Kara główna

• 8 listopada, 2026 wbrewcenzurze.pl/rekas-kara-glowna

Wydarzenia takie jak krakowskie w naturalny sposób wznawiają dyskusję o karze śmierci. W tym przypadku nie w funkcji odstraszającej, sprawca bowiem wydawał się działać właśnie w ramach potwornie rozumianego samobójstwa rozszerzonego.

Społeczne oczekiwanie kary głównej w tym momencie to zatem nie akt prewencji, ale żądanie sprawiedliwości, wyrażane także przez powszechną aprobatę dla postrzelenia zamachowca przez policjantów. Lud pragnie samosądu, kary wymierzonej natychmiast i bezwzględnie – i nie można się temu dziwić.

Fakt, że jeśli przeżyje – sprawca nie poniesie adekwatnej kary to nasze poczucie sprawiedliwości boleśnie zaburza. [nie przeżył, skurwiel md]

Tymczasem o karze śmierci jakoś w III RP zapomniano, a przecież w latach 90-tych był to… żywy postulat polityczny, co ciekawe zgłaszany konsekwentnie nie tylko przez JKM. Również Jarosław Kaczyński i jego PC z hasła przywrócenia kary głównej uczynili swoje hasło przetrwalnikowe, jedno z wielu całkowicie zarzuconych w okresie kolejnych rządów PiS.

Formalnie problemem miała być groźba… wyrzucenia Polski z Rady Europy, choć jako… żywo nikt przy tym nie umiał wskazać żadnych korzyści z przynależności do tego gremium.

Dziś na fali szoku po zbrodni pojawiają się różne, przeważnie nie najmądrzejsze pomysły co w tej sytuacji mieliby uczynić politycy, rząd, parlament. Mówi się już o zaostrzeniu i tak rygorystycznych przepisów o dostępie do broni, choć już przecież wiadomo, że morderca strzelał z karabinka posiadanego nielegalnie, zaś ewentualni uzbrojeni postronni uczestnicy tragedii mogliby tylko szybciej i skuteczniej go unieszkodliwić.

Zapewne też krakowska zbrodnia posłuży rządzącym do domagania się jeszcze większego poziomu inwigilacji społeczeństwa, ordynarne kłamstwo min. Kierwińskiego o związkach mordercy ze „skrajną prawicą” pokazują jaki kierunek propagandowy wybrała koalicja zarządzająca III RP.

Dziś bodaj jedyne, co politycy mogą i powinni naprawdę zrobić poza złożeniem kondolencji i udzieleniem pomocy bliskim ofiar oraz osobom rannym – to właśnie rozpoczęcie odpowiedzialnej debaty o przywróceniu w Polsce kary śmierci.

Tak, wiem. Gdzie głównonurtowi politycy, a gdzie odpowiedzialność. Gdzie obecne upartyjnione sądy i dyspozycyjna prokuratura, a gdzie decydowanie o ludzkim życiu.

A jednak, nie mogąc przywrócić życia ofiarom powinniśmy rozmawiać o życia odbieraniu. W imię poczucia nie tylko ludowej, ale tej jedynej, bezprzymiotnikowej sprawiedliwości.

Konrad Rękas