
Za wojnami kryje się walka o władzę finansową, która wywraca porządek świata do góry nogami.
- uncut-news.ch uncutnews-ch/hinter-den-kriegen-verbirgt-sich-ein-finanzieller-machtkampf-der-die-weltordnung-auf-den-kopf-stellt
Geopolityczna zmiana władzy, która od lat dokonuje się za kulisami, staje się coraz bardziej widoczna w strefach kryzysowych na Ukrainie, w Iranie i na Bliskim Wschodzie. Analityk i podcaster Peter Baars przedstawia na kanale blckbx wstrząsający obraz utraty wpływu amerykańskiego imperium na porządek globalny – i konsekwencji, jakie może to mieć dla Europy, Bliskiego Wschodu, a ostatecznie dla Holandii.
Ameryka wycofuje się na swój kontynent
Według Baarsa, sedno obecnych globalnych wydarzeń tkwi w fundamentalnym problemie finansowym: Stany Zjednoczone nie są już w stanie ponosić kosztów swojej globalnej potęgi. Z długiem państwowym przekraczającym 40 bilionów dolarów – 40 000 miliardów dolarów – i dziennymi odsetkami porównywalnymi z całym budżetem obronnym, amerykańskie imperium jest finansowo wydrążone. Trump koncentruje się zatem coraz bardziej na kontynentach Ameryki Północnej i Południowej, od Kanady i Grenlandii po Wenezuelę, Kubę i Argentynę. Tymczasem przesłanie dla Europy jest jasne: Europa musi w przyszłości rozwiązać własne problemy.
Wojna na Ukrainie: Kto za nią odpowie?
Sytuacja na Ukrainie jest przedstawiana w mediach zachodnich w znacznie bardziej pozytywnym świetle, niż jest w rzeczywistości. Baars cytuje analityków wojskowych, takich jak pułkownik Douglas MacGregor i były inspektor ONZ ds. uzbrojenia Scott Ritter, którzy szacują straty po stronie Ukrainy na astronomiczne. Według ich szacunków, liczba ofiar śmiertelnych i ciężko rannych przekracza dwa miliony. Baars umiejscawia konflikt w 2014 roku i mówi o zamachu stanu zorganizowanym przez Waszyngton, w którym kluczową rolę odegrały takie postacie jak Victoria Nuland. Jego zdaniem negocjacje pokojowe w Turcji, które już wcześniej wskazywały na możliwy przełom, zostały zniweczone z inicjatywy ówczesnego premiera Wielkiej Brytanii Borisa Johnsona.
Teraz Europa jest wzywana do przejęcia pochodni. Baars uważa jednak, że armia europejska to farsa: różne języki, niekompatybilne systemy uzbrojenia i niedostatecznie zintegrowane struktury dowodzenia sprawiają, że spójna europejska siła zbrojna jest, jego zdaniem, iluzoryczna. Jednocześnie rosyjskie siły zbrojne dysponują lepszą logistyką i wieloletnim doświadczeniem bojowym.
Iran i niewidzialne granice eskalacji
Według Baarsa, wiele na Bliskim Wschodzie koncentruje się wokół dążenia Izraela do regionalnej dominacji i tzw. Eretz Israel, którą opisuje jako projekt Wielkiego Izraela rozciągającego się od Nilu do Eufratu. Iran stanowi największą przeszkodę dla tych ambicji. Jeśli jednak dojdzie do ataku na Iran na dużą skalę, zakłady odsalania wody w takich krajach jak Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar i Kuwejt mogą stać się celem ataku.
Bez tych udogodnień, zdaniem Baarsa, w tych krajach dosłownie zabrakłoby wody pitnej. Konsekwencją byłaby katastrofa humanitarna o bezprecedensowych rozmiarach. Dodatkowym skutkiem mógłby być ogromny napływ uchodźców do Europy.
Petrodolar umarł – i Ameryka o tym wie.
Według Baarsa, kluczowy rozwój wydarzeń nie wzbudza większego zainteresowania mediów głównego nurtu: Arabia Saudyjska skutecznie położyła kres systemowi petrodolara, handlując ropą w innych walutach. Przez dziesięciolecia umowa przewidywała, że rozliczenia za ropę będą dokonywane wyłącznie w dolarach. Stworzyło to stały popyt międzynarodowy na amerykańską walutę, co umożliwiło Stanom Zjednoczonym pożyczanie pieniędzy po niskich stopach procentowych. Ta przewaga już nie istnieje. Oprocentowanie dziesięcioletnich amerykańskich obligacji skarbowych wynosi obecnie prawie pięć procent – poziom, przy którym, według szacunków Baarsa, amerykańskie zadłużenie staje się nie do utrzymania.
Jednocześnie coraz więcej krajów dążyło do zmniejszenia swojej zależności od dolara. Połączenie wysokiego zadłużenia, rosnących stóp procentowych i spadającego popytu na dolara postawiło Waszyngton przed pozornie nieuniknionym dylematem: dalszy dodruk pieniądza spowodowałby inflację, a tym samym dotknąłby przede wszystkim zwykłych ludzi; z drugiej strony, gdyby nie powstał nowy pieniądz, bankructwo byłoby nieuchronne.
Brytyjski cień i London City
Za amerykańską hegemonią Baars dostrzega starszą strukturę władzy: infrastrukturę finansową londyńskiego City, enklawę z własnym statusem prawnym w sercu brytyjskiej stolicy. Mają tam swoje siedziby duże rodziny bankowe i zarządzający aktywami, posiadający udziały w największych korporacjach świata za pośrednictwem firm takich jak BlackRock, Vanguard i State Street. Ktokolwiek kontroluje akcjonariuszy, może pośrednio wpływać na decyzje polityczne tych firm – a poprzez lobbing z kolei wpływać na rządy. „Nie możemy zapominać, że wszystkie wojny to wojny bankierów” – mówi Baars.
Obecna geopolityczna zmiana władzy nie dotyczy zatem wyłącznie czołgów i pocisków. Równie istotne jest pytanie, kto sprawuje władzę finansową i jak długo ten wpływ może się utrzymać, podczas gdy państwa BRICS coraz bardziej organizują się jako przeciwwaga.
Co to oznacza dla zwykłych obywateli?
Podczas gdy na najwyższych szczeblach toczy się geopolityczna partia szachów, zwykli ludzie odczuwają bezpośrednie konsekwencje: rosnące ceny energii, inflację i zbliżającą się groźbę ponownego wprowadzenia obowiązkowego poboru. Rządy europejskie kontynuują zbrojenia i militaryzację, a jednocześnie maleje zaufanie ich własnych obywateli do instytucji politycznych.
Baars uważa, że politycy, którzy obrali tę drogę, zostaną ostatecznie pociągnięci do odpowiedzialności – nie dobrowolnie, ale dlatego, że – jego zdaniem – presja społeczna w końcu stanie się nie do utrzymania.