Czego nam nie powie martwy zamachowiec?

16 listopada, wpis nr 1432 dziennikzarazy/czego-nam-nie-powie-martwy-zamachowiec/
Niestety – już większość tego nie zauważa, bo się do tego przyzwyczaiła, ale kwestia zamachu w Krakowie została natychmiast upolityczniona, jak inne tego rodzaju przypadki. Odbyło się to charakterystycznym zajstepem, to znaczy wyszedł premier i opowiedział, że ten świnia, kto na tym będzie chciał zrobić kapitał polityczny, po czym wyszedł minister spraw wewnętrznych – Kierwiński – właśnie zainwestował w wojnę polsko-polską na rynku krakowskim. Rzucił, że zamachowiec miał inklinacje do ekstremizmu prawicowego, co – jednocześnie po ujawnieniu – obiecał dopiero sprawdzić.
W Polsce, jak w Polsce – większość się zżymała, za to Zachód te rewelacje podchwycił ochoczo i poszło w świat, że Polacy dołączyli do ogólnego zamieszania wraz ze swą – a jakże, słyszymy z Niemiec – skłonnością do terroryzmu. I tak już na Zachodzie zostanie, za co zapłaci Polska, chociażby w przychodach z turystyki, ze szczególnym uwzględnieniem Krakowa. Tezy wyssane z brudnego palucha potwierdził pośrednio sam premier, wskazując na Kierwińskiego jako na fachowca bez zarzutu.
Na bezczela…
Wezwanie do odpolitycznienia sprawy, nałożone jednocześnie z wygenerowaniem upolitycznienia sprawy to bezczelny chwyt. Od teraz każdy kto zapyta jak tam w śledztwie, zapyta o jego niespójne szczegóły, będzie już w worze z tańczącymi na trumnach, choćby oskarżający go właśnie stepowali na grobach ofiar zamachowca. Mamy bowiem dwie sprawy: śledztwo w sprawie samej zbrodni, zamachowca, jego motywacji, pomagierów czy samego przebiegu zdarzeń feralnego 7 listopada. Druga sprawa – to przegląd decyzji, czy wszystko zadziałało poprawnie, czy procedury i zasoby były takie jak trzeba. W obu przypadkach jesteśmy zdani na prawdomówność władz. I w obu tych przypadkach społeczeństwo, wiedzione doświadczeniem stosunków z władzą, ma pełno papierów, by władzy nie wierzyć.
Zacznijmy od procedur. Będzie nawalanka czy odpowiednie siły i środki były w centrum miasta, na krakowskim rynku. Tu się już odbywają medialne gusła. Główną zasłonę dymną zrobiono z prezesa TV Republika, pana Sakiewicza. Ta operacja to klasyczne przekierowanie kłopotliwego problemu na postać, która jest Czarnym Ludem dla dużej części publiki wychowanej na TVN i TVP. Zamiast przeanalizować kwestię zadziałania lub nie procedur, wywołuje się wręcz ruch społeczny – ma się zebrać tysiące podpisów pod petycją o odebranie koncesji tej telewizji. Policja najechała niedawno samą siedzibę telewizji Republika w tej sprawie, wyraźnie chcąc zebrać dokumenty transmisyjne z tego feralnego dnia. Jest to odpowiedź na wygenerowane sztucznie społeczne zniecierpliwienie, że telewizja dezinformowała w tym dniu publikę, w celach podłych, by zarobić na ruchu wygenerowanym na kłamstwie, że na miejscu nie było policji, bo – tu teza p. Sakiewicza – policja pojechała do Warszawy, by walczyć z Trybunałem. To był ten grzech, za który wszyscy się, łącznie z policją, rzucili na telewizję i osobiście na jej prezesa.
Co z tą policją?
W tym tumulcie, bo o niego chodzi, nikt już nie pyta – jak było w rzeczywistości? Komenda w Krakowie stwierdziła, że tego dnia w Krakowie funkcjonowało 64 patroli, z czego 10 policjantów działać miało w okolicach Rynku krakowskiego, tyle że sam komunikat był niejasny, bo nie wiadomo jakiego czasu dotyczy ten komunikat (pewnie już grubo po zgłoszeniu), skąd policja wzięła jednostki antyterrorystyczne i gdzie przedtem były, kiedy się zjawiły i gdzie oraz co one wcześniej robiły.
Podaje się jako dowód kłamstwa Sakiewicza kadry z rynku. Sakiewicz miał rację – policji nie było widać na rynku. Kiedy zeznawał, kilometr stamtąd dokonał się już końcowy akt tej tragedii. Na ziemi leżał zamachowiec wraz z rannymi policjantami. Na rynku zaś były praktycznie wyłącznie oddziały pogotowia, straży miejskiej, zaś jedyny policjant, co to go Sakiewicz miał specjalnie zasłaniać, to był funkcjonariusz z dochodzeniówki, od zabezpieczenia miejsca zbrodni, nie do walki z terrorystami, nawet do prewencji.
Pierwsi kontrterroryści pojawili się na krakowskim rynku o godzinie 16.20 (są na to filmy), a więc prawie półtorej godziny od pierwszych strzałów. W reżymie podwyższonej gotowości, panikowania ludzi, że wydano policji długą broń – powinni oni byli stać na rynku w momencie zamachu. Może by do niego wtedy nie doszło, może by doszło gdzie indziej – ale fakt jest faktem: w krytycznym miejscu nie było policji z długą bronią, zaś za zamachowcem uganiał się jeden radiowóz z posterunku na rynku z policjantami z bronią krótką, w towarzystwie wozu straży miejskiej, kompletnie bez broni. Należy postawić pytanie – skoro specjalsi pojawili się po godzinie dwadzieścia minut, to skąd przyjechali, bo przecież w godzinę z okładem nie przyjechali spod warszawskiego Trybunału, gdzieś byli bliżej – pytanie: gdzie i dlaczego już nawet nie tyle nie stali na rynku, ale dlaczego tak dużo czasu kosztowało ich przybycie do centrum miasta i kto o tym decydował?
Ale nie – tu w kwestii procedur mamy już sporo nielogiczności, pytań, mętnego krętactwa, braku odpowiedzi. Z jednego powodu – kto pyta, ten gra na trumnach i pluje na bohaterskich policjantów. Tak – ta dwójka z radiowozu uratowała… rząd. Choć ten, nawet, gdyby szaleniec nie został powstrzymany, nawet gdyby się spieszył i wyrżnął pod setkę ludzi, to by wtedy rząd też nie znalazł żadnej winy po swojej stronie, zaś każdego – przy tak pomnożonych ofiarach – tym bardziej za każdą wątpliwość odsądzano by od czci i wiary za pieczenie półgęsków na narodowej tragedii. I teraz – następna sztuczka z ogonkiem – bohaterstwo policjantów skleja się z tym, że przecież policja zareagowała i zamachowca powstrzymała.
Ale to dwie różne sprawy. To coś takiego jak kiedyś gadanie Komorowskiego, że polski lotnik to i na drzwiach od stodoły poleci. Zaraz potem zdarzył się Smoleńsk i żadne nadzwyczajne umiejętności nikomu nie pomogły. Teraz jest tak samo – niewtpliwe bohaterstwo policjantów ma przykryć brak sił specjalistycznych i policyjnych na rynku w Krakowie, brak długiej broni u jedynych funkcjonariuszy obecnych w tym miejscu. Brak procedur, wyposażenia, decyzji przykrywa się u nas zawsze tym samym – składniem hołdu polskiej umiejętności improwizacji. A to lekarze uratowali rannych, bo akurat jedli obiad, a to irlandzcy ratownicy byli akurat na wycieczce, a to spisali się zaraz obecni strażnicy miejscy, straż pożarna, czy pogotowie, w końcu – facet o kulach. Nie: pytań o tę sytuacje się nie zadaje, bo inaczej się tańczy na trumnach ofiar, podważa heroizm policjantów i wspiera Sakiewicza-kłamczucha, który – jak widać na filmach, rzeczywiście nie miał wokół miejsca zdarzenia i siebie policjantów, tylko ratowników i straż.
I dlatego to dęta sprawa z tą koncesją, policją w TV Republika. Mam nadzieję, że sprawa skończy się w sądzie i będzie może jedyną sprawą sądową, w trakcie której wyjdzie czy była tam policja, gdzie była, w jakiej sile i gdzie stała, albo ganiała przestępcę. Ewentualny proces odbioru koncesji powinien być zaskarżony do sądów, gdyż obecnie jest kwestią decyzji administracyjnej, nie sądowej. I to tylko w trakcie takiej rozprawy będziemy mogli zobaczyć co się tak naprawdę tam działo. Dlatego – moim zdaniem – władza sobie to odpuści, gdyż inaczej to będzie publiczny sąd nad ich kompetencjami i może wyjść wszystko co złe, a co teraz może być ukrywane pod pieczęcią ostracyzmu tańca na grobach.
Na rympał
Tyle procedury i samo przygotowanie na takie okazje. Tu obrona będzie twarda, bo będziemy bronić w tej chwili rządu. Co prawda rząd już dawno przeszedł na pozycje siłowe i żaden tam społeczny czy polityczny ostracyzm go nie rusza i może być tak, że jakby i coś niekorzystnego wyciekło – obawiam się, że tu się będą pilnować, choć przy dzisiejszych mediach społecznościowych trudno coś ukryć – to i tak będzie rząd walił głupa: znowu, że to polityczne hieny, albo, że nic się nie stało, Polacy, nic się nie stało. W ogóle i tak nie ma szans na dowiedzenie się w przyszłości jak to było, jedno jest pewne – rząd o tak niskim poziomie zaufania nie jest dla społeczeństwa wiarygodnym nadawcą jakichkolwiek informacji. Nawet gdyby stanął i powiedział, że 2 x 2 = 4.
Ale tu trzeba zwrócić się już ku śledztwu związanemu z samą masakrą. Tu też państwo ma kompletny monopol i dowiemy się tego, co będzie chciało. Ale skoro ustalenia na temat przygotowania policji sprowadzą się do obrony rządu, to ustalenia śledztwa – moim zdaniem – będą użyte do atakowania politycznego. I to nie tylko poprzez jednostkowe i potwierdzane później wypowiedzi samego Kierwińskiego czy premiera, że zaatakował prawicowy ekstremista. Sygnały, że w te stronę to pójdzie pojawiły się nawet wcześniej – widać to było np. w przypadku dwóch zdjęć zamachowca leżącego na chodniku. Na różnych zdjęciach tego samego zamachowca (nota bene kompletnie niepodobnego do jego zdjęć z socjal mediów) widać go ubranego w dwie różne koszulki, z czego jedna jest charakterystyczna dla prawaków. Ktoś już suflował tę narrację już na wczesnym poziomie, jeszcze przed konferencją Kierwińskiego. Nic to, że zaraz socjal media odpowiedziały zdjęciami z profilu mordercy świadczącymi o mocno raczej lewackim skręcie – tu jest tak samo jak z Sakiewiczem: policja była, choć jej nie widać, tak i przestępca był lewakiem, bo tak powiedział minister i jego tęczowe flagi z jego profilu w ogóle nie istnieją.
Zamachowiec nic już nie powie – powiedzą za niego
Najbardziej sprawie pomaga to, że zamachowiec już nie żyje. Nie chcę tu ciągnąć wątków, że ktoś mu pomógł – tu się tym bardziej niczego nie dowiemy. Nie o to chodzi – chodzi o to, że teraz można mu w usta włożyć wszystko, zaś w działania – dowolną wybraną motywację. I będziemy się dowiadywać rewelacji, ale już w sposób kompletnie kontrolowany. Zresztą gdyby zamachowiec przeżył i nawet generował z siebie dowolne rewelacje, to i tak dowiedzielibyśmy się o nich tylko w takim stopniu, w jakim by chciała tego władza. Mogę teraz pospekulować czego byśmy się nie dowiedzieli nawet nie w przypadku gdyby przeżył, ale o czym będzie milczała władza w sprawie śledztwa, czyli jakie fakty były niewygodne dla rządu. Oraz czego dowiemy się na pewno, bez względu na przebieg śledztwa.
Zacznijmy od tego co będzie zapewne wciskane. Po pierwsze – i tu chodzi Żurek – będzie to prawicowości zamachowca. Już się dowiadujemy, że zaglądał do Breivika i pewnie się nimi inspirował. A, że tak powiem, kto nie zaglądał – z dziennikarzy chociażby – do Brevika, niech pierwszy rzuci piórem. A co to za zbrodnia inspiracji? Nasz polski Brevik mógł – jeśli to w ogóle prawda – szukać informacji operacyjnych, czyli jak się taką akcję przygotowuje i przeprowadza, a nie inspiracji ideologicznych. Do Breivika piszą nawet dziewuszki, z prośbą o ożenek, rozumiem, że teraz łomocze do ich drzwi oddział SWOT w każdym kraju? Mamy też przerzucanie się jakimiś flagami, że miał, trzymał i wszystkie one prawicowe.
Powtarzam – nie ma co się nad tym nawet merytorycznie pochylać, zaraz się znajdą – jak będzie trzeba – zdjęcia Bosaka w kiblu w Ostrowcu, czy emblematy Korony w domku na działce. Władza jak uzna – może tu zrobić co chce. Stadko uśmiechniętych wręcz na to czeka: można to było zauważyć w pierwszych godzinach po zamachu. Tuskowcy przycichli, ale jak zobaczyli po Kierwińskim, że można – ruszyła cała fala podbijających, jak najbardziej żywych trolli i sprawa się już wyjaśniła. Strzelał prawak i już.
Co będzie jeszcze na pewno – będzie atak na posiadaczy broni. Że to przez nich. Już mamy lawinę. Jak jeszcze teraz wyjdzie – a wyjdzie na bank – że w procedurze przyznania broni, nawet u ojca zamachowca, były jakieś niedociągnięcia, to będzie totalny atak na rozpowszechnianie dostępu do broni, a każdy jej posiadacz będzie oceniany przez resztę jako ukryty przemocowiec, potencjalny terrorysta. To jest pewne i już widać ten trend w „cywilnym” internecie.
Dostanie się też samemu internetowi – zaczęło się to za pomocą skorzystania z nożownika w szkole. O 9.15 młodzian zaszlachtował woźną, a o 12:00 marszałek Czarzasty zgłasza do Sejmu ustawę, minister cyfryzacji pokazuje jak to przez prezydenta tej ustawy nie uchwalono, a to przecież ona – wszyscy o tym wiedzą – włożyła nóż w rękę szaleńca. I poszło medialnie za tym od razu, że wszystkiemu winien jest pan prezydent Nawrocki. Tak będzie i teraz. Stąd te pomiałkiwania nad szkodliwością internetu, anonimowością użytkowników i braku moderacji treści (kiedyś to się nazywało cenzurą). Wszystko przez Nawrockiego i zobaczymy to w momencie, kiedy – w co wierzę – Nawrocki odrzuci ustawę 3003, która już kompletnie nakłada kaganiec na społeczeństwo. Wtedy mainstream uderzy w dzwony, że przez takich Nawrockich nasze rynki spływają krwią. Możliwe więc też będzie parę wzmacniających powtórek z krwawej rozrywki.
Zobaczymy jeszcze wiele prób politycznej zamiany tych wydarzeń na całą serię regulacji ograniczających naszą wolność, prawa obywatelskie. Nawet nie mówię tu o tym, że władza sprokurowała sobie taką okazję, ale na pewno z niej skorzysta. Spodziewam się więc wielu prób wysunięcia jakichś nowych przepisów, które – jeśli będą miały kształt ustawy – zderzy się z wetami prezydenta, które to od razu będą sprzedawane publiczności jako krew na rękach Nawrockiego. Należy przypomnieć – doprowadzając całą rzecz do należnego jej absurdu -, że w sprawę zamieszany jest również… prezydent Trump, gdyż w mieszkaniu zamachowca z Ostrowca znaleziono przecież taką sama flagę z jaką szturmowano kiedyś Kapitol w Waszyngtonie, kiedy Trump przegrał wybory.
Czego się nigdy nie dowiemy
Ale ciekawsze jest to, czego się nigdy byśmy nie dowiedzieli, gdyby wyszło coś na niekorzyść władz. O wersji spiskowej prowokacji przygotowanej przez władzę mówić nie trzeba, bo jakby był to fakt, to nikt niczego by się nie dowiedział. Ale może coś wyjść, co pokaże zaniedbania policji, a zwłaszcza służb specjalnych, czego byśmy się nigdy nie dowiedzieli. Moim zdaniem nie dowiemy się niczego gdyby sprawca nie działał sam. No chyba, żeby znalazł się jakiś łysy kibol, z krzyżem na piersi, śpiący pod zdjęciem Kaczyńskiego nad łóżkiem. Ale raczej nie – zorganizowany charakter tej zbrodni, w sensie grupowych przygotowań, dałby asumpt do oskarżeń, że służby tego nie wychwyciły. To jednak coś innego niż samotne wpisy jakiegoś internetowego, pogubionego freaka.
Ciekawy będzie wątek pochodzenia broni. Jeśli legalna – wracamy do punku pt. zabronić posiadania broni. Jeśli ma pochodzenie nielegalne, to się to ukryje, bo nie pasuje do narracji o legalnym dostępie do broni: to jak to jest – ktoś może spytać – cywile nie mają mieć dostępu, a nielegalni biegają z nielegalną bronią po ulicach i strzelają do bezbronnych? Moim zdaniem jednak będzie to broń legalna, bo najlepszy były numer gdyby pochodziła z… Ukrainy. No, tego byśmy się nigdy nie dowiedzieli.
Ciekawy jest też wątek takich samych naszywek na mundurze zamachowca i niedoszłego zamachowca, a co najmniej prowokatora spod Trybunału Konstytucyjnego w Warszawie. To dziwna tożsamość sprawców: przypomnę, że prowokator z tłumu pod Trybunałem w Warszawie miał co najmniej nóż przy sobie, przyłapany zaś uciekł do policjantów i schował się w radiowozie. Ma też koleżka kilka niezłych zdjęć w bojowym rynsztunku.
Te same naszywki obu panów pochodzą od zamkniętej grupy militarnej, która aktywnie, jako najemnicy, wykazywała się w akcjach w wojnie ukraińskiej. Gdyby zamachowiec z Krakowa był najemnikiem na wojnie ukraińskiej (polska zalegalizowała takie przypadki, choć ta dyspensa dotyczy tylko Ukrainy, w przypadku innych krajów to zdrada i kryminał), to byśmy się też nigdy o tym nie dowiedzieli. A najemnikiem mógł być, bo prawo mu na to pozwala.
Gdyby się okazało, że to nie zamachowiec zabił swoją rodzinę w mieszkaniu (i dwa koty), to też byśmy się o tym nie dowiedzieli. To proste – taki układ wskazywałby na grupowe działanie, nie na „samotnego wilka”, w dodatku ci egzekutorzy z Ostrowca wcale nie musieliby współpracować z zamachowcem – mogli go przecież szantażować. Widzę już takie wątki. W ogóle z tym Ostrowcem to dziwna sprawa. Najpierw zaczynają się wątpliwości jak niezauważenie morderca (-cy?) mógł strzelić osiem razy i nikt w bloku tego nie zauważył? Jak się zaczął szum wokół tego, to nagle – po trzech dniach, wśród broni zabranej z bagażnika sprawcy i wrzuconej na tył radiowozu straży miejskiej (sic!) cudowanie znalazł się… tłumik. Temu znalezisku towarzyszy obecnie wylew ekspertów, co to tylko mimochodem napominają, że z takim tłumikiem to słychać tylko cichy świst. I wszystko jasne.
Narracja znudzenia
Te wszystkie rewelacje będą nam suflować media w formie dementi i… serwowania znudzenia tematem. Tu trzeba skrzętnie patrzeć i skrzętnie notować. Notować nazwiska i nicki, bo sytuacja jest graniczna i największe zapasy, dotąd trzymane jako zasoby pod medialnym kamieniem – wyjdą na światło dzienne. Tu będzie to właśnie opisane wykładanie mylnych tropów, podbijanie korzystnych nowości. Ale będzie główny trend, polegający na nużeniu tematem. Sprawa – jak by nie patrzeć – nie jest korzystna dla rządu, choć starać się będzie wycisnąć z tego ile się da na własną korzyść: wybielając się z ewentualnych win i atakując przeciwników, jako winnych zbrodni. Ale same media wejdą – moim zdaniem już weszły – w syndrom „matki Madzi”. Przypomnę – mowa tu o młodej matce, która najpierw zgłosiła porwanie swego niemowlęcia, potem się okazało, że sama je zabiła. Temat był na tyle nośny, że media zwariowały: „matka Madzi” była codziennie, wszędzie. A to na koniu, a to koleżanka z kolonii coś sobie przypomniała. A to koledzy, a to romanse, a to wycinki z pamiętniczka – no wszystko. Temat grzał i grzał, temperatura rosła do kompletnej wręcz fascynacji, aż do przegrzania.
Teraz mamy to samo: Michał O. był dziwny – mówi kioskarz. Rektor uczelni, gdzie malowała siostra zamachowca, cytuję: „przerwa milczenie, bo zamordowana siostra sprawcy tuż przed śmiercią przyszła do niego po radę”. Okazuje się, że rzeczywiście po radę przyszła, ale w temacie za ile ma sprzedać swój pierwszy obraz. I tak jest wszędzie – obiecujący nagłówek, potem długa treść na tematy znane (reklamy się przecież muszą wyświetlić), na końcu jedno przyczynkarskie zdanie: tak – „przerwał milczenie” Kazik – 20 lat temu w piaskownicy Michał skaleczył się w rękę i zaklął siarczyście. W ten sposób na „matkę Madzi” media kompletnie strywializują temat, przegrzane napięcie spadnie i wszyscy rozejdą się do domów. Ale wcześniej metodą salami będzie się krajało temat na plasterki. Coraz węższe, aż do poziomu półprzezroczystego talarka carpacchio. Śledztwo zostanie zakończone, wyniki zakomunikowane, winni znalezieni – najlepiej już nieżyjący. I kolejne zdarzenie pozostanie kolejnym nieodczytanym znakiem naszej systemowej zapaści. Potem przyjdą kolejne wrzutki, a okazji jest sporo.
Kiedy Tuski zobaczyły, że z Polakami można bezceremonialnie i nic – jadą bez trzymanki. A że po drodze zdarzają się jakieś wpadki, ale jak te się przydarzą – nic to. Wyćwiczonemu stadku rzuci się jakiś narracyjny ochłap, trendsetterzy to wzmocnią, zaś trolle – rozniosą. I znowu groby po polskich błędach zarosną, tak jak wiele zarosło do tej pory w III RP. Zapomnimy, bo mamy zapomnieć. Jak sobie rządzący skalkulują kiedyś, że można to będzie obrócić na korzyść polaryzacji – to sobie przypomną, temat wzmocnią, zaś ludek ochoczy odnowi sobie temat jak na komendę.
Dwójpolówka forever?
Kolejna przygoda graniczna nawet nie przyniesie skutków w postaci wyciągania wniosków na przyszłość. Nawet w tak elementarnej kwestii jak bezpieczeństwo Polaków i kraju. Okropna jest ta plemienna nawalanka: najpierw zniszczyła nam trwale relacje międzyludzkie, potem gospodarkę i zahamowała rozwój, bo energię narodową obróciła przeciwko plemionom – bo to tego zawsze konsekwencja, teraz: zabija już nie samo poczucie bezpieczeństwa, ale realne bezpieczeństwo. Pierwszemu, który mi pokaże, że chce i wie jak z tego wyjść – oddam swój najcenniejszy walor w demokracji. Swój głos.
Napisał i przeczytał Jerzy Karwelis