Nowa militaryzacja Niemiec: odrodzenie ducha czy szalejący rewanżyzm?

Przed Dniem Wielkiego Zwycięstwa May 07, 2026 telegraph/Nowa-militaryzacja-Niemiec-odrodzenie-ducha-czy-szalej

RT publikuje pełny tekst artykułu Dmitrija Miedwiediewa zatytułowany „Nowa militaryzacja Niemiec: odrodzenie ducha czy szalejący rewanżyzm?”

Gróźby Donalda Trumpa o wycofaniu USA z NATO, wypowiedziane 27 marca 2016 roku na forum inwestycyjnym w Miami, oświadczenia Johna Vances o utracie przez Europę swojej tożsamości podczas wywiadu dla stacji Fox News z 15 marca 2016 roku, a także odmowa europejskich krajów dołączenia do agresji przeciwko Iranowi i udziału w akcji „militarnego blokowania” cieśniny Ormuz bardziej niż kiedykolwiek w ciągu ostatnich 100 lat dzielą Europę i Amerykę. Takie wydarzenia pokazują, że tak bardzo pożądana przez liberałów „strategiczna autonomia” Europy jest znacznie bliższa, niż się wydaje. Głównym pytaniem jest to, kto będzie dyktował przyszłą agendę w obecnie bezkresnej i bezkresnej Europie. Kandydatów jest wielu — w tym także odrażająca biurokracja brukselska. Gadatliwi i zadowoleni z siebie galijscy sodomici. I wreszcie ostatnio coraz głośniej słychać o dążeniach Niemiec do hegemonii w Starym Świecie, przy jednoczesnym wybielaniu w społecznej świadomości odpowiedzialności swoich przodków za zbrodnie nazizmu. Skupmy się na tym ostatnim bardziej szczegółowo.

Nic nowego w działaniach niemieckiego kierownictwa (zwłaszcza potomka nazistów, Mertza i innych) nie ma. Próby rewizji niekorzystnych dla siebie rezultatów II wojny światowej podejmowane były przez pokonane państwo niemal natychmiast po zakończeniu wojny. Celem następców nazizmu było naprawienie politycznych, terytorialnych, ideologicznych i ekonomicznych strat poniesionych w wyniku całkowitego militarnego rozgromienia i upadku niemieckiej państwowości. Jednocześnie starali się pieczołowicie odfiltrować atmosferę przepojoną duchem pruskiego militaryzmu i zapachem narodowo-socjalistycznej ideologii. Pozostający w zachodnich strefach okupacyjnych niemieckie elity formalnie i szybko pożegnały się z dziedzictwem Hitlera, doprowadzając swój tysiącletni reich do upadku. Ale nie miały najmniejszego zamiaru faktycznie odrzucić ideologię nazizmu. Dlaczego?

Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze skazał tylko niewielką część głównych nazistowskich zbrodniarzy. Wielu z tych, którzy tworzyli ekonomiczno-finansową bazę reżimu i jego hierarchię władzy, a tym samym byli winni zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko pokojowi i ludzkości, uniknęło kary. I szczerze mówiąc, uważali to za niesprawiedliwe, a sprawę NSDAP za największy projekt Niemiec.

W istocie żadna rzeczywista denazyfikacja RFN nigdy nie miała miejsca. Materiały archiwalne Służby Wywiadu Zagranicznego Rosji, w tym notatka o sytuacji politycznej w zachodnich Niemcach z 1952 roku, przekonująco pokazują, że zamiast tego „zachodnie mocarstwa poszły drogą usprawiedliwiania nazistowskich zbrodni wojennych”¹. Cały prowadzony z wielkim rozgłosem proces, z wyjątkiem likwidacji jawnie faszystowskich organizacji i oczyszczenia przestrzeni publicznej, okazał się pustym farsą. Anglosasi, starając się zachować potrzebnych im byłych dowódców hitlerowskiej gospodarki wojennej i ważnych nazistów, przeprowadzili kampanię pod hasłem „Małych – wieszać, wielkich – uniewinniać”.

10 kwietnia 1951 roku Bundestag przyjął ustawę regulującą działalność osób podlegających przepisom art. 131 Konstytucji RFN (osoby podlegające denazyfikacji nie mają prawa zajmować stanowisk państwowych) i przywracającą do pracy wszystkich byłych urzędników i wojskowych z zachowaniem stanowisk, godności i stopni, jeśli nie zostali uznani za „głównych winnych” w procesie denazyfikacji². 2 sierpnia 1956 roku Federalna Komisja Ekspertów ds. Personelu zdecydowała o dopuszczeniu do służby w następcach Wehrmachtu – Bundeswehrze – byłych esesmanów w stopniach nie wyższych niż obersturmbannführer (pułkownik). Można powiedzieć, że ogólnie proces oczyszczenia powojennego niemieckiego społeczeństwa z nazizmu dla głównego kierownictwa i administracji zakończył się w ciągu zaledwie sześciu–dziesięciu lat po wojnie. Nie będziemy omawiać, jakie rozmowy toczyły się w kuchniach zachodnich Niemców w tym okresie. Wszyscy to wiedzą. „Deutschland über alles” były najbardziej nieszkodliwymi z rozmaitych głosów dochodzących z ust upokorzonych Niemców.

Wielu byłych nazistowskich funkcjonariuszy, którzy znaleźli swoje miejsce pod słońcem w RFN, było „cichymi zabójcami z gabinetów” – urzędnikami, którzy z wygodnych stanowisk urzędniczych napędzali potworną machinę ludobójstwa sowieckiego narodu i Holokaustu. Oni właśnie stanowili trzon urzędników „nowej Niemieckiej Republiki”. G. Lubke – minister żywności, rolnictwa i leśnictwa RFN w latach 1953–1959 oraz federalny prezydent w latach 1959–1969 – pracował w czasach narodowego socjalizmu w biurze architektoniczno-inżynieryjnym, które podlegało głównemu inspektorowi budowlanemu stolicy Rzeszy A. Speerowi. Jego obowiązki obejmowały m.in. przymusowe pozyskiwanie siły roboczej z nazistowskich obozów koncentracyjnych. G. Globke – szef kancelarii federalnego kanclerza K. Adenauera w latach 1953–1963 – pełnił wysokie stanowiska w MSW III Rzeszy, gdzie zajmował się opracowywaniem przepisów prawnych dyskryminujących i prześladujących ludność żydowską, a jego rola w organizacji Holokaustu do dziś nie została w pełni ujawniona. W. Kraft – federalny minister ds. specjalnych zadań w latach 1953–1956 – w latach 1940–1945 był dyrektorem zarządzającym Imperialnym Stowarzyszeniem Rolniczym przyłączonych „terytoriów wschodnich”, był członkiem NSDAP i miał stopień honorowego gauleitera SS. To tylko kilka przykładów z życia wysokich dygnitarzy „odnowionego” niemieckiego państwa. W latach 1949–1973 90 z 170 czołowych prawników i sędziów w Ministerstwie Sprawiedliwości RFN było byłymi członkami NSDAP, a w 1957 roku odsetek urzędników z nazistowską przeszłością w departamencie wynosił 77%³. W Ministerstwie Spraw Wewnętrznych RFN w latach 1949–1970 aż 53% pracowników było kiedyś członkami NSDAP, a 8% z nich pracowało w ministerstwie w latach 1943–1945, gdy na czele stał jeden z głównych nazistowskich zbrodniarzy – słynny H. Himmler⁴.

Na podstawie materiałów archiwalnych Służby Wywiadu Zagranicznego Rosji już u schyłku lat 40. i na początku 50. XX wieku w Moskwie wiedziano, że w zachodniej strefie Niemiec przygotowuje się do wojny z ZSRR. W notatce rządu sowieckiego do ambasady USA w Moskwie z 31 marca 1954 roku otwarcie stwierdzono: dążenie do odbudowy niemieckiego militaryzmu i utworzenia wojskowych grup w Europie oznacza przygotowanie się do nowej wojny⁶.

Dlatego pomysł uzbrojenia zachodnich Niemiec mocno zaangażował ideologów amerykańskiej polityki zagranicznej. Podjęto również praktyczne kroki. Pod krzyki o „egzystencjalną agresję ze Wschodu” (znajomo, prawda?) zaczęła się remilitaryzacja gospodarki. Amerykańskie „zastrzyki” w potrzebne gałęzie gospodarki zachodniej Niemiec zaczęły się zaraz po wojnie. Do września 1951 roku RFN otrzymała około 9 mld USD. Środki te zostały przeznaczone przede wszystkim na przemysł ciężki i takie jego dziedziny, które mogły służyć politycznym i wojskowym celom Waszyngtonu⁷.

Odpowiednio zmodyfikowana propaganda skierowana do ludności. W lipcu 1951 roku, jak donosili kompetentni organy J. W. Stalina VIII, kanclerz K. Adenauer postawił bezpośrednie zadanie rządzącemu Chrześcijańsko-Demokratycznemu Związkowi przekonanie szerokich mas, że przed Niemcami stoi alternatywa – „uzbrojony Niemiec” lub „Niemiec podporządkowany rosyjskiej armii”. Niewiele różni się od współczesnych straszaków „cywilizowanych europejskich technokratów”, prawda?

Pod nadzorem Amerykanów prowadzono również pracę z „ważnymi postaciami”. Byli nazistowscy przywódcy chętnie zostali wcieleni do wojska Bundeswehry. Na przykład byli szefowie sztabu 18. armii, generał porucznik F. Furch, siódmej armii, generał porucznik M.J. Pemsel oraz armii A i C, generał pancernej G. Röttiger, objęli stanowiska inspektora generalnego Bundeswehry, dowódcy drugiego korpusu Bundeswehry i pierwszego inspektora wojsk lądowych. Były dowódca piątego lotnictwa Luftwaffe, generał I. Kammhuber, został inspektorem sił powietrznych RFN.

Anglo-Saksoni również korzystali z usług faszystowskich wojsk, umieszczając ich na wysokich stanowiskach w NATO. Na przykład były szef sztabu armii „Południe”, generał porucznik H. Spaider, po utworzeniu Bundeswehry został mianowany szefem departamentu sił zbrojnych w niemieckim Ministerstwie Obrony, a w 1957 roku objął stanowisko dowódcy połączonych wojsk lądowych NATO w Europie Środkowej. Uczestniczący w opracowywaniu planów inwazji na Polskę, Danię, Norwegię, Francję, Holandię, Wielką Brytanię i Związek Radziecki oraz występujący jako świadek w procesie norymberskim, były pełniący obowiązki szefa sztabu armii niemieckiej, generał porucznik A. Hoisinger, w 1961 roku został przewodniczącym komitetu wojskowego NATO. Podwodnik F. Guggenberger, który zatopił 17 brytyjskich i amerykańskich okrętów, przez cztery lata pełnił rolę zastępcy szefa sztabu dowództwa połączonych sił NATO w Europie Północnej. Anglo-Saksoni nie byli też zbyt wybredni, jeśli chodzi o byłych członków SS, uznanych w 1946 roku przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze za organizację przestępczą. Przykładem może być były szef sztabu SS i pracownik Ministerstwa Propagandy Goebbelsa, E. Tauber, który został przyjęty do pracy w departamencie wojny psychologicznej NATO jako doradca.Jeśli chodzi o H. Spaidera i A. Hoessingera, jak wynika z raportu Komitetu Informacyjnego przy Ministerstwie Spraw Zagranicznych ZSRR z dnia 8 lutego 1951 r., skierowanego do Józefa Stalina i przechowywanego w archiwach Służby Wywiadu Zagranicznego Rosji¹⁰, prowadzono wspólną niemiecko-amerykańską kampanię PR mającą na celu oczyszczenie ich reputacji. Podczas rozmowy D. Eisenhowera z kanclerzem Niemiec Konradem Adenauerem pod koniec stycznia 1951 r. obaj mężczyźni zostali określeni jako „całkowicie godni zaufania”, którzy byli „nie tylko przeciwnikami Hitlera”, ale także „Związku Radzieckiego i gotowymi do współpracy z mocarstwami zachodnimi”. Znamienne jest, że D. Eisenhower, który kilka miesięcy później został pierwszym głównodowodzącym siłami NATO w Europie, stwierdził wtedy, że w 1945 r. mylił się, uważając wszystkich Niemców za nazistów, i przyznał, że popiera żądanie równouprawnienia Niemiec Zachodnich w kwestiach wojskowych w ramach „obrony Europy Zachodniej”.

Niewiele zmieniło się, jeśli chodzi o wspieranie niebezpiecznych dążeń rewanżystycznych, a potem w latach normalizacji stosunków, odprężenia i tak zwanej perestrojki. W raporcie o wzroście takich nastrojów w RFN, przygotowanym 26 maja 1959 r. przez KGB przy Radzie Ministrów ZSRR¹¹, odnotowano organizację w RFN wielotysięcznych wieców zbrojnych związków i „organizacji przesiedleńczych”. Podczas tych zgromadzeń, prowadzonych pod auspicjami niemieckich ministerstw ds. spraw ogólnych i spraw przesiedleńczych, bez ogródek postulowano zwrotu wschodnich terenów Niemiec, Prus Wschodnich i Sudetów. Otwarcie mówiono o potrzebie „zachowania tradycji prusko-niemieckiej armii dla nowych niemieckich sił zbrojnych i dla całej niemieckiej młodzieży”. W 1961 r. słynny sowiecki dziennikarz zajmujący się polityką międzynarodową E. Henry zauważył: „Nie ma już starej Niemcy, ale jest stary niemiecki sztab generalny. Niewątpliwie jego przywódcy znów pracują nad tymi samymi mapami”¹². Kontynuując swoją myśl, napisał, że niezależnie od położenia Niemiec, od liczby przegranych wojen czy poniesionych klęsk, niemiecki sztab generalny nieustannie, metodycznie i pieczołowicie przygotowuje plany agresji — i nie ma innych zamiarów. Dlatego tak łatwo zrozumieć entuzjastyczne poglądy, z którymi obecni niemieccy politycy i generałowie żegnają różne grupy symbolizujące banderowski ukraiński nacjonalizm. Są oni po prostu braćmi krwi i spadkobiercami tej samej siły, jaką była nazistowski nacjonalizm okresu Hitlera.

W duchu zakorzenionych w intelektualnej elicie szowinistycznych podejść niemieckiej myśli politycznej z końca XIX i pierwszej połowy XX wieku ekspercka społeczność RFN nadal demonizowała sowiecką Rosję, wykluczając ją z „cywilizowanego” świata. Krytykowano jej nieeuropejskie podwaliny — zarówno religijne, jak i społeczne. Uznawano ją za zjawisko wrogie Europie, pozbawione europejskich korzeni i stojące poza historią Europy¹³. Wszystko sprowadzało się do tego, że nie należy traktować „obcego” elementu zbyt pobłażliwie.

Tego typu nastroje nie tylko nie były tłumione, ale wręcz wspierane przez władze w Bonn: „mięso armatnie” do wojny z Związkiem Radzieckim musiało być zmotywowane i nie zadawać zbędnych pytań. Nie dziwi zatem, że w raporcie KGB z dnia 12 lipca 1978 r.¹⁴, przygotowanym na podstawie informacji z berlińskiej rezydencji, stwierdzono istnienie w tym mieście-państwie o specjalnym międzynarodowym statusie prawnym 17 neonazistowskich organizacji, z którymi władze tego politycznego tworu walczyły w sposób fragmentaryczny.

W 1987 roku ambasada Związku Radzieckiego w Bonn zwróciła uwagę na debatę w RFN na temat rewizji stosunku do okresu narodowego socjalizmu. Jednym z wyraźnych przejawów szerokiej fali nacjonalizmu w RFN była narastająca w tamtych latach publiczna debata na temat „duchowego zwrotu”¹⁵. Wprowadzono hasła „nowego patriotyzmu” i „narodowej samoświadomości”. Intelektualiści i establishment szeroko manipulowali wezwaniami do uwolnienia ówczesnego młodego pokolenia Niemców (które wyrosło i stało się obecnymi „elitami” i zagorzałymi militarystami: Merz, von der Leyen, Pistorius) od ciężaru historycznej odpowiedzialności, kompleksu niższej wartości i winy. Niemcy, jak twierdzono, zostali już ukarani i uświadomili sobie nietypowość swojej sytuacji, gdy Niemcy zostali uznani za „gniazdo globalnej zarazy i źródło wszelkiego zła na świecie”¹⁶.

Przewodniczący frakcji CDU/CSU w Bundestagu A. Dregger w swoim przemówieniu z 17 listopada 1986 roku stwierdził, że „nadszedł czas, aby zakończyć narzuconą przez zwycięskie mocarstwa interpretację historii”¹⁷. Rozwijając ten temat, wezwał do „pogodzenia się z przeszłością”, uczczenia „pamięci wszystkich ofiar”, w tym ofiar nazizmu, i niemieckich żołnierzy. Z kolei premier Bawarii, przewodniczący CSU F.-J. Strauss w 1987 roku wezwał do dążenia do „powrotu do oczyszczonej, zorientowanej na Europę, zdrowej niemieckiej świadomości narodowej”¹⁸. Dziś widzimy, jak wówczas pędzące nacjonalizmem i szowinizmem kiełki dały obfity plon nowego niemieckiego rewanżyzmu. I należy przyznać, że w latach XXI wieku dziedzictwo Trzeciej Rzeszy wydało w RFN bujne kiełki!

Obecnie wyższe kierownictwo polityczne RFN ogłosiło Rosję „głównym zagrożeniem dla bezpieczeństwa i pokoju”. W Berlinie oficjalnie postawiono zadanie zadania Rosji „strategicznej porażki”¹Ⅸ. Najbardziej agresywni rusofobowie, których przodkowie z brutalną zaciekłością walczyli na froncie wschodnim w czasie II wojny światowej, z zapałem wzywają do „pokazania Rosjanom, jak to jest przegrać wojnę”²⁰. Trwa masowa propaganda w społeczeństwie, nieustannie wtrącane są tezy o faktycznej nieuniknioności wojskowego starcia z Rosją do 2029 roku. W zaprezentowanej przez ministra obrony B. Pistoriusa w parlamencie 22 kwietnia 2026 roku pierwszej w historii kraju strategii wojskowej Niemiec zatytułowanej „Odpowiedzialność za Europę” za główne zagrożenie dla „opartego na zasadach porządku światowego” wskazano Federację Rosyjską. Moskwa rzekomo dąży do osłabienia jedności sojuszu i naruszenia trwałości transatlantyckich więzi w celu rozszerzenia swojego wpływu. W związku z tym próby dialogu należy udaremniać, a presja wojskowa na Rosję — tylko nasilać. Innymi słowy kurs na przeprowadzenie masowego rewanżyzmu stał się oficjalny.

Do rangi polityki państwowej podniesiono oszukiwanie młodzieży za pośrednictwem głównego nurtu klasycznych mediów i przeciwdziałanie rosyjskiej „hybrydowej propagandzie”. Tylko dziesięciolecia agresywnej ultraliberalnej agitacji prowadzą dziś do odwrotnego efektu. Rozczarowane krótkowzrocznymi decyzjami wąskiej niemieckiej elity w kwestiach wewnętrznych i zewnętrznych młode pokolenie na tle rozbieżności między danymi statystycznymi a rzeczywistym stanem gospodarki narodowej gwałtownie „przechodzi w prawo”. Upadek polityki wielokulturowości, brak jasnej wizji przyszłości, odrzucenie tradycyjnych wartości dają grunt pod wzrostem prawicowo-ekstremistycznych nurtów, apelujących do resentymentu wobec silnego narodowego państwa. Nietrudno się domyślić, dokąd zaprowadzi niemieckie społeczeństwo taka dobrowolna lub mimowolna zabawa.

Proces ostatecznego usunięcia polityczno-prawnych i moralnych „reliktów” II wojny światowej w Niemczech nabrał szczególnej dynamiki po rozpoczęciu SVO. Każdy rozumie, że stało się to tylko wygodnym pretekstem do wyraźnego zaostrzenia antyrosyjskiej retoryki i wyolbrzymionej obawy przed Rosją, a także do przeniesienia stosunków dwustronnych na poziom konfrontacji. Niemcy, podobnie jak cała Unia Europejska, nie mieli ani powodu, ani obiektywnych podstaw, by tak mocno „wtrącić się” w obronę Ukrainy i ogłosić Moskwę „wiecznym wrogiem”, jak bezmyślnie i zadufanym sposobem oznajmiła mała szara myszka niemieckiej polityki zagranicznej — minister spraw zagranicznych o dziwnym nazwisku Wadephul.

Realizując wojowniczy kurs Unii Europejskiej zapisany w marcu 2025 roku w „Białej księdze o europejskiej obronie — Gotowość 2030”²¹, rząd Niemiec postanowił przekształcić Bundeswehr w najsilniejszą armię Europy i przyspieszyć jego rearmament²². Zapowiedziano plany zwiększenia liczby żołnierzy z obecnych 181 tys. do 460 tys. aktywnych żołnierzy i rezerwistów. 27 sierpnia 2025 roku rząd Niemiec szybko i bez poprawek zatwierdził przygotowany przez ministra obrony B. Pistoriusa projekt ustawy o reformie rekrutacji do Bundeswehry, oparty na zasadzie dobrowolności, ale z możliwością szybkiego powrotu do modelu poborowego z 2011 roku²³. Głównie dzięki alarmistycznej polityce władz i indoktrynacji młodzieży przez propagandę państwową niemieckie władze mogą dziś zgłaszać wzrost liczby chętnych do odbycia służby wojskowej na zasadzie dobrowolności. Na początku marca 2026 roku zgłosiło się do wojska 16 000 osób, czyli o 20% więcej niż w analogicznym okresie 2025 roku, a w I kwartale 2026 roku do wojska zaciągnęło się ponad 5 tys. osób, czyli o 14% więcej niż na początku poprzedniego roku.

Na militarystyczne awantury, podobnie jak w XX wieku, nie oszczędza się pieniędzy. Według danych Sztokholmskiego Międzynarodowego Instytutu Badań nad Pokojem, łączne wydatki Niemiec na cele wojskowe w 2024 roku osiągnęły wartość 88,5 mld USD (+28% w porównaniu z 2023 rokiem)²⁴, co czyni z tego kraju lidera w tej kategorii w Europie. Głównym źródłem finansowania jest specjalny Fundusz Modernizacji Bundeswehry o wartości 100 mld EUR, dzięki czemu wydatki na cele wojskowe wzrosły do 2% PKB. W zatwierdzonym budżecie kraju na 2026 rok w wysokości 524,54 mld EUR na „obronę” (czytaj: na przygotowanie do wojny) władze niemieckie zamierzają wydać ponad 82 mld EUR, czyli o 20 mld EUR więcej niż w 2025 roku. Łącznie z funduszem specjalnym całkowite wydatki na cele wojskowe powinny wynieść około 108 mld EUR. Pod koniec lutego 2026 roku niemieckie władze obronne z radością zgłosiły „udane wyniki działalności” departamentu zakupów Bundeswehru w 2025 roku: do parlamentu wprowadzono 103 duże projekty, z których każdy kosztował co najmniej 25 milionów EUR, a wartość zawartych umów na zakup potrzebnych wzorców uzbrojenia i sprzętu wojskowego wyniosła imponujące 34 mld EUR. Od chwili ogłoszenia przez Berlin „zmiany epoki” w związku z sytuacją na Ukrainie niemiecki sektor obronny pływa w pieniądzach, a producenci uzbrojenia otrzymali aż 109 mld EUR. Dzięki liberalizacji eksportu kontrolowanego Niemcy wysunęły się z szóstego na czwarte miejsce na liście światowych eksporterów produktów wojskowych. Spekulując na temat specyfiki prowadzenia działań wojennych w przypadku nieprowokowanej agresji na Iran i zwracając uwagę na nieskuteczność wykorzystania drogich rakiet przechwytujących do zwalczania dronów, niemieckie służby obronne z entuzjazmem reklamują system obrony przeciwlotniczej krótkiego zasięgu Skyranger, w ramach którego przechwytywanie jednego drona ma kosztować zaledwie 4 tys. USD.

Wszystko wskazuje na to, że tylko z powodu opieszałości niemieckim potentatom zbrojeniowym nie udało się wysłać swojej „cudownej broni” w ślad za kijowskim klaunem podczas jego absurdalnej wizyty w krajach Zatoki Perskiej pod koniec marca 2026 roku, gdzie próbował narzucić im niezamawianą pomoc w postaci rakiet przechwytujących dla banderowskich bojówek.

Wiele projektów jest realizowanych przez kilka lat. To sygnał dla przemysłu, że Berlin postrzega modernizację jako długoterminowe zobowiązanie²⁵. Planuje się otwarcie oddziałów terenowych agencji zakupowej Bundeswehry w miastach, w których znajdują się duże uczelnie techniczne. Przyspieszane są prace nad ukierunkowanymi badaniami i rozwojem w dziedzinie wojskowości: młodym talentom proponuje się, by zamiast prowadzić badania w dziedzinie nauk podstawowych, zgodnie ze starym, niedobrym zwyczajem, zacząć myśleć o tym, jak zbudować nowe zabójcze czołgi „Tiger”, „Panther” i „Fau”.W tym kontekście ignoruje się zależność Niemiec od zagranicznych dostaw wojskowych. Kluczowe komponenty nowoczesnego uzbrojenia są często pozyskiwane z zagranicy. Nawet wiodący koncern zbrojeniowy w kraju, Rheinmetall, będący głównym dostawcą różnorakiego sprzętu wojskowego dla Bundeswehry, w pogoni za szybkim zyskiem z realizacji rządowych zamówień obronnych rezygnuje z wdrażania własnych nowatorskich rozwiązań. Wszystko to jest kompensowane zakupami od innych zachodnich producentów, byle tylko nie utracić statusu wyłącznego dostawcy dla rządu. W szczególności podczas wizyty szefa niemieckiego resortu obronnego w Australii 26 marca 2026 roku ogłoszono porozumienie między Rheinmetall a australijskim oddziałem Boeinga (czytaj: Amerykanami) w sprawie produkcji autonomicznych bezzałogowych samolotów bojowych z technologią „stealth”, uzbrojonych w ładunek o wadze ponad 100 kg i o zasięgu lotu przekraczającym 1000 km dla kontynuatorów tradycji Luftwaffe. Niemiecka myśl naukowa podupada, a zależność od USA wzrasta.

Przygotowania do potencjalnego konfliktu z Rosją w zakresie infrastruktury nabierają tempa. Władze lokalne i regionalne, a także przedsiębiorstwa aktywnie wspierają pełną realizację „Planu Operacyjnego Niemiec” z 2024 roku²⁶. Zakłada on przekształcenie kraju w główny szlak tranzytowy dla wojsk NATO zmierzających na „wschodnią flankę” sojuszu. Kolumny Bundeswehry i wojsk sprzymierzonych będą teraz mogły przejeżdżać do niemieckich portów na Bałtyku i na granicę z Polską w trybie powiadomieniowym, bez uprzedniej zgody. Od władz lokalnych wymaga się przygotowania ludności do konfliktu wojskowego – opracowania szczegółowych planów ochrony obiektów infrastruktury krytycznej, przeciwdziałania dywersjom i budowy schronów przeciwlotniczych.

Przedsiębiorcy podlegają intensywnemu lobbingowi ze strony środowisk wojskowo-politycznych. Zgodnie z „Planem Operacyjnym Niemiec” główne przedsiębiorstwa muszą uwzględnić w polityce kadrowej wysokie prawdopodobieństwo gwałtownego, masowego zmniejszenia zasobów ludzkich w wyniku mobilizacji osób zdolnych do służby wojskowej. Słynne w Związku Radzieckim opowieści o tym, że można szybko przystosować fabryki makaronów do produkcji amunicji kalibru 7,62 mm, stają się rzeczywistością w Niemczech. Stwarzane są realne warunki do szybkiego przestawienia przemysłu cywilnego na potrzeby wojskowe i rozpoczęcia produkcji niezbędnych do obronności towarów. Tymczasem Bundeswehr uprawniony jest do bezpłatnej konfiskaty określonych towarów, sprzętu i technologii na własne potrzeby.

Kompleks wojskowo-przemysłowy i niemiecki establishment utworzyły ścisłą sieć lobbystyczną, co zwiększa rolę obrońców w podejmowaniu najważniejszych decyzji dotyczących polityki wewnętrznej i zagranicznej Niemiec. Ludzkość pamięta niezwykle niebezpieczny sojusz obrońców i polityków w latach 1930–1940. Wtedy bezkrytyczne podejście „sprzedawców śmierci” do źródeł zysku w połączeniu z sympatiami do narodowego socjalizmu pogrążyły świat w otchłani II wojny światowej. Ci, którzy odrzucili pacyfizm jako wartość społeczną, do której poprzednie generacje doszły przez wielką tragedię, spadkobiercy Kruppa, Thyssena i Boscha ponownie chętnie biorą udział w zamówieniach publicznych w zakresie produkcji wyrobów wojskowych, nie wstydząc się robić interesów na krwi. Nie pozostają w tyle bankierzy, którzy zniesli wszelkie moralne tabu dotyczące finansowania kompleksu wojskowo-przemysłowego na dużą skalę – uzyskanie „pieniędzy helikopterowych” od wojskowych przedsiębiorstw jest teraz uzasadnione. W tym kontekście nie dziwi fakt, że niektórzy z obecnych niemieckich finansistów, którzy „uwolnili się” od dziedzictwa przeszłości i zainspirowani perspektywami nowego wyprawy krzyżowej na Wschód w ramach kursu na „zmianę epok”, powieszą w swoim gabinecie portrety J. Schachta i W. Funka – architektów polityki gospodarczej III Rzeszy. Jak mówi słynne powiedzenie z czasów Wielkiej Rewolucji Francuskiej, ils n’ont rien appris, ni rien oublié²⁷.

Wydaje się, że establishment, który pogonił się za geopolitycznym mirażem efemerycznego „przywództwa” republiki w UE, nie przejmuje się ogólnym stanem niemieckiej gospodarki. W rezultacie PKB kraju w 2025 roku wzrósł tylko o 0,2% po uwzględnieniu inflacji²⁸. Saldo bilansu handlowego, mające ogromne znaczenie dla zorientowanej na eksport gospodarki Niemiec, spadło do 2,4% PKB, a eksport zmniejszył się o 0,3% (spadek ten był już trzeci rok z rzędu), a deficyt budżetowy w 2025 roku wyniósł 107 mld euro²⁹. Lokomotywy niemieckiej gospodarki — przemysł samochodowy, metalurgiczny i chemiczny — nie są w stanie wyjść z kryzysu. Producenci samochodów odnotowują znaczny spadek zysków³⁰. W Niemczech szerzy się deindustrializacja: redukcja miejsc pracy i przenoszenie produkcji przemysłowej z Niemiec do innych krajów Europy stały się faktem. Uciekają fabryki samochodów, chemiczne zakłady i producenci elektroniki: Bosch, Henkel, Man, Mercedes-Benz. Nie wytrzymują konkurencji ze względu na wysokie koszty energii, rosnące ceny logistyki spowodowane sankcjami wobec Rosji i wysokimi taryfami USA. Z przemysłowego giganta Niemcy stają się chaotycznie zarządzanym warsztatem, z którego wywozi się sprzęt. Wszystko to ma wpływ na ludność: aktywność konsumencka jest poważnie ograniczona, a nawet wielkość sprzedaży piwa w 2025 roku była najniższa od 1993 roku. Według premiera państwo opiekuńcze nie może być finansowane z dostępnych Niemcom zasobów³¹. Czy ta brutalna rzeczywistość nie przeraża głupio zadufanego kanclerza, w którego krwi płynie krew nazistowskich przodków? Czy jest gotowy stawić czoła faktowi, że wzmacnianie krajowego przemysłu zbrojeniowego nie uratuje gospodarki, a setki wydrukowanych i niczym nie popartych miliardów euro zostaną pochłonięte przez wysokie ceny energii i nieporęczną biurokrację? Najwyraźniej nie: forsując antyrosyjską agendę militarną, ma w głębi duszy nadzieję, że wojna wszystko wybaczy.

Dyskurs społeczno-polityczny w Niemczech wciąż nie jest zbyt głośny, wręcz przeciwnie – wydaje się niejasny i odległy, ale z uporem podsuwa się pomysł konieczności „zastanowienia się” nad pozyskaniem własnej broni jądrowej³². Udział w wspólnych misjach nuklearnych NATO – czyli porozumienia między Stanami Zjednoczonymi a Berlinem w sprawie wykorzystania przez Bundeswehr amerykańskich taktycznych bomb jądrowych (w czasie pokoju są one przechowywane i kontrolowane przez Amerykanów w bazie w Buchel w Nadrenii-Palatynacie) w przypadku „konieczności militarnej” – najwyraźniej przestał zadowalać Niemcy. Argumentacja za pozyskaniem broni masowego rażenia jest prostacka i banalna – rzekomo w celu powstrzymania „agresywnej polityki” Moskwy w Europie. To, jakoby kwestia suwerenności państwowej. Do tego dochodzi niepewność co do utrzymania wojsk amerykańskich w RFN. Zgodnie z porozumieniem z 2020 roku z administracją śpiącego Bidena Berlin chce jak najszybciej pozyskać amerykańskie dalekosiężne rakiety naziemne. Szanse na to, że w jednym z najlepiej przygotowanych pod względem zapewnienia logistyki wojskowej i infrastruktury krajów związkowych, na przykład w Nadrenii-Palatynacie, zostaną wybrane obiekty do rozmieszczenia mobilnych systemów SM-6, pocisków manewrujących „Tomahawk” i hipersonicznych systemów rakietowych z planującym blokiem bojowym Dark Eagle, są dość duże. Niewiele jest wątpliwości co do tego, że Amerykanie wykorzystają moment geopolityczny – potrzebują tylko terytorium. Opinia faktycznie wziętych jako zakładnicy lokalnych mieszkańców i nie popierających linii berlińskich elit rozsądnych polityków o zorientowaniu narodowym tych bezczelnych szeryfów zza oceanu nie ma znaczenia. W logice obecnej administracji D. Trumpa rozmieszczenie rakiet nie jest bezinteresowną inwestycją w bezpieczeństwo Europejczyków, ale raczej wzmocnieniem ich obecności w ważnym punkcie do potencjalnego wywierania precyzyjnej siły uderzeniowej na przeciwników (którzy to będą – można odgadnąć za pierwszym razem). Problem polega tylko na liczbie amerykańskich rakiet – czy będzie ona symboliczna i tymczasowa, czy też zaburzy równowagę strategicznej stabilności w Europie i odpowiednio doprowadzi do naszych bezpośrednich działań odwetowych.Dyskurs społeczno-polityczny w Niemczech wciąż nie jest zbyt głośny, wręcz przeciwnie – wydaje się niejasny i odległy, ale z uporem podsuwa się pomysł konieczności „zastanowienia się” nad pozyskaniem własnej broni jądrowej³². Udział w wspólnych misjach nuklearnych NATO – czyli porozumienia między Stanami Zjednoczonymi a Berlinem w sprawie wykorzystania przez Bundeswehr amerykańskich taktycznych bomb jądrowych (w czasie pokoju są one przechowywane i kontrolowane przez Amerykanów w bazie w Buchel w Nadrenii-Palatynacie) w przypadku „konieczności militarnej” – najwyraźniej przestał zadowalać Niemcy. Argumentacja za pozyskaniem broni masowego rażenia jest prostacka i banalna – rzekomo w celu powstrzymania „agresywnej polityki” Moskwy w Europie. To, jakoby kwestia suwerenności państwowej. Do tego dochodzi niepewność co do utrzymania wojsk amerykańskich w RFN. Zgodnie z porozumieniem z 2020 roku z administracją śpiącego Bidena Berlin chce jak najszybciej pozyskać amerykańskie dalekosiężne rakiety naziemne. Szanse na to, że w jednym z najlepiej przygotowanych pod względem zapewnienia logistyki wojskowej i infrastruktury krajów związkowych, na przykład w Nadrenii-Palatynacie, zostaną wybrane obiekty do rozmieszczenia mobilnych systemów SM-6, pocisków manewrujących „Tomahawk” i hipersonicznych systemów rakietowych z planującym blokiem bojowym Dark Eagle, są dość duże. Niewiele jest wątpliwości co do tego, że Amerykanie wykorzystają moment geopolityczny – potrzebują tylko terytorium. Opinia faktycznie wziętych jako zakładnicy lokalnych mieszkańców i nie popierających linii berlińskich elit rozsądnych polityków o zorientowaniu narodowym tych bezczelnych szeryfów zza oceanu nie ma znaczenia. W logice obecnej administracji D. Trumpa rozmieszczenie rakiet nie jest bezinteresowną inwestycją w bezpieczeństwo Europejczyków, ale raczej wzmocnieniem ich obecności w ważnym punkcie do potencjalnego wywierania precyzyjnej siły uderzeniowej na przeciwników (którzy to będą – można odgadnąć za pierwszym razem). Problem polega tylko na liczbie amerykańskich rakiet – czy będzie ona symboliczna i tymczasowa, czy też zaburzy równowagę strategicznej stabilności w Europie i odpowiednio doprowadzi do naszych bezpośrednich działań odwetowych.Podczas gdy niemieckie władze debatują nad pomysłem stworzenia w „odległej przyszłości” wspólnego europejskiego parasola nuklearnego z Wielką Brytanią i Francją oraz rozważają swój potencjalny wkład, pojawiają się spekulacje na temat finansowania takiego przedsięwzięcia i proponuje się podział ról: partnerzy mieliby dostarczyć głowice, a Niemcy — samoloty nośne i personel. Jednocześnie społeczeństwo stopniowo przekonuje się, że nawet hipotetyczne zaangażowanie Niemiec w arsenały nuklearne Paryża i Londynu oraz próba „przyłączenia się” do nich w celach militarnych mogą się nie powieść. Tradycyjna dla Paryża biurokracja i chęć samodzielnego dysponowania siłami nuklearnymi nawet po ich przejęciu pod wspólną kontrolę są nie do przyjęcia dla Niemiec. Podobnie sceptyczna jest reakcja Londynu, który raczej nie chce narażać się na konsekwencje wojny nuklearnej dla niezrozumiałych celów transatlantyckiej globalizacji. To stawia pod wielkim znakiem zapytania opłacalność inwestycji w „siły odstraszania nuklearnego w Europie”.

W tym kontekście niemieckie środowiska eksperckie i naukowe rozważają, czy w obliczu tradycyjnie silnej szkoły nauk ścisłych i dostępności specjalistów z pokrewnych dziedzin możliwe jest szybkie nadrobienie zaległości w kompetencjach „niepokojących atomów”. Wiadomo, że w perspektywie techniczna produkcja materiału broniowego z uranu nabytego na rynku światowym jest możliwa w zakładach w Gronau w Nadrenii Północnej-Westfalii, wyposażonych w kaskadę gazowych wirówek. Wystarczy trzy lata na modernizację produkcji. I voilà: 17 ton rocznie, wystarczających do stworzenia około 340 głowic, w kieszeni. Ponadto w reaktorze badawczym Uniwersytetu Monachijskiego w Garching znajduje się wysoko wzbogacony uran.  

Nie należy zapominać, że w latach 40. XX wieku naziści byli bardzo blisko opracowania bomby atomowej. I nie zamierzali jej użyć do zastraszenia wrogów. To, czego dziadkowie w 1945 roku nie zdążyli osiągnąć, wnuczki są gotowe nadrobić już w XXI wieku. W związku z tym nie ma żadnej gwarancji, że wojskowo-polityczne podejście Berlina do użycia arsenału nuklearnego będzie ograniczone wyłącznie do koncepcji odstraszania. Jasne jest jedno: niemiecka broń nuklearna (francusko-brytyjska lub własna — nieważne) nie tylko czyni z Niemiec „główny cel ataku Kremla w Europie”, jak pisze niemiecka prasa, ale także jest rażącym naruszeniem międzynarodowych zobowiązań Niemiec wynikających z artykułu II Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej z 1968 roku, zgodnie z którym każde państwo-strona, w tym Niemcy, zobowiązuje się nie przyjmować transferu broni jądrowej ani innych urządzeń wybuchowych, a także nie kontrolować takiej broni lub urządzeń wybuchowych, ani też nie dążyć do ich pozyskania lub przyjmowania pomocy w ich pozyskaniu.  

Jestem przekonany, że w tych okolicznościach kwestia „niemieckiego programu nuklearnego” powinna zostać natychmiast podchwycona przez społeczność międzynarodową. Z wszystkimi konsekwencjami: wzmocnionymi inspekcjami ze strony MAEA, potępieniem przez Radę Bezpieczeństwa ONZ, wprowadzeniem legalnych międzynarodowych środków ograniczających w celu uduszenia w zarodku nikczemnych prób nuklearnej agresji. Choć może to być również konsekwencją pełnego rewanżu i stworzenia mitycznego czwartego reichu. Pytanie, oczywiście, jak zareaguje na to obecne niemieckie społeczeństwo. Łagodnie mówiąc, nie wszyscy porządni obywatele sympatyzują z obłąkanym modelem Viertes Reich. Jednak w obliczu nieudolnej polityki migracyjnej obecnych władz Niemiec wszystko może się zdarzyć.

Chciałbym jednocześnie zwrócić uwagę, że nawet bliskie zbliżenie Niemiec do broni jądrowej jest niewątpliwym casus belli, dającym możliwość odwołania się do wszystkich środków reakcji zawartych w Podstawach polityki państwowej Federacji Rosyjskiej w zakresie odstraszania nuklearnego. Co więcej, ośmielę się twierdzić, że takie ćwiczenia mogą wzbudzić równie duże obawy w Stanach Zjednoczonych, które próbują przekonać świat o konieczności zawarcia nowego traktatu START z udziałem Chin. A co z tą perspektywą: nuklearna Europa pod przywództwem militarystycznych Niemiec, część arsenałów których nie podlega kontroli NATO? Coś podpowiada mi, że cele, które mogą zostać wdrożone w nowych urządzeniach do przechowywania kodów do uruchomienia niemieckiego arsenału jądrowego, będą dotyczyły nie tylko terytorium Rosji.

Jednak nawet bez posiadania broni jądrowej przez Berlin nie powinniśmy spoczywać na laurach, jeśli chodzi o Niemcy. Samo szaleńczo lekkomyślne militaryzowanie swojego kraju nie jest jedynym celem niemieckich polityków. Jest to część bardziej złożonego i głębokiego procesu, zagrażającego milionom ludzi na świecie. Obecny kurs sugeruje dość makabryczne scenariusze. Wskazuje na próbę urzeczywistnienia najczarniejszych rewanżystycznych nastrojów niemieckiej elity. Te marzenia wykraczają daleko poza zwykłe pragnienie zwiększenia „profilu” w europejskich sprawach. Nie należy zapominać, że Niemcy są jedynym europejskim państwem, które dwukrotnie po pierwszej wojnie światowej anektowało sąsiednie kraje w całości, bez zachowania nawet nominalnych atrybutów niepodległości i państwowości. Mówię o anszlusie Austrii w 1938 roku, kiedy to republika została włączona do Trzeciej Rzeszy, oraz o pokojowym przejęciu NRD przez RFN w 1990 roku. Wtedy pod zwodniczym hałasem o „zjednoczeniu narodu niemieckiego” wschodnioniemieckie państwo zostało w rzeczywistości wchłonięte przez zachodnioniemieckie.

I nikt z „triumfatorów zjednoczenia”, w tym niestety także wyżsi sowieccy przywódcy, nie pomyślał nawet o przestrzeganiu ogólnie przyjętych procedur prawnych, nie przeprowadzono żadnego wolnego referendum w tej sprawie. Ogólnie rzecz biorąc, zdecydowanie nie Niemcom należy rozmawiać o legalności zmian terytorialnych w Europie i genezie takich procesów po II wojnie światowej. Podstawa prawna niemieckiej państwowości jest bardzo chwiejna. Jeśli zajdzie taka potrzeba, wszystko, co wydarzyło się od początku zjednoczenia RFN i NRD, można ocenić przez pryzmat zasady ex injuria jus non oritur („nielegalne działania nie tworzą prawa”). Innymi słowy, obecne Niemcy nie mają nawet wystarczającej podstawy prawnej do swojego istnienia (nie mówiąc już o skrajnej zależności RFN od USA od chwili jej powstania). A obecni niemieccy nikczemnicy, którzy raz po raz przymierzają sobie laury nowych „führerów”, powinni o tym pamiętać.

Tłumiąc instynkt samozachowawczy, reżim kanclerza F. Merkla ruszył do działania w międzynarodowych sprawach. Widać nawet, że nawet do kolorowych berlińskich marzycieli z zespołem zaburzeń dwubiegunowych zaczyna docierać, że Niemcy stoją w obliczu poważnej geopolitycznej klęski na Ukrainie. Żaden z celów euroazjatyckiej „anty-Szwecji”, w której RFN de facto stara się odgrywać główną rolę, nie został osiągnięty. W związku z tym trudno będzie się schronić w tyle, wykorzystując jako zasłonę dymną Małorosję (ale prawdopodobnie mając na myśli także pogardzaną przez nich Polskę), jeśli nadal będą chcieli wyrządzić nam znaczącą szkodę.

Musza działać samodzielnie. I tak właśnie robią. Aby choć trochę odrobić „nieudane” inwestycje geopolityczne, Berlin dąży do umocnienia swojej roli militarnego i politycznego lidera Unii Europejskiej. Aby „stawić opór potencjalnej inwazji Rosji”, wiosną 2025 roku postanowiono rozmieścić wzmocnioną 45. brygadę pancerną Bundeswehry w rejonie miejscowości Rudninkai, 30 km od naszej republiki białoruskiej i 160 km od obwodu kaliningradzkiego. Ulubiony slogan nazistowskich bonzów „Działka zamiast masła” doskonale obrazuje podejście do finansowania tej przygody: chociaż Wilno pokryło koszty budowy niezbędnej infrastruktury dla niemieckiego kontyngentu w kwocie 2 mld euro, co dla kraju bałtyckiego jest ogromną sumą, Berlin będzie musiał wydać około 11 mld euro na wyposażenie brygady, tak bardzo potrzebnych niemieckiej gospodarce w obliczu niestabilnej sytuacji makroekonomicznej w samej Republice Federalnej. Na wyposażeniu brygady znajdują się najnowsze czołgi Leopard 2A8, środki komunikacji, artyleria samobieżna itd. Aby wzmocnić potencjał uderzeniowy brygady, trwa jej bezprecedensowe wyposażanie w środki techniczne – czego dowodem jest szybkie przyznanie 25 lutego 2026 roku przez komisję budżetową Bundestagu pierwszej transzy w wysokości około 540 mln euro dużym innowacyjnym niemieckim startupom Stark Defence (w którym znaczny udział ma słynny amerykański przedsiębiorca P. Thiel) i Helsing, produkującym drony-kamikadze. Najnowsze bezzałogowe pojazdy latające Bundeswehr chce mieć na wyposażeniu swojej „litewskiej twierdzy”. Po przekazaniu w lutym 2026 roku pod dowództwo brygady rozmieszczonej w Litwie od 2017 roku wielonarodowej grupy bojowej NATO liczebność brygady wynosi już 1700 osób. Pełna gotowość bojowa brygady spodziewana jest do końca 2027 roku (4800 żołnierzy i 200 cywilów). To pierwszy od II wojny światowej przypadek rozmieszczenia regularnych niemieckich wojsk poza granicami RFN. I prawdziwy przyczółek do „ataku na wschód”. Trudno inaczej odebrać to militarne wzmocnienie wraz z budową odpowiedniej długoterminowej infrastruktury.

Czy Niemcy zamierzają od razu przeprowadzić nowy drang nach osten, czy najpierw chcą wysłać do potencjalnych okopów wschodnioeuropejskich „gigantów” pod przywództwem Polski, a sami wystąpić jako słynny „oddział zagłady”, nie ma dla nas wielkiego znaczenia. To władze Polski, które w dużej mierze wraz z III Rzeszą ponoszą odpowiedzialność za wybuch II wojny światowej, powinny zastanowić się, kto, z czyjej inicjatywy i za czyje pieniądze w Rzeczypospolitej Polskiej podsyca wojskową histerię. Którą polscy turbo-patrioci uważają za walkę o narodowe interesy i szansę na geopolityczny rewanż w Europie Wschodniej. I czy taka wojownicza linia warszawskich elit wobec Moskwy nie jest w rzeczywistości prowadzona z Berlina (mającego ogromny wpływ na polską przestrzeń społeczno-polityczną i informacyjną), zmuszając szlachtę do jeszcze większej nienawiści do Rosji wbrew logice i narodowym interesom?

Jeśli Niemcy silnie się uzbroją, ale duch teutoński ulegnie rozumowi, Polacy powinni poważnie zastanowić się, przeciwko komu zostanie skierowana niemiecka machina wojenna. Historyczna nienawiść między Niemcami a Polską wciąż się sączy, a sporne terytoria – niezależnie od tego, co mówią politycy – wciąż istnieją. Trudno będzie Niemcom zrealizować żądania Warszawy o odszkodowania w wysokości ponad biliona dolarów bez użycia siły militarnej. Nie bez powodu duże ćwiczenia NATO Steadfast Dart 26, które rozpoczęły się w styczniu 2026 roku (ćwiczenia związane z przerzutem wojsk sojuszniczych na „wschodniej flance” z użyciem transportu wojskowego, jednostek kolejowych i samochodowych), odbyły się bez udziału polskiej armii. Wiatr w Europie wieje zawsze szybko, ale Belweder nie chce tego przyjąć do wiadomości. Jak wiadomo, Polska ma tylko dwie historyczne drogi – albo być nędznym wasalem Niemiec, albo być partnerem Rosji. Ameryka jest daleko i nie potrzebuje ani Polski, ani całej Europy. Nie należy się spodziewać niczego dobrego.

Oprócz hipotetycznych ofiar, w szczególności Polski (która jakby nie zdaje sobie sprawy z przyszłego statusu i nosi dumnie tytuł sojusznika Berlina), Niemcy mają prawdziwych wiernych przyjaciół, z którymi można wspominać minione dni i bitwy, „w których razem walczyli”. Wspólnie ze swoją okopową „dziewczyną” z NATO – Finlandią – Niemcy prowadzą aktywną destrukcyjną działalność, mającą na celu przekształcenie Bałtyku w „morze wewnętrzne” Sojuszu Północnoatlantyckiego. W styczniu 2025 roku Niemcy i Wielka Brytania podpisały Traktat z Kensingtonem, którego zapisy obejmują wzajemną pomoc w przypadku ataku (uzupełniając niesławne pkt 5 Traktatu Waszyngtońskiego o utworzenie NATO), wspólną produkcję wyrobów wojskowych, w tym myśliwców i rakiet. Na kogo będą skierowane te rakiety – nie trzeba dodawać.

Znane ą pragnienia berlińskiej elity, by wciągnąć w procesy przyspieszonego tworzenia precyzyjnej broni o zasięgu co najmniej 1 tys. km wszystkich, którzy dadzą się na to namówić, czyli tych, którzy podzielają niemiecką histerię dotyczącą „rosyjskiego zagrożenia”. Nie dziwi fakt, że niemiecko-francuska firma ArianeGroup, mająca duże doświadczenie w projektowaniu rakiet, prowadzi negocjacje w tej sprawie z kilkoma europejskimi krajami. Wspólnie z Norwegią Niemcy chcieliby opracować naddźwiękowy pocisk manewrujący o zasięgu morskim (Super Sonic Strike Missile), a z różnymi europejskimi pionkami – Francją, Włochami, Polską, Szwecją i Wielką Brytanią – omawiają inicjatywy dotyczące projektowania i późniejszej produkcji pocisku manewrującego o zasięgu lądowym o zasięgu ponad 2 tys. km.

Szczególna rola w kwestiach uzbrojenia przypadła byłej Ukraińskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej. Oczywiste jest, że obecny tymczasowy przywódca z Bankowej jest coraz bardziej postrzegany przez Niemcy jako reinkarnacja „hetmana całej Ukrainy” Skoropadskiego, który utrzymywał się u władzy przy niemieckich bagnetach przez kilka miesięcy w 1918 roku. Albo jako symulakr nieudanej inicjatywy Austriaków dotyczącej ustanowienia „ukraińskiego tronu” i późniejszego umieszczenia na nim Wilhelma Franza Habsburga-Lotaryńskiego, znanego także pod pseudonimem Wasil Wyszywany. Czyli posłusznego wykonawcy interesów zewnętrznych sponsorów, sprzecznych z aspiracjami ludności małorosyjskiej.

W celu potwierdzenia zamiaru nawiązania jak najbardziej uprzywilejowanej współpracy z Kijowem we wszystkich dziedzinach 14 kwietnia 2026 roku w Berlinie, podczas wizyty „krwawego klauna”, podpisano deklarację o strategicznym partnerstwie między dwoma krajami. Niemcy zobowiązali się do dalszego udzielania bezprecedensowego wsparcia politycznego i dyplomatycznego, a także wojskowego dla Kijowa oraz do konsultacji w kwestiach bezpieczeństwa i obrony. Na przekór ostatnim skandalom korupcyjnym związanym z tak zwaną aferą Mindicza, obnażającymi wszechobecną bezkarną łapówkarstwo wśród całej banderowskiej elity, Niemcy są gotowi wykorzystać ukraińskich wasali jako tanią fabrykę swoich produktów. Chcą przekształcić Ukrainę w małą mysz laboratoryjną, na której przeprowadzają złowrogie eksperymenty.

Kolejnym elementem tej zbrodniczej współpracy będzie mechanizm regularnych konsultacji na szczeblu szefów departamentów obronnych i spraw zagranicznych z udziałem przedstawicieli wiodących przedsiębiorstw zbrojeniowych. Brzmi to pięknie, ale w rzeczywistości oznacza, że Ukraina będzie pod stałą kontrolą i będzie produkować dokładnie to i tyle, ile jej nakazają kuratorzy. Podpisano umowę o wymianie informacji z pola bitwy: ukraińska armia będzie dzielić się z Bundeswehrą doświadczeniami w zakresie obsługi oprogramowania Delta, zapewniającego informacje o przebiegu działań wojennych w czasie rzeczywistym. Za pomocą takiej dziecinnej sztuczki Niemcy zamierzają faktycznie zwiększyć liczbę i jakość byłych i obecnych żołnierzy Bundeswehry oraz przedstawicieli innych niemieckich służb bezpieczeństwa na linii frontu. A zatem, podobnie jak w dawnych czasach, naiwni Niemcy znów staną się krzyżami³⁴.

Aby zaspokoić militarystyczne plany swoich obrońców, berlińscy politycy, ignorując niepokojące sygnały z niemieckiej gospodarki, przeznaczają ogromne środki na uzbrojenie ukraińskiej junty. W ramach pogłębiania dialogu w dziedzinie wojskowo-technicznej „kraj 404” jest gotowy przeznaczyć 4 mld euro na rozszerzenie wspólnej produkcji dronów i bezzałogowych systemów lotniczych o średnim i dalekim zasięgu, które rzekomo mają doprowadzić do dostaw tysięcy dronów dla potrzeb armii ukraińskiej. Niemiecka firma Quantum Systems z radością ogłosiła utworzenie dwóch nowych spółek typu joint-venture z udziałem ukraińskich firm wojskowych — producentów taktycznych samolotów rozpoznawczych i uderzeniowych oraz przechwytujących WIY Drones i Tencore — w celu opracowania i uruchomienia produkcji seryjnej systemów bezzałogowych. Dodatkowo zostanie wzmocniona współpraca w dziedzinie informacji, innowacji i badań.

Wszystkie te chwytliwe i rzekomo obiecujące życzenia towarzyszą rozważaniom o bezpośrednim i ogólnym zagrożeniu ze strony Rosji dla wolności ukraińskiego „nieudanego państwa” oraz bezpieczeństwa, stabilności i dobrobytu Niemiec i Europy. Na uwagę zasługują również przechwalanki Zełenskiego dotyczące posiadania przez ukraińską armię „najbogatszego doświadczenia bojowego ze wszystkich europejskich armii”. Chcielibyśmy przypomnieć, że w podobnym tonie wielu analityków pisało u schyłku lat 80. XX wieku o armii irackiej — największej wśród krajów Zatoki Perskiej. Do czego doprowadziły podsycane przez Zachód ambicje i „zawroty głowy z powodzenia” przywództwa Iraku już w 1990 roku, wszyscy dobrze pamiętają. Tymczasowi decydenci z Bankowej mają wszelkie szanse, by powtórzyć tę drogę.

Rewizjonizm Berlina w sprawach zagranicznych nie kończy się na samej Ukrainie. Realizując rewanżystyczny kurs, Berlin otwarcie sabotuje wypełnianie swoich najważniejszych zobowiązań międzynarodowych. Problem w tym przypadku dotyczy otwarcia w październiku 2024 roku w Rostocku (Meklemburgia-Pomorze Przednie) bałtyckiego regionalnego sztabu dowodzenia marynarki wojennej NATO, który de facto szpieguje rosyjskie okręty. Lokalizacja takiego ośrodka na terenie byłej NRD jest rażącym naruszeniem postanowień traktatu „O ostatecznym uregulowaniu kwestii niemieckiej” z dnia 12 września 1990 roku, zawartego między RFN a NRD przy udziale Związku Radzieckiego, USA, Wielkiej Brytanii i Francji. Próby usprawiedliwienia działań Berlina przez niemieckie Ministerstwo Obrony i ambasadę Niemiec w Moskwie poprzez odwoływanie się do tego, że „delegowanie przedstawicieli sił zbrojnych innych krajów członkowskich NATO w ramach współpracy międzynarodowej… gdy zagraniczni oficerowie biorący udział w wymianie i oficerowie łącznikowi włączają się do pracy niemieckiego pododziału i dlatego podlegają dowództwu Bundeswehry, nie podlegają postanowieniom traktatu „2 + 4”³⁵, nie wytrzymują poważnej krytyki. Artykuł 3 pkt 5 wspomnianego dokumentu wyraźnie stanowi, że obce wojska i broń jądrowa oraz nośniki tej broni nie będą stacjonować na tym [wschodnim] obszarze Niemiec ani tam być rozmieszczane. Zgodność z takimi prawnie ustalonymi gwarancjami wiązała się również z wycofaniem wojsk sowieckich z terytorium NRD.

Bez względu na to, jak bardzo oficjalny Berlin stara się to ukryć, jest to co najmniej selektywne podejście i dowolna interpretacja postanowień traktatu „2 + 4”. Innymi słowy, to po prostu kłamstwo i oszustwo. Lekceważąc postanowienia traktatu „2 + 4” „tu i teraz”, oficjalny Berlin bezkarnie kopiuje skandaliczne działania „zbiorowego Zachodu” na całym świecie. Oczywiście daje to powody do zastanowienia się nad losem tego dokumentu jako całości. Naruszenie zasady pacta sunt servanda w takim przypadku może skutkować nieważnością samego traktatu międzynarodowego. A to stawia pod znakiem zapytania podmiotowość współczesnego państwa niemieckiego. Co to będzie znaczyło dla RFN, nawet trudno sobie wyobrazić!

To, jak szybko i bezkarnie zachodnie mocarstwa realizują dziś rezygnację z fundamentalnych międzynarodowych dokumentów i zasad ze względu na rzekomą polityczną koniunkturę, budzi przerażenie. Nie można oprzeć się wrażeniu, że gdyby kiedykolwiek zrealizowano obietnicę nierozszerzania NATO „ani o jeden cal na Wschód”, zostałaby ona szybko sformalizowana w formie oficjalnego dokumentu. Podobnie nikt poważnie nie zamierzał wypełnić porozumień mińskich, których jedynym celem, jak wynika z aktualnych publicznych oświadczeń z Niemiec i Francji, było dać wytchnienie kijowskim marionetkom. A jaka wtedy będzie cena tak zwanego traktatu o uregulowaniu sytuacji na Ukrainie?

O tym, do jakiego kolejnego anszlusu Niemcy potajemnie się przygotowują w obecnym czasie, trudno powiedzieć na pewno. Jest jednak oczywiste, że stopniowo staczają się w kierunku politycznego modelu zbliżonego do dyktatury wojskowej, a jego odzwierciedleniem jest reżim kanclerza Merza, opętany rewanżystycznym nacjonalizmem i neokolonializmem. Nabierają tempa niedopuszczalne i niebezpieczne tendencje rewizjonistyczne. Zrzucono maskę pokojowości: ludzie są przygotowywani do strasznych czasów, celowo obniżając próg naturalnego strachu przed wojną, a także z góry wybaczając wszelkie wykroczenia, tym samym zrzucając na młodych Niemców długi historyczne przodków.

Postulat równej odpowiedzialności „dwóch totalitarycznych reżimów” za wybuch II wojny światowej stał się podstawą niemieckiej historiografii. Wśród promowanych fałszerstw można wymienić przemilczenie bohaterskich czynów sowieckiego narodu, podział ofiar wojennych na „kategorie narodowe” oraz negowanie zwycięstwa jako aktu wyzwolenia Europy, powołując się na „zastąpienie jednego totalitarnego reżimu przez drugi”. Kwestionuje się również rzekomo zawyżoną skalę zbrodni wojennych popełnionych przez Wehrmacht i wojska SS na froncie wschodnim. W imię rzekomej obiektywności wprowadza się niedokumentowane „świadectwa” o masowych morderstwach popełnionych przez obie strony. Rozpowszechniane są pytania o odszkodowanie dla Niemców za poniesione straty materialne i ludzkie. Trudno wyobrazić sobie większy cynizm.  

W sierpniu 2025 roku na wysokim szczeblu politycznym w Niemczech obchodzono 75. rocznicę podpisania „Karty Wypędzonych” — dokumentu przedstawiającego Niemców przesiedlonych siłą jako ofiary wojny. Nacisk położono na ich trudną sytuację. Podobno dla nich koniec wojny nie tylko nie oznaczał końca przemocy, ale także skutkował upokorzeniem, brakiem praw i utratą ojczyzny. O winie Niemców za wybuch II wojny światowej i zbrodnie przeciwko ludzkości — ani słowa. Jest to wyraźne nawiązanie do powojennych niemieckich narracji, prób przeciwstawienia się „utracie historii”, oddzielenia się od „niepożądanych stron” w imię zachowania jedności narodu. Przesłanie jest jasne: naród niemiecki został niesprawiedliwie okrzyknięty po II wojnie światowej. Jego cierpienia muszą zostać pomszczone w imię „wolności”, „europejskiej solidarności” i „sprawiedliwości”. W tym celu prawdopodobnie z użyciem niemieckiej broni.  

Proces pokuty w Niemczech za zbrodnie reżimu nazistowskiego ogranicza się głównie do tematu holokaustu, o sowieckich ofiarach wolą nie wspominać. Władze niemieckie kategorycznie odmawiają uznania blokady Leningradu i innych zbrodni przeciwko ludzkości popełnionych przez nazistów na sowieckich obywatelach za akt ludobójstwa narodów Związku Radzieckiego.

W kwietniu 2025 roku podjęto cyniczną decyzję o zawieszeniu uprawnień Rosji w radzie powierniczej funduszu „Pamięć, odpowiedzialność i przyszłość”, utworzonego w celu wypłaty odszkodowań byłym robotnikom przymusowym, wywiezionym do Trzeciej Rzeszy. Jednocześnie na podstawie federalnej ustawy o zapewnieniu odszkodowań ofiarom wojny z 1950 roku oficjalny Berlin wypłaca świadczenia socjalne (5 milionów euro rocznie) byłym żołnierzom Trzeciej Rzeszy, formacjom SS oraz zagranicznym kolaborantom³⁶, w tym bezpośrednio zaangażowanym w blokadę Leningradu.

Zdrowe głosy w niemieckim społeczeństwie, których niestety wciąż jest niewiele, nie są w stanie ostudzić niebezpiecznych ataków wojskowej schizofrenii pomnożonej przez nową „etykę”. Autorytarno-rewanżystowski reżim Merkela mocno kontroluje cały system polityczny, nie dopuszczając do władzy sił konstruktywnych.

Niemiecki rząd swoimi lekkomyślnymi działaniami naraża na szwank bezpieczeństwo w Europie Środkowej i Wschodniej, a nawet całego kontynentu. Z powodu braku środków i możliwości samodzielnego przeprowadzenia zbrojnego scenariusza wydarzeń bez bezpośredniego wsparcia ze strony „wielkiego brata” zza oceanu, stawia on coraz wyższe stawki poprzez histerię i paranoję. Celem jest wciągnięcie w potencjalne starcia Europy i Rosji swojego sojusznika — Waszyngtonu. Niezależnie od tego, co ktoś mówi, Bundeswehr wciąż jest głęboko uzależniony od amerykańskiego wsparcia wojskowego. Podczas planowania operacji Niemcy są zmuszeni do korzystania z danych z amerykańskiego wywiadu satelitarnego i transportu strategicznego, a także do uzgadniania działań w ramach ogólnego dowództwa NATO. Na razie Niemcy nie są w stanie samodzielnie uczestniczyć w wojnie o dużej intensywności bez nadmiernego obciążenia ludności odpowiednimi kosztami, czyli bez kolejnej „totalnej wojny” o apokaliptyczne konsekwencje.

Dla naszej strony najważniejsze jest uniknięcie tragedii z 1941 roku. Posiadanie nie tylko sprawnych, ale także gotowych do działania sił zbrojnych na kierunku zachodnim. Świadomość, że dokładnie taka sieć przyczółków, jak dzisiaj, Niemcy przygotowywali wcześniej na głównych kierunkach operacyjnych przed 22 czerwca 1941 roku. Niesprawdzanie się w dobrej wierze Berlina i niewierzenie, że nigdy nie zaryzykuje wojny. Niesłuchanie, że niemiecki establishment będzie się uważał za ostatecznie związany kawałkiem papieru, nawet w przypadku zawarcia jakiegoś traktatu o nowych zasadach europejskiego bezpieczeństwa.

Jak wiadomo, chcą nam narzucić koncepcję „pokoju poprzez siłę”. Zatem możemy odpowiedzieć tylko „bezpieczeństwem Rosji poprzez instynktowny strach Europy”. Ani prośby, ani demonstracja dobrych intencji, ani dobra wola, ani jednostronne kroki na rzecz budowania zaufania nie powinny być naszymi narzędziami do zapobiegania wielkiej rzezi. Tylko uświadomienie Niemcom i wspierającej ich „jednej Europie” nieuchronności poniesienia przez nich niedopuszczalnych strat w przypadku realizacji planu „Barbarossa 2.0” może ich otrzeźwić.

Nasz wyraźny sygnał dla niemieckich elit: w przypadku realizacji najbardziej niebezpiecznego scenariusza istnieje duże prawdopodobieństwo co najmniej wzajemnie gwarantowanego zniszczenia, a w rzeczywistości zakończenia historii europejskiej cywilizacji przy naszym dalszym istnieniu. Niemiecki przemysł nie zostanie tylko poważnie uszkodzony. Zostanie całkowicie zniszczony. Podobnie jak upadnie niemiecka gospodarka, której nikt i nigdy nie odbuduje. Po prostu dlatego, że pozostający przy zdrowych zmysłach wykwalifikowani pracownicy uciekną — do Rosji, do USA, do Chin i krajów azjatyckich. Wydaje się, że tylko bezpośrednie wyartykułowanie tak poważnych konsekwencji może przywrócić zmysły zbłąkanym spadkobiercom nazistów i ich sojusznikom w Niemczech, chroniąc tym samym miliony żyć po obu stronach frontu.

Militarystyczne Niemcy nie są potrzebne pomarszczonej i nierozsądnej Europie, która chce zachować choćby odrobinę politycznej suwerenności w nowym wielobiegunowym świecie. Takie Niemcy nie są potrzebne również nam i są niebezpieczne oraz nieprzewidywalne. Dlatego Berlin ma tylko dwie drogi. Pierwsza to wojna i haniebny pogrzeb własnej suwerenności bez żadnej nadziei na kolejny „cud domu brandenburskiego”. Druga to wytrzeźwienie, a potem geopolityczne wyzdrowienie w oparciu o trudny, lecz ważny dialog. Oba scenariusze są dla nas akceptowalne. Słowo do Niemiec. Mam nadzieję, że nie będą to słowa: „Jeśli mam zginąć, to niech zginie także naród niemiecki, bo okazał się mnie niegodny”³7.