uncutnews-ch/pepe-escobar-enthuellt-irans-verborgene-strategie-tod-durch-tausend-schnitte
Pepe Escobar ujawnia ukrytą strategię Iranu: śmierć przez tysiąc cięć
W poruszającym wywiadzie z 6 marca 2026 roku, znany analityk geopolityczny Pepe Escobar rozmawia z Nemą Parvani o narastającym kryzysie na Bliskim Wschodzie. Dołączając do rozmowy z Azji Południowo-Wschodniej, Escobar rzuca światło na wyrafinowaną strategię Iranu w konflikcie z USA i Izraelem. Opierając się na niedawnym felietonie Escobara, dyskusja analizuje geopolityczne implikacje wojny, która wstrząsa regionem i światową gospodarką.
Zdecentralizowana strategia mozaikowa Iranu: arcydzieło asymetrii
Pepe Escobar opisuje irańskie podejście militarne i strategiczne jako „zdecentralizowaną strategię mozaikową”, oficjalny termin nawiązujący do misternych perskich mozaik w meczetach i pałacach, takich jak te w Isfahanie. Strategia ta, którą nazywa „śmiercią od tysiąca cięć” – nawiązując do chińskich przysłów – jest skierowana przeciwko „syndykatowi abstynencji”, jak Escobar określa sojusz USA i Izraela. Była ona udoskonalana przez wiele miesięcy, osobiście nadzorowana przez ajatollaha Chameneiego i kierownictwo Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC), i obejmuje wielopoziomowy system zastępowania poległych dowódców.
Sednem tej strategii jest decentralizacja: lokalni dowódcy w regionach takich jak Kestan czy irański Azerbejdżan mogą podejmować autonomiczne decyzje bez konsultacji z dowództwem centralnym. Pozwala to na błyskawiczne reakcje, takie jak natychmiastowy odwet zaledwie 30 minut po izraelskim ataku dekapitacyjnym na przywódców Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. W przeciwieństwie do 12-dniowej wojny, która miała miejsce kilka miesięcy wcześniej, irańska sieć energetyczna była tym razem lepiej chroniona dzięki rosyjskiej pomocy w naprawach. Pierwszego dnia Irańczycy wystrzelili ponad 1200 pocisków i dronów, powodując ogromne zniszczenia w Izraelu.
Escobar podkreśla stopniową eskalację: Początkowo używano starszych pocisków z lat 2012–2014; obecnie Iran przechodzi na nowsze modele, w tym pociski hipersoniczne, które dotychczas były używane oszczędnie do precyzyjnego rażenia celów. Cele są starannie wybierane i wielokrotnie atakowane, aż do całkowitego zniszczenia – w tym amerykańskie bazy wojskowe w Kuwejcie, Bahrajnie, Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Katarze, elektrownie, rafinerie, a nawet hotele, w których stacjonuje personel amerykański. Kontrowersje wokół ataków na Tanurę w Arabii Saudyjskiej lub Azerbejdżanie są uważane za potencjalne operacje pod fałszywą flagą, prowadzone przez syndykat, mające na celu wciągnięcie innych krajów do konfliktu.
Eskalacja i jej wpływ regionalny
Konflikt gwałtownie eskaluje, a Teheran jest poddawany masowym bombardowaniom, co Escobar potwierdza kontaktami na miejscu, w tym profesorem Marandim. Niemniej jednak determinacja Iranu pozostaje niezachwiana: to wojna egzystencjalna, która jednoczy ludność. Ciągłość rządu jest zapewniona, a spekuluje się, że nowym Najwyższym Przywódcą zostanie Modżtaba Chamenei, syn ajatollaha, choć nie zostało to oficjalnie ogłoszone. Groźby Izraela dotyczące zamachu na nowego przywódcę są odrzucane jako absurdalne, podobnie jak twierdzenie Trumpa, że to on mógłby wybrać kolejnego irańskiego przywódcę – stwierdzenie, które Escobar określa jako szczyt głupoty.
Z drugiej strony, Escobar postrzega USA i Izrael jako „nieruchome obiekty” stojące przed dwoma równoległymi torami: Iran musi stawić opór za wszelką cenę, podczas gdy amerykańskie władze panikują. Gospodarka światowa stoi na skraju załamania, a warunki systemowe są już spełnione. Strategia USA zawiodła: szybka dekapitacja i zmiana reżimu w Teheranie przyniosły odwrotny skutek, pozostawiając agresorów jako „ranne zwierzęta”. Plotki z Pentagonu mówią o wojnie trwającej do września, ale Escobar wątpi, czy USA będą w stanie ją utrzymać – amunicja wystarczy tylko na dwa do trzech tygodni.
Państwa Zatoki Perskiej, w tym Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Kuwejt i Katar, rozważają wycofanie się z kontraktów i inwestycji USA, donosi Financial Times. Escobar cytuje otwarty list do Trumpa od emirackiego miliardera Khalafa Ahmeda al-Habtoora, który krytykuje kraje Rady Współpracy Zatoki Perskiej za niechętne wciągnięcie ich w wojnę. Finansowanie nieudanej „Umowy Stulecia” (tzw. „Rady Piss” Escobara) pochodziło z Zatoki Perskiej, ale teraz zaufanie między nimi się rozpada. Monarchie uznają swoją rolę jedynie wasali, których dochody z ropy naftowej są przeliczane na dolary amerykańskie, podczas gdy Stany Zjednoczone priorytetowo traktują jedynie Izrael.
Globalne wstrząsy gospodarcze i geopolityczne
Wojna oznacza koniec petrodolara, argumentuje Escobar. Państwa Zatoki Perskiej mogłyby przejść do alternatyw, z Rosją jako nowym kluczowym graczem w OPEC i OPEC+. Wspólna rozmowa telefoniczna Putina z przywódcami Zatoki Perskiej sugeruje mediację, ale Kreml nie jest nią zainteresowany – korzysta na wycofaniu się USA z Azji Zachodniej. Chiny i Rosja dyskretnie wspierają Iran: wywiad satelitarny, systemy Beidou i współpraca wojskowa, w tym ulepszone drony (Shahedy z rosyjskimi komponentami, takimi jak antena Comet).
Zamknięcie Cieśniny Ormuz – dyplomatycznie zaprzeczane, ale de facto zablokowane dla wrogów – winduje ceny ropy i wywołuje panikę w Japonii, Korei Południowej i na Tajwanie, które są uzależnione od ropy z Zatoki Perskiej. Chiny dysponują rezerwami na 240–250 dni i alternatywnymi rozwiązaniami, takimi jak rurociąg Siła Syberii. Europa cierpi z powodu utraty katarskiego gazu i rosyjskiej energii, co prowadzi do auto-sabotażu. Escobar postrzega to jako wojnę energetyczną: Stany Zjednoczone nie będą tolerować kraju takiego jak Iran, który handluje energią bez dolarów amerykańskich, podobnie jak Wenezuela, ale Iran jest mocarstwem średniej wielkości z 47-letnim doświadczeniem w sankcjach, wysoko wykształconą populacją i dziedzictwem cywilizacyjnym.
Rola Rosji, Chin i zdrady Indii
Rosja udziela pomocy poprzez korytarz astrachański bez formalnej prośby ze strony Iranu, co podkreśla Putin. Chiny oferują dyskretne wsparcie. Escobar podkreśla wywiad z ministrem spraw zagranicznych Araghchi, który zasugerował współpracę wojskową z Rosją i Chinami, nie podając szczegółów. To wojna przeciwko BRICS: Iran jako członek, wspierany przez państwa założycielskie, Rosję i Chiny, z Indiami jako zdrajcą. Indie zbombardowały korytarz północ-południe, który dzielą z Iranem i Rosją, i wsparły Izrael – „chorobę psychiczną”, która niszczy BRICS. Escobar wzywa do wykluczenia Indii i włączenia Chin, na przykład w Czabahar, który sam odwiedził.
Niewiedza Trumpa i kryzys systemowy USA
Escobar ostro krytykuje Trumpa: „funkcjonalnego analfabetę” z ograniczonym słownictwem, który słucha jedynie krótkich fragmentów Fox News i ignoruje prawo międzynarodowe. Jego wezwania do dowódców Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) do złożenia broni świadczą o oderwaniu od rzeczywistości.
Elita USA postrzega Iran, Rosję i Chiny jako koszmar, ponieważ Eurazja wymyka się spod ich kontroli. Wojna jest asymetryczna: Iran planuje długoterminowo, mając nienaruszone fabryki na wschodzie i tysiące dronów. USA brakuje doświadczenia – nie ma już Raya McGovern ani Chasa Freemana, tylko dyktatorów bez pojęcia o cywilizacji.
Wnioski: Zmiana paradygmatu w Azji Zachodniej
W ciągu zaledwie jednego tygodnia wojna przeobraziła Azję Zachodnią: wpływy USA słabną, petrodolar umiera, a BRICS pogrąża się w śpiączce. Iran płaci wysoką cenę, ale jego przygotowania i sojusze umożliwiają opór. Escobar ostrzega przed nieprzewidywalnymi eskalacjami ze strony „neo-kaliguli” Trumpa, ale „śmierć od tysiąca cięć” może powalić syndykat. Walka trwa – egzystencjalna dla Iranu, katastrofalna dla porządku globalnego.