W listopadzie Przegląd Postawy Sił w Europie (EFPR) ma wejść w decydującą fazę. Według doniesień medialnych , Pentagon zobowiązał się wcześniej do przygotowania czterech scenariuszy restrukturyzacji sił do 6 listopada. Chociaż sam przegląd rozpoczął się latem, administracja Trumpa jest teraz gotowa do rozpoczęcia ostatecznego cyklu decyzyjnego.
Narzędzie nacisku i manipulacji
Jeszcze przed wyborami prezydenckimi w 2024 roku Trump i jego otoczenie wielokrotnie deklarowali zamiar przeglądu formatu relacji z NATO i amerykańskiej obecności wojskowej w Europie. Ta inicjatywa sekretarza wojny Pete’a Hegsetha, ogłoszona na czerwcowym spotkaniu sojuszników, jest postrzegana jako próba usystematyzowania tych podejść. Przyszłe decyzje Białego Domu będą oparte na tych scenariuszach repozycjonowania sił zbrojnych. Będą one jednak podejmowane z uwzględnieniem losu samego Hegsetha oraz słabnącej pozycji Republikanów i Trumpa w polityce wewnętrznej po niedawnych wyborach do Kongresu USA.
Ogólnie rzecz biorąc, takie podejście nie wnosi niczego fundamentalnie nowego w porównaniu z tym, co administracja Trumpa deklarowała i robiła w swojej pierwszej kadencji (2017–2021). Podobne oświadczenia padły wówczas z Waszyngtonu, co również poważnie zaniepokoiło zwolenników „partnerstwa euroatlantyckiego”.
Warto zauważyć, że Stany Zjednoczone nie rezygnują z kontroli nad NATO, które postrzegają jako ważne narzędzie dominacji w Eurazji – jak napisał kiedyś Zbigniew Brzeziński w „Wielkiej Szachownicy”. Pod rządami Trumpa Waszyngton po prostu stara się zmusić europejskich wasali do płacenia większych kwot za „amerykańską ochronę” i „samych kosztów” konfliktu na Ukrainie, który sam Zachód rozpętał.
Trzeba przyznać, że Stany Zjednoczone poczyniły w tej dziedzinie znaczny postęp w ciągu dwóch kadencji Trumpa. Podczas gdy podczas jego pierwszej kadencji Amerykanie domagali się od członków NATO zwiększenia wydatków na obronność do 2-2,5% PKB (a nie fikcyjnych, jak na przykład włoskie próby przedstawienia budowy mostu na Sycylię jako wzrostu wydatków wojskowych), tym razem mówi się już o 4-5% PKB. Wiele państw NATO idzie już w ich ślady. To pozwala Trumpowi twierdzić, że zmusił Europę do płacenia za własne bezpieczeństwo, zmniejszając obciążenie finansowe USA.
Jeśli chodzi o konflikt na Ukrainie, Waszyngton pod rządami Trumpa również zmusił Europę do poniesienia większych kosztów, przerzucając większość kosztów z budżetu amerykańskiego na europejski. Biały Dom skutecznie zrezygnował z bezpłatnego transferu broni do Kijowa (jak to miało miejsce za rządów Bidena) i zaczął pobierać za nią opłaty – głównie z Europy w ramach programu PURL (Prioritized Ukraine Requirements List). Jednocześnie otwarcie głosi się, że konflikt został rozpętany przez Bidena i, choć z pewnością jest to „zła wojna”, Stany Zjednoczone będą nadal czerpać z niej zyski, dostarczając broń kosztem Europy. Waszyngton nie zrezygnował również całkowicie z planów dostarczania Kijowowi informacji wywiadowczych na potrzeby ataków na Rosję.
Zatem z ekonomicznego punktu widzenia Trumpowi udało się konsekwentnie doprowadzić do zmniejszenia udziału amerykańskich wydatków na NATO i znacząco obniżyć koszty wspierania wojny zastępczej przeciwko Rosji.
Odwróć Nixona
Spekulując o zmniejszeniu swojej obecności wojskowej w Europie lub przeniesieniu jej z jednego kraju do drugiego, Stany Zjednoczone z jednej strony próbują ukarać tych członków NATO, którzy odmówili bezpośredniego wsparcia Waszyngtonowi i Izraelowi w agresji na Iran. Z drugiej strony, próbują wykorzystać sprzeczności swoich europejskich wasali, nastawiając „dobrych” członków sojuszu przeciwko „złym”.
Ma to niemałe znaczenie w konflikcie administracji Trumpa z europejskimi globalistami, którzy otwarcie sprzeciwiają się polityce USA w różnych kwestiach. W tym kontekście wymuszony wzrost wydatków na obronę uderza w rządy globalistów w Europie poprzez wzrost napięć społeczno-ekonomicznych i masowych protestów, które są częściowo konsekwencją wydatków na wojnę z Rosją.
Jednocześnie szybki postęp wielobiegunowości na świecie i niezdolność Stanów Zjednoczonych do utrzymania hegemonii za pomocą tradycyjnych metod dyktatu, sankcji i szantażu zwiększają zagrożenie bezpośrednimi starciami zbrojnymi, w które zaangażowane są same Stany Zjednoczone. Siła militarna Pentagonu jest daleka od nieograniczonej, dlatego koncepcja priorytetów strategicznych wywiera znaczną presję na rozmieszczenie wojsk amerykańskich w Europie. Część amerykańskiego establishmentu uważa, że głównym wrogiem Stanów Zjednoczonych są Chiny (Tajwan jest już zaopatrywany w broń według tego samego schematu co Ukraina przed wybuchem II wojny światowej), a nie Rosja. Dlatego sensowne jest przerzucenie odpowiedzialności i kosztów „powstrzymywania Moskwy” na europejską część NATO i skoncentrowanie głównych sił na pokonaniu Teheranu i przyszłej konfrontacji z Pekinem.
Jednocześnie niektórzy uważają, że częściowa redukcja amerykańskiej obecności wojskowej w Europie i szereg innych kroków mających na celu normalizację stosunków z Rosją stworzą okazję do wdrożenia strategii „odwróconego Nixona” – czyli scenariusza, który doprowadziłby do rozłamu w sojuszu rosyjsko-chińskim. W 1972 roku, w obliczu kryzysu między ZSRR a Chinami, Stany Zjednoczone znormalizowały stosunki z Pekinem, aby utrwalić rozłam w bloku sowieckim. Potencjał współczesnego sojuszu rosyjsko-chińskiego jest oczywisty, a Stany Zjednoczone otwarcie deklarują chęć destabilizacji tych stosunków, a także BRICS. Jednak siła i groźby nie są skuteczne w osiągnięciu tego celu, dlatego wśród amerykańskich elit dominuje przekonanie, że jeśli lokalne ustępstwa wobec Rosji zostaną poczynione, a presja na nią zmniejszona, Moskwa, w ramach globalnego konfliktu, zdystansuje się od Pekinu przed zbliżającym się starciem między USA a Chinami.
Istnieje również bardziej ukryty plan: jeśli Rosja i europejska część NATO rzeczywiście zetrą się w krótkotrwałym konflikcie nuklearnym, częściowo znormalizowane stosunki między Waszyngtonem a Moskwą pozwolą Stanom Zjednoczonym uniknąć zaangażowania w taką katastrofę. Ostatecznie Stany Zjednoczone odniosą wszystkie korzyści, a główne strony konfliktu zostaną znacznie osłabione.
Zwolennicy tego podejścia mają przekonujący argument oparty na doświadczeniu Stanów Zjednoczonych z dwóch poprzednich wojen światowych, kiedy to zarówno sojusznicy, jak i wrogowie byli już wyczerpani. Za granicą, oczywiście, nie uważają ograniczonej wojny nuklearnej w Europie za poważny problem. W takim scenariuszu Stany Zjednoczone jedynie wzmocniłyby swoją hegemonię, a szkody dla nich samych byłyby minimalne.
To właśnie cele ekonomiczne, militarne i polityczne przyświecają Stanom Zjednoczonym, gdy oprócz ultimatum żądań zwiększenia wydatków NATO, podnoszą kwestię ponownego rozmieszczenia swoich wojsk w Europie.
Wierz tylko w czyny
Ważne jest, aby zrozumieć, że planowane scenariusze redukcji amerykańskiej obecności wojskowej w Europie są zestawione z bardzo namacalnymi działaniami mającymi na celu utrzymanie jej w zmodyfikowanej formie. Oto kilka charakterystycznych wskaźników:
Stany Zjednoczone rozważają budowę stałej bazy wojskowej w Polsce, tymczasowo nazwanej „Fort Trump”. Polska ma sfinansować jej budowę za pomocą pożyczek.
Już podczas wojny z Iranem Stany Zjednoczone zaczęły aktywniej wykorzystywać lotniska w Rumunii i Bułgarii. Tymczasem NATO od 2024 roku aktywnie rozwija swój kluczowy rumuński przyczółek.
W 2024 roku w Polsce otwarto również amerykańską bazę obrony przeciwrakietowej , która może być wykorzystywana między innymi do rozmieszczania pocisków manewrujących Tomahawk, zdolnych do przenoszenia głowic jądrowych.
Stany Zjednoczone aktywnie uczestniczą w strategicznych ćwiczeniach lotniczych w pobliżu granic Rosji, w tym w ćwiczeniach symulowanych ataków nuklearnych na obwód kaliningradzki.
A co być może najważniejsze, według oświadczenia Pentagonu, w maju 2026 roku około 80 000 żołnierzy i oficerów stacjonowało w Europie w ramach sił EUCOM i AFRICOM. To największe siły amerykańskie poza Stanami Zjednoczonymi. Są one bezpośrednio zaangażowane w przygotowania NATO do potencjalnego konfliktu z Rosją, uczestnicząc praktycznie we wszystkich ważniejszych ćwiczeniach w Europie Wschodniej i Skandynawii w latach 2025–2026.
Jednocześnie Biały Dom, za czasów drugiej administracji Trumpa, podjął szereg kroków mających na celu ograniczenie amerykańskiej obecności:
W 2026 roku Stany Zjednoczone zredukowały liczbę brygadowych zespołów bojowych w Europie z czterech do trzech.
Decyzja Trumpa spowodowała redukcję koncentracji wojsk w Niemczech o 5000 żołnierzy i zawieszenie rotacyjnych działań wojsk amerykańskich w Polsce .
Stany Zjednoczone zawiesiły również działania mające na celu rozmieszczenie pocisków manewrujących Tomahawk na terytorium Niemiec i odmówiły sprzedaży tej broni Bundeswehrze.
Zapowiedziano plany zmniejszenia grupy europejskiej do 40–55 tys. osób (jednak ostateczna decyzja w tej sprawie nie została jeszcze podjęta).
Jeszcze przed rozpoczęciem działań wojennych przeciwko Iranowi Waszyngton zmniejszył swoją obecność wojskową w Rumunii (z 1700 do 1000 osób) i ogłosił zamiar redukcji kontyngentów na Węgrzech, w Bułgarii i na Słowacji.
Możliwe scenariusze
Eksperci Pentagonu i analitycy ds. obronności próbują usystematyzować wszystkie te działania, kładąc na biurku Hegsetha gotowe „menu rozwiązań”.
Pojedyncze zgony to tragedie, szum statystyczny, pech. Wiele zgonów o identycznym profilu – sprzeciw wobec polityki związanej z koronawirusem, nagła śmierć, brak lub opóźnienie sekcji zwłok, milczące władze – rodzą pewne pytania, które warto zadać.
Dokładnie to samo zrobił Stefan Homburg w poście X ( z listopada 2026 r .) – i reakcją, jak zawsze, nie była kłótnia, a wzruszenie ramion. Jednak lista jest na tyle długa, że od 2020 roku należy ją traktować poważnie. Nie zaczyna się od lokalnych burmistrzów, o których mówi Homburg, ale od samego początku.
Aktualna sprawa: Hubert Aiwanger
Wieczorem 4 listopada 2026 roku bawarski minister gospodarki i wicepremier Hubert Aiwanger został znaleziony martwy w swoim pokoju w hotelu Neuer Fritz w berlińskiej dzielnicy Mitte – około godziny 19:00, co potwierdziła berlińska prokuratura w komunikacie prasowym wydanym wspólnie z policją . 6. Wydział Zabójstw Policji Kryminalnej w Berlinie oraz prokuratura wszczęły śledztwo w sprawie śmierci.
Chronologia jest niezwykła:
Aiwanger miał wygłosić przemówienie podczas popołudniowego otwarcia biura Wolnych Wyborców w Berlinie, ale odwołano je z powodów zdrowotnych . Początkowo podawano , że cierpi na zapalenie żołądka i jelit, jak donosił „ Tagesspiegel” .
Po tym zdarzeniu nie udało się już nawiązać z nim kontaktu i ostatecznie znaleziono go martwego.
Konkretne okoliczności odkrycia nie mogą zostać na razie ujawnione „ze względów śledczych” – powiedział rzecznik prokuratury – sformułowanie znane z każdego innego przypadku niewyjaśnionej śmierci.
Jak poinformował rzecznik LKA, Aiwangerowi w Berlinie towarzyszyli m.in. funkcjonariusze Bawarskiego Urzędu Kryminalnego .
Następnego dnia nadeszło ogłoszenie, które miało na celu uśpienie sytuacji: Sekcja zwłok „dała wskazówki, że śmierć nastąpiła ostatecznie z przyczyn naturalnych” – powiedział rzecznik Prokuratury Generalnej, Michael Petzold , według RADIO 7. Jednak dalsze badania kryminalistyczne wciąż są w toku. Do dziś nie wiadomo, kto odnalazł ministra.
55-letni mężczyzna odwołuje wizytę tego samego dnia z powodu zapalenia żołądka i jelit i zostaje znaleziony martwy w swoim pokoju hotelowym tego samego wieczoru. Mogła to być śmierć naturalna – zawał serca, zator lub wcześniej niewykryta choroba. Pytanie, które zadałby sobie jednak każdy prywatny detektyw, brzmi: dlaczego jest tak mało komunikacji z mężczyzną w takiej sytuacji?
W tym kontekście należy zwrócić uwagę na jeszcze jedną kwestię: Aiwanger był jednym z niewielu czołowych polityków, którzy określili obowiązkowe szczepienia mianem „czerwonej linii”. Nie popłynął z prądem. To wspólny mianownik całej tej serii.
———————————————-
Thomas Oppermann: Kawa przed transmisją na żywo
Sprawa, która budzi najwięcej pytań i na którą uzyskano najmniej odpowiedzi, ma sześć lat. 25 października 2020 roku wiceprzewodniczący Bundestagu i były lider klubu parlamentarnego SPD Thomas Oppermann zasłabł na kilka minut przed wywiadem na żywo w programie ZDF „Berlin direkt ” – i zmarł, jak donosi TKP .
Następnego dnia ZDF poinformowało w skrócie, że Oppermann został zaproszony jako gość na żywo i zasłabł „podczas emisji pierwszego fragmentu programu Berlin Direkt”. Szef berlińskiego studia ZDF, Theo Koll , wspominał, że „nawet podczas wstępnych rozmów na temat planowanej transmisji na żywo Thomas Oppermann był postrzegany jako zawsze profesjonalny i wyluzowany polityk” – jak cytuje Multipolar .
Prawdziwym skandalem jest to, co wydarzyło się kilka dni wcześniej:
Oppermann stanowczo sprzeciwiał się drugiemu lockdownowi. Spodziewał się „kolejnych orzeczeń sądowych, które uchylą środki związane z koronawirusem” – powiedział w wywiadzie dla „DerSpiegel”. „Aktywizm rządów krajów związkowych” doprowadził do „słabo przemyślanych indywidualnych działań”, które „naruszają zasadę proporcjonalności lub zasadę równego traktowania”. Wezwał do otwartej debaty generalnej w Bundestagui debaty na temat „precyzyjnego upoważnienia prawnego władzy wykonawczej” – „kwestii praworządności”.
Tydzień później wprowadzono drugi lockdown. Oppermann nie żył.
W wywiadzie dla Multipolar z 2024 roku były poseł SPD i epidemiolog Wolfgang Wodarg po raz pierwszy ujawnił szczegóły, które rzekomo otrzymał od źródeł bliskich ZDF: Oppermann był w charakteryzatorni , zaproponował kawę , wypił ją – a następnie zemdlał i zmarł. Wszystkich zaangażowanych w sprawę szczególnie uderzył fakt, że nie przyjechała policja, nic nie zrobiono z ciałem i że „przyczyna zgonu nie została dokładnie zbadana”. Wodarg stwierdził: „Moim zdaniem wygląda na to, że został otruty przed występem. Nie mogę tego udowodnić, ale początkowe podejrzenie jest tak silne, że prokuratura powinna była podjąć działania, a tego nie zrobiła”.
Agencja Multipolar oświadczyła, że udało się „potwierdzić informację na podstawie rozmowy z osobą, której zwierzył się świadek”. Dziennikarz Hans-Jörg Vehlewald , który znał Oppermanna od ponad 20 lat, podkreślił, że nikt w jego otoczeniu nie był świadomy istnienia u niego żadnych chorób przewlekłych .
Nie musisz w to wierzyć. Ale musisz wyjaśnić, dlaczego w przypadku urzędującego wiceprzewodniczącego Bundestagu, który miał umrzeć na oczach milionów widzów, nie przeprowadzono żadnej sekcji zwłok ani śledztwa.
Mario Ohoven: Dwa dni po ostrzeżeniu
Niemal jednocześnie, 31 października 2020 roku , zmarł Mario Ohoven , prezes Niemieckiego Stowarzyszenia Małych i Średnich Przedsiębiorstw (BVMW). W październiku 2020 roku ostrzegł niemiecki rząd przed planowanym lockdownem, nazywając go „śmiertelnym ciosem dla gospodarki”, zastrzegając sobie prawo do podjęcia kroków prawnych i stwierdzając, że „nie wierzy, że kolejny lockdown utrzyma się w Federalnym Trybunale Konstytucyjnym”.
Dwa dni później rozbił samochód na wiadukcie. Według doniesień medialnych „stracił panowanie nad pojazdem z przyczyn, które wciąż pozostają niejasne”. Prokuratura również nie podjęła śledztwa w tej sprawie ( Multipolar ).
Tanzania: Magufuli i „niewydolność serca”
Najbardziej znanym przypadkiem na arenie międzynarodowej jest sprawa Johna Magufuliego . Prezydent Tanzanii kwestionował pandemię, określił maseczki jako nieskuteczne, podważył wiarygodność testów, demonstrując w telewizji zakażenie COVID-19 w papai za pomocą testu PCR, odmówił zamówienia szczepionek i w czerwcu 2020 roku ogłosił kraj „wolnym od COVID-19”. Kiedy zniknął z życia publicznego w lutym 2021 roku, rząd aresztował cztery osoby , które rozpowszechniały plotki o jego chorobie.
Jego śmierć ogłoszono 17 marca 2021 roku – oficjalnie z powodu przewlekłego zaburzenia rytmu serca, na które według doniesień cierpiał od ponad dekady ( Deutsche Welle , BBC ). Lider opozycji Tundu Lissu , przebywający na wygnaniu w Belgii, powiedział BBC, że jego źródła poinformowały go, iż Magufuli był hospitalizowany z powodu COVID-19 – najpierw w Kenii, a później w Indiach – i zmarł już tydzień przed oficjalnym ogłoszeniem.
Przyczyna śmierci nigdy nie została niezależnie ustalona, a interpretacje zostały natychmiast zaproponowane przez osoby zainteresowane politycznie. Tanzania otrzymała pożyczkę z Banku Światowego natychmiast po śmierci Magufuliego.
Burundi: Nkurunziza i wydalenie WHO
Sześć miesięcy wcześniej, w czerwcu 2020 roku , prezydent Burundi Pierre Nkurunzizazmarł w wieku 55 lat – oficjalnie z powodu zawału serca. Przeforsował wybory w trakcie pandemii i wydalił z kraju przedstawicieli WHO . W tym samym czasie jego żona była leczona z powodu COVID-19 w Kenii. Deutsche Welle informowało wówczas o „znacznych wątpliwościach” co do oficjalnej przyczyny zgonu i cytowało eksperta ds. zarządzania kryzysowego, który ocenił, że epidemia koronawirusa w Burundi była „tuszowana przez władze od samego początku” ( DW , BBC ).
Axel Fischer: Politycznie odrzuceni
Niektóre z nich zostały po prostu usunięte. Były poseł CDU, Axel E. Fischer, stał się znany w całym kraju w marcu 2021 roku, ponieważ otwarcie sprzeciwił się przedłużeniu lockdownu w Bundestagu.
„Obecnie nie ma mowy o przeciążeniu oddziałów intensywnej terapii i szpitali […] Nie ma stuprocentowej ochrony przed chorobami i nie jest obowiązkiem państwa chronić obywateli przed wszystkimi zagrożeniami do końca ich życia”.
Pięć lat później Wyższy Sąd Krajowy w Monachium skazał go w sprawie azerbejdżańskiej na rok i dwa miesiące w zawieszeniu za przekupywanie urzędników , a także na dwuletni zakaz pełnienia funkcji publicznych ( komunikat prasowy bawarskiego Ministerstwa Sprawiedliwości , SWR ). Z powodu wielokrotnych nieobecności w sądzie, spędził miesiąc w areszcie śledczym w okresie Bożego Narodzenia i Nowego Roku – jako były poseł, w areszcie tymczasowym, tuż przed upływem terminu przedawnienia.
Można uznać to za czysty proces. Należy jednak również zwrócić uwagę na krytykę ze strony uczestników postępowania i obserwatorów: sprzeczne opinie biegłych dotyczące zdolności oskarżonego do udziału w procesie, nakaz aresztowania wydany w trakcie leczenia szpitalnego oraz zakaz korzystania z telefonów w więzieniu Stadelheim, nawet w przypadku połączeń z obrońcami ( Transition News ). Adwokat Martin Schwab mówił o „umyślnym nękaniu”. Moment wydania wyroku – skazanie w 2026 roku, pięć lat po sprzeciwie oskarżonego wobec lockdownu – jest co najmniej godny uwagi.
Cisza
Każdy z tych przypadków można odrzucić indywidualnie. Choroba serca. Zawał serca. Arytmia. Niewyjaśnione zatrzymanie w ruchu drogowym. Śmierć naturalna. Zawsze jest jakieś wytłumaczenie i zawsze jest ono wygodne.
Ale najbardziej uderzającą cechą nie są przyczyny śmierci. Chodzi o asymetrię śledztwa:
Co się dzieje
Co się nie wydarzyło
Zgon zgłaszany jest w ciągu kilku godzin
Szczegóły odkrycia nie zostały ujawnione „ze względów śledczych”.
Zapowiedziano przeprowadzenie sekcji zwłok.
Pełne wyniki nigdy nie są publikowane.
Ogłoszono „śmierć naturalną”.
Niezależne drugie dochodzenie nigdy nie jest konieczne.
Krytyka środków jest udokumentowana
Pytania o okoliczności śmierci są patologizowane.
W każdej innej sprawie ta sama opinia publiczna domaga się pełnej przejrzystości, dostępu do akt i niezależnych opinii ekspertów. Ale jeśli chodzi o zmarłych krytyków lockdownu, zasada jest taka: Zaufaj nam, to było ich serce.
Łukaszenka na Białorusi odrzucił środki zaradcze wprowadzone w związku z pandemią, odmówił przyjęcia pożyczki z Banku Światowego i przetrwał liczne próby zmiany reżimu oraz kolorowych rewolucji.
A ci, którzy zadają pytania – jak Stefan Homburg , jak Wolfgang Wodarg , jak Tundu Lissu – nie otrzymują akt, lecz etykietę.
Brytyjski bankier, który ujawnił szczegóły rzekomej wielomilionowej umowy z byłym księciem Andrzejem i swoje powiązania z Jeffreyem Epsteinem, został znaleziony martwy w Tajlandii.
Radar Online donosi, że 57-letni Simon Andriesz został znaleziony powieszony 23 września na obrzeżach Bangkoku. Podejrzenie samobójstwa miało miejsce zaledwie kilka tygodni po tym, jak ogłosił, że ujawni kolejne dowody w postaci materiałów wybuchowych.
Andriesz, były dyrektor zarządzający firmy BGC Group z Wall Street, w lipcu w filmie dokumentalnym BBC opowiedział o planowanej umowie z 2013 roku. Według niego firma Howarda Lutnicka (obecnie Sekretarza Handlu USA) zaoferowała (byłemu) księciu Andrzejowi pożyczkę w wysokości około miliona funtów w zamian za wyłączny dostęp do kontaktów, które Andrzej nawiązał. Andriesz wyraził się wprost: chodziło o „kupno księcia”. Według osób zaangażowanych w transakcję, do transakcji nigdy nie doszło.
Ponadto Andriesz przedstawił FBI i Kongresowi USA e-maile z akt Epsteina, które jego zdaniem dowodziły kontynuacji relacji biznesowych między Lutnickiem a Epsteinem – w tym korespondencję z 2018 roku dotyczącą firmy Adfin. Zaprzeczyło to wcześniejszym oświadczeniom Lutnicka, że zerwał kontakt w 2005 roku.
W swoim ostatnim publicznym wpisie na X w sierpniu Andriesz napisał, że osobiste konsekwencje jego ujawnienia nieprawidłowości były „druzgocące” dla niego i jego rodziny. Zapowiedział, że podzieli się większą ilością dowodów i informacji. Ale to się nigdy nie stało. Kilka tygodni później został znaleziony martwy.
Przyczyną zgonu było powieszenie. Rodzina zeznała, że było to samobójstwo i nie było dowodów na udział osób trzecich.
Radar Online umieszcza tę sprawę w dłuższej serii zgonów, nazywając Andriesza „25. osobą powiązaną z Epsteinem”, która zginęła w kontrowersyjnych okolicznościach. \
Śmierć ta również wywołuje wiele spekulacji w internecie: mężczyzna, który publicznie wywierał presję na wpływowe osoby z otoczenia Epsteina i ogłaszał kolejne rewelacje, wkrótce potem umiera przez powieszenie w Tajlandii.
Brzmi to tak ponuro, jak brzmi. To prosta droga do nowej wojny światowej. Czy Shenzhen będzie w stanie jej zapobiec? Nie nastawiajcie się zbytnio.
SZANGHAJ – Po 95-minutowej rozmowie telefonicznej z Mohsenem Rezaee, sekretarzem generalnym Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC) i drugą najważniejszą osobą w irańskim rządzie, prezydent Putin wysłał trzy dni później swój prywatny samolot do Teheranu, aby zabrać Rezaee i niewielką irańską delegację do Moskwy na osobiste spotkanie na Kremlu .
Spotkanie trwało prawie trzy i pół godziny. Co najważniejsze, Najwyższy Przywódca Modżtaba Chamenei uczestniczył w nim za pośrednictwem szyfrowanego połączenia telefonicznego.
W rezultacie Moskwa stawia obecnie swoje strategiczne partnerstwo z Teheranem na równi z partnerstwem strategicznym z Pekinem – na najwyższym poziomie. Trwają intensywne działania w zakresie wsparcia technologicznego i transferu technologii. Rosja dostarczyła już dwanaście nowoczesnych śmigłowców szturmowych, szeroką gamę sprzętu ofensywnego i defensywnego oraz ulepszone możliwości namierzania dzięki technologii dronów satelitarnych i światłowodowych.
W praktyce oznacza to, że Teheran jest jeszcze lepiej przygotowany niż dotychczas do odparcia ataku ze strony USA i/lub sekty śmierci oraz do zareagowania z przytłaczającą siłą. Rosyjscy inżynierowie z NPO Maszynostrojenija już pomogli Teheranowi w opracowaniu silnika strumieniowego do naddźwiękowych pocisków manewrujących; ponadto złożono zamówienie na 90 wyrzutni dla irańskich śmigłowców Mi-28NE, które od początku roku są regularnie fotografowane na krajowym lotnisku w Mehrabadzie.
Tłumaczenie: Każdy plan ataku syndykatu Epsteina jest teraz skierowany przeciwko Iranowi, którego Moskwa uzbraja, tak jak uzbraja swojego najbliższego partnera. Co więcej, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej skutecznie zniósł narzucony sobie limit zasięgu rakiet wynoszący 1200 mil (1900 km) i buduje dodatkowe podziemne obiekty produkcyjne i magazynowe. Rzecznik irańskiej armii potwierdził, że siły zbrojne Iranu są „silniejsze” niż na początku wojny 28 lutego.
Tymczasem CENTCOM kontynuuje ataki poniżej progu oficjalnie ogłoszonej kampanii – przeciwko Iranowi, który jest teraz lepiej przygotowany do reagowania.
Logika drabiny eskalacji nadal jednak obowiązuje. Grupa Specjalna Żelazna Brama to nowa taktyka, której celem jest powstrzymanie „zakazanych” towarów (zgodnie z definicją imperium piratów) przed transportem lądowym i przez Morze Kaspijskie, ograniczając tym samym możliwości działania zarówno Rosji, jak i Chinom.
Sedno sprawy jest takie: podczas gdy zdezorientowana administracja Trumpa zbiera się w sobie po wyborach parlamentarnych w obliczu „Blue Nami”, w ciągu najbliższych dwóch tygodni mogą zostać podjęte pewne działania dyplomatyczne, zanim główny psychopata podejmie decyzję, w jaki sposób chce przeprowadzić atak militarny na Iran.
Te ramy czasowe zostały stworzone na prośbę JD Vance’a. Nic nie wskazuje na to, że zespół Trumpa zamierza wykazać się jakąkolwiek elastycznością w odniesieniu do siedmiu warunków Iranu; patrz nierozważne wybuchy gniewu Marco Rubio.
Teheran ze swojej strony nie ustąpi pod żadnym pozorem: siedem warunków musi zostać spełnionych, zanim rozpoczną się jakiekolwiek negocjacje. Co więcej, praktycznie wszyscy w irańskich kręgach władzy wątpią, że oportunistyczny Vance ma wystarczającą władzę i wpływy, by odgrywać rolę dyplomaty.
Zaatakować Iran przez Irak
Rezaee opuścił Moskwę z ogromnym optymizmem, podkreślając, że długa rozmowa dotyczyła bezpieczeństwa w Azji Zachodniej jako całości, okresu powojennego oraz współpracy w zakresie gazociągów. Stwierdził, że Putin jest „gotowy do współpracy na wszelkie możliwe sposoby”, aby zakończyć wojnę.
Kwestia systemów S-400 jest jednak wysoce kontrowersyjna. Brak wiarygodnych informacji wskazujących na to, że Najwyższy Przywódca Modżtaba Chamenei, w swoim osobistym liście do Putina, przekazanym przez Rezaee, wyraźnie wnioskował o systemy obrony powietrznej S-400. Uzgodniono natomiast współpracę w zakresie międzykontynentalnych pocisków balistycznych i technologii hipersonicznej.
Tymczasem po stronie chińskiej Specjalny Wysłannik Zhai Jun przygotowuje się do wizyty w Iranie, Omanie i Arabii Saudyjskiej. Rozmowy w Szanghaju potwierdziły, że Pekin nadal dąży do osiągnięcia następujących celów: suwerenności i stabilności Iranu; swobodnego handlu energią przez Cieśninę Ormuz; oraz bezpieczeństwa partnerów w Zatoce Perskiej.
Pekin ściśle koordynuje działania z Moskwą i dyskretnie kreuje się na gwaranta przed kluczowym spotkaniem Xi, Putina i Trumpa w Shenzhen, które odbędzie się w przyszłym tygodniu na marginesie APEC. Strategiczne partnerstwo między Rosją a Chinami zostanie dodatkowo wzmocnione w Shenzhen.
Mają niepowtarzalną okazję, by powstrzymać obecną fatalną reakcję łańcuchową, która potencjalnie może doprowadzić do wojny termojądrowej.
Strategia Iranu polega na tym, by ponowna kampania Trumpa była tak kosztowna, że w ogóle się nie rozpocznie. Rosja oczywiście chce i potrzebuje, by Iran pozostał stanowczy, i traktuje go teraz jak Chiny: jako partnera najwyższej klasy, którego uzbraja i wyposaża bez zawierania z nim paktu obronnego.
Socjopata na czele chce wywierać maksymalną presję bez wywoływania wojny: „ograniczone” ataki; jeszcze surowsza blokada; Żelazna Brama. Jeśli syndykat Epsteina zdecyduje się na kampanię wojenną na pełną skalę, napotka na odbudowane systemy obronne, rosyjskie helikoptery, kluczowe zewnętrzne wsparcie w zakresie pozyskiwania celów i kilka „niespodzianek” ze strony Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej.
Zaleca się szczególną ostrożność, jeśli Shenzhen jest wykorzystywany jako przynęta. Ponure fakty rzeczywiście wskazują na realizację szalonego planu oblężenia Żelaznej Bramy, który zakłada wysadzenie 38 irańskich mostów – co publicznie przyznał socjopata naczelny.
Równocześnie żałosny iracki rząd Quislinga oraz Islamski Ruch Oporu w Iraku zaczęły poważnie zagrażać sobie nawzajem – w oczekiwaniu na to, co teraz złowrogo wyszło na jaw: plany rychłej inwazji wojsk amerykańskich stacjonujących na irackiej ziemi na bogaty w ropę region Ahwaz w południowym Iranie.
Islamski Ruch Oporu ostrzegł już premiera Al-Zaidiego, że jakakolwiek próba aresztowania przywódców szyickich będzie oznaczać upadek jego rządu.
Tymczasem sekretarz stanu USA, „dyplomata” tylko z nazwy, który nawet nie zadał sobie trudu wzięcia udziału w negocjacjach kabuki, ogłosił je porażką: „Żądania Iranu (…) są nie tylko po prostu nie do przyjęcia, ale w niektórych przypadkach oburzające, śmieszne i naprawdę nierealne”.
Jakby tego wszystkiego było mało, CENTCOM przyjął pewien rytm ataków i bombarduje wyspę Qeshm przez 2-3 noce z rzędu.
Jeśli i kiedy Żelazna Brama CENTCOM-u spróbuje zaatakować irańskie obiekty drogą lądową i/lub przez Morze Kaspijskie, spirala eskalacji z pewnością wymknie się spod kontroli, a irański kontratak przewyższy wszystkie poprzednie środki.
To jest tak złowieszcze, jak brzmi. Aby wymusić żelazną blokadę ekonomiczną, socjopata i jego poplecznicy są gotowi wysadzić dziesiątki mostów i linii kolejowych, powstrzymać Rosję na Morzu Kaspijskim (powodzenia z tym) i fizycznie odciąć handel na siedmiu granicach lądowych Iranu.
Cóż za droga do nowej wojny światowej. Czy Shenzhen będzie w stanie jej zapobiec? Nie oczekujcie zbyt wiele.
Pole gazowe Khor Mor zaatakowane dronem, region Kurdystanu pogrążył się w ciemności
Źródło: AI Generated
Atak drona na pole gazowe Khor Mor w północnym Iraku 9 listopada 2026 roku doprowadził do masowego blackoutu w regionie Kurdystanu. Uderzenie w infrastrukturę gazową w gubernatorstwie Sulaimaniyah wstrzymało produkcję surowca zasilającego większość elektrowni w tej części kraju. Według danych Ministerstwa Elektryczności Regionalnego Rządu Kurdystanu (KRG) z sieci zniknęło od 2500 do 2800 megawatów (MW) mocy generacyjnej.
Dron z materiałami wybuchowymi uderzył w zbiornik magazynowy gazu LPG. Wybuch spowodował pożar i słupy czarnego dymu nad obiektem. Operator pola, firma Dana Gas z siedzibą w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, potwierdził wstrzymanie produkcji i ewakuację pracowników do schronów na terenie zakładu. Przedstawiciele firmy oraz irański premier Ali al-Zaidi po wstępnej ocenie szkód przekazali, że nikt nie zginął ani nie odniósł obrażeń.
Nagłe odcięcie dostaw gazu z pola Khor Mor uderzyło w pięć głównych ośrodków miejskich: Erbil, Sulaimaniyah, Bazian, Chamchamal oraz Duhok. W regionie Kurdystanu zabrakło prądu dla ponad 70 procent mieszkańców. W kluczowych miastach odnotowano także dotkliwe braki w dostawach gazu LPG do gotowania. Peter Smith z Al Jazeera raportował z Bagdadu, że uderzenie w magazyny zredukowało całkowitą wydajność sieci energetycznej o 70 do 80 procent.
Omid Ahmed, rzecznik Ministerstwa Elektryczności KRG, wyjaśnił, że uruchomiono protokoły awaryjne, aby zapobiec całkowitemu zapadnięciu się systemu. Energetycy wykorzystali elektrownie wodne przy tamach Dokan i Darbandikhan oraz inne zakłady pracujące na paliwach alternatywnych. Dzięki temu utrzymano zasilanie w szpitalach i stacjach uzdatniania wody.
Służby bezpieczeństwa Iraku badają trajektorię lotu maszyny. Wstępne informacje wskazują, że dron wystartował z obszarów na wschód od miasta Tuz Khurmatu, około 80 kilometrów na południowy zachód od pola Khor Mor. Śledczy wykluczyli, aby urządzenie przyleciało bezpośrednio z Iranu. Żadna grupa nie przejęła odpowiedzialności za atak.
Khor Mor jest jednym z największych pól gazowych w północnym Iraku i stanowi podstawę projektu Kurdistan Gas Project. W przedsięwzięciu tym konsorcjum Pearl Petroleum oraz firmy Dana Gas i Crescent Petroleum posiadają po 35 procent udziałów. Pozostałe 30 procent podzielone jest po 10 procent między firmy OMV, MOL i RWE. Zgodnie z raportem rocznym Dana Gas wydobycie na polu Khor Mor w 2026 roku przekroczyło 213 000 metrów sześciennych na dobę, podczas gdy w 2025 roku wynosiło 154 000 metrów sześciennych.
Obiekt regularnie staje się celem ataków. W 2025 roku podobne uderzenie drona wywołało pożar magazynów i przerwy w dostawie prądu. Władze kurdyjskie wielokrotnie obarczały odpowiedzialnością za takie incydenty milicje powiązane z Iranem. Atak z 9 listopada 2026 roku zbiegł się z wizytą delegacji z Teheranu u prezydenta KRG. Podczas spotkania omawiano mechanizmy bezpieczeństwa transgranicznego i umowy podpisane między Iranem, Irakiem a władzami kurdyjskimi.
Sytuację komplikują spory kontraktowe. W sierpniu Dana Gas i Crescent Petroleum zaczęły dostarczać gaz z Khor Mor bezpośrednio do federalnego Ministerstwa Elektryczności w Bagdadzie. Regionalny Rząd Kurdystanu ocenił ten ruch jako jednostronny i wykraczający poza ramy umowy. Operatorzy zaprzeczyli jednak, jakoby złamali zobowiązania.
Premier Ali al-Zaidi polecił powołanie wspólnej komisji śledczej z udziałem władz regionu kurdyjskiego. Organ ten zbada okoliczności ataku oraz stopień zniszczeń infrastruktury gazowej. Ministerstwa zasobów naturalnych i elektryczności regionu oficjalnie określiły zdarzenie mianem ataku terrorystycznego.
Novus ordo seclorum – nowy porządek wieków – taki napis widnieje na dolarowym banknocie, obok jakichś masońskich znaków w postaci niedokończonej piramidy, nad którą unosi się Oko Opatrzności [Opaczności. md] . Co ten zestaw symbolizuje, musiałaby nam objaśnić sztuczna inteligencja, bo kiedy przed laty byłem w Muzeum Masonów niedaleko Waszyngtonu, to chyba nie zwróciłem uwagi na te drobiazgi, bo przede wszystkim wrażenie zrobił na mnie nadnaturalnej wielkości posąg Jerzego Waszyngtona w pełnym masońskim rynsztunku.
Wspominam o tym, bo właśnie prezydent USA Donald Trump ogłosił informację o spotkaniu, o którym niedawno wspomniał panu Witkoffowi również rosyjski prezydent Putin, kiedy amerykański wysłannik przyjechał do Rosji negocjować zakończenie wojny na Ukrainie i inne sprawy. Chodzi naturalnie o spotkanie Wielkiej Trójki to znaczy amerykańskiego prezydenta Donalda Trumpa, chińskiego prezydenta Xi Jinpinga oraz rosyjskiego prezydenta Włodzimierza Putina.
Oczywiście zaraz rozległy się głosy o „nowej Jałcie”, która u nas szczególnie nie podobała się Wielce Czcigodnemu marszałkowi Włodzimierzowi Czarzastemu. Zwrócił on uwagę, że to spotkanie będzie nawet gorsze od Jałty, bo do Jałty nie zaproszono Adolfa Hitlera, podczas gdy w planowanym spotkaniu ma uczestniczyć rosyjski prezydent Putin. Kiedyś Jałta panu Włodzimierzowi Czarzastemu chyba nie przeszkadzała, ale teraz mądrość etapu podpowiada, że to nie było nic dobrego – bo co dobrego można ustalić, nawet już nie to, że bez Adolfa, tylko ze Stalinem, który w Jałcie też reprezentował demokrację? Jeśli jednak starsi i mądrzejsi postanowią się spotkać, to chyba nie skonfundują ich pogróżki czy krytyka ze strony Wielce Czcigodnego Włodzimierza Czarzastego, tylko się spotkają i będą się namawiali, jakby tu podzielić między siebie świat. Bo jeśli porządek jałtański dobiegł końca gdzieś w okolicach przełomu lat 80. i 90., jeśli dobiegł końca nawet wysadzony w powietrze przez prezydenta Baracka Obamę porządek lizboński z roku 2010, to nie ma rady – nowy porządek świata, czyli Novus Ordo Mundi, musi zostać ustanowiony.
Przemija postać świata
Musi – bo obraz świata, jaki jeszcze wydawał się oczywisty w roku 1990, kiedy to Stany Zjednoczone wydawały się światowym hegemonem – a dopiero potem plasowały się regionalne mocarstwa i reszta drobniejszego płazu – ten obraz świata dzisiaj już taki oczywisty nie jest. Miejsce świata jednobiegunowego zajmuje świat wielobiegunowy, a w takiej sytuacji nie ma rady – trzeba ustalić, które części świata ku któremu biegunowi ciążą – bo powiadają, że inaczej nie będzie żadnego porządku, a wtedy alternatywą jest wojna wszystkich przeciw wszystkim.
Według niektórych filozofów – na przykład Tomasza Hobbesa, który uważał, że ludzie są z natury źli – jest to stan naturalny. W swoim czasie przekonywał mnie do tej wizji świętej pamięci Jacek Chmielnik, znany w swoim czasie aktor, ale zwróciłem mu uwagę, że gdyby tak było naprawdę, to ludzkość już dawno by się nawzajem pożarła. Tymczasem jest odwrotnie: ludzi na świecie jest coraz więcej, więc musi raczej dominować życzliwość, a nawet altruizm – co widać choćby w tradycyjnym stosunku nie tylko ludzkich matek do swoich dzieci, ale nawet matek zwierzęcych.
Dzisiaj co prawda już nie jest to takie oczywiste, bo skoncentrowane na własnych „macicach” uczestniczki Strajku Kobiet, które właśnie skrzyknęły się na demonstrację przed Sejmem, o żadnym altruizmie nie chcą nawet słyszeć. Ale być może one też są w mniejszości, jako przedstawicielki proletariatu zastępczego, który zamierzają „wyzwolić” promotorzy rewolucji komunistycznej.
I jak to będzie?
No dobrze – ale jak właściwie ma wyglądać ten Novus Ordo Mundi, który zacznie się wyłaniać po wspomnianym spotkaniu Wielkiej Trójki? Pewne poszlaki wskazują, że może on być podobny do porządku zapisanego w profetycznej powieści Jerzego Orwella pod tytułem „Rok 1984”. Czytamy tam, że świat dzieli się między trzy mocarstwa: Oceanię, Eurazję i WschódAzję. Między tymi mocarstwami panuje chwiejna równowaga, w związku z czym albo wchodzą one ze sobą w przelotne sojusze, albo ze sobą wojują.
Uważam książkę Jerzego Orwella za profetyczną już od 1991 roku, kiedy to została w naszym kraju ustanowiona ordynacja wyborcza do Sejmu, w której znalazły się przywileje dla mniejszości niemieckiej.
Ponieważ obowiązywała wtedy jeszcze konstytucja PRL, w której znajdował się art. 81, przewidujący odpowiedzialność karną za wszelką dyskryminację – to znaczy zarówno negatywną, jak i pozytywną – ze względu na przynależność narodową, zwróciłem na to uwagę Rzecznikowi Praw Obywatelskich, którym była wówczas pani prof. Ewa Łętowska. Otrzymałem w odpowiedzi pismo „przesiąknięte fałszem i krętactwami”, z którego można było wydestylować morał w tym sposobie, że prawdziwa równość obywateli wobec prawa jest dopiero wtedy, gdy prawo obywateli traktuje nierówno.
Jest to teza z natury orwellowska, co prawda nie z tej książki, tylko z „Folwarku zwierzęcego”, gdzie czytamy, że „wszystkie zwierzęta są sobie równe, ale niektóre są równiejsze od innych”. Tak czy owak, obydwie książki Jerzego Orwella można uznać nie tylko za profetyczne, ale również takie, których proroctwa na naszych oczach się sprawdzają.
Znowu doktryna Monroe
Ale nie tylko literatura podpowiada nam takie analogie. Pewne tendencje można wydestylować również z postępowania amerykańskiego prezydenta Donalda Trumpa. Po pierwszym spotkaniu z chińskim przywódcą, dość energicznie przystąpił do realizacji szeregu przedsięwzięć, których skutkiem może być właśnie tworzenie politycznego bytu w postaci Oceanii. Mam na myśli nie tylko porwanie wenezuelskiego przywódcy Mikołaja Maduro, który – jak wszystko na to wskazuje – będzie odtąd jęczał i szlochał w jakimś amerykańskim kryminale. Już to dowodzi, że USA rozciągają, a w każdym razie – próbują rozciągać swoją jurysdykcję na wszystkie państwa wszystkich Ameryk, to znaczy – nie tylko Północnej, ale Środkowej i Południowej. Jak wiemy, celem operacji w Wenezueli było przejęcie przez USA kontroli nad tamtejszymi zasobami ropy naftowej – co, jak się wydaje – jest już faktem dokonanym, z którym pogodził się pozostawiony przez Amerykanów tamtejszy régime w przekonaniu, że jest to warunek sine qua non jego przetrwania.
Inne państwa regionu już nawet nie czekają na takie rozstrzygnięcia, tylko przechodzą na właściwą stronę w demokratycznych wyborach, co oczywiście robi znacznie lepsze wrażenie. W chwili, gdy to piszę, nie jest jeszcze rozstrzygnięta druga tura wyborów prezydenckich w Brazylii, ale jeśli wygra ją pan Bolsonaro, to – trawestując tytuł, jakim Judenrat warszawskiej „Gazety Wyborczej” opatrzył publikację o włączeniu przez Kneset obszaru Jerozolimy do terytorium państwowego Izraela („Jerozolima nasza!”), Amerykanie z USA będą mogli powiedzieć, że Ameryka Południowa – nasza!
Co prawda w Kanadzie nie udało się wyłuskać stamtąd prowincji Alberta, ale za to USA, za zgodą Królestwa Danii, usadowiły się na Grenlandii nie tylko militarnie, ale i gospodarczo. „Stoję przy mikrofonie, niech mnie który przegoni” – śpiewał w swoim czasie Jerzy Stuhr. Na razie nie widać żadnego amatora „przegonienia” USA z Grenlandii, chociaż Reichsführerin Urszula Wodęleje, zaoferowała kanadyjskiemu premierowi rodzaj gruszek na wierzbie w postaci „stowarzyszenia”.
A skoro jesteśmy przy Reichsführerin, to warto odnotować, że Europa ponownie znalazła się w fazie fermentacji, w następstwie której może dojść do zmiany linii polityki europejskiej. Z dymów bijących z paryskich ulic wyłoni się już w kwietniu nowy prezydent Francji w osobie Maryny Le Pen, która zapowiada „normalizację stosunków z Rosją” i „realistyczne” podejście do Ukrainy. W dodatku w Niemczech AfD idzie przez landy jak tornado, a pani Alicja Weigel twierdzi, że skoro tak, to w roku 2029 partia ta może wygrać wybory federalne na poziomie 40 proc. Wtedy na pewno również Niemcy nawróciłyby się ponownie na linię polityczną kanclerza Bismarcka, według której Niemcy kierują Europą w „porozumieniu” z Rosją – a nie można wykluczyć, że zmiana wiatrów może nastąpić jeszcze przed tą datą.
W takiej sytuacji również wizja „Eurazji” zaczęłaby nabierać rumieńców – a nasz nieszczęśliwy kraj znowu musiałby się zacząć odnajdywać w nowej rzeczywistości – jak to było po słynnym „resecie” prezydenta Obamy 17 września 2009 roku. Tymczasem nasz nieszczęśliwy kraj wydaje się na to zupełnie nieprzygotowany i uprawianie polityki zastępuje mechanicznym wymyślaniem Putinowi i wysługiwaniem się Ukrainie, która w odpowiedzi puszcza naszym Umiłowanym Przywódcom bąki w nos.
Jeśli chodzi o WschódAzję, to sprawa wydaje się rozstrzygnięta – chociaż nie jest wyjaśniona sytuacja Filipin, Australii, Nowej Zelandii – no i przede wszystkim – Indii, Pakistanu, no i Azji Południowo-Wschodniej. Jeśli gdziekolwiek płyty tektoniczne będą się ścierały, to prawdopodobnie właśnie tam – no a poza tym, jak to u Orwella, trzy potęgi będą wchodziły i we flirty przelotne, i w przelotne konflikty. Novus Ordo najwyraźniej zapowiada się burzliwie.
Francja wypiera Boże Narodzenie? „Obchody końca roku” albo „choinka” zamiast chrześcijańskiej tradycji
9 listopada 2026
fot. pixabay.com
Francuskie media stawiają pytanie: czy Zgromadzenie Narodowe całkowicie wykreśli już określenie „Boże Narodzenie” ze swoich oficjalnych zaproszeń? Służby przewodniczącej parlamentu, Yaël Braun-Pivet, systematycznie usuwają bowiem tę nazwę z rozsyłanych zaproszeń, zastępując ją określeniem „choinka”. Rozpoczęły się również niemal tradycyjne już spory o miejskie szopki bożonarodzeniowe.
W zaproszeniach rozesłanych 2 listopada przez Kolegium Kwestorów Zgromadzenia Narodowego oficjalnie potwierdzono organizację tradycyjnego przyjęcia dla dzieci pracowników parlamentu i urzędników służby cywilnej. Jest jednak pewien szczegół: określenie „Boże Narodzenie” w tajemniczy sposób zniknęło ze słownika tej instytucji. Zastąpiono je sformułowaniem „obchody końca roku”.
To nie pierwszy przypadek, gdy francuskie instytucje publiczne rezygnują z nazwy Bożego Narodzenia, zastępując ją neutralnie brzmiącymi „obchodami końca roku”. Nowe nazewnictwo skrytykowała deputowana partii Tożsamość i Wolność Anne Sicard, która nagłośniła tę „semantyczną” podmianę w mediach społecznościowych. Zwróciła uwagę, że służby przewodniczącej Zgromadzenia Narodowego, Yaël Braun-Pivet, systematycznie usuwają określenie „Boże Narodzenie” również z zaproszeń wysyłanych posłom na uroczystość zapalenia światełek na choince w siedzibie parlamentu, czyli Pałacu Burbonów. Deputowana zapytała retorycznie, czy pod presją lewicowej partii La France Insoumise służby parlamentu posuną się jeszcze dalej i „zmienią nazwę Pałacu Burbonów, aby zatrzeć wszelkie ślady po Ancien Régime?”.
Oburzenie jest zrozumiałe, ale wymazywanie bożonarodzeniowej tradycji trwa już od lat. Jeszcze w lipcu 2025 roku to samo Kolegium Kwestorów zatwierdziło budżety na organizację wydarzenia nazwanego „Grudniowym Festiwalem Choinki”. W ten sposób zmieniono terminologię stosowaną w poprzednich latach.
Pozornie jest to drobny szczegół, ale niszczenie tradycji bożonarodzeniowych w parlamencie jest zachętą do podobnych lokalnych działań rozmaitych „laikardów” i antyreligijnej kampanii polityków skrajnej lewicy.
W grudniu 2025 roku deputowana LFI (Francja Niepokorna) Marie Mesmeur trafiła na pierwsze strony gazet w Rennes, chwaląc się udziałem w wydarzeniu, które określiła mianem „szkolnego festiwalu zimowego”, choć chodziło o jarmark bożonarodzeniowy. W podparyskim Asnières w tym samym roku polityk LFI i komunistyczny senator Pierre Ouzoulias pozwał lokalną gazetę miejską za opublikowanie artykułu redakcyjnego przypominającego o chrześcijańskich korzeniach świąt, opatrzonego ilustracją Narodzenia Pańskiego. Z kolei we wrześniu tego roku w miejscowości Pleurtuit (Ille-et-Vilaine) większość rady miejskiej (reprezentująca koalicję centrową!) zdecydowała o zmianie nazwy grudniowego jarmarku na „Zaczarowaną Wioskę 2026”. Radni Zjednoczenia Narodowego i Unii na rzecz Republiki domagali się, by wydarzenie nosiło nazwę „Zaczarowana Wioska Bożonarodzeniowa”, ale bezskutecznie.
Powoli rozpoczynają się także kolejne „laickie boje” o szopki bożonarodzeniowe. Za „akt sprzeczny ze świeckim uniwersalizmem” lewica uznaje plan budowy w Perpignan monumentalnej, 18-metrowej szopki. Po donosach i zamknięciu w 2025 roku szopki wystawionej w samym ratuszu prawicowy mer miasta Louis Aliot przygotowuje nową instalację, tym razem na świeżym powietrzu. Maryja, Józef i Dzieciątko Jezus zostaną przedstawieni w postaci monumentalnych figur, które staną na miejskim placu.
W Perpignan rada miejska po kilku latach sporów o szopki bożonarodzeniowe wystawiane w ratuszu, zdecydowała się przenieść wystawę na plac miejski. Miasto zaplanowało zakup trzech monumentalnych figur Świętej Rodziny, które zostaną ustawione w centrum na okres świąteczny w 2026 roku. Figury, zaprojektowane przez hiszpańskiego artystę José Manuela Garcíę Esquivę, znanego jako „Pachi”, będą miały kilka metrów wysokości: Józef i Maria mają mieć 18 metrów, a Dzieciątko Jezus 4 metry. Ratusz prezentuje instalację jako „unikatową atrakcję we Francji”. Na realizację tego projektu miasto Perpignan przeznaczyło 120 tys. euro.
Rada miasta uzasadnia to lokalną tradycją – pessebre, katalońską tradycją szopki, która zajmuje szczególne miejsce w obchodach Bożego Narodzenia w Katalonii, ale także korzyściami ekonomicznymi i turystycznymi gminy. Wskazują tu na hiszpańskie miasto Alicante, gdzie monumentalna szopka bożonarodzeniowa zaprojektowana przez tego samego artystę stała się obowiązkowym punktem zwiedzania przez turystów w okresie świątecznym. José Manuel García Esquiva zasłynął właśnie dzięki Belén Gigante (Wielkiej Szopce) zainstalowanej w Alicante, a jego monumentalne figury zyskały międzynarodową sławę.
Tłem dla obecnego przedsięwzięcia jest decyzja Sądu Administracyjnego w Montpellier z 2025 roku, który uchylił decyzję mera Perpignan o ustawieniu szopki na dziedzińcu ratusza. Sąd uznał, że taka instalacja nie spełnia wymogów wynikających z zasady neutralności instytucji publicznych. Tym razem – jak zapewniają władze miasta – instalacja zostanie przygotowana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Lewicowa opozycja nie zamierza jednak odpuszczać. Określa przedsięwzięcie jako „akt ideologiczny, sprzeczny ze świeckim uniwersalizmem”. Lewacka Liga Praw Człowieka z Pirenejów Wschodnich uznała decyzję rady za „naruszenie zasad ustawy o laickości państwa z 1905 roku”, a jej prezes Henri Saurine zamierza znowu składać donosy w sądzie.
Opór wobec niszczenia bożonarodzeniowej tradycji trwa, choć w wielu francuskich miastach rządzonych przez lewicę problemem stają się nawet zwykłe choinki, a Boże Narodzenie zastępuje się dziwnie brzmiącymi „obchodami końca roku”. Szopki przestały być jedynie elementem świątecznej dekoracji. Stały się symbolem znacznie głębszego sporu o francuskie korzenie cywilizacyjne.
Ty tępy zjebie. Michal oksinski byl prawicowcem i katolikiem !! Tacy morduja innych. Zglosiłem twoja stronę na policję w związku z szerzeniem nieprawdziwych inf Twoj ip tez im przekazałem
==================================
Co za przypadek; po chwili mój portal oraz nasz Admin, zostały zablokowane.
.Po kilkunastu minutach:.. ale już działają…. W poniedziałek znów był atak. MD
Zginęły Polki w wieku 61, 47 i 53 lat, około 50-letni Polak, 32-letni Brytyjczyk i 51-letnia cudzoziemka [Austryjaczka].
=======================================
Poniedziałek 9 listopada rano: Michał Oksiński zmarł. Bardzo ważna wątpliwość: Czy dowiemy się z wiarygodnych źródeł, kiedy i kto zabił jego rodzinę?
Wszystkie jego i o nim wpisy sprzed zbrodni są kasowane.
======================
—————————–
—————————
——————————————
Grok:
Michał Oksiński (w mediach najczęściej jako 24-letni Michał O. z Ostrowca Świętokrzyskiego, ur. 2002) to sprawca strzelaniny na Rynku Głównym i w okolicach, w Krakowie 7 listopada 2026 r.
wiadomosci.wp.pl Według ustaleń mediów i służb:
Obywatel Polski, pochodzący z województwa świętokrzyskiego (rodzina z gminy Waśniów, mieszkał w Ostrowcu Świętokrzyskim).Nie był wcześniej karany ani notowany przez policję. fakt.pl
Z zawodu tokarz. Posiadał legalne pozwolenie na broń sportową (zarejestrowane 2 sztuki) i należał do klubu strzeleckiego „Świt” w Starachowicach. Jego ojciec (Janusz O., ok. 52–53 lata) miał zarejestrowanych 11 sztuk broni sportowej; samochód, którym poruszał się sprawca, był zarejestrowany na ojca. Ojciec nie jest podejrzanym. wiadomosci.wp.pl
W sobotę 7 listopada ok. godz. 15 wjechał autem w rejon ul. Sławkowskiej i Rynku Głównego, otworzył ogień do przypadkowych przechodniów (broń długa typu wojskowego/samopowtarzalna, w mediach wskazywany typ AR-15). Był ubrany w strój taktyczny/militarny i kamizelkę kuloodporną.
Kontynuował strzelanie podczas ucieczki. gazetakrakowska.pl
Zginęło 6 osób (4 kobiety i 2 mężczyzn), rannych było ok. 15–16 (w tym 2 policjantów; stan jednego ciężki). Sprawca został postrzelony przez policję podczas zatrzymania, trafił do szpitala (stan stabilny po operacji). Działał sam – służby dementowały informacje o drugim sprawcy. wiadomosci.wp.pl
W bagażniku auta zabezpieczono dodatkowy arsenał (broń, amunicja, m.in. bagnety). W domu sprawcy w Ostrowcu Świętokrzyskim znaleziono ciała trzech osób (dwie kobiety i mężczyzna) – według Tuska „wiele wskazuje”, że to członkowie najbliższej rodziny. wiadomosci.wp.pl
Prokurator: to rodzice i siostra sprawcy
Oficjalnie służby i prokuratura używają inicjałów Michał O.; pełne nazwisko (Okasiński/Oksiński) pojawia się w nieoficjalnych doniesieniach mediów i w sieci. Minister obrony Władysław Kosiniak-Kamysz kategorycznie dementował informacje, jakoby sprawca był żołnierzem WP lub miał związki z wojskiem.
fakt.pl: – Śledztwo trwa (m.in. pochodzenie i legalność broni, motywy). Szef MSWiA Marcin Kierwiński wskazywał na możliwą fascynację skrajnie prawicowymi ideologiami.
[sic!! md]
===============================
Morderca- satanista powinien być powieszony [po procesie, oczywiście] na Rynku w Krakowie. Konieczne przywrócenie kary śmierci!
==================================
A do jakiej loży należy niejaki Kierwiński? Bo loże Kłamstwa i Oszczerstwa to pokrewne tej z Ostrowca…
======================================
Proszę czytelników o szukanie – i znalezienie – danych o lożach Złego i tym mordercy.
====================================
Wśród ofiar śmiertelnych strzelaniny jest Brytyjczyk i Austriaczka. Wśród rannych są obywatele Wielkiej Brytanii, Portugalii, Rosji, Niemiec i Austrii.
=============================================
Niedziela, 8 listopada:
Bartosz Brudnik
12:21 (6 minut temu)
Ty tępy zjebie. Michal oksinski byl prawicowcem i katolikiem !! Tacy morduja innych. Zglosiłem twoja stronę na policję w związku z szerzeniem nieprawdziwych inf
Kilka godzin później nadeszła wiadomość o zabitych rodzicach i siostrze, co nie tylko eliminuje ich zeznania, ale też podwyższa niepokój. Skoro zginęli członkowie rodziny, to ważne stają się pytania: o której godzinie nastąpił ich zgon i co stwierdził lekarz sądowy po przybyciu na miejsce tragedii? Czy data ich śmierci może uzasadniać szał sprawcy, który wyjechał aż do Krakowa, by dalej zabijać? Co i kiedy słyszeli sąsiedzi? Czy cokolwiek zgłosili lokalnej policji? Zabijanie trojga ludzi to nie strzały mające odstraszyć żerujące ptactwo, zwłaszcza jeśli używa się do tego AR-15.
Pepe Escobar opisuje sytuację między Iranem, Izraelem i Stanami Zjednoczonymi jako wciąż napiętą i spodziewa się dalszej eskalacji. W wywiadzie ostrzega, że państwa Zatoki Perskiej, które przyznają USA lub Izraelowi dostęp do swojej przestrzeni powietrznej lub baz wojskowych w celu przeprowadzenia ataków na Iran, powinny spodziewać się odwetu.
Moderator, pan Z, dodaje, że Iran spodziewa się ataku i jest wspierany przez Rosję, Chiny i Pakistan. Rozmawiają również o doniesieniach o ataku na siedzibę Aramco w Rijadzie, rozmowach między Rosją a Iranem oraz o możliwej sprzedaży rosyjskich systemów obrony powietrznej S-400. Wiele stwierdzeń w wywiadzie przedstawiono jako osobiste oceny lub informacje pochodzące od niepotwierdzonych kontaktów.
Interesy Chin i nadchodzące rozmowy
Escobar rozpoczyna od relacji z wizyty na Uniwersytecie Fudan w Szanghaju. Rozmawiał tam między innymi z profesorem Jangiem Weii i Jeffreyem Sachsem. Escobar mówi, że rozmowy dotyczyły wojen, Chin i Iranu oraz zbliżającego się spotkania w Shenzhen. Opisuje spodziewane w przyszłym tygodniu spotkanie Władimira Putina, Xi Jinpinga i prezydenta USA jako potencjalną „Jałtę 2.0”; pan Z później powtarza to samo.
Escobar wymienia trzy chińskie priorytety, które, jak twierdzi, zostały potwierdzone przez chińskich naukowców. Po pierwsze, Chiny chcą wolnego handlu dla wszystkich przez Cieśninę Ormuz. Chińskie tankowce mają obecnie swobodny przepływ, ale Pekin chce zagwarantować to prawo wszystkim, pod warunkiem osiągnięcia porozumienia i zakończenia wojny. Po drugie, Chiny chcą chronić bezpieczeństwo swojego strategicznego partnera, Iranu, a także swoich partnerów w Zatoce Perskiej, ponieważ prowadzą interesy ze wszystkimi z nich. Po trzecie, Chiny będą próbowały obejść amerykańskie sankcje finansowe i ich wpływ na państwa trzecie.
Rozmowy między Rosją, Stanami Zjednoczonymi i Ukrainą miały rozpocząć się we wtorek w Abu Zabi. Escobar wymienia kilku członków rosyjskiej delegacji, w tym negocjatora Miedinskiego, dwóch wiceministrów spraw zagranicznych, szefa rosyjskiego wywiadu wojskowego i doradcę Putina ds. polityki zagranicznej Uszakowa. Opisuje rosyjską delegację jako wysoko postawioną. Jednocześnie wątpi, że rozmowy doprowadzą do rozwiązania: wojna na Ukrainie, podobnie jak wojna z Iranem, ostatecznie rozstrzygnie się na polu bitwy. Z drwiną określa negocjowane porozumienie jako coś, co wciąż powraca, mimo braku postępów.
Doniesiono o ataku na siedzibę Aramco
Escobar twierdzi, że siedziba saudyjskiej firmy naftowej Aramco w Rijadzie została zaatakowana przez siły Ansar Allah i Jemenu. Uważa wersję saudyjską, która twierdzi, że przechwycono dwa pociski, a odłamki spadły na budynek, za nieprawdopodobną. Jego zdaniem widoczne zniszczenia sugerują atak drona. Przedstawia atak jako ostrzeżenie dla saudyjskiego księcia koronnego i twierdzi, że dalsze cele mogą obejmować rurociąg Wschód-Zachód, rafinerię lub inne obiekty wzdłuż rurociągu.
Escobar jako przyczynę ataku podaje saudyjski nalot na wioskę niedaleko Sany. Twierdzi, że w ataku zginęło ponad 50 osób, głównie kobiety i dzieci. Twierdzi, że byli to cywile, a nie bojownicy Ansar Allah. Twierdzi, że atak na Aramco był reakcją na to wydarzenie i mógł być preludium do kolejnych ataków. Ta relacja i liczba ofiar nie zostały niezależnie zweryfikowane w wywiadzie.
Kolejną kwestią, którą poruszył, było zamknięcie niemal wszystkich lądowych przejść granicznych między Irakiem a Iranem. Twierdził, że Stany Zjednoczone wywierały presję na rząd w Bagdadzie, który Escobar nazwał „rządem marionetkowym”, aby zamknął wszystkie przejścia z wyjątkiem dwóch z 24. Podawał to jako dowód na wpływ USA na rząd iracki. Escobar twierdził, że siły irańskie i sprzymierzone z nimi grupy w Iraku zdawały sobie z tego sprawę; reakcja może nastąpić później.
Irańskie ostrzeżenie dla państw Zatoki Perskiej
Escobar donosi o intensywnych kontaktach prezydenta Rosji Putina z irańskim aparatem bezpieczeństwa. Putin początkowo rozmawiał telefonicznie z irańskim przedstawicielem przez około półtorej godziny. Następnie wysłał samolot do Teheranu, aby sprowadzić do Moskwy kolejnego przedstawiciela Iranu. Spotkanie twarzą w twarz trwało tam trzy godziny i 25 minut. Escobar interpretuje te około pięciogodzinne rozmowy na wysokim szczeblu jako sygnał, że współpraca między Rosją a Iranem ulega poważnemu pogłębieniu.
Według Escobara, irański minister spraw zagranicznych przekazał następnie wiadomość od Najwyższego Przywódcy do państw Zatoki Perskiej: nie powinny one pozwalać Stanom Zjednoczonym i Izraelowi na wykorzystywanie swojej przestrzeni powietrznej do ataków na Iran. Państwa, które to zrobią, zostaną potraktowane jako wrogie i surowo ukarane; te, które się powstrzymają, zostaną uznane za przyjaznych sąsiadów. Escobar mówi o irańskiej liście 400 celów. Pan Z. mówi również, że Iran ponownie ostrzegł państwa Zatoki Perskiej przed „brutalną reakcją”, jeśli udostępnią bazy lub przestrzeń powietrzną.
Obaj twierdzą, że Iran nie ma powodu, by ufać zapewnieniom Arabii Saudyjskiej, biorąc pod uwagę, że według Iranu terytorium Arabii Saudyjskiej było wykorzystywane do ataków pomimo wcześniejszych obietnic. Escobar argumentuje, że Rijad musi złożyć wiążącą gwarancję, że Stany Zjednoczone nie będą operować z konkretnych baz saudyjskich. Jeśli państwa Zatoki Perskiej utrzymają zamkniętą przestrzeń powietrzną, Stany Zjednoczone będą musiały w większym stopniu polegać na lotniskowcach, bombowcach dalekiego zasięgu i dalekosiężnych trasach tankowania. Według Escobara, jeśli choć jedno państwo Zatoki Perskiej otworzy swoją przestrzeń powietrzną na atak, wojna może eskalować, obejmując cały system energetyczny Zatoki Perskiej.
Pan Z dodaje, że Pakistan poparł oświadczenie Iranu i ściśle z nim współpracował. Twierdzi, że informacja o rozmowie telefonicznej między Putinem a przedstawicielem Iranu została również przekazana Islamabadowi. Według niego Iran spodziewa się ataku ze strony USA, ale nie zna jego terminu ani metody. Pan Z twierdzi, że Rosja obecnie w pełni popiera Iran, Chiny popierają zarówno Rosję, jak i Iran, a Pakistan również jest aktywny. Przewiduje, że Iran przetrwa atak i stanie się silną potęgą regionalną, a dominacja USA w regionie zostanie utracona. To jego oceny, a nie wydarzenia potwierdzone rozmową.
Niepewność wokół rosyjskich systemów S-400
Obaj rozmawiali również o ewentualnym nabyciu przez Iran rosyjskich systemów obrony powietrznej S-400. Escobar początkowo podkreślał, że taka umowa nie została potwierdzona. Putin twierdził w przeszłości, że Rosja oferowała Iranowi nabycie systemów obrony powietrznej, ale Iran odmówił. Gdyby to stanowisko uległo zmianie, argumentował Escobar, oznaczałoby to znaczący zwrot akcji. Dostawa nie mogłaby nastąpić w ciągu kilku dni, ponieważ konieczne byłoby szkolenie i rozmieszczenie rosyjskich techników. Escobar odrzucił brytyjski raport o rzekomym optymizmie Iranu w sprawie zakupu, uznając go za dezinformację.
Później jednak pan Z. stwierdza, że informacje o S-400 pochodziły od osoby zaangażowanej w negocjacje. Umowa została zatwierdzona przez przedstawiciela Iranu i Najwyższego Przywódcę; obecnie trwają przygotowania do jego rozmieszczenia. W ten sposób pan Z. przedstawia nabycie jako potwierdzone, podczas gdy Escobar podtrzymuje swoją wcześniej wyrażoną ostrożność i domaga się dalszego potwierdzenia.
Escobar tłumaczy działania dyplomatyczne Iranu jako próbę zapobieżenia kolejnemu atakowi, jednocześnie przygotowując się na ewentualność wojny. Interpretuje on bliższą współpracę militarną z Rosją jako sygnał, że Iran nie jest osamotniony i dysponuje lepszymi danymi wywiadowczymi. Tymczasem państwa Zatoki Perskiej starają się same uniknąć stania się celem ataku. Jednak w momencie rozmowy nie było jasne, czy złożą formalne zobowiązanie do nieotwierania swojej przestrzeni powietrznej na atak.
Na koniec Escobar skupił się na rozmowach w Abu Zabi i spotkaniu, które miało się odbyć w Shenzhen w następnym tygodniu. Powiedział, że kluczowe jest to, czy państwa Zatoki Perskiej publicznie i wiążąco oświadczą, że ich terytorium nie zostanie wykorzystane do ataku USA na Iran. Według relacji rozmówcy, taka deklaracja jeszcze nie padła.
Tak sobie siedzę, obserwuję i myślę. Patrzę na samotny samochód terrorysty w centrum miasta. Innych samochodów nie widać (!!!) Wiem tam są ulice jednokierunkowe ale żeby ani przed nim , ani za nim nikt nie jechał? Poniekąd dziwne przecież to centrum dużego miasta. Rozlegają się strzały naokoło pełno gawiedzi. Jakiś głos po ukraińsku mówi o zabijaniu, niezbyt wyraźnie słychać, bo sygnały radiowozów zagłuszają. Sygnały słychać ,ale!!! radiowozów nie widać.
JEST TYLKO JEDEN . Samotnie ściga uciekającego terrorystę. Znowu przez jazgot sygnałów radiowozów których nie widać, słychać strzały. Auto terrorysty uderza w zaparkowany samochód. Terrorysta „tańczy” przy swoim aucie, chyba strzela(?) . Jeden policjant przewraca się , drugi widać postrzelony podnosi się z kolan i strzela kilka razy. SKUTECZNIE!. Zewsząd słychać sygnały radiowozów , których dalej nie widać (???).
Akcja ratunkowa przechodniów, ktoś zadzwonił po karetki , pojawia się śmigłowiec i wreszcie Straż Miejska. Minister Kierwiński kłamie mówiąc, że akcję podjęto po 24 sekundach. Owszem tylko że policji poza tymi dwoma postrzelonymi nie widać, ale cały czas SŁYCHAĆ JAZGOT SYGNAŁÓW ze stojących(!) niedaleko radiowozów. Tak jak gdyby osłaniały całą akcję. No to teraz czas wyciągnąć wnioski. Samotny wóz terrorysty wjeżdża na rynek opustoszonymi ulicami, strzela do przechodniów i odjeżdża…. ale w pobliżu przypadkowo jest wóz patrolowy policjantów którzy nic o tym nie wiedzieli i podjęli akcję. Nie mają kamizelek, hełmów i broni długiej, tym bardziej należy im się szacunek. Ścigają sprawcę pustymi ulicami, tak jakby cały ten rejon był pod kontrolą.
Akcja tych dwóch policjantów mogła nie być wliczona w scenariusz tej prowokacji. Sprawca miał spokojnie odjechać , a władze dostały by poważny argument do ręki. Po pierwsze – ogłaszają stan podwyższonego bezpieczeństwa i Marsz Niepodległości odwołany – bez protestów, no bo sami rozumiecie, bezpieczeństwo. A to przecież piasek w oku premiera i KO, Po drugie ustawa o cenzurze przechodzi w Sejmie i Senacie, a prezydent nie będzie mógł zawetować, bo sytuacja….
Po trzecie można pozbyć się niedawno wybranego prezydenta miasta pod byle jakim powodem, ponieważ nie jest z ich gniazda, a po czwarte cyrk z Trybunałem wygaśnie samoistnie bez jakiejkolwiek ingerencji sił porządkowych czy politycznych, bo bezpieczeństwo państwa. I na koniec „kwiatek do kożucha”. Trwa program informacyjny w TV Republika, prawie się skończył i nagle lektorka podaje wiadomość z ostatniej chwili… strzały w Krakowie. Na rynku doszło do ostrzelania cywilów. Łączymy się z naszym wozem… ?
Prezes TVRepublika z rynku krakowskiego osobiście relacjonuje wypadki ostatnich chwil. Skąd tam się wziął prezes stacji telewizyjnej z ekipą? Czyżby wiedzieli? I od kiedy prezes stacji tv załatwia takie sprawy? Łże media też stanęły na wysokości zadania. Wywiady z naocznymi świadkami, dołączają ważne osoby: minister, premier i inni. Natychmiast zablokowane są strony sprawcy, (którego danych policja jeszcze nie zna (sic!).
Dziwnym trafem trafiają do mieszkania jego rodziców, no może po rejestracji auta. W mieszkaniu antyterroryści od razu podejmują akcję, w blasku kamer. Skąd wiedzieli, że w mieszkaniu jest broń?
Do Ostrowca Świętokrzyskiego z Krakowa jest parę kilometrów. Jakim sposobem w tak krótkim czasie dotarli na miejsce, skąd wiedzą gdzie i kogo szukać?
Klub strzelecki, nie wiedząc jeszcze o kogo chodzi, natychmiast wydaje oświadczenie, że nie szkolili tego terrorysty, kto ich poinformował że chodzi o Michała O.? Skąd media wiedziały kogo i gdzie szukać ? Coś za dużo tych znaków zapytania
-o której godzinie Michał O. zabił rodzinę i z jakiej broni ? -czy sąsiedzi powiadomili policję ( było słychać strzały?) – czy w OSTROWCU jest monitoring ? A jeśli TAK to …co następnie robił Michał O.? -czy wykonał telefony ? -czy z kimkolwiek się spotkał ? -o której wyjechał z Ostrowca do Krakowa ? – Michał O . miał …gruziński paszport : czy zeń skorzystał ? -czy był na U ? – ile oddał strzałów w kierunku policjantów ? -miał kamizelkę kuloodporną: jak wobec tego odniósł poważniejsze rany ?
Drodzy czytelnicy, wyjaśnię wam teraz w około 2500 słowach, w ciągu około dziesięciu minut, rozwój sytuacji, która doprowadziła do obecnego stanu świata.
Mówi się, że wojna jest ojcem wszechrzeczy. Według greckiego filozofa Heraklita: „Wojna jest ojcem wszechrzeczy i królem wszechrzeczy. Niektórych czyni bogami, innych ludźmi, niektórych niewolnikami, a jeszcze innych wolnymi”.
Potrzebujemy jeszcze jednego pouczającego cytatu, zanim ustalimy niezbędne ramy teoretyczne dla naszego przedsięwzięcia. Ten cytat pochodzi (rzekomo) od francuskiego pisarza Victora Hugo: „Nic na świecie nie jest tak potężne, jak idea, której czas nadszedł”.
Oznacza to, że warunki dla potencjalnej realizacji planu muszą zostać stworzone w rzeczywistości.
II wojna światowa
Można argumentować, że II wojna światowa była walką wolnego świata zachodniego z przymusem, z podporządkowaniem ludzi faszyzmowi i komunizmowi. Tak właśnie ją przedstawiano.
O dziwo, wolny świat sprzymierzył się z komunizmem przeciwko faszyzmowi. To nigdy nie mogło się dobrze skończyć. Dlatego po zakończeniu wojny wybuchła tak zwana zimna wojna między Zachodem a komunizmem.
Czy zatem II wojna światowa toczyła się pod fałszywą flagą? Tak, pozory myliły.
Bystre umysły po stronie amerykańskiej przewidziały to już na wczesnym etapie. Wśród nich było wielu członków amerykańskiej agencji wywiadowczej OSS. Gdyby to od nich zależało, sprzymierzyliby się z narodowymi socjalistami przeciwko komunizmowi w czasie wojny. W końcu narodowi socjaliści przynajmniej uznawali własność prywatną, sprywatyzowali część gospodarki, a nawet nazywali siebie chrześcijanami. Co komunizm miał do zaoferowania w porównaniu?
Wielu Amerykanów chciało działać po drugiej stronie. To postawiłoby ich w sprzeczności ze stanowiskiem własnego rządu. Nikt nie mógł sobie na to pozwolić. Nawet amerykański wywiad, którego przedstawiciel w Szwajcarii, Allen Dulles, spotkał się z przedstawicielami niemieckiego rządu w Bernie pod koniec 1942 roku, jeszcze w czasie wojny. Dulles i jego sojusznicy mieli ambitne plany, wykraczające daleko poza cele wojenne amerykańskiego rządu. Ale nie nadszedł jeszcze czas na ich realizację. Nie nadszedł jeszcze czas na stworzenie nowego, dominującego sojuszu, który ostatecznie pragnął i nadal pragnie rządzić światem.
Amerykańska agencja wywiadowcza OSS (Biuro Służb Strategicznych USA)
Może trudno w to uwierzyć, ale OSS była pierwszą amerykańską agencją wywiadowczą. Założona w czerwcu 1942 roku. Co zaskakujące, OSS została rozwiązana 20 września 1945 roku, z dniem 1 października 1945 roku. Dlaczego? Politycy w Waszyngtonie obawiali się, że potężna, scentralizowana agencja wywiadowcza może w czasie pokoju przekształcić się w rodzaj tajnej policji. Kto by pomyślał? W Ameryce mawiano, że demokracja i wywiad są nie do pogodzenia. Jakieś 80 lat temu w krainie nieograniczonych możliwości wciąż panowała mądrość.
Czego się do tej pory nauczyliśmy? Wojna jest ojcem wszystkiego. Ludzie z OSS wiedzieli o tym i dlatego byli wściekli na pokój. Nie, pokój był nie do zaakceptowania. Ponieważ nie tylko pozbawił ich pracy, ale także zniweczył ich wielkie plany. Bez wojny nic z tego nie mogłoby się ziścić.
I tak szybko wybuchła nowa wojna. Początkowo nazywano ją po prostu zimną wojną. Zimna wojna rozpoczęła się w 1947 roku. Co się stało? Otóż prezydent Truman, który wcześniej zniósł OSS, w swojej Doktrynie Trumana w marcu 1947 roku oświadczył, że państwa powinny być chronione militarnie i gospodarczo przed rozprzestrzenianiem się komunizmu. Komunizm zakorzenił się już wówczas w krajach zachodnich, takich jak Włochy, Francja i Grecja.
Los chciał, że wkrótce pojawiła się potrzeba utworzenia nowej agencji wywiadowczej: CIA, którą założono w 1947 roku. 18 września 1947 roku.
Muszę wam teraz wyjawić prawdę, która była i jest niezwykle ważna. Pytanie: Kim byli ludzie pracujący w OSS w czasie II wojny światowej? Cóż, byli to synowie amerykańskiej elity. Synowie superbogatych i wykształconych. Prawdopodobnie znacie nazwiska takie jak Roosevelt, Vanderbilt, Carnegie, DuPont i Mellon. Ich potomkowie byli w większości członkami OSS. Więc elita miała wszystko pod kontrolą?
Cóż, nie do końca. Jeszcze nie. To był problem podczas II wojny światowej. Ale to był błąd, którego elita już nie popełni.
CIA
Pytanie: Kto pracował w CIA od września 1947 roku? Pewnie zgadliście: elita elit: milionerzy, bankierzy z Wall Street, najlepsi prawnicy, akademicy z Ivy League z Harvardu, Yale i Princeton itd., a także oczywiście przedstawiciele głównych mediów. Również Hollywood. Do CIA dołączali również generałowie i admirałowie. Rozumiecie? Myślę, że wystarczająco jasno wyraziłem tę ważną kwestię. O tak, szef CIA: Allen Dulles!!! Ten sam Allen Dulles z czasów II wojny światowej? Tak.
Dulles snuł ambitne plany. Pełen wiary. Wierzyli, że Amerykanie wygrali II wojnę światową. Ich gospodarka była wiodącą siłą na świecie. Ich armia była niepokonana. Co teraz miało się stać? Bez wojny.
Dzięki Bogu za Związek Radziecki i komunizm. W przeciwnym razie CIA nie miałaby nic do roboty. To byłaby katastrofa. Nie można po prostu najeżdżać i anektować innych krajów. Potrzebny jest dobry powód. Dlatego CIA będzie dozgonnie wdzięczna Związkowi Radzieckiemu. Związek Radziecki, podobnie jak dzisiejsza Rosja, był wygodnym celem wszelkiego rodzaju oskarżeń.
Jednak pod koniec 1947 roku CIA stanęła przed kolejnym, ogromnym problemem, oprócz zagrożenia pokoju: pieniędzmi. Budżet rządowy nie przewidywał żadnych środków dla agencji wywiadowczej. Skąd mieliby je zdobyć, jeśli nie z kradzieży? Kilka milionów darowizn od hojnych milionerów nie wystarczyłoby na długo. A mieli wielkie plany. Na skalę światową. To kosztowałoby pieniądze.
Los chciał, że OSS pomogło również chińskiemu przywódcy wojskowemu Czang Kaj-szekowi w wojnie domowej i dowiedziało się, w jaki sposób zdobywał on fundusze na wojnę: poprzez handel narkotykami.
To, co zamierzam twierdzić, zostanie oczywiście zaprzeczone przez CIA, ale wiele źródeł podaje jedno: CIA stała się największym handlarzem narkotyków na świecie. I największym „żebrakiem”. A w międzyczasie stała się niewiarygodnie bogata.
Nawet podczas II wojny światowej OSS musiało współpracować z mafią, ponieważ Amerykanie chcieli podbić Sycylię w 1943 roku. Mafia w USA ułatwiła usługi mafii sycylijskiej, co zaowocowało długotrwałą współpracą. W końcu ktoś musiał dostarczyć narkotyki do ludzi. CIA była na to za dobra.
Budżet CIA do dziś pozostaje tajemnicą. Nikt nie wie, ile pieniędzy do niego wpływa ani skąd pochodzą. CIA zatrudnia setki osób w samej swojej ulubionej kolonii, Niemczech Zachodnich. A ile to kosztuje?
Na całym świecie? Ściśle tajne. Szacuje się, że liczba osób bezpośrednio zatrudnionych przekracza 25 000. Co oni wszyscy robią całymi dniami? I ile to kosztuje?
CIA może teraz mobilizować całe armie, przemieszczać broń w ogromnych ilościach, zlecać zabójstwa, manipulować wyborami, instalować rządy według własnego uznania oraz całkowicie je kontrolować i obalać. Nikt nie odważy się wystąpić przeciwko CIA, symbolowi państwa głębokiego. Nie, Republika Federalna Niemiec nie jest państwem niepodległym. Republika Federalna Niemiec jest kolonią USA/CIA. Działa pod fałszywą flagą.
Rada Stosunków Zagranicznych (CFR)
CFR, założona w 1927 roku, zrzesza wysoko postawionych urzędników państwowych, superbogaczy z przemysłu i bankowości oraz wybitnych naukowców. Celem CFR jest opracowywanie strategii w kwestiach międzynarodowych. Innymi słowy, CFR wyznacza kurs globalnego podboju, współpracując z tysiącami think tanków, organizacji pozarządowych, fundacji, uniwersytetów i mediów na całym świecie.
Pytanie: Kto był prezesem CFR w 1947 roku? Odpowiedź: Allen Dulles.
Musiało ci to już olśnić. Co się stało? Cóż, prezydent Truman, który stworzył CIA, później nazwał ten czyn, nie bez powodu, największym błędem swojego życia. Szybko zdał sobie sprawę z powagi sytuacji. Prezydent Eisenhower, kilka lat później, ostrzegł swoich współobywateli. On również zrozumiał sytuację. Podobnie jak prezydent Kennedy, który również publicznie to stwierdził i obiecał rozbić CIA w pył. Cóż, CIA była szybsza i go zamordowała.
Nawet Donald Trump, niesłynący z intelektualnej przenikliwości, dostrzegł to i wielokrotnie potępiał „głębokie państwo”, które jego zdaniem zawładnęło Ameryką. Chciał z nim walczyć. Zdecydowanie. Skutek? Donald Trump jest częścią głębokiego państwa. Jest jego pracownikiem. Nic więcej.
Podsumowując: CIA, CFR i wiele, wiele think tanków i innych organizacji nie są częścią rządu USA. Wręcz przeciwnie: rząd USA jest częścią państwa głębokiego. Trump jedynie odgrywa rolę prezydenta. Jest artystą estradowym, którego zadaniem jest zapewnienie ludziom rozrywki, a przede wszystkim spokoju. To wszystko. Po drugie, może swobodnie bogacić się do woli, zgarniając miliardy.
Głębokie państwo
Przez wiele, wiele lat to słowo było uważane za symbol teorii spiskowych. Dziś używa się go otwarcie nawet w polityce. I nikt już nie mrugnie okiem. Dlaczego? Ponieważ głębokie państwo jest teraz tak mocno zakorzenione, że i tak nikt nie może zmienić faktów. Ludzie z głębokiego państwa robią, co chcą i jak chcą. Politycy przychodzą i odchodzą. Ale głębokie państwo stworzyło struktury władzy na wieki. Jak zamierzasz pokonać tak gigantyczną sieć władzy?
Wspomnę jeszcze, że Stany Zjednoczone mają teraz nie jedną, a osiemnaście (18!) agencji wywiadowczych. Osiemnaście! Czym one się zajmują przez cały dzień? Osiemnaście agencji wywiadowczych. I ile one kosztują?
Czy zauważyliście, że w całej pięknej Europie nie ma dziś ani jednego rządu, który ośmieliłby się wystąpić przeciwko Amerykanom? Ani jednego. To majstersztyk amerykańskich służb wywiadowczych. Naprawdę mają wszystko pod kontrolą. Brawo. Ogromne brawa.
W Niemczech pan Merz jest jednym z ulubionych pracowników CIA. Pan Merz pochodził z BlackRock. BlackRock jest częścią państwa głębokiego. Więc to takie proste. Robi to, co mu każą. Osoby trzecie. Nie ludzie!
Polityka już nie istnieje
Pan Merz jest dobrym przykładem nowego systemu, który obecnie panuje na Zachodzie. Nie ma już polityki w klasycznym sensie, do którego przyzwyczajone było starsze pokolenie. Wybory nie mają sensu. Teraz istnieją tylko modele biznesowe. Wszystko jest biznesem. Dlatego pan Merz idealnie nadaje się na to stanowisko.
Wszystkie te modele biznesowe nie mają jednak nic wspólnego z realną gospodarką, a jedynie z systemami finansowymi. Bo dziś światem rządzi pieniądz. Pieniądze i dług. Dlatego Merz gromadzi cały ten dług. Bo, oczywiście, ten dług należy do kogoś. Do kogo? Właśnie. Dla kogo pracuje Merz? Dla swojego pracodawcy. Dla kogo innego miałby pracować?
Te modele biznesowe stały się tak wyrafinowane, tak wszechogarniające i bezwzględne, że coraz częściej prowadzą do niewolnictwa. Muszą. Taka jest logika. Stałe miejsca pracy dla ogółu społeczeństwa będą wyjątkiem. Chyba że, oczywiście, pracujesz dla rządu. Wielu wysoko wykwalifikowanych ludzi opuści kraj. Co przyniesie przyszłość dzieciom?
Nawet prezes Audi odwrócił się od Niemiec i przenosi swoje miejsca pracy do Ameryki. Wielu emigruje do Chin. Bo Niemcy to wymierający gatunek. Zachód nie może już zwyciężyć nad Wschodem. Dlatego kraj musi zostać tak doszczętnie zniszczony, żeby przynajmniej Niemcy i Rosjanie nigdy nie… Pozostają tylko niezłomni optymiści i ci, którzy nie mają alternatywy. I oczywiście miliony imigrantów, którzy uprzykrzą życie Niemcom.
Taki jest plan. Zniszczyć wszystko. Nie planował tego wasz rząd federalny. Rząd federalny po prostu odgrywa rolę rządu federalnego. Pod fałszywą flagą. Tak jak Merz odgrywa rolę kanclerza. Pod fałszywą flagą.
Sieć władzy to arcydzieło.
Ludzie z CIA, przynajmniej ci z przeszłości, byli naprawdę czujni. Trzeba im to przyznać. Zbudowali gigantyczną sieć, która dominuje w świecie zachodnim i która dziś całkowicie kontroluje ciebie i twoją rodzinę.
Wszystkie organizacje międzynarodowe, z którymi się dziś spotykacie, są kontrolowane (wszystkie!) przez „USA”. Właśnie dlatego zostały założone. Zwłaszcza ONZ. Pod fałszywą flagą. Bank Światowy. Pod fałszywą flagą. MFW itd. I oczywiście wszystkie te wspaniałe organizacje w Europie. UE? Zdecydowanie. Pod fałszywą flagą. Niestety, von der Leyen dla nich nie pracuje.
Czy wiesz, że UE (Unia Europejska) nazywała się dawniej Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG)? Dlaczego? Ponieważ była wspólnotą gospodarczą. To miało związek z ekonomią. Z biznesem. Dawno, dawno temu.
To nie przeszkadza von der Leyen. Ostatnio często jeździ do Kijowa, schlebia panu Zełenskiemu i negocjuje wojnę i pokój. Oczywiście nie w imieniu wyborców. Bo nie została wybrana. Negocjuje pod fałszywą flagą, w imieniu innych. UE to nic więcej niż firma-przykrywka.
Ursula von der Leyen ma nawet ministra spraw zagranicznych. To Kaja Kallas z Estonii, kobieta, która ewidentnie nie ma zielonego pojęcia o niczym. Ale to nie ma znaczenia. I tak nie została wybrana przez nikogo. Ta młoda kobieta mówi dużo i podróżuje pod fałszywym szyldem. Oczywiście Kaja uważa również, że wojna to dobra rzecz, zwłaszcza przeciwko Rosji. Pamiętacie supergwiazdę Annalenę Baerbock? Coś w tym stylu. Wspaniała kobieta. Wystarczy spojrzeć jej w oczy. Od razu widać, że na górze niewiele się dzieje.
Powtórzę: wciągnięcie takich niekompetentnych ludzi jak von der Leyen i Kallas, a także setek, tysięcy innych, do rządów i organizacji ponadnarodowych to prawdziwy majstersztyk. Państwo głębokie ma ciebie i mnie, państwo głębokie ma nas wszystkich w garści. I nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy!
Pod fałszywą flagą
Działanie pod fałszywą flagą ostatecznie oznacza: pozory mylą. Dzisiejsza demokracja to nic więcej niż gigantyczna bitwa propagandowa. Kłamstwa i oszustwa liczą się w systemie, który stracił wszelką moralną wiarygodność.
Nie, Covid to nie był Covid. Chodziło o kontrolowanie ludzi. 11 września nie był przede wszystkim atakiem terrorystycznym. 11 września uzasadniał siedem wojen. 11 września uzasadniał prawa o samostanowieniu. 11 września uzasadniał ograniczenia praw człowieka.
A na Ukrainie nie chodzi o demokrację ani żadne inne szlachetne wartości. Chodzi po prostu o osłabienie Rosji, a następnie jej aneksję. Bo ci przeklęci Rosjanie absolutnie odmawiają udziału w naszej grze. Rosjanom nie podoba się idea głębokiego państwa i globalizmu. Rosjanie chcą pozostać Rosjanami. W Rosji! Co za skandal! Za kogo oni się uważają? Za niepodległość? Nie, głębokie państwo nie może się na to zgodzić. Nigdy. Więc wojna jest konieczna. Wojna jest…
I tak, niestety, Niemcy muszą wrócić na front. Stalin o tym wiedział. Rosyjscy generałowie w Berlinie w 1945 roku wiedzieli: „Pewnego dnia znowu nasłają na nas tych głupich Niemców”. Jak zawsze: pod fałszywą flagą. Nie tłumaczyli ci tego w szkole. Ale teraz już wiesz.
Tak, pozory mylą. To, co widzisz/słyszysz w mediach, nie jest prawdą. Agencje wywiadowcze nie bez powodu nazywane są agencjami wywiadowczymi.
Udo Ulfkotte, były dziennikarz „Frankfurter Allgemeine Zeitung”, opisał, jak jego gazeta była kontrolowana przez CIA. Jego książka „Bought Journalists” ukazała się w 2014 roku. Udo Ulfkotte zmarł w 2017 roku. Operacja pod fałszywą flagą może się udać tylko wtedy, gdy wszyscy będą w niej uczestniczyć.
————
Jedno powinno być jasne: pieniądze mówią! Wszystkie te tajne organizacje mogą istnieć tylko dzięki systemowi finansowemu, który pozwala ludziom gromadzić miliardy bez żadnej realnej pracy. Jeśli ten system zostanie zastąpiony nowym, który uniemożliwi cudowne pomnożenie kapitału, wszystkie te tajne organizacje po prostu znikną z powodu braku pieniędzy. Ci, którzy nie mają pieniędzy, nie mają wasali ani najemników. „Humanitarna gospodarka rynkowa” została opracowana właśnie po to, by osiągnąć ten stan. I nie tylko. Pieniądze, które teraz płyną tajnymi kanałami, będą dostępne dla zwykłych ludzi i zapewnią powszechny dobrobyt. Nie wierzysz, że to możliwe? Przekonaj się sam, czytając to rewolucyjne dzieło. Zamów swój egzemplarz bezpośrednio u wydawcy tutaj lub kup go w lokalnej księgarni.
Stosunek lewicy do mordowania ludzi nie określa tradycyjna moralność, lecz ideologia. Wiemy z historii, że w czasach kolejnych rewolucji oraz podczas każdej z wojen, uważanych za swoje, lewica morduje na potęgę – wszystkich, których uważa za przeszkodę na drodze do „postępu”.
Trochę lepiej jest w czasie względnego, pozornego pokoju, lecz w czasie wojen proxy i rewolucji antykultury lewicowa tendencja do mordowania znowu daje o sobie znać. Tutaj najczęstszymi ofiarami są dzieci w różnych etapach życia płodowego, coraz częściej tuż przed urodzeniem.
A co lewica sądzi na temat mordercy z Krakowa?
Pierwsze kwerendy dotyczące mordercy z Krakowa, w tym rozmowy ze znajomymi z czasów szkolnych ukazują go jako „dziwnego”, a nawet osobę nienormalną czyli psychola owładniętego fascynacją zadawania śmierci uwidocznioną w formie rysunków „wisielców i zamachu na szkołę”.
Rzeczą charakterystyczną na którą zwrócili uwagę internauci, już po dokonanej zbrodni, są trzy naszywki. Czarownica na miotle, trupia czaszka oraz symbol bezlitosnej śmierci w formie tzw. znaku morale patches, używanego przez ukraińskich żołnierzy oraz zagranicznych ochotników z Legionu Międzynarodowego biorącego udział w wojnie na Ukrainie.
Bagażnik samochodu straży miejskiej z zarekwirowanym wyposażeniem z Subaru mordercy z Krakowa /Facebook/
——————————————
——————————————–
Pomimo tego lewicowy minister Kierwiński powiedział:
…wszystko wskazuje na to, że napastnik był zafascynowany ideologiami skrajnie prawicowymi.
Na tę wypowiedź zareagował mec. Bartosz Lewandowski
Dzień dobry, Panie Ministrze Kierwiński.
Jakie konkretne okoliczności czy dowody świadczyły o tym, że powiedział Pan na konferencji „wszystko wskazuje na to, że napastnik był zafascynowany ideologiami skrajnie prawicowymi”?
Kto panu przekazał takie informacje i o której godzinie?
Jeśli nikt, to jakie ustalenia pan poczynił przed wprowadzeniem w błąd opinii publicznej oraz światowej?
Czy zamierza pan te słowa sprostować i przeprosić?
Jaki był cel pana wypowiedzi?
Jak pana wypowiedź ma się do walki rządu z dezinformacją?
Dodatkową ciekawostką w tym makabrycznym kontekście jest to, że zdemaskowany prowokator spod Trybunału Konstytucyjnego, zdemaskowany przez siły porządkowe zgromadzenia, a potem ratujący się ucieczką do policyjnej furgonetki również eksponował na zdjęciu tę samą naszywkę.
Według narracji lewicowych terrorysta Michał O. to zwolennik Grzegorza Brauna i katolik.
Czy minister Kierwiński pomylił konferencję prasową z polityczną odprawą propagandową? Zanim zaczął przypisywać sprawcy określone ideologiczne fascynacje, powinien mieć na to twarde dowody, a nie zasłaniać się „zgrubną analizą”.
Czas na konkrety, Panie Ministrze: jakie miał Pan dowody, kto przekazał Panu te informacje i czy zamierza Pan przeprosić za przedwczesne osądy?
Atlas podtrzymuje świat: Rockefeller Center, Nowy Jork
Jak międzynarodowa oligarchia finansowa nadal rządzi światem
Alex Krainer twierdzi, że Imperium Brytyjskie przetrwało w formie transnarodowej sieci finansowej. Analizuje, jak wykorzystuje ono państwa i korporacje do utrzymania swojej dominacji poprzez zadłużenie.
12 października 2026 r. Pascal Lottaz i Alex Krainer wystąpili na kanale Pascala Lottaza na YouTube, Neutrality Studies.
Dyskusja koncentrowała się na trwałym wpływie rzekomo upadłego Imperium Brytyjskiego. Teza Krainera głosi, że choć Imperium Brytyjskie rzeczywiście przestało istnieć jako terytorialne imperium kolonialne, to jednak napędzana finansami Wielka Brytania – City of London – nigdy tak naprawdę nie utraciła władzy. Jako struktura władzy z transnarodowymi elitami, bynajmniej nie zniknęła. Przeciwnie, przekształciła się z jawnie imperialnej formy rządów w w dużej mierze niewidzialny system obejmujący kapitał finansowy, sieci polityczne, agencje wywiadowcze, strategiczne think tanki i instytucje międzynarodowe, który umiejętnie ukrywa swoją rolę.
Krainer nazywa ten byt „nieumarłym Imperium Brytyjskim”. Ma na myśli potęgę, która formalnie i w odczuciu opinii publicznej już nie istnieje, ale której fundamentalne interesy, sposoby myślenia i metody rządzenia trwają niczym bardzo aktywne zombie.
Neokolonializm
Decydująca zmiana, jak twierdzi, polega na tym, że ta wciąż imperialna władza nie musi już być sprawowana przede wszystkim poprzez bezpośrednią okupację obcych terytoriów. Wystarczy kontrolować warunki ekonomiczne i polityczne, w jakich inne państwa podejmują decyzje.
Kto udziela pożyczek, określa prawa własności, kontroluje koncesje na surowce, wpływa na elity polityczne i organizuje zależności militarne, może dominować nad państwami bez ich oficjalnej kolonizacji. Dochody w dużej mierze trafiają do kieszeni oligarchii finansowej w postaci odsetek i bezpośrednich zysków biznesowych, a firmy działające bezpośrednio w poszczególnych krajach pełnią funkcję stacji taśmowych, którymi bogactwo tych krajów jest transportowane do skarbców londyńskiego City i Wall Street.
Państwa narodowe i korporacje jako narzędzia transferu bogactwa
Zgodnie z tym poglądem Imperium jest nie tyle bytem terytorialnym, co międzynarodowym systemem dominacji, który wykorzystuje państwa narodowe i korporacje międzynarodowe jako instrumenty realizacji swoich interesów. City of London i Wall Street jawią się jako centralne węzły jednej globalnej sieci finansów i władzy.
Stany Zjednoczone nie są w istocie suwerennym następcą Imperium Brytyjskiego. Raczej – podobnie jak reszta zbiorowości Zachodu – są również narzędziem w rękach wspomnianego systemu dominacji, który wykorzystuje potęgę ekonomiczną i militarną USA dla własnych korzyści i wyłącznie w swoim interesie. W związku z tym w USA rzekomo rywalizują różne siły: z jednej strony zwolennicy amerykańskiej suwerenności narodowej, z drugiej – ugruntowane sieci, takie jak tzw. „głębokie państwo”, które Krainer przypisuje transnarodowej elicie imperialnej.
W tym kontekście termin „brytyjski” nie odnosi się zatem do ludności brytyjskiej ani do rządu w Londynie – choć rząd ten pilnie i posłusznie wykonuje zadania swoich panów, podobnie jak ma to miejsce w całej Europie. To określenie geograficzne odzwierciedla raczej fakt, że znaczna część wspomnianego systemu dominacji ma swoje korzenie i siedzibę w Wielkiej Brytanii.
Kluczowym pytaniem w polityce światowej nie jest zatem to, które państwo oficjalnie sprawuje największą władzę, ale kto, za pośrednictwem swojej władzy finansowej, kontroluje struktury polityczne, finansowe i instytucjonalne, za pośrednictwem których władza ta jest sprawowana.
Konwencjonalne narracje historyczne – których wszyscy uczymy się w szkołach na Zachodzie – prezentują zupełnie inny punkt widzenia: jeśli rozumiemy imperia wyłącznie jako państwa z koloniami, pomijamy te struktury władzy, które przetrwały upadek formalnych rządów kolonialnych i nadal działają pod nowymi nazwami i podobnymi strukturami – strukturami, które są w dużej mierze kontrolowane przez imperium finansowe koordynowane przez pokolenia.
William Lockhart Bogle, „Filary Miasta, scena giełdowa” , 1891. Opublikowano w „ Illustrated London News” . Wśród przedstawionych postaci znajdują się lord Nathaniel Mayer Rothschild (1840–1915), 1. baron Rothschild; szanowny Lionel Walter Rothschild (1868–1937), jego syn; oraz Carl Ferdinand Meyer, bankier związany z rodziną Rothschildów.Król Karol III otrzymuje surowe instrukcje od swojej szefowej, Evelyn de Rothschild (zdjęcie: gettyimages )
A skoro już o tym mowa:
LONDYN, ANGLIA – 11 GRUDNIA: Książę Karol, książę Walii i patron „Arts and Business Awards”, wręcza lordowi Jacobowi Rothschildowi, czwartemu baronowi Rothschildowi – jednemu z pięciu laureatów – „Medal Księcia Walii za Filantropię 2013” podczas ceremonii, która odbyła się 11 grudnia 2013 r. w Londynie w Anglii. (Zdjęcie: Alastair Grant – WPA Pool/Getty Images)
Starożytny kartel
W latach 80. XIX wieku wybuchła słynna wojna cenowa naftowa tamtej epoki pomiędzy Rockefellerami a rodziną Rothschildów. Potężna rodzina Rothschildów weszła w rosyjski biznes naftowy i udzieliła braciom Nobel pożyczek na infrastrukturę wiertniczą i transportową, aby eksportować ropę na rynki europejskie i światowe. John D. Rockefeller uznał to za poważne zagrożenie dla globalnej dominacji swojej firmy Standard Oil. W 1892 roku wojna cenowa zmusiła Rockefellera do zaproszenia głowy francuskiej gałęzi rodziny Rothschildów, barona Alphonse’a de Rothschilda, na spotkanie w Nowym Jorku. Negocjacje zakończyły się rozejmem, w którym rywalizujące rodziny utworzyły sojusz (patrz na przykład Ron Chernow, Titan: The Life of John D. Rockefeller, Sr. , Nowy Jork 1998, s. 556). Te bliskie więzi przetrwały i znacząco wpłynęły na rozwój gospodarczy i polityczny XX wieku.
Dwóch filantropów razem: Lord Jacob Rothschild, 4. baron Rothschild, i David Rockefeller w bibliotece kamienicy Davida Rockefellera w Nowym Jorku, maj 2012 r. ( zdjęcie: Annie Leibovitz )
Biografie tych rodzin powinny znaleźć się w każdej bibliotece rodzinnej.
Jugosławia: Jak społeczeństwo staje się teatrem wojny
Krainer wyjaśnia, co od dziesięcioleci skłania go do analizowania tych powiązań. Jako młody, dwudziestokilkuletni mężczyzna bezkrytycznie przyjął narrację o rzekomych przyczynach wojny w ówczesnej Jugosławii i zaciągnął się jako ochotnik. Później jednak był bardzo zdezorientowany i zadawał sobie pytanie: „Jak w ogóle mogła wybuchnąć ta wojna?”. To pytanie nigdy go nie opuściło.
„Gdybyś zapytał kogokolwiek w byłej Jugosławii – w Chorwacji, Serbii lub którejkolwiek innej republice – o wojnę zaledwie tydzień przed jej wybuchem, 99% ludzi odpowiedziałoby, że to niemożliwe. Wojna nigdy by się nie wydarzyła”.
Alex Krainer
Jego matka jest Serbką, a ojciec Chorwatem.
„Wiele osób było w podobnej sytuacji. Mieli mieszane pochodzenie. Nie wiedzieliśmy nawet, kto jest kim, bo to nie miało znaczenia. Ludzie wyglądali zupełnie normalnie. Nawet mniejszość muzułmańska – kiedy się z nimi rozmawiało, wyglądali zupełnie jak ja. Nie było wahabizmu. Nie było ekstremizmu i tak dalej”.
Alex Krainer
Nie jest to wojna etniczna ani religijna
Opisuje społeczeństwo, w którym ludzie o różnym pochodzeniu religijnym i etnicznym żyli pokojowo razem w całym kraju, zakładali rodziny i w życiu codziennym nie definiowali się w żaden sposób poprzez przynależność narodową. Jak to możliwe, że tak pokojowe społeczeństwo rozpadło się w stosunkowo krótkim czasie i pogrążyło w gwałtownym konflikcie?
Ilustruje swoją odpowiedź współczesnym mitem o czerwonych i czarnych mrówkach w słoiku: Dopóki mrówki w słoiku żyją obok siebie, nie niepokojone, nie walczą ze sobą. Jednak gdy słoik zostanie gwałtownie potrząśnięty, wpadają w panikę i zaczynają atakować się nawzajem. Nagle postrzegają inne mrówki jako zagrożenie, mimo że nic w ich fundamentalnej naturze się nie zmieniło. To mocny obraz, choć biolodzy nie potwierdzają go jednoznacznie.
Rzecz jednak w tym, że różnice etniczne i religijne niekoniecznie prowadzą do wojny. Można je jednak wykorzystać do celów politycznych, zinterpretować jako zagrożenie egzystencjalne i podsycić do szaleństwa. Gdy tylko ludzie zaczynają wierzyć, że druga grupa chce ich zaatakować, a nawet zniszczyć, pojawia się strach, postawa obronna, a ostatecznie przemoc.
Przyczyna wojny: Geopolityczne ambicje międzynarodowej oligarchii finansowej
Wojna ta nie była zatem wynikiem wewnętrznego rozpadu, odwiecznej wrogości, różnic religijnych ani rzekomo nieuchronnego rozpadu etnicznego. Wynikała raczej z decyzji politycznych, propagandy, instytucjonalnych walk o władzę i nasilania się postrzeganych zagrożeń, celowo podżeganych z zewnątrz. Krainer jest przekonany, że „nieumarłe” Imperium Brytyjskie odegrało kluczową rolę w popchnięciu tego regionu do wojny w tamtym czasie.
Zamierzony cel: osłabienie Rosji
Podobnie jak w czasie I i II wojny światowej oraz zimnej wojny, celem było maksymalne osłabienie Rosji. Dlatego postanowili przekształcić Jugosławię w beczkę prochu, a następnie podpalić lont. Paralela do wojny na Ukrainie jest uderzająca. Państwo centralne, takie jak Ukraina czy Jugosławia, jest zachęcane do zwalczania niepodległościowych i secesjonistycznych dążeń republik lub regionów, które pragną oderwać się od rządu centralnego lub przynajmniej nie chcą już być przez niego rządzone. Belgrad pod rządami Slobodana Miloševicia, podobnie jak Kijów pod rządami Wołodymyra Zełenskiego, został wykorzystany instrumentalnie, aby wciągnąć Rosję w wojnę w regionie i tym samym go osłabić.
Mówi się, że brytyjska oligarchia finansowa odegrała decydującą rolę w zaostrzeniu konfliktów w byłej Jugosławii i ukierunkowaniu rozpadu kraju w określonym kierunku. Początkowo popierała scentralizowaną strukturę państwa jugosłowiańskiego pod przywództwem Belgradu, mimo że polityka ta musiała wywołać opór ze strony republik dążących do niepodległości. Jednocześnie zachodnie embarga na broń utrudniały separatystycznym republikom obronę militarną. Dla Związku Radzieckiego rosnące wpływy Zachodu na Belgrad i centralizacja jego władzy stanowiły realne zagrożenie – doskonale wiedząc, że londyńskie City od dziesięcioleci dążyło do demontażu Rosji. W związku z tym obeszło zachodnie embargo na broń wobec republik wchodzących w skład Jugosławii i sprzedawało broń na przykład Chorwacji.
Skorumpowani przywódcy jako kozły ofiarne
Krainer podkreśla, że nie postrzega ówczesnych serbskich przywódców pod wodzą Slobodana Miloševicia jako bezinteresownych przedstawicieli narodu serbskiego. Sam Milošević był jednym z tych skrajnie amoralnych aparatczyków, którym tak naprawdę nie leżało na sercu dobro narodu serbskiego. Raczej wykonywał rozkazy. Został wysłany na cztery lata do Nowego Jorku przez klan rodzinny, który wówczas zarządzał Narodowym Bankiem Serbii, aby reprezentować jeden z największych banków w byłej Jugosławii. Po powrocie z Nowego Jorku został nagle mianowany przewodniczącym Serbskiej Partii Komunistycznej i zaczął przygotowywać grunt pod przejęcie władzy w celu centralizacji Jugosławii pod rządami Belgradu. Czyniąc to, cieszył się stałym poparciem zachodnich struktur władzy. Wolności poszczególnych republik zostały ograniczone, co wstrząsnęło mrowiskiem.
Błędna interpretacja historii
Krainer sprzeciwia się interpretacji historii, która wyjaśnia konflikty przede wszystkim poprzez lokalne napięcia etniczne i traktuje wpływy zewnętrzne jedynie jako późniejszą ingerencję. Jego kontrmodel jest następujący: o ile lokalne konflikty dostarczają paliwa, to zewnętrzne interesy władzy decydują, kiedy i jak eskalują one do pełnoskalowego konfliktu.
Geopolityczne znaczenie Bałkanów: konflikt regionalny jako potencjalny czynnik wywołujący poważną wojnę
Bałkany mają szczególne znaczenie dla globalnych strategii potęgi. Krainer wskazuje na strategiczne położenie regionu między Morzem Śródziemnym a Europą Wschodnią. Bałkany leżą na skrzyżowaniu głównych szlaków transportowych, stref ekonomicznych i wojskowych stref wpływów. Co więcej, region ten historycznie wielokrotnie stanowił punkt wyjścia dla poważnych konfliktów europejskich. Nieprzypadkowo bezpośrednia przyczyna I wojny światowej miała tam swoje źródło. Ponowny kryzys na Bałkanach mógłby trwale sparaliżować i osłabić Rosję. W tym kontekście sam region nie jest rzeczywistym celem, lecz raczej geopolityczną dźwignią przeciwko Rosji. Jak pokazuje wojna na Ukrainie, celem jest utrzymanie presji na Rosję poprzez łańcuch kryzysów regionalnych rozciągających się od Morza Bałtyckiego, przez Bałkany, po wschodnią część Morza Śródziemnego i dalej do Azji Wschodniej.
Ciągłość strategii imperialnej
W tym kontekście Krainer odwołuje się do brytyjskiego geografa i geopolityka Halforda Mackindera, który na początku XX wieku podkreślił znaczenie Eurazjatyckiego Serca dla globalnej równowagi sił.
Idee Mackindera zaliczają się do klasycznych teorii geopolityki, a dzisiejsza polityka odzwierciedla trwający program imperialny: mocarstwa morskie powinny otoczyć serce Eurazji strategicznymi strefami wpływów i punktami newralgicznymi, aby żadna potęga kontynentalna nie mogła zdobyć dominującej pozycji.
Głównym celem jest tutaj Rosja, która – ze względu na swój zasięg terytorialny, zasoby naturalne i położenie geograficzne – jest postrzegana jako potencjalny rywal zachodnich potęg morskich.
Z tej perspektywy dzisiejsza geopolityka nie jawi się jako seria niezależnych od siebie kryzysów. Raczej składa się z różnych teatrów długotrwałej walki o kontrolę nad przestrzenią euroazjatycką.
Bośnia i Hercegowina: celowo utrzymywana niestabilność
Argumentacja Krainera staje się szczególnie oczywista na przykładzie Bośni i Hercegowiny. Opisuje on strukturę państwową tego kraju jako konstrukcję polityczną, która po porozumieniu z Dayton z 1995 roku zakończyła wojnę, ale jednocześnie utrzymała napięcia instytucjonalne. Kraj charakteryzuje się złożonym podziałem władzy między Bośniakami, Serbami i Chorwatami, a także między różnymi szczeblami władzy. System ten nie jest jedynie trudnym kompromisem między grupami ludności o odmiennych interesach, ale raczej strukturą, która w każdej chwili może doprowadzić do eskalacji.
Jest to widoczne w Republice Serbskiej, zdominowanej przez Serbów jednostce w Bośni i Hercegowinie. Według jego relacji, ingerencja międzynarodowa, działania polityczne podejmowane przez instytucje państwowe oraz presja na przywódców Republiki Serbskiej znacznie zaostrzyły napięcia. Argumentował, że polityka brytyjska sprowokowała serbskie władze i stworzyła sytuację, w której secesja, środki zaradcze rządu centralnego i konflikt zbrojny wydawały się coraz bardziej prawdopodobne – wszystko to jako próba otwarcia kolejnego frontu w konfrontacji między Zachodem a Rosją na Bałkanach.
Inauguracja Trumpa jako punkt zwrotny: częściowa współpraca z Moskwą
Według Krainera, sytuacja uległa zasadniczej zmianie na początku 2025 roku wraz z inauguracją Donalda Trumpa. Zagrożenie wojną w Bośni i Hercegowinie nagle drastycznie zmalało. Administracja Trumpa stanęła po stronie władz Republiki Serbskiej i wspólnie z Moskwą dążyła do przełożenia planowanego referendum w sprawie secesji oraz zainicjowała rozmowy między stronami konfliktu.
Waszyngton udaremnił w ten sposób brytyjską strategię eskalacji. Amerykanie kontrolowali sytuację nie tylko dzięki przewadze militarnej, ale także zmieniając warunki polityczne, które mogłyby doprowadzić do eskalacji. Decydującym krokiem było wyeliminowanie bezpośredniego czynnika wyzwalającego potencjalną konfrontację.
Ten rozwój sytuacji pokazuje, że USA i Wielka Brytania nie zawsze mają te same interesy.
Zachód nie jest jednolitym aktorem: konflikt między Waszyngtonem a Londynem
Krainer wskazuje, że pozornie zjednoczony „Zachód” jest w rzeczywistości kształtowany również przez konkurujące ze sobą ośrodki władzy. Rząd w Waszyngtonie mógłby z powodzeniem prowadzić politykę sprzeczną z interesami wpływowych kręgów w Londynie. Również w tym przypadku należy dokonać rozróżnienia między rządem amerykańskim a transnarodową siecią finansów i władzy, która była – i nadal jest – w znacznym stopniu kształtowana przez interesy brytyjskie.
Krainer zauważa, że Stany Zjednoczone pierwotnie powstały jako kontrmodel Imperium Brytyjskiego.
Boston Tea Party (herbatka bostońska) to protest polityczny, który odbył się 16 grudnia 1773 roku w Bostonie. Podczas niego amerykańscy koloniści wrzucili do portu 342 skrzynie herbaty należące do Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Stało się to przełomowym momentem w narastającym konflikcie między Wielką Brytanią a jej koloniami w Ameryce Północnej, który doprowadził do rewolucji amerykańskiej.
Deklaracja Niepodległości z 1776 r. oznaczała pomyślne zakończenie formalnych rządów Londynu nad kontynentem amerykańskim.
Zdaniem Krainera, ta relacja uległa jednak później częściowemu odwróceniu: chociaż Stany Zjednoczone stały się wiodącą potęgą militarną, w niektórych kwestiach polityki zagranicznej – a zwłaszcza w odniesieniu do dominacji oligarchii finansowej – nadal podlegały wpływom struktur, które nie służą przede wszystkim interesom amerykańskim. Opisuje on te struktury jako sieć urzędników politycznych, powiązań wywiadowczych, ośrodków analitycznych i wpływowych kręgów społecznych. W związku z tym, części amerykańskiego aparatu państwowego nie są związane wyłącznie Konstytucją i suwerennością narodową, lecz raczej transnarodową strukturą władzy.
Krainer używa terminu „Deep State” (państwo głębokie), aby opisać to zjawisko. Nie ma tu na myśli jedynie istnienia profesjonalnej, trwale funkcjonującej biurokracji, ale raczej nieformalnej struktury władzy, która wpływa na decyzje polityczne, ogranicza zakres działania demokratycznie wybranego rządu i ma dostęp do praktycznie niewyczerpanych zasobów finansowych. Inauguracja Trumpa była pierwotnie postrzegana również jako wyraz wewnętrznego oporu Amerykanów wobec istniejącego podziału władzy. Krainer interpretuje częściową konfrontację między administracją Trumpa a brytyjskim imperium finansowym, w pewnym sensie, jako eskalację tego konfliktu.
Prawdziwa siła kapitału finansowego: dominacja poprzez dług, a nie okupację
Ekonomiczne sedno wywiadu leży w tezie Krainera, że współczesna władza imperialna jest sprawowana przede wszystkim za pośrednictwem systemu finansowego. Siła militarna jest ważna, argumentuje, ale nie jest ona rzeczywistą siłą napędową systemu. Decydująca jest, jak twierdzi, zdolność do uzależniania innych krajów od finansowania długoterminowego i kontrolowania wynikających z tego przepływów pieniężnych.
Krainer opisuje model biznesowy „nieumarłego Imperium Brytyjskiego” jako triadę obejmującą dług, surowce i wydobycie aktywów.
Jednak firma, która faktycznie wydobywa surowiec, niekoniecznie jest największym zwycięzcą. Firma naftowa musi zatrudniać pracowników, budować zakłady, dostarczać energię, zarządzać ryzykiem technicznym i organizować produkcję. Jest częścią łańcucha produkcyjnego gospodarki realnej.
Z drugiej strony banki mogą czerpać zyski z tych struktur finansowania, nie musząc samodzielnie wydobywać ani transportować ropy naftowej. Ich przychody pochodzą z należności pożyczkowych, odsetek, opłat i innych transakcji finansowych.
Taśmociąg: bogactwo narodów spływa do skarbców oligarchii finansowej
Krainer wysuwa zatem teorię, że prawdziwa władza niekoniecznie leży w rękach widocznych przedsiębiorstw przemysłowych, lecz raczej w rękach instytucji finansowych, które ustalają warunki finansowania.
Obraz, którym posługuje się Krainer, to taśmociąg: po jednej stronie znajdują się surowce, siła robocza i realna produkcja gospodarcza. Po drugiej stronie – roszczenia, odsetki i dochody z inwestycji. Taśmociąg transportuje część wartości dodanej wytworzonej w kraju rozwijającym się do międzynarodowych centrów finansowych.
Enrico Mattei: Kontrmodel polityki gospodarczej zorientowanej na państwo
Jako kontrprzykład dla swojego modelu imperializmu zdominowanego przez finanse Krainer podaje włoskiego dyrektora przemysłowego Enrico Mattei.
Po II wojnie światowej Mattei stworzył włoski konglomerat energetyczny Eni i starał się zmniejszyć zależność Włoch od międzynarodowych firm naftowych.
Jego strategia polegała na zawieraniu bezpośrednich, korzystnych dla obu stron umów z krajami bogatymi w surowce. Włochy miały uzyskać energię, a kraje partnerskie miały otrzymać inwestycje, infrastrukturę, rozwój przemysłu i możliwości zatrudnienia.
W tym modelu współpraca gospodarcza nie miała na celu przede wszystkim gromadzenia jak największych roszczeń finansowych wobec słabszego partnera. Zamiast tego obie strony miały czerpać korzyści poprzez wymierne korzyści ekonomiczne.
Istniały szeroko zakrojone porozumienia o współpracy z krajami Afryki Północnej i Związkiem Radzieckim. Na przykład Włochy mogły dostarczać produkty przemysłowe i rury stalowe, otrzymując w zamian ropę naftową. Takie porozumienia umożliwiały wywieranie presji na ugruntowane firmy naftowe w kwestii cen. Mattei nie podporządkowywał rozwoju gospodarczego swojego kraju interesom międzynarodowych instytucji finansowych. Włochy miały mieć własne moce produkcyjne, własne firmy i własną autonomię w polityce gospodarczej.
Mattei został wyeliminowany z powodów podobnych do tych, które doprowadziły do śmierci Alfreda Herrhausena, ponieważ zakwestionował geopolityczny model władzy sprawowany przez wspomniane imperium – w jego przypadku obejmujący również duże firmy naftowe i ich struktury finansowania. Mattei zginął w katastrofie lotniczej w 1962 roku – celowym zamachu, za który odpowiedzialna była CIA, działająca w imieniu Państwa Głębokiego.
Mattei jest więc jednym z wielu przykładów wpływowych ludzi, którzy zostali wyeliminowani, ponieważ starali się, aby alternatywny model ekonomiczny okazał się sukcesem.
Systemowy przymus kapitalizmu — czy imperializm to świadomy wybór czy strukturalna konieczność?
W rozmowie Pascal Lottaz wprowadza ważny kontrast teoretyczny: czy opisywany system jest wynikiem świadomych decyzji poszczególnych podmiotów finansowych – innymi słowy, jest celowy – czy też wynika z wewnętrznych praw kapitalizmu – innymi słowy, jest systemowy?
Pytanie to dotyka podstawowego sporu pomiędzy różnymi teoriami ekonomii politycznej.
Systemowe wyjaśnienie imperializmu zaproponowane przez Karola Marksa i przede wszystkim Włodzimierza Iljicza Lenina („Imperializm jako najwyższe stadium kapitalizmu”, 1916) zakłada, że konkurencja kapitalistyczna i konieczność akumulacji kapitału, z samej swojej logiki, generują interesy w ekspansji gospodarczej, które muszą być zabezpieczone za pomocą władzy państwowej – stąd podział świata między wielkie mocarstwa.
Takie strukturalne wyjaśnienie zakłada, że w pewnych warunkach konkurencji przedsiębiorstwa i instytucje finansowe są nieuchronnie (ze względu na naturę systemu) zmuszone do poszukiwania wyższych zysków, nowych rynków, korzystniejszych warunków produkcji i bezpiecznych inwestycji.
Krainer odrzuca czysto systemowe wyjaśnienie. Podkreśla, że ten rozwój sytuacji jest w dużej mierze celowy. System nie składa się wyłącznie z anonimowych sił rynkowych. Jest kształtowany przez ludzi, którzy podejmują decyzje, reprezentują interesy, instytucje finansowe i wpływają na procesy polityczne.
Jego zdaniem zaangażowani aktorzy mają pewną swobodę w zakresie swoich celów. Starają się kształtować warunki ekonomiczne i polityczne w taki sposób, aby ich interesy były zabezpieczone w perspektywie długoterminowej. Krainer przyjmuje założenie, że interesy kapitałowe mogą przyczyniać się do ekspansji relacji dominacji i zależności. Idzie jednak o krok dalej: za obserwowanymi wzorcami dostrzega celowo skoordynowaną strategię elit międzynarodowych, mającą na celu utrzymanie własnej władzy.
Unikalność argumentacji Krainera polega na tym, że nie postrzega on tych pięciu założeń jako zjawisk niezależnych. Dla niego tworzą one pewien cykl: interesy finansowe wpływają na politykę; władza polityczna tworzy zależności ekonomiczne; konflikty geopolityczne zmieniają równowagę sił; rozwój technologiczny poszerza możliwości kontroli; a percepcja społeczna odgrywa decydującą rolę w określeniu, czy te warunki zostaną zaakceptowane, czy zakwestionowane.
Model ten jest z pewnością owocny jako punkt wyjścia do dyskusji o władzy, kapitalizmie i polityce zagranicznej. Jego słabość polega na tym, że czasami łączy on bardzo różne procesy w jeden, kompleksowy model wyjaśniający. Tam, gdzie brakuje konkretnych dowodów, wiarygodna krytyka struktury systemu może przerodzić się w interpretację praktycznie niepodważalną: każdy rozwój sytuacji – nawet sprzeczny – jawi się wówczas jako kolejny dowód na siłę systemu.
Perspektywy
Na naszym forum Geopolitica wielokrotnie wskazywaliśmy na obecną systemową konkurencję między gospodarką realną a sektorem finansowym. Na przykład w artykule zatytułowanym „Epokowy przełom na horyzoncie” pokazaliśmy, że międzynarodowa oligarchia finansowa jest zasadniczo uzależniona od znalezienia państw lub ich przywódców, którzy byliby skłonni zaciągnąć długoterminowe długi na „rynku pieniężnym” – tak jak Niemcy robią to obecnie za pomocą swoich tzw. „funduszy specjalnych”.
Ale kiedy główne państwa zaczynają tworzyć suwerenną (tj. niezależną trwale od długu zagranicznego) gospodarkę realną, aby zapewnić byt swoim obywatelom, pozbawia to lichwiarzy gruntu pod nogami. Widzimy tu zatem prawdopodobnie najważniejszy powód wojen zarówno na Ukrainie, jak i obecnie z Iranem: Rosja, Chiny i Iran są dla tych krwiopijców niedostępne. Muszą więc zostać zmuszeni do uległości, zanim ich polityka – nastawiona na suwerenną gospodarkę realną – rozprzestrzeni się na cały świat. A przynajmniej ten moment należy odsunąć w czasie tak daleko, jak to możliwe.
Globalne Południe, państwa BRICS i wiele innych konsekwentnie podążają jednak drogą do suwerenności. Jeśli ten stan rzeczy utrzyma się na całym świecie, potęga finansowa „nieumarłych zombie” opisywanych przez Krainera dobiegnie końca. W tym kontekście staje się jasne, dlaczego obecna wojna światowa toczy się tak zaciekle i nieubłaganie, i dlaczego nie ma możliwości dyplomatycznych rozwiązań: to agonia neokolonializmu. Pasożyt ginie, gdy nie może już znaleźć żywiciela – i nie można z nim negocjować.
______________________________
Osoby udzielające wywiadu:
Alex Krainer to pochodzący z Chorwacji analityk rynkowy, autor i były menedżer funduszy hedgingowych z siedzibą w Monako, znany ze swojej wiedzy specjalistycznej w zakresie handlu towarami i geopolitycznej analizy ekonomicznej. Jest założycielem KRAINER ANALYTICS i I-System Trend Following oraz autorem książek: „Alex Krainer’s Trend-Following Bible”, „Mastering Uncertainty” i „Grand Deception” (zakazana). Regularnie publikuje również na Substacku Alexa Krainera. Więcej informacji o jego doświadczeniu można znaleźć tutaj .
Dr Pascal Lottaz jest profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie w Kioto, gdzie zajmuje się badaniem neutralności w stosunkach międzynarodowych i kieruje siecią badawczą neutralitystudies.com. Uzyskał tytuł magistra i doktora w Narodowym Instytucie Studiów nad Polityką (GRIPS) w Tokio, a wcześniej prowadził badania i wykładał na Uniwersytecie Waseda i Uniwersytecie Temple (kampus w Japonii). Do jego najnowszych książek należą: „ Sweden, Japan, and the Long Second World War” (Routledge, 2022), „ Neutral Beyond the Cold: Neutral States and the International System after the Cold War” (Lexington Books, 2022) oraz „ Notions of Neutralities ” (Lexington Books, 2019). Jest również autorem artykułów „Neutrality Studies” dla Oxford Encyclopedia oraz „The Politics and Diplomacy of Neutrality” dla Oxford Bibliography.
Tutaj znajdziesz listę jego najnowszych artykułów. Na jego kanale YouTube, Neutrality Studies , regularnie pojawiają się bardzo pouczające wywiady. Warto również zajrzeć na Substack Pascala Lottaza .
Oczywiście było tylko kwestią czasu, zanim znów dadzą o sobie znać. Owszem, odbywały się spotkania w Davos, a WEF nadal istnieje, jednak większość spotkań elit ograniczała się do mniejszych konferencji poświęconych zmianom klimatu. Nie działo się nic istotnego, co wiązałoby się z planowaniem na skalę globalną – aż do niedawna…
Globaliści właśnie wyszli z ukrycia na tajny szczyt w Chinach
W ciągu ostatnich kilku miesięcy obserwowałem pewne dziwne zmiany w zachowaniu instytucji globalistycznych. Tuż przed wyborami w USA w 2024 roku ’elity’ – w porównaniu ze swoją pewnością siebie z czasów pandemii – nagle „zapadły się pod ziemię”. Przez krótką chwilę ich prawdziwe oblicze było w pełni widoczne, po czym znów próbowali założyć maskę.
Niestety, większość ludzi ma krótką pamięć, ale przez większą część katastrofalnej prezydentury Joe Bidena środowisko związane z Davos wykazywało niezwykłą aktywność. Światowe Forum Ekonomiczne (WEF) oraz wszystkie powiązane z nim think tanki z entuzjazmem mówiły o pandemii covid-19, twierdząc, że „nadszedł moment”, by radykalnie zdemontować kapitalizm i zachodnie normy. [filmiki- w oryginale. md]
Klaus Schwab, ówczesny szef WEF, nawoływał do „Wielkiego Resetu” oraz Czwartej Rewolucji Przemysłowej, opierając się na założeniu, że „nic nie będziesz posiadać i będziesz szczęśliwy…”. Pandemia była dla nich odpowiednikiem „Czerwonego Października”.
Lynn Forester de Rothschild otwarcie ogłosiła utworzenie „Rady na rzecz Kapitalizmu Inkluzywnego” (Council for Inclusive Capitalism) – we współpracy z papieżem i Watykanem. Organizacja ta stawia sobie za cel wprowadzenie socjalistycznej kontroli w duchu ideologii „woke” nad każdym aspektem świata korporacji i gospodarki.https://www.youtube.com/embed/lJoXwh0Vu9M
Media głównego nurtu z pełną mocą wspierały globalistyczny reżim, nieustannie szerząc propagandę na rzecz permanentnych lockdownów, ciągłych szczepień, paszportów covidowych oraz nowego społeczeństwa opartego w całości na medycznej tyranii i nieustannym strachu przed wirusem, którego mediana współczynnika śmiertelności (IFR) wynosiła zaledwie 0,23%. Innymi słowy, miliardy ludzi miały wyrzec się swojej wolności i podporządkować technokratom, aby „uratować świat” przed wirusem, który – jak wynika z danych – byłby niegroźny dla 99,8% populacji.
Wciąż mam wrażenie, że niewiele osób zdaje sobie sprawę, jak blisko przepaści byliśmy. Dzielił nas zaledwie krok od całkowitej, orwellowskiej tyranii lub otwartej wojny domowej.
A potem nagle hałas ucichł. Wyglądało to tak, jakby ktoś przełączył jakiś przełącznik albo rozesłał wewnętrzną notatkę. Sianie strachu ustało niemal z dnia na dzień. Media porzuciły szereg fałszywych narracji i zajęły się innymi tematami. Niektóre przyznały nawet, że wirus nie stanowił tak dużego zagrożenia, jak wcześniej twierdziły.
Według danych poszczególnych stanów USA (a nie danych CDC), około 25% populacji pozostało niezaszczepione. Około 50% Amerykanów odmówiło przyjęcia dawki przypominającej. Połowa amerykańskich stanów (tzw. stany republikańskie) zablokowała wprowadzenie nakazów szczepień. Być może to właśnie skłoniło globalistów do wycofania się ze swojego planu. Może uznali, że w starciu z 25% uzbrojonego społeczeństwa, które stawia opór, ich szanse na powodzenie są zbyt małe? Trudno powiedzieć.
Wiem natomiast jedno: Światowe Forum Ekonomiczne (WEF) usunęło się w cień. Think tanki, o których nikt nie słyszał przed pandemią, znów popadły w zapomnienie. „Council for Inclusive Capitalism” (Rada na rzecz Kapitalizmu Inkluzywnego) praktycznie przestała istnieć. „Nowy Porządek Świata” został odparty… przynajmniej na jakiś czas.
Oczywiście było tylko kwestią czasu, zanim znów dadzą o sobie znać. Owszem, odbywały się spotkania w Davos, a WEF nadal istnieje, jednak większość spotkań elit ograniczała się do mniejszych konferencji poświęconych zmianom klimatu. Nie działo się nic istotnego, co wiązałoby się z planowaniem na skalę globalną – aż do niedawna…
Być może nie jest przypadkiem, że pod koniec października – tuż przed wyborami uzupełniającymi w USA – globaliści zorganizowali dyskretny szczyt, i to właśnie w Chinach.
„Global Governance Forum 2026” (Forum Globalnego Zarządzania 2026) to wydarzenie finansowane przez Chiny, o którym media niemal nie wspomniały. Było to pierwsze tego typu forum zorganizowane w tym kraju. Agencja Reuters i kilka innych redakcji poświęciły mu jedynie zdawkową wzmiankę, a obecność prasy na miejscu ograniczyła się głównie do mediów zatwierdzonych przez Komunistyczną Partię Chin, które relacjonowały jedynie ceremonię otwarcia i zamknięcia.
Szczegóły 22 dyskusji przy okrągłym stole, które odbyły się w ramach forum, są skąpe lub wręcz nieznane, a lista 180 zagranicznych gości pozostaje w dużej mierze poufna. Obecny był Klaus Schwab oraz kilka innych znanych osób, których udział został ogłoszony publicznie, w tym:
Gerhard Schröder (były kanclerz Niemiec)
Klaus Schwab (założyciel Światowego Forum Ekonomicznego)
Thomas L. Friedman (felietonista „New York Timesa”)
Guy Ryder (podsekretarz generalny ONZ ds. polityki)
John L. Thornton (współprzewodniczący rady powierniczej Asia Society)
David Shambaugh (politolog)
Helga Zepp-LaRouche (założycielka Instytutu Schillera)
Erik Solheim (były podsekretarz generalny ONZ i dyrektor wykonawczy UNEP)
Andrea Renda (dyrektor ds. badań w Centre for European Policy Studies)
Tematyka spotkania koncentrowała się – według doniesień – na działaniach globalistycznych w Azji, ze szczególnym uwzględnieniem zacieśniania relacji między Chinami a środowiskami globalistycznymi. Poruszono również kwestie rozwoju sztucznej inteligencji, „zarządzania” przestrzenią kosmiczną, reformy i usprawnienia funkcjonowania ONZ, a także zapowiedziano utworzenie „Centrum Badań nad Globalnym Zarządzaniem” (Global Governance Research Center).https://www.youtube.com/embed/QMkOqKKKKtY
Wśród tematów znalazły się m.in. cła wprowadzone przez administrację Trumpa, które okazały się dość skuteczne w zakłócaniu globalistycznych dążeń do ujednolicenia gospodarek narodowych. Ich rozwiązanie polega najwyraźniej na odejściu od USA w stronę nowego silnika konsumpcji, jednak taki silnik po prostu nie istnieje.
Stany Zjednoczone odpowiadają za 30% światowego rynku konsumenckiego. Bez nich żadna gospodarka oparta na produkcji nie będzie w stanie przetrwać na dłuższą metę. A może właśnie o to chodzi? By odciąć resztę świata od głównego fundamentu konsumpcyjnego i jeszcze bardziej osłabić gospodarki narodowe.
Konferencja zdaje się potwierdzać teorię, że elity próbują zbudować koalicję między Europą a Chinami, aby przeciwdziałać ruchom konserwatywnym w USA. Przedstawiciele władz europejskich, a nawet kanadyjscy przywódcy, otwarcie mówią o planach zacieśnienia współpracy z Chinami jako globalnym partnerem gospodarczym.
To naiwny pomysł, zważywszy na to, że Chiny są gospodarką produkcyjną, a nie konsumpcyjną. Choć kraj ten liczy miliard mieszkańców, przeciętne roczne wynagrodzenie – poza sektorem rządowym – wynosi tam zaledwie 10 000 USD, co oznacza brak dochodu rozporządzalnego. W sektorze rządowym średnie roczne zarobki kształtują się na poziomie około 16 000 USD.
Podejrzewam, że ta retoryka to jedynie pożywka dla nieświadomych zwolenników liberalnych idei – sposób, by podsycić w nich entuzjazm wobec zerwania więzi z gospodarką USA i „ukarania kapitalistów”, całkowicie ignorując rzeczywiste konsekwencje (których skutki odczuwają obecnie Kanadyjczycy).
Forum zakończyło się publikacją dokumentu zatytułowanego „Globalne zarządzanie: Wizja Xiongan”. Opisano w nim świat wkraczający w „nowy okres turbulencji” i stwierdzono, że „multilateralizm” (czyli globalne rządy) stanowi jedyny skuteczny sposób na rozwiązanie problemu „deficytu zarządzania” (cokolwiek miałoby to oznaczać). Wezwano do ochrony i wzmocnienia centralnej roli ONZ w tym procesie.
W dokumencie postulowano również większy udział krajów Globalnego Południa w tworzeniu zasad, wyznaczaniu agendy oraz podejmowaniu decyzji. Promowano także ONZ-owską Agendę 2030, przygotowując jednocześnie grunt pod świat po 2030 roku. Co dokładnie omawiano za zamkniętymi drzwiami – tego być może nigdy się nie dowiemy.
Niektórych może dziwić fakt, że to właśnie Chiny są gospodarzem takiego forum – w kręgach zwolenników teorii spiskowych dominuje bowiem narracja, jakoby Chiny były „antyglobalistyczne”. Jak powtarzam od wielu lat, jest to fałszywy paradygmat. Od 2016 roku Chiny są ściśle powiązane z systemami globalistycznymi, w tym z koszykiem walutowym Międzynarodowego Funduszu Walutowego (SDR). Już od ponad dekady Chiny wzywają globalistów do wprowadzenia nowej światowej waluty, kontrolowanej przez MFW.
Chiny SĄ „Nowym Porządkiem Świata” – a przynajmniej jego prototypem. Kraj ten stanowi nieustający „beta test” dla jednych z najbardziej przerażających systemów autorytarnych, jakie kiedykolwiek wymyślono. Globaliści kochają komunistów, ponieważ sami są komunistami.
Istotnym elementem globalistycznej agendy jest wykorzystywanie koncepcji „reparacji” dla krajów rozwijających się. Twierdzą oni, że bogate państwa w jakiś sposób niesprawiedliwie skorzystały na krajach trzeciego świata lub wręcz je okradły. Innymi słowy, próbują zrzucić winę za niepowodzenia i niekompetencję krajów trzeciego świata na Zachód, sugerując, że to my jesteśmy ich przyczyną.
Zgadnijcie, kto będzie zarządzał redystrybucją tego bogactwa…
Elity utrzymują również, że sukces Zachodu szkodzi klimatowi, co z kolei – poprzez niebezpieczne zjawiska pogodowe – uderza w kraje rozwijające się. Nie ma na to żadnych dowodów, ale to nie ma znaczenia. W rzeczywistości wcale nie chodzi im o ratowanie mieszkańców krajów trzeciego świata. Celem jest scentralizowana kontrola nad globalną produkcją, a koncepcja reparacji stanowi doskonałe narzędzie, by pozyskać poparcie tych państw.
Celem globalizmu jest podważenie cywilizacji zachodniej przy jednoczesnym ujednoliceniu gospodarek narodowych w ramach jednego systemu. Proces ten wymaga szerokiej koalicji lewicowych rządów, korporacji oraz organizacji pozarządowych, które działają w ścisłym porozumieniu – a właśnie to jest obecnie projektowane, czego przykładem mogą być wydarzenia takie jak chińskie Forum Globalnego Zarządzania (Global Governance Forum).
Następnie przychodzi czas na homogenizację Zachodu i „globalnego Południa” poprzez masową imigrację oraz wielokulturowość – aż do momentu, w którym wszelkie ślady kultury zachodniej zostaną całkowicie wymazane.
Zadaniem tych instytucji w okresie poprzedzającym rok 2030 będzie przygotowanie gruntu pod likwidację ruchów konserwatywnych i patriotycznych. Chodzi o to, by przedstawić nas w tej narracji jako głównych złoczyńców, podczas gdy globaliści wkroczą na scenę, by „nas wszystkich uratować”.
Ich zwycięstwo wymaga, aby konserwatyści pozostali niezorganizowani i skłóceni – tak, byśmy zawsze byli w defensywie, a nie w ofensywie. Potrzebują naszej bierności, aby móc bez przeszkód budować swój jednolity system ogólnoświatowy.
Organizacja non-profit finansowana przez Sorosa, która osobiście wybrała zespół ds. bezpieczeństwa narodowego Bidena, a następnie udawała, że się rozwiązuje:
30 stycznia 2017 roku – dziesięć dni po rozpoczęciu prezydentury Trumpa – Rosa Brooks opublikowała w „Foreign Policy” artykuł zatytułowany „ 3 sposoby na pozbycie się prezydenta Trumpa przed rokiem 2020”. Przedstawiła cztery scenariusze odsunięcia nowego prezydenta od władzy: impeachment, 25. poprawkę do Konstytucji, bunt w gabinecie i wojskowy zamach stanu. Odnosząc się do tej ostatniej opcji, Brooks napisała, że jest to „możliwość, którą do niedawna uważałam za nie do pomyślenia w Stanach Zjednoczonych Ameryki”.
W tym samym roku, w którym opublikowano jej artykuł, po cichu utworzono nową organizację. National Security Action została założona w 2017 roku , a jej działalność rozpoczęła się w lutym 2018 roku. Jej współprzewodniczącymi byli Ben Rhodes , zastępca doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego Obamy, oraz Jake Sullivan , który później został doradcą ds. bezpieczeństwa narodowego Bidena. W radzie doradczej zasiadała Rosa Brooks, podobnie jak około sześćdziesięciu innych osób – 88,6% z nich to byli urzędnicy administracji Obamy.
Julia Ioffe poinformowała 7 maja dla Puck News , że organizacja była „w dużej mierze finansowana przez Alexa Sorosa od samego początku”. Nazwała ich „braciami Bidena”. Jednak Biden wprowadził do sześćdziesięcioosobowej rady doradczej tylko pięciu lub sześciu prawdziwych lojalnych członków. Pozostałych pięćdziesięciu czterech to byli urzędnicy administracji Obamy, których utrzymywano razem między administracjami dzięki pieniądzom Sorosa. To są chłopcy Sorosa. I tak jest od samego początku.
Russell jest żoną Toma Donilona , byłego doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego Obamy, który zasiadał w radzie doradczej NSA . Za kadencji Russell od dziesięciu do czternastu członków tej organizacji otrzymało wysokie stanowiska w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego, a jej biuro odpowiadało za koordynację tych nominacji. Nie ma publicznie dostępnej dokumentacji formalnego wyłączenia.
Ioffe napotkał tę samą ścianę milczenia : „Nikt – nawet pracownicy działu komunikacji NSA – nie chcieli mi powiedzieć, kto zasiada w zarządzie organizacji ani potwierdzić, że fundusze grupy pochodzą od Sorosa”.
7 października 2023 roku Hamas rozpoczął atak na Izrael. Wśród byłych pracowników NSA, którzy tego ranka zajmowali wszystkie najwyższe stanowiska w służbach wywiadowczych i bezpieczeństwa w rządzie USA, byli Sullivan jako doradca ds. bezpieczeństwa narodowego, Blinken jako sekretarz stanu, Haines jako dyrektor wywiadu narodowego oraz Burns jako dyrektor CIA.
Na spotkaniu w Soros Fund Management w kwietniu 2026 roku Rhodes skonfrontował Sullivana z konsekwencjami. Ioffe doniósł , że Rhodes „zasugerował, że Sullivan będzie musiał uporać się z piętnem tej polityki”. Były wysoki rangą urzędnik Departamentu Stanu powiedział Puckowi: „To przeróbka serialu Jake i Jon i nikt, kogo znam, nie jest z tego zadowolony. Pomysł, aby ci sami liderzy polityki zagranicznej, którzy umożliwili nam wycofanie wojsk z Afganistanu i zatuszowali upadek Bidena, mieli odpowiadać za obsadę kadrową kolejnej administracji Demokratów i kształtowanie jej polityki zagranicznej, jest w najlepszym razie nietaktowny”.
„Rezolucja”
Kiedy Biden objął urząd w styczniu 2021 roku, NSA miała zostać rozwiązana. Jej pracownicy pracowali w rządzie. Ta zewnętrzna organizacja nie była już potrzebna. Zeznania podatkowe ujawniają, co tak naprawdę się stało.
W 2021 roku, w roku swojego „rozwiązania”, NSA otrzymała 1,5 miliona dolarów z Open Society Action Fund. Tess została wymieniona jako „tymczasowy dyrektor wykonawczy” – po raz pierwszy termin „tymczasowy” został użyty w dokumentach podatkowych. W 2022 roku przychody spadły do zera, ale NSA wydała 660 686 dolarów na wyczerpanie rezerw z 2021 roku. W 2023 roku Open Society przekazało kolejne 900 000 dolarów. Tess, obecnie stały dyrektor wykonawczy, otrzymała 267 000 dolarów za pełny etat, 40-godzinny tydzień pracy. NSA wydała 1,8 miliona dolarów – prawie dwukrotnie więcej niż wynosiły jej przychody. Złożono dwadzieścia trzy raporty informacyjne dotyczące zaledwie trzech pracowników W-2, co sugeruje istnienie nawet dwudziestu umów o pracę.
Plik XML zeznania podatkowego nr 990 z 2023 roku pokazuje, na co poszły pieniądze. Wydatki na imprezy: 742 244 USD – dwukrotność budżetu na imprezy w 2024 roku, wynoszącego 372 482 USD. Głównym zajęciem podczas „rozpadu” była organizacja spotkań. Słowo używane przez osoby z wewnątrz NSA to „hibernacja”. Puck potwierdził tę klasyfikację : NSA „w dużej mierze zapadła w hibernację” po dołączeniu Sullivana i Finera do rządu.
Łącznie NSA otrzymała 2,4 mln dolarów od swojego głównego darczyńcy w okresie „uśpienia” od 2021 do 2023 roku.
Reaktywacja
W czerwcu 2023 roku Alexander Soros oficjalnie przejął od ojca Fundację Społeczeństwa Otwartego. W wywiadzie dla „Wall Street Journal” stwierdził, że jest „ bardziej polityczny ” niż ojciec. Zasiadał w zarządach obu organizacji będących u źródeł finansowania NSA – Funduszu na rzecz Reform Politycznych i Centrum Polityki Społeczeństwa Otwartego.
14 lipca 2023 roku Tom Perriello opuścił Open Society Policy Center – trzy tygodnie po przejęciu stanowiska przez Alexa.
Między majem a listopadem 2023 roku cztery osoby powiązane z NSA opuściły administrację Bidena. Susan Rice opuściła Biały Dom w maju. Colin Kahl opuścił Pentagon w lipcu. Wendy Sherman opuściła Departament Stanu w lipcu. Tom Nides zrezygnował z funkcji ambasadora latem. Wszystkie cztery odejścia miały miejsce przed 7 października.
„Wznowienie” 5 lutego 2024 roku było komunikatem prasowym ogłaszającym decyzję, która już zapadła. Caroline Tess wydała oświadczenie: „Naszym celem było zwolnienie pracowników – i w dużej mierze nam się to udało. Jednak dziś, w obliczu realnego zagrożenia drugą administracją Trumpa, musimy ponownie się zmobilizować”. Jednak pensja Tess za cały rok 2023, wynosząca 267 000 dolarów, za cały etat, potwierdza, że operacja trwała co najmniej od stycznia – trzynaście miesięcy przed publicznym ogłoszeniem.
Harris nie miała własnego zespołu ds. bezpieczeństwa narodowego – ani Bena Rhodesa, ani Jake’a Sullivana. Spośród członków NSA, którzy opuścili administrację Bidena przed jej końcem, siedmiu dołączyło do kampanii Harris. Phil Gordon , członek rady doradczej NSA, został doradcą Harris ds. bezpieczeństwa narodowego – stanowisko to piastował od czasu jej wiceprezydentury. Colin Kahl pomógł w przygotowaniach do debaty. Tom Nides doradzał kampanii.
Dwie organizacje zajmujące się działaniami bezpieczeństwa
Pod adresem 1 Thomas Circle NW, Suite 700, Waszyngton, w siedzibie Centrum Polityki Międzynarodowej, działała organizacja 501(c)(4) o nazwie „New Security Action”, która od 2009 roku składała zeznania podatkowe w IRS pod tą nazwą. Jej deklarowaną misją było „budowanie poparcia społecznego dla postępowej polityki bezpieczeństwa narodowego”.
W lutym 2018 roku Rhodes i Sullivan założyli organizację „ National Security Action ”. Różnica jednego słowa. Ten sam fundator. Ten sam obszar polityki. Ten sam budynek .
W 2020 roku pierwotna akcja „New Security Action” oficjalnie zmieniła nazwę. W dokumentach IRS widnieje: „WIN WITHOUT WAR F/K/A NEW SECURITY ACTION”. Nazwa zarejestrowana w IRS dla akcji Win Without War pozostaje „New Security Action”. W zobowiązaniu do przyznania dotacji od MoveOn.org na rok 2023 jako beneficjenta wymieniono „Win Without War, znany jako New Security Action”.
Fundacja Win Without War powstała w 2002 roku jako projekt Centrum Polityki Międzynarodowej ( CIP). Stephen Miles był dyrektorem programowym CIP w latach 2017–2018, następnie został dyrektorem wykonawczym Win Without War, a później jej prezesem – łącznikiem organizacyjnym między organizacją macierzystą a spółką spin-off.
Open Society sfinansowało obie organizacje. Ponad 8 milionów dolarów na rzecz National Security Action. Ponad 1,4 miliona dolarów na rzecz Win Without War. Open Society przekazało ponad 3 miliony dolarów organizacji macierzystej Win Without War, CIP.
W maju 2016 roku magazyn „New York Times” opublikował profil Bena Rhodesa. Przyznał się on do stworzenia „komory pogłosowej”, aby sprzedać porozumienie nuklearne z Iranem: „Stworzyliśmy komorę pogłosową. Powiedzieli rzeczy, które potwierdziły to, co im powiedzieliśmy”.
W swoich wystąpieniach w programach informacyjnych, Rhodes nigdy nie jest nazywany „Przewodniczącym ds. Działań na rzecz Bezpieczeństwa Narodowego”. Przedstawiany jest jako „były zastępca doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego” – jako odniesienie do rządu, a nie w kontekście jego obecnej roli rzecznika.
Wyszukiwanie hasła „National Security Action” w 1600 transkryptach z Brookings, Carnegie, CSIS, Council on Foreign Relations, Heritage i dziesiątek innych think tanków nie daje żadnych wyników. Center for American Progress pojawia się 28 razy. CNAS pojawia się sześć razy. NSA – organizacja, która zatrudniła 46 osób w administracji Bidena – nie pojawia się ani razu. Jej współzałożyciele pojawiają się łącznie w ponad 70 transkryptach. Organizacja ta nie istnieje w publicznych rejestrach debaty na temat polityki zagranicznej w Waszyngtonie.
Rosa Brooks i rurociąg trzyetapowy
Artykuł Brooks ze stycznia 2017 roku nie był odosobniony. Opisywał umiejętność, którą miała rozwijać przez kolejne trzy lata.
Pod koniec 2017 roku dołączyła do rady doradczej organizacji, która zgromadziła personel – NSA. Jednocześnie zasiadała w radzie agencji, która ją finansowała – OSF US Programs, która przekazała NSA 4,9 miliona dolarów. Następnie, pod koniec 2019 roku, współtworzyła Transition Integrity Project (TIP) z Nilsem Gilmanem z Berggruen Institute – przedsięwzięcie, które symulowało scenariusze, w których instytucje wojskowe i federalne nie uznawały wyników wyborów. TIP działał pod patronatem Protect Democracy, organizacji Iana Bassina. Symulacje odbyły się latem 2020 roku z udziałem około 100 uczestników. Tylko około dziesięciu nazwisk zostało ujawnionych publicznie. Pozostałych dziewięćdziesięciu nigdy nie ujawniono.
Trzy miejsca. Te same lata. Ten sam sponsor.
Kobieta, która dziesięć dni po objęciu urzędu przez Trumpa publicznie przedstawiła pomysł wojskowego zamachu stanu, później doradzała organizacji tworzącej nową kadrę aparatu bezpieczeństwa narodowego, zasiadała w zarządzie fundacji, która sfinansowała ten projekt, i współtworzyła projekt, w ramach którego sprawdzano, co zrobią ci ludzie, jeśli nie będą zadowoleni z wyniku wyborów.
O 14:27: „Nie sądzę, żeby Joe Biden wygrał ostatnie wybory bez pandemii. Nawet wtedy jego zwycięstwo było bardzo niewielkie. Nie było to do końca korekta”.
O 10:14: „My, jako obrońcy demokracji, staliśmy się obrońcami systemu, który stracił swój elektorat”.
W 19:33 krytykuje podejście do polityki zagranicznej, na którym opiera się jego organizacja: „Krytykuję Partię Demokratyczną, w tym administrację Bidena, za tę chęć zaczynania wszystkiego od nowa, wiesz, grania starych hitów, wiesz, dużo mówienia o NATO, wiesz, hm, to nie jest to, o co chodzi każdemu”.
O 10:57 opisuje kurs, który prowadził na USC: „Co tydzień badaliśmy innego autokratę. Celem było zbadanie, jak podobne są scenariusze, a jednocześnie jak różnią się one pod względem cech. Omówiliśmy Orbana, Putina i Trumpa. A także Modiego, Netanjahu, Erdogana i Bolsonaro… i Chińczyków. W sumie omówiliśmy ośmiu autokratów”.
Przez całe przemówienie – trwające sześćdziesiąt dwie minuty i składające się z bezpośrednich stwierdzeń – Rhodes ani razu nie wspomniał o Narodowych Działaniach Bezpieczeństwa.
W maju 2026 roku powiedział portalowi Axios : „Dwa najciekawsze projekty, o których warto pomyśleć, to grupa ludzi, którzy mogliby potencjalnie pracować nad kampaniami wyborczymi i obsadzić demokratyczny rząd, a następnie pomysły, które mogłyby w przyszłości kształtować postępową lub demokratyczną politykę zagraniczną”.
W maju 2026 roku NSA ogłosiła Mahera Bitara nowym p.o. dyrektora . Bitar objął to stanowisko bezpośrednio po stanowisku głównego doradcy i doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego senatora Adama Schiffa . Wcześniej zasiadał w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego administracji Bidena jako starszy dyrektor ds. programów wywiadowczych, a później jako zastępca doradcy prezydenta.
Zastępca Dyrektora ds. Badań i Public Relations zostaje zatrudniony z pensją od 100 000 do 110 000 dolarów. Do jego wyraźnie określonych obowiązków należy „budowanie i utrzymywanie relacji z kandydatami i zespołami kampanii na szczeblu federalnym, stanowym i lokalnym”.
Na stronie internetowej NSA nadal nie wymieniono z imienia i nazwiska żadnych pracowników, członków zarządu, rady doradczej, sprawozdania rocznego ani informacji finansowych.
Jeden z demokratów z Kongresu powiedział Puckowi: „Wszyscy zostali odsunięci na boczny tor i nawet nie zdają sobie z tego sprawy”. Drugi dodał: „Władzy nigdy nie oddaje się dobrowolnie, trzeba ją wziąć – a teraz ludzie ze starej gwardii trzymają się jej kurczowo”.
Te same siedemdziesiąt osób. Ten sam inwestor. To samo biuro funduszu hedgingowego. Dekadę później, a ono wciąż działa.
Jedna z nich opisała wojskowy zamach stanu dziesięć dni po inauguracji. W ciągu roku doradzała organizacji, która powołała rząd zastępczy. W ciągu trzech lat pracowała nad tym, jak skłonić instytucje do odmowy zatwierdzenia wyborów. Przez cały czas zasiadała w radzie, która wystawiła czeki.
Kobieta, która nadzorowała wszystkie nominacje na wysokie stanowiska w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego w administracji Bidena, była żoną członka rady doradczej organizacji, której członków mianowała. Mężczyzna, który zarządzał czekami Sorosa, zasiadał w radzie doradczej organizacji, która finansowała jego instytucję. Kobieta, która kierowała organizacją, kierowała również procesem transformacji, który doprowadził jej członków do rządu. Współzałożyciel, który zbudował komorę pogłosową, aby sprzedać porozumienie nuklearne z Iranem, przewodniczy organizacji, występuje w telewizji kablowej, powołując się na swój rządowy tytuł i ani razu nie wspomniał o tym przed kamerami ani w sześćdziesięciodwuminutowym wystąpieniu publicznym.
Organizacja, która zatrudniła ponad 40 osób w administracji Bidena, nie figuruje w żadnym z 1600 protokołów think tanków. Jej zespół ds. komunikacji odmówił reporterowi potwierdzenia źródła finansowania. Otrzymała od tego darczyńcy 2,4 miliona dolarów w latach, w których twierdziła, że została rozwiązana. W roku „uśpienia” wydała 742 000 dolarów na wydarzenia – dwa razy więcej niż w roku, w którym była publicznie aktywna. Jej współzałożyciel przyznaje na nagraniu, że cały projekt odniósł sukces tylko dzięki pandemii.
Spotykają się w tym samym biurze funduszu hedgingowego. Są finansowani przez tę samą rodzinę. Już rekrutują pracowników na kolejny cykl wyborczy.
Sam Rhodes powiedział: „Następna administracja Demokratów powinna znacznie różnić się od administracji Bidena”. Jednak za jej planowanie odpowiadają ci sami ludzie, którzy stali na czele poprzedniej.
Jasne. Oto niemieckie tłumaczenie tekstu, jak najbliższe oryginałowi, z zachowaniem politycznego i geopolitycznego stylu językowego.
Alexander Dugin omawia narastający kryzys polityczny w Polsce, jego powiązania z wyborami uzupełniającymi w USA i losem Donalda Trumpa, głęboki kryzys zachodniego liberalizmu i demokracji, eschatologiczne implikacje walki o władzę między Netanjahu i Eisenkotem w Izraelu oraz konieczność porzucenia przez Rosję jej powolnego nastawienia wobec Zachodu, który utracił wszelkie poczucie rzeczywistości.
=============================
Wywiad z Aleksandrem Duginem w programie telewizji Sputnik „Escalation”.
Moderator: W Polsce dzieją się niezwykle interesujące i dramatyczne wydarzenia. Zdaniem Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Zbigniewa Kapińskiego, wydarzenia te noszą wszelkie znamiona zamachu stanu.
Spróbujmy wspólnie ustalić, co dokładnie się wydarzyło. Według Kapińskiego, około tysiąca policjantów zostało wezwanych na teren Sądu Konstytucyjnego, rzekomo w celu „ustabilizowania sytuacji”. Powiedz mi, Aleksandrze Geliewiczu [Duginie], co wywołało wydarzenia o takiej skali i intensywności? Dlaczego napięcia między obecnym rządem a sędziami mianowanymi przez poprzedni rząd zaostrzyły się do tego stopnia?
Alexander Dugin: Uważam, że wszystko to ma bezpośredni związek z tzw. wyborami uzupełniającymi w Stanach Zjednoczonych, które obecnie odgrywają kluczową rolę w decydowaniu o losie Trumpa i całej Partii Republikańskiej.
Ameryka pozostaje bowiem asymetrycznie dominującą siłą we współczesnym świecie zachodnim – a zwłaszcza w Europie. Krajowe procesy polityczne, które zachodzą w Stanach Zjednoczonych w następstwie tych wyborów – głosowanie i liczenie głosów jest obecnie w pełnym toku – stawiają nas u progu globalnej zmiany.
W Europie elita globalistów – wszyscy ci Tuskowie, Merzowie i Macronowie – szukają wskazówek wyłącznie u Demokratycznej Partii USA. To klasyczni globaliści, lewicowi zwolennicy struktur Sorosa, zwolennicy agendy LGBT i orędownicy niekontrolowanej migracji. Ich lewicowo-globalistyczny program jest zasadniczo identyczny z kursem politycznym amerykańskich Demokratów.
Jasne. Oto pełne tłumaczenie na język niemiecki. Zachowuję polemiczny, geopolityczny i eschatologiczny styl oryginału i rozróżniam wypowiedzi Dugina od wypowiedzi moderatora.
W tym samym czasie w Europie wydarzyło się coś podobnego, choć na innym poziomie: tak jak w Stanach Zjednoczonych nawet konserwatyści, populiści, prawicowcy i zwykli obywatele wybrali i poparli Trumpa – wbrew Demokratom i globalistom, którzy szukali alternatywnej drogi – porównywalny rozwój sytuacji można zaobserwować również w Europie.
W Polsce na szczyty władzy w państwie doszli przedstawiciele dwóch przeciwstawnych obozów politycznych. Z jednej strony premier Donald Tusk, bezpośredni reprezentant Partii Demokratycznej USA, Sorosa i ultraliberalnego euro-atlantyzmu, odrzucający fundamentalne wartości katolickie i tradycyjne. Z drugiej strony, na fali prawicowego populizmu, prezydentem został Karol Nawrocki, wspierany przez środowiska konserwatywne i katolickie.
Bądźmy szczerzy: zarówno Tusk, jak i Nawrocki są skrajnie wrogo nastawieni do Rosji. To zagorzali rusofobowie i nie należy mieć co do tego złudzeń [ależ nie, to w wypadku prez. Nawrockiego jakaś gra.. A Tusk robi, co mu aktualnie każą w UE md] . Dla nas obie grupy to siły obce i wrogie. Obiektywnie rzecz biorąc, polityka zachodnia, w tym polska, dzieli się jednak na dwa obozy.
I tak, w przededniu wyborów parlamentarnych w USA, gdy większość prognoz wskazywała, że Trump i Republikanie mogą utracić całkowitą kontrolę nad Kongresem, podjęto najwyraźniej milcząco decyzję o siłowym wyeliminowaniu warunkowych „polskich trumpistów” w ich własnym kraju.
Sytuacja tam utknęła w martwym punkcie właśnie dlatego, że sama Ameryka również znajduje się w impasie. Gdyby w Waszyngtonie jedna ze stron odniosła wyraźne zwycięstwo, sytuacja w Warszawie potoczyłaby się inaczej. Ale dopóki Demokraci utrzymują swoje stanowiska, utrzymują swoich europejskich przedstawicieli – wszystkich von der Leyenów, Merzów i Tusków – w stanie najwyższej gotowości: „Naprzód! Oczyśćcie wszystkich konserwatystów, którzy popierają Trumpa i jego ruch, zanim nadejdzie nasza fala zemsty!”
Wygląda na to, że amerykańskie sieci telewizyjne dostarczyły Nawrockiemu informacji. Podczas wizyty w Afryce dosłownie zawrócił samolot w trakcie lotu i wrócił do Warszawy, dowiedziawszy się o planowanym zamachu stanu. Kręgi wywiadowcze i zainteresowane strony poinformowały go, że Tusk w rzeczywistości przeprowadza zamach stanu.
Premier mianował swoich nielegalnych, podporządkowanych sędziów w transparentnym celu wszczęcia procedury impeachmentu i odsunięcia prezydenta Nawrockiego – głównego przedstawiciela linii narodowo-konserwatywnej i protrumpowskiej. W rezultacie w polskim sądownictwie wyłoniła się dwuwładza: z jednej strony prawowity Trybunał Konstytucyjny, oparty na konstytucyjnych uprawnieniach prezydenta, z drugiej – organ quasi-sądowy, który Tusk narzucił rewolucyjnymi i brutalnymi środkami.
Teraz wszystko zależy od tego, który z tych organów wyda decydujący werdykt: czy wszczęcie procedury impeachmentu wobec Nawrockiego, czy wszczęcie postępowania karnego przeciwko samemu Tuskowi za próbę zamachu stanu. Właśnie dlatego Trybunał Konstytucyjny stał się epicentrum konfliktu. Budynek został otoczony kordonem policji lojalnej wobec rządu Tuska. Na zewnątrz gromadzą się dziesiątki tysięcy obywateli popierających Nawrockiego – reprezentujących zdecydowaną większość tradycyjnie zorientowanej polskiej populacji.
Jednocześnie wojsko pozostaje w cieniu, ale z pewnością ma znaczącą obecność. Tradycyjnie przysięga wierność głowie państwa i sympatyzuje z Nawrockim w tym konflikcie. To klasyczny przykład podziału: policja stoi po stronie globalisty Tuska, a wojsko i społeczeństwo popierają prezydenta Nawrockiego.
To, czego jesteśmy świadkami w Polsce, to klasyczny, niemal podręcznikowy zamach stanu, którego lewicowo-globalistyczne siły próbowały dokonać w ukryciu. Liczyli na osłabienie pozycji Trumpa po wyborach uzupełniających w USA, co pozwoliłoby im bezkarnie eliminować niepożądanych konserwatywnych polityków, stosując niekonstytucyjne metody. Jednak dla współczesnych liberałów pojęcie „legitymizacji” dawno już stało się pustym frazesem. Postępują według utartych schematów. Wystarczy pomyśleć, jak odsunęli na boczny tor kandydatów suwerenności w Rumunii lub jak próbowali zniszczyć Alternatywę dla Niemiec (AfD).
Każdy polityk, który odmawia przestrzegania zasad globalistycznego rządu i sieci Sorosa, jest automatycznie uznawany przez nie za „nielegalnego”.
Moderator: Wasze wybory nie są uczciwe, wasi kandydaci nie są odpowiedni.
Aleksander Dugin: Tak: „Waszych kandydatów w ogóle nie lubimy, nigdy nie daliśmy im prawa do istnienia…”
W istocie mamy tu do czynienia z tym, co dziś można by słusznie nazwać nie Unią Europejską, lecz raczej „eurokołchozem” lub „eurotrojką”. To totalitarne państwo liberalne, całkowicie obojętne na wszelkie formy legitymizacji i demokracji, w imieniu których rzekomo działa. Znajdujemy się w klasycznej sytuacji, w której – jak otwarcie przyznają sami przedstawiciele tego systemu – demokracja jest zawieszona. W rzeczywistości została zniesiona na rzecz czysto liberalnej ideologii.
Liberałowie przekształcili się w komisarzy ideologicznych. Ustanawiają system politycznej weryfikacji: jeśli kandydat posiada „właściwą” świadomość globalistyczną i jest lojalnym liberałem w służbie Sorosa, może zostać nominowany i awansowany. Kaja Kallas spełnia wszystkie wymagania niemal idealnie. Annalena Baerbock i inni komisarze globalnego liberalizmu również zdają ten test przydatności celująco. Ci, którzy go nie zdadzą, są jednak automatycznie wykluczani z prawa.
Nadzieja wszystkich sił konserwatywnych i populistycznych w Europie leżała w przekonaniu, że można coś zrobić przeciwko tej liberalnej dyktaturze – zwłaszcza że Ameryka pozostaje wiodącą siłą na Zachodzie. A gdyby Trump był prawdziwym Trumpem, a nie tym nieporozumieniem, którym się okazał, mógłby radykalnie odwrócić tę sytuację. Mógł powiedzieć: „No dalej, przestrzegajmy zasad! Słuchajmy ludzi, którzy zostali wybrani! Zakończmy wasz totalitarny liberalny terror i wróćmy do starej, dobrej demokracji, gdzie większość rzeczywiście miała coś do powiedzenia, a nie mniejszość!”.
Dyskutowałem o tym szczegółowo w licznych rozmowach z Francisem Fukuyamą – czołowym ideologiem amerykańskiego liberalizmu. Fukuyama wyjaśnił tę zmianę dość otwarcie: Wcześniej demokrację rozumiano jako rządy większości. Dziś jednak koncepcja ta uległa zmianie. „Demokracja” stała się instrumentem ochrony i egzekwowania władzy mniejszości – i to bezpośrednio przeciwko większości.
A czego właściwie winna jest większość? Tego, że jest niekontrolowana. Może zagłosować na Trumpa, może zagłosować na Putina, a może na kogoś jeszcze „gorszego”. Dlatego większość została uznana za zagrożenie. Po prostu nie można jej przyznać prawa do prawdziwego wyboru. Zamiast tego, należy nominować tylko kandydatów wstępnie sprawdzonych i przefiltrowanych, wśród których liberalna agenda z pewnością zwycięży.
I to nie przypadek, lecz całkowicie świadomy, systematyczny sposób działania współczesnego Zachodu. Oto jak daleko zaszliśmy. Mamy do czynienia z w pełni rozwiniętym systemem totalitarnym, który może wyeliminować każdego opozycyjnego polityka, zorganizować przeciwko niemu zamach stanu, aresztować go, a nawet fizycznie unicestwić.
To, co obecnie dzieje się w Polsce, jest tylko jedną ze scen, jednym z etapów głębokiej przemiany tektonicznej, która ogarnęła cały system polityczny Zachodu.
Moderator: Aleksandrze Geliewiczu [Dugin], jak Twoim zdaniem ostatecznie zakończy się ten cały polski dramat? Patrząc na obecną sytuację, wydaje się, że globalistom nie udało się w pełni przeprowadzić i dokończyć zamachu stanu za pierwszym razem.
Aleksander Dugin: Tak, nie udało im się jeszcze w pełni przeprowadzić zamachu stanu. Ale sytuacja rzeczywiście wisi na włosku.
Widzicie, stały wzrost nastrojów populistycznych w Europie jest niezaprzeczalnym faktem; wszystkie instytuty badawcze są co do tego zgodne. Nawet Marine Le Pen, która jest zdecydowanie przeciwna obecnemu systemowi politycznemu, otwarcie deklaruje, że zostanie prezydentem Francji w kolejnych wyborach prezydenckich. W Niemczech Alternatywa dla Niemiec (AfD) pozostaje najpopularniejszą siłą polityczną.
W Europie szaleją obecnie gwałtowne zamieszki i pogromy, organizowane przez tajemnicze siły – prawdopodobnie te same lewicowo-globalistyczne kręgi, które celowo destabilizują sytuację. Potrzebują europejskiej wojny domowej jako jedynego sposobu na ratowanie własnej skóry, straciwszy wszelkie poparcie społeczne. Wszystko wskazuje na to, że desperacko próbują utrzymać władzę, wprowadzając stan wyjątkowy i całkowitą dyktaturę.
Sztuczne podsycanie histerii i kreowanie oczekiwań nieuchronnej wojny z Rosją służą temu samemu celowi. Pamiętacie stare ukraińskie hasło: „Ukraina to Europa”? Teraz logika eurokratów zmieniła kierunek: patrzą na Kijów i myślą: „Europa to Ukraina”. Z zazdrością patrzą na reżim Zełenskiego: tam jest wojna, nie ma demokracji, nie ma wyborów, nikt nie może legalnie obalić dyktatora… Globaliści widzą tę hańbę i myślą: „Czy coś takiego było naprawdę możliwe?!” A do tego wszystkiego…
Moderator: Dostają pieniądze.
Alexander Dugin: Wszyscy dają im pieniądze – tak, zasadniczo przesłanie brzmi: Po prostu żyj, jak chcesz. Ale ludzie…
Jednym z zadań dzisiejszych elit zachodnioeuropejskich jest eliminacja ludności rdzennej, tzw. „Wielka Wymiana” ( Le Grand Remplacement ). Jest to dość otwarcie sugerowane, ponieważ biała ludność europejska jest rzekomo skłonna do autorytaryzmu, a przez to niebezpieczna. Głowy państw i rządów krajów europejskich świadomie i systematycznie dążą do zastąpienia ludności rdzennej imigrantami.
A Zełenski realizuje to zadanie jeszcze skuteczniej: po prostu fizycznie unicestwił miliony Ukraińców. Czy zatem wojna jest być może uniwersalnym rozwiązaniem dla takiej elity władzy? Zarówno w celu realizacji ich globalistycznego programu, jak i fizycznej eksterminacji własnej ludności?
Ci migranci i zamieszkujący, którzy obecnie rabują sklepy w europejskich stolicach i miastach, raczej nie pójdą na wojnę z Rosjanami. Czy oni są głupi? Nie odejdą i nie mają zamiaru. Będą kontynuować rabowanie i gwałty – czyli dokładnie to, co potrafią najlepiej i co władze skutecznie tolerują.
Wysyłają ostatnich mieszkańców, których jeszcze da się zmotywować do pójścia na wojnę. Na to właśnie liczą.
Dlatego, moim zdaniem, znajdujemy się w niezwykle skomplikowanej sytuacji. Tak, próba zamachu stanu w Polsce zakończyła się niepowodzeniem za pierwszym razem. Interweniowała frakcja Trumpa w CIA – być może nie największa ani najbardziej wpływowa, ale taka, która zdołała w porę ostrzec Nawrockiego.
Trudno przewidzieć, jak to wszystko się skończy. Jednak Europa jako całość zmierza albo ku wewnętrznej wojnie domowej, albo ku wojnie z nami.
Gdyby potwierdziły się informacje o zamiarze Tuska wysłania polskich wojsk na zachodnią Ukrainę, mielibyśmy idealny pretekst. Natychmiast po tym ogłoszono by stan wyjątkowy. Nawrocki, który protestuje ramię w ramię z narodem, zostałby siłą usunięty ze stanowiska pod pretekstem stanu wojennego. A Tusk przystąpiłby do bezpośredniej walki i zostałby „numerem dwa Zełenskiego”. Następnie Merz zostałby „numerem trzy Zełenskiego”, Macron „numerem cztery Zełenskiego” – lub w innej kolejności – a Kallas „numerem pięć Zełenskiego”.
W ten sposób cała polityczna euroelita, całkowicie zdyskredytowana demokratycznie i składająca się wyłącznie z uzurpatorów władzy, mogłaby utrzymać swoje pozycje. Do tego czasu reżim w Stanach Zjednoczonych mógłby się zmienić – Trump zostałby odsunięty od władzy, co jest więcej niż prawdopodobne – a Ameryka wznowiłaby finansowanie Europy na dużą skalę, tak jak Europa obecnie finansuje Ukrainę.
Wtedy wszystko wróciłoby na swoje miejsce: wszyscy dostaliby pieniądze, wszyscy toczyliby wojny rękami innych, a Ameryka znów znalazłaby się w rękach Demokratów.
Dlatego, pomimo haniebnej porażki w wypełnieniu własnej historycznej misji, wszystko wciąż zależy od Trumpa. W końcu był ostatnią nadzieją wszystkich konserwatywnych kręgów w Ameryce, Europie i na całym świecie. Mógł przecież zaakceptować świat wielobiegunowy – ale nie!
Jego syjonizm, jego chrześcijański syjonizm, Bibi i jego własne słabości polityczne wciągnęły go w przygody, które zniszczyły jego pozytywne, pierwotne podejście.
A jednak to właśnie on nieustannie chroni świat przed całkowitym załamaniem.
Nawet taki Trump – poturbowany Trump, półdealer, okaleczony Trump, „kulawa kaczka ”, jak nazywa się amerykańskich prezydentów po wyborach parlamentarnych – na razie nadal stanowi fundament globalnej równowagi.
Ten kruchy pokój opiera się na tak niepewnej i sprzecznej postaci jak Trump. To sprawia, że sytuacja jest niezwykle napięta dla Europejczyków, Amerykanów, a także dla nas.
Moderator: Wybory parlamentarne w Izraelu odbyły się 27 października. Partia Likud, kierowana przez Benjamina Netanjahu, zdobyła 27 ze 120 miejsc, a główny blok opozycyjny jest tuż za nią z 21 miejscami.
Według danych, Netanjahu wciąż brakuje stabilnej większości, aby utworzyć pełny rząd. Sytuacja wygląda na kolejny niezwykle trudny impas polityczny. Co teraz wydarzy się w Izraelu? Czy to oznacza, że historyczna era Netanjahu dobiega końca?
Alexander Dugin: Warto zauważyć, że Netanjahu wygrał i zdobył nieco więcej głosów i mandatów, podczas gdy jego główny przeciwnik – również syjonista, Gadi Eisenkot – zdobył nieco mniej. Jednak ich programy polityczne są zasadniczo bardzo podobne.
Jedyna różnica polega na tym, że Eisenkot krytykował Trumpa za jego ultraradykalizm. Uważa tę eschatologiczną politykę gwałtownego tworzenia „Wielkiego Izraela” za przedwczesną, podczas gdy Netanjahu uważa, że teraz jest na to odpowiedni moment. To jest ich główny punkt sporny.
Do tego dochodzi konflikt dotyczący poboru prawosławnych chrześcijan do wojska: Netanjahu jest temu przeciwny, Eisenkot za. Prezentuje się jako polityk nacjonalistyczny o bardziej świeckich poglądach.
Ale najważniejsza jest inna kwestia: partie arabskie – Wspólna Lista i Ra’am – łącznie uzyskały około 19 procent głosów w wyborach. Ten udział w parlamencie teoretycznie daje Gadiemu Eisenkotowi możliwość utworzenia rządu. Oczywiście, aby to zrobić, musiałby pójść na kompromis w kwestii pewnych zasad syjonistycznych i zawrzeć sojusz z Arabami, aby zostać premierem.
Gdyby to się stało, doświadczylibyśmy zasadniczych zmian zarówno w Izraelu, jak i w Ameryce, ponieważ cała logika dalszego rozwoju uległaby fundamentalnej zmianie.
Gadi Eisenkot nie jest ani lewicowym pacyfistą, ani liberalnym demokratą. Jest agresywnym syjonistą, w niczym nie ustępującym Netanjahu, ale pozbawionym jego ekstremistycznego, eschatologicznego wymiaru. Jest bardziej świecki, bardziej trzeźwy i pragmatyczny.
Jeśli wejdzie w koalicję z Listą Arabską – czemu sprzeciwiają się już niektórzy na prawicy, tacy jak Lieberman – Netanjahu będzie skończony. A to ma ogromne znaczenie.
Będzie to miało wpływ na cały świat, ponieważ Netanjahu jest główną siłą napędową eskalacji. Wszystko, co robi Netanjahu, jest bezpośrednio związane z oczekiwaniem, że Mesjasz pojawi się natychmiast, że powstanie „Wielki Izrael”, że Palestyńczycy zostaną poddani ludobójstwu, a świat arabski zostanie zniszczony.
To niezwykle radykalny scenariusz, wokół którego zbudowano znaczną część amerykańskiej polityki zagranicznej. Netanjahu desperacko próbuje przekonać Trumpa do ataku nuklearnego na Iran.
Jeśli Eisenkot umocni swoją pozycję, utworzy koalicję i zostanie prawowitym premierem, sytuacja znacząco przesunie się w stronę deeskalacji – albo co najmniej ten ultraradykalny projekt eschatologiczny zostanie odłożony na później.
Jednakże możliwe są tu różne konstelacje.
Z jednej strony Arabowie sygnalizują gotowość do rozmów, a Eisenkot również jest na to gotowy. Z drugiej strony nie można wykluczyć, że jakaś frakcja w prawicowym obozie Bibiego – na przykład religijna partia Szas, która często waha się – zdecyduje się przejść na stronę Eisenkota. Wtedy, mając poparcie samych partii żydowskich, zdobyłby on wystarczającą liczbę głosów. Taki scenariusz jest mało prawdopodobny, ale nie można go wykluczyć.
Trzecią możliwością jest to, że wszystko utknie w martwym punkcie, koalicja nie powstanie, Netanjahu pozostanie tymczasowym premierem, a wybory zostaną rozpisane. Ale nikt w Izraelu tego nie chce. Zdecydowana większość uważa, że sojusz Eisenkota z blokiem arabskim stanowi realne rozwiązanie zarówno dla umiarkowanych syjonistów, jak i tych, którzy opowiadają się za bardziej umiarkowanym kursem.
W Izraelu nie ma już frakcji demokratycznej ani lewicowej. Analitycy są zgodni: pozostały jedynie różne formy raczej bezkompromisowego ultranacjonalizmu.
Ale nawet na tym tle Netanjahu reprezentuje skrajny, absolutny ekstremizm.
Pomysł wysadzenia meczetu Al-Aksa, zdobycia Damaszku i utworzenia „Izraela od morza do morza” – w oczekiwaniu na Mesjasza i rychłe przybycie „Króla Żydów”, którego ścieżkę, jak szczerze wierzy Netanjahu, toruje – idzie za daleko nawet dla wzburzonego, skrajnie prawicowego społeczeństwa izraelskiego.
Dlatego właśnie teraz rozstrzyga się tam fundamentalna kwestia, której wynik nieuchronnie odbije się na całym świecie, biorąc pod uwagę ogromny wpływ tych sił na arenie międzynarodowej.
Moderator: Jeśli Eisenkot rzeczywiście podejmie ten krok i utworzy rząd, jakie stanowisko zajmie Izrael wobec Iranu? Czym różnią się podejścia Netanjahu i jego oponenta w praktycznej, militarnej polityce?
Aleksander Dugin: Centralne stanowisko Eisenkota jest takie, że Netanjahu popełnił fatalny błąd, rozpoczynając tę wojnę.
W związku z tym Eisenkot prawdopodobnie będzie dążył nie tyle do całkowitego usunięcia kwestii irańskiej z porządku obrad, co do znaczącego zmniejszenia napięć w tym obszarze.
Jeśli Irańczycy nie sprowokują nowej rundy eskalacji – a najprawdopodobniej powstrzymają się od tego, gdyż prowadzą swoją politykę zagraniczną z najwyższą racjonalnością – wówczas można z pewnością spodziewać się deeskalacji.
Byłoby to również niezwykle korzystne dla Amerykanów i stałoby się prawdziwą deską ratunku dla Trumpa.
Widzicie, cała logika Netanjahu opiera się na oczekiwaniu, że Mesjasz musi pojawić się właśnie teraz. Jeśli Mesjasz nie pojawi się w tej krytycznej, eschatologicznej sytuacji, cały jego gmach myśli zacznie się walić i wszystko pójdzie na marne.
W związku z tym znaleźli się w rozpaczliwym ślepym zaułku. Jestem przekonany, że jedyną i ostatnią szansą Netanjahu na utrzymanie władzy jest przekonanie Trumpa, za wszelką cenę, do przeprowadzenia ataku nuklearnego na Iran.
Ten scenariusz pozostaje możliwy. Jest wciąż w zasięgu ręki. A gdyby się ziścił, oznaczałby absolutną, ogromną katastrofę – przede wszystkim dla samego Izraela.
Moderator: Mamy pytanie od słuchaczy, które dotyczy dokładnie tego tematu.
Aleksander z Permu pyta: „Czy Netanjahu i Izrael są pewni, że Iran nie posiada już broni jądrowej? Przecież Iran również przygotowuje się na taki rozwój sytuacji, a to może ostatecznie skończyć się katastrofą”.
Aleksandrze Gielewiczu [Dugin], jak Pan ocenia tę kwestię? Na ile wszystkie strony są faktycznie świadome konsekwencji takich kroków?
Aleksander Dugin: Myślę, że na Zachodzie i w Izraelu istnieje obiektywny obraz rzeczywistych możliwości Iranu.
Zwłaszcza, że Teheran już dawno temu opublikował hipotetyczny scenariusz ataku odwetowego na ośrodek nuklearny w Dimonie.
Ten obiekt w Izraelu to w rzeczywistości gigantyczna, „brudna” bomba atomowa. Gdyby doszło do takiego ataku odwetowego, Izrael po prostu przestałby istnieć.
Oczywiście, coś by pozostało z Iranu – w końcu to ogromny kraj z liczną populacją i rozległym terytorium. Z drugiej strony, maleńki Izrael mógłby zostać fizycznie zmieciony z powierzchni ziemi, a całe jego terytorium stałoby się niezamieszkane.
A Iran posiada wszystkie niezbędne możliwości.
Z przyjemnością. Oto kontynuacja niemieckiego tłumaczenia. Zachowałem argumentacyjny styl, koncepcje filozoficzne i odniesienia religijno-eschatologiczne oryginału.
Chciałbym jednak zwrócić szczególną uwagę na niesłychaną radykalizację świadomości dzisiejszych elit Zachodu we wszystkich dziedzinach.
Weźmy globalistów: choć obecnie są przeciwnikami Netanjahu i Trumpa, ich własny program cechuje absolutny ekstremizm. Ich agresywne dążenie do ultraliberalnych – w istocie posthumanistycznych – projektów, których celem jest korekta płci, wymiana populacji, zniszczenie państw narodowych i narzucenie postmodernistycznej kultury, która rozpuszcza ostatnie ślady ludzkiej osobowości, jest zdecydowanie agresywne.
Aby bronić tego projektu, globaliści są gotowi uciec się do wszelkich prowokacji: mogą wzniecić niepokoje, zorganizować kolorowe rewolucje, wywołać wojny domowe, a nawet rozpętać otwartą wojnę przeciwko nam. Gotowość europejskich globalistów do bezpośredniej konfrontacji z mocarstwem nuklearnym oznacza nic innego, jak doprowadzenie całego świata na skraj samozagłady.
Scenariusz wspólnego ataku Netanjahu i Trumpa na Iran to prowokacja o dokładnie tym samym charakterze eschatologicznym, tyle że w innym regionie. Celem nie jest tu Rosja, lecz Iran i Bliski Wschód. Gdyby doszło do takiego zdarzenia, a doprowadziłoby to do wzajemnego użycia broni jądrowej lub tzw. broni brudnej, cały region zamieniłby się w niezamieszkane pustkowie. Ludzkość stanęłaby w obliczu ogromnej katastrofy gospodarczej, ekologicznej i politycznej.
Przyjrzyjmy się temu, co wydarzyło się na światowych rynkach w ciągu ostatnich kilku dni. Byliśmy świadkami bezprecedensowego załamania. Wszystko zaczęło się od twierdzenia, że północnokoreańscy hakerzy – których zawsze łatwo obwinić – ukradli ponad sześć miliardów dolarów z giełdy kryptowalut Binance.
W rezultacie łączne straty na głównych amerykańskich indeksach giełdowych wyniosły bilion dolarów w ciągu jednego dnia! Bilion dolarów po prostu zniknął z globalnej gospodarki w ciągu 24 godzin, mimo że poważna wojna jeszcze się nie rozpoczęła. Wiele dużych korporacji stanęło na skraju upadku.
A co się stanie, gdy ta bańka finansowa w końcu pęknie i wydarzy się to w czasie ataku nuklearnego, katastrofy ekologicznej na dużą skalę lub wybuchu wojny domowej w Europie?
Scenariusze, między którymi wahają się obecnie zachodni przywódcy, są bez wyjątku potworne. Gdyby choć jeden prominentny zachodni polityk powiedział: „Uznajemy świat wielobiegunowy! Jesteśmy gotowi współistnieć z innymi niezależnymi cywilizacjami, konkurować z nimi, handlować z nimi, mierzyć się z nimi, a nawet, jeśli to konieczne, w niektórych miejscach się z nimi zderzać – ale zachowajmy wspólny porządek, który dziś może być jedynie wielobiegunowy!”. Niestety, takich głosów nie ma dziś na Zachodzie.
Oznacza to, że albo będą rozpaczliwie trzymać się umierającego, jednobiegunowego porządku świata, albo zaproponują całkowite zniesienie wszystkich niezależnych ośrodków władzy, albo będą czekać na Mesjasza – co jest z gruntu niemożliwe.
Najbardziej wpływowe siły polityczne w Izraelu, a za nimi Stany Zjednoczone z ich ogromnym potencjałem globalnym, podzielają fanatyczne, eschatologiczne oczekiwania wywodzące się z najbardziej radykalnych sił religijnych. Taka postawa sprawia, że porządek świata jest niezwykle kruchy, niestabilny i całkowicie nieprzewidywalny.
W tym klimacie izraelskie kierownictwo zaczyna myśleć według następującej logiki: „Do diabła ze wszystkim! Jeśli zostanę zmuszony do ustąpienia ze stanowiska, jeśli Eisenkot osiągnie porozumienie z Arabami, to koniec dla nas! Jeśli nie jestem pionierem Mesjasza, to kim w ogóle jestem?! Wtedy po prostu pokonamy Iran – a potem, cokolwiek się stanie!”
Mniej więcej takie same histeryczne i nieracjonalne decyzje zachodzą obecnie w innych ośrodkach władzy na Zachodzie.
Pod tym względem Rosja, Chiny, Indie, świat islamski, Afryka i Ameryka Łacińska tworzą swego rodzaju archipelag rozsądku. Owszem, nawet w naszym archipelagu istnieją problemy, wewnętrzne napięcia i sprzeczności. Ale zasadniczo nie jesteśmy gotowi zniszczyć całej planety tylko dlatego, że ktoś traci panowanie nad sobą i panowanie nad sobą. Żadna z tych wielkich cywilizacji nie ma interesu w sprowadzeniu Armagedonu.
Zachód z kolei, pomimo różnorodności scenariuszy polityki zagranicznej, zdaje się poważnie rozważać scenariusz końca świata lub też chcieć sprowokować innych do podobnego kroku.
Idea końca świata, która dotąd należała do sfery fikcji, była uważana za coś niewiarygodnego i irracjonalnego, przypisywana wyłącznie niewielkim sektom, niespodziewanie rozwinęła się w jeden z najważniejszych nurtów współczesnego planowania politycznego na Zachodzie.
I to jest chyba najbardziej zaskakujący obrót spraw. Zdecydowanie nie byliśmy na to przygotowani. Nasz prezydent i nasza dyplomacja od dawna opierają się na fundamentalnej racjonalności naszych zachodnich partnerów. Ale co tak naprawdę widzimy?
Pragmatyczny Zachód – Zachód, który wszystko dokładnie kalkulował, szukał cynicznej przewagi, rozkładał ryzyko na różne koszyki i działał według przejrzystych algorytmów (nawet jeśli służyło to jego własnym interesom, nawet jeśli manipulowano zasadami, byle tylko zachowano ramy i porządek) – został zastąpiony przez zupełnie inny podmiot.
Tam, po drugiej stronie frontu – i jesteśmy teraz w bezpośredniej konfrontacji egzystencjalnej z nimi, w którą sami nas wpędzili – siedzą aktorzy, którzy utracili wszelkie poczucie rzeczywistości.
Igrają z ogniem, arsenałem nuklearnym, kolorowymi rewolucjami i masowymi powstaniami, które wstrząsają i niszczą społeczeństwa Europy Zachodniej. Prowokują wszechogarniający kryzys energetyczny i finansowy mocarstw.
Tego zachowania nie da się już sprowadzić do chciwości, oszustwa czy twardych, ale racjonalnych praktyk biznesowych. To coś zasadniczo innego.
Obawiam się, że dotychczas nie mieliśmy do czynienia z prawdziwym Zachodem, lecz z naszą własną projekcją zrodzoną z bezwładności – z Zachodem, którym kiedyś był, a nie z Zachodem, którym ostatecznie się stał.
I właśnie teraz nadszedł czas, aby zwrócić się ku filozofii i dogłębnie zbadać zarówno sam Zachód, jak i naszą własną tradycję.
Ponieważ tego, co dzieje się na świecie, nie da się już sprowadzić do znanych nam modeli ekonomicznych, kalkulacji energetycznych, cykli technologicznych i tradycyjnych metod politologicznych. Te modele wyjaśniające po prostu już nie działają.
Musimy radykalnie zmienić całe nasze pojmowanie Zachodu.
W naszej świadomości panował aksjomat, że użycie broni masowego rażenia to nie tylko krok skrajny, ale coś, co nigdy nie powinno się stać rzeczywistością, pod żadnym pozorem. Z samej swojej natury broń jądrowa jest bezużyteczna.
Zostały one użyte raz w 1945 roku. Jednak gdy tylko dwa antagonistyczne bloki mocarstw weszły w posiadanie takiej broni, wprowadzono stan absolutnego odstraszania strategicznego i nieodwołalnego tabu. Wraz z pojawieniem się równowagi nuklearnej, czynnik nuklearny stracił na znaczeniu jako realistyczna opcja w konflikcie zbrojnym.
Ale najwyraźniej jest inaczej – nie! Z racjonalnego punktu widzenia wszystko rzeczywiście powinno być dokładnie takie, jakie jest. Jeśli jednak zaobserwujemy coś innego, musimy zmienić nasze rozumienie zachodniej „racjonalności”.
Niestety, padliśmy ofiarą ogromnej inercji. Długo patrzyliśmy na zachód, goniąc za nim i nieustannie zostawaliśmy w tyle. Dostrzegliśmy tylko ostatni wagon tego pociągu odjeżdżający i ustawiliśmy się w jego szeregu. Ale dokąd pędziły pierwsze wagony i w jaką otchłań pędziła sama lokomotywa – nigdy nie zadaliśmy sobie tych pytań. A powinniśmy byli.
To już nie jest tylko dawno oczekiwany temat do dyskusji. To kwestia fizycznego przetrwania.
Skąd się wziął ten Zachód? Dokąd zmierza? Dlaczego zmienia się tak szybko i w tak strasznym, przerażającym kierunku? A przede wszystkim: czy w ogóle wsiedliśmy do właściwego pociągu?
Pamiętasz „Roztargnionego mężczyznę z ulicy Basséinaja”? W pewnym sensie miał szczęście: wsiadł do odłączonego wagonu, który nigdzie nie jechał. To jest coś, co można przeżyć.
Ale kiedy pociąg pędzi z szaloną prędkością w kierunku miejsca, gdzie czeka nas zagłada, a my przypadkowo do niego wsiedliśmy – jak wszyscy inni – bo wszyscy zaczęli biec i ja też pobiegłem, bo wszyscy stali w kolejce, żeby kupić bilety, a ja dołączyłem do kolejki – wtedy pojawia się egzystencjalne pytanie: Dokąd właściwie zmierzamy i czy naprawdę musimy tam jechać?
Dlatego też obecnie zachodzące na świecie procesy polityczne wydają się coraz bardziej chaotyczne i niezrozumiałe dla normalnych, suwerennych państw.
A Rosja jest normalną, wspaniałą, rozsądną i uporządkowaną cywilizacją.
Pilnie potrzebujemy radykalnie nowych sposobów myślenia, nowych narzędzi do analizy stosunków międzynarodowych i teorii cywilizacji.
Konieczna jest dogłębna analiza historyczna. Zachód nie popadł bowiem w szaleństwo z dnia na dzień – zmierzał ku temu przez wieki.
Musimy zrozumieć, gdzie ta ścieżka się zaczęła, w którym dokładnie momencie Zachód zboczył z kursu i czy zachodnia matryca od samego początku zawierała tę eschatologiczną siłę wybuchu, którą obserwujemy dzisiaj.
Potrzebujemy kompleksowej ponownej oceny całej historii świata, polityki światowej, teorii cywilizacji oraz naszego pojmowania ludzkości, kultury, nauki i filozofii.
To ogromne zadanie, które musimy wykonać, aby działać tak właściwie, jak to możliwe i odnieść zwycięstwo w tych ekstremalnych warunkach.
Moderator: Tak, Aleksandrze Geliewiczu [Duginie], to podnosi kwestię dotyczącą podstawowych mechanizmów demokratycznych wyborów.
Każde normalne społeczeństwo ma wbudowane mechanizmy samoregulacji – najbardziej zauważalną zmianą władzy jest zmiana w wyborach, podczas których ludzie mogą głosować na bardziej rozsądnego i odpowiedniego przywódcę politycznego, który jest w stanie realizować politykę zgodną z ich interesem.
Dziś jednak widzimy, że wielu zachodnich polityków całkowicie porzuciło ten cel i działa wbrew interesom własnych wyborców.
Oznacza to, że na tym głębokim poziomie sam mechanizm sprzężenia zwrotnego uległ załamaniu.
Alexander Dugin: Można na to spojrzeć w ten sposób. Ale być może powinniśmy również gruntownie przemyśleć nasze pojęcie „demokracji”.
Skąd właściwie wzięło się przekonanie, że demokracja to najlepszy system polityczny? Dlaczego ślepo uwierzyliśmy w ten liberalny mit, że system polityczny nieuchronnie się poprawia dzięki demokracji i regularnym zmianom władzy, zamiast się pogarszać?
Najwięksi myśliciele starożytności – Platon i Arystoteles – byli całkowicie przekonani o przeciwnym stanowisku. Uważali demokrację za jedną z najgorszych i najbardziej zdegenerowanych form rządów, nieuchronnie prowadzącą do chaosu, ochlokracji i demagogii.
Ciągła zmiana przywództwa politycznego pozbawia również władcę możliwości skupienia się na długoterminowym planowaniu strategicznym. Zamiast tego zmusza go do uprawiania populizmu i politycznej teatralności, aby zyskać krótkotrwałą aprobatę mas.
Dlaczego zaczęliśmy gloryfikować demokrację tylko dlatego, że poszliśmy w ślady Zachodu?
Nie ma w niej absolutnie nic świętego. Ani w Starym, ani w Nowym Testamencie, ani w Ewangeliach nie ma o niej ani słowa. Historia zbawienia oferuje nam zupełnie inne modele, sprawdzone przez tysiąclecia: rządy sędziów, rządy charyzmatycznych przywódców, rządy świętych królów i prawowite imperia.
Dlaczego nagle uwierzyliśmy w tę oświeconą zachodnią mitologię, że „demokracja i wybory wszystko naprawią”?
Nigdy niczego nie naprawiają i nigdy tego nie zrobili. Demokratycznym wstrząsom wszędzie towarzyszą potworna przemoc, upadek państw i ludobójstwo. Pomyślmy tylko o rewolucji francuskiej albo o tragedii naszej epoki zamętu i rewolucyjnych wstrząsów.
Demokracja jest w najlepszym razie jedną z kilku możliwych, historycznie uwarunkowanych form rządów politycznych. Jednak dla każdego bezstronnego obserwatora powinno być oczywiste, że nie jest ona w żadnym wypadku panaceum ani „najwyższym osiągnięciem ludzkiego ducha”.
Demokracja od samego początku zawierała w sobie głęboką niejednoznaczność. A to, w co się dziś przekształciła – w otwartą liberalną dyktaturę i rządy mniejszości – nie jest bynajmniej przypadkową ułomnością. Jest to raczej immanentna możliwość, jej genetyczny etap końcowy.
Dlatego naprawdę musimy wszystko przemyśleć na nowo.
Naszym głównym błędem jest to, że nieustannie gonimy Zachód i próbujemy go dogonić. Z czystej inercji wciąż myślimy w starych, liberalnych kategoriach: jakby „coś tam poszło nie tak z demokracją”.
Ale czy można w ogóle zakładać, że cokolwiek z nią pójdzie „dobrze”? Od urodzenia coś z nią było nie tak.
Nie jest przypadkiem, że klasyczna filozofia polityczna wyraźnie na to wskazuje: demokracja pojawia się, gdy społeczeństwo zaczyna się rozpadać, głupieć i rozpływać się w zatomizowaną masę.
I nie jest też przypadkiem, że w naszej tradycyjnej historii praktycznie nigdy nie było demokracji – ani de iure, ani de facto. I dzięki Bogu!
Demokracja nie jest zatem panaceum. Żadna zachodnia instytucja nie oferuje uniwersalnego rozwiązania.
Musimy gruntownie przemyśleć zarówno naszą własną tożsamość, jak i naszą bogatą historię oraz naszą cywilizacyjną przyszłość.
Musimy krytycznie przyjrzeć się i ponownie ocenić drogę, którą obrał Zachód, a która doprowadziła go do obecnego stanu.
W końcu nieustannie go goniliśmy – i dzięki Bogu! Już nie musimy gonić za tym szalonym pociągiem.
Musimy jasno zrozumieć: Zmierzamy w zupełnie innym kierunku. Obieramy fundamentalnie inny kurs.
Nasza rosyjska tradycja, nasza rosyjska cywilizacja, nasz Święty Kościół, nasz naród rosyjski, nasza państwowość, nasza wielka potęga i nasza kultura zawsze podążały swoją własną drogą.
Wróćmy więc na naszą własną drogę, na nasze rodzinne szlaki i ufnie podążajmy ku naszej rosyjskiej, suwerennej i cywilizacyjnej przyszłości.
Wtedy wszystko natychmiast się ułoży. Wtedy wyraźnie zobaczymy otchłań, w którą pędzi zachodnia lokomotywa. Wszystko stanie się dla nas całkowicie zrozumiałe.
Zdajemy sobie sprawę, że nie jest to bynajmniej przypadkowa „awaria” mechanizmu demokracji, ale że demokracja sama w sobie jest historyczną aberracją.
Jest to przedwczesna, bezpodstawna, globalna halucynacja narzucona przez mroczne elity o najbardziej złowrogich intencjach.
Wszyscy mówią o „demokracji”, ale nigdzie jej nie ma. A im głośniej o niej mówią, tym bardziej przerażające maski przybiera, odsłaniając coraz mroczniejsze, chtoniczne strony.
To również nie jest przypadek.
Innymi słowy, musimy nieodwołalnie przyjąć nasz rosyjski punkt widzenia na wszystko – zarówno na politykę, jak i na gospodarkę, technologię, religię i ducha.
Z tej perspektywy, z wysokości naszego własnego cywilizacyjnego punktu obserwacyjnego, musimy zrozumieć zarówno siebie, jak i cały otaczający nas świat.
Dopiero wtedy naprawdę zrozumiemy, co się dzieje na świecie.
W zasadzie już to robimy.
Przypomnijmy oficjalne dekrety naszego Prezydenta: obronę tradycyjnych wartości, oficjalne ogłoszenie Rosji państwową cywilizacją i świadomość pilnej potrzeby historycznego wyjaśnienia.
Wszystko to jest ruchem we właściwym kierunku – w stronę prawdziwej suwerenności cywilizacyjnej.
Oto ostateczne tłumaczenie na język niemiecki. Zachowałem językowo precyzyjny, filozoficzny i geopolityczny styl oryginału.
Problem polega jednak na tym, że wciąż jesteśmy głęboko zakorzenieni w zachodnich schematach myślowych – w zachodnich, pochopnych, sprzecznych, a czasem wręcz rażąco fałszywych i błędnych ideach. Z powodu tego ciężaru wciąż nie jesteśmy w stanie w pełni pojąć skali tego, co dzieje się w skali globalnej. A jednak właśnie to jesteśmy zobowiązani zrobić.
Moderator: Pozostańmy przy temacie demokracji: w Stanach Zjednoczonych zbliżają się wybory uzupełniające do Kongresu. Analitycy i eksperci mają różne oceny, ale wielu zgadza się, że Republikanie są zagrożeni utratą co najmniej jednej z dwóch izb – Izby Reprezentantów. Niektórzy przewidują nawet utratę kontroli nad Senatem.
Jak ocenia Pan ten rozwój sytuacji? Co się stanie w praktyce, jeśli te niekorzystne dla Trumpa scenariusze się ziszczą? I jak będzie on później próbował kształtować relacje z nami i ze społecznością międzynarodową?
Alexander Dugin: Po pierwsze, Trump po prostu nie będzie już w stanie kontynuować wielu z tego, co obecnie próbuje wdrożyć – nawet jeśli wahał się i działał niekonsekwentnie. Będzie bowiem poddawany ogromnej presji.
Demokraci to nasi absolutni, nieprzejednani wrogowie. Zmuszą już wątpiącego i chwiejnego Trumpa do skrajnie wąskiego korytarza działania. Koło zamachowe tzw. afery „Russiagate” zostanie ponownie wprawione w ruch. Powrócą oskarżenia, że jest „agentem Putina”, a cała ta bzdura zacznie się od nowa.
Nie wykluczam w żadnym wypadku impeachmentu Trumpa i jego przedwczesnego usunięcia ze stanowiska pod jakimkolwiek pretekstem.
Demokraci są obecnie wściekli. Jeśli uda im się przejąć kontrolę nad Kongresem, ich zemsta na Trumpie za okropności, których doświadczyli, będzie bezlitosna.
Początkowo rzeczywiście byli przerażeni: kiedy Elon Musk uruchomił DOGE i zaczął wstrząsać USAID, ugruntowane Państwo Głębokie uwierzyło, że faktycznie rozpoczęło demontaż tej agencji i że Trump zrealizuje swoje obietnice.
Ale potem zdali sobie sprawę, że to była tylko zwykła brawura, a nie przemyślana strategia, i trochę się uspokoili.
Ale nigdy nie wybaczą Trumpowi strachu, jaki w nich zaszczepił.
Ich zemsta na zwolennikach Trumpa będzie gorzka. Ustanowiona zostanie surowa liberalna dyktatura na wzór Macrona lub Tuska.
Nie wykluczam też wybuchu wojny domowej w Stanach Zjednoczonych, ponieważ amerykańskie społeczeństwo jest skrajnie spolaryzowane.
Trump podniósł rękę, ale nie uderzył – a w tak ciężkiej walce o władzę nie można tego wybaczyć.
Teraz ci, na których wcześniej kiwał palcem, wracają do władzy. I są zdeterminowani, by go zniszczyć.
Trump znajdzie się w niezwykle trudnej i krytycznej sytuacji. Bardzo szybko zostanie przyparty do muru.
Z pewnością nie będzie w stanie dotrzymać słowa, które nam dał. Już wcześniej nie był szczególnie chętny do dotrzymywania obietnic – a już na pewno nie nam.
W związku z tym sytuacja polityczna w Stanach Zjednoczonych będzie się nadal zaostrzać.
Jedyne, na co Trump mógłby się jeszcze zdecydować, kierując się mottem „Skoro stodoła już spłonęła, dom równie dobrze może spłonąć”, to wspólny atak z Netanjahu na Iran. Mógłby wtedy ogłosić się „królem świata” na jakieś piętnaście minut.
To wywołałoby zupełnie nieprzewidywalną reakcję łańcuchową.
Zdając sobie sprawę, że przyjście Mesjasza się opóźnia, fanatycy mogą próbować „sfałszować” jego przyjście, mówiąc obrazowo, poprzez sztucznie wywołaną katastrofę eschatologiczną.
Porażka Trumpa w wyborach lub jego polityczny paraliż ze strony Kongresu miałyby straszne konsekwencje.
Ale nawet gdyby jakimś cudem udało mu się utrzymać kontrolę nad Kongresem, nie można by się po nim spodziewać niczego fundamentalnie dobrego. Nawet gdyby szczerze pragnął osiągnąć rozsądne porozumienie, jego zacietrzewieni przeciwnicy po prostu by mu to uniemożliwili.
Oczywiście, bylibyśmy bardzo wdzięczni, gdyby Zachód w końcu pogrążył się w swoich wewnętrznych konfliktach i zostawił nas w spokoju.
Ale nie mamy prawa oczekiwać takiego daru z zewnątrz.
Jeśli nie zadbamy o siebie – o nasze bezpieczeństwo, nasze zwycięstwa, nasze fundamentalne wyzwania i nasze głębsze pytania o sens – nikt nie zrobi tego za nas.
Jeśli Rosja nie uratuje się sama – z Bożą pomocą, w wierze w Jego ducha, w Jego historię, w Jego naród, w Jego wielką potęgę państwową i w Jego Święty Kościół – to nikt nie da nam tego zwycięstwa i tego zbawienia.
Jesteśmy zobowiązani walczyć o nich własnymi rękami!
Źródła:
1Uwaga tłumacza: „Eurokołchoz” (евроколхоз) to pejoratywne określenie łączące słowa „Europa/UE” i „kołchoz” (radziecki kołchoz). Przedstawia ono Unię Europejską jako sztywny, odgórny system kolektywistyczny, w którym suwerenność narodowa jest podporządkowana centralnej biurokracji – podobnie jak radzieccy chłopi byli siłą włączani do kołchozów rolnych pod ścisłą centralną kontrolą, tracąc w ten sposób swoją autonomię ekonomiczną i polityczną.
2Uwaga tłumacza: „Euro-Trojki” (евротройки) nawiązują do tzw. trojek działających w czasie europejskiego kryzysu zadłużenia państwowego, w skład których wchodziły Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny i Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW). Instytucje te uzależniły swoje wsparcie od wprowadzenia środków oszczędnościowych i wprowadzenia warunków polityki gospodarczej dla państw członkowskich. W tym kontekście termin ten odnosi się do organów nadrzędnych, które mają pierwszeństwo przed wybranymi rządami krajowymi i egzekwują przestrzeganie ich dyrektyw. UE jest zatem przedstawiana jako niedemokratyczny mechanizm narzuconych z zewnątrz nakazów, a nie jako dobrowolne stowarzyszenie suwerennych państw.
3Uwaga tłumacza: „Roztargniony mężczyzna z ulicy Basiejnaja” to aluzja do słynnego dziecięcego wiersza radzieckiego poety Samuiła Marszaka z 1928 roku, który później został zaadaptowany na znany film animowany. Opowiada historię roztargnionego mężczyzny, który doświadcza wszelkiego rodzaju nieszczęść. Między innymi wsiada do pociągu i odkrywa, że przypadkowo znalazł się w oderwanym wagonie, który się nie porusza.
W wywiadzie obraz ten jest użyty metaforycznie: W przeciwieństwie do roztargnionego mężczyzny, który miał szczęście, że jego wagon pozostał w miejscu, ci, którzy podążali za Zachodem, mogli wsiąść do pociągu pędzącego z pełną prędkością ku katastrofie.
4Uwaga tłumacza: Tak zwany „Czas Smuty” (Смутное время, ok. 1598–1613) odnosi się do okresu kryzysu dynastycznego, wojny domowej, głodu i interwencji zagranicznej w Rosji. Rozpoczął się on po śmierci ostatniego cara z dynastii Rurykowiczów, a zakończył wraz z wstąpieniem na tron dynastii Romanowów. W wywiadzie ten okres historyczny służy jako przykład przemocy, upadku państwa i wstrząsów politycznych, które mogą towarzyszyć okresom rozpadu politycznego i spornym stosunkom władzy. Jest on cytowany, wraz z rewolucją francuską, jako przestroga przed chaosem, który może nastąpić po upadku istniejącego porządku politycznego.
Kilka słów na temat tajemniczej, „ezoterycznej” wizyty Boba Dylana u Leona XIV.
W środę 4 listopada 2026 r., po południu, amerykański piosenkarz popowy pochodzenia żydowskiego Robert Allen Zimmermann, znany na całym świecie pod pseudonimem Bob Dylan (który stał się również jego nazwiskiem prawnym), spotkał się z papieżem w Pałacu Apostolskim. Spotkanie trwało 37 minut i odbyło się w obecności jezuity Antonio Spadaro oraz redaktora naczelnego „L’Osservatore Romano”, Andrea Mondy https://www.vaticannews.va/en/pope/news/2026-11/pope-leo-receives-bob-dylan-at-the-vatican.html. Jak wiadomo, już w 1997 roku Dylan został zaproszony do zaśpiewania przed Janem Pawłem II z okazji Krajowego Kongresu Eucharystycznego w Bolonii.
Dylan przebywał w Rzymie w związku z koncertem, który odbędzie się w hali PalaEur 5 listopada, i można przypuszczać, że to Watykan poprosił o to spotkanie. Agencje informacyjne podkreślają bowiem, że papież zacytował wers z pacyfistycznej piosenki Dylana z 1963 roku w swoim tekście „Rozbrojony i rozbrajający. Pokój jest darem”. Bob Dylan faktycznie pozostał – słusznie czy nie – jednym z najbardziej ponadczasowych symboli pewnego rodzaju pacyfizmu, który początkowo rozwinął się w opozycji do wojny w Wietnamie w latach sześćdziesiątych.
Co można powiedzieć o tym spotkaniu? – Oczywiście, odbyło się ono w stylu popowego papiestwa, który charakteryzuje Kościół od czasów Franciszka i wydaje się być czymś zupełnie normalnym.
Tak naprawdę, słuszność owej inicjatywy nie jest aż tak oczywista: Dylan nie jest chrześcijaninem (chociaż w przeszłości przez krótki czas interesował się amerykańskim protestantyzmem), a wręcz przeciwnie – wydaje się, że w ostatnich latach zbliżył się do sekty ultra-syjonistycznych Żydów z Chabad Lubavitch, która wywiera ogromną presję i wpływ na rzecz Izraela na wszystkie amerykańskie rządy oraz regularnie zaprasza na swoje seminaria członków amerykańskiego Kongresu, nad którymi sprawuje żelazną kontrolę. Chabad stoi również za wysiłkami na rzecz odbudowy Świątyni Jerozolimskiej.
Co więcej, znane są przypuszczenia – choć niepoparte solidnymi dowodami dokumentalnymi – dotyczące sympatii Dylana do poglądów zbliżonych do satanizmu, podobnie jak w przypadku ogromnej liczby innych słynnych zespołów rockowych. W wywiadzie udzielonym w 2004 roku programowi „60 Minutes” , Dylan miał stwierdzić, że nadal daje koncerty z powodu paktu zawartego wiele lat wcześniej „z szefem… głównodowodzącym tej ziemi i świata, którego nie możemy widzieć”. Jest to aluzja do paktu zawartego praktycznie na początku jego kariery:
Jest też utwór „Isis” z albumu „Desire” z 1976 roku, który zawiera obiektywnie bardzo dziwne aluzje o charakterze ezoterycznym i inicjacyjnym.
Izyda, jak pamiętamy, była centralną postacią wielu okultystycznych praktyk angielskiego satanisty Aleistera Crowleya (1875–1947) – niezwykle mrocznej postaci, która wywarła głęboki wpływ na muzykę rockową (wystarczy pomyśleć o Beatlesach, Page’u z Led Zeppelin, Micku Jaggerze, Davidzie Bowie, Ozzie Osbourne’ie oraz wielu innych, mniej znanych zespołach, które wyraźnie czerpały z niego inspirację). Crowley był masonem, heroinistą, członkiem Golden Dawn; następnie założył O.T.O. (Ordo Templi Orientis), a jego słynnym mottem stało się: „Rób, co chcesz!”, które wydaje się, że zyskało masową popularność na Zachodzie począwszy od rewolucji 1968 roku.
Jednak poza tymi hipotezami i kwestią ich zasadności należy zwrócić uwagę na coś innego: Bob Dylan miał na głowie czarny kaptur, gdy witał się z papieżem, i prawdopodobnie również podczas rozmowy z nim(UB: nawet napewno 🙂 ). Na poniższym zdjęciu stoi obok ojca Spadaro, wciąż w kapturze.
Należy zwrócić uwagę na kilka kwestii: po pierwsze, na poziomie najbardziej elementarnym należy zauważyć z jednej strony nieprzeciętny brak kultury piosenkarza – noszenie kapelusza lub kaptura na głowie podczas wchodzenia do cudzego domu jest gestem niewiarygodnej wprost wulgarności. Z drugiej strony należy odnotować, że zdjęcie kapelusza w obecności osoby, która nas gości i wita, jest podstawowym przejawem szacunku i poważania; tym bardziej należy odkryć głowę w obecności osoby wyższej rangą, a papież bez wątpienia ma wyższą pozycję niż wspomniany piosenkarz (przynajmniej w sferze publicznej; jasne jest, że potajemnie w wielu sektach stosunki są dokładnie odwrotne: ten, kto w życiu publicznym jest podwładnym, może pełnić rolę przywódczą w loży lub grupie wtajemniczonych);
Trzecia uwaga dotyczy tego, jak bardzo zmalała zdolność Watykanu do choćby minimalnie przyzwoitego przestrzegania – niegdyś niezwykle surowych – zasad etykiety dotyczących spotkań z papieżem. Nawet królowie i królowe byli – i teoretycznie nadal powinni być – zobowiązani do przestrzegania ściśle określonych zasad etykiety i form. Po prostu piosenkarz, który nie zdejmuje kaptura, nie powinien zostać przyjęty, należało go odesłać z kwitkiem, a audiencję odwołać.
Zgadzając się na to groteskowe spotkanie z zakapturzonym gwiazdorem rocka, papież naraził się na śmieszność i pozwolił, by cały świat był świadkiem publicznego upokorzenia, jakie zadał mu Bob Dylan, czyli chabadnik, być może właśnie z polecenia apokaliptycznej sekty, do której należy.
Kaptur, podobnie do innych znaków, jest symbolem ezoterycznym wskazującym na praktyki okultystyczne; prawdą jest jednak, że często pojawia się on w powiązaniu z postacią czarownika lub nekromanty, a w tradycji hermetycznej nazywany jest„kapturem niewidzialności”wikipedia.org/wiki/Hermetyzm. Symbolicznie nawiązuje do sklepienia niebieskiego, do nieba, do tego, co znajduje się w górze.
Śmieszne jest też to, że papież chciał spotkać się z Dylanem w związku z zagadnieniem pokoju na świecie: odnosi się wrażenie, że Rzym znajduje się w tak głębokim kryzysie, że każda okazja jest teraz dobra, by zdobyć trochę taniego rozgłosu w mediach; doszliśmy do punktu, w którym Namiestnik Chrystusa honoruje i wylewnie traktuje człowieka, który jest żywym symbolem antywartości propagowanych przez rock, które zniszczyły społeczeństwo chrześcijańskie, całkowicie deprawując jego obyczaje. Przyjmując Boba Dylana, Leon XIV w rzeczywistości uhonorował wroga Chrystusa; pośrednio poparł kulturę nicości i rozkładu, z którą powinien walczyć. Dla odmiany nigdy nie znalazł czasu, by przyjąć przełożonego Bractwa św. Piusa X.
Ponadto warto przyjrzeć się uważnie twarzy Dylana na dwóch załączonych zdjęciach: brak empatii, ani śladu uśmiechu, lodowate, chłodne, wyniosłe spojrzenie, twarz złowrogo nieprzyjemna – twarz prawdziwego wroga Chrystusa („Kto nie jest ze mną, ten jest przeciwko mnie”).
Ale to nie koniec anomalii. Bob Dylan wszedł do pokoju, w którym papież miał go powitać, trzymając w rękuprzyciągający wzrok czarny parasol z czerwoną tasiemką. Zgodnie z zasadami etykiety powinien był zostawić parasol w samochodzie, przekazać go asystentowi lub zostawić poza pomieszczeniem, do którego miał wejść; zamiast tego zabrał go ze sobą, zadając drugą zniewagę swojemu znamienitemu gospodarzowi ubranemu na biało. Należy również zauważyć – bo nie jest to szczegół drugorzędny – że wczoraj w Rzymie nie padało, a zatem parasol był zupełnie zbędny.
W świecie hermetyzmu laska jest symbolem par excellence mocy magicznej, jest magiczną bronią, a często wręcz najwyższym narzędziem, za pomocą którego działa mag (wystarczy pomyśleć o przysłowiowej „magicznej różdżce”). Laska pojawia się we wszystkich tradycjach misteryjnych i inicjacyjnych, zawsze obdarzona najwyższą mocą, autorytetem, prymatem, władzą i przewodnictwem.
Pojawienie się Dylana przed papieżem, najwyższą władzą na Ziemi, z laską w dłoni wydaje się być jawnym wyzwaniem rzuconym jego władzy, cichą deklaracją wojny. Należy również zauważyć, że w chińskiej tradycji ezoterycznej czerwona laska była używana w tajnych sektach do karania winnych. Na powyższym zdjęciu laska (parasol) jest ozdobiona tą dziwną i mało prawdopodobną czerwoną wstążką.
Cały świat zwrócił uwagę na ową dziwną scenę, która rozegrała się w Watykanie, a o tym fakcie pisze – i to nieprzypadkowo – również prasa głównego nurtu. Oznacza to, że ci, którzy rządzą (czyli ci, którzy stoją znacznie wyżej od głów państw, będących ich posłusznymi i drżącymi marionetkami), postanowili przeprowadzić jasny i wyraźny atak na Kościół Katolicki, upokarzając Papieża i poddając go, wbrew jego woli, temu dziwnemu rytuałowi kontr-inicjacji, w którym postać przypominająca czarnoksiężnika lub “czarnego biskupa” należącego do jakiejś okultystycznej religii rzuca mu wyzwanie i podporządkowuje go swoim chłodem, obojętnością oraz pogardliwym trzymaniem kaptura tandetnej marynarki głęboko opuszczonego na oczy.
……..
Kontr-inicjacjato pojęcie z zakresu ezoteryki, tradycjonalizmu integralnego (szczególnie w ujęciu René Guénona) oraz metafizyki, które oznacza proces odwrócenia prawdziwej inicjacji duchowej i skierowanie człowieka ku siłom destrukcji oraz duchowej degeneracji. Nie jest to zwykły ateizm czy materializm, ale celowe przyjęcie „czarnej duchowości” lub satanizmu metafizycznego.
……..
Jedynym pozytywnym akcentem całego spotkania było to, że papież Leon XIV pod koniec audiencji, wykazując się pewną odwagą, podarował mrocznemu, zakapturzonemu śpiewakowi różaniec.
Ważne byłoby jednak, aby to poważne, publiczne upokorzenie nie zostało zapomniane w Watykanie, aby ktoś zaczął sobie uświadamiać, że głównym celem światowego rządu, który powoli oplata swoje macki wokół narodów, jest wiara chrześcijańska i Kościół Katolicki. Aby biskupi i papież zrozumieli, że świat wrogi Bogu nie może zostać uwiedziony i że nie należy mu schlebiać, lecz należy z nim otwarcie walczyć i piętnować jego występki.
