Pogłębiona analiza paktu STEP

Freeyourmind Ryszard Kulczynski

Ministrowie spraw zagranicznych Egiptu, Pakistanu, Turcji i Arabii Saudyjskiej, zebrani 21 czerwca 2026 roku w Kairze, wezwali do „szybkiego i pozytywnego zakończenia” negocjacji między USA a Iranem, które właśnie rozpoczęły się w Szwajcarii, w celu osiągnięcia „trwałego, weryfikowalnego i wzajemnie akceptowalnego” rozwiązania, szczególnie w odniesieniu do bezpieczeństwa i stabilności regionalnej.

Są to cztery kraje, które wraz z Katarem pracowały jako mediatorzy w negocjacjach, ale nie tylko.

Są również członkami STEP, akronimu czterech krajów-Arabii Saudyjskiej, Turcji, Egiptu i Pakistanu – które mają rozpocząć sojusz wojskowy między krajami sunnickimi, między innymi, pod inicjatywą i kierownictwem Rijadu.

Został nazwany „Paktem Mahometa”, w otwartej konkurencji z projektem amerykańskim i obecnie jest tylko projektem w toku.

Opiera się na kilku dwustronnych traktatach i łączy saudyjskie petrodolary z siłami zbrojnymi innych krajów – nuklearną w przypadku Pakistanu – oraz najnowocześniejszą technologię tureckich dronów.

Dla przyszłości Bliskiego Wschodu Trump proponuje rozszerzenie swoich porozumień Abrahamowych na inne kraje, w tym Iran, w oparciu o normalizację stosunków z podmiotem syjonistycznym.

Do tej pory do projektu 2020 zrodzonego z antyirańskim naciskiem dołączyły tylko Zjednoczone Emiraty Arabskie i Bahrajn, a następnie Sudan i Maroko.

Syjonistyczne naloty 9 września w neutralnym Katarze w celu zamordowania przywódców Hamasu zaangażowanych w negocjacje o zawieszeniu broni z USA nie powiodły się, ale atak na Emirat—który pomimo hostowania największej bazy amerykańskiej w regionie, stał się celem tego, co miało być sojusznikiem, ale zamiast tego zachowuje się jak „Zbuntowane państwo”—jest jednym z kluczowych sygnałów popychających inne monarchie Zatoki Perskiej do zbudowania alternatywy dla „ochrony” ze strony Białego Domu, osłony, która nie pasuje do strategicznych priorytetów amerykańskiego imperializmu skierowanego do Azji.

Tydzień po Doha, Pakistan i Arabia Saudyjska podpisały strategiczny pakt obronny, w którym obie strony potwierdziły, że atak na jeden kraj będzie uważany za „agresję przeciwko obu”, wzorowany na artykule 5 NATO.

Arabia Saudyjska, już na kursie kolizyjnym z Emiratami, nowym zagorzałym sojusznikiem syjonistów i Trumpa, opowiadając się po stronie przeciwnych frakcji w wojnie w Sudanie Południowym i części Jemenu, która nie znajduje się pod rządami Huti, naciskała na nowy polityczny i wojskowy projekt bezpieczeństwa regionalnego.

Może to obejmować Egipt, biorąc pod uwagę, że w Kairze, tuż po ataku syjonistów na Doha, wznowiono dyskusję na temat planu prezydenta al-Sisiego, który w 2015 roku wezwał Ligę arabską do „utworzenia sił w stylu NATO” w celu ochrony krajów arabskich przed Iranem.

Sytuacja się zmienia; Arabia Saudyjska i Turcja, które kiedyś prowadziły wojnę w Syrii, finansując grupy, które były sojusznikami przeciwko dyktaturze Assada, mogą się teraz zjednoczyć.

Turcja, którą dyktator Erdogan pozycjonuje jako przeciwnika lokalnej hegemonii syjonistycznej, niedawno powtórzyła: „nie przymkniemy oczu na żaden atak na naszych braci”.

Bezpieczeństwo Turcji zaczyna się w Bejrucie, Aleppo i Damaszku. Nie będziemy tolerować żadnego zła popełnionego w krajach naszych braci. Katar, który od dawna ma ścisły sojusz militarny i gospodarczy z Turcją, a także dialog z Iranem w sprawie wspólnego zarządzania złożami gazu w Zatoce Perskiej i poza nią, jest pierwszym kandydatem, który się przyłączył. Projekt zgromadził już Egipt i Turcję, wrogów jeszcze kilka lat temu, kiedy zamach stanu generała al-Sisiego w 2013 roku obalił wybranego prezydenta Morsiego, który zmarł w więzieniu, partii Bractwa Muzułmańskiego, nielubianej przez Rijad.

Turcję i Pakistan łączą dobre stosunki, ostatecznie braterskie z Islamabadem, z Iranem; to samo dotyczy Arabii Saudyjskiej i Egiptu, ale z USA stosunki z syjonistami są mniejsze, a na pewno znajdują się w swobodnym spadku.

Jeśli tak się stanie i jak pójdzie to naprzód, Pakt Mahometa ukształtuje zmieniające się oblicze Bliskiego Wschodu. (…)

– Claudio Resta