Cztery lata od Przewodowa

Cztery lata od Przewodowa

„Jestem przekonany, że sojusz ukraińsko-polski będzie kształtował nowy ład gospodarczy i bezpieczeństwa w Europie. To nowy europejski napęd, a jego energia będzie poruszać Europę do przodu” – tak z okazji Święta Niepodległości poklepał Polskę po plecach ukraiński minister spraw zagranicznych. Andrij Sybiha.

Jak przy okazji wielkopańsko wyjaśnił, między Polską a Ukrainą nie ma już żadnego kryzysu, ani punktów spornych, bo przecież wszystko samo przez się rozwiązuje „nasz strategiczny sojusz”.

Tymczasem po czterech latach od śmierci Bogdana Ciupka i Bogusława Wosia, zabitych w wyniku wybuchu ukraińskiego pocisku, śledztwo w tej sprawie wciąż jest sabotowane przez Kijów.

Schemat ukraińskiej przewagi

Nawet prokuratura i policja III RP przyznają, że w relacjach polsko-ukraińskich powiększa się czarna dziura, w którą wpadają wszystkie polskie wnioski o pomoc prawną w sprawie Przewodowa. Tragedia sprzed czterech lat podzieliła zatem poniekąd los Rzezi Wołyńskiej, o której władze w Kijowie sądzą, że jeśli nie pozwolą ekshumować ofiar, to tak, jakby jej nie było. W rozumieniu władz w Kijowie „strategiczne partnerstwo” sprowadzać się ma zatem do tego, że Polacy przymykają oczy, a Ukraińcy dostają to czego chcą nie reagując na oczekiwania strony polskiej. Kolejne momenty kryzysowe w tak ukształtowanych relacjach przechodzą wg takiego samego schematu: kolejny gest kijowskiej arogancji, przeważnie o podłożu banderowskim – polskie oburzenie – brak reakcji ukraińskiej – akcja PR-owa w Polsce na melodię „biedni Ukraińcy walczą za nas, a i w Polsce jest im ciężko” – kolejne żądania ukraińskie zaspokajane przez Warszawę.

Taki schemat zastosowano przy kolejnych banderowskich ekscesach, jak nadawanie nazistowskich patronów ukraińskim jednostkom wojskowym, ogłoszenie w obwodzie lwowskim roku 2027 rokiem Szuchewycza i UPA, a także w sprawie Przewodowa, której Kijów kłamał, kłamie i będzie kłamał, na przemian z obrażonym milczeniem. 

A przecież to oni nas potrzebują…

Co gorsza, każde otarcie się Wołodymyra Zełeńskiego o Donalda Tuska (tak jak wcześniej o Mateusza Morawieckiego i Andrzeja Dudę) kończy się dla polskiego budżetu kolejnymi milionowymi obciążeniami, zwłaszcza jeśli w pobliżu czuwają Friedrich Merz i Ursula von der Leyen. Minister Sybiha klepie nas po plecach, bo ein guter Pole Tusk skwapliwe poparcie III RP dla niemieckiego ultimatum w sprawie europejskiego haraczu dla Kijowa, wbrew stanowisku Słowacji, Czech i Węgier. O żadnym strategicznym partnerstwie nie może zatem być mowy, gdy sparaliżowane rozkazami z Londynu, Berlina i Brukseli władze polskie zajmują podrzędną pozycję wobec Kijowskiej buty i roszczeniowości.

Ofiary z Przewodowa nie znajdą sprawiedliwości, a ich rodziny godziwych odszkodowań od Ukrainy dopóki ta nierówność stosunków nie zostanie zlikwidowana. A to dałoby się osiągnąć bardzo prosto przy polskiej władzy w Polsce. W końcu to reżim kijowski potrzebuje Polski, a nie odwrotnie, a ponadto dni Ukrainy w obecnym kształcie są już policzone, a więc to my im powinniśmy stawiać warunki i żądania, a nie odwrotnie.

Także żądania w imieniu bliskich ofiar z Przewodowa.

Konrad Rękas