Iran, Rosja, Chiny i upadające imperium USA
Napisał: Rainer Rupp freedert.online/russland-china-und-selbstmord-us
Stany Zjednoczone nie są już niekwestionowaną potęgą światową. Są w stanie upadku, a arbitralna wojna Trumpa z Iranem przyspiesza upadek imperium. Norweski ekspert ds. geopolityki, prof. Glenn Diesen, podjął próbę odpowiedzi na pytanie, jak zareagują pozostałe dwa supermocarstwa.
W wywiadzie udzielonym sędziemu Andrew Napolitano 18 marca 2026 roku norweski ekspert, prof. Glenn Diesen, stwierdził, że brutalna, niesprowokowana, podstępna i nielegalna wojna prowadzona przez USA i Izrael przeciwko Iranowi była ostatnią próbą Waszyngtonu, by powstrzymać względny upadek imperium USA. Ostatnią próbą odwrócenia biegu wydarzeń i przywrócenia niegdyś niekwestionowanej hegemonii USA na Bliskim Wschodzie, zwłaszcza że region ten ma kluczowe znaczenie dla globalnych dostaw energii.
Próba ta przyniosła spektakularny efekt odwrotny do zamierzonego dla administracji Trumpa i Izraela. W niecałe trzy tygodnie od wybuchu wojny powolny upadek USA przyspieszył i jest widoczny na całym świecie. Nigdzie nie jest to bardziej widoczne niż w reakcjach Moskwy i Pekinu. To, co miało być strategicznym majstersztykiem Trumpa i Netanjahu, okazało się lekcją amerykańskiej beznadziei, paniki, desperackich kłamstw, ciągle sprzecznych wymówek i – co najważniejsze – całkowitego zniszczenia własnej wiarygodności w dyplomacji międzynarodowej.
Od ostrożnej nadziei na reelekcję Trumpa do lodowatego rozczarowania
Zaledwie rok temu na Kremlu panował ostrożny optymizm. Trump obiecał dyplomację podczas swej kampanii wyborczej – i przynajmniej początkowo dotrzymał słowa. Wznowił bezpośrednie rozmowy z Moskwą po trzech latach całkowitej ciszy za czasów Bidena. Mówił otwarcie o zakończeniu wojny ‚w 24 godziny’ na Ukrainie.
Z rosyjskiej perspektywy był to wyraźny sygnał, że Waszyngton miał żywotny interes w przeciągnięciu Rosji na stronę globalnego układu sił, zamiast wpychać ją jeszcze głębiej w ramiona Pekinu, jak twierdzi norweski geostrateg. Podczas gdy Kreml przejrzał prosty plan Trumpa, fanatyczne rusofoby w europejskich kręgach rządowych były zaniepokojone, gdyż propozycja Trumpa otworzyła Rosjanom wiele możliwości kreatywnej dyplomacji.
Niemniej jednak nadzieje Rosji na dwustronne porozumienie z USA legły w gruzach. Profesor Diesen mówi wprost: Rosjanie zadają sobie teraz pytanie, „czy dyplomacja Trumpa nie była jedynie pułapką”. Wojna z Iranem stanowi ostateczny dowód. Waszyngton dwukrotnie nadużył dyplomacji jako przykrywki dla niespodziewanych ataków.
Przypomina to niepokojąco wspierane przez USA ukraińskie ataki na rosyjskie bombowce atomowe i strategiczne instalacje radarowe, a także domniemany zamach na prezydenta Putina w jego rezydencji w Wałdaju.
Kreml wyciągnął teraz gorzkie wnioski i jest w trakcie przepisywania całej historii z Trumpem. Czy kiedykolwiek był on rzeczywiście zainteresowany odprężeniem? A może jedynie grał na zwłokę, aby zyskać na czasie? Profesor Diesen postrzega to jako decydujący punkt zwrotny: Rosja uczy się, że amerykańska dyplomacja pod hasłem przywracania hegemonii nie jest już godna zaufania. Każde negocjacje mogą być preludium do kolejnego ataku.
Szok Pekinu: zniszczenie światowej gospodarki jako straty uboczne
Chińskie władze obserwują ten sam spektakl – tylko z jeszcze większym przerażeniem. Profesor Diesen określa nastrój w Pekinie jako szok. Nie tylko z powodu całkowitego lekceważenia prawa międzynarodowego i wszelkich zasad prowadzenia wojny, ale przede wszystkim z powodu bezwzględnego zniszczenia globalnego porządku gospodarczego. Atak na South Pars, największe na świecie złoże gazu ziemnego, nie jest odosobnionym atakiem militarnym, lecz ‚dosłownym spaleniem’ globalnej gospodarki. Wszystko dosłownie płonie.
Trump odwołał już zaplanowane spotkanie z Xi Jinpingiem w kwietniu. Jego pierwotny plan był jasny: chciał przybyć do Pekinu z pełnym sukcesem w postaci ‚zmiany reżimu w Iranie’, przedstawić go jako trofeum i wywrzeć presję na Xi, przejmując kontrolę USA nad Iranem i Cieśniną Ormuz. Zamiast tego Waszyngton pogrążył się w samo-stworzonym chaosie w Zatoce Perskiej. Chiny dostrzegają tu ten sam schemat co Rosja: USA desperacko próbują powstrzymać swój relatywny upadek i wzmocnić swoją pozycję wobec innych mocarstw – i robiąc to, kierując się ideologią ‚po nas choćby potop’, niszczą system międzynarodowy, nad którym dominowały przez dekady.
Pekin dostrzega nie tylko irracjonalność militarną, ale także szaleństwo gospodarcze. Blokada Cieśniny Ormuz, gwałtowny wzrost cen energii na całym świecie, deindustrializacja Europy – wszystko to nie są skutki uboczne, ale bezpośrednie konsekwencje spanikowanego supermocarstwa, które tworzy jedynie chaos.
Chaos w USA jeszcze bardziej zbliża Rosję i Chiny
W tym miejscu perspektywy Moskwy i Pekinu zlewają się w jedną i tę samą diagnozę. Oba mocarstwa dochodzą do tego samego wniosku: imperium USA nie działa już z rozpędu siły, lecz ze strachu. Stało się nieprzewidywalne, kłamie otwarcie (wystarczy pomyśleć o groteskowym twierdzeniu, że Irańczycy zamordowali własne uczennice tomahawkami), ignoruje zasady i poświęca globalną gospodarkę na ołtarzu własnej hegemonii, a raczej własnej głupoty.
Dzieje się dokładnie odwrotnie niż Trump chciał osiągnąć: zamiast oddzielić Rosję od Chin, zbliża je do siebie. Wojna z Iranem staje się katalizatorem wielobiegunowego porządku świata, którego Waszyngton nie może już powstrzymać, a jedynie przyspieszyć. Profesor Diesen dostrzega tu prawdziwą tragedię: USA zapomniały o lekcji historii – ci, którzy próbują powstrzymać ich upadek przemocą, jedynie go przyspieszają.
Europa jako straty uboczne
Szczególnie gorzkie dla Brukseli jest to, że Stary Kontynent płaci najwyższą cenę. Po latach rusofobii i samozadowolenia z ‚wyzwolenia’ od rosyjskiej energii, Europa znajduje się teraz w podwójnej izolacji. Katarski LNG i bliskowschodnia ropa naftowa są odcięte, a ceny energii gwałtownie rosną. Deindustrializacja, która rozpoczęła się od wojny na Ukrainie, osiąga nowy, śmiertelny poziom – szczególnie w Niemczech.
I właśnie na tym polegają pośrednie korzyści Rosji. Nawet zatwardziali rusofobowie, tacy jak premier Belgii czy prezydent Finlandii nagle wzywają do normalizacji stosunków z Moskwą. Europa i tak już kupuje rosyjską ropę – tylko za pośrednictwem Indii, z wysokimi marżami. Hipokryzja się załamuje. Jak zwięźle ujął to norweski profesor: „Europejczycy najwyraźniej nie mogą jednak żyć bez rosyjskiej energii”. Wojna z Iranem zmusza ich do powrotu do stołu negocjacyjnego z Moskwą.
Wniosek: Wojna z Iranem – grabarzem amerykańskiej hegemonii
Ten wniosek nie opiera się na spekulacjach, lecz na chłodnej, opartej na faktach analizie: Kreml i Pekin obserwują ten sam scenariusz – supermocarstwo działające w warunkach względnej słabości, posługujące się kłamstwami, atakami z zaskoczenia i destrukcją gospodarczą. Rosja wyciągnęła wnioski: zaufanie jest naiwne. Chiny wyciągnęły wnioski: USA niszczą porządek świata, aby ocalić swoją hegemonię.
Rezultat jest nieunikniony. Wojna z Iranem miała powstrzymać upadek USA, ale zamiast tego przyspiesza go w zawrotnym tempie: militarnie w asymetrycznej pułapce, gospodarczo poprzez globalne wstrząsy i geopolitycznie poprzez ostateczną utratę zaufania u dwóch mocarstw, których Waszyngton wciąż musi się obawiać.
Trump i jego jastrzębie nie uratowali imperium. Dostali śmiertelny cios, a Rosja i Chiny obserwują – już nie z nadzieją, lecz z pewnością, że wielobiegunowy świat jest niepowstrzymany. Amerykański wiek nie kończy się z hukiem, lecz samo-sprawczą implozją na pustyniach Bliskiego Wschodu.
freedert.online/russland-china-und-selbstmord-us
Napisał: Rainer Rupp
Opracował: Zygmunt Białas