USA: O czuwaniach, honorze, wojnie – A jednak to hańba

USA: O czuwaniach, honorze, wojnie – A jednak to hańba

21 listopada 2026 Artykuł Franka Blenza nachdenkseiten

Kręcę głową. W USA, prosty żołnierz pod pomnikiem wojennym beszta Sekretarza Obrony. Sekretarz z kolei zaprasza piechura do swojego biura i wręcza mu medal. Tymczasem prezydent USA rozprawia o tym, że chce osiągnąć jeszcze jedną ważną rzecz, zanim opuści urząd: Kubę – nawet jeśli oznacza to rozpoczęcie wojny agresywnej.

Wiadomości z wiodącego kraju zachodniej wspólnoty wartości, prezentowane nam w nadmiernej ilości przez nasze główne media, dowodzą opinii publicznej, wbrew temu, czego moglibyśmy się spodziewać, że ani przywództwo, ani wartości nie pochodzą z krainy nieograniczonych możliwości. Amerykanie i tak ich nie potrzebują, ponieważ nadal są wszechmocni, hegemonami. Przynajmniej jest to obywatelski obowiązek, aby wypowiedzieć się przeciwko nim, powiedzieć, że są bezwstydni i postępują nikczemnie. Wtrącenie Franka Blenza .



Amerykański styl życia

My, Niemcy, jesteśmy rzetelnie i kompleksowo informowani o naszym sojuszniku, USA. Co jeszcze bardziej fascynujące: możemy wyobrazić sobie siebie jako część tego giganta, ponieważ amerykański styl życia jest obecny we wszystkich dziedzinach naszego życia. Nieustannie trwa swoiste pranie mózgu; amerykanizacja Republiki Federalnej jest praktycznie zakończona. Wkrótce futbol amerykański zastąpi piłkę nożną swoimi imprezami, hymnem narodowym i ręką na sercu. Masowe testy na naszych stadionach już zakończyły się pełnym sukcesem.

To wszystko tylko pokaz

Wielkie gesty dokonywane w USA są nieustannie wpajane przeciętnemu człowiekowi jako podstawowe zasady godnego obywatelstwa. Moralność, honor, wartości, przyzwoitość, cisza, pokora, odporność, rzetelność, wytrzymałość i zdolność do cierpienia. A „Boże, błogosław Ameryce” wciąż brakuje. Chowamy się pod tym ochronnym parasolem, nie przyglądając się zbytnio tym wartościom i sposobom ich obrony. „Gdzie planowanie, tam wióry” – głosi niemieckie przysłowie, co jest dość nietypowe, biorąc pod uwagę tendencję do uwielbienia anglicyzmów.

To groteskowe. Niedaleko Waszyngtonu leży jeden z największych cmentarzy wojskowych na świecie. Pośród oszałamiającej scenerii stoi pomnik ku czci nieznanych żołnierzy, którego od dziesięcioleci pilnują żołnierze amerykańscy. Harmonogram wart, zmiana warty – wszystko jest skrupulatnie zaplanowane i wykonane. Idealny, uroczysty hołd dla poległych. Ciszę przerwały odgłosy śmiechu, wśród których był nawet minister. Żołnierz na służbie odkrzyknął, domagając się szacunku i ciszy.

Pytania, które nie są zadawane

Później pojawiły się pytania: Kto krzyczy na Sekretarza Obrony, Prezydenta, aby zaprzestał agresywnego, antyspołecznego, aroganckiego i przesadnego zachowania? Dlaczego honor i szacunek są tak ważne, podczas gdy wobec własnych i innych narodów, krajów i jednostek podejmowane są niehonorowe, bezwzględne i brutalne działania? Jak to możliwe, że ceni się świętość zmarłych, a jednocześnie głowa USA publicznie ogłasza zamiar „zaopiekowania się” sąsiednim krajem, takim jak Kuba? Ani słowa o honorze nie pada, gdy prezydent USA groził niedawno unicestwieniem całej cywilizacji (Iranu).

Zatem wszystkie te słowa są pustymi, pozbawionymi znaczenia skorupami: moralność, honor, wartości, przyzwoitość, cisza, pokora, odporność, niezawodność, twardość, wytrzymałość, zdolność do cierpienia. Są takie, ponieważ są nadużywane przez potężnych, takich jak decydenci w USA i krajach z nimi sprzymierzonych. Pozory są podtrzymywane, ludzie są oszukiwani. Na starannie utrzymanych cmentarzach wojskowych żołnierze, z szacunkiem i pozornie ważnymi gestami, pokazują, co naprawdę powinno mieć znaczenie.

Opieka nad zmarłymi – i żywymi?

Prawda jest zupełnie inna. W ogóle nie powinno być takich cmentarzy, a żaden żołnierz, poległy teraz lub w przyszłości, nie powinien tam znaleźć swojego ostatniego miejsca spoczynku. Żołnierze z taką samą troską, z jaką oddają cześć zmarłym w imieniu tych, którzy sprawują władzę, traktują żywych z całkowitą bezwzględnością. Wyobraźcie sobie, co by się stało, gdyby Stany Zjednoczone z takim fanatycznym oddaniem poświęciły się zapewnieniu dobrobytu swoim obywatelom. Co by było, gdyby żyło się lepiej ludziom we wszystkich tych krajach, gdzie USA wciąż arogancko „eksportują” swoje wartości, utrzymują bazy wojskowe i promują amerykański styl życia – gdyby to wszystko należało do przeszłości? Gdyby ludziom żyło się dobrze, bo ucichły działa, bo wojny należały do ​​przeszłości, a Amerykanie wracali do domu pod hasłem „Jankesi, do domu” – jakiż lepszy byłby to świat!

W Niemczech jest niezliczona ilość pomników i cmentarzy wojennych. Przed kościołem w wiosce niedaleko mojego rodzinnego miasta stoi pomnik upamiętniający poległych w I i II wojnie światowej. Napis, wyryty dużymi literami, brzmi: „Zginęliśmy za Was”. W rzeczywistości mężczyźni, synowie i ojcowie z tej wioski nie umierali za swoich bliskich. Zostali poświęceni – tak jak żołnierze na cmentarzu pod Waszyngtonem i na całym świecie.

Dlaczego tam byliśmy?

„To było absolutnie bez sensu. Po co w ogóle tam byliśmy?” Takie jasne i rozpaczliwe słowa do dziś wypowiadają żołnierze niemieckich sił zbrojnych, którzy mieli bronić wolności w Afganistanie. Usłyszałem te słowa od starej koleżanki ze szkoły, która pracuje w wojsku i często kontaktuje się z weteranami. Powiedziała mi, że żaden z tych żołnierzy nie potrafi znaleźć dobrego słowa na temat tego, co się stało, na temat misji w Afganistanie. Bez sensu. Wiedzą aż za dobrze: wojna zamiast dyplomacji była i pozostaje na porządku dziennym dla decydentów, którzy sprawują władzę. Prowokują i rozdmuchują płomienie raz po raz, aż sytuacja wybuchnie.

I raz po raz polegli żołnierze są przywożeni na cmentarz w pobliżu Waszyngtonu i dopiero tam traktowani z godnością w chwili śmierci.