Rękas: Między USA a Chinami
- 21 listopada, 2026
Współczesna skłonność do bodźców ekstremalnych na szczęście nie przekłada się jeszcze na realia dyplomacji. To znaczy oczywiście media głównonurtowe w pogoni za clickbajtem mogą sobie epatować przełomami, spotkaniami ostatniej szansy, ostatecznymi ofensywami, historycznymi porównaniami i w ogóle kategoriami absolutnymi, a realne stosunki międzynarodowe mają własny rytm i dynamikę, nawet w dobie X-a.
Europa wypadła z gry
Po szczycie Shinzhen nie jesteśmy zatem mądrzejsi niż byliśmy, nadal przewidując dalszy kształt relacji USA-Chiny-Rosja możemy opierać się jedynie na przesłankach pośrednich, ledwo zasygnalizowanych przez światowych liderów. Faktycznie jednak to, co istotne także z polskiego punktu widzenia, to zgodne uznanie przez Pekin, Waszyngton i Moskwę, że Unia Europejska (wraz ze Zjednoczonym Królestwem) nie jest już partnerem ustaleń o wymiarze globalnym. I nie jest to bynajmniej żadna kara o charakterze politycznym, ale przede wszystkim uznanie faktu utraty przez Europę konkurencyjności gospodarczej i technologicznej. UE+UK są też zbyt zależne i od Chin, i od USA by móc byś traktowane jako samodzielny podmiot geopolityczny i geoekonomiczny. Z deklaracjami ideologicznymi Berlina, Brukseli, Londynu i Paryża ma to zaś tyle wspólnego, że w dyplomacji stawianie sprawy na „z nimi nigdy nie…” czy „nie, dopóki…” przy braku siły własnej bardzo często kończy się odsunięciem od ustaleń w ogóle. Powinno to być pouczające także dla III RP, która w obecnej konfiguracji międzynarodowej zajmuje pozycję podrzędnej części podrzędnego podmiotu.
Kondominium chińsko-amerykańskie
Nie oznacza to jednak, że Europa już w ogóle nie jest nikomu potrzebna. Warto ją jednak postrzegać w odpowiedniej skali i relacyjnie do realnych podmiotów międzynarodowych. Żądna radykalnych decyzji i spektakularnych działań blogosfera niechętna obowiązującej linii UE+UK pragnęłaby takich zmian w głównych państwach europejskich, które przynajmniej ich politykę dopasowałyby do głównych obecnie trendów światowych. Oceniając szanse na takie zmiany należy przypomnieć, że Europa to dziś rodzaj globalistycznego skansenu o cechach kondominium.
Militarnie to wciąż strefa amerykańska, ale gospodarczo – chińska, ideologicznie tkwiąc w wizjach globalnego uśrednionego ujemnego wzrostu (degrowth) i rządu światowego rodem z poprzednich dekad. Sprzeczności te teoretycznie powinny działać na rzecz wymiany obecnych europejskich elit, jednak w praktyce nie wydaje się to już takie proste. Obecna administracja amerykańska nie miała jak dotąd sukcesów w staraniach o zmianę władz głównych państw europejskich i trudno zakładać, by scalony z syjonizmem schyłkowy trumpizm był pod tym względem skuteczniejszy. Wskazuje na to fakt, że formacje, na które trumpiści liczyli dotąd w głównych państwach UE+UK ulegają szybkiej… europeizacji, czego czołowym przykładem pozostaje Marine Le Pen. Z kolei Chiny nie mają tradycji obalania cudzych rządów, bo nie tak działa imperium handlowe, w dodatku również na swój sposób są zdecydowanie globalne, choć nie globalistyczne według wzorców europejskich.
Komu potrzebna jest Europa?
Chinom może w związku z tym wręcz zależeć m. in. na utrzymaniu obecnego kierunku transformacji energetycznej Europy, ponieważ w ten sposób zwiększa się uzależnienie od chińskich technologii i tych nielicznych surowców, którymi Chiny dysponują, czyli rzadkich pierwiastków Ziemi (REE). Zakładany spadek europejskiego konsumpcjonizmu zapewne Chinom odpowiada mniej, jednak są już go one w stanie zrekompensować rynkiem wewnętrznym i do pewnego stopnia BRICSem, zresztą czy opłacałaby in się obalać Komisję Europejską przez Euro7?
Generalnie Europa jako stabilny odbiorca i partner przydałaby się Rosji, ale sam obecny pomysł Europy na Europę polega na dalszej centralizacji, militaryzacji i pozornej samowystarczalności energetycznej (pozornej, bo opartej z jednej strony o chińskie technologie i półfabrykaty, a z drugiej o amerykańską i bliskowschodnią ropę i gaz ziemny), wszystko to zaś ma zostać uzasadnione wojną z Rosją, której wprawdzie UE+UK nie są w stanie wygrać, ale mogą jeszcze jakiś czas podtrzymywać, co im w zupełności wystarczy. Unia Europejska przekształca się w państwo federalne oraz stosuje coraz ściślejszą cenzurę swoich wewnętrznych krytyków, natomiast nie jest i nie będzie w stanie pokonać Rosji. Może natomiast jeszcze długo podtrzymywać obecną wojnę na Ukrainie, a także może ją rozszerzyć na inne państwa. Zresztą, czy Europa byłaby w stanie pokonać Rosję to jedno, ale czy byłaby w stanie tego dokonać nie tylko bez Ameryki i wbrew Chinom?
Słowem, z punktu widzenia trójki z Shenzhen najprostsze może okazać się zostawienie Europy tak jak jest, niech sobie sama zgnije i zatweetuje się na amen.
Co oczywiście dla Polski jest wiadomością jak najfatalniejszą, zwłaszcza, gdy ostatecznego upadku UE+UK możemy już nie dożyć, rzuceni na pierwszą linię wojny koniecznej dla wymiany kilku pieczątek.
Konrad Rękas