
Pepe Escobar ostrzega przed niebezpieczną eskalacją wokół Iranu – Czy Iran przygotowuje się do ewentualnego ataku wyprzedzającego? Źródło wewnętrzne mówi, że pozostały zaledwie „godziny”.
- uncut-news.ch uncutnews-ch/pepe-escobar-warnt-vor-gefaehrlicher-eskalation-um-iran-iran-vor-einem-moeglichen-erstschlag-insiderquelle-spricht-von-nur-noch-stunden
Pepe Escobar opisuje sytuację z Iranem jako niebezpieczny impas: negocjacje utknęły w martwym punkcie, a jego zdaniem utrzymuje się groźba wznowienia wojny. Irański atak prewencyjny może stać się możliwy, jeśli Teheran dostrzeże nieuchronny atak ze strony USA i Izraela.
W dalszej części rozmowy moderator, pan Z, twierdzi, że źródło w irańskim ośrodku nuklearnym poinformowało go, że Iran może zdetonować bombę atomową w ciągu kilku godzin. Pepe Escobar i pan Z wyrażają daleko idące oceny i wysuwają twierdzenia, które nie zostały niezależnie zweryfikowane.
Rozmowy w Shenzhen i rola głównych mocarstw
Escobar twierdzi, że jest w Szanghaju i uda się do Shenzhen, gdzie w czwartek, na marginesie szczytu APEC, zaplanowano spotkanie prezydentów Chin i Rosji, a także prezydenta USA. Uważa porównanie do spotkania równorzędnych partnerów za niestosowne: Rosja i Chiny łączą strategiczne partnerstwo, podczas gdy Stany Zjednoczone, jego zdaniem, są imperium o słabnącej hegemonii. Wskazuje Tajwan jako najważniejszą czerwoną linię dla Pekinu. Uważa, że Ukraina prawdopodobnie nie będzie tematem tego spotkania, ponieważ kwestia ta jest już poruszana innymi kanałami.
Kluczowym tematem dyskusji będzie jednak wojna z Iranem, którą Escobar opisuje jako jednostronnie zainicjowaną przez Stany Zjednoczone. Pyta, czy Chiny i Rosja mogłyby zaoferować prezydentowi USA rozwiązanie dyplomatyczne, bazujące na porozumieniu z Iranem. Według niego oba kraje mogłyby poprzeć rozwiązanie dyplomatyczne. Escobar uważa jednak, że jest mało prawdopodobne, aby prezydent USA zaakceptował taką propozycję.
Escobar spodziewa się również rozmów na temat sankcji i broni jądrowej. Uważa, że Chiny i Rosja mogłyby jasno dać Stanom Zjednoczonym do zrozumienia, że dalsze sankcje i sankcje wtórne wobec nich będą miały konsekwencje. Omawiane będzie również ograniczenie broni jądrowej; według Escobara Stany Zjednoczone tego nie chcą. Mówi również, że chińscy dyrektorzy i inwestorzy postrzegają obecnie ten kraj jako lidera w wyścigu technologicznym w większości obserwowanych przez nich najnowocześniejszych sektorów technologicznych. Jego szacunki wskazują na „dziewięć na dziesięć” obszarów.
Negocjacje utknęły w martwym punkcie, istnieje możliwość przeprowadzenia strajku wyprzedzającego
Escobar opisuje negocjacje z Iranem jako impas. Teraz, jak twierdzi, wszystko sprowadza się do wytrzymałości: jego zdaniem Iran mógłby wytrzymać tygodnie, miesiące, a może nawet lata. Jednocześnie sytuacja „ani wojny, ani pokoju” jest nie do utrzymania dla irańskich przywódców. Z tego Escobar wywnioskowuje możliwość ataku ze strony Iranu, który określa jako „kontratak przed uderzeniem”. Według niego, taki ruch byłby możliwy tylko wtedy, gdyby Iran dysponował wystarczającymi informacjami wskazującymi na zbliżający się masowy atak ze strony USA i Izraela.
Escobar sugeruje ostatni tydzień listopada lub pierwszy tydzień grudnia, po spotkaniu w Shenzhen, jako możliwy termin. Wiąże tę ocenę z presją polityczną na prezydenta USA i próbą utworzenia nowego rządu w Izraelu. Nie przewiduje szybkiego porozumienia. Jeśli w tym okresie nic się nie wydarzy, sytuacja pozostanie niebezpieczna, ponieważ utrzyma się stan między wojną a pokojem.
Escobar wspomina również o tym, co określa jako katarską próbę mediacji. Katar złożył propozycję prezydentowi USA, którą ten początkowo zaakceptował; później próba ta zakończyła się niepowodzeniem. Emir Kataru bezpośrednio zażądał uwolnienia ośmiu miliardów dolarów i zniesienia blokady morskiej. Escobar twierdzi, że przedstawiciele obozu „Forever Wars” i Marco Rubio udaremnili potencjalną umowę w ciągu około godziny.
Iran wielokrotnie stawiał siedem warunków, mówi Escobar. Jeśli zostaną one spełnione, negocjacje będą mogły zostać wznowione, a kwestia nuklearna rozwiązana; w przeciwnym razie nie ma czego negocjować. Opisuje te warunki jako podsumowanie deklaracji intencji, nie wymieniając ich pojedynczo. Chiny współpracują w tej sprawie z Islamabadem i Teheranem.
Ormuz, sankcje i presja ekonomiczna
Według Escobara Chiny chcą swobodnej żeglugi przez Cieśninę Ormuz. Jednocześnie należy uszanować nowy system zorganizowany przez Iran, w który zaangażowany jest również Zarząd Dróg Zatoki Perskiej. Iran i Oman podobno osiągnęły porozumienie w sprawie żeglugi wzdłuż północnego i południowego wybrzeża. Należy uwzględnić interesy bezpieczeństwa obu stron Zatoki, mówi Escobar; monarchie Zatoki Perskiej powinny omówić z Iranem nowy porządek bezpieczeństwa dla regionu.
Escobar uważa, że sankcje wobec chińskich firm również będą częścią rozmów. Oczekuje, że prezydent Xi przekaże prezydentowi USA, w sposób dyplomatyczny, że Chiny nie zaakceptują dalszych sankcji, ceł i sankcji wtórnych, a Stany Zjednoczone muszą ponieść za to karę. Escobar dostrzega jednak poważne przeszkody na drodze do porozumienia: mówi o frakcjach prowojennych w rządzie USA i o presji, jaką przypisuje obozom „syjonistycznemu” i „atlantyckiemu”.
Opisuje również długoterminową strategię USA mającą na celu zakłócenie handlu Iranu z jego sąsiadami. Obejmuje ona blokadę morską i to, co nazywa inicjatywą „Żelazna Brama”. Twierdzi, że handel między Rosją a Iranem przez Morze Kaspijskie również może stać się celem ataku.
Escobar szacuje straty poniesione przez Iran w wyniku wojny na co najmniej 270 miliardów dolarów. Podaje on inflację na poziomie około 77 procent, ale zastrzega, że rzeczywisty wzrost cen w życiu codziennym może wynieść co najmniej dziesięć, a nawet dwadzieścia procent miesięcznie. Te dane i szacunki są przytaczane w wywiadzie, ale nie zostały niezależnie zweryfikowane.
Twierdzenie o możliwościach nuklearnych i możliwych krokach
W drugiej części rozmowy gospodarz, pan Z, relacjonuje informacje, które rzekomo otrzymał od źródła w irańskim ośrodku nuklearnym. Tam kluczowi członkowie irańskiego kierownictwa uczestniczyli w szeroko zakrojonych działaniach. Źródło poinformowało go, że Iran jest o krok bliżej do osiągnięcia zdolności do wywołania eksplozji jądrowej. Nie podjęto jednak decyzji o detonacji broni jądrowej. Pan Z twierdzi, że źródło wskazało potencjalny czas przygotowań na „godziny, a nie dni”.
Pepe Escobar zestawia to z wcześniejszą oceną, że wyprodukowanie serii małych bomb jądrowych zajęłoby nie więcej niż dwa tygodnie. Twierdzi, że wcześniejsze informacje mówiły o dniach; teraz doniesienia wskazują na godziny. Pan Z. twierdzi, że cytowane przez niego źródło stwierdziło również, że Iran przygotowuje się na ewentualny atak ze strony Izraela i spodziewa się ataku ze strony napastnika, który zostanie „nadzwyczajnie przyjęty”. Uczestnicy rozmowy nie przedstawili żadnych niezależnych, weryfikowalnych dowodów na poparcie tych twierdzeń.
Escobar twierdzi, że irański parlament od jakiegoś czasu rozważa wycofanie się z Układu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej (NPT); teraz Zgromadzenie Ekspertów również zajmuje się tą kwestią. Według niego, fundamentalna zmiana w polityce nuklearnej Iranu wymagałaby trzech kroków: prawnego wycofania się z NPT, zapewnienia możliwości szybkiego opracowania broni jądrowej oraz zniesienia zakazów religijnych, zwanych fatwami, zakazujących jej produkcji. Czy te kroki zostaną faktycznie podjęte, czas pokaże.
Pan Z. twierdzi, że jego źródło zgodziło się na publikację i że Iran podejmie działania, jeśli zostanie do tego zmuszony. Oczekuje, że impas zostanie przełamany przed końcem roku. Uważa, że Iran będzie konsultować się z Chinami, Rosją i Pakistanem; Pakistan wspiera Iran w różnych powiązanych kwestiach, ale nie w rozwoju broni jądrowej. Te oświadczenia również opierają się na jego relacji z informacjami uzyskanymi od źródeł niejawnych.
Ostrzeżenie przed regionalnym pożarem lasu
Pan Z i Escobar argumentują, że atak na Iran mógłby wywołać szeroko zakrojony odwet. Pan Z twierdzi, że konsekwencje sparaliżowałyby infrastrukturę otaczających państw Zatoki Perskiej i zdewastowałyby cały region. Escobar zgadza się z tym, wspominając o dużych obszarach Azji Zachodniej.
Pan Z twierdzi również, że prezydent USA jest naciskany, a być może nawet szantażowany, przez siły pro-izraelskie. Escobar twierdzi, że jego zdaniem atak jest zgodny z określoną linią polityczną, ale zakończy się misją samobójczą. Oskarża prezydenta USA o kierowanie się przede wszystkim obrazami i uważa, że przedstawiane mu są stronnicze obrazy potencjalnych sukcesów militarnych.
Pod koniec rozmowy obaj mężczyźni podtrzymują swoją ocenę, że sytuacja jest patowa i niebezpieczna. Escobar ogłasza kolejne doniesienia z Shenzhen. Pan Z powtarza, że jego źródło określiło Iran jako kraj gotowy nie dać się zepchnąć z powrotem do stanu „ani wojny, ani pokoju”. Czy doprowadzi to do ataku, zmiany kursu politycznego, czy rozwiązania dyplomatycznego, pozostaje kwestią otwartą.