął swoich zasobów ropy naftowej i gazu w takim samym stopniu jak jego sąsiedzi.

Natomiast państwa Zatoki Perskiej rozwinęły całą swoją infrastrukturę dzięki pomocy Zachodu. Są zatem „znacznie bardziej podatne na zagrożenia”, jak podkreśla ekspert. „Jeśli Iran odpowie retorsją, te kraje upadną. Rozpadną się. Ludzie będą musieli wyjechać. Porzucą te kraje – czy to Katar, czy Emiraty, Arabia Saudyjska, czy Kuwejt, a może nawet Oman i Bahrajn”.

Koniec państw Zatoki Perskiej i przemysłu naftowego

Konsekwencje byłyby katastrofalne: „To będzie koniec tych krajów i koniec przemysłu naftowego i gazowego w tych krajach na kilka najbliższych lat – być może znacznie dłużej” – powiedział Marandi. „A potem nawet nie będzie jasne, kto będzie rządził tymi krajami”.

Przedstawia możliwe scenariusze: „Być może Irak przejmie Kuwejt. Być może Bahrajn powróci do Iranu. Być może wybuchną konflikty wewnętrzne w Arabii Saudyjskiej i Emiratach”. Według niego rezultatem będzie globalny kryzys gospodarczy – „natychmiast”.

Dylemat Trumpa

Marandi uważa, że ​​Trump jest w beznadziejnej sytuacji: „Jest zdesperowany i wściekły, ponieważ Irańczycy zniszczyli bazy amerykańskie w całym regionie Zatoki Perskiej”. Amerykanie wycofali się na zachód – do Arabii Saudyjskiej i Jordanii – gdzie teraz są atakowani przez irańskie precyzyjne pociski.

Straty są znacznie wyższe, niż przyznają Stany Zjednoczone, a szkody w amerykańskiej infrastrukturze ogromne. „Wszystkie kluczowe zasoby Iranu znajdują się pod ziemią” – wyjaśnia ekspert. „Dlatego Stany Zjednoczone chcą zbombardować irańską infrastrukturę krytyczną – ponieważ nie mogą zbombardować jego instalacji wojskowych”.

Rola syjonistów

Marandi jasno dostrzega odpowiedzialność: „To nie leży w interesie narodu amerykańskiego. To nie leży w interesie ludzi na całym świecie. Ci, którzy forsują tę wojnę, to syjoniści”.

Zadaje prowokacyjne pytanie: „Co oni mają przeciwko Trumpowi? Kto wie?” Trump wpędza świat w „bardzo, bardzo niebezpieczną sytuację”. Jego prognoza: „Nastąpi wielki kryzys – gorszy niż w latach 30.”

Część 2: Arabia Saudyjska, Jemen i skutki gospodarcze

Czynnik jemeński

Drugim frontem, który często jest pomijany, jest Jemen. Według eksperta Arabia Saudyjska sama doprowadziła się do beznadziejnej sytuacji poprzez własną politykę wojenną.

„Saudyjczycy sami się do tego sprowadzili” – stwierdza. „Zachód i wszystkie te reżimy w regionie od lat prowadzą wojnę z Jemenem – wojnę ludobójstwa bardzo podobną do tej w Strefie Gazy”. Zaangażowane są w nią wszystkie kraje regionu – Katar, Jordania, Turcja i Emiraty Arabskie.

Decydująca eskalacja konfliktu nastąpiła, gdy Saudyjczycy zbombardowali międzynarodowe lotnisko w Sanie. „To była kropla, która przelała czarę goryczy” – powiedział ekspert. Iran wysłał na lotnisko delegację cywilną, aby odebrać delegację na pogrzeb. Gdy samolot zbliżał się do lotniska w drodze powrotnej, Saudyjczycy je zbombardowali.

„To wywołało absolutne oburzenie w Iranie” – powiedział ekspert. „To był cywilny samolot pasażerski. Załogę stanowili zwykli cywile – mężczyźni i kobiety. Znałem osobiście niektóre osoby na pokładzie”.

Reakcja Jemenu: Oblężenie Arabii Saudyjskiej

Jemen następnie nałożył blokadę morską na porty saudyjskie na Morzu Czerwonym. „A to jeszcze bardziej podniesie cenę ropy”.

Ironia sytuacji: „Saudyjczycy już raz przegrali z Jemenem. Ciągle przegrywają z Iranem. A teraz iracki ruch oporu jest gotowy do wojny – z większą liczebnością niż Hezbollah i dostępem do najlepszej dostępnej broni”.

Pytanie brzmi: „Jak Arabia Saudyjska może wygrać?” Jemen musi po prostu zniszczyć saudyjską infrastrukturę naftową – „tak jak zrobił to już kilka lat temu, aby wymusić zawieszenie broni”. Arabia Saudyjska nie jest w stanie walczyć. „Jeśli ich krytyczna infrastruktura zostanie zaatakowana, wszyscy się zawalą”.

Ekonomiczna bomba zegarowa

Osoba udzielająca wywiadu dostrzega bezpośredni związek między eskalacją działań wojennych a konsekwencjami gospodarczymi. „Ludzie widzą teraz wzrost cen ropy naftowej. A jeśli Trump spełni tę groźbę w nadchodzących dniach, cena ropy gwałtownie wzrośnie – podobnie jak ceny innych surowców”.

Marandi wskazuje na obecną cenę ropy Brent: „Ponad 90 dolarów za baryłkę – to cena papierowa”. Biznesmen wyjaśnił mu, że rzeczywista cena wynosi raczej około 150 dolarów – i to dopiero początek.

„Jeśli cena ropy gwałtownie wzrośnie, szybko osiągnie poziom, na który nikogo nie będzie stać” – ostrzega ekspert. „Wtedy wszystkie fabryki zostaną zamknięte. Potem wszystkie firmy zostaną zamknięte. Potem zabraknie prądu. Potem usługi publiczne się załamią. Wtedy internet zacznie zawodzić”.

Dodaje: „Będziemy żyć w zupełnie innym miejscu”.

Konsekwencje dla gospodarki światowej

Skutki będą globalne: „Stany Zjednoczone popychają nas w tym kierunku”. Jeśli Trump spełni swoje groźby, globalna gospodarka „pójdzie na południe” – i to bardzo szybko.

„Sytuacja albo bardzo szybko pójdzie w dół, albo będzie się pogarszać w wolniejszym tempie. Ale na pewno pójdzie w dół” – podsumowuje ekspert. „Nie ma co do tego wątpliwości”.

Część 3: Konsekwencje geopolityczne, Izrael i ponury finał

Izrael między strachem a kalkulacją

Obecna strategia reżimu izraelskiego jest dwutorowa. Z jednej strony korzysta na tym, że USA prowadzą wojnę z Iranem samotnie, ale z drugiej strony eskalacja konfliktu stwarza również nowe zagrożenia.

„Zwycięstwo Iranu w Cieśninie Ormuz to bardzo zła wiadomość dla Izraela” – wyjaśnia Marandi. „Iran niszczy wszystkie te warstwy obrony, które Stany Zjednoczone zbudowały dla Izraela”. Ma na myśli systemy radarowe w północnym Iraku, regionie Zatoki Perskiej i Jordanii, które miały chronić Izrael przed irańskimi pociskami i dronami.

„Zniknęli. Zostaną zniszczeni” – stwierdza jasno ekspert. „Irańczycy czekają – koncentrują się na handlu w Ormuz, ale monitorują również sytuację wewnętrzną w izraelskim reżimie, która jest bardzo zła”.

Wizyta Netanjahu w Nowym Jorku

Ironia sytuacji: „Izraelczycy powinni zostać pociągnięci do odpowiedzialności” – mówi Marandi, odnosząc się do planowanej wizyty Netanjahu w Nowym Jorku. Burmistrz Nowego Jorku zadeklarował gotowość aresztowania zbrodniarza wojennego, ale Trump jasno dał do zrozumienia, że ​​dojdzie do strzelaniny.

„Netanjahu będzie wygłaszał światu wykłady o terroryzmie – mimo że to właśnie terroryzm umożliwił powstanie jego państwa” – powiedział Marandi. „Zwłaszcza wobec brytyjskiej służby cywilnej i brytyjskich sił zbrojnych, które próbowały wypełnić mandat Organizacji Narodów Zjednoczonych”.

Strefa Gazy i opinia publiczna

Ekspert podkreśla, że ​​ludobójstwo w Gazie trwa. Ludzie są mordowani każdego dnia. „Wczoraj spalili żywcem rodzinę. Codziennie mordują dzieci”.

Ludzie to widzą – nawet jeśli zachodnie media tego nie pokazują. „Gdybyś czytał zachodnie media, nie miałbyś pojęcia, że ​​codziennie mordują Gazę. Dlaczego? Bo są w rękach psychopatów, bo brakuje im wiarygodności”.

Opinia publiczna coraz bardziej sprzeciwia się reżimowi izraelskiemu i tego procesu nie da się powstrzymać. „Te obrazy są katastrofalne dla Stanów Zjednoczonych” – powiedział ekspert.

Paradoks nuklearny

Kolejny paradoks polityki USA: Trump, grożąc Iranowi atakiem na jego program nuklearny, sam stwierdził „dziesiątki razy”, że irański program nuklearny został już całkowicie zniszczony.

„Teraz mówią, że jest w pełni aktywny. Wszystko jest nienaruszone. Wzbogacają uran. O co chodzi? Jaka jest prawda?” – pyta ekspert. „Albo kłamali wtedy, albo kłamią teraz”.

Migracja jako konsekwencja upadku

Ekspert ostrzega, że ​​jeśli gospodarka się załamie, nastąpią masowe migracje na niespotykaną dotąd skalę.

„Jeśli wasze rządy pomogą osłabić globalną gospodarkę, nie dziesiątki tysięcy, ale setki tysięcy – a może miliony – uciekną” – powiedział ekspert. „Będziemy żyć w zupełnie innym świecie”.

Odpowiedzialność państw Zatoki Perskiej

Kluczowym pytaniem, które stawia Marandi, jest odpowiedzialność państw Zatoki Perskiej. „Saudyjczycy muszą podjąć decyzję” – mówi. „Czy na to pozwolą? Emiratczycy, Kuwejtczycy? Bo Iran na to pozwoli”.

Iran nie rozpoczął tej wojny, stwierdził Marandi. „Iran nie zainicjował eskalacji. Iran podpisał JCPOA. Druga strona go złamała – przy wsparciu Saudyjczyków, Kuwejtczyków i Emiratów”.

Iran nie zamierza odpowiadać odwetem, ale nie pozwoli na zniszczenie swojej infrastruktury, dopóki państwa Zatoki Perskiej będą nadal wspierać swoich sojuszników.

Pytanie o istnienie

Marandi porównuje to do stanowiska Rosji: „Rosja niedawno powiedziała: »Wiemy, że to może oznaczać koniec świata. Ale dla nas nie ma świata bez Rosji«”.

Iran jest teraz w tym samym stanie mentalnym. „Jeśli będą chcieli zniszczyć Iran, to Iran zniszczy wszystko i wszystkich” – gość zacytował słowa rosyjskiego myśliciela.

Obecna sytuacja militarna

Marandi opisuje dramatyczną zmianę sytuacji militarnej w ostatnich miesiącach: „To, co obserwujemy dzisiaj, pokazuje, że Iran jest znacznie silniejszy niż podczas 40-dniowej wojny. Irańskie pociski są bardzo precyzyjne – bardziej precyzyjne niż trzy czy cztery miesiące temu”.

Stany Zjednoczone porzuciły już kilka baz: bazę Al-Udeid i bazę im. Króla Faisala w Jordanii. „Zasadniczo zakończyli swoją obecność w Zatoce Perskiej – z wyjątkiem Kuwejtu i Bahrajnu. Ale niewiele tam może zostać”.

Wojna toczy się teraz z dalekiego zachodu – z Jordanii i Izraela.

Decydujący scenariusz

„Sytuacja jest teraz inna niż trzy, cztery miesiące temu” – podkreśla Marandi. „Osiągnęliśmy punkt zwrotny”.

Możliwe są dwa scenariusze, żaden z nich nie jest dobry:

  1. Szybka eskalacja : Jeśli Trump zrealizuje swoje groźby, Iran zareaguje „bardzo zdecydowanie”. „Świat się zmieni”.
  2. Powolne pogarszanie się sytuacji : Nawet bez pełnej eskalacji gospodarka światowa będzie się pogarszać.

„Którąkolwiek drogę wybierzemy, to się skończy” – stwierdza ekspert. „Ale jeśli Trump spełni swoje groźby, to nastąpi to bardzo szybko”.

Modlitwa i ostrzeżenie

„Modlę się o bezpieczeństwo wszystkich ludzi na całym świecie” – podsumowuje Marandi. „Ale ostatecznie decyzja zapadnie w Waszyngtonie – i to oni będą pociągnięci do odpowiedzialności”.

Irańczycy osiągnęli już punkt zwrotny w światowej gospodarce. Groźby Trumpa spotkają się z „ogromną determinacją” ze strony Irańczyków.

„Osiągnęliśmy to, o czym Irańczycy mówią od lat” – mówi Marandi. „Żaden naród nie pozwoli na zniszczenie swojej infrastruktury, podczas gdy kraje, które mu pomagają, nadal eksportują ropę”.

Wywiad kończy się ponurą prognozą: „Jeśli to się stanie, będzie to koniec tych krajów i koniec przemysłu naftowego i gazowego w tych krajach na kilka najbliższych lat – a może i na znacznie dłużej”.

Wnioski: Co nas czeka

Wywiad przedstawia scenariusz przypominający najczarniejsze prognozy zimnej wojny: świat stoi na krawędzi eskalacji, która może pogrążyć nie tylko region, ale całą globalną gospodarkę w kryzysie. Połączenie blokady Cieśniny Ormuz, załamania dostaw ropy naftowej i zniszczenia kluczowej infrastruktury w państwach Zatoki Perskiej może wywołać efekt domina, który zachwieje globalnym porządkiem gospodarczym.

Kluczowe pytanie brzmi, czy Stany Zjednoczone są gotowe stawić czoła konsekwencjom swojej polityki – czy też z czasem opamiętają się. Ekspert jest sceptyczny: „Mamy do czynienia z psychopatą w Białym Domu, otoczonym przez syjonistycznych agitatorów, którzy nie przejmują się Stanami Zjednoczonymi, Europejczykami, a tym bardziej resztą świata”.

Jedno wydaje się jasne: świat się zmieni – pytanie tylko, jak szybko i jak głęboko.

Najnowszy atak administracji Trumpa na Międzynarodowy Trybunał Karny: Kolejna porażka w toku.

Opublikowany przez

Najnowszy atak administracji Trumpa na Międzynarodowy Trybunał Karny: Kolejna porażka w toku. 

21 lipca 2026 r. Patrick Lawrence globalbridge-ch/der-neue-angriff-der-trump-regierung-auf-den-istgh-ein-weiterer-fehlschlag-in-der-mache

(Uwaga redaktora) Powszechnie wiadomo, że gdziekolwiek stacjonuje amerykański personel wojskowy, w tym w Niemczech, nie podlega on prawu krajowemu, lecz prawu amerykańskiemu, nawet w sprawach dotyczących przestępstw przeciwko cywilom, takich jak wykroczenia drogowe. Jednocześnie Stany Zjednoczone próbują unieważnić orzeczenia Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK). Nasz amerykański felietonista, Patrick Lawrence, podzielił się swoimi przemyśleniami na ten temat. (cm)

================================

Od kilku lat widać wyraźnie, że polityczne kliki w Waszyngtonie zobowiązały się do przeciwstawienia się nadejściu XXI wieku, a jeśli to możliwe, do jego całkowitego zatrzymania. Gdybyśmy mieli szukać definiującej cechy amerykańskiej polityki ostatnich dekad, zasugerowałbym: odmowę spojrzenia w przyszłość i zaakceptowania realiów nowego stulecia. 

Scharakteryzowałem fundamentalny cel tych, którzy kształtują i wdrażają politykę USA w ten sposób, od ataków w Nowym Jorku i Waszyngtonie 11 września 2001 roku, kiedy globalna hegemonia Ameryki nagle legła w gruzach. Nieustępliwość, obstrukcja, nieustępliwość, reakcja: wszystko to działo się od tamtej pory. I jeszcze coś: od tamtej pory panowała również rozpacz. Jak mogłoby być inaczej dla narodu, którego intencją jest zatrzymanie koła historii?

Każda wojna agresywna, każda nielegalna interwencja, każda blokada i każdy nalot bombowy, każda nowa runda sankcji i sankcji wtórnych wobec innych państw, ich firm lub ludności, jeszcze bardziej uwidacznia tę desperację. Nie przypominam sobie żadnej znaczącej polityki USA od 2001 roku, która okazałaby się sukcesem – chyba że zniszczenie uznamy za sukces.

Wraz z pojawieniem się nowego porządku świata opartego na wielobiegunowości i równości między narodami, to, co nazwę międzynarodową sferą publiczną, stało się areną najbardziej zaciętej walki Waszyngtonu. Administracja Trumpa – a czy od 2001 roku istniała administracja USA, której desperacja była bardziej widoczna? – przekształca to teraz w otwarcie wypowiedzianą wojnę. Marco Rubio dał temu wyraz w zeszłym tygodniu, ogłaszając zamiar Waszyngtonu „systematycznego unieruchomienia” Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK). 

Oto krótki fragment oświadczeń sekretarza stanu i doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego Trumpa odnośnie planu sparaliżowania sądu:

[Cytat:]
„Wykorzystując wszelkie środki, jakimi dysponuje nasz rząd, i we współpracy z każdym sojusznikiem, z którym uda nam się połączyć siły, rozmontujemy Międzynarodowy Trybunał Karny – cegła po cegle, jeśli będzie to konieczne”.
[Koniec cytatu]

To nie jest nowy  démarche  ze strony Waszyngtonu. To radykalna eskalacja polityki prowadzonej od momentu powstania Międzynarodowego Trybunału Karnego 24 lata temu. Nie przypominam sobie żadnego innego działania podjętego lub planowanego przez Stany Zjednoczone od 2001 roku, które tak wyraźnie i boleśnie świadczyłoby o ich obawie przed wyłaniającym się nowym porządkiem świata i desperacji w dążeniu do unicestwienia globalnych dóbr wspólnych. 

Moje oczekiwania: Niezdarne twierdzenia Rubia okażą się kolejnym przykładem pustej retoryki, której spodziewamy się po Trumpie i jego zwolennikach. Stopień, w jakim ta „cegła po cegle” retoryka wyjdzie poza zwykłe słowa, będzie zależał od tego, jak bardzo obecny reżim w Waszyngtonie będzie nadal izolował Stany Zjednoczone w społeczności międzynarodowej. 

Stany Zjednoczone nigdy nie podpisały Statutu Rzymskiego, który został ratyfikowany przez 125 stanów w 1998 roku i oficjalnie wszedł w życie w lipcu 2002 roku. Miesiąc później Kongres USA uchwalił ustawę o ochronie amerykańskich żołnierzy (ASPA), zapewniając tym samym amerykańskiemu personelowi wojskowemu immunitet przed ściganiem przez Trybunał w przypadku oskarżenia o zbrodnie przeciwko prawu międzynarodowemu. Tak rozpoczęła się walka. 

Od tego czasu Waszyngton zmusił ponad 100 stanów do nieoddawania Amerykanów pod jurysdykcję Międzynarodowego Trybunału Karnego. Od czasu podpisania przez prezydenta Trumpa dekretu wykonawczego nr 14203 w lutym 2025 roku, miesiąc po objęciu urzędu w zeszłym roku, 11 sędziów i prokuratorów tego sądu podlega obecnie sankcjom USA. Tego rodzaju sankcje – zamrożenie kont bankowych, zablokowanie kart kredytowych, zablokowanie systemów płatności, takich jak PayPal – są obecnie powszechne; Unia Europejska regularnie nakłada te środki.

ASPA została uchwalona w celu ochrony amerykańskich żołnierzy w Afganistanie przed śledztwami prowadzonymi przez Międzynarodowy Trybunał Karny; EO 14203 miało na celu wzmocnienie immunitetu Amerykanów i Izraelczyków – rok i kilka miesięcy po rozpoczęciu ludobójstwa dokonanego przez syjonistyczne państwo terrorystyczne w Strefie Gazy i wsparciu udzielanym mu przez Amerykę.

■ 

Ucieczka Marco Rubio najwyraźniej zbiegła się z kluczowym głosowaniem w ONZ, zaplanowanym na 24 lipca, w sprawie odwołania Karima Khana, głównego prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK), który jest jednym z osób objętych sankcjami Stanów Zjednoczonych, ze stanowiska z powodu zarzutów o molestowanie seksualne. Asystentka Khana, znana jedynie jako „Sarah”, wysunęła te oskarżenia w maju 2024 roku. Stało się to tuż przed tym, jak Khan apelował do MTK o wydanie nakazów aresztowania za zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości przeciwko Bibiemu Netanjahu i Joawowi Gallantowi, ówczesnemu ministrowi obrony premiera Izraela. Oskarżenia te upubliczniono w październiku następnego roku.

Khan dobrowolnie wzięła urlop na czas trwania śledztwa prowadzonego przez sąd w sprawie tych zarzutów i od tamtej pory sprawa ta pozostaje fikcją. Panel sędziów powołany przez Zgromadzenie Państw-Stron, złożony z przedstawicieli dyplomatycznych państw członkowskich MTK, uniewinnił Khana od wszystkich zarzutów o niewłaściwe postępowanie w marcu ubiegłego roku. Od tego czasu Zgromadzenie, po nagłej zmianie swojego regulaminu, postanowiło jednak poddać Khan pod głosowanie w sądzie. Odkąd „Sarah” po raz pierwszy podniosła swoje zarzuty (których szczegółów odmawia ujawnienia), wpływy amerykańskie i izraelskie były widoczne w całej sprawie Khana. 

Ciekawostka: głosowanie 24 lipca w siedzibie ONZ w Nowym Jorku podobno opiera się na nowych zarzutach o niewłaściwe postępowanie. Khan nie tylko zaprzecza tym zarzutom – tak jak konsekwentnie robił to w przypadku innych oskarżeń – ale również „Sarah”.

Josep Borrell, były minister spraw zagranicznych UE, opublikował w zeszły piątek w  Project Syndicate miażdżący komentarz na ten temat  pod tytułem „Podważanie Międzynarodowego Trybunału Karnego  ”. Poniżej fragmenty artykułu Borrella, które warto przytoczyć w całości:

[Cytat]
„Niektóre instytucjonalne niepowodzenia wynikają nie ze skandali, lecz z procedur, z aktami sabotażu ukrytymi pod płaszczykiem rzetelnego śledztwa i odpowiedzialności. Zanim ktokolwiek zda sobie sprawę z tego, co się dzieje, szkody już zostały wyrządzone.
Obawiam się, że właśnie to widzimy w atakach na Karima Khana, głównego prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego w Hadze. Najnowsze wydarzenia zdają się realizować cele, do których USA i Izrael dążą od miesięcy.
… Wrogom Khana udało się wywołać debatę na temat jego ewentualnego odwołania, zapoczątkowaną przez zarzuty o molestowanie seksualne. To klasyczny przypadek instytucji, która nie podporządkowała wewnętrznej sprawy zasadom (mianowicie praworządności), których powinna przestrzegać na całym świecie. Chociaż wewnętrzny organ sądowy – mechanizm stworzony przez sam Trybunał do badania takich spraw – zbadał zarzuty i stwierdził, że nie spełniają one progu udowodnienia niewłaściwego postępowania, ci, którzy naciskają na odwołanie Khana, nie poddali się…
Nie trzeba wierzyć w teorie spiskowe, aby uznać zbieżność interesów przywódców USA i Izraela. Administracja Trumpa i Netanjahu chcą tego samego: zapewnić, że żaden sąd międzynarodowy nie będzie mógł ścigać żołnierzy, strażników granicznych ani ich wybranych sojuszników, niezależnie od tego, jak poważne mogą być zarzuty o zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości. Obie strony postrzegają „skandal Chana” jako idealną okazję do osłabienia trybunału .
Nie muszą go niszczyć z zewnątrz, skoro ich własne państwa członkowskie mogą go osłabiać od wewnątrz, ignorując orzeczenie sądowe i organizując głosowanie polityczne przeciwko człowiekowi, który podpisał nakazy aresztowania, które przysporzyły im najwięcej niedogodności.

W świetle prowokacyjnej groźby Rubia o zniszczeniu Trybunału, wydaje się, że administracja Trumpa zaangażowała się zarówno w zewnętrzną, jak i wewnętrzną działalność wywrotową. Pogląd Borrella na tę kwestię pokrywa się z moim: kampania przeciwko Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu (MTK) jest w istocie aktem oporu wobec postępu w zakresie praw człowieka w XXI wieku.

[Cytat]
„…Rubio nie tylko ogłosił zamiar rządu, by rozmontować MTK „cegła po cegle”. Przedstawił to przedsięwzięcie jako krucjatę cywilizacyjną. Przedstawiając Trybunał jako narzędzie postępowych aktywistów, elit globalistycznych i rządów wrogich USA, zapowiedział kampanię dyplomatyczną mającą na celu mobilizację wszystkich sojuszników, którzy popierają credo MAGA, czyli suwerenność narodową przeciwko globalizmowi”.
[Koniec cytatu]

Sprawa Juliana Assange’a, sfabrykowane oskarżenia o gwałt po atakach Hamasu w południowym Izraelu 7 października 2023 roku, niedawna wizyta Karima Khana w USA,  podważenie kampanii Grahama Platnera do Senatu – Platner krytykuje ludobójstwo w Izraelu i współudział Ameryki w nim: byłoby nudno, gdyby nie to, jak podstępnie Amerykanie i Izraelczycy regularnie uciekają się do oskarżeń o podłożu seksualnym, by zniszczyć swoich oponentów. Niczego nie trzeba udowadniać; generalne, bezpodstawne oskarżenia zazwyczaj wystarczają, by dokończyć operację. Dokładnie tak to ujął Josep Borrell: „Zanim ktokolwiek zorientuje się, co się dzieje, szkody już zostały wyrządzone”.

Los Karima Khana wisi obecnie na włosku i podzielam wyraźny sceptycyzm Borrella co do wyniku głosowania z 24 lipca. Niezależnie od tego, jak (godna podziwu) kariera Khana w Międzynarodowym Trybunale Kariera będzie kontynuowana, nie sądzę, aby te nasilające się wysiłki mające na celu zniszczenie trybunału zakończyły się dobrze dla Stanów Zjednoczonych.

Kiedy sekretarz stanu Rubio ogłosił nową strategię ataku administracji Trumpa, był zajęty nawiązywaniem kontaktów z sojusznikami, aby ich pozyskać. Te doniesienia przypomniały mi o staraniach Busha II, aby wciągnąć inne państwa do swojej „koalicji chętnych”, gdy przygotowywał się do inwazji na Irak pod koniec 2002 roku i aż do wybuchu wojny w marcu 2003 roku. To się nie udało: z wyjątkami takimi jak Wielka Brytania, „koalicja chętnych” ostatecznie przekształciła się w koalicję zmuszonych. Przewiduję, że znów będzie tak samo.

Mocarstwa europejskie – nie wspominając o państwach spoza Zachodu, które są wystarczająco silne, by stawić opór Amerykanom – zbyt mocno popierają Sąd Najwyższy, by uczestniczyć w działaniach administracji Trumpa zmierzających do jego likwidacji. Ostatecznie atak na Sąd Najwyższy – niezależnie od szkód, jakie wyrządzą Stany Zjednoczone (przez lata wyrządziły już znaczne szkody i z pewnością wyrządzą ich więcej) – okaże się sabotażem sięgającym zbyt daleko, pozostawiając Amerykanów w jeszcze większej izolacji w trzeciej dekadzie tego wieku niż jest obecnie.

Trump i jego podwładni są zdumiewająco niekompetentni – głupi, z prymitywnym poglądem na świat, jaki jest, i często wydaje się, że codziennie popełniają błąd w kalkulacjach. Atak na Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK) to kolejny przykład. Ale nie można za to winić tylko Trumpa. To Ameryka po 2001 roku – niczego nie budująca, ale całkowicie oddana niszczeniu wszystkiego, co zwiastuje nadchodzący porządek świata.

(Uwaga redaktora) Oryginalny artykuł Patricka Lawrence’a w języku angielskim (USA) można przeczytać tutaj .

Złote iluzje Warszawy: Dlaczego amerykańskie bazy nie gwarantują bezpieczeństwa Polski

Opublikowany przez

Złote iluzje Warszawy: Dlaczego amerykańskie bazy nie gwarantują bezpieczeństwa Polski

Maria Pawłowa o polskiej „bazomanii” i jej cenie. tass-ru/opinions

Maria Pawłowa

Maria Pawłowa , kandydatka nauk historycznych, starszy pracownik naukowy w Instytucie Gospodarki Światowej i Stosunków Międzynarodowych (IMEMO) Rosyjskiej Akademii Nauk

22 lipca,

© Ian Hitchcock/Getty Images

W czerwcu polski minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz po raz pierwszy przedstawił sekretarzowi Pentagonu Pete’owi Hegsethowi swoją propozycję budowy stałej bazy wojskowej w Polsce, której budowę w całości sfinansowałaby Warszawa. Teraz, 22 lipca, wiceminister Paweł Zalewski w wywiadzie dla Radia Zet wyjaśnił, że rozważana jest możliwość utworzenia kilku takich obiektów.

To nie pierwszy raz, kiedy kwestia rozmieszczenia stałych amerykańskich baz powróciła do polskiego porządku obrad. Dlaczego?

Ponowne wejście

W polskiej polityce idea utworzenia stałej bazy amerykańskiej jest jednym z niewielu przykładów konsensusu między dwoma przeciwnymi blokami: obozem narodowo-konserwatywnym pod przewodnictwem lidera Prawa i Sprawiedliwości (PiS) Jarosława Kaczyńskiego i prezydenta Polski Karola Nawrockiego oraz liberalną Platformą Obywatelską premiera Donalda Tuska.

Politycy PiS, a zwłaszcza były prezydent Polski Andrzej Duda, próbowali „sprzedać” ten pomysł w 2018 roku pod kuszącą nazwą „Fort Trump”, która odpowiadała ambicjom amerykańskiego prezydenta. Warszawa poniosła jednak dość upokarzającą porażkę: negocjacje utknęły w martwym punkcie, a sam Donald Trump oświadczył w 2019 roku, że „zapomniał” o swojej umowie na budowę bazy.

Porażka poprzednika nie powstrzyma Nawrockiego przed ponownym promowaniem idei „absolutnego zjednoczenia” polskiego bezpieczeństwa ze strategią USA. Najwyraźniej pozostaje przekonany, że tylko osobiste, dwustronne porozumienia z Waszyngtonem mogą zapewnić Polsce niepodległość. Przedstawiciele koalicji rządowej starają się jednak mniej otwarcie kwestionować gwarancje NATO i działać bardziej pragmatycznie, kierując się prostą zasadą ministra obrony Kosiniaka-Kamysza: „Model stały jest zawsze lepszy niż rotacyjny”.

Magiczne myślenie

Bez względu na los „Fortu Trump 2.0”, debata nad jego powstaniem dostarcza interesujących spostrzeżeń na temat współczesnych polskich koncepcji bezpieczeństwa.

Głównym argumentem przemawiającym za tą ideą – zarówno wśród polityków, jak i lokalnej społeczności ekspertów – pozostaje przekonanie, że stała baza, w przeciwieństwie do 10000 żołnierzy amerykańskich stacjonujących w kraju na zasadzie rotacji, prawnie i infrastrukturalnie zwiąże Stany Zjednoczone z Polską i zapewni jej bezpieczeństwo.

Tego przekonania o cudownych właściwościach amerykańskiej bazy nie da się zachwiać nawet w obliczu licznych dowodów z ostatnich lat, że obecność wojsk amerykańskich nie gwarantuje bezpieczeństwa, a w niektórych przypadkach przynosi wręcz odwrotny skutek.

Obecna wojna w Zatoce Perskiej jest tego doskonałym przykładem: amerykańskie bazy w Katarze (Al Udeid), Bahrajnie (dowództwo 5. Floty), Kuwejcie i Zjednoczonych Emiratach Arabskich nie zapobiegły irańskim bombardowaniom. Podobna sytuacja miała miejsce w Afganistanie w 2021 roku i w Gruzji w 2008 roku.

Jedynym sprzeciwem w samej Polsce jest proponowana lokalizacja obiektów. Według wstępnych doniesień bazy mają powstać na Dolnym Śląsku (na zachód od Wrocławia), w pobliżu Poznania i/lub Szczecina – czyli w zachodniej części kraju, blisko granicy z Niemcami. To położenie geograficzne spotkało się z krytyką wielu ekspertów wojskowych, którzy nazwali je nieskutecznym narzędziem „odstraszania Rosji” i próbą „ukrycia się w bezpiecznym miejscu za plecami polskich żołnierzy” przez Amerykanów.

Niektórzy komentatorzy żartują: czy polska armia będzie zmuszona sama bronić tych obiektów? Na razie brzmi to jak żart, choć władze już rozważają zaostrzenie kar dla żołnierzy za nieposłuszeństwo rozkazom w czasie działań bojowych – w tym dożywocie.

Jednakże symboliczne znaczenie bazy (lub baz) cenione jest niemal wyżej niż jej rzeczywisty potencjał militarny – rozmieszczenie stałego garnizonu powinno, zdaniem Warszawy, ostatecznie zapewnić jej rolę głównego węzła wojskowo-logistycznego na całej wschodniej flance NATO i znacząco podnieść jej status zarówno w samym sojuszu, jak i w Unii Europejskiej.

Krytyka projektu utworzenia stałej amerykańskiej bazy w Polsce pochodzi przede wszystkim od ekonomistów, którzy wskazują na ogromne dodatkowe obciążenie, jakie będzie to stanowić dla polskiego budżetu. W przeciwieństwie do rotacyjnej obecności, stworzenie od podstaw stałej infrastruktury – odpowiedniej dla około 5000 amerykańskich żołnierzy i ich rodzin – będzie wymagało ogromnych inwestycji ze strony kraju przyjmującego.

Obecnie koszt samego projektu bazy szacuje się na 10–12 miliardów złotych (około 2,3–4 miliardów euro). Takie „drobne szczegóły”, jak uczynienie z tej części terytorium Polski priorytetowego celu ataku (odwetowego) w przypadku hipotetycznego konfliktu, są w dzisiejszej dyskusji po prostu odrzucane jako nieprzyjemne wydatki.

Gorączka wojenna z deficytem budżetowym

Oczywiste jest, że argumenty ekonomiczne raczej nie zostaną wzięte pod uwagę przez władze i nie będą odstraszać Warszawę. Polska pozostaje liderem pod względem tempa wzrostu wydatków na militaryzację, choć pogłębianie tej spirali spadkowej nie leży w jej interesie narodowym.

Na masowym zbrojeniu Europy korzystają przede wszystkim Stany Zjednoczone, największy eksporter broni na świecie, którego udział w globalnym rynku osiągnął 43% w ciągu ostatnich pięciu lat. Pomijając azjatyckich klientów Waszyngtonu, takich jak Japonia, Korea Południowa i Indie, a także Australię i Bliski Wschód, kraje europejskie są kolejnymi największymi importerami amerykańskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego. Polska jednak zdecydowanie utrzymuje pod tym względem pozycję lidera w UE.  

Dzisiejsza „gorączka militarna” jest również w dużej mierze odpowiedzią na presję ze strony Stanów Zjednoczonych, które naciskają na sojuszników na całym świecie, od Kanady po Australię, aby zwiększyli budżety obronne (co, rzecz jasna, stymuluje amerykański eksport broni). W odpowiedzi Bruksela uruchomiła projekt EU SAFE (Security Action for Europe), mający na celu ograniczenie skali importu broni z krajów trzecich, co wyraźnie zirytowało zarówno Biały Dom, jak i całe amerykańskie lobby wojskowo-przemysłowe.  

Niemniej jednak ciągłe promowanie mitu zagrożenia „rosyjską inwazją” na Zachodzie – w tym w Polsce – przyczyniło się do długotrwałego boomu zbrojeniowego, przede wszystkim amerykańskiego. Amerykański kompleks wojskowo-przemysłowy dominuje dzięki istniejącym mocom produkcyjnym, których obecnie brakuje europejskim fabrykom, oraz technologicznemu uzależnieniu nabywców od późniejszego serwisowania amerykańskiego sprzętu.

Co więcej, Waszyngton udziela swoim sojusznikom ukierunkowanych pożyczek pod warunkiem, że kupują wyłącznie broń amerykańską, podczas gdy sama infrastruktura wojskowa Polski jest początkowo standaryzowana, aby odpowiadała amerykańskim bazom. Ma to implikacje geopolityczne, makroekonomiczne i mikroekonomiczne. Od 2022 roku sektor ten wykazuje wykładniczy wzrost: na przykład lider branży, Lockheed Martin, sprzedał rekordową ilość sprzętu wojskowego i oprogramowania w 2025 roku – ponad 75 miliardów dolarów – z zyskiem operacyjnym na poziomie 10,3%. W obliczu powszechnej paniki – podsycanej przez zachodnie elity – gracze europejskiego przemysłu zbrojeniowego również biją historyczne rekordy pod względem przychodów i wolumenu produkcji.

Starając się dotrzymać kroku liderom, Warszawa zwiększa nie tylko zakupy uzbrojenia, ale także deficyt budżetowy. Według prognoz, dochody skarbu państwa w 2026 roku wyniosą 647,2 mld zł (około 149,5 mld euro). Jednak pomimo wysokich obciążeń podatkowych dla ludności, ten rok będzie naznaczony rekordowym deficytem budżetowym – co najmniej 271,7 mld zł (około 62,8 mld euro).

Z makroekonomicznego punktu widzenia destabilizuje to cały system kraju, zwłaszcza że ogromny deficyt pogłębia ujemne saldo płatności zagranicznych spowodowane rosnącym importem zagranicznego sprzętu wojskowego. Kumulując długi zarówno w kraju, jak i za granicą, Polska płaci za swoją „bazo-manię”.

I choć przyczyny tego zjawiska leżą w sferze irracjonalności, jego finansowe konsekwencje dla przyszłości kraju będą całkowicie racjonalne i namacalne.

Bab al-Mandab nie jest zamknięty. Jest załadowany. [Nabity, gotów do strzału].

Opublikowany przez

Pepe Escobar uncutnews-ch/exklusiv-iran-pakistan-was-an-der-diplomatischen-front-wirklich-geschieht

Bab al-Mandab nie jest zamknięty. Jest załadowany. [Nabity].

Na początku tego tygodnia irański minister spraw wewnętrznych Eskandar Momeni przybył do Islamabadu z wysoko postawioną delegacją. Do wtorku spotkał się już z premierem Shehbazem Sharifem, marszałkiem polowym Asimem Munirem i swoim pakistańskim odpowiednikiem Mohsinem Naqvim.

To było coś więcej niż rutynowa wizyta graniczna lub bezpieczeństwa między dwoma sąsiednimi państwami. Co najważniejsze, obecny był szef Narodowej Irańskiej Kompanii Naftowej (NIOC). Oznaczało to, że energia – a zwłaszcza potencjalna budowa gazociągu Iran-Pakistan (IP) – sankcje i handel transgraniczny były głównymi tematami dyskusji.

A teraz do sedna sprawy: Momeni przywiózł specjalne orędzie od irańskich przywódców dotyczące wojny. Strona pakistańska publicznie podkreśliła, że ​​irańska delegacja przybyła z „dobrymi wiadomościami”.

Pytanie brzmi, w jaki sposób przekazano tę „dobrą nowinę”.

Zanim Momeni wylądował w Islamabadzie, pakistańskie władze cywilne i wojskowe otrzymały informację, że osobiście przekaże list od przywódcy Mojtaby Chameneiego.

Po przybyciu Momeni wyjaśnił jednak Pakistańczykom, że nie ma przy sobie prawdziwego listu. Zamiast tego, przekazywał wiadomość od Modżtaby do pakistańskich władz, co spotkało się z pełnym poparciem prezydenta Pezeshkiana i ministra spraw zagranicznych Araghchiego.

Ambasada poruszyła wiele kluczowych kwestii dotyczących stosunków między Iranem a Pakistanem, a także wysiłków mediacyjnych Pakistanu w relacjach Teheranu z administracją Trumpa.

Według ambasady Iran byłby gotowy zaakceptować dziesięciodniową przerwę w obecnej eskalacji. Warunkiem jest jednak, aby Trump natychmiast rozpoczął wdrażanie wszystkich (podkreślenie w oryginale) punktów 14-punktowego Memorandum of Understanding (MoU) w momencie, gdy Iran zgodzi się na tę dziesięciodniową przerwę.

W tłumaczeniu oznacza to: brak nowych negocjacji. To również odpowiada stanowisku Chin. Jedynym decydującym czynnikiem jest powrót do pierwotnego porozumienia i pełne wdrożenie jego zobowiązań.

Zgodnie z oczekiwaniami, Trump odrzucił wiadomość. Pakistan poinformował wówczas Iran o odmowie Trumpa skorzystania z jedynej pozostałej opcji. Według mediatorów, stało się to po tym, jak narcystyczny megaloman Asim Munir nękał go codziennie telefonicznie, niemal błagając, by pozwolił mu na właśnie tę drogę ucieczki.

Czy było jakieś przesłanie? I jak zostało przekazane?

A teraz przejdźmy do czynników komplikujących sytuację. Wysoko postawione źródła w Teheranie podkreślają trzy kwestie:

  • Przywódca Mojtaba Chamenei nie wysłał żadnej wiadomości do Pakistanu i nie kontaktuje się z nikim w tym kraju, w tym z Asimem Munirem.
  • Gdyby rzeczywiście przekazał wiadomość, nie zrobiłby tego za pośrednictwem ministra. Zazwyczaj robi się to za pośrednictwem prezydenta (Pezeshkiana), przewodniczącego parlamentu (Ghalibafa) lub sekretarza Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (Zolghadra), jak to miało miejsce wcześniej w Chinach i Rosji.
  • Informacje o dziesięciodniowej przerwie, po której nastąpią kolejne 60–90 dni, są fałszywe i nierealne. Iran nie prowadzi negocjacji w tej sprawie i nie będzie tego robił w przyszłości.

Oczywiste jest, że w Teheranie istnieje kilka konkurujących ze sobą ośrodków władzy. Różnice w podejściu lub w kwestii tego, co powinno zostać upublicznione, mogą zatem pojawić się w każdej chwili. Faktem jest jednak również, że Pakistan nie miałby absolutnie żadnego interesu w fabrykowaniu takich informacji – wiedząc, że Iran natychmiast by je zdementował.

Rozważmy zatem fakty. Prezydent Pezeshkian wielokrotnie publicznie oświadczał, że Modżtaba jest najwyższą władzą w Iranie, że ważne decyzje zapadają pod jego przywództwem i że władze zamierzają położyć kres obecnemu niebezpiecznemu stanowi „ani wojny, ani pokoju”.

Dlatego wydaje się prawdopodobne, że wiadomość rzeczywiście pochodziła z najwyższych szczebli władzy w Iranie i została zatwierdzona przez Modżtabę – ale miała pozostać w tle. Odrzucenie jej przez Trumpa czyni ten scenariusz jeszcze bardziej prawdopodobnym.

Po raz kolejny, choć Iran zyskuje na czasie, jego przywódcy zdają sobie jednocześnie sprawę, że czas Trumpa się kończy. W Teheranie panuje konsensus co do tego, że kraj ten jest w stanie nadal przeciwstawiać się ogromnej presji gospodarczej i militarnej, nawet jeśli kontrola nad Cieśniną Ormuz dodatkowo zwiększa koszty wojny.

Teraz do głosu doszedł kolejny czynnik: morska blokada Jemenu na Morzu Czerwonym przez Arabię ​​Saudyjską.

Kalkulacje Teheranu są oczywiste. Wraz z trwającą eskalacją, presja polityczna i gospodarcza rozprzestrzenia się niczym pożar w Azji Zachodniej, na międzynarodowych szlakach żeglugowych i na światowych rynkach energii.

Irański przekaz do Trumpa, przekazany pośrednio za pośrednictwem Pakistanu, pozostaje zatem niezmienny: W pełni wdrożymy pierwotne 14-punktowe porozumienie bez renegocjacji – lub przygotujmy się na przedłużającą się wojnę i ciągłe zakłócenia w dostawach energii i transporcie morskim, mające katastrofalne skutki.

To, jak dokładnie ta wiadomość została przekazana Trumpowi przez Islamabad, nie jest ostatecznie kluczowe. Prawdziwa pomysłowość polega na tym, że rozmowy handlowe, dotyczące rurociągów i granic posłużyły jako dyplomatyczna przykrywka dla spełnienia warunków Teheranu dotyczących zakończenia wojny.

Kluczowa kwestia pozostaje ta sama: dla Teheranu – tak jak dla Pekinu – memorandum o porozumieniu jest ostatecznym porozumieniem. Sfinalizowanym porozumieniem. Waszyngton musi je wdrożyć. Nie będzie kolejnej rundy negocjacji.

Konsekwencje całkowitej strategicznej przewagi Iranu

Kryzys między Arabią Saudyjską a Jemenem pozostaje nierozwiązany. Pakistańscy mediatorzy podkreślają, że Islamabad wezwał Rijad do zachowania powściągliwości, ponieważ Pakistan nie chce być w tej chwili zmuszany do działania w roli strony konfliktu, a nie mediatora.

Sana’a nie czeka na żadne „instrukcje” dotyczące dalszej eskalacji sytuacji na cieśninie Bab al-Mandab. To typowe twierdzenia zachodnich agencji informacyjnych. Ansarallah reaguje raczej na saudyjską blokadę Jemenu, która trwa od ponad jedenastu lat. Zasada brzmi: „Oblężenie przeciwko oblężeniu”. Blokada ta jest skierowana wyłącznie przeciwko Arabii Saudyjskiej. Przeprawa Bab al-Mandab zostanie całkowicie zamknięta dla wszystkich statków tylko wtedy, gdy USA zaatakują irańską sieć energetyczną i infrastrukturę energetyczną.

Bab al-Mandab nie jest zatem zamknięty. Jest obciążony.

Szersza rzeczywistość strategiczna jest niezaprzeczalna: Iran ma teraz pełną kontrolę nad dwoma najpoważniejszymi wąskimi gardłami energetycznymi na świecie.

Jednocześnie Iran systematycznie zmusza „imperium piractwa” do stania się głuchym, niemym i ślepym w całej Zatoce Perskiej, niszcząc baterie Patriot, instalacje radarowe, stacje paliw i inną infrastrukturę wojskową w Kuwejcie, Bahrajnie, Jordanii, Katarze i Omanie.

Kuwejt aktywnie zabiega obecnie o zawarcie umowy obronnej z Pakistanem, wzorowanej na istniejącej umowie z Arabią Saudyjską. Mogłaby ona obejmować pakistańskie wojska, samoloty, drony i systemy obrony powietrznej w zamian za energię i, oczywiście, znaczne środki finansowe. Arabia Saudyjska wyraźnie wspiera Kuwejt w tym przedsięwzięciu.

Co więcej, trwają poważne rozmowy między Turcją, Pakistanem i Arabią Saudyjską na temat szerszego sojuszu obronnego. Jednak przekonanie Teheranu, że nie jest to kolejny sojusz wymierzony w Iran, prawdopodobnie okaże się zadaniem syzyfowym.

Należy jednak zauważyć, że znaczna liczba państw Zatoki Perskiej zaczyna uwalniać się od wyłącznej zależności bezpieczeństwa od „imperium piractwa” i poszukuje gwarancji bezpieczeństwa poza Stanami Zjednoczonymi.

Pakistan jest teraz w stanie sam zdecydować, jak daleko chce się posunąć – nie narażając przy tym na szwank starannie budowanych dobrych relacji z sąsiadem Iranem, relacji w dużej mierze promowanych przez Chiny.

Źródło: Ekskluzywne: Iran – Pakistan, co naprawdę dzieje się na froncie dyplomatycznym

Trump NIE jest prezydentem niechętnym wojnie

Opublikowany przez

Trump NIE jest prezydentem niechętnym wojnie

Jedną z najgłupszych popularnych narracji, jakie można dziś spotkać, jest idea, że ​​syjoniści przekonali niechętnego Trumpa do rozpoczęcia wojny z Iranem po tym, jak został ponownie wybrany, tak jakby go gonili i pytali: „Czy chciałbyś zbombardować Iran?”, jak facet z Green Eggs and Ham, który krzyczał: „Nie w…

Caitlin Johnstone 21 lipca 2026 r. caitlinjohnstone-au/trump-is-not-a-reluctant-war-president

Najnowsza wojna Ameryki nieustannie pustoszy Bliski Wschód. Siły USA bombardują Iran dziesiątą noc z rzędu w serii wymian ognia, w wyniku których, jak podaje „The New York Times”, liczba rannych wśród żołnierzy amerykańskich przekroczyła liczbę przyznaną przez Pentagon.

Prezydent Trump mówi , że „za każdym razem, gdy Iran zabije amerykańskiego żołnierza, zapłaci za to zabójstwo wielokrotnie”, jednocześnie gwarantując, że trwający atak doprowadzi do jeszcze większych irańskich odwetów, które oczywiście mogą łatwo doprowadzić do śmierci kolejnych żołnierzy amerykańskich.

W obliczu eskalacji działań wojennych siły jemeńskie ogłosiły blokadę morską Arabii Saudyjskiej, ponieważ zawieszenie broni, które oba państwa utrzymywały od 2022 roku, chyli się ku upadkowi. Trump odziedziczył zawieszenie broni w straszliwej wojnie między Jemenem a Arabią Saudyjską i najwyraźniej spuszcza je w toalecie, tak jak odziedziczył porozumienie z Iranem i podpalił je, żeby móc rozpocząć wojnę. To obrzydliwy, okrutny świnia wojenna.

Jedną z najgłupszych popularnych narracji, jakie dziś widzimy, jest ta, że ​​syjoniści przekonali niechętnego Trumpa do rozpoczęcia wojny z Iranem po jego reelekcji, jakby gonili go, pytając: „Chcesz zbombardować Iran?”, jak facet z Green Eggs and Ham, który krzyczał: „Nie w pudełku! Nie z lisem!”, aż w końcu się poddał.

Teraz jest już zupełnie jasne, że ta wojna była zaplanowana dawno temu. Nie w 2026 roku, nie w 2025, nie w 2024 roku, a nawet nie za rządów Bidena. Została zaplanowana, zanim Trump został wybrany na prezydenta. Jego kampania opierała się na zerwaniu porozumienia nuklearnego z Iranem i dokładnie to zrobił, gdy po raz pierwszy objął urząd.

Zaraz po zniesieniu JCPOA w 2018 r. administracja Trumpa zaczęła drastycznie zwiększać akty agresji wobec Iranu, rozprawiając się z nimi za pomocą sankcji głodowych w ramach kampanii „maksymalnej presji”, której wyraźnym celem była zmiana reżimu , a następnie eskalując działania do bezpośredniego zabójstwa najwyższego rangą irańskiego urzędnika wojskowego.

Nie było powodu, żeby to robić, jeśli celem był pokój. Nie było powodu, żeby to robić, jeśli celem było uniemożliwienie Iranowi uzyskania broni jądrowej. Porozumienie z Iranem działało . Iran był w pełni posłuszny. Celem była eskalacja.

[filmiki w oryginale md]

Trump otwarcie przyznał , że dał Adelsonom wszystko, czego chcieli, w zamian za ogromne darowizny na kampanię , które pozwoliły mu zasiąść w Białym Domu. W 2013 roku Sheldon Adelson trafił na pierwsze strony gazet , twierdząc, że Stany Zjednoczone powinny zrzucić bombę atomową na irańską pustynię, a następnie powiedzieć: „Widzicie? Następna jest w samym środku Teheranu”, aby nastraszyć Irańczyków i skłonić ich do uległości.

Wszystko, co obserwowaliśmy w drugiej kadencji Trumpa, wyraźnie pokazuje, że jedynym powodem, dla którego otrzymał on niezbędne oligarchiczne i instytucjonalne wsparcie, by zostać prezydentem Stanów Zjednoczonych, było to, że zapewnił wystarczającej liczbie wpływowych ludzi, że zrobi to, czego nie odważył się żaden inny prezydent: rozpocznie wojnę z Iranem.

Wszystko, co widzieliśmy w 2026 roku, to zalążki spełnienia się tych wczesnych zapewnień. Wszyscy ci zamordowani uczniowie. Wszyscy zabici i ranni żołnierze amerykańscy. Zbombardowana infrastruktura cywilna. Zaciemnione niebo. Blokady. Strach. Konflikt gospodarczy. To wszystko zostało zaplanowane lata temu, przy pełnym współudziale psychopatycznego potwora, który pragnął zostać prezydentem.

Prowadził kampanię na rzecz zakończenia wojen i cały czas kłamał. Nie dał się naciskać ani namawiać, był aktywnym i chętnym uczestnikiem.

Prawicowi antyinterwencjoniści często próbują przedstawiać sytuację jako dowód na to, że Trump dał się nabrać Izraelczykom, ponieważ pozwala im to uzasadnić swoje poparcie dla Trumpa przekonaniem, że głosowali na kogoś, kto w danym momencie miał dobre intencje.

Ale Trump nigdy nie miał dobrych intencji. Zawsze planował rozpocząć wojnę z Iranem w drugiej kadencji, kiedy już nie będzie musiał martwić się o reelekcję. Zawsze był podstępną wojenną dziwką, równie złą, jak każda inna, jaką widzieliśmy w Białym Domu.

Tylko źli ludzie mogą przejść przez liczne mechanizmy kontroli dostępu do urzędu prezydenta. Aby pomóc w zarządzaniu morderczym imperium napędzanym ludzką krwią, trzeba być psychopatą. Nie wpuszczą cię, dopóki nie upewnią się, że jesteś wystarczająco psychopatyczny, by podołać zadaniu.

Trump dał im te zapewnienia. To jedyny powód, dla którego siedzi tam, gdzie teraz siedzi.

To Trump zabił żołnierzy USA w Jordanii

Opublikowany przez

Trump zabił żołnierzy USA w Jordanii

Zostali zabici przez oligarchów i zarządców imperiów, których decyzje sprowadziły na nich śmierć w kolejnej wojnie na Bliskim Wschodzie opartej na kłamstwach i którzy nigdy nie będą z tego powodu tracić z oczu snu.

Caitlin Johnstone 19 lipca 2026 r. caitlinjohnstone/trump-killed-those-us-troops-in-jordan

W szalonej wojnie agresywnej Trumpa przeciwko Iranowi zginęło więcej żołnierzy USA , więc oczywiście jesteśmy świadkami bzdur opowiadanych przez amerykańskich podżegaczy wojennych o bohaterskiej ofierze, jaką ponieśli ci żołnierze, mających na celu usprawiedliwienie dalszej eskalacji konfliktu.

„Powodzenia, bohaterowie. Ich poświęcenie tylko wzmacnia naszą determinację” – napisał na Twitterze sekretarz wojny Pete Hegseth w odpowiedzi na wiadomość o śmierci dwóch żołnierzy amerykańskich i zaginięciu jednego żołnierza w wyniku irańskich ataków odwetowych na bazę USA w Jordanii.

Ale oni nie byli „bohaterami” i nie ponieśli żadnej „ofiary”.

Bohater to ktoś, kto ryzykuje niebezpieczeństwo, podejmując szlachetne działania dla dobra innych. Ofiara to poświęcenie życia dla wyższej sprawy. 

To nie było ani jedno, ani drugie. Ci żołnierze zginęli w odpowiedzi na amerykańskie naloty na infrastrukturę cywilną w głupiej, nikczemnej wojnie agresywnej, prowadzonej przez syjonistycznego prezydenta, by zadowolić swojego miliardera izraelskiego mega-darczyńcę.

Ataki USA zniszczyły zakład odsalania wody , odcinając niezbędne dostawy wody dla tysięcy irańskich cywilów.

Nie zginęli broniąc Stanów Zjednoczonych. Nie zginęli, chroniąc naród amerykański. Nie zginęli za wolność, za demokrację ani za żadne inne fałszywe powody, za które imperialni spin-doktorzy będą ich podawać. Zginęli za Izrael, za kompleks militarno-przemysłowy i za amerykańskie imperialne plany globalnej dominacji. I za nic innego.

Powiedziałam to w sieci, a ktoś próbował mi powiedzieć: „Zginęli za swój kraj i mam cię w dupie za to, że na nich zsikałaś się”.

Powiedziałem mu, że nie, nie ginęli za swój kraj. Irańczycy giną za swój kraj.

Amerykanie giną za Izrael, za pieniądze i za kontrolę geostrategiczną. Ani jedno życie Amerykanina w Stanach Zjednoczonych nie jest chronione przez działania amerykańskich żołnierzy na Bliskim Wschodzie. Oni nie bronią swojej ojczyzny, atakują ludzi, którzy bronią swojej.

To nie jest godne pochwały, to raczej wywołuje gniew i oburzenie. 

Wśród Amerykanów panuje dziwaczne, sekciarskie przekonanie, że trzeba udawać, że każdy amerykański żołnierz poległy w akcji zginął, dokonując bohaterskiego czynu, który przyniósł korzyść narodowi amerykańskiemu, nawet jeśli każda rozsądnie inteligentna osoba wie, że to obiektywnie nieprawda.

Odrzucam to z całego serca. To jedynie ułatwia armii USA rekrutację kolejnych żołnierzy i kreowanie zgody na kolejne zdeprawowane wojny agresywne.

Żołnierze zabici w Jordanii nie zginęli, czyniąc coś szlachetnego. Zginęli śmiercią pozbawioną sensu i godności za niemoralną i niegodną sprawę.

Ci żołnierze nie zostali zabici przez Iran. Zostali zabici przez Donalda Trumpa. Zostali zabici przez oligarchów i zarządców imperiów, których decyzje sprowadziły na nich śmierć w kolejnej wojnie na Bliskim Wschodzie opartej na kłamstwach i którzy nigdy nie będą mieli z tego powodu zmrużenia oka.

Każdy, kto myśli o wstąpieniu do armii USA, powinien powstrzymać się od tego kroku, a każdy, kto już służy w armii USA, powinien zrobić wszystko, co w jego mocy, żeby się stamtąd wydostać. Bo nie ma nic gorszego niż zabijanie i umieranie za bogatych drani, którzy mają cię gdzieś.

MEM-y wojenne

Opublikowany przez

——————————————

————————————–

———————————–

—————————————————-

——————————————————————

——————————

===============================================

Pro domo sua:

—————————-

————————————————–

Syrsky odchodzi, a Saudyjczycy są blokowani

Opublikowany przez

Syrsky odchodzi, Saudyjczycy są blokowani

22 lipca 2026przez Larry C. Johnson

Generał dywizji Mychajło Drapatły

Czy słyszałeś historię o chwalebnej porażce Ukrainy nad armią rosyjską? Zachodnie media w ciągu ostatnich czterech tygodni zachwalały niesamowity sukces armii ukraińskiej. Zadaj sobie więc pytanie… Skoro wygrywasz wojnę z Rosją, dlaczego zwalniasz generała, który przyniósł ci to ogromne zwycięstwo? Cóż, właśnie to zrobił Kokainowy Kowboj Zełenski. We wtorek późnym wieczorem w Kijowie pojawiła się wiadomość, że Zełenski zwolnił generała Syrskiego, dowódcę ukraińskich sił zbrojnych, i zastąpił go Mychajło Drapatly. Zełenski zwolnił również szefa Sztabu Generalnego Gnatowa.

Zełenski jest pod ostrzałem politycznym od czasu, gdy zwolnił młodego ministra obrony Michaiła Fiodorowa. Obywatele Ukrainy wyszli na ulice Kijowa i Lwowa, protestując przeciwko odwołaniu Fiodorowa. Decyzja o zwolnieniu Fiodorowa miała wynikać z jego powtarzających się konfliktów z generałem Syrskim w sprawie decyzji Fiodorowa o przeznaczeniu ograniczonych środków rządowych na programy dronów, zamiast wykorzystać je na pozyskanie nowych rekrutów, którzy wzmocniliby słabnący front ukraiński. Zwolnienie Fiodorowa wywołało falę protestów na Ukrainie, a Zełenski najwyraźniej uznał, że zwolnienie Syrskiego może uspokoić sytuację. Pomimo protestów, Zełenski wskazał na obecnego p.o. ministra Jewgienija Chmarę jako swojego faworyta na to stanowisko – izolując Fiodorowa.

Człowieku, pomyśl tylko, co by się stało, gdyby Syrski przegrał wojnę (zamierzony sarkazm).

Jeśli chodzi o Drapatly, East Calling donosi:

Jak wynika z danych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, nowo mianowany dowódca Sił Zbrojnych Ukrainy, Drapaty, został umieszczony na liście osób poszukiwanych w Rosji.

Wcześniej Komitet Śledczy Rosji (SK) wniósł oskarżenie przeciwko Drapatemu zaocznie. Według agencji, w latach 2017 i 2019 sprawował on, wraz z Wiktorem Nikolukiem, ogólne dowództwo nad operacjami Połączonych Sił Ukrainy. Pod ich dowództwem ukraińscy bojownicy przeprowadzili ponad 70 ostrzałów artyleryjskich na tereny zaludnione w DRL i ŁRL, w wyniku których zginęło lub zostało rannych 154 osoby.

Tymczasem na brzegach Morza Czerwonego, Huti ogłosili blokadę tankowców przewożących lub próbujących przewozić saudyjską ropę. Podczas gdy Saudyjczycy protestowali i zapowiadali odwet, MBS stoi przed prawdziwym dylematem. Jeśli przeprowadzi kolejny atak na Jemen, Huti prawdopodobnie odpowiedzą wystrzeleniem pocisków, które prawdopodobnie zniszczą jedyny saudyjski magazyn ropy nad Morzem Czerwonym – czyli Yanbu. Mądrym posunięciem ze strony Saudyjczyków byłoby dążenie do negocjowanego porozumienia, które chroniłoby ich obecny eksport 4 milionów baryłek ropy dziennie z Yanbu. Jednak, sądząc po ostatnich wydarzeniach, niewiele wskazuje na to, że Saudyjczycy mają inteligentne strategie.

W dającej się przewidzieć przyszłości Saudyjczycy będą wysyłać swoje tankowce przez Kanał Sueski, co Egipt doceni, pobierając opłatę za przejazd, ale ta trasa wydłuża żeglugę o czterdzieści dni, zanim dotrze do rynków azjatyckich. Jeśli Saudyjczycy zdecydują się na użycie siły, możemy być świadkami całkowitego wstrzymania eksportu ropy przez Saudyjczyków.

Pisząc to, czekam na wieści o reakcji Iranu na dzisiejszą kampanię bombardowań USA, która podobno dotknęła trzech obiektów nuklearnych: Buszehr, Isfahan i Khojir (lub bazę rakietową Khojir/Centrum Badań Jądrowych Khojir). Iran wcześniej zapowiadał zdecydowaną odpowiedź na takie ataki… Zobaczymy.

Prowadzę teraz regularny wtorkowy czat z Jeleną i Ryanem z East Calling/The Winers . Skupiliśmy się na niedoborach broni, z którymi borykają się Stany Zjednoczone w wojnie z Iranem:

Aktualizacja strategiczna: Larry C. Johnson, 21 lipca 2026 r.

Nima i ja rozmawialiśmy o wiadomościach, że bombowce B-1 wystartowały z Wielkiej Brytanii:

Larry Johnson: PILNE: Amerykańskie bombowce B-1 wystartowały z Wielkiej Brytanii w celu przeprowadzenia dużego ataku na górę Pickaxe

Mario i ja rozmawialiśmy o ostatnich bombardowaniach Iranu przez Stany Zjednoczone i konsekwencjach ataków na irańskie elektrownie jądrowe:

PILNE: TRUMP ZBOMBARDUJE IRANSKIE WIRÓWKI NUKLEARNE – z byłym agentem CIA Larrym Johnsonem

Rozmawiałem z Sulaimanem próbując go uspokoić, gdy pojawiły się doniesienia o wznowionych bombardowaniach Iranu przez USA:

PILNE: USA ZBOMBARDOWAŁY IRAŃSKI OŚRODEK NUKLEARNOWY W POBLIŻU TEHERANU I ZBOMBARDOWAŁY RÓWNIEŻ TEHERAN z udziałem CIA Larry'ego Johnsona

Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie i komentowanie.

Amerykański establishment zszokowany szybkim i paradoksalnym postępem „śmiertelności” uderzeń Iranu

Opublikowany przez

Amerykański establishment zszokowany szybkim i paradoksalnym postępem „śmiertelności” uderzeń Iranu

Symplicjusz 22 lipca 2026 r. simplicius76/us-establishment-shell-shocked-by

Komentatorzy prasy amerykańskiej w dalszym ciągu wyrażają wielkie zdumienie paradoksalnie rosnącym potencjałem Iranu :

wsj.com/politics/irans-missiles-have-gotten-faster-and-deadlier-the-big-question-is-how

Streszczenie artykułu dla tych, którzy nie chcą czytać go w całości:

Irańskie pociski stają się szybsze i bardziej zaawansowane, pomimo ataków ze strony USA i Izraela– The Wall Street Journal.

Pomimo nalotów USA i Izraela na infrastrukturę wojskową, magazyny i fabryki, Iran zachował znaczną część swojego arsenału balistycznego (szacowanego na tysiące sztuk) oraz zdolność do dalszego rozwoju i produkcji nowej broni.

Publikacja podkreśla, że ​​z czasem Iran przesunął swoją uwagę z powolnych dronów i przestarzałych pocisków na szybko działające pociski balistyczne na paliwo stałe o wysokiej celności. Nowe modyfikacje pocisków są szybsze w przygotowaniu do wystrzelenia i mają manewrujące głowice, co znacznie komplikuje ich przechwytywanie.

Dla sił izraelskich i amerykańskich przechwytywanie potężnych uderzeń balistycznych wymaga ciągłego wydatkowania drogich systemów przeciwrakietowych (takich jak Arrow 3, THAAD i Patriot), których zapasy są ograniczone. Dziennik „Wall Street Journal” zauważa, że ​​Iran nauczył się wykorzystywać słabości wielowarstwowych systemów obrony przeciwrakietowej, atakując je jednocześnie dziesiątkami szybko poruszających się celów.

Zaczyna się od otwieracza:

Po prawie pięciu miesiącach wojnyirański potencjał rakietowy pozostaje śmiercionośny.Co najmniej dwóch żołnierzy amerykańskich zginęło w Jordanii w sobotę w wyniku irańskiego ataku rakietami balistycznymi i dronami.

Nikt nie potrafi pojąć, jak to możliwe, że pod presją „bezprecedensowych” bombardowań ze strony USA, które rzekomo „poniżają” Iran do niepoznania, kraj ten może nadal zwiększać siłę rażenia swoich ataków.

W artykule zauważono, że Stany Zjednoczone próbują zidentyfikować „dodatkowe szczątki” na terenie tej samej jordańskiej bazy lotniczej, w której niedawno zginęli amerykańscy żołnierze, co oznacza, że ​​wcześniejsze pogłoski o jeszcze większej liczbie ofiar pochowanych pod gruzami są prawdopodobnie prawdziwe:

Ponadto, amerykańscy urzędnicy pracowali w niedzielę nad identyfikacją kolejnych szczątków ludzkich znalezionych na miejscu zdarzenia w Jordanii, ponieważ trzeci żołnierz nadal pozostaje zaginiony po ataku. Kolejny żołnierz USA zginął w ten weekend podczas kontrolowanej detonacji irańskiego drona szturmowego w północnym Iraku.

Wracając jednak do głównego pytania WSJ:

W dalszej części tekstu podkreślono twierdzenia Trumpa z początku czerwca, że ​​irańska armia została „całkowicie zniszczona”, zestawiając to z paradoksalnym uświadomieniem sobie, że irańskie rakiety balistyczne stają się coraz „szybsze” i „bardziej zwrotne”, co świadczy o tym, że armia „dostosowuje się, a niekoniecznie rozpada”.

Wywołało to kakofonię zdziwienia w mediach głównego nurtu, które teraz zmagają się z pytaniem, skąd Iran bierze tę cudowną „nową technologię”.

Trump, przyznając, że Iran „coś przemycił” w Jordanii, obwinia jordańskich operatorów obrony powietrznej, twierdząc, że gdyby byli tam inni , lepsi operatorzy, Stany Zjednoczone nie poniosłyby takich strat.

Czyli Stany Zjednoczone nie mogą pozwolić sobie na to, żeby ich operatorzy chronili ich własne bazy i wojska? Co jest grane?

Najlepszym dowodem na tę „nowo odkrytą” zdolność Iranu jest seria wyciekłych zdjęć, rzekomo wykonanych w miejscu, gdzie znajdowała się amerykańska baza w Jordanii – przeczytaj fragment zaznaczony na czerwono:

Z tego co słyszałem, otrzymujemy dane dotyczące przewidywanego uderzenia, ale rakiety zmieniają trajektorię wielokrotnie w trakcie lotu, więc ostrzeżenia dotyczące przewidywanego uderzenia są bezużyteczne.

Dane dotyczące celów są ewidentnie przekazywane Iranowi z Chin i Rosji, ponieważ to, na co oddziałują i co atakują, jest niezwykle precyzyjne.

Jaki jest prawdziwy sekret tej nowo odkrytej dokładności? Czy to chińsko-rosyjskie namierzanie, czy też bardziej kwestia zwiększonego potencjału rakietowego Iranu?

Czy Jankesi wolą neobanderowców i neonazistów niż POPiS?

Opublikowany przez

Czy Jankesi wolą neobanderowców i neonazistów niż POPiS?

Waćkowski: Czy Jankesi wolą neobanderowców i neonazistów niż POPiS?

Media polskojęzyczne opisują Kiriłła Budanowa jako człowieka Zełenskiego, który głosi swoje poglądy. Z Budanowem stale spotykają się polskojęzyczni politycy. Jak zawsze polskojęzyczni dziennikarze wychodzą na manipulatorów i ignorantów. 

Budanow nie jest człowiekiem Zełenskiego, a człowiekiem Jankesów (podobnie jak Karol Nawrocki i jego „konkurent” Donald Tusk, jak i cały kureń nadwiślańskich politykierów – był szkolony przez Jankesów).

Budanow to zdeklarowany neobanderowiec, terrorysta i zbrodniarz. Kiriłł Budanow od 5 sierpnia 2020 roku do 2 stycznia 2026 kierował Głównym Zarządem Wywiadu Ministerstwa Obrony Ukrainy, a od 2 stycznia jest szefem gabinetu Zełenskiego. Nadal de facto kontroluje instytucję, którą do niedawna kierował. 

Zamach na negocjatora 

Politycy POPiS nieustannie mówią o różnych cywilizacjach, tkwią w urojonej wyższości cywilizacyjnej kolektywnego Zachodu nad Federacją Rosyjską. Tymczasem 6 lutego 2026 roku doszło w Moskwie do próby zamachu na generała Władimira Aleksiejewa (Aleksiejew to pierwszy zastępca szefa Głównej Dyrekcji Wywiadu Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej). Parę dni wcześniej bezpośredni przełożony Aleksiejewa, Igor Kostiukow uczestniczył w negocjacjach ze stroną ukraińską, którą reprezentował m. in. Budanow. Rozmowy odbyły się przy udziale Amerykanów jako „mediatorów”. Budanow wyznacza zatem nowe standardy cywilizacyjne.

Terroryzm międzynarodowy Budanowa 

Ukraiński oligarcha Wadim Jermołajew wspierał reżim Zełenskiego. Jednak jak przystało na nie jednego oligarchę, zaczął dywersyfikować swoje kontakty polityczne. Jermołajew zaczął wspierać byłego Naczelnego Wodza Sił Zbrojnych Ukrainy Walerija Załużnego (Załużny jest ambasadorem Ukrainy w Wielkiej Brytanii, wspiera go Londyn, jest potencjalnym przeciwnikiem dla Zełenskiego i jego kliki). 29 czerwca 2026 roku w Monako, w mieszkaniu Jermołajewa eksplodował ładunek wybuchowy. Monakijskie służby jako potencjalną sprawczynię zamachu na ukraińskiego oligarchę wskazały Anastasię Bieriezowską – obywatelkę Ukrainy. 7 lipca 2026 roku Bieriezowska została  znaleziona martwa na terytorium Ukrainy.  Do zabójstwa początkowo przyznał się  Władisław Rojt, funkcjonariusz wywiadu ukraińskiego. W sprawę zamieszany jest także Witalij Żykowicz, siepacz z SBU. Jak widzimy, terrorystyczny charakter instytucji kierowanych przez Budanowa wychodzi daleko poza granicę Federacji Rosyjskiej i Ukrainy. 

Neobanderowiec z błogosławieństwem zza oceanu

Budanow parę dni temu mówił, że Polska nie będzie rozmawiać z Ukrainą z pozycji siły. Dodał też, że Moskwa próbowała tak rozmawiać z Kijowem, a Moskwa jest jednak silniejsza od Warszawy. Kiriłł Budanow powiedział, że Kijów w żaden sposób nie ustąpi Warszawie w kwestiach historycznych. Neobanderowiec Budanow nie mógłby sobie na to wszystko pozwolić, gdyby nie wsparcie ze strony Waszyngtonu. Pokazuje to w jaki sposób Jankesi traktują marionetki nadwiślańskie. Gdyby Jankesi liczyli się w jakiejkolwiek mierze z nadwiślańskimi politykierami, ukraińscy politycy działaliby zgoła inaczej. Banderowscy zbrodniarze nie mieliby tylu ulic swojego na Ukrainie (nieliczne ulice banderowskich patronów miałby w małych miejscowościach).

Wszelkie inicjatywy upamiętniające zwyrodnialców z UPA miałby charakter lokalny, a nie państwowy. Władze Ukrainy promowałyby bulbowców, petlurowców (kolega Konrad Rękas wykonuje tutaj wspaniałą pracę, pokazując prawdziwe oblicze rzekomych przyjaciół Polaków – bulbowców i petlurowców), niemniej wielu Polaków jest nie uświadomionych i mogliby się na to nabrać. 

Wojna amerykańskich oligarchów 

Polskojęzyczni politykierzy sami gubią się w swoich kłamstwach. Z jednej strony polskojęzyczne media, polskojęzyczni politykierzy straszą, że Federacją Rosyjska ma zaraz zaatakować Polskę, by za chwilę oddawać całą broń kijowskiemu reżimowi. Ostatnia afera z oddaniem przez Warszawę pocisków do systemu Patriot kijowskiemu reżimowi obnażyła nie tylko tą manipulację.  Brak reakcji ze strony  otoczenia jankeskiego oligarchy i prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki Donalda Trumpa wskazuje na to, przed czym od dawna ostrzegałem: Jankesi będą dozbrajać kijowski reżim i będą wysyłać broń. Wielu naiwnych wielowektorowców wierzyło, że Trump doprowadzi do pokoju. Tymczasem Alex Karp, Elon Musk, Peter Thiel – jankescy oligarchowie związani z Trumpem – dostarczają broń i technologie dla kijowskiego reżimu. 

Szkodnik Kaczyński 

Politycy PiS po raz kolejny gdy są w opozycji postanowili sprawdzić pamięć moich rodaków. Najwięksi słudzy Ukrainy z PiS zaczęli dostrzegać neobanderyzm na Ukrainie, polakożerstwo przedstawicieli kijowskiego reżimu. Promowany przez PiS jako kandydat na premiera Przemysław Czarnek zaczął nawet mówić o niewspieraniu militarnym kijowskiego reżimu (bez nawet groźby wykonania telefonu do Moskwy są to nic nie warte oświadczenia). Jak widać, nawet to wywołało przerażenie wśród ludzi faktycznie rządzącym naszym krajem. 14 lipca 2026 roku Jarosław Kaczyński zaczął odcinać się od Czarnka i zapewniał o dalszym wsparciu dla kijowskiego reżimu. Kaczyński to obok Zbigniewa Ziobry największy szkodnik w polskiej polityce. Na Majdanie wznosił banderowskie okrzyki. Nietrudno się domyśleć, że kierownictwo PiS zaczęło się wycofywać z pewnych deklaracji po naciskach ze strony ambasady Stanów Zjednoczonych Ameryki. 

Ambasada bez dyplomatów 

Parę dni temu media pisały o tym, że pełniąca obowiązki prezydent Wenezueli Delcy Rodríguez konsultuje swoje decyzje (łącznie z tym co publikuje w mediach społecznościowych) z neokonserwatywnym sekretarzem stanu Stanów Zjednoczonych Ameryki Marco Rubio. Rubio jest formalnie trzecią co do ważności osobą w strukturach władzy Stanów Zjednoczonych. Tymczasem instrukcje, rozkazy nadwiślańskim politykierom wydaje jankeski namiestnik Thomas Rose. Poziom upokorzenia naszego kraju ilustruje fakt, że prezydent Trump na stanowisko ambasadora Stanów Zjednoczonych Ameryki w Polsce mianuje wyjątkowo bezczelnych i niepoważnych ludzi, którzy z profesjonalną dyplomacją nie mają nic wspólnego (w sumie nie muszą, skoro w naszym kraju są politykierzy patologicznie kochający Stany Zjednoczone). 

Przyzwolenie na terror z Waszyngtonu

Waszyngton w sporze między Polską a Ukrainą stoi po stronie Ukrainy. Możemy spodziewać się w najbliższym czasie kolejnego plucia w twarz Polakom ze strony kijowskiego reżimu. Bardzo prawdopodobne jest, że jeszcze w czasie trwania swojej pierwszej kadencji na stanowisku prezydenta Polski Karol Nawrocki znajdzie się na liście Myrotworca . Jednocześnie Nawrocki będzie stale ubliżał politykom Federacji Rosyjskiej, mimo że Moskwa w żaden sposób nie zagraża Polsce (wypowiedzi polityków Federacji Rosyjskiej stanowią zawsze odpowiedź na wypowiedzi polskojęzycznych polityków).

Póki kijowski reżim dostaje ze strony Polski broń i pieniądze, wszystkie oświadczenia, potępienia są tyle warte co zużyte prezerwatywy. Póki Warszawa będzie wysyłała broń i pieniądze kijowskiemu reżimowi na życzenie Jankesów, nasza ojczyzna będzie dalej upokarzana. Bez normalizacji relacji z Moskwą i prowadzenia polityki suwerennej, asertywnej wobec Stanów Zjednoczonych nic się nie zmieni. Administracja Trumpa będzie prowadziła różne konflikty, w tym ten na Ukrainie. Kijowski reżim przyjmuje już coraz bardziej zdegenerowaną formę, czego przejawem są zamachy przeprowadzane na całym świecie. Na terror ma przyzwolenie ze strony Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Kamil Waćkowski 

Płk Macgregor: Rosja nie jest wrogiem

Opublikowany przez

Płk Macgregor: Rosja nie jest wrogiem

Płk Macgregor: Rosja nie jest wrogiem

Płk Douglas Macgregor jest znanym komentatorem współczesnych konfliktów. Ten amerykański wojskowy po odejściu w stan spoczynku pełnił szereg najwyższych funkcji doradczych, m. in. w Departamencie Obrony za czasów pierwszej kadencji prezydenckiej Donalda Trumpa. 

Dziś należy do zagorzałych krytyków polityki administracji obecnego prezydenta, przede wszystkim wskazując na sprzeczność jej interwencjonizmu z deklaracjami Trumpa z przeszłości. 

Do ostatniej rakiety i ostatniego Ukraińca

Dzień dobry, Panie pułkowniku. Dziękujemy, że znalazł Pan czas na kolejną rozmowę. Mam nadzieję, że polscy Czytelnicy są coraz bardziej świadomi czasów, w których żyjemy. Zadam jednak ogólne pytanie: czy mamy już do czynienia, jak niektórzy twierdzą, z III wojną światową, czy jeszcze nie?

– To ważne pytanie. Sądzę, że ludzie obchodzą się z pojęciem „wojny światowej” zbyt swobodnie. To chyba ostatnia rzecz, jakiej ktokolwiek mógłby sobie życzyć. Wiem, że mówią o niej Rosjanie. Na pewno terminu tego używał Siergiej Ławrow. Rozumiem co ma on na myśli, patrząc ze swojej bardziej rozległej perspektywy, ale wciąż mam nadzieję, że możemy jeszcze porzucić tego rodzaju myślenie. Jednak powiedzmy sobie szczerze: mamy do czynienia z dziwnym zbiegiem okoliczności. Z jednej strony mamy Ukrainę, na której toczy się totalna wojna zastępcza między potęgą militarną Stanów Zjednoczonych i NATO a Rosją. Nie ma co do tego wątpliwości.

Dla tych, którzy uważnie przyglądali się wydarzeniom, które miały miejsce na Ukrainie i w jej otoczeniu na pewno już od 2014 roku, wybuch wojny był tylko kwestią czasu. I ta wojna mogła się rozpocząć na dwa sposoby. Albo Ukraina zaatakowałaby Rosję, albo Rosja mogła uderzyć prewencyjnie. Okazało się, że Rosjanie uprzedzili przygotowywany na nich atak. Od tamtego czasu, z przyczyn dla mnie w żadnej mierze nie zrozumiałych, Stany Zjednoczone i ich sojusznicy w Europie zrobili wszystko, by kontynuować tą wojnę do ostatniego Ukraińca. Ukraina, którą określano mianem niewinnej ofiary, nigdy taką ofiarą nie była. Zapłaciła jednak straszliwą cenę. W rzeczywistości wyniszczony został w dużym stopniu cały naród. Ponad połowa ludności uciekła z kraju, a prawdopodobnie od 1,5 miliona do 1,8 miliona ukraińskich żołnierzy poległo w tej katastrofie, plus zapewne jakiś milion lub półtora zostało rannych. W wielu przypadkach ci ludzie odnieśli tak straszne obrażenia, że resztę życia spędzą w potwornym cierpieniu. Wygląda jakby nas to nie obchodziło. Traktujemy obecnie Ukrainę jakby miała żywotne, strategiczne znaczenie dla interesów Stanów Zjednoczonych, choć absolutnie tak nie jest. Zaraz przejdę do przyczyn tego stanu. Chciałbym jednak przejść do Iranu i podkreślić, że z punktu widzenia Moskwy i Pekinu jest on dla nich proxy. Nie jest to jednak coś, co planowali. Rosjanie i Chińczycy nie przygotowywali Iranu do wojny, tak jak myśmy przygotowywali do wojny Ukrainę. Mieli nadzieję, że tej wojny uda się uniknąć. Działali w ramach społeczności międzynarodowej, starając się nie dopuścić do wojny Stanów Zjednoczonych i Izraela z Iranem, ale Izrael sprawił, że okazało się to niemożliwe. Tymczasem my nie mamy żadnych żywotnych interesów, które uzasadniałyby stopień naszego obecnego zaangażowania militarnego.

Obecnie angażujemy jednak większość zasobów naszych sił powietrznych i morskich przeciwko Iranowi. Jesteśmy zaangażowani na Ukrainie i w Zatoce Perskiej z powodów, które ściśle wiążą się z międzynarodowymi planami izraelsko-żydowskimi. Ci sami ludzie – superbogaci miliarderzy, syjonistyczni miliarderzy – którzy stoją za wojną z Iranem, stoją również za wojną na Ukrainie przeciwko Rosji. To dość zaskakujące. Sądziłem, że nigdy czegoś takiego nie zobaczę. Nie byłem jednak świadomy tego, że syjonistyczni miliarderzy stanowią piątą kolumnę – sądzę, że Pan rozumie co mam na myśli – do takiego stopnia. Mamy zatem do czynienia z bardzo niebezpiecznym zbiegiem wydarzeń będącym efektem wpływu tych ludzi. Skazani jesteśmy na coś, co przypomina III wojnę światową. Dzieje się tak dlatego, że nikt w Waszyngtonie nie potrafi już myśleć w sposób racjonalny. Nikt nie potrafi myśleć racjonalnie w Izraelu. Wszystko wynika z emocji, impulsów, złości. I, wie Pan, prezydent Trump rozczarował wszystkich nas, bo przecież większość z nas, którzy na niego głosowaliśmy, głosowała na coś odwrotnego od tego, co on teraz robi. Ostatnia rzeczą, której moglibyśmy chcieć było tracenie naszych środków i naszej krwi na wojnę przeciwko Iranowi na rzecz Izraela. Większość z nas w Stanach Zjednoczonych nie jest też zainteresowana poświęcaniem naszych ofiar, naszych środków i pieniędzy, czegokolwiek – na wojnę z Rosją o Ukrainę. Brakuje jednak na ten temat racjonalnej dyskusji. Przepadła gdzieś wola spoglądania na rzeczywistość. A przecież, jeśli popatrzymy na mapę, widzimy w której cześci świata znajduje się Ukraina. W pewnym sensie jest czymś jak Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego – chodzi o naród ukraiński. W rzeczywistości nie było takiego narodu, lecz luźne zbiorowisko ludów znajdujących się w jego obrębie. Z Ukrainą jest bardzo podobnie. Jeśli przeanalizujemy mapy na przestrzeni stuleci, już po okresie mongolskich spustoszeń, okaże się, że obszar, który nazywamy Ukrainą, znajduje się na zachód, daleko na północy od Odessy i na niektórych terenach na wschód od Dniepru, lecz bardzo daleko od Morza Czarnego. Nikt się tym jednak nie przejmuje i nie spogląda wstecz, bo Amerykanie stoją na stanowisku, że historia nie ma znaczenia.

Większość Amerykanów nie zna nawet swojej własnej historii, a co dopiero dziejów innych krajów, ich kultury, języka, narodowości i tak dalej. Z taką sytuacją mamy właśnie do czynienia. To samo dotyczy wiedzy na temat tego, gdzie znajdowała się i funkcjonowała Polska w postaci tego, co nazywamy Rzeczpospolitą Obojga Narodów. Patrzą na takie rzeczy ze zdziwieniem i pytają cię z jakiej jesteś planety. Podobnie jest, gdy próbuje się wytłumaczyć, że Stalin nakierował Polskę i Niemcy na przyszły konflikt, oddając prawie jedną trzecią terytorium Niemiec pod polską okupację. Wszystko to robiono z fałszywych pobudek.

Możemy jednak powiedzieć na pewno dwie rzeczy. Po pierwsze, nie ma już Stalina u władzy. Wbrew powszechnemu przekonaniu, Putin to nie Stalin. Rosją nie rządzi Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego. Mamy dziś więcej komunistów w Stanach Zjednoczonych niż w Rosji. Niektórzy z tych ludzi, którzy pchają nas do wojny, mają w zasadzie sposób myślenia, postawę i dążenia bliskie bolszewikom. To część problemu, przed którym stoimy. Świat zachodni jest w stanie zamieszania. Panuje w nim chaos. Wojujemy dziś w miejscach, w których nigdy nas nie było i które nie są nam do niczego potrzebne. Pytanie: jak długo to potrwa? Słyszę to pytanie codziennie. Codziennie ktoś mnie pyta: – Doug, jak długo jeszcze będziemy tam prowadzić wojnę? Jak długo to potrwa? Zawsze odpowiadam tak samo: – dopóki nie zabraknie nam pieniędzy, rakiet, lub jednego i drugiego. 

Wojna z masową imigracją

A co w tej sytuacji z Europą? Generał Erich Vad z niemieckiej Bundeswehr twierdzi, że Europa nie jest zdolna do powstrzymania wojny na Ukrainie, a jednocześnie nie jest też gotowa na prowadzenie wojny przeciwko Rosji. Jak ocenia Pan militarny potencjał obecnej Europy?

– Cóż, mamy w Europie jeszcze trzecią wojnę, przed którą Europejczyków póki co powstrzymują ich rządy. Chodzi o wojnę przeciwko tym ludziom wewnątrz ich krajów, których oni u siebie nie chcą. To najważniejsza z wojen. Niemcy, Francuzi, Brytyjczycy, w pewnym stopniu Hiszpanie, choć są nieco bardziej świadomi; trochę mniej Włosi, Austriacy, narody skandynawskie – wszyscy walczą z tą zarazą. Chodzi o masy ludzi, którzy przyjechali do tych krajów nie z powodów powszechnie wymienianych. Nie przyjechali tam w poszukiwaniu lepszego życia, ani z uznania dla atrakcyjnego kraju, czy przyciągającej kultury. Przyjechali tam, by tą kulturę wymazać i zastąpić kulturą ludzi podobnych do siebie. To jest ten krytycznie istotny konflikt, który trzeba zauważyć i stoczyć w Europie. Myślę, że coraz więcej Europejczyków zdaje sobie z tego sprawę, ale obecnie nie mają na tyle sił, by obalić czy wymienić aktualne rządy. Uważam jednak, że to się stanie. Sądzę, że zbliżamy się do tego momentu. Zbliżamy się do czegoś, co określiłbym okresem w dziejach Europy podobnym do czasów rewolucji 1848 roku, gdy ludzie zdali sobie sprawę kto jest ich prawdziwym wrogiem. 

Zachód nie ma pojęcia o Wschodzie

Nie Rosja?

– Jeśli chodzi o Rosję… Wojsko Polskie jest najprawdopodobniej obecnie najlepszą, najbardziej zdyscyplinowaną, najlepiej dowodzoną i najlepiej wyposażoną armią w Europie.[?? pijany?? md] Sądzę, że Polacy mogą być z tego bardzo dumni. Powinni jednak cholernie uważać, by nie została ona użyta przeciwko Rosjanom, bo byłaby to strata czasu, pieniędzy i zasobów. Rosja nie jest wrogiem. Dla Polaków może się to wydać trudne do wyobrażenia. Od dawna twierdzą bowiem, że Rosja jest odwiecznym wrogiem. Cóż, nie jest. To nie jest Rosja sprzed 100 lat, sprzed 50 czy 60 lat. Czas już spojrzeć na Rosję inaczej, z innej perspektywy. Sądzę, że jeśli Polacy by się na to zdobyli, mogliby wyciągnąć sporą część Europy z tej wojny. Dobra wiadomość polega na tym, że jeśli spojrzymy na Polskę, Słowację, Węgry, czyli kraje, które w całości lub częściowo (jak Polska) stanowiły część Cesarstwa Austro-Węgierskiego, to zobaczymy, że panuje tam generalnie większy realizm i zrozumienie rzeczy, o których tu mówimy. Rosja nie jest wrogiem. Nie ma powodu, by tak ją traktować.

Sądzę, że podobnie myśli również większość ludzi w Rumunii. Myślę, że podobnie uważa większość Niemców, ale niestety nie mają oni możliwości zmiany swojego rządu. Z Austrią jest nieco trudniej, bo – wie Pan – Austria jest zakładniczką swojej historii. Austriacy kochają Polskę i Polaków, są propolscy. Próbują być też proukraińscy, ale nie rozumieją, że nie mają już obecnie do czynienia z Ukrainą sprzed 80, 100, 150 czy nawet 200 lat [przecież wtedy Ukrainy nie było !!! md] . To dziś całkiem inny obszar.

Muszą też zmienić swój stosunek do Rosjan. Może to jeszcze pewnie zająć jakiś czas, ale Polska może tu odegrać istotną rolę. Największe zagrożenie w Europie Wschodniej czyha na wybrzeżu bałtyckim – sądzę, że zdaje Pan sobie z tego sprawę – pod postacią Litwy, Łotwy i Estonii. One zawsze stanowiły problem. Naprawdę tak było zawsze. Zna Pan historię tych ziem i wie Pan, że były one pod panowaniem zakonów teutońskich, a następnie Niemców i Szwedów. Żyją tam protestanci i rzymscy katolicy, czyli ludzie odlegli od wschodniej, prawosławnej kultury i modelu życia. Zatrzymali się w czasie. Wciąż mówią o swoich rodzicach, dziadkach i pradziadkach, których wywieziono na Syberię podczas okupacji radzieckiej. Rozumiem ich. Są jednak niebezpieczni, z uwagi na swój brak gotowości do spojrzenia na Rosję w inny sposób, nieumiejętność koegzystencji ze swoim sąsiadem, co może doprowadzić do wybuchu prawdziwej wojny. Ludzie w Europie Zachodniej wydają się tego nie rozumieć. Trzeba pamiętać, że w Europie Zachodniej mamy do czynienia z pewnym przykrym zjawiskiem, jeszcze od czasów konferencji wersalskiej z 1919 roku. Wiedza na temat narodów zamieszkujących Europę Środkowo-Wschodnią i Europę Wschodnią jest tam równie niewielka jak wiedza na nasz temat. My zresztą podobnie – wiemy o narodach Europy Środkowo-Wschodniej i Europy Wschodniej równie niewiele, co Europejczycy zachodni.

To coś strasznego. Byłem w 2015 roku w Paryżu. Pojechałem tam, kręcąc film dokumentalny. Dwie kobiety, z którymi współpracowałem, pochodziły z Austrii. Obie opowiadały mi, że były zszokowane tym, że mieszkając przez dwa czy trzy lata we Francji ciągłe słyszały od Francuzów, że uznają oni wszystko, co leży na wschód od Renu, za esencję barbarzyństwa, czarną dziurę, gdzie mieszkają w mrocznych lasach jacyś dziwni ludzie. Stwierdziłem, że chyba żartują. Odpowiedziały mi, że absolutnie nie. Że często zadawano im pytanie skąd pochodzą. Gdy odpowiadały, słyszały zdziwienie, że pochodzą z ziem na wschód od Renu. Jakbyśmy byli w czasach Imperium Rzymskiego.

Czas skończyć z takim absurdalnym myśleniem, jednak nie wiem jak to zrobić. Europejczycy powinni zacząć się postrzegać nawzajem, takimi jakimi w rzeczywistości są, a nie takimi, jakimi myślą o sobie nawzajem, że są. Uważałem, że zrobiliśmy w tej sprawie pewne postępy od czasów II wojny światowej. Jednak im bardziej się temu przyglądam, tym bardziej zaczynam zdawać sobie sprawę, że te postępy były dość niewielkie. Europa nie jest w stanie walczyć z Rosją. Nie mają w Europie Zachodniej żadnych armii. Wojsko Polskie mogłoby obecnie z dowolnego punktu swobodnie dojść do Paryża i nikt by go nie zatrzymał. 

Niemcy i Europa na skraju samobójstwa

A jak wygląda to od strony technologicznej? Mam na myśli przemysł zbrojeniowy, kompleks militarno-przemysłowy Europy. Jak go Pan ocenia?

– Cóż, Niemcy znajdują się na drodze do samobójstwa. Gdy rozmawiam z niektórymi, stwierdzają, że to świetnie – nienawidzimy Niemców. Powtarzam im, że to wcale nie jest nic dobrego, to nie jest dobre dla Europy. Niemcy jednak z tej drogi wciąż nie zbaczają. Idą w kierunku dezindustrializacji. Spada ich potencjał technologiczny i naukowy. Sprowadzają się niemal do tego poziomu, który proponował dla nich sekretarz skarbu za czasów prezydentury Franklina Delano Roosevelta, Henry Morgenthau, który chciał, by Niemcy stały się swego rodzaju rezerwatem przyrody, ograniczonym do rolnictwa.

Wiem, że nie tego chce większość Niemców. Uważam, że Merz jest prawdopodobnie najgorszym kanclerzem od czasów Hitlera. Szczerze mówiąc, być może jest nawet gorszy od Hitlera. Trudno sobie to wyobrazić, ale tak właśnie jest. Jeśli spojrzymy na Francję, mamy tam ich odmianę Merza. Powinniśmy zdawać sobie sprawę, że Starmer i jego następca, Macron i jego prawdopodobny następca, właśnie Merz – to wszystko przedstawiciele klasy globalistycznej. Jeśli chcemy zrozumieć kim chcą, musimy poczytać trochę tekstów Izraelczyka Harariego. Zna go Pan?

Tak, oczywiście. 

– Jeśli go przeczytamy, zrozumiemy czym jest globalizm. Jest on rodzajem rozmiękczonego bolszewizmu, skrajnie destrukcyjnym. Jest antyzachodni, antychrześcijański. Występuje przeciwko wszystkiemu. Jest nihilistyczny. 

Europa czeka na rewolucję

Antyludzki. 

– Tak. To nihilizm, to ateizm. To taka zwulgaryzowana wersja marksizmu. To on jest wrogiem, a nie Rosja. Bardzo trudno jest wytłumaczyć to Europejczykom i zwrócić na niego ich uwagę. Na przykład weźmy Finlandię. Spędziłem trochę czasu w Skandynawii. Finowie to wspaniali ludzie. Nagle jednak zdecydowali się dołączyć do schodzącego ze sceny NATO. NATO jest sojuszem umierającym. To żart, coś żałosnego. A Finowie do niego dołączają, sądząc, że ich obroni. Jaki pomysł rzucili niektórzy kretyni w Waszyngtonie? Żeby ulokować w Finlandii bazy z bronią atomową. To jakby postawić tablicę z komunikatem dla Moskwy: jeśli chcecie odpalić jakieś bomby atomowe, to zaatakujcie właśnie to miejsce. Rosjanie nie są zainteresowani wszczynaniem wojen z kimkolwiek. Nie chcą użyć broni jądrowej. Ale w takich warunkach koniec może być bliski. Nie mam na myśli końca nas wszystkich. Mam na myśli kres globalizmu. Widać go już na horyzoncie. Ludzie się budzą. Muszą jednak pozbyć się swoich obecnych rządów. Dlatego uważam, że niezbędne będzie coś na kształt rewolucji 1848 roku w Europie. Powstanie i podjęcie działań koniecznych dla ocalenia krajów Europy. Wróg nie jest gdzieś za morzem. Jest tutaj, wewnątrz. 

Rozmawiał Mateusz Piskorski

Całość wywiadu ukaże się na kanale Wbrew Cenzurze. 

Debazyfikacja… Wymyślne określenie na wyrzucenie baz Stanów Zjednoczonych z Bliskiego Wschodu

Opublikowany przez

Debazyfikacja… Wymyślne określenie na wyrzucenie Stanów Zjednoczonych z Bliskiego Wschodu.

Autorstwa Larry’ego C. Johnsona

Na początku kwietnia Teheran, za pośrednictwem Pakistanu, formalnie zażądał wycofania amerykańskich wojsk bojowych z baz wojskowych w całym regionie. Żądanie to było częścią pakietu, który obejmował również zniesienie wszystkich sankcji i rezolucji ONZ, uwolnienie zamrożonych aktywów irańskich za granicą, wypłatę reparacji oraz prawo Iranu do wzbogacania uranu.

Zamiast czekać na zgodę Stanów Zjednoczonych na to żądanie, Iran w ciągu ostatnich dwóch tygodni przeprowadził ukierunkowane ataki na kluczowe bazy USA w Kuwejcie, Bahrajnie, Arabii Saudyjskiej, Katarze i Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Doprowadziło to do ewakuacji żołnierzy i sprzętu USA z większości tych baz. Kwatera główna Piątej Floty USA w Bahrajnie leży w gruzach; Centrum Operacji Połączonych Powietrznych (CAOC) w Al Udeid w Katarze zostało zamknięte i przeniesione do bazy sił powietrznych Shaw w Karolinie Południowej. Iran kontynuuje ostrzały baz w Bahrajnie, Kuwejcie i Katarze, aby upewnić się, że żaden amerykański samolot ani wyrzutnia rakiet nie pozostanie tam sprawna.

Oprócz baz w państwach Zatoki Perskiej, Iran przeprowadził również intensywne ataki na bazy lotnicze Muwaffaq Salti i Prince Hassan w Jordanii. Rozmazane zdjęcia satelitarne pokazują, że Stany Zjednoczone usunęły wszystkie samoloty z otwartych parkingów bazy lotniczej Muwaffaq al-Salti, obawiając się, że mogą zostać zniszczone przez irańskie pociski.

Stany Zjednoczone również wysłały drona MQ-4C Triton o wartości 250 milionów dolarów. Na początku maja 2026 roku Stany Zjednoczone wysłały drona MQ-4C Triton do Jordanii.

„Drugi dron Marynarki Wojennej USA MQ-4C Triton (numer rejestracyjny 169804) wystartował wczoraj z bazy lotniczej Sigonella i został przeniesiony do bazy lotniczej Al Hussein w Jordanii. To dodatkowo zmniejsza obecność rozpoznawczą Marynarki Wojennej USA na Sycylii. Samolot, o którym mowa, zastąpił drona utraconego w ostatnich tygodniach podczas operacji związanych z kryzysem regionalnym w Zatoce Perskiej.…”

MQ-4C Triton to jeden z najważniejszych systemów rozpoznania, obserwacji i szpiegostwa Marynarki Wojennej USA, przeznaczony do długoterminowego nadzoru morskiego nad dużymi obszarami operacyjnymi. Z Sigonelli regularnie wspierał misje obserwacyjne na Morzu Śródziemnym, Morzu Czarnym, w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie.

Przeniesienie obu pozostałych dronów Triton do Jordanii wskazuje na wyraźną reorganizację operacyjną. Z uwagi na operowanie z bazy lotniczej Al Hussein, czas lotów do obszarów operacyjnych nad Morzem Czerwonym, Półwyspem Arabskim, Irakiem i Iranem ulegnie skróceniu. Pozwoli to dronom pozostać w obszarze operacyjnym dłużej i umożliwi szybszy rozpoznanie w obliczu utrzymującej się niestabilności w regionie.

Po masowych irańskich atakach rakietowych z 11 i 12 lipca na dwie jordańskie bazy lotnicze, w których stacjonują amerykańskie myśliwce – w tym MQ-4C Triton – Stany Zjednoczone wycofały się z rozmieszczenia Tritonów w Jordanii. W poniedziałek, 14 lipca 2026 r., Defense Security Asia donosiło:

Pentagon przenosi drona Triton o wartości 240 milionów dolarów z Jordanii do Włoch po tym, jak niszczycielskie irańskie ataki rakietowe zagroziły strategicznym bazom lotniczym. … Według regionalnych planistów wojskowych, strategiczne przeniesienie wielomilionowej platformy nadzoru morskiego z baz wysuniętych w Jordanii do stałych obiektów we Włoszech odzwierciedla pilną próbę zminimalizowania ryzyka poważnych strat.

Przeniesienie bazy nastąpiło natychmiast po serii zaawansowanych ataków dalekiego zasięgu, które skutecznie przeniknęły do ​​lokalnych sieci obrony powietrznej i zaatakowały cenną infrastrukturę. Analitycy analizujący publicznie dostępne źródła ustalili, że specjalnie zbudowane hangary, zaprojektowane do ochrony cennych systemów bezzałogowych, zostały bezpośrednio trafione podczas intensywnych ataków.

W odpowiedzi na rosnące zagrożenia militarne Marynarka Wojenna USA podjęła decyzję o przeniesieniu głównych systemów rozpoznania, nadzoru i szpiegostwa z powrotem do bezpieczniejszego regionu Europy Południowej.

W ciągu pierwszych 43 dni wojny iracko-irańskiej 2026 (operacja Epic Fury, rozpoczynająca się 28 lutego), Iran systematycznie atakował warstwę sensoryczną i komunikacyjną zintegrowanej architektury obrony powietrznej USA w Zatoce Perskiej. Zamiast po prostu przytłoczyć systemy obronne masowymi falami dronów i pocisków, Iran skupił się na niszczeniu instalacji radarowych i terminali SATCOM, które zapewniają funkcjonowanie całej sieci – strategię tę analitycy określili jako „oślepianie USA na Bliskim Wschodzie”.

Do końca pierwszych 43 dni wojny Iran zaatakował co najmniej 12–19 systemów radarowych i satelitarnych w siedmiu krajach. Całkowite straty szacuje się na kwotę od 3,15 do ponad 5 miliardów dolarów.

Schemat ataku wskazywał na wyrafinowaną koncepcję operacyjną.

  • Priorytet pierwszego dnia: w ciągu kilku godzin został trafiony radar AN/FPS-132 w Al Udeid – najcenniejszy system radarowy w regionie, który został rozmieszczony specjalnie w celu obrony przed irańskimi rakietami balistycznymi.
  • Następnie radary THAAD: wszystkie cztery rozmieszczone systemy AN/TPY-2 (w Jordanii, dwukrotnie w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Arabii Saudyjskiej) zostały trafione w ciągu 48–72 godzin, co w dużej mierze wyłączyło górny poziom obrony przeciwrakietowej.
  • Infrastruktura SATCOM: Zniszczeniu uległy węzły dowodzenia i kontroli w kwaterze głównej Piątej Floty Stanów Zjednoczonych w Bahrajnie oraz w bazie Arifjan w Kuwejcie, co znacznie utrudniło koordynację obrony między rozproszonymi bazami.
  • Wieloetapowe podejście: Po wyłączeniu systemów wczesnego ostrzegania i wyższej warstwy obrony Iran był w stanie zniszczyć pozostałe baterie Patriot za pomocą potężnych fal dronów – przy stosunku kosztów wyraźnie przemawiającym na korzyść Iranu (Shahed-136 kosztował od ok. 20 000 do 50 000 dolarów w porównaniu do ok. 4 milionów dolarów za pocisk przechwytujący PAC-3-MSE).

Zniszczenie zmusiło pozostałe systemy Patriot do przejęcia wszystkich zadań przechwytywania. To zaostrzyło kryzys, w wyniku którego Stany Zjednoczone i ich sojusznicy z Zatoki Perskiej zużyli 86 procent swojego łącznego arsenału Patriot w ciągu pięciu tygodni.

Teraz, gdy Memorandum of Understanding (MoU) upadło, Iran koncentruje się na uprzykrzaniu życia pozostałym bazom amerykańskim, w których stacjonują amerykańscy żołnierze i samoloty. To nie Stany Zjednoczone decydują już, kiedy opuścić Zatokę Perską – Iran podejmuje tę decyzję za nich.

Źródło: DeBaZyfikacja… Wymyślne określenie na wyrzucenie USA z Bliskiego Wschodu

USA przygotowują się do eskalacji wojny z Iranem

Opublikowany przez

USA przygotowują się do eskalacji wojny z Iranem

20.07.2026 Dave DeCamp wolnemedia/usa-przygotowuja-sie-do-eskalacji-wojny-z-iranem

Administracja Stanów Zjednoczonych wysyła dodatkowe samoloty bojowe na Bliski Wschód – poinformował przedstawiciel administracji Donalda Trumpa, cytowany przez „The New York Times”. Według źródła Waszyngton przygotowuje się do eskalacji wojny z Iranem, a Izrael rozważa możliwość przyłączenia się do działań.

Jak podaje „The New York Times”, do regionu kierowane są myśliwce F-16 stacjonujące w Niemczech oraz myśliwce F-35 z baz w Wielkiej Brytanii. Wysłane zostaną również dodatkowe samoloty do tankowania w powietrzu.

Publikacja ukazała się po tym, jak amerykańscy żołnierze zginęli w wyniku irańskiego ataku rakietowego na bazę wojskową w Jordanii. Urzędnicy podkreślili jednak, że decyzja o przerzuceniu dodatkowych sił zapadła jeszcze przed tym atakiem, gdy prezydent Donald Trump już sygnalizował zamiar eskalacji konfliktu.

„Stany Zjednoczone przygotowują się do wojny na szerszą skalę” – powiedział „The Washington Post” amerykański urzędnik zaznajomiony z wewnętrznymi dyskusjami w administracji.

Rozmówca przyznał, że USA nie znajdują się obecnie w najlepszej sytuacji do eskalowania działań z powodu wyczerpywania się zapasów systemów obrony przeciwlotniczej oraz innego uzbrojenia.

„Nie mamy wystarczających zasobów, aby bezpiecznie prowadzić długotrwałe działania, i nie sądzę, by Biały Dom zdawał sobie z tego sprawę” – stwierdził.

Wśród rozważanych scenariuszy eskalacji znajdują się kolejne uderzenia na infrastrukturę cywilną, taką jak mosty, elektrownie czy zakłady odsalania wody, a także ewentualna operacja lądowa wymierzona w jedną z irańskich wysp w Zatoce Perskiej. Każda próba przeprowadzenia takiej operacji niemal na pewno doprowadziłaby do znacznych strat wśród amerykańskich żołnierzy.

Również izraelskie media poinformowały w niedzielę, że Donald Trump skłania się ku eskalacji działań, a Siły Obronne Izraela (IDF) zostały postawione w stan „wysokiej gotowości” na wypadek podjęcia uderzeń przeciwko Iranowi. Chociaż Departament Stanu USA oświadczył, że Stany Zjednoczone prowadzą konflikt z Iranem „na prośbę” Izraela, sam Izrael do tej pory nie brał bezpośredniego udziału we wznowionych atakach.

Izraelski dziennik „Haaretz” podał, że choć Izrael nie prowadzi bezpośrednich uderzeń na Iran, wspiera amerykańską kampanię wojskową poprzez dostarczanie danych wywiadowczych oraz w inny sposób. Według gazety mniej widoczna rola Izraela jest „błogosławieństwem dla Izraelczyków”, ponieważ „zmniejsza ryzyko ofiar i pozwala, by codzienne życie toczyło się w dużej mierze normalnie – bez nocnych alarmów, schodzenia do schronów i poważniejszych zakłóceń”.

Izraelscy urzędnicy powiedzieli dziennikowi „Israel Hayom”, że istnieją trzy scenariusze, w których Izrael mógłby przyłączyć się do ataków na Iran:

– bezpośredni irański atak na Izrael,

– oznaki przygotowań Iranu do uderzenia na Izrael,

– formalna prośba Stanów Zjednoczonych o włączenie się IDF do operacji wojskowej.

Niedzielny irański atak wymierzony w Akrabę na południu Jordanii, w pobliżu izraelskiego miasta Ejlat, doprowadził do użycia przez IDF pocisków przechwytujących przeciwko odłamkom irańskich rakiet. Był to pierwszy znany przypadek wykorzystania izraelskiej obrony przeciwlotniczej podczas irańskiego ataku od czasu załamania memorandum o porozumieniu (MoU).

Autorstwo: Dave DeCamp
Źródło zagraniczne: News.AntiWar.com
Źródło polskie: WolneMedia.net

Cena złudzeń

Opublikowany przez

„Poznaj swego wroga i poznaj siebie; wtedy nie musisz obawiać się wyniku setek bitew”

Cena złudzeń

W jaki sposób uprzedzenia i błędne oceny Zachodu wobec Iranu i Rosji naruszają najstarszą zasadę Sun Tzu – na jego własną szkodę.

Feliks Abt

Zachodnie karykatury doprowadziły do ​​poważnych błędów strategicznych.

Przez dziesięciolecia zachodnie rządy i media przedstawiały Iran jako zacofane, zdominowane przez religię społeczeństwo, rządzone przez irracjonalnych duchownych („mullahów”). Ta uproszczona karykatura uniemożliwiała decydentom zrozumienie, jak faktycznie funkcjonuje państwo irańskie pod względem politycznym i militarnym.

Ta błędna kalkulacja przyczyniła się do poważnych błędów strategicznych Stanów Zjednoczonych – w szczególności do powtarzającego się założenia, że ​​ataki militarne lub celowe zabójstwa przywódców doprowadzą do zmiany reżimu. Jednakże masowe publiczne ceremonie żałobne po zabójstwach wysoko postawionych irańskich urzędników, w których uczestniczyły dziesiątki milionów ludzi, jasno pokazały, że rząd cieszył się szerokim poparciem społecznym i bynajmniej nie był na skraju upadku. Jak na ironię, poparcie to jest prawdopodobnie wielokrotnie większe niż poparcie rządów, które przez dziesięciolecia poddawały Iran niesprowokowanym, nielegalnym wojnom agresywnym, sankcjom i innym formom agresji.

Historycznie rzecz biorąc, Iran zawsze opierał się nadmiernemu uzależnieniu od Rosji lub Chin, stawiając na pierwszym miejscu suwerenność narodową. Pomimo dekad surowych sankcji międzynarodowych, kraj ten zbudował jeden z najnowocześniejszych technologicznie systemów przemysłowych na świecie, obejmujący zaawansowaną produkcję pocisków rakietowych, zaawansowaną technologię precyzyjnego naprowadzania, dalekosiężny program nuklearny oraz znaczące możliwości produkcji przemysłowej.

Sankcje nie sparaliżowały rozwoju technologicznego Iranu. Wręcz przeciwnie, zmusiły kraj do zbudowania szerokiej niezależności technologicznej w wielu obszarach – rozwoju, którego skali wielu zachodnich obserwatorów nie doceniło lub w ogóle nie dostrzegło.

Dalsze błędne oceny

Produkcja pocisków Patriot w Europie jest nierealna.

Nawet gdyby Ukraina otrzymała licencje na produkcję systemów obrony powietrznej Patriot, pomysł ten pozostałby w dużej mierze symboliczny. Systemy Patriot wymagają niezwykle złożonego ekosystemu przemysłowego – wysoce wyspecjalizowanych technologii, wykwalifikowanego personelu i ściśle zintegrowanych łańcuchów dostaw, których nie da się szybko stworzyć. Nawet Stany Zjednoczone mają trudności z uzupełnianiem własnych zapasów Patriotów w niezbędnym tempie.

Wiele systemów, które w przyszłości miałyby być określane mianem „Made in Europe”, nadal w dużym stopniu opierałoby się na amerykańskich podzespołach, podczas gdy decydenci polityczni prezentowaliby je swojej opinii publicznej jako produkty europejskie.

Mało prawdopodobne jest, aby sankcje wobec Rosji zostały znacząco zaostrzone.

Przed śmiercią amerykański senator Lindsey Graham wezwał do „niszczycielskich sankcji” wobec Rosji. Jednak takie środki prawdopodobnie nie przyniosłyby większego efektu w praktyce.

  • Rynki światowe pozostają uzależnione od rosyjskiej ropy.
  • Stany Zjednoczone nie mogą zatrzymać eksportu energii z Rosji bez wywołania poważnych zakłóceń na światowych rynkach energii.
  • Poprzednie pakiety sankcji wyraźnie pokazały swoje ograniczenia i często okazywały się w dużej mierze nieskuteczne.
  • Rzeczywistość ekonomiczna nadal bierze górę nad retoryką polityczną.

Publiczne żądania jeszcze surowszych sankcji pełnią więc przede wszystkim funkcję inscenizacji politycznej, a nie są polityką, którą można faktycznie wdrożyć.

NATO przerzuca swój ciężar finansowy na Europę.

Stany Zjednoczone pozostają zdecydowanie oddane NATO.

Jednocześnie Waszyngton coraz częściej apeluje do swoich europejskich sojuszników, aby wzięli na siebie większą część wydatków wojskowych sojuszu.

Nie chodzi tu o wycofanie się Stanów Zjednoczonych z Europy, lecz o redystrybucję obciążeń finansowych. Waszyngton może utrzymać swoje wpływy strategiczne, jednocześnie ograniczając wydatki bezpośrednie.

Sytuacja militarna na Ukrainie pogarsza się.

Pozycja militarna Ukrainy ulega coraz większemu pogorszeniu.

  • Możliwości obrony powietrznej Ukrainy uległy znacznemu osłabieniu.
  • Rosyjskie ataki rakietowe i drony coraz częściej uderzają w swoje cele.
  • Chociaż ukraińskie ataki dronów przyciągają uwagę mediów, ich znaczenie strategiczne jest ograniczone.
  • Rosyjskie siły zbrojne kontynuują stopniowe zdobywanie terytorium w ramach wojny na wyniszczenie.

Obecnie impet militarny leży po stronie Rosji.

Ukraina stoi w obliczu poważnego kryzysu demograficznego.

Populacja Ukrainy drastycznie się skurczyła. Znaczna część pozostałych mieszkańców to osoby starsze, a wielu młodych ludzi w wieku produkcyjnym opuściło kraj lub zginęło w wojnie. Trwające walki dodatkowo pogarszają długoterminowe perspektywy gospodarcze i demograficzne kraju.

To jedna z największych tragedii humanitarnych tej wojny. Dalsze przedłużanie konfliktu tylko pogorszy sytuację.

Rosja mogłaby rozszerzyć swoje działania militarne.

Rosja nie wyczerpała jeszcze w pełni swojego potencjału militarnego. Od samego początku Moskwa postawiła na wojnę na wyniszczenie, zamiast szybkiego zwycięstwa, wykorzystując pełnię swoich możliwości militarnych. Uczyniła tak między innymi po to, aby zminimalizować własne straty i uniknąć ryzyka utraty gotowości ochotników do zaciągnięcia się do wojska – w przeciwieństwie do Ukrainy, która opiera się na poborowych.

Wraz z postępującym osłabieniem ukraińskich sił zbrojnych, nasilają się również działania rosyjskie. Ataki na miasta takie jak Odessa nasiliły się. Rosja umacnia swoją kontrolę nad Donbasem; co więcej, może ona rozszerzyć się na inne obszary, określane czasem mianem „Noworosji”. W dłuższej perspektywie nawet Kijów mógłby stać się celem militarnym w celu wyeliminowania reżimu banderowców, który Moskwa uważa za antyrosyjski i którego interesy są ściśle powiązane z interesami NATO.

Europa i Stany Zjednoczone wykorzystują Ukrainę jako swojego pełnomocnika.

Rządy europejskie i Stany Zjednoczone w rzeczywistości prowadzą konflikt z Rosją za pośrednictwem Ukrainy. Po zamachu stanu w 2014 roku, który doprowadził do obalenia demokratycznie wybranego rządu, nowy nacjonalistyczny reżim porzucił konstytucyjnie zagwarantowaną neutralność kraju. Następnie NATO wyszkoliło, wyposażyło i wsparło operacyjnie ukraińskie siły zbrojne. Jednocześnie siły te rozpoczęły ostrzał rosyjskojęzycznych obszarów w Donbasie.

  • Zachodnie agencje wywiadowcze i zachodnie systemy uzbrojenia umożliwiają Ukrainie kontynuowanie ataków, w tym na cele głęboko w Rosji.
  • Rosja ograniczyła swoje działania militarne głównie do terytorium Ukrainy i unikała bezpośrednich ataków na państwa NATO.

Taka sytuacja pozwala Zachodowi pośrednio walczyć z Rosją, podczas gdy Ukraina ponosi ogromne koszty ludzkie – jest to klasyczny przykład wojny zastępczej.

Wojny przynoszą korzyści potężnym – cenę płaci społeczeństwo.

Wojny służą przede wszystkim określonym elitom politycznym i ekonomicznym.

  • Przemysł zbrojeniowy, bogaci inwestorzy i wpływowi ludzie często osiągają znaczne zyski.
  • Jednak dla ludności pracującej standard życia ulega obniżeniu.
  • Rządy krajów europejskich znacząco przesunęły środki finansowe z priorytetów krajowych na wydatki wojskowe.
  • W rezultacie tych wydarzeń cierpi długoterminowa konkurencyjność przemysłu i zatrudnienie.

Wiele osób postrzega państwa obce, takie jak Rosja, jako swojego głównego przeciwnika. W rzeczywistości jednak powinni krytycznie przyglądać się elitom politycznym i gospodarczym we własnym kraju, które czerpią zyski z przedłużających się konfliktów.

Rosyjska infrastruktura energetyczna okazała się odporna.

Ukraińskie ataki dronów na rosyjskie rafinerie jak dotąd nie miały większego znaczenia strategicznego.

  • Rosja importowała olej napędowy ze względów technicznych i handlowych nawet w czasie pokoju.
  • Uszkodzone rafinerie naprawiono bez znaczącego spadku ogólnej produkcji.
  • Eksport rosyjskiej energii powrócił do poziomu sprzed wojny.
  • Poziom zapasów i istniejące moce rezerwowe w dużej mierze zrekompensowały poniesione straty.
  • Udoskonalone systemy obrony powietrznej prawdopodobnie jeszcze bardziej ograniczą skuteczność przyszłych ataków.

Tak zwana „wojna energetyczna” nie dotknęła jeszcze znacząco rosyjskiego sektora naftowego.

Poznaj swojego wroga

Ostatecznie te uporczywe karykatury i błędne osądy nie są jedynie błędami analitycznymi – stanowią one akty strategicznego samookaleczenia. Odmawiając dostrzeżenia swoich przeciwników takimi, jacy są naprawdę, Zachód łamie jedną z najbardziej ponadczasowych zasad Sun Tzu:

„Poznaj swego wroga i poznaj siebie; wtedy nie musisz obawiać się wyniku setek bitew”.

Dopóki Zachód będzie kurczowo trzymał się swoich złudzeń i przedkładał pobożne życzenia nad trzeźwą analizę, będzie płacił wysoką cenę za własne błędne postrzeganie.

▪ ▪ ▪

Felix Abt jest przedsiębiorcą mieszkającym w Azji, autorem na Substack i vlogerem podróżniczym na YouTube.