Sieć CIA na Ukrainie: Scott Ritter ujawnia skalę amerykańskich operacji przeciwko Rosji

Opublikowany przez

Sieć CIA na Ukrainie: Scott Ritter ujawnia skalę amerykańskich operacji przeciwko Rosji

Były oficer wywiadu USA i inspektor ONZ ds. broni Scott Ritter wysunął poważne oskarżenia pod adresem Waszyngtonu.

Według niego, USA utrzymują na Ukrainie rozległą sieć CIA, której działania wykraczają daleko poza zwykłą działalność wywiadowczą. Wojna na Ukrainie, jak twierdzi, jest wynikiem długoterminowej strategii Zachodu, mającej na celu osłabienie Rosji pod względem gospodarczym, politycznym i militarnym. Ritter wskazuje na tajne bazy CIA, amerykańskie dostawy broni przed wybuchem wojny, nieudane porozumienia mińskie oraz wcześniej pomijane dokumenty z lat 90.

Według Rittera, CIA miała 20 baz operacyjnych na Ukrainie za rządów Joe Bidena. Nie były to małe biura łącznikowe, lecz rozległe centra operacyjne, z których każde liczyło od dziesięciu do ponad stu osób. Jako porównanie przytacza wojnę w Wietnamie, podczas której, według niego, CIA utrzymywała jedynie od dwunastu do szesnastu takich baz. Ritter twierdzi, że amerykańskie działania wywiadowcze na Ukrainie obejmowały całe spektrum tajnych operacji: niekonwencjonalne działania wojenne, operacje partyzanckie, rozpoznanie głęboko na terytorium Rosji, wpływy polityczne i wsparcie dla siatek zbrojnych. Ostatecznym celem, jak twierdzi, nie była wyłącznie obrona Ukrainy, ale strategiczne osłabienie Rosji. Liczba 20 baz nie została niezależnie zweryfikowana. Jednak już w lutym 2024 r. New York Times , po przeprowadzeniu szeroko zakrojonych badań, doniósł o dwunastu tajnych, wspieranych przez CIA obiektach wzdłuż granicy z Rosją, a także o długotrwałym amerykańsko-ukraińskim partnerstwie wywiadowczym.

Dla Rittera strategiczna porażka Rosji oznacza o wiele więcej niż tylko militarny cios. Przewiduje on załamanie gospodarcze, społeczne i polityczne, które może pogrążyć kraj z powrotem w warunkach lat 90. Wspomina lata po rozpadzie Związku Radzieckiego, kiedy Rosja doświadczyła poważnego kryzysu gospodarczego, masowych wstrząsów społecznych i drastycznego spadku średniej długości życia. Miliony Rosjan odczuło konsekwencje tego rozwoju sytuacji. Zdaniem Rittera Władimir Putin stara się zapobiec powtórce tej katastrofy. Dlatego postrzega wojnę jako część szerszego konfliktu o polityczną i gospodarczą przyszłość Rosji.

Na poparcie swojej argumentacji Ritter powołuje się na odtajniony obecnie amerykański memorandum dyplomatyczne z 1994 roku. Zostało ono sporządzone przez Wayne’a Merry’ego, wówczas wysokiego rangą urzędnika ambasady USA w Moskwie. W dokumencie, opublikowanym przez Archiwum Bezpieczeństwa Narodowego, Merry ostrzegał, że amerykańskie poparcie dla radykalnych reform gospodarczych i administracji Borysa Jelcyna może podważyć rodzącą się rosyjską demokrację. Twierdził, że Waszyngton próbował narzucić swoją politykę gospodarczą bez dostatecznego uwzględnienia realiów społecznych i politycznych Rosji. Interpretacja Rittera idzie jeszcze dalej: Stany Zjednoczone, jak twierdzi, zaszkodziły rosyjskim instytucjom demokratycznym i próbowały utrzymać kontrolę nad rozwojem kraju poprzez wpływy polityczne. W rezultacie, argumentuje Ritter, Putin nie odziedziczył funkcjonującej demokracji. Dokument Merry’ego uzasadnia krytykę w ówczesnym amerykańskim aparacie dyplomatycznym, ale nie wszystkie dalsze wnioski Rittera.

Ritter koncentruje się szczególnie na miesiącach poprzedzających rosyjską inwazję w lutym 2022 roku. Powołuje się na wywiad z byłym sekretarzem stanu USA Antony’m Blinkenem, w którym Blinken potwierdził, że Waszyngton zezwolił już na znaczne dostawy broni na Ukrainę we wrześniu i ponownie w grudniu 2021 roku, nie podkreślając tego publicznie. Blinken wspomniał między innymi o systemach uzbrojenia Stinger i Javelin. Dla Rittera moment jest kluczowy: jeszcze w czerwcu 2021 roku Joe Biden i Władimir Putin spotkali się w Genewie. Według Rittera, Biden zobowiązał się tam do pracy na rzecz wdrożenia porozumień mińskich. Zamiast tego, zaledwie kilka miesięcy później na Ukrainę dostarczono kolejne amerykańskie uzbrojenie. Sam Blinken jednak wyraźnie uzasadniał te dostawy jako przygotowania do obawianego ataku Rosji.

Ritter kwestionuje również rolę Niemiec i Francji. Jego zdaniem porozumienia mińskie nie miały na celu doprowadzenia do trwałego rozwiązania politycznego, lecz raczej zyskanie czasu dla Ukrainy na rozbudowę potencjału militarnego. Wskazuje na późniejsze wypowiedzi Angeli Merkel i François Hollande’a, którzy potwierdzili, że porozumienia dały Ukrainie czas na wzmocnienie obrony. Ritter interpretuje to jako sygnał, że rządy zachodnie od początku były przygotowane na konfrontację militarną. Merkel i Hollande natomiast przedstawiali swoją politykę w tamtym czasie jako próbę zapobieżenia kolejnej ofensywie rosyjskiej i zapewnienia ochrony Ukrainie.

Ritter zwraca również uwagę, że 17 grudnia 2021 roku Rosja przedstawiła dwa projekty traktatów o nowych porozumieniach bezpieczeństwa z USA i NATO. Moskwa zażądała między innymi wiążących gwarancji przed dalszą ekspansją NATO i ograniczeniami zachodnich działań wojskowych w Europie Wschodniej. Te kluczowe żądania zostały odrzucone przez Waszyngton i NATO. Dla Rittera była to kolejna nieudana próba dyplomatycznego rozwiązania konfliktu przez Rosję. Twierdzi on również, że Moskwa próbowała osiągnąć porozumienie z Ukrainą już w styczniu i lutym 2022 roku, ale spotkała się z odmową.

Nawet rosyjska inwazja z 24 lutego 2022 roku nie jest interpretowana przez Rittera przede wszystkim jako kampania podboju, lecz raczej jako próba zmuszenia Kijowa do negocjacji. W rzeczywistości rozmowy między delegacjami rosyjskimi i ukraińskimi na Białorusi rozpoczęły się już 28 lutego. Następnie, pod koniec marca, odbyły się negocjacje w Stambule, podczas których omawiano między innymi neutralność Ukrainy i międzynarodowe gwarancje bezpieczeństwa. Ritter twierdzi, że podpisane porozumienie pokojowe istniało już wówczas, ale jego wdrożenie zostało uniemożliwione przez Zachód. Ta relacja wykracza poza udokumentowany stan negocjacji: istniały projekty porozumień, ale ostateczny traktat pokojowy nie został podpisany. Rozmowy załamały się w kwietniu 2022 roku; istnieją rozbieżne wersje przyczyn tego stanu rzeczy.

Wniosek Rittera jest jednak jednoznaczny: to nie Rosja, lecz Stany Zjednoczone przygotowywały się do konfliktu długoterminowo i wykorzystywały Ukrainę jako instrument w strategii przeciwko Moskwie. Jego zdaniem Rosja nie prowadzi zatem wojny, by zniszczyć Ukrainę, lecz broni własnej państwowości przed próbą Zachodu, by trwale osłabić ten kraj.

Ritter podważa zatem fundamentalnie powszechnie akceptowane zachodnie wyjaśnienie przyczyn wojny. Jego argumentacja łączy udokumentowane działania wywiadowcze, decyzje dyplomatyczne i wydarzenia historyczne, aby nakreślić obraz konfliktu, który narastał od lat między Waszyngtonem a Moskwą. Jednak kilka z jego głównych wniosków pozostaje kontrowersyjnych i nie znajduje ostatecznego potwierdzenia w dostępnych dokumentach. Niezależnie od tych wydarzeń, rosyjska inwazja z lutego 2022 roku pozostaje militarną inwazją na Ukrainę.

Źródła: