Scott Ritter: Czy urzędnikom USA można postawić zarzuty zbrodni wojennych?
Podsumowanie i analiza transkrypcji wywiadu Scotta Rittera z sędzią Andrew Napolitano w programie Judging Freedom z 17 marca 2026 r. Skupiono się na głównych zarzutach: ataku USA na szkołę dla dziewcząt w Minab (Iran), możliwych zbrodniach wojennych i szerszym kontekście wojny z Iranem prowadzonej przez USA.
W ramach trwającego amerykańsko-izraelskiego ataku wojskowego na Iran, który rozpoczął się pod koniec lutego 2026 r., 28 lutego 2026 r. doszło do jednego z najtragiczniejszych wydarzeń: w wyniku ataku rakietowego zniszczona została szkoła podstawowa dla dziewcząt Shajarah Tayyebeh (lub podobnie nazwana) w nadmorskim mieście Minab nad Zatoką Perską, niedaleko Cieśniny Ormuz.
Według irańskich źródeł i niezależnych raportów zginęło ponad 160–175 osób, w tym co najmniej 160–170 dziewcząt w wieku od 6 do 12 lat i nauczycielek.
Budynek był kiedyś częścią opuszczonej bazy Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC), ale został opuszczony około 2016 roku, odbudowany, oddzielony murami, przekształcony w szkołę i wyposażony w place zabaw i murale.
Na mapach Departamentu Obrony USA wyraźnie oznaczono to miejsce jako szkołę i szpital (część kompleksu).
Scott Ritter, były inspektor ONZ ds. broni i oficer wywiadu marynarki wojennej USA, opisuje atak jako celową zbrodnię wojenną i obarcza bezpośrednią odpowiedzialnością sekretarza obrony Pete’a Hegsetha.
Przebieg ataku według relacji Rittera
Była baza IRGC (Brygady Rakietowej Arif) była od lat znana i intensywnie monitorowana przez Marynarkę Wojenną USA (5. Flota w Bahrajnie) – za pomocą dronów, satelitów, przechwytywania sygnałów i HUMINT (np. wywiadów z rybakami).
Wszystkie istotne dane zebrano w „Target Deck” (katalogu celów), który był regularnie aktualizowany.
Od 2016 r. teren ten był wykorzystywany do celów cywilnych: w części północnej mieściła się szkoła z osobnym wejściem, w części centralnej szpital – obie miejscowości znajdowały się na „listach osób nieobjętych strajkiem”.
Mimo to kompleks został zaatakowany już pierwszego dnia wojny czterema pociskami manewrującymi Tomahawk (z okrętów i łodzi podwodnych Aegis):
- Trzy cele: zawaliły się dwa magazyny i były budynek głównej siedziby (obecnie budynek szkoły).
- Czwarty pocisk manewrujący (z kamerą na pokładzie) wystrzelił, przesłał obraz i został przeprogramowany zgodnie z BDA (Battle Damage Assessment), ponieważ ruchy (ewakuacja dzieci i nauczycieli) zostały zinterpretowane jako „personel IRGC”.
- Po pierwszym uderzeniu uczniowie uciekli do wzmocnionego pokoju modlitewnego („Bezpiecznego Pokoju”).
- W ostatnim uderzeniu użyto amunicji przeciwpancernej o podwójnym działaniu (350 funtów tytanowej łuski, 450 funtów materiału wybuchowego), która roztrzaskała się na tysiące ostrych odłamków, odparowując/kalecząc ludzi. Dodatkowo, użyto resztkowego materiału pędnego (JP-10) do uzyskania efektu wybuchu paliwa i powietrza → burzy pożarowej; 69 dzieci uległo spaleniu.
Ritter: Nie było to niedopatrzenie, lecz wynik przemyślanej polityki.
Odpowiedzialność i droga do zbrodni wojennych
Ritter oskarża Pete’a Hegsetha o rozwiązanie Jednostki ds. Łagodzenia Szkód Cywilnych (jednostki Departamentu Obrony powołanej w 2023 r. w celu zapobiegania ofiarom wśród ludności cywilnej) w marcu 2025 r. (wkrótce po inauguracji Trumpa) – pod pretekstem, że chcieli być „śmiercionośni”, nie chcieli „głupich zasad użycia siły” ani „oświeconych” przeglądów JAG.
Zamiast tego: „Zabijamy rzeczy. Niszczymy rzeczy”.
Celem było „Szok i przerażenie”: więcej celów psychologicznych, które miałyby zmusić Irańczyków do zmiany reżimu (w tym zabicie Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego).
W tym celu wykorzystano sztuczną inteligencję (Claude), która przeszukała stare dane i zasugerowała nieaktualne cele, takie jak kompleks Minab – bez ingerencji człowieka, ponieważ jednostka redukująca ryzyko nie działała.
Ritter nazywa Hegsetha „chodzącym, gadającym zbrodniarzem wojennym”, który łamie amerykańską ustawę o zbrodniach wojennych z 1996 r., konwencje genewskie (protokół dodatkowy z 1977 r.), podręcznik prawa wojennego Departamentu Obrony oraz zasadę rozróżnienia (wojskowe i cywilne).
Zamiar był jasny: „Brak szacunku do zasad”, „zwiększona śmiertelność”, komendy w rodzaju „bez litości”.
Szerszy kontekst wojny
Trump został poddany presji ze strony Netanjahu 11 lutego 2026 r.; Szefowie Połączonych Sztabów i Dyrektor Wywiadu Narodowego Tulsi Gabbard ostrzegali: Nie ma bezpośredniego zagrożenia, nie ma programu nuklearnego, Iran zaatakuje bazy, Cieśnina Ormuz zostanie zamknięta, zmiana reżimu się nie powiedzie.
Zignorowany na rzecz „pochlebców” takich jak Hegseth, Rubio, Bessent; JD Vance tchórzliwie milczał.
Irańskie kontrataki: Precyzyjne uderzenia w izraelską infrastrukturę (rafinerie, elektrownie, bazy), panika w Izraelu, możliwa masowa emigracja (do 20% populacji), długotrwały koniec państwa żydowskiego jako takiego → Palestyna jako większość.
Brak obaw przed użyciem broni jądrowej przez Izrael: Zmusiłoby to Iran i Pakistan do eskalacji; zamiast tego konieczna byłaby kontrola ze strony Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i rozbrojenie, jak w RPA.
Joe Kent (dyrektor NCTC, weteran MAGA) zrezygnował: „Iran nie stanowił bezpośredniego zagrożenia” – wojna służy Izraelowi, a nie USA.
Wnioski i perspektywy
Ritter żąda: postawienia Hegsetha przed sądem amerykańskim (ustawa o zbrodniach wojennych), postawienia Trumpa w stan oskarżenia (blokada ułaskawień), sądów międzynarodowych (brak przedawnienia).
Wojna ta jest nielegalną wojną agresywną („najwyższą zbrodnią międzynarodową” zgodnie z Norymbergą).
Trump zaprzecza, że USA ponoszą odpowiedzialność („Iran zbombardował własną szkołę”), ale Departament Obrony potwierdza, że to USA dokonały ataku.
Ritter uważa to za strategiczną porażkę USA, upokorzenie i moralny upadek.
Niniejszy artykuł opiera się na wypowiedziach Rittera z wywiadu; niezależne źródła (np. AP, NYT, Bellingcat) potwierdzają zaangażowanie Stanów Zjednoczonych za pośrednictwem rakiet Tomahawk i nieaktualnych danych wywiadowczych, podczas gdy Trump/Hegseth zaprzeczają temu lub prowadzą dochodzenie.
Debata na temat zbrodni wojennych pozostaje bardzo aktualna.