Kapiszony

Kapiszony

Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” 17 listopada 2026 michalkiewicz

Kiedy w piątek 30 października, pod osłoną ciemności obywatel Tusk Donald i jego kolaboranci z vaginetu rozpoczęli realizację pierwszego etapu adwokackiego zamachu stanu, na obstawionej przez golędziniaków w białych kaskach Alei Szucha w Warszawie pojawili się nasi Umiłowani Przywódcy z opozycji demokratycznej, żeby wraz z licznymi cywilami zademonstrować swój sprzeciw. Gruchnęła też wieść, że pan prezydent Nawrocki, przerwał swój lot do Senegalu i nad Hiszpanią kazał zawrócić do Warszawy, gdzie wylądował około godziny 21. Po spotkaniu w pałacu z I Prezesem Sądu Najwyższego panem Kapińskim i prezesem TK panem Święczkowskim, około godziny 1 w nocy pojawił się wraz z grupą osobistości towarzyszących oraz ochroną na Alei Szucha podjął próbę przedostania się do budynku TK, gdzie zapraszała go wcześniej przywódczyni „uzurpatorów”, pani Anna Korwin-Piotrowska. Ku zdumieniu wszystkich, którzy tę scenę obserwowali bezpośrednio, bądź za pośrednictwem telewizji, pan prezydent Nawrocki musiał własnym ciałem torować drogę przez policyjny kordon nie tylko sobie, ale również własnym ochroniarzom, nie mówiąc o osobistościach towarzyszących. Ochrona prezydenta jest częścią Służby Ochrony Państwa, podległej ministrowi spraw wewnętrznych, ale to tylko częściowo tłumaczy zachowanie jej funkcjonariuszy, którzy, nawiasem mówiąc, wcześniej wprowadzili tylnym wejściem „uzurpatorów” do budynku Trybunału Konstytucyjnego. Gdyby prezydent mógł polegać na swojej ochronie, to dowodzący nią oficer, znajdujący się na służbie w sytuacji bojowej, powinien, po przedstawieniu się, w imieniu Zwierzchnika Sił Zbrojnych, polecić szeregowemu policjantowi przywołanie oficera dowodzącego kordonem, a następnie polecić mu – oczywiście w imieniu prezydenta – nakazanie zrobienia przejścia dla głowy państwa. Niestety role się odwróciły i to prezydent musiał i sobie i ochronie torować drogę do budynku TK, gdzie pani Anna Korwin-Piotrowska własną wezbraną piersią próbowała zagrodzić prezydentowi drogę do środka, tak, że prezydent musiał się tam przepychać, podczas gdy ochroniarze stali z tyłu i wszystkiemu się przyglądali. Widziała to cała Polska.

Pan prezydent zakomunikował „uzurpatorom”, że nie są żadnymi sędziami, po czym – zabawiwszy w gmachu TK jeszcze dwie godziny, odjechał do pałacu przy Krakowskim Przedmieściu. W tak zwanym międzyczasie, podobno na telefoniczne wezwanie pana Macieja Berka, przygalopował do TK prokurator Piaseczny, który chciał aresztować – nie wiadomo, czy również pana prezydenta, czy tylko pana ministra Boguckiego, który prezydentowi w tej eskapadzie towarzyszył – ale skończyło się na pogróżkach.

Następnego dnia prezydent zaprosił przedstawicieli ugrupowań parlamentarnych na rozmowy indywidualne. Stawili się wszyscy, z wyjątkiem Volksdeutsche Partei i Lewicy. Czy coś tam ustalono – chyba nic – bo po rozmowach ich uczestnicy wypowiadali się ogólnikowo, że dobrze byłoby, gdyby było dobrze. Tylko pan marszałek Krzysztof Bosak i Mateusz Morawiecki powiedzieli coś konkretnego. Pierwszy – że doradzał panu prezydentowi skrócenie kadencji Sejmu, a drugi – że złoży wniosek o votum nieufności dla vaginetu obywatela Tuska Donalda.

Tymczasem madame Anna Korwin-Piotrowska, wykonując polecenia obywatela Żurka Waldemara, zaczęła wydawać dekrety przeciwko trzęsieniom ziemi oraz „zawieszać” prezesa Święczkowskiego i wiceprezesa Trybunału, pana Sochańskiego. Potem było jeszcze śmieszniej, bo pani Anna zwołała zgromadzenie ogólne sędziów TK, w którym wzięło udział ośmioro uczestników, w większości nie będących sędziami. Uchwalili sobie oni „budżet”, bo – jak wiadomo – forsa jest najważniejsza, to znaczy – pardon – nie żadna „forsa” tylko oczywiście Polska. Polska jest najważniejsza – no ale kogóż w tej sytuacji wynagradzać forsą, jak nie tych, co poświęcają się dla Polski?

Najwyraźniej pani Anna za bardzo upoiła się władzą, bo nawet zaczęła wydawać rozkazy policji, by ta usunęła z Alei Szucha protestujących, których obecność ujemnie wpływa na dobrostan „uzurpatorów”, nasuwając im niemiłe skojarzenia ze stryczkiem a przynajmniej – kratami – ale policja puściła te dekrety mimo uszu. Kto wie, czy minister Kierwiński nie obsztorcował pani Anny za tę samowolkę i nie przypomniał jej, iż jej władza nie powinna przekroczyć progu budynku TK, bo, co więcej – to od Złego pochodzi. Na pocieszenie może żywić nadzieję, iż dostanie Nagrodę Nobla z matematyki, za próbę przeprowadzenia dowodu, że 8 równa się 10 – o ile oczywiście iustitia nie polegnie w tej sprawie – jak obawiał się pan Zagłoba.

Wracając do propozycji pana marszałka Bosaka i Mateusza Morawieckiego, to pierwsza wydaje się trudniejsza od drugiej. Konstytucja przewiduje wprawdzie możliwość skrócenia przez Sejm własnej kadencji, ale uchwała w tej sprawie musi zapaść kwalifikowaną większością 2/3 głosów, której w Sejmie nie widać. Decyzję o skróceniu kadencji Sejmu może też podjąć prezydent, ale – po pierwsze – po uzyskaniu opinii marszałka Sejmu, a po drugie – tylko w przypadkach przewidzianych przez konstytucję, np. – gdyby Rada Ministrów nie uzyskała votum zaufania. Łatwiejsze wydaje się przeforsowanie votum nieufności dla vaginetu obywatela Tuska Donalda, bo tu wystarcza zwykła większość.

Ale chociaż 5 listopada rozpoczęło się posiedzenie Sejmu, to do chwili, gdy to piszę, ani jeden, ani drugi wniosek się nie pojawił. Tylko Wielce Czcigodny Przemysław Czarnek po staremu nawymyślał panu marszałkowi Czarzastemu od „ludzi radzieckich” co tamten skwitował uprzejmym podziękowaniem. Najwyraźniej nie tylko nikt nie zauważył nawet cienia większości konstytucyjnej, ale nawet tej zwykłej, która by się pojawiła, gdyby tylko pan Hołownia przekonał swoją 15-mandatową trzódkę, by wystąpiła przeciw koalicji 13 grudnia. Gdyby jeszcze do tej piętnastki dołączyło 7 posłów niezrzeszonych i 3 członków Demokracji Bezpośredniej pana Kukiza, to mielibyśmy przesilenie rządowe i zmianę na stanowisku marszałka Sejmu. Widocznie jednak Szymon Hołownia woli trzymać się obywatela Tuska, a i jego trzódka też nie chce ryzykować – bo jest różnica, czy dostawać poselskie apanaże jeszcze przez rok, czy ryzykować, że już od stycznia pójdzie się na zieloną trawkę. Tak źle by może nie było – ale po co w ogóle ryzykować?

I tylko wicepremier Władysław Kosiniak-Kamysz wystąpił w propozycją „resetu” w TK, który jednak wymagałby zmiany konstytucji. Już to wyjaśnia, że nie jest to propozycja serio, a szef PSL wysunął ją tylko po to, żeby zamarkować postanowienie poprawy – ale nawet w tej sytuacji pan minister Kierwiński go ofuknął, przypominając, że nie po to „uzurpatorzy” zostali wprowadzeni do Trybunału, żeby o ich „resetować”, tylko – żeby „pracowali”, to znaczy – kontynuowali „adwokacki” zamach stanu do samego końca, czyli do wysadzenia w powietrze pana prezydenta Karola Nawrockiego, który najwyraźniej nie ma narzędzi, by tę operację przeciwko państwu i przeciwko sobie powstrzymać, oraz do zaaplikowania kuracji przeczyszczającej tubylczą scenę polityczną, polegającej na delegalizacji „niepotrzebnych” partii politycznych tak, żeby na tubylczej scenie zostały same „potrzebne”.

W tej sytuacji, zwłaszcza po przegranych przez Partię Republikańską wyborach połówkowych w USA, jest coraz mniej prawdopodobne, że wicepremier Kosiniak-Kamysz dostanie telefon z centrali CIA. Jeśli pan minister Kierwiński będzie z niego niezadowolony, to może dostać inny telefon, z centrali BND w Berlinie treści następującej: Verstehen Sie Herr Kosiniak – wy przestańcie mi się tu bisurmanić, bo inaczej będziemy musieli wam przypomnieć, skąd wyrastają wam nogi.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.