Macierzyństwo a cywilizacja

Wybrany [przez AW] esej z książki ks. Perricone pt. „Pochodnia nad otchłanią”

Korony w sposób stosowny spoczywają na głowie Dziewicy w tym miesiącu maju, lecz równie stosowne jest, aby spoczywały na głowie każdej matki. Matki posiadają serca, które działają niczym megafon Pana Boga. Leży bowiem w samej naturze macierzyństwa, by być Bożym zastępstwem w świecie znużonym Bogiem. Nawet gdy nauka, która zboczyła z właściwej drogi, uprzedza znaczną część biologicznego powołania matek, owo upiorne uprzedzenie nie jest w stanie stłumić pięknej melodii macierzyństwa.

Istotnie, te niepowstrzymane strofy eleganckiego Bożego zamysłu staną się ostatecznie akordami, które przekonają człowieka o zgubnym charakterze jego zauroczenia brutalnymi obietnicami nauki. Wszystkie procedury in vitro, macierzyństwo zastępcze i rozmaite techniki „wytwarzania” stworzone przez naukę pozbawioną zakorzenienia nigdy nie zastąpią pięknej tajemnicy jednego ojca i jednej matki współdziałających z Panem Bogiem w powołaniu do życia jednego drogocennego dziecka. To jest scenariusz Pana Boga, a każda ingerencja przynosi jedynie najczarniejsze koszmary. To, że niektórzy ludzie przyzwyczajają się do koszmarów, a nawet znajdują w nich upodobanie, nie oznacza, że przestają być one koszmarami.

Serce matki jest sercem nadprzyrodzoności. Matki nie są nadprzyrodzone, lecz przygotowują nas do nadprzyrodzonego. Nosząc i wychowując dziecko, nigdy nie są dalekie od cierpienia. Narodziny dziecka nie są końcem cierpienia, lecz jego początkiem. Ponieważ pragną wyłącznie dobra swojego dziecka, cierpienie towarzyszy im niemal każdego dnia. A jednak nie jest ono tak postrzegane, ponieważ serce matki wypełnia bezinteresowność miłości. Jeśli miłość jest kwiatem, cierpienie jest jego nieodłączną łodygą. Nawet Matka Boża, której Serce jest Niepokalane, nazywana jest Matką Bolesną. Ryszard ze św. Wiktora określał to mianem „gwałtowności miłości”.

Gdy miłość wyzwala się z egoizmu, przygotowuje ludzkie serce na ekstazę. Przypomnijmy, że ekstaza pochodzi od greckiego exstasis — „wyjście poza siebie”. Ekstaza polega na tym, że człowiek tak bardzo ogarnięty jest radością umiłowanego, iż zostaje „wyrwany z siebie”. Kościół uczy nas, że najprawdziwsza ekstaza dokonuje się w wizji uszczęśliwiającej, kiedy człowiek wreszcie staje się sobą. To przygotowanie do przyszłej ekstazy zaczyna się od patrzenia na matki. Czyż Bóg nie jest łaskawym nauczycielem?

Nie tylko nadprzyrodzoność promieniuje z serc matek, lecz ich serca są także kolebką świata naturalnego. Każda matka uczy nas miłości do świata natury, czyli — jak pisał Edmund Burke — „niekupionej łaski życia”. Warto zauważyć, że miłość matki posiada porządek, w przeciwieństwie do nieuporządkowanych miłości nowoczesności. Matki uczą nas kochać świat natury, lecz nie czynić z niego bożka. Świat nie jest po to, by go czcić; ma prowadzić nas do czci oddawanej jedynie Bogu. Każde piękno świata powinno budzić w nas tęsknotę za Bogiem. Jak pisał C.S. Lewis w The Weight of Glory:

„Książki czy muzyka, w których, jak sądzimy, tkwi piękno, zawiodą nas, jeśli im zaufamy; nie w nich ono jest, lecz jedynie przez nie przechodzi, a tym, co przez nie przechodzi, jest tęsknota. Te rzeczy — piękno, wspomnienia naszej przeszłości — są dobrymi obrazami tego, czego naprawdę pragniemy; lecz jeśli weźmiemy je za samą rzecz, zamieniają się w nieme bożki, łamiące serca swoich czcicieli, ponieważ nie są tą rzeczą samą: są jedynie zapachem kwiatu, którego jeszcze nie znaleźliśmy, wieścią z kraju, którego jeszcze nie odwiedziliśmy.”

Właśnie dlatego, że ten piękny świat natury wypływa z hojności Boga i nosi ślad Jego ręki, otaczamy go troską i pielęgnujemy z wielką starannością. Wszystkie te lekcje są nam przekazywane w sposób niemal poetycki przez łona matek. W tych tajemniczych komnatach matki pozwalają Bogu zespolić duszę, którą stworzył, z ciałami ofiarowanymi przez matkę i ojca — wszystko to dokonuje się w błogosławionej ciszy i ukryciu.

Tu kryje się kolejna lekcja. Matki uczą nas właściwej powściągliwości wobec tajemnic Bożego świata. Są rzeczy tak piękne, że domagają się zasłony; wymagają ochrony; nie powinny być wystawiane na publiczny widok dla pospolitej ciekawości. Matki uczą nas właściwej dyskrecji wobec tajemnic świata naturalnego, zwłaszcza tych, które dotyczą osoby ludzkiej.

Richard Weaver, wybitny profesor Uniwersytetu Chicagowskiego, analizując to zjawisko w Ideas Have Consequences, wskazywał, że zanik tej powściągliwości prowadzi nieuchronnie do „obsceniczności”. Społeczeństwa, które przyjmują ideę „otwartości”, otwierają w istocie okno na to, co nieprzyzwoite.

Łona matek są jednym z najwspanialszych dzieł natury i Boga natury. Nie wypowiadając ani jednego słowa, uczą ludzi fundamentów cywilizacji. To matki nas cywilizują.

Wreszcie, serca matek są sercem mądrości. Mądrość różni się od wiedzy: wiedza mówi nam, czym rzeczy są, mądrość — jak prowadzą do szczęścia. Matki, będąc sobą, uczą nas mądrości, ponieważ odwracają nas od tyranii chwili i kierują ku trwałemu szczęściu.

Pierwsza lekcja: ciało ludzkie nie jest maszyną, lecz świątynią. Żadna nauka nie ma prawa nim manipulować, przekształcać go, degradować czy udaremniać jego natury.

Druga lekcja: miłość matki jest trwała, ponieważ prawdziwa miłość jest trwała. Nie zna daty wygaśnięcia. Nie zależy od warunków. Nie przemija z nudą. Nie ma nic wspólnego z tymczasowością, tak charakterystyczną dla współczesności.

Poetyka miłości jest ze stali. Jej wersów nie da się nagiąć do cielesnych złudzeń człowieka. W kontraście stoi kultura przypadkowych relacji, która degraduje miłość i prowadzi do jej zaniku. Miłość matki — i każda prawdziwa miłość — jest echem wiecznej miłości Trójcy Świętej.

Niech dzieci z ufnością spoczywają na łonie swoich matek, gdyż opierają się na jednym z filarów cywilizacji. A potem niech uczą się tego, czego matki uczą — nawet jeśli nie wypowiadają ani jednego słowa.