Strona Mirosława Dakowskiego
Odwiedza nas 61 gości
S T A R T arrow Kościół arrow postępy postępu 19 arrow Mariawici - herezja z Polski.
Friday 19 July 2019 23:03:06.27.
migawki

W młodzieżowych mistrzostwach … Europy - biegł Murzyn, Hassan, jako reprezentant kraiku azjatyckiego. Pewnie również wiek ma sfałszowany, ale to można by poznać po zębach, jak u konia.

                  21.07.19 Poznań, Zamość – comiesięczne Msze Święte za Ojczyznę i Pokutne Marsze Różańcowe

21.07.19 Białystok – Pokutny Marsz Różańcowy „Marsz w obronie rodziny”

 
W Y S Z U K I W A R K A
Mariawici - herezja z Polski. Drukuj Email
Wpisał: Jan Bodakowski   
02.07.2019.

Mariawici - herezja z Polski.

 

Jan Bodakowski https://prawy.pl/32806-mariawici-polska-herezja/


Kościół katolicki przetrwał dwa tysiące lat pomimo wielu herezji i schizm, które przez wieki starały się rozbić strukturę kościoła i zmienić jego naukę. Jedną z nich, było powstanie, wśród polskich księży katolickich (przerażonych upadkiem obyczajów w kościele i bardzo zatroskanych o los ojczyzny zniewolonej przez zaborców) środowiska, które w imię troski o dobro, odeszło od katolicyzmu i utraciło możliwość zbawienia, pogrążając się w herezjach.

Inicjatorką powstania mariawityzmu była polska katolicka zakonnica Feliksa Magdalena Maria Franciszka Kozłowska, która miała w Płocku 1893 fałszywe objawienia dotyczące miłosierdzia bożego i potrzeby odrodzenia moralnego duchowieństwa polskiego.

Przez kilka lat ruch mariawicki działał w kościele katolickim, aż do ekskomuniki nałożonej na mariawitów w 1906 roku przez papieża Piusa X.

Najliczniejsza wspólnota mariawitów jest w Polsce. Mariawici są też obecni we Francji, USA, Kandzie, Niemczech, Argentynie, Kamerunie, Gabonie, Kongu, Demokratycznej Republice Konga, Włoszech, Szwecji, Paragwaju, Urugwaju, Brazylii i Maroku. Wspólnoty mariawicie w wyniku kilku rozłamów nie stanowią jednej wspólnoty religijnej. Dwie odrębne wspólnoty mariawitów mają swoją siedzibę w Polsce (Kościół Starokatolicki Mariawitów w Płocku, Kościół Katolicki Mariawitów w Polsce w Felicjanowie). Pięć innych poza granicami Polski (Kościół Katolicki Mariawitów w Kamerunie, Kościół Zakonu Mariawitów w Niemczech, Kościół Starokatolicki Mariawitów w Ameryce Północnej, Kościół Katolicki Mariawitów we Francji, Kościół Katolicki Mariawitów w Argentynie). Zniknęły parafie mariawickie na Litwie, Łotwie, Białorusi, w Rosji, na Węgrzech i w Wielkiej Brytanii. W holenderskich i amerykańskich starokatolickich (czyli powstałych w XIX wieku w wyniku schizmy biskupów nie uznających prymatu papieża) kościołach pracowali mariawiccy duchowni.

Nazwa wspólnoty religijnej odwołuje się do rzekomego naśladowania Matki Boskiej i szerzenia jej kultu. Według wizjonerki miała pochodzić z objawienia. Mariawici uznawali nauczanie teologiczne siedmiu pierwszych soborów kościoła katolickiego czyli do schizmy wschodniej 1054 roku. Doktryna wspólnoty mariawickiej opierała się też na objawieniach „mateczki” Kozłowskiej. Mariawici pomimo pobożność maryjnej odrzucają dogmaty maryjne kościoła katolickiego (są więc mariawici bliżsi prawosławiu niż katolicyzmowi). Kult najświętszego sakramentu, kult świętych (w tym i własnej świętej „mateczki” Kozłowskiej) łącza z negacją nauczania katolickiego i liberalnym podejściem do spraw doktrynalnych. Msze mariawickie od 1907 roku sprawowane są w języku narodowym. Eskalacja herezji poprzez rozłamy doprowadziła do tego że Kościół Katolicki Mariawitów w Polsce (denominacja felicjanowska) praktykuje kapłaństwo i biskupstwo kobiet.

„Mateczka” Kozłowska (założycielka i matka przełożona ukrytego Zgromadzenia Sióstr Ubogich Świętej Klary) swoje widzenia miała 2 sierpnia 1893. Wizje miały miejsce przed ołtarzem Matki Boskiej Anielskiej w kościele rzymskokatolickiego seminarium duchownego w Płocku. W wizjach znajdowało się wezwanie do odrodzenia moralnego poprzez kult najświętszego sakramentu i pobożność maryjną. Wokół wizji Kozłowskiej powstało Zgromadzenie Kapłanów Mariawitów. Powołali je do życia głównie profesorowie płockiego seminarium duchownego. Księża Mariawici zdobyli szybko uznanie ludności wiejskiej zaboru rosyjskiego.

W 1903 księdza mariawici i Kowalska podczas audiencji spotkali się z papieżem. A przełożonym zgromadzenia mariawitów wybrano księdza Jana Marie Michała Kowalskiego. W Polsce założycielka mariawitów powołała do życia Związek Mariawitów Nieustającej Adoracji Ubłagania zrzeszający wszystkich duchownych i aktywnych świeckich mariawitów. Celem Związku była działalność misyjna wewnątrz kościoła katolickiego.

Walkę z popowstaniową herezją rozpoczęła Kongregacja świętego Oficjum w 1904 kasując Zgromadzenie Kapłanów Mariawitów i zakazując duchownym kontaktów z „mateczką”. W 1906 Pius X wydał potępiającą mariawitów encyklikę „Tribus circiter”. W tym też roku obłożono mariawitów ekskomuniką. „Mateczka” była pierwszą kobietą w historii kościoła ekskomunikowaną z imienia.

Ekskomunika spowodowała założenie przez 22 duchownych, zakonnice, i „mateczkę” własnego wyznania. Rosja zainteresowana zwalczaniem kościoła katolickiego od razu uznała nową wspólnotę religijną. W ciągu czterech kolejnych lat mariawici wybudowali 38 kościołów i 34 kaplic („w archidiecezji warszawskiej oraz diecezjach płockiej, lubelskiej, kieleckiej, sandomierskiej i sejneńskiej”). Zaczynając z 45.000 wiernych, mariawici systematycznie rośli w siłę. W 1918 mariawici mieli już „42 ochronki, 47 szkół, 11 przytułków oraz 11 tanich kuchni”.

W 1909 mariawici rozpoczęli kontakty z starokatolikami. W Wiedniu Kościół Katolicki Mariawitów został przyjęty do Unii Utrechckiej Kościołów Starokatolickich, a ksiądz Jan Kowalski został wyświęcony przez biskupów starokatolickich na biskupa. W 1910 kolejnymi biskupami mariawickimi zostało dwu kolejnych duchownych. W 1919 mariawici zmienili nazwę swego wyznania na Staro-Katolicki Kościół Mariawitów. W 1914 roku zakończyła się budowa kościoła i klasztoru mariawitów w Płocku.

W 1920 roku zmarła „mateczka”. Mariawici dysponowali wówczas 33 duchownymi, 57 zakonnikami, 244 zakonnicami, 43 wiernych, 67 parafiami, 77 kościołami, 58 kaplicami, 72 domami parafialnymi, 25 szkołami, 45 przedszkolami, 14 czytelniami, 32 zakładami rzemieślniczymi, 4 domami dziecka, 13 domami starców, 7 piekarniami, 2 zespołami strażackimi, 22 gospodarstwami rolnymi, 3 towarzystwami oszczędnościowymi, i 43 zespołami charytatywnymi. Poza granicami Polski było 6 parafii, 3 kościoły, 7 kaplic i 3 domy parafialne.

Po śmierci „mateczki” władzę nad mariawitami przejął „biskup” Kowalski. [cudzysłów jest nie na miejscu, bo księża i biskupi mariawiccy byli wyświęcani ważnie, biskupi z sukcesją apostolską - tylko, że niegodnie. md]  

 Kowalski nie dosyć, że miał władze absolutną nad mariawitami to i sam miał widzenia. W 1924 Kowalski zniósł celibat księży i wprowadził małżeństwa księży z zakonnicami. Większość kapłanów mariawickich przyjęło to satysfakcją, tylko 6 odeszło ze wspólnoty, kilku z nich powróciło do kościoła katolickiego. Kowalski zmienił też doktrynę uznając, że msza odprawiana w grzechu lub za pieniądze jest nieważna.

W 1926 roku mariawitom nie udało się nawiązanie relacji z kościołami prawosławnymi. W II RP mariawitom wytaczano liczne procesy. „ W 1928 mariawici nawiązali oficjalne kontakty z Polskim Narodowym Kościołem Katolickim” udostępniając mu swoje świątynie.

W 1929 roku mariawici wprowadzili święcenia kapłańskie dla zakonnic. Jedna z zakonnic została wyświęcona na biskupa. W 1930 mariawici zlikwidowali spowiedź indywidualną. Od 1930 do 1934 wprowadzili komunie dla dzieci, zakazali palenia i picia alkoholu, zlikwidowali stan duchowny, świecenie wody i posty.

Część mariawitów zaszokowana skrajną protestantyzm doprowadziła do rozłamu mariawityzmu w 1935 roku. Kapituła biskupów i kapłanów odebrała władze Kowalskiemu. Wspólnota się rozpadła. Kowalski i jego zwolennicy przenieśli się do Felicjanowa i przyjęli nazwę Kościół Katolicki Mariawitów. W płocku pozostali zwolennicy kapituły, którzy występowali pod nazwą Starokatolicki Kościół Mariawitów. 30% wiernych odeszło z wspólnoty. Dziś starokatolicy z Płocka są 12 razy liczniejsi niż spadkobiercy Kowalskiego.

Starokatoliccy mariawici ostatecznie w 1938 roku zlikwidowali kapłaństwo kobiet. Przywrócono też część zlikwidowanych rytuałów. W 1936 Kowalski trafił do więzienia gdzie miał kolejne wizje (według których Bóg Ojciec wcielił się w Maryję, a Duch Święty w „mateczkę”, co stałą się elementem doktryny jego wspólnoty).

Dziś starokatoliccy mariawici mają 25.000 wyznawców w Polsce i 5.000 zagranicą, 6 biskupów i 25 kapłanów. Kościół Starokatolicki Mariawitów należy do Polskiej Rady Ekumenicznej, Światowej Rady Kościołów i Konferencji Kościołów Europejskich.

Przykład mariawitów jest dla wszystkich katolików w Polsce nauczką, że nie należy ufać wizjom i wizjonerom, nawet głoszącym potrzebę moralnego odrodzenia i rozwoju dewocji. Każdy katolik musi niezachwianie być w jedności z kościołem katolickim, i całkowicie bronić nauczania katolickiego.

Celem fałszywych objawień jest rozbijanie wspólnoty katolickiej. Fałszywe objawienia, wbrew początkowym tradycyjnym hasłom kończy się eksplozją herezji.

Zmieniony ( 05.07.2019. )
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »
Top! Top!

Nasza strona korzysta z plikow cookies w celu gromadzenia anonimowych statystyk, jesli nie blokujesz tych plikow, to zgadzasz sie na ich uzycie oraz zapisanie w pamieci urzadzenia. Mozesz samodzielnie zarzadzac plikami cookies w ustawieniach przegladarki.