Czekasz na Shenzhen czy na lądowanie w Iranie?
uncutnews-ch/warten-auf-shenzhen-oder-auf-eine-bodeninvasion-im-iran
Napisane przez Pepe Escobara
Brzmi to tak ponuro, jak brzmi. To prosta droga do nowej wojny światowej. Czy Shenzhen będzie w stanie jej zapobiec? Nie nastawiajcie się zbytnio.
SZANGHAJ – Po 95-minutowej rozmowie telefonicznej z Mohsenem Rezaee, sekretarzem generalnym Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC) i drugą najważniejszą osobą w irańskim rządzie, prezydent Putin wysłał trzy dni później swój prywatny samolot do Teheranu, aby zabrać Rezaee i niewielką irańską delegację do Moskwy na osobiste spotkanie na Kremlu .
Spotkanie trwało prawie trzy i pół godziny. Co najważniejsze, Najwyższy Przywódca Modżtaba Chamenei uczestniczył w nim za pośrednictwem szyfrowanego połączenia telefonicznego.
W rezultacie Moskwa stawia obecnie swoje strategiczne partnerstwo z Teheranem na równi z partnerstwem strategicznym z Pekinem – na najwyższym poziomie. Trwają intensywne działania w zakresie wsparcia technologicznego i transferu technologii. Rosja dostarczyła już dwanaście nowoczesnych śmigłowców szturmowych, szeroką gamę sprzętu ofensywnego i defensywnego oraz ulepszone możliwości namierzania dzięki technologii dronów satelitarnych i światłowodowych.
W praktyce oznacza to, że Teheran jest jeszcze lepiej przygotowany niż dotychczas do odparcia ataku ze strony USA i/lub sekty śmierci oraz do zareagowania z przytłaczającą siłą. Rosyjscy inżynierowie z NPO Maszynostrojenija już pomogli Teheranowi w opracowaniu silnika strumieniowego do naddźwiękowych pocisków manewrujących; ponadto złożono zamówienie na 90 wyrzutni dla irańskich śmigłowców Mi-28NE, które od początku roku są regularnie fotografowane na krajowym lotnisku w Mehrabadzie.
Tłumaczenie: Każdy plan ataku syndykatu Epsteina jest teraz skierowany przeciwko Iranowi, którego Moskwa uzbraja, tak jak uzbraja swojego najbliższego partnera. Co więcej, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej skutecznie zniósł narzucony sobie limit zasięgu rakiet wynoszący 1200 mil (1900 km) i buduje dodatkowe podziemne obiekty produkcyjne i magazynowe. Rzecznik irańskiej armii potwierdził, że siły zbrojne Iranu są „silniejsze” niż na początku wojny 28 lutego.
Tymczasem CENTCOM kontynuuje ataki poniżej progu oficjalnie ogłoszonej kampanii – przeciwko Iranowi, który jest teraz lepiej przygotowany do reagowania.
Logika drabiny eskalacji nadal jednak obowiązuje. Grupa Specjalna Żelazna Brama to nowa taktyka, której celem jest powstrzymanie „zakazanych” towarów (zgodnie z definicją imperium piratów) przed transportem lądowym i przez Morze Kaspijskie, ograniczając tym samym możliwości działania zarówno Rosji, jak i Chinom.
Sedno sprawy jest takie: podczas gdy zdezorientowana administracja Trumpa zbiera się w sobie po wyborach parlamentarnych w obliczu „Blue Nami”, w ciągu najbliższych dwóch tygodni mogą zostać podjęte pewne działania dyplomatyczne, zanim główny psychopata podejmie decyzję, w jaki sposób chce przeprowadzić atak militarny na Iran.
Te ramy czasowe zostały stworzone na prośbę JD Vance’a. Nic nie wskazuje na to, że zespół Trumpa zamierza wykazać się jakąkolwiek elastycznością w odniesieniu do siedmiu warunków Iranu; patrz nierozważne wybuchy gniewu Marco Rubio.
Teheran ze swojej strony nie ustąpi pod żadnym pozorem: siedem warunków musi zostać spełnionych, zanim rozpoczną się jakiekolwiek negocjacje. Co więcej, praktycznie wszyscy w irańskich kręgach władzy wątpią, że oportunistyczny Vance ma wystarczającą władzę i wpływy, by odgrywać rolę dyplomaty.
Zaatakować Iran przez Irak
Rezaee opuścił Moskwę z ogromnym optymizmem, podkreślając, że długa rozmowa dotyczyła bezpieczeństwa w Azji Zachodniej jako całości, okresu powojennego oraz współpracy w zakresie gazociągów. Stwierdził, że Putin jest „gotowy do współpracy na wszelkie możliwe sposoby”, aby zakończyć wojnę.
Kwestia systemów S-400 jest jednak wysoce kontrowersyjna. Brak wiarygodnych informacji wskazujących na to, że Najwyższy Przywódca Modżtaba Chamenei, w swoim osobistym liście do Putina, przekazanym przez Rezaee, wyraźnie wnioskował o systemy obrony powietrznej S-400. Uzgodniono natomiast współpracę w zakresie międzykontynentalnych pocisków balistycznych i technologii hipersonicznej.
Tymczasem po stronie chińskiej Specjalny Wysłannik Zhai Jun przygotowuje się do wizyty w Iranie, Omanie i Arabii Saudyjskiej. Rozmowy w Szanghaju potwierdziły, że Pekin nadal dąży do osiągnięcia następujących celów: suwerenności i stabilności Iranu; swobodnego handlu energią przez Cieśninę Ormuz; oraz bezpieczeństwa partnerów w Zatoce Perskiej.
Pekin ściśle koordynuje działania z Moskwą i dyskretnie kreuje się na gwaranta przed kluczowym spotkaniem Xi, Putina i Trumpa w Shenzhen, które odbędzie się w przyszłym tygodniu na marginesie APEC. Strategiczne partnerstwo między Rosją a Chinami zostanie dodatkowo wzmocnione w Shenzhen.
Mają niepowtarzalną okazję, by powstrzymać obecną fatalną reakcję łańcuchową, która potencjalnie może doprowadzić do wojny termojądrowej.
Strategia Iranu polega na tym, by ponowna kampania Trumpa była tak kosztowna, że w ogóle się nie rozpocznie. Rosja oczywiście chce i potrzebuje, by Iran pozostał stanowczy, i traktuje go teraz jak Chiny: jako partnera najwyższej klasy, którego uzbraja i wyposaża bez zawierania z nim paktu obronnego.
Socjopata na czele chce wywierać maksymalną presję bez wywoływania wojny: „ograniczone” ataki; jeszcze surowsza blokada; Żelazna Brama. Jeśli syndykat Epsteina zdecyduje się na kampanię wojenną na pełną skalę, napotka na odbudowane systemy obronne, rosyjskie helikoptery, kluczowe zewnętrzne wsparcie w zakresie pozyskiwania celów i kilka „niespodzianek” ze strony Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej.
Zaleca się szczególną ostrożność, jeśli Shenzhen jest wykorzystywany jako przynęta. Ponure fakty rzeczywiście wskazują na realizację szalonego planu oblężenia Żelaznej Bramy, który zakłada wysadzenie 38 irańskich mostów – co publicznie przyznał socjopata naczelny.
Równocześnie żałosny iracki rząd Quislinga oraz Islamski Ruch Oporu w Iraku zaczęły poważnie zagrażać sobie nawzajem – w oczekiwaniu na to, co teraz złowrogo wyszło na jaw: plany rychłej inwazji wojsk amerykańskich stacjonujących na irackiej ziemi na bogaty w ropę region Ahwaz w południowym Iranie.
Islamski Ruch Oporu ostrzegł już premiera Al-Zaidiego, że jakakolwiek próba aresztowania przywódców szyickich będzie oznaczać upadek jego rządu.
Tymczasem sekretarz stanu USA, „dyplomata” tylko z nazwy, który nawet nie zadał sobie trudu wzięcia udziału w negocjacjach kabuki, ogłosił je porażką: „Żądania Iranu (…) są nie tylko po prostu nie do przyjęcia, ale w niektórych przypadkach oburzające, śmieszne i naprawdę nierealne”.
Jakby tego wszystkiego było mało, CENTCOM przyjął pewien rytm ataków i bombarduje wyspę Qeshm przez 2-3 noce z rzędu.
Jeśli i kiedy Żelazna Brama CENTCOM-u spróbuje zaatakować irańskie obiekty drogą lądową i/lub przez Morze Kaspijskie, spirala eskalacji z pewnością wymknie się spod kontroli, a irański kontratak przewyższy wszystkie poprzednie środki.
To jest tak złowieszcze, jak brzmi. Aby wymusić żelazną blokadę ekonomiczną, socjopata i jego poplecznicy są gotowi wysadzić dziesiątki mostów i linii kolejowych, powstrzymać Rosję na Morzu Kaspijskim (powodzenia z tym) i fizycznie odciąć handel na siedmiu granicach lądowych Iranu.
Cóż za droga do nowej wojny światowej. Czy Shenzhen będzie w stanie jej zapobiec? Nie oczekujcie zbyt wiele.