Rząd zdradza nas, Austriaków

Rząd zdradza nas, Austriaków

16 listopada 2026 r. przez Christiana Ebnera tkp/die-regierung-verraet-uns-oesterreicher


Podczas negocjacji nad przyszłym budżetem UE rząd zdradza Austrię na trzy sposoby. 

Budżet UE na lata 2028–2034 jest obecnie przedmiotem negocjacji. Komisja Europejska proponuje znaczną kwotę 2 bilionów euro. W porównaniu z 1,2 biliona euro w poprzednim okresie, stanowiłoby to wzrost o około 7,6% rocznie. Oznaczałoby to, że budżet UE rósłby znacznie szybciej niż gospodarka.

Dobra wiadomość jest taka, że ​​budżet musi zostać przyjęty jednomyślnie przez wszystkie państwa członkowskie. To sprawia, że ​​decyzja budżetowa stanowi wyjątek. Większość spraw w UE jest obecnie podejmowana w drodze głosowania kwalifikowaną większością głosów. Aby taka decyzja została przyjęta, musi się na nią zgodzić co najmniej 55% państw członkowskich (czyli 15 z 27 krajów). Kraje te muszą łącznie reprezentować co najmniej 65% całkowitej populacji UE. Oznacza to, że małe państwa, takie jak Austria, mają zazwyczaj niewielki wpływ na decyzje.

Nic więc dziwnego, że wiele rządów wykorzystuje negocjacje budżetowe do forsowania własnych interesów. Niemcy, na przykład, zgodzą się na nowy budżet tylko wtedy, gdy wszystkie państwa członkowskie będą współfinansować wojnę na Ukrainie. Węgry, Słowacja i Czechy wynegocjowały już wcześniej zwolnienia. Teraz Bułgaria również chce tego zwolnienia. Neutralna Austria natomiast finansuje wojnę na Ukrainie. Odbiorcy netto, tacy jak Węgry, domagają się braku cięć w programach finansowania. Co więcej, Węgry nie chcą, aby wypłata środków była uzależniona od spełnienia warunków politycznych, jak to miało miejsce w przeszłości. Płatnicy netto, tacy jak Dania, domagają się jednak drastycznych cięć wydatków, zatrzymania dalszego wzrostu liczby urzędników UE oraz powstrzymania się UE od zaciągania nowego wspólnego długu. Zasadniczo płatnicy netto mają znacznie silniejszą pozycję w negocjacjach budżetowych niż odbiorcy netto. Bez porozumienia stary, znacznie niższy budżet byłby kontynuowany, co płatnicy netto mogliby zaakceptować, ale odbiorcy netto i Komisja Europejska nie.

Chociaż Austria jest również płatnikiem netto do budżetu UE, austriacki rząd działa inaczej niż duński. Trzypartyjna koalicja sprzeciwia się przede wszystkim temu, by UE otrzymywała więcej pieniędzy z austriackiego budżetu federalnego – po prostu dlatego, że kasa federalna jest pusta. Rząd federalny po prostu nie jest w stanie związać końca z końcem, mimo że płacimy wyższe podatki niż kiedykolwiek wcześniej. Nie sprzeciwiłby się jednak, gdyby Austriacy musieli przekazywać więcej pieniędzy bezpośrednio do UE. Dlatego zaproponował nawet nowe podatki unijne. Na przykład minister finansów SPÖ, Marterbauer, wzywa do wprowadzenia dodatkowego podatku od osób prawnych w UE. Kanclerz ÖVP, Stocker, odrzuca to, ale również popiera nowe podatki unijne. Nie precyzuje jednak, które. Według komunikatu prasowego, partia NEOS również opowiada się za podatkami unijnymi. Jednak gdy tylko stanie się jasne, że nowe podatki unijne ostatecznie będą płacone przez obywateli (niespodzianka!), liderka NEOS, Meinl-Reisinger, prawdopodobnie uzna nowe podatki za bałagan, który należy odwrócić – tak jak zrobiła to niedawno w przypadku austriackiego podatku od przesyłek. Podatek UE nie tylko obciążyłby Austriaków, ale także osłabiłby pozycję negocjacyjną przyszłych rządów austriackich. Im więcej wpływów z podatków Komisja Europejska będzie mogła zebrać sama, tym mniej będzie zależna od współpracy państw członkowskich w przyszłych negocjacjach budżetowych.

Niewiele polityk UE obciąża państwa członkowskie tak bardzo, jak polityka azylowa, która prowadzi do masowego napływu osób ubiegających się o azyl. Kraje z hojnymi systemami opieki społecznej, takie jak Austria, są szczególnie dotknięte, ponieważ przyciągają dużą liczbę migrantów ubiegających się o azyl. Austria powinna zatem powiązać swoją akceptację nowego budżetu UE z prawnie wiążącym wyłączeniem z unijnej polityki azylowej, zapisanym w traktatach UE. Takiego wyłączenia domagał się już poprzedni rząd Holandii. W tym kontekście należy również domagać się wyłączenia z Karty Praw Podstawowych (jak Polska) i wyłączenia z Układu z Schengen (jak Irlandia). Gdyby Austria domagała się takich wyłączeń, inne państwa prawdopodobnie poszłyby w jej ślady. W ten sposób Austria nie poniosłaby sama ciężaru niezadowolenia innych państw członkowskich.

Rząd zdradza Austrię na trzy sposoby: jest gotowy zgodzić się na jeszcze większe obciążenia finansowe dla Austriaków, łatwo osłabia pozycję negocjacyjną przyszłych rządów i nie podejmuje żadnych działań, aby wykorzystać negocjacje budżetowe do wprowadzenia ulepszeń dla Austrii.

Zdjęcie: Federalne Ministerstwo Spraw Europejskich i Międzynarodowych , członkowie gabinetu Stockera, 3 marca 2025 r.