Herby i dewizy przyszłych biskupów

• 26 czerwca 2026 fsspx/herby-i-dewizy-przyszlych-biskupow

Na kilka dni przed konsekracjami biskupimi, które odbędą się 1 lipca 2026 r. w Écône, przedstawiamy herby biskupie czterech przyszłych biskupów Bractwa św. Piusa X wraz z objaśnieniem ich głównych elementów i dewiz.

Ks. Biskup Paschalis Schreiber

Opis herbu

Tarcza jest czterodzielna w krzyż (podzielona na cztery odrębne pola):
– Pole pierwsze (górne lewe): ciemny. Widnieje na nim triumfujące oblicze Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, ukoronowane złotem, otoczone nimbem z promieniami, zgodnie z wizją św. Mikołaja z Flüe.
– Pole drugie i trzecie (górne prawe i dolne lewe): oba są identyczne, czerwone. Każde zawiera złotego lwa, trzymającego w prawej łapie złote pióro.
– Pole czwarte (dolne prawe): ciemne ze złotą ośmioramienną gwiazdą.

Wyjaśnienie

Podział herbu na cztery części wywodzi się z długiej tradycji heraldycznej obszaru niemieckojęzycznego.

W pierwszym polu znajduje się centralna część Obrazu Medytacyjnego św. Mikołaja z Flüe, patrona Konfederacji Szwajcarskiej, zwanego również „Ojcem Ojczyzny” (Martyrologium rzymskie, 21 marca). To właśnie ten święty stał się źródłem powołania kapłańskiego biskupa.

W tej wizji przedstawiona głowa symbolizuje albo niepodzielne bóstwo, albo Wcielone Słowo Boże, albo ludzkiego obserwatora. Twarz otacza sześć promieni. Trzy wychodzą bezpośrednio z oblicza: jeden z ucha (Bóg wszystko słyszy), drugi z oka (Bóg wszystko widzi, nic nie jest przed Nim ukryte), trzeci z ust (od Niego pochodzi wszelka mądrość). Pozostałe trzy przychodzą z zewnątrz i dochodzą do nimbu, ukazując, że wierzący poprzez wytrwałą refleksję może dojść do głębokiego poznania niezgłębionego bóstwa.

Drugie i trzecie pole przedstawiają herb rodziny Schreiber. Lew tradycyjnie symbolizuje odwagę, siłę i królewską godność, natomiast pióro odnosi się do znaczenia nazwiska Schreiber („pisarz”) i podkreśla działalność pisarską.

W czwartym polu znajduje się gwiazda, która symbolizuje albo Zbawiciela – „Wznidzie gwiazda z Jakoba” (Liczb 24,17), „ Jam jest korzeń i naród Dawidów, gwiazda jasna i zaranna.” (Ap 22,16) – albo Najświętszą Maryję Pannę – „Stella Maris”, „Stella Matutina” – tworząc tym samym związek z dewizą.
Ponadto gwiazda symbolizuje również św. Mikołaja. Święty pustelnik wyznał, że jeszcze w łonie matki ujrzał na niebie gwiazdę oświetlającą cały świat. A ze swej pustelni w Ranft nieustannie widział na niebie gwiazdę, która była do niej podobna.

Wreszcie herb zawiera trzy kolory flagi niemieckiej: czerń, czerwień i złoto, echo kraju, w którym znajduje się seminarium w Zaitzkofen.

Dewiza: VIRGO FIDELIS

Dewiza ma inspirację maryjną i pochodzi z Litanii Loretańskiej: „Virgo fidelis” – „Panno wierna”.

Maryja jest wierną córką Ojca Niebieskiego, wierną Matką Bożego Syna i wierną Oblubienicą Ducha Świętego. Ma nam również pomagać w dochowaniu wierności Bogu.

Tytuł ten był szczególnie drogi założycielowi Bractwa, abp. Marcelowi Lefebvre’owi. Włączył on go do Statutów Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X:
„Wszyscy członkowie odnawiają swoje zobowiązania każdego roku w święto Niepokalanego Poczęcia, 8 grudnia. […] Niech w tym dniu błogosławieństwa wszyscy członkowie proszą Pannę wierną o łaskę wierności swoim zobowiązaniom oraz o łaskę doskonałej jedności w miłości dla całego Bractwa.”

Odwołanie do Najświętszej Maryi Panny podkreśla również cnoty męstwa i czystości w czasach, w których są one tak bardzo atakowane.
„Błogosławieni czystego serca, abowiem oni Boga oglądają.” (Mt 5,8).

Ks. Biskup Michał Goldade

Opis herbu

– Pole (tło): błękitne.
– Bordiura: ozdobiona wicią złożoną z dwunastu złotych kłosów pszenicy (po sześć z każdej strony), połączonych splecionymi łodygami.
– Serce tarczy (tarcza środkowa): złota tarcza z dwoma splecionymi czerwonymi sercami zwieńczonymi koroną i krzyżem.

Wyjaśnienie

Dwanaście kłosów pszenicy jest bogatych w znaczenie i symbolikę.

Na płaszczyźnie osobistej, kłosy przywołują zarówno miejsce pochodzenia biskupa – okolice kaplicy polowej Matki Bożej na Preriach w Dakocie Północnej – jak i miejsce jego wychowania – St. Marys w stanie Kansas. Oba stany słyną z rolnictwa i należą do największych producentów pszenicy w Stanach Zjednoczonych. Liczba dwanaście odnosi się również do dwunastu członków jego rodziny.

Zarówno liczba dwanaście, jak i kłosy, często pojawiają się w Piśmie Świętym. Przypominają historię patriarchy Józefa ze Starego Testamentu, jednego z dwunastu synów Jakuba, który był strażnikiem zboża Egiptu. Stał się on proroczą figurą św. Józefa, opiekuna Dzieciątka Jezus, Chleba Żywego. Ten sam św. Józef jest także patronem Kościoła powszechnego i opiekunem powołań.

Pszenica jest również symbolem Najświętszej Eucharystii i ofiary Mszy świętej, które stanowią serce Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X. Liczba dwanaście, liczba pełni, odpowiada liczbie koszów pozostałych po rozmnożeniu chleba i odnosi się także do Apostołów, filarów Kościoła.
Błękitne pole, na którym umieszczono złotą tarczę, jest hołdem dla Najświętszej Maryi Panny, dziewiczego pola, z którego wyrósł Chleb Życia.

Złoto tarczy oznacza Boskość Dziecięcia, które nosiła Matka Boża. Jest to również aluzja do złota, które przywołuje nazwisko Goldade.
Symbol dwóch ukoronowanych Serc odpowiada szczególnemu nabożeństwu rodziny Goldade do Najświętszych Serc Jezusa i Maryi oraz przedstawia oczywiście godło Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X. Symbol ten pozostaje w ścisłym związku z dewizą.

Dewiza: ADEAMUS CUM FIDUCIA

Dewiza ta pochodzi od św. Pawła: „Przystąpmy tedy z ufnością do stolice łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie i łaskę naleźli ku pogodnemu ratunku.” (Żyd 4,16). Są to również pierwsze słowa Introitu Mszy o Niepokalanym Sercu Maryi (22 sierpnia).

Jest to akt wiary i całkowitego zaufania do Najświętszej Maryi Panny, Pośredniczki wszelkich łask, której Syn niczego nie odmawia. „Powodem mej nadziei jest Maryja!” (św. Bernard).

Maryja Panna nazwana jest „Tronem łaski”, ponieważ Mądrość Przedwieczna, źródło wszelkiej łaski, zechciała w Niej spocząć i przez Nią królować.

Modlitwa ta nawiązuje również do początku Mszy świętej, przywołanej przez symbol kłosów: „I wnidę do ołtarza Bożego…” (Ps 42).
Przez zjednoczone Serca Jezusa i Maryi, przez wszystkie łaski płynące Najświętszej Ofiary, mamy pewność Bożej pomocy we wszystkich okolicznościach naszego życia.

„Abowiem nadzieją jesteśmy zbawieni.” (Rz 8,24).

Ks. Biskup Michał Poinsinet de Sivry

Opis herbu

Tarcza jest dzielona w pas (podzielona poziomo na dwie równe części):
– Głowica (część górna): czerwona, ze srebrnym mieczem o złotej rękojeści, położonym ukośnie w prawo, na którym znajduje się złota gałązka palmy położona ukośnie w przeciwnym kierunku.
– Podstawa (część dolna): błękitna, ze srebrnym łabędziem ze złotym dziobem, płynącym po srebrnych falach przedstawionych u dołu tarczy.

Wyjaśnienie

W części górnej dwa symbole ilustrują dewizę:

– Miecz oznacza walkę, którą Kościół poprzez swoich członków powinien prowadzić, aby szerzyć triumf Pana Jezusa nad światem i nad grzechem przez udzielanie owoców Jego Odkupienia. Miecz jest również słowem Bożym: „I przyłbicę zbawienia weźmicie, i miecz ducha (które jest słowo Boże).” (Ef 6,17). To przenikające słowo stanowi odpowiedź na ducha tego świata.
– Gałązka palmy symbolizuje już tutaj, na ziemi, zwycięstwo Kościoła, uosobionego przez świadków wiary – jego męczenników. Wyraża radość i triumf, które wynikają z tego zwycięstwa.

W części dolnej znajduje się łabędź, zaczerpnięty z herbu rodzinnego. Jest on symbolem wierności (łabędź pozostaje zawsze przy swoim partnerze) oraz czystości (dzięki swej białej barwie), dwóch cech właściwych cnocie wiary.

Dewiza: FIDES VINCIT MUNDUM

Słowa te pochodzą z Pierwszego Listu św. Jana: „Bo wszytko, co się narodziło z Boga, zwycięża świat: a to jest zwycięstwo, które zwycięża świat, wiara nasza.” (1 Jan 5,4). Przypominają one triumf Naszego Pana Jezusa Chrystusa nad światem, który nie chciał Go przyjąć. „Jam zwyciężył świat” (Jan 16,33). To wiara w Pana Jezusa czyni nas uczestnikami tego zwycięstwa.

Przypominają nam również, że Kościół jest na ziemi Kościołem wojującym: „Bojowanie jest żywot człowieczy na ziemi.” (Job 7,1).
W dewizie tej znajdujemy zatem wyrażoną walkę pomiędzy „Dwoma Miastami” (św. Augustyn) lub „Dwoma Sztandarami” (św. Ignacy) oraz pewność zwycięstwa Pana Jezusa.

Jest to więc wezwanie do nadziei w tych niespokojnych czasach, które przeżywa Kościół, i nawiązanie do szczególnej historii Bractwa oraz jego opatrznościowej misji.

Ks. Biskup Marek Hanappier

Opis herbu

Tarcza jest jednopolowa:
– Pole (tło): błękitne.
– Godło centralne: srebrny Baranek Paschalny (Agnus Dei). Baranek przedstawiony jest kroczący, z głową otoczoną złotym nimbem oznaczonym czerwonym krzyżem. Niesie złoty krzyżowy drzewiec, do którego przymocowany jest srebrny sztandar z czerwonym krzyżem (chorągiew Zmartwychwstania). Z jego piersi wypływa strumień czerwonej krwi, spływający do złotego kielicha stojącego u jego stóp.
– Towarzyszące godła: Baranka otaczają trzy srebrne lilie heraldyczne, rozmieszczone dwie w głowicy i jedna w podstawie tarczy.

Wyjaśnienie

Zwycięski Baranek jest Barankiem z Apokalipsy, którego zwycięstwo śpiewają w Niebie aniołowie i święci: „Godzien jest Baranek, który jest zabity, wziąć moc i bóstwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo.” (Ap 5,12).

Jest to również Introit Mszy o Chrystusie Królu. Uwielbiać Baranka zabitego dla naszego zbawienia, którego Krew jest naszym życiem – oto cel Kościoła. Krew ta jest zbierana w kielichu zbawienia i udzielana duszom jako prawdziwy napój, aby je oczyszczać i umacniać.
Lilie są symbolem królewskości i otaczają Baranka.

Przedstawiają także nieskalaną czystość Najświętszej Maryi Panny: „Jako lilia między cierniem, tak przyjaciółka moja między córkami.” (Pieśń 2,2).

Na błękitnym tle są one również symbolem Francji. Są trzy, podobnie jak w herbie Wersalu, gdzie mieszka rodzina Hanappier.

Dewiza: DIGNUS EST AGNUS

Święty Jan Chrzciciel dał świadectwo: „Oto baranek Boży” (Jan 1,36), a to świadectwo stało się początkiem powołania dwóch pierwszych Apostołów – Jana i Andrzeja. Baranek Boży przyciąga powołania.

W Apokalipsie Baranek ukazuje się: „stojący jako zabity” (Ap 5,6). Nasz Pan Jezus Chrystus jest zarazem Najwyższym Kapłanem Nowego Testamentu i Ofiarą miłą Ojcu. Symbol ten przywołuje kapłaństwo i Najświętszą Ofiarę, podczas której modlimy się do tego Baranka, „który gładzi grzechy świata”, aby „zmiłował się nad nami” i „obdarzył nas pokojem”.

W następnym wersecie tego samego rozdziału Baranek otrzymuje księgę: „zapisaną wewnątrz i na odwrocie, opieczętowaną siedmioma pieczęciami”, którą tylko On może otworzyć. Oto klucz do całej historii świata: Nasz Pan Jezus Chrystus jest centrum historii – „do Niego należą czasy” (błogosławieństwo paschału). Nic, nikt ani żadna społeczność ludzka, w żadnej epoce, nie może uważać się za niezależną od Niego, a tajemnicę zła w dziejach świata można zrozumieć jedynie w świetle Krzyża, ofiary Baranka, poza którą nie ma zbawienia.

Tak, On jest prawdziwie godzien: „wziąć moc i bóstwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo.” (Ap 5,12).