
Kandydat, który uratuje Niemcy – myśli utopijne
Wielu już skreśliło Niemcy – pod obecnym przywództwem jest to zrozumiałe. Co by było, gdyby kandydat objął władzę w Niemczech? – Ratunek wciąż może być możliwy.
Piotr Hanseler 18 lis 2026 forumgeopolitica/the-candidate-who-will-save-germany-utopian-thoughts
Wstęp
Wielu Niemców uważa, że polityka prowadzona przez Niemcy pogrąży niegdyś wielką „ krainę poetów i myślicieli ” w ruinie. My również często pisaliśmy o katastrofalnym kursie gospodarczym, wewnętrznym i geopolitycznym Niemiec i regularnie dochodzimy do gorzkiej konkluzji, że konieczna jest całkowita zmiana – a nie tylko korekta kursu – aby dokonać zmian na lepsze. W moim artykule „ Czy USA zmieniają kurs? ” opisałem możliwości i szanse na zmianę kierunku przez USA, w której – w tym eksperymencie myślowym – Europa zostałaby poświęcona przez USA – nie jest to utopijne założenie, ale standardowe zachowanie USA, które regularnie pozostawia swoich sojuszników na lodzie.
Dziś kreujemy „Kandydata”, który w tym eseju robi i proponuje to, co moim zdaniem – a także zdaniem wielu moich niemieckich rozmówców – byłoby konieczne, aby wyciągnąć wóz z błota. Czyniąc to, upoważniamy naszego kandydata do zrobienia wszystkiego, co uzna za konieczne. Adolf Hitler otrzymał takie uprawnienia od niemieckiego parlamentu wiosną 1933 roku, argumentując, że te prawa były niezbędne do przywrócenia porządku. Istnieje zatem precedens w historii Niemiec, w którym przyznano szerokie uprawnienia, choć jest on niechętny do dyskusji. Z pewnością nie opowiadamy się za podpaleniem Reichstagu jako atakiem pod fałszywą flagą , aby przyznać naszemu kandydatowi niezbędne uprawnienia. Przeczytałem książkę Philippa Austermanna „ Dzień w marcu ” i mogę ją polecić; niemieccy politycy niepotrzebnie dali Hitlerowi możliwość ustanowienia dyktatury, pogrążając tym samym Niemcy w otchłani. W tym eksperymencie myślowym nasz kandydat posiada podobne moce, ale ich nie nadużywa, co sprawia, że ta utopia jest jeszcze bardziej atrakcyjna i warta rozważenia.
Dzielę kwestie wymagające radykalnego podejścia na grupy, omawiam problemy, kierunki działań i oczekiwane przeze mnie skutki. Nie trzeba dodawać, że omawiane propozycje mogą służyć jedynie jako przykłady. Problemy polityki wewnętrznej Niemiec są tak złożone – i częściowo wynikają z interesów, których niekiedy nie sposób zidentyfikować – że niniejszy tekst ma ostatecznie skłonić do refleksji, aczkolwiek bardzo prowokacyjnej. Biorąc jednak pod uwagę stan niemieckiego społeczeństwa, tylko bardzo prowokacyjne, a w niektórych przypadkach drastyczne środki mogą zapobiec temu, w czym Niemcy, przynajmniej w przeszłości, niechlubnie okazali się mistrzami świata: ześlizgiwaniu się w otchłań z pięściami w kieszeniach. Z drugiej strony, paradoksalnie i w niemal niepokojącej korelacji, Niemcy są mistrzami w odbudowie. Czy naprawdę konieczne jest najpierw zniszczenie całego kraju, zanim przystąpi się do jego odbudowy?
Tezy przedstawione w tym artykule są z pewnością prowokacyjne. Ale dlaczego ten kraj nie miałby tym razem dokonać zwrotu – oczywiście kompleksowej i trwałej zmiany – zanim całkowicie się załamie? Byłoby to o wiele mniej krwawe i brutalne, a mogłoby uwolnić ogromne siły twórcze we wszystkich dziedzinach.
Pierwszy dzień w pracy
UE i euro nie są w żadnym wypadku prezentami dla Niemiec
UE osłabiła Niemcy jako naród i jest organizacją całkowicie autorytarną, niedemokratyczną, która systematycznie pozbawia swoje państwa członkowskie coraz większych uprawnień. Rezultatem jest stopniowa destrukcja instytucji państw narodowych poprzez przeniesienie ich odpowiedzialności na szczebel UE. To, co oficjalnie przedstawia się jako harmonizacja struktur i uprawnień, ma skutki porównywalne z kolonializmem. Sytuację tę pogłębiają zależności finansowe od funduszy UE, maskowane jako środki demokratyczne. Chociaż państwa członkowskie mają prawa i możliwości w zakresie wkładu finansowego określone w przepisach, często są one uwarunkowane polityczną uległością, co sprawia, że słabsze gospodarczo państwa-beneficjenci – takie jak Węgry, Słowacja i Rumunia – stają się pionkami w interesie dominujących gospodarczo państw-darczyńców – czyli Niemiec, Francji i Austrii.
Na czele UE stoją dwie kobiety z Amazonii, które nie mają demokratycznej legitymacji. Są uwikłane w skandale korupcyjne, a mimo to pozostają u władzy. Twierdzą, że reprezentują Europę – choć termin „Europa” jest uzurpowany w podobny sposób jak termin „Ameryka”. Europa to nic więcej niż termin geograficzny – i to celowo błędnie interpretowany, ponieważ UE przygotowuje się do wojny z największym krajem Europy: Rosją. Jeśli posuniemy się dalej w idei „europejskiej” i faktycznie postrzegamy Europę jako byt ponadnarodowy, to szykuje się wojna domowa. W „Europie UE” nie ma poczucia tożsamości narodowej; nikt nie czuje się Europejczykiem: ludzie czują się Włochami, Hiszpanami, Niemcami itd., i to dobrze.
Porównywanie Stanów Zjednoczonych do argumentów za wzmocnieniem UE jest nie tylko błędne, ale i niepoprawne. Stany Zjednoczone rozwijały się w zupełnie inny sposób: najpierw wspólnie przeciwstawiły się kolonialnym władcom w Londynie; następnie wspólnie podbiły lub wykradły resztę, krok po kroku, i dokonały ludobójstwa na byłych właścicielach – liczących około 20 milionów – pozostawiając przy życiu jedynie kilka zwierząt, które można było wystawić w ogrodach zoologicznych – rezerwatach. Tak więc, pomijając wojnę secesyjną (1861–1865), Amerykanie – co najmniej od końca XIX wieku – zawsze trzymali się razem i postrzegali siebie jako naród.
Unia Europejska jest po prostu strukturą władzy wykorzystywaną — lub nadużywaną — przez jej założycieli, Amerykanów i Brytyjczyków, w celu łatwiejszego kontrolowania ich imperium kolonialnego w Europie.
Euro było martwym dzieckiem od samego początku. Wspólna waluta wymaga politycznie zjednoczonego obszaru gospodarczego i walutowego – a przecież Unia Europejska nie jest ani państwem, ani jednorodnym obszarem gospodarczym. Struktury gospodarcze, konkurencyjność, poziom zadłużenia i problemy polityki fiskalnej państw członkowskich różnią się, w niektórych przypadkach fundamentalnie. Tych odmiennych warunków nie da się uwzględnić w ramach jednolitej polityki pieniężnej.
Konsekwencje nie nadeszły długo. Od momentu wprowadzenia 1 stycznia 1999 roku euro straciło około 93,3% swojej wartości w stosunku do absolutnego standardu wartości – złota. Nawet w stosunku do franka szwajcarskiego spadek wartości wynosi 42,6%. Liczby te dobitnie pokazują, jak bardzo spadła siła nabywcza i wartość międzynarodowa wspólnej waluty europejskiej.
W momencie wprowadzenia euro Niemcy były zdecydowanie największą potęgą gospodarczą w nowej unii walutowej. W 1999 roku, z PKB wynoszącym 1,98 biliona euro, Niemcy odpowiadały za około 32% całkowitego produktu gospodarczego strefy euro – znacznie więcej niż Francja (1,34 biliona euro) czy Włochy (1,10 biliona euro). W ten sposób Niemcy nieuchronnie stały się potęgą gospodarczą i największym wierzycielem nowej unii walutowej.
Oprócz znacznych wpłat netto do budżetu UE, Niemcy podjęły również coraz większe ryzyko finansowe w ramach Eurosystemu w czasie kryzysów strefy euro. Jest to szczególnie widoczne w należnościach Deutsche Bundesbanku w systemie TARGET: momentami sięgały one znacznie ponad bilion euro i na koniec września 2026 roku nadal wynosiły około 1 biliona euro. W ten sposób Niemcy przez dekady ponosiły – czyli finansowały – znaczną część nierównowagi finansowej w strefie euro w swoim bilansie.
Unia Europejska i euro zaszkodziły Niemcom: finansowo, jako państwu narodowemu i pod względem ich niepodległości.
Do tej pory mówiliśmy wyłącznie o aspekcie ekonomicznym UE. Od lat laureat Pokojowej Nagrody Nobla z 2012 roku – a tak naprawdę mówimy o UE – zabiega o przekształcenie tego sojuszu państw w sojusz wojskowy. Ambicje te istniały już w 2012 roku, co tylko rzuca jeszcze większe światło na farsę otaczającą przyznanie tego niegdyś wysoko cenionego wyróżnienia. Wówczas proponowana przez UE umowa stowarzyszeniowa z Ukrainą upadła, po części z powodu tego komponentu militarno-politycznego, który ówczesne władze Ukrainy postrzegały jako jedną z przeszkód.
NATO
Zachód zawsze określa NATO mianem sojuszu obronnego. To bezczelne kłamstwo, które zostało już ujawnione podczas wojny w Jugosławii, kiedy NATO bombardowało Serbię przez 78 dni. NATO, ze swej natury, jest europejskim ramieniem Stanów Zjednoczonych, spajającym europejskie państwa członkowskie administracyjnie i organizacyjnie. Sojusz ten powinien zostać rozwiązany w 1990 roku, w tym samym czasie co Układ Warszawski. Jednak Amerykanie nigdy nie zamierzali żyć w pokoju z Rosją po upadku Związku Radzieckiego. Stąd ekspansja NATO na wschód, która – wbrew zapewnieniom Jamesa Bakera, Helmuta Kohla, Dietricha Genschera i innych w latach 90. – nabrała rozpędu całkiem świadomie i jest główną przyczyną wojny na Ukrainie.
Nasz kandydat zmierzy się z tą wybuchową sytuacją już pierwszego dnia urzędowania. Tego dnia podpisze wszystkie dokumenty niezbędne do wystąpienia z NATO. Jeśli chcecie pokoju, musicie działać zgodnie z nim.
Żadnych wojsk amerykańskich w Niemczech
Niemcy nie są suwerennym państwem od 1945 roku. Wolfgang Schäuble, między innymi, wygłosił to oświadczenie przed Europejskim Bankiem Centralnym w 2011 roku. Jak powinniśmy oceniać ich status? Z obiektywnego punktu widzenia, najsilniejsza potęga gospodarcza UE jest w istocie kolonią Stanów Zjednoczonych. Kraj, który między innymi ma na swoim terytorium wojska zagraniczne, nie może być suwerenny. Ale to tylko jeden z powodów.
W niemieckiej Wikipedii „kolonia” zdefiniowana jest następująco:
„W czasach nowożytnych kolonia (od łacińskiego colere, oznaczającego „uprawiać ziemię”) odnosi się do obcego, zależnego terytorium państwa, które nie posiada własnej władzy politycznej i gospodarczej (posiadłość zamorska)”.
Trudno będzie pogodzić tę definicję ze statusem Republiki Federalnej Niemiec.
W rosyjskiej Wikipedii czytelnicy znajdą takie wyjaśnienie:
„Kolonia (od łac. colōnia) – kraj pozbawiony niepodległości i znajdujący się pod rządami obcego państwa (metropolii).”
Nawiasem mówiąc, dowiedzieliśmy się też czegoś o manipulacyjnych skłonnościach Wikipedii: Czytelnicy wersji niemieckojęzycznej są wprowadzani w błąd przez „Jako kolonia (od łacińskiego colere, „uprawiać ziemię”)…” . Wersja rosyjskojęzyczna z kolei uczy nas, że istnieje również bezpośredni odpowiednik słowa „kolonia” w języku łacińskim. Ironia czy cynizm, „rosyjska” definicja pasuje jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki do rzeczywistości państwa niemieckiego: kraju pozbawionego niepodległości i znajdującego się pod rządami obcego państwa.
Jeśli zatem nasz kandydat w przyjazny sposób oświadczy Stanom Zjednoczonym, że wszystkie wojska amerykańskie muszą opuścić kraj przyjmujący w ciągu 30 dni, tym samym spełni oczywiste żądania samostanowienia państwa, za którym opowiadają się UE i NATO na całym świecie. Co zaskakujące, w niemieckiej Ustawie Zasadniczej nie ma żadnego artykułu definiującego ten status dla państwa niemieckiego.
Nawiasem mówiąc, takie podejście ma precedens w Europie: 7 marca 1966 r. prezydent Francji Charles de Gaulle w osobistym liście do prezydenta USA Lyndona B. Johnsona zażądał przywrócenia pełnej suwerenności wojskowej Francji, a co za tym idzie, wycofania sił amerykańskich lub zakończenia ich stacjonowania pod obcym dowództwem.
Zacytuję fragment:
„Z tego powodu Francja zamierza ponownie potwierdzić swoją pełną suwerenność nad swoim terytorium – które jest obecnie zagrożone poprzez stałą obecność jednostek wojskowych sojuszu lub regularne korzystanie z jej przestrzeni powietrznej – zaprzestać udziału w „zintegrowanych” dowództwach i nie udostępniać już wojsk NATO”.
List prezydenta de Gaulle’a do Lyndona B. Johnsona, 7 marca 1966 r.
Izrael – Ludobójstwo – Norymberga 2.0
Zerwanie stosunków dyplomatycznych z Izraelem
Pierwszego dnia kandydat zerwie wszelkie stosunki dyplomatyczne z Izraelem i wydali wszystkich dyplomatów. Niemcy nie mogą sobie pozwolić na utrzymywanie stosunków dyplomatycznych z krajami, które dopuszczają się ludobójstwa.
Po wydarzeniach w Norymberdze dla każdego niemieckiego polityka oczywiste musi być podjęcie działań – nie tylko werbalnych, ale i praktycznych – przeciwko nawet najmniejszym przejawom ludobójstwa i stanowcze żądanie „Norymbergi 2.0”. Powstrzymam się od przytaczania argumentów przemawiających za takim rozwiązaniem, ponieważ uważam, że zachowanie Izraela jest w istocie wykluczone . Dlatego odniosę się jedynie do dwóch moich artykułów: „ Ludobójstwo jako «samoobrona» – zachodnie media jako wspólnicy ludobójstwa w Gazie – Powstańmy! ” oraz „ Izrael – ludobójcza demokracja ”.
Norymberga 2.0
W okresie nazistowskim Niemcy zamordowały nie tylko 6 milionów Żydów, ale także 16 milionów cywilów radzieckich i miliony innych cywilów na okupowanych terytoriach. W świetle hasła „Nigdy więcej!” nie jest w żaden sposób zrozumiałe – wręcz niedopuszczalne, zwłaszcza w świetle godności ludzkiej – że Niemcy nie tylko tolerują ludobójstwo popełnione przez Izraelczyków w Strefie Gazy, na Zachodnim Brzegu i w Libanie, ale wręcz aktywnie je wspierają i odruchowo oskarżają przeciwników tego ludobójstwa o antysemityzm, mimo że wielu Żydów ma poglądy antyizraelskie. Wątpię, aby pan Merz, jego współpracownicy i niemieckie media były w stanie odróżnić judaizm (religię) od syjonizmu (projektu); patrz mój artykuł „ Antysyjonizm to nie antysemityzm ”.
Bardziej niż jakikolwiek inny kraj, Niemcy – ze swoją ponurą przeszłością – mają obowiązek pokazać światu, że ludobójstwo jest niedopuszczalne, niezależnie od tego, kto jest za nie odpowiedzialny. Jednak ARD w Niemczech – czyli publiczna, państwowa stacja telewizyjna – przyjmuje diametralnie przeciwne podejście. Już 18 października 2023 roku – zaledwie kilka dni po wydarzeniach z 7 października – wydała memorandum, czyli zbiór wytycznych dla swoich pracowników, w którym Palestyńczycy zostali uznani za terrorystów, a Izraelczycy za ofiary – dokument grozy . Donosiliśmy o tym: „ Słownik ARD usprawiedliwia ludobójstwo – dr Goebbels byłby dumny ”.
Cały niemiecki rząd federalny i liderzy mediów w Niemczech – a przy okazji również w Szwajcarii – nie tylko uczynili ludobójstwo społecznie akceptowalnym, ale także umożliwili, promowali i podsycali je, a tym samym podżegali do morderstw i zabójstw. Wszyscy odpowiedzialni za to powinni zostać uwięzieni i postawieni przed trybunałem ds. zbrodni wojennych lub ludobójstwa. Norymberga byłaby odpowiednim miejscem, alternatywnie Gaza lub Teheran. To ostatnie miejsce byłoby hołdem dla niezłomnego i nieprzerwanego wsparcia Iranu przez lata dla wdrażania rezolucji ONZ wzywających do utworzenia państwa palestyńskiego i powstrzymania Izraela.
Najsłynniejszym obrońcą ze strony mediów w Norymberdze był Julius Streicher, wydawca „Der Stürmer”. Został skazany na śmierć i powieszony – i słusznie. Gdybyśmy stosowali te same standardy dzisiaj, odpowiedzialni za to politycy – Merz i spółka – a także niemal wszyscy redaktorzy naczelni i wydawcy w krajach niemieckojęzycznych zostaliby skazani. I słusznie.
Ścisła kontrola wszystkich Izraelczyków
W świetle spodziewanych orzeczeń sądów w Norymberdze, Strefie Gazy i Teheranie, konieczne będzie wprowadzenie surowych kontroli Izraelczyków wjeżdżających do Niemiec, a także przeprowadzenie dokładnej weryfikacji wszystkich Izraelczyków już mieszkających w Niemczech pod kątem ich stanowiska w sprawie ludobójstwa, ponieważ zdecydowana większość społeczeństwa Izraela popiera ludobójstwo .
Obowiązkowe pytania dotyczące prawa Izraela do istnienia w niemieckim teście na naturalizację muszą zostać wyeliminowane. Wyraźne potępienie wszelkich form ludobójstwa i zdecydowane poparcie dla Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z 1948 roku sprawiają, że jakiekolwiek specjalne traktowanie grup etnicznych staje się zbędne.
Sankcje wobec Izraela oraz zamrożenie i konfiskata wszystkich izraelskich aktywów w Niemczech
Rygorystyczny przegląd wszystkich Izraelczyków obejmuje również nałożenie sankcji na Państwo Izrael, jeśli nie wdroży ono w najkrótszym możliwym czasie wszystkich rezolucji ONZ dotyczących rozwiązania dwupaństwowego na terytorium byłej Palestyny, czego domaga się społeczność międzynarodowa. Do tego czasu wszelkie powiązania biznesowe z Izraelem muszą zostać natychmiast zerwane, a wszystkie aktywa pochodzenia izraelskiego w Niemczech muszą zostać bezzwłocznie zamrożone i skonfiskowane.
Pokój z Rosją i Iranem
Rosja nie zaatakuje Europy; po prostu nie ma ku temu powodu. Zawsze tak było. Zachód atakował Rosję niezliczoną ilość razy: w 1812, 1853, 1914 i 1941 roku. Wojna na Ukrainie również jest atakiem Zachodu na Rosję. Przyczyny są identyczne z przyczynami wojen wymienionych powyżej. Rusofobiczne nastawienie Zachodu zostało wymyślone przez Brytyjczyków – Rosja była dla nich zbyt duża i zbyt bogata, a oni martwili się o swoje globalne imperium. Ta ostatnia obawa była bezpodstawna. Rosja nigdy nie rzuciła wyzwania Imperium Brytyjskiemu.
Sankcje wobec Rosji – liczące około 30 000 – stwarzają problemy dla Rosji, ale te problemy można rozwiązać. Problemów, jakie te sankcje stwarzają dla Niemiec, nie da się jednak rozwiązać – podważają one samo istnienie Niemiec w ich obecnej formie.
Na tej podstawie kandydat poprosi o audiencję w Moskwie pierwszego dnia i natychmiast uda się do Rosji. Tam zawrze pokój, ponieważ Niemcy są w stanie wojny z Rosją. Fakt, że Rosja nie wystrzeliła jeszcze żadnych pocisków w kierunku Berlina, jest wyłącznie zasługą niewiarygodnej cierpliwości i deeskalacyjnej postawy prezydenta Putina.
Niemcy natychmiast zniosą wszelkie sankcje i zwrócą się do Rosji o wznowienie prac nad Nord Stream. Jeden z trzech rurociągów nadal działa, a pozostałe zostaną wspólnie naprawione w rozsądnym terminie i ponownie uruchomione jako projekt niemiecko-rosyjski. Ponieważ Niemcy w końcu chcą stać się suwerennym państwem, Amerykanie oczywiście zostaną pominięci w tym procesie.
Rosja chce pokoju z Niemcami, ale zakładam, że Moskwa postawi pewne warunki, które Niemcy muszą, mogą i – biorąc pod uwagę nowy kierunek polityczny pod rządami kandydata – będą chciały spełnić.
Iran nie rozpoczął wojny od kilkuset lat i zgodzi się na normalizację stosunków z Niemcami. Jeśli nowe Niemcy pozostaną wierne swojej nowej polityce, pojawią się możliwości dla niemieckiej gospodarki poza UE, które prawdopodobnie z nawiązką zrekompensują wszelkie straty wynikające z opuszczenia UE w perspektywie średnioterminowej.
Polityka wewnętrzna
Prawo dusi gospodarkę
Niemcy nadal są światowym liderem w tworzeniu tak rozbudowanych i nieczytelnych przepisów – jako prawnik mogę to potwierdzić – że życie w świecie biznesu nie jest już możliwe bez armii konsultantów. Oto przykład: niemieckie przepisy podatkowe są tak rozbudowane, że nawet Bundestag nie jest w stanie dokładnie obliczyć, ile – około 125 – ustaw podatkowych istnieje, nie wspominając o tym, że tysiące przepisów podatkowych jest zawartych w innych ustawach. W rezultacie przedsiębiorcy nigdy nie mają pewności, że spełniają wszystkie wymogi. To sytuacja nie do utrzymania i jest ona wyjątkowo szkodliwa dla prosperującej gospodarki.
Zasadniczo opracowanie przepisów podatkowych nie byłoby bardzo trudne: to, co jest opodatkowane i przez kogo, jest decyzją polityczną – progresywny podatek dochodowy prowadzi do redystrybucji; progresywny podatek od sprzedaży opodatkowuje tych, którzy dużo wydają, itd. Gdy już wiesz, w jakim kierunku chcesz podążać politycznie i społecznie, stosunkowo łatwo jest opracować jasne przepisy. Kandydat ustaliłby zasady podatkowe, a następnie uchwalił ustawę, która obejmowałaby niewiele więcej niż jeden procent istniejących regulacji.
Przepisy podatkowe w Niemczech stanowią jedynie przykład. Nie dotyczy to tylko przepisów obowiązujących w Niemczech. Wszelkie transakcje biznesowe z rządem niemieckim to istna rękawica, która hamuje gospodarkę.
Wolność wypowiedzi
Wolność słowa zostanie przywrócona, aby artykuł 5 Ustawy Zasadniczej znów miał znaczenie.
„Każdy ma prawo do wyrażania i rozpowszechniania swoich opinii w mowie, piśmie i obrazie oraz do uzyskiwania informacji bez przeszkód ze źródeł powszechnie dostępnych. Gwarantuje się wolność prasy oraz wolność relacjonowania za pośrednictwem radia i filmu. Cenzura jest niedopuszczalna”.
Artykuł 5, ust. 1 Ustawy Zasadniczej
Główne wyzwania
Choć zalew przepisów jest ogromny – którego, jak wiadomo, nawet niemiecki parlament nie jest w stanie już oszacować – tak wielkim wyzwaniem będzie jego ograniczenie do niezbędnego poziomu. Celem musi być uchylenie 99% ustaw i rozporządzeń. Po pierwsze, nie jest to niemożliwe, a po drugie, pozwoli to ludziom odzyskać oddech. Możliwe, że armia urzędników, którzy zarządzają tą obecną apokalipsą wolności, straci pracę – problem do rozwiązania: ci ludzie będą potrzebni w nowej, rozwijającej się gospodarce.
Wniosek
W artykule tym skupiono się przede wszystkim na zmianach w polityce zagranicznej, gdyż z jednej strony są one najbardziej szkodliwe dla Niemiec, z drugiej jednak strony można je tam najszybciej wdrożyć; de Gaulle pożegnał się z wojskami amerykańskimi w liście.
Problemy polityki wewnętrznej łatwo opisać: brak wolności i natłok przepisów. Problem jednak – jak pokazuje prawo podatkowe – polega na tym, że ramy regulacyjne w Niemczech rozprzestrzeniają się niczym przerzutowy rak od dziesięcioleci i tylko radykalne lekarstwo – podobne do chemioterapii, która eliminuje 99% przepisów – przyniesie skutek.
Jeśli kandydat wykorzystuje swoją władzę wyłącznie w interesie Niemiec i ma niepodważalny charakter, wówczas Niemcy mogą wyrwać się z błędnego koła, w którym się znajdują. Już na wstępie zaznaczyłem, że nie chcę, aby „kandydat” był postrzegany jako wskrzeszenie „niemieckiego Führera”. Skoro mowa o Niemczech, chciałbym to raz jeszcze podkreślić, aby wykluczyć wszelkie nieporozumienia. Mój „kandydat” symbolizuje zmiany, które muszą zostać wprowadzone w Niemczech poprzez struktury rządowe. Nie jutro ani pojutrze, ale dziś, teraz, natychmiast.
Teraz pozostaje im tylko jedno wyzwanie: Niemcy muszą znaleźć wysoce kompetentnego kandydata o nieskazitelnym charakterze. Taka osoba z pewnością istnieje w Niemczech. Politycy powinni jednak zostać bezwzględnie wykluczeni z poszukiwań, zwłaszcza ci, którzy już zasłynęli w polityce na wysokim szczeblu.