
ZŁE WIADOMOŚCI: W zeszły piątek nastąpił koniec świata (RIP ludzkości)
- James Corbett The Corbett Report uncutnews-ch/schlechte-nachrichten-letzten-freitag-ging-die-welt-unter-rip-menschheit/
Autorstwa Jamesa Corbetta

Siedzisz? Dobrze, bo mam dla ciebie złą wiadomość: W zeszły piątek nastąpił koniec świata.
Wiem. Trudno to przełknąć. Ale to prawda. W końcu istnieje znana, często cytowana praca naukowa, która to potwierdza. A przecież ufasz nauce™, prawda?
Co ty na to? Nie wierzysz, że świat osiągnął nieskończoną populację w piątek, a potem zniknął w błysku matematycznej niemożliwości?
Oj, ty mały wierzący.
Dobrze, pozwól, że ci to wyjaśnię…
BADANIE

Artykuł naukowy przewidujący koniec świata został opublikowany w listopadowym numerze czasopisma „Science” z 1960 roku. Dla tych, którzy śledzą wydarzenia w domu: tom 132, numer 3436 „Science”.
Artykuł nosi prosty tytuł „ Dzień Sądu Ostatecznego: Piątek, 13 listopada 2026 r. n.e. ” (Dzień Sądu Ostatecznego: Piątek, 13 listopada 2026 r. n.e.). Jego autorami są Heinz von Foerster, Patricia M. Mora i Lawrence W. Amiot. Jak informuje pomocny przypis: „Autorzy są członkami Wydziału Inżynierii Elektrycznej Uniwersytetu Illinois w Urbanie”.
Co więc ten zespół inżynierów elektryków ze Środkowego Zachodu miał do powiedzenia na temat wydarzeń z ostatniego piątku (13 listopada 2026 roku) w 1960 roku? „W tym momencie populacja świata będzie zbliżać się do nieskończoności, jeśli będzie rosła tak, jak przez ostatnie dwa tysiąclecia”.
Jeśli zapoznasz się z badaniem, zauważysz, że rozumowanie badaczy jest całkowicie słuszne.
Najpierw obliczają tempo zmian danej populacji – populacji żyjącej w wyimaginowanej, uproszczonej rzeczywistości, w której wszystkie elementy zachowują się identycznie – używając oczywistego wzoru d𝑵/d𝙩 = 𝛄0𝑵 – 𝛉0𝑵 = 𝑎0𝑵, gdzie „𝑎0 = 𝛄0 – 𝛉0” można nazwać produktywnością pojedynczego elementu.
Następnie odrzucają powszechnie przyjętą obserwację, że rosnącą populację ogranicza jednoczesny wzrost konkurencji o coraz rzadsze zasoby, wskazując, że ludzie – będąc zdolni do interpersonalnej komunikacji i koordynacji – nie grają w rywalizacyjną grę wieloosobową (prawie) o sumie zerowej, lecz raczej w opartą na teorii gier grę dwuosobową pomiędzy zunifikowaną, komunikatywną masą ludzkości a samą naturą.
Na koniec wyprowadzają kilka podstawowych równań (które oczywiście odzwierciedlają fakt, że produktywność populacji składających się z elementów zdolnych do wzajemnej komunikacji jest monotonicznie rosnącą funkcją liczby elementów), aby dojść do wzoru na koniec świata: 𝙩0 = 𝙩 + (k/𝑎0)𝑵¹⁻¹/k, gdzie 𝙩0 oznacza datę, w której „𝑵 dąży do nieskończoności, a populacja ulega zniszczeniu”.
Jak prawdopodobnie już zgadłeś: gdy badacze wprowadzą „czas p-złożenia” (𝚫𝙩𝞺) jako funkcję liniową czasu zagłady, są w stanie przedstawić poniższy wykres „światowej populacji 𝑵 (skala lewa) i światowej gęstości populacji 𝒏 w elementach na milę kwadratową (skala prawa), które zostały zaobserwowane (kółka), obliczone zgodnie z równaniem 11 (linia ciągła) i zaprojektowane przez różnych autorów (trójkąty) jako funkcja czasu historycznego 𝙩 (skala dolna) i czasu zagłady 𝞽 (skala górna)”:

Czy wszystko to zrozumiałeś? Oczywiście. Prawdopodobnie sam już obliczyłeś wyniki, ale dla potwierdzenia: tak, nauka ustaliła, że koniec świata rzeczywiście nastąpił w roku 2026,87 ± 5,50 n.e. Albo, wyrażając to w tradycyjnym kalendarzu gregoriańskim: koniec świata nastąpił w piątek, 13 listopada 2026 roku.
Niestety, nasz nieustraszony zespół badawczy nie zadał sobie trudu obliczenia dokładnego momentu 13 listopada, kiedy populacja ludzka osiągnęła nieskończoność i następnie zniknęła, ale cofnął się do punktu 𝑵=1, czyli daty, w której Adam samotnie przemierzał Ziemię. Dla jasności: było to „około 200 miliardów lat temu”, co – ponieważ jest to tylko rząd wielkości więcej niż najbardziej prawdopodobny szacunek wieku Wszechświata według współczesnej fizyki – nie jest aż tak złe jak na pierwsze przybliżenie.
W każdym razie, kto chce wiedzieć, o której godzinie w piątek ludzkość przestała istnieć? Skoro nikt nie jest w stanie ustalić, czy apokalipsa nadeszła punktualnie, czy też po prostu spóźniła się o kilka minut, pytanie o dokładną godzinę końca świata wydaje się w dużej mierze nieistotne.
Zdaję sobie sprawę, że podobny argument można by wysunąć w odniesieniu do tego artykułu, ponieważ zostanie on opublikowany dopiero 15 listopada 2026 roku, a zatem nie będzie nikogo, kto mógłby go przeczytać. Ale jestem pilnym człowiekiem i nigdy nie spóźniam się z terminem, więc roztropnie napisałem te słowa we wtorek, 10 listopada 2026 roku. (No i co z tego, apokalipso!)
Krótko mówiąc: wszyscy umarliśmy. Nauka™ przemówiła!
REAKCJA

„Ha, ha, ha” – powiecie. I szczerze mówiąc, to właśnie mówi większość współczesnych komentatorów, gdy odkrywają tę zabawną anegdotkę.
Weźmy na przykład artykuł w „The Independent” na temat tego badania: „Naukowcy przewidzieli w 1960 roku, że piątek, 13 listopada 2026 roku, będzie „Dniem Sądu Ostatecznego”.”
Artykuł von Foerstera i jego współautorów przyciągnął uwagę, ponieważ był zwyczajnym artykułem naukowym z niezwykłym tytułem i zakończeniem. Zachował jednak swoje znaczenie, ponieważ był mocno osadzony w badaniach i argumentacji. Zwrócenie uwagi świata na poważny temat poprzez absurd – to sprytne posunięcie.
Lub podobnie humorystyczny pogląd IFLScience na ten naukowy absurd:
Stary traktat naukowy niedawno pojawił się ponownie w internecie, głównie ze względu na jego tytuł: „Dzień Sądu: Piątek, 13 listopada 2026 r. n.e.” Czy zatem apokalipsa jest nieuchronna? Nie posunęlibyśmy się tak daleko, by roztrzaskiwać sobie nawzajem czaszki i zajadać się lepkimi wnętrznościami.
Na szczęście zawsze możemy liczyć na to, że „The Daily Fail” zupełnie nie zrozumie istoty sprawy i zamiast tego zajmie się tematem poważnie, z typowym dla siebie rzetelnym reportażem: „Naukowiec obala szalone badanie z 1960 roku, które głosi, że „koniec świata” nastąpi 13 listopada 2026 roku”.
Uff. Gdyby nie „Daily Mail” z jego „demaskatorem naukowców”, mógłbym się przez chwilę martwić.
Tak, dla tych z Was, którzy jeszcze tego nie zrozumieli: pierwotne badanie „apokalipsy” to swego rodzaju mistyfikacja naukowa. Wykorzystuje prawdziwe wzory matematyczne i obliczenia, aby dojść do celowo przesadzonego wniosku. „Na szczęście nie ma potrzeby naciągania teorii poprzez nadmierną ekstrapolację” – wyjaśniają w pewnym momencie autorzy – „ponieważ – i tu pesymiści znów się mylili – nasze praprawnuki nie umrą z głodu. Zostaną zmiażdżone na śmierć”.
Nawet konkretna data, 13 listopada 2026 roku, była swego rodzaju wewnętrznym żartem. Okazało się, że 13 listopada przypadały urodziny głównego autora.
Jedyne prawdziwe pytanie brzmi, co tak naprawdę autorzy chcieli powiedzieć tym żartem. I właśnie w tym momencie reakcja na ten żart staje się interesująca…
ŚMIECH ŚMIERCI

Na pierwszy rzut oka wydaje się całkiem oczywiste, co autorzy artykułu mieli na myśli. Chcieli zwrócić uwagę na poważny „problem przeludnienia” za pomocą zdecydowanie wątpliwego, ale przyciągającego uwagę artykułu, prawda?
Naukowcy zadali sobie trud wyraźnego wyjaśnienia tego czytelnikom w uwagach końcowych:
Ponieważ obecne trendy nie wskazują na żadne obserwowalne wysiłki zmierzające do obniżenia średniej oczekiwanej długości życia 𝙩m jednostek – wręcz przeciwnie, obserwujemy stały wzrost tej wartości – jasne jest, że nasz „Peoplo-Stat” [mechanizm kontrolny zaproponowany wcześniej w tym artykule w celu utrzymania populacji świata na pożądanym poziomie] musi kontrolować współczynnik dzietności 𝛾* i utrzymywać go na poziomie 1/𝙩m. Dzisiaj oznacza to zmniejszenie współczynnika urodzeń do około połowy jego obecnej wartości, czyli innymi słowy, zmniejszenie liczebności przeciętnej rodziny do nieco ponad dwójki dzieci. Jutro, oczywiście, będzie to trudniejsze, ponieważ – jak widzieliśmy – różnica między współczynnikiem urodzeń a współczynnikiem zgonów powiększa się z minuty na minutę.
Po zrzuceniu bomby: „Musimy drastycznie obniżyć wskaźnik urodzeń ludzkości”, rzekomi technokraci pospiesznie przedstawiają jedyny naprawdę poważny argument w całym artykule… zanim zatuszują ślady kolejnym tanim, pozbawionym sensu żartem.
Wśród propozycji rozwiązania tego problemu – regulacji prawnych, wysokich podatków dla rodzin z więcej niż dwójką dzieci, zniesienia ulg podatkowych itd. – ostatnio zaproponowano podróże kosmiczne jako alternatywę. Szkoda tylko, że tym kosmicznym podróżnikom nie można udzielić pozwolenia na powrót na Ziemię.
O tak. „Kosmiczny włóczęga”. Ale ubaw.
Jednakże, śmiejąc się z tego końcowego zdania, mogłeś przegapić, co ci inżynierowie elektrycy tak naprawdę proponują jako możliwe „rozwiązania” „problemu” posiadania „zbyt dużej liczby” dzieci: „Ustawodawstwo, wysokie opodatkowanie rodzin z więcej niż dwójką dzieci, likwidacja ulg podatkowych itd.”
Ponieważ raport ten pojawił się tuż u progu histerii przeludnienia lat 60., zapowiadał coraz bardziej tyrańskie propozycje „rozwiązania” „problemu” „przeludnienia”, które miały wkrótce ujrzeć światło dzienne. W istocie, ludzie tacy jak Paul Ehrlich i John Holdren zbudowali całe swoje kariery na traktowaniu tego „radosnego” artykułu w „Science” śmiertelnie poważnie, a jedynie utorowali drogę nieuchronnemu końcowi tego wymykającego się spod kontroli pociągu towarowego szaleństwa: śladowi węglowemu i racjonowaniu życia.
W rzeczywistości Klub Rzymski przyjął założenia i metody tego katastroficznego artykułu – łącznie z poważnymi wykresami i obliczeniami – i po prostu usunął humor, aby przedstawić własną (całkowicie fałszywą) prognozę katastroficzną w swoim (całkowicie obalonym) traktacie „Granice wzrostu”.
Jeszcze bardziej zaskakujący jest fakt, że ten klasyczny artykuł z „Science” – jak wyraźnie zaznacza „The Conversation” w swoim artykule na ten temat – był traktowany poważnie i cytowany bez ironii przez licznych autorów podręczników, naukowców i ekspertów politycznych w Waszyngtonie przez dziesięciolecia po jego publikacji.
Od lat 60. do 80. XX wieku równanie „apokalipsy” było regularnie cytowane – zazwyczaj bezdyskusyjnie – w podręcznikach genetyki, ekologii i demografii.
Pojawiało się również w bardziej nietypowych kontekstach. Na przykład w 1963 roku świadek z przemysłu chemicznego przytoczył to równanie przed kanadyjską komisją parlamentarną jako główny powód konieczności stosowania pestycydów chemicznych: w celu zaspokojenia zbliżającej się eksplozji demograficznej. W sprawie aborcyjnej z 1971 roku przed Sądem Najwyższym Stanów Zjednoczonych, która doprowadziła do wyroku w sprawie Roe przeciwko Wade, przytoczono je jako argument przemawiający za brakiem przekonujących powodów, dla których rząd miałby wspierać wzrost populacji.
Scenariusz katastroficzny utrzymywał się tak długo, po części dlatego, że jego przewidywania dotyczące przyszłych trendów demograficznych okazały się niezwykle trafne – przynajmniej w pewnym okresie. Jego podstawowe równanie generowało prognozy dokładniejsze niż te, które publikowała większość demografów w latach 70. i 80. XX wieku.
Dopiero około 1993 roku ta dokładność zaczęła spadać, a liczba ludności na świecie nie spełniała prognoz – ponieważ świat zaczął postępować zgodnie z zaleceniami von Foerstera i jego współpracowników. Obecnie globalny wskaźnik urodzeń wynosi nieco mniej niż połowę wskaźnika z 1960 roku.
Najwyraźniej artykuł katastroficzny był tak zabawny, że wielu jego czytelników zupełnie zapomniało się śmiać.
KONIEC?

Jak więc mamy interpretować ten przypadek naukowego absurdu?
Sądzę, że możemy wyciągnąć z tej historii pewne wnioski.
Można by zauważyć, że „Apokalipsa: Piątek, 13 listopada 2026 r.” to doskonały przykład tego, jak nawet najbardziej rażące bzdury mogą zostać podchwycone przez opinię publiczną i cytowane bez cienia ironii, gdy wychodzą spod pióra nerda w białym fartuchu, noszącego ochraniacz kieszeni – i to w formie zestawu imponująco wyglądających równań. Innymi słowy, może to służyć jako poręczne przypomnienie dla „normistów” w Twojej okolicy, że Fauci to nie jedyny naukowy oszust w historii. Im częściej będziemy o tym przypominać ludziom, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że dadzą się nabrać na kolejny oszustwo w stylu „Zaufaj nauce™”, które ich czeka.
Alternatywnie, moglibyśmy wyciągnąć z tej historii lekcję na temat komunikacji. Ściśle rzecz biorąc, gdyby nie absurd, przesada i humor tego naukowego artykułu, nie siedzielibyśmy tu i nie dyskutowali o nim 66 lat później. Być może moglibyśmy zastosować podobne podejście, na przykład „Śmiejąc się z tyranów”, aby wyjaśnić nasze stanowisko w sprawie technokratycznej tyranii, manipulacji walutą czy czegokolwiek innego, co chcemy poruszyć w publicznej dyskusji.
A ja? Dla mnie ten artykuł o katastrofie oznacza coś zupełnie innego.
Spójrzmy jeszcze raz na przewidywaną datę końca świata: 2026,87 ± 5,50 n.e. To oznacza, że nie wyjdziemy z tego do 2032 roku!
Przygotuję się na koniec świata. Powodzenia, idioci!