Arcybiskup Viganò na „Kongresie Pokoju”.

Arcybiskup Viganò: Pro Aris et Focis

16 listopada 2026 r. przez Thomasa Oysmüllera tkp/erzbischof-vigano-pro-aris-et-focis


Arcybiskup Carlo Maria Viganò przemawia do europejskiej szlachty, parlamentarzystów i dowódców wojskowych na trwającym właśnie „Kongresie Pokoju”. Pod hasłem „Pro Aris et Focis” – dla ołtarza i ogniska domowego, wiary i ojczyzny – wzywa ich do obrony europejskiej cywilizacji, jej chrześcijańskich korzeni i suwerenności narodowej przed systematycznym rozkładem.

Orędzie ekskomunikowanego [?? md] arcybiskupa zostało wysłane w formie wideo-wiadomości na „Kongres Pokoju” w Artstetten (Dolna Austria) 14 listopada 2026 r. i jest imiennie zaadresowane do Jego Najjaśniejszej Wysokości Księcia Leo von Hohenberga, a także do przedstawicieli europejskiej szlachty, członków parlamentu i personelu wojskowego.

Viganò, były nuncjusz apostolski i jeden z najgłośniejszych krytyków posoborowych przemian, nie jest obecny ze względu na podeszły wiek, ale przemawia ze swojego odosobnionego miejsca w Viterbo. Łączy obecne kryzysy geopolityczne, społeczne i kościelne z historyczną odpowiedzialnością tych domów, które wielokrotnie ratowały Europę przed egzystencjalnymi zagrożeniami. Krytykuje przy tym zarówno instytucje ponadnarodowe, jak i obecne kierownictwo pod przewodnictwem Roberta Franciszka Prevosta (Leona XIV), które nazywa „Kościołem soborowo-synodalnym”, i wzywa szlachtę, polityków i wojsko do zajęcia jasnego stanowiska.

=========================================

Wasza Najjaśniejsza Wysokość Książę Leo von Hohenberg,
Ekscelencje, szlacheckie rody,
szanowni członkowie parlamentu, oficerowie i wojskowi,
panie i panowie, zebrali się tutaj!

Dziękuję za zaproszenie i proszę wybaczyć, że rozmawiam z Państwem z daleka. Mój wiek nie pozwala mi na podróżowanie, ale pustelnia Viterbo, która mnie chroni, nauczyła mnie, że można służyć sprawie nawet w milczeniu i przerwać milczenie, gdy nadejdzie pora. A ta godzina właśnie nadeszła.

Zwracam się do grona postaci, które znają historię Europy, oraz do ludzi, którzy dziś ponoszą odpowiedzialność za dobro publiczne i obronę naszych ojczyzn. Przemawiam do Was, ponieważ to, co się dzieje, nie jest zbiorem przypadkowych kryzysów, lecz planowaną dezintegracją na wszystkich poziomach – międzynarodowym, narodowym, obywatelskim i religijnym. To systematyczne niszczenie instytucji, wymazywanie przeszłości, obecny stan wyjątkowy i przyszła niewola, która buduje się na naszych oczach – przy współudziale tych, którzy powinni być ich strażnikami.

  1. Kryzys zaplanowany i scenariusze wojenne

Sytuacja międzynarodowa nie jest wynikiem odizolowanych błędów ani historycznych nieuchronności. Rosnąca liczba scenariuszy wojennych – od frontu wschodniego w Europie po teatry działań wojennych na Bliskim Wschodzie i poza nią – podąża za logiką permanentnej destabilizacji . Instytucje ponadnarodowe – przede wszystkim ONZ i Unia Europejska – podsycają konflikty, przedłużają działania wojenne i zmieniają granice i sojusze nie po to, by bronić narodów i ich suwerenności, lecz by je osłabiać, zadłużać i podporządkowywać ponadnarodowym potęgom. Gospodarka jest wykorzystywana jako broń; kryzysy zdrowotne, energetyczne i żywnościowe służą jako dźwignia; presja demograficzna i zorganizowane przepływy migracyjne są wykorzystywane jako narzędzia nieodwracalnej transformacji społeczeństw. To, co przedstawia się jako konieczność lub postęp, jest w swej istocie projektem demontażu narodów i ich instytucji.

Ten kryzys nie ma charakteru wyłącznie militarnego czy ekonomicznego; ma charakter antropologiczny. Rodzina jest atakowana, prawda o różnicy między mężczyzną a kobietą jest zacierana, autorytet ojcowski i macierzyński niszczony, a edukacja zastępowana indoktrynacją. Przeszłość – pamięć historyczna, korzenie chrześcijańskie i tożsamości narodowe – jest niszczona, ponieważ naród pozbawiony pamięci łatwiej tyranizować. Jednocześnie przygotowywana jest przyszła forma niewolnictwa: nowy rodzaj niewolnictwa oparty na kontroli zdrowotnej i cyfrowej, ciągłym nadzorze i zależności od globalnych struktur, które nie podlegają żadnemu narodowi ani żadnemu prawu naturalnemu. „Nowy Porządek Świata” to cel, do którego zmierza polityka elit – za zgodą narodów lub bez niej.

  1. Udział Kościoła synodalnego

W tym procesie soborowy i synodalny Kościół Roberta Franciszka Prevosta – obecnie zasiadającego na Stolicy Piotrowej – nie jest neutralnym obserwatorem. Jest aktywnym uczestnikiem: akceptując i promując przekształconą koncepcję papiestwa, ukształtowaną według kategorii kolegialnych, synodalnych i dialogicznych, stworzył fundamentalną przeszkodę w sprawowaniu urzędu, który ma ucieleśniać. Nie chodzi już tylko o osobiste błędy czy wątpliwe decyzje duszpasterskie: chodzi o fundamentalny rozłam, w którym ten, kto powinien być zasadą jedności, zostaje oddzielony od tego, czym papiestwo jest w swojej istocie – zgodnie z niezmiennym Magisterium, a zwłaszcza zgodnie z Soborem Watykańskim I.

Kościół soborowo-synodalny popiera agendę globalistyczną z dworską gorliwością: uczestniczy w Agendzie 2030 , przyjmuje jej język i cele, a w imię dialogu i inkluzji błogosławi procesy, które sprzeciwiają się prawdzie objawionej. Promuje multilateralizm, który rozpuszcza suwerenność narodów, ekumenizm, który podważa misję Kościoła rzymskokatolickiego, i „synodalizm”, który zastępuje boski autorytet ludzkim konsensusem. Kiedy mówi o pokoju, czyni to w kategoriach tych, którzy już zaakceptowali przesłanki tych, którzy przygotowują i podżegają do wojny. Kiedy milczy w obliczu narastających obrzydliwości moralnych i doktrynalnych lub usprawiedliwia je jako „rozwój” lub „miłosierdzie”, popełnia „działanie błędu”, o którym pisze św. Paweł (2 Tes 2,11). Bóg pozwala, aby moc uwodzenia działała w tych, którzy zgodzili się na niesprawiedliwość. Błąd nie walczy już z autorytetem; staje się autorytetem samym w sobie.

III. Co zrobiły wasze domy

I nie mogłoby być inaczej, biorąc pod uwagę, co wasze rody osiągnęły przez wieki. Myślę o dynastii Hohenbergów, która nas gości i przechowuje pamięć o arcyksięciu i jego żonie w krypcie Artstetten. Myślę o dynastii Habsburgów, która przez wieki nosiła koronę Świętego Cesarstwa Rzymskiego – w służbie Kościołowi katolickiemu. Myślę o Karolu V, który bronił chrześcijaństwa przed Sulejmanim; o błogosławionym Karolu, który wzywał do pokoju, gdy wszyscy inni chcieli wojny. Myślę o generałach Ligi Świętej – Colonnie i Dorii – i o Don Juanie Austriackim pod Lepanto. Myślę o wszystkich tych, którzy klękali przed ołtarzem i wymachiwali mieczami przeciwko wrogowi.

W 732 roku Karol Młot powstrzymał marsz Saracenów pod Poitiers. W 1571 roku Święta Liga, zwołana przez papieża Piusa V i powierzona świętemu Różańcowi, rozbiła flotę osmańską pod Lepanto. W 1683 roku Jan Sobieski i książęta Świętego Cesarstwa Rzymskiego wyzwolili oblężone miasto pod murami Wiednia. Trzy daty i trzy razy Europa została ocalona, ​​ponieważ jej książęta wiedzieli, za kogo walczą: nie za abstrakcyjny porządek świata, lecz za wiarę, za ojczyznę, za ołtarz i ognisko domowe.

Dziś zagrożenie przybrało inną twarz, ale nie inną istotę. Ci, którzy zaprzeczają mu, by zachować spokój, są w błędzie. Presja demograficzna, wzrost społeczności odmawiających integracji, zdrada chrześcijańskiego powołania naszych narodów, współpraca rządów i współudział modernistyczno-synodalnej elity, która okupuje Kościół katolicki – wszystko to jest oczywiste. Kościół soborowo-synodalny nie służy już jako tarcza; jest raczej chorążym procesu, który demontuje to, czego bronili wasi przodkowie.

  1. Obowiązek tych, którym powierzono władzę

Przez ponad stulecie papieże rzymscy otwarcie przemawiali do patrycjatu [szlachty]. Leon XIII przypominał im, że ranga nie jest przywilejem, lecz obowiązkiem. Pius XII w swoich przemówieniach do rzymskiej szlachty i patrycjatu sformułował w zasadzie doktrynę w tej sprawie. Szlachectwo definiuje się nie przez to, co się posiada, lecz przez to, co się daje; nie przez prawa, których się żąda, lecz przez przykład, jaki się daje; nie przez przeszłość, którą się celebruje, lecz przez cnoty, które się odnawia: wierność wierze i Kościołowi Świętemu, przykład moralny i służbę dobru wspólnemu. Obowiązki te nie wyblakły z upływem czasu; nie zostały zapomniane, a nawet wyśmiane i pogardzane. W rzeczywistości obowiązki te dotyczą każdego, kto sprawuje władzę: tych, którzy rządzą, i tych, którzy noszą broń.

Panowie, nie jesteście proszeni o odtworzenie bitwy pod Lepanto z galerami. Jesteście proszeni – każdy na swoim miejscu i zgodnie ze swoją pozycją – by być tym, kim byli wasi przodkowie: mieczem prawdy i tarczą wierności. Jesteście proszeni, by nie ratyfikować błędu, nie popierać fałszu i nie radować się z niesprawiedliwości. Jesteście proszeni, by bronić instytucji, które wciąż istnieją, by chronić pamięć przeszłości przed jej systematycznym rozpadem i by przeciwstawiać się sztucznie wywołanemu kryzysowi i zbliżającej się niewoli. „ Omne regnum divisum contra se desolabitur” (Mt 12,25). Podział jest dziełem tego, kto dzieli. Kiedy przenika on serce tego, co powinno być zasadą jedności – papiestwa, narodów, rodzin – wtedy opór „pusillus grex” (małej trzódki) staje się konieczny.

  1. Kto będzie udzielał sakramentów?

Zanim zakończę, mam jedną prośbę, która wyprzedza wszystkie inne. W tych czasach apostazji i zdrady nie ma Mszy bez kapłana, a bez Mszy nie ma ofiary, która zadośćuczyniłaby Bożej sprawiedliwości. Bez kapłana wasze dzieci nie zostaną ochrzczone, nie ukończą studiów ani nie zostaną umocnione wiatykiem; ich małżeństwa nie zostaną pobłogosławione. Kto przyczynia się do wykształcenia kapłana, zapewnia swoim dzieciom i wnukom sługę, który będzie udzielał sakramentów zgodnie z dawną wiarą.

Formacja dobrego kapłana to długie i wymagające przedsięwzięcie. Wielu młodych mężczyzn, którzy czują się powołani do służby Najwyższemu – w wierności tradycji katolickiej, a zatem poza strukturami obecnego Kościoła oficjalnego – nie stać na pokrycie kosztów kształcenia. Wzywam Was wszystkich do zaspokojenia ich potrzeb materialnych i duchowych, a także potrzeb licznych księży i ​​zakonników, którzy byli prześladowani i poddawani karom kanonicznym za wierność tradycji – tych, dla których dobra działa Fundacja Exsurge Domine , której jestem patronem.

Zakończenie

Zostawiam Was z myślą i apelem.

Idea jest taka: Przez wieki wasze domy były mieczem i tarczą chrześcijaństwa. Dziś mieczem jest prawda, a tarczą modlitwa i lojalność. Nie ulegajcie pokusie stawiania widzialności lub ograniczonej tolerancji ponad obronę wiary i ojczyzny. Tajemnica zła już działa; wezwanie skierowane do każdego z nas pozostaje wezwaniem św. Pawła: Trwajcie mocno i trzymajcie się tradycji, które otrzymaliście (2 Tes 2,15).

Inwokacja skierowana jest do Matki Bożej, Królowej Pokoju i Różańca Świętego, która pod tytułem Królowej Zwycięskiej wielokrotnie przychodziła z pomocą swoim dzieciom w niebezpieczeństwie – terribilis ut castrorum acies ordinata . Niech Ona Was chroni, oświeca i wzmacnia Waszą wolę. I niech tak się stanie.

  • Carlo Maria Viganò, Arcybiskup, Nuncjusz Apostolski
    Artstetten – Austria, 14 listopada 2026

Tekst w języku angielskim można znaleźć tutaj.