„Przecież i tak się pobierzemy”… – kilka słów o zjawisku mieszkania razem przed ślubem

„Przecież i tak się pobierzemy”… – kilka słów o zjawisku mieszkania razem przed ślubem

10 października 2026 Katarzyna Wozinska pch24/przeciez-i-tak-sie-pobierzemy-kilka-slow-o-zjawisku-mieszkania-razem-przed-slubem

mieszkanie-przed-slubem-mlodzi.jpg

Zamieszkajmy razem – taka propozycja kiedyś właściwie nie padała. Obecnie zaś odpowiada nie tyle stopniowi zaangażowania (i pojawieniu się planów na przyszłość), co chęci przejścia z etapu luźnych randek w faktyczny związek.

Niegdyś deprecjonujące określenie na kocią łapę oraz brzydko się kojarzący konkubinat zastępuje się dziś elegancko brzmiącą kohabitacją lub stale już obecnym w języku związkiem partnerskim. Osoby kohabitujące to potężna grupa. Wedle spisu powszechnego już niemal milion par (czyli niemal dwa miliony osób!) żyje w ten sposób. Nie każdy planuje ślub, więc czasem będzie to raczej stały związek nieformalny – niektórzy badacze uważają, i chyba słusznie, że trzeba wyodrębniać osoby, dla których wspólne mieszkanie razem stanowi etap przed formalizacją związku, od tych, którym papier do niczego nie jest potrzebny.

Mieszkanie razem stało się odpowiednikiem bycia razem – przy odpowiednich możliwościach lokalowych. W ciągu ostatnich dwóch dziesięcioleci ze względnie rzadkiego zjawiska przekształciło się w powszechny wybór. Według ostatniego spisu powszechnego od roku 2011 liczba ta wzrosła trzykrotnie(przy spadającym wskaźniku zawieranych małżeństw). Co ciekawe, również młodzież wierząca najczęściej mieszka razem – a odmienny styl życia potrafi wręcz budzić nieufność otoczenia. Jak to, nie chcecie sprawdzić, jak wam razem jest?

Przyczyny (a może pretekst?) są przyziemne. W czasach, gdy standardem nie jest wynajem pokoju, lecz mieszkania, dzielenie kosztu na dwoje jest korzystniejsze ekonomicznie. Jest to więc decyzja praktyczna – i obecnie oczywista społecznie. Trzeba mieć niemało samozaparcia i dużo odporności na presję norm społecznych, by… nie zamieszkać razem, mając do tego warunki. Co za paradoks – pół wieku temu było prawdopodobnie dokładnie na odwrót. Czy wyzwoliliśmy się spod „jarzma” społecznego oburzenia? Chyba tak, skoro najnowsze badania przeprowadzane wśród osób przygotowujących się do małżeństwa kościelnego, czyli zmotywowanych do sformalizowania związku zgodnie z wiarą, pokazały, że… aż dwie trzecie wszystkich takich par mieszka już razem. Choć wydaje się to powszechnie nieszkodliwym ułatwianiem sobie życia (i końcem hipokryzji), to, co widoczne, bywa bardzo zwodnicze. Kto śledzi statystyki demograficzne dotyczące trwałości związków, częstotliwości rozwodów i tym podobnych zjawisk, ten wyraźnie widzi, że nie jest dobrze.

Bardzo często świadomą motywacją dla wspólnego zamieszkania jest chęć zmniejszenia ryzyka rozwodu. Poznamy się, zobaczymy, jak nam jest tak wspólnie żyć. Ślub w wersji demo ma na oko duże poparcie wśród starszych pokoleń, którym wydaje się decyzją racjonalną. Tymczasem dane z kilku badań przeprowadzanych w rożnych krajach wykazują istnienie korelacji pomiędzy zamieszkiwaniem przed ślubem a rozpadem związku po nim.

Osoby, które nie mieszkały razem przed ślubem (a zatem ślub przyniósł realną różnicę) statystycznie tworzą związki znacząco trwalsze. Może to wynikać z różnych czynników (być może na przykład inny typ ludzi decyduje się na jedno i drugie). Pomimo wszelkich zmian cywilizacyjnych formalizacja związku wespół z radykalną zmianą stylu życia, jak wspólne zamieszkanie, nadal ma w sobie coś wyjątkowo spajającego.

Pół wieku temu razem przed ślubem mieszkała jedna do kilku par na sto. Trudne warunki lokalowe i wyższy poziom religijności połączony z kontrolą społeczną sprawowaną przez rodzinę i sąsiadów – to wszystko przekładało się na symboliczną obecność zjawiska. W latach dziewięćdziesiątych sytuacja zaczęła się szybko zmieniać, by po roku 2000 stać się czymś zwykłym. Wkrótce potem przyszła zmiana postaw wobec przedmałżeńskiego seksu i bycia razem „bez papierka”. Wszystko w duchu odchodzenia od ram instytucjonalnych i kulturowych na rzecz orientacji indywidualistycznej: to, co mnie wydaje się dobre, takim właśnie jest. Argument: Przecież nikomu nie szkodzimy współgra z: Skoro jest nam dobrze, skoro jesteśmy szczęśliwi, to tylko się cieszyć – to mówi wszystko o jakości naszych decyzji.

A poza tym i tak zamierzamy się pobrać – dodają niektórzy.

I o co tyle hałasu? Mało to jest udanych małżeństw, które pomieszkały razem wcześniej albo ich ślub przyspieszyła ciąża? Z indywidualnej perspektywy wiele spraw udaje się poukładać, a z czasem też przewartościować. Jednak uwspólnienie życia bez decyzji o trwałości i publicznym charakterze, a więc z odpowiedzialnością opartą wyłącznie na indywidualnym postanowieniu to wyraźny znak czasów. Zharmonizowany z tak poważnymi jakościami jak ograniczona zdolność do zobowiązań długoterminowych w młodych pokoleniach czy… rozpad wspólnoty na rzecz konglomeratu monad ustalających sami dla siebie zasady życia. Zasady – dodajmy – zmienne jak wszystko co oparte na ograniczonym, jednostkowym rozeznaniu (silnie uwikłanym w emocje) i jedynie wewnętrznej motywacji.

Utrata fizycznego dystansu i powiązanie wielu wymiarów życia pozwala rozsmakować się w byciu razem, ale też pozbawia „kleju”, jakim jest połączenie tego rozsmakowania z publicznie – i przed Bogiem – powziętym zobowiązaniem. Choćbyśmy się na to zżymali, instytucje kulturowe, takie jak małżeństwo, tworzą zobiektywizowaną ramę, niezależną od naszych zmiennych z natury emocji i z grubsza czytelną dla wszystkich zainteresowanych. Podejmując wspólne gospodarzenie i współżycie bez decyzji i zobowiązania – niejednokrotnie pakujemy się na minę: wspólne życie domaga się rozmaitych odpowiedzialności, których nie chcemy – lub nie wiemy, czy chcemy – dzielić z partnerem. Najpoważniejszą z nich jest rodzicielstwo.

Z czasem z miłej wizji postępu, uwolnienia się od oceniającego, pełnego hipokryzji wpływu innych i wyzwolenia autonomii uczuciowej jednostki, wyłania się obraz znacznie mniej przyjemny: rzeczywistość miłosna pełna lęku przed zależnością, utratą autonomii i dróg wyjścia. Nie ma w niej miejsca na ryzyko (paradoksalnie: i na poryw serca), a jedynie ciągłe upewnianie się i sprawdzanie bez końca.

Oparcie się na jednostkowych wyborach bez społecznej ramy okazuje się dla większości ludzi nie do wytrzymania. Nasz autonomiczny i swobodny uczuciowo „nadczłowiek” przestaje być godny zaufania. Rani i zostawia zgliszcza. Lęk przed obecnością drugiego w jego życiu, połączony z naturalnym pożądaniem tej obecności, kieruje go w błędne strony, jak utrzymywanie alternatywnych relacji na Tinderze, nabrzmiewająca redpillowo-feministyczna wojna płci i zupełne wycofanie się z etapu poszukiwania małżonka czy wreszcie – i to masowo – z realizacji roli prokreacyjnej.

Dowodów na to, że jako społeczeństwo w sumie naszych indywidualnych wyborów idziemy w złym kierunku, jest wystarczająco wiele, aby zaangażować się w swego rodzaju krucjatę na rzecz odbudowy zdolności do miłości. Powiązanie ślubu, przysięgi i uroczystości z tym, co faktycznie miały one zmieniać, to bardzo ważny krok na tej drodze.

Katarzyna Wozinska

„Przecież i tak się pobierzemy”… – kilka słów o zjawisku mieszkania razem przed ślubem

„Przecież i tak się pobierzemy”… – kilka słów o zjawisku mieszkania razem przed ślubem

10 października 2026 Katarzyna Wozinska pch24/przeciez-i-tak-sie-pobierzemy-kilka-slow-o-zjawisku-mieszkania-razem-przed-slubem

mieszkanie-przed-slubem-mlodzi.jpg

Zamieszkajmy razem – taka propozycja kiedyś właściwie nie padała. Obecnie zaś odpowiada nie tyle stopniowi zaangażowania (i pojawieniu się planów na przyszłość), co chęci przejścia z etapu luźnych randek w faktyczny związek.

Niegdyś deprecjonujące określenie na kocią łapę oraz brzydko się kojarzący konkubinat zastępuje się dziś elegancko brzmiącą kohabitacją lub stale już obecnym w języku związkiem partnerskim. Osoby kohabitujące to potężna grupa. Wedle spisu powszechnego już niemal milion par (czyli niemal dwa miliony osób!) żyje w ten sposób. Nie każdy planuje ślub, więc czasem będzie to raczej stały związek nieformalny – niektórzy badacze uważają, i chyba słusznie, że trzeba wyodrębniać osoby, dla których wspólne mieszkanie razem stanowi etap przed formalizacją związku, od tych, którym papier do niczego nie jest potrzebny.

Mieszkanie razem stało się odpowiednikiem bycia razem – przy odpowiednich możliwościach lokalowych. W ciągu ostatnich dwóch dziesięcioleci ze względnie rzadkiego zjawiska przekształciło się w powszechny wybór. Według ostatniego spisu powszechnego od roku 2011 liczba ta wzrosła trzykrotnie(przy spadającym wskaźniku zawieranych małżeństw). Co ciekawe, również młodzież wierząca najczęściej mieszka razem – a odmienny styl życia potrafi wręcz budzić nieufność otoczenia. Jak to, nie chcecie sprawdzić, jak wam razem jest?

Przyczyny (a może pretekst?) są przyziemne. W czasach, gdy standardem nie jest wynajem pokoju, lecz mieszkania, dzielenie kosztu na dwoje jest korzystniejsze ekonomicznie. Jest to więc decyzja praktyczna – i obecnie oczywista społecznie. Trzeba mieć niemało samozaparcia i dużo odporności na presję norm społecznych, by… nie zamieszkać razem, mając do tego warunki. Co za paradoks – pół wieku temu było prawdopodobnie dokładnie na odwrót. Czy wyzwoliliśmy się spod „jarzma” społecznego oburzenia? Chyba tak, skoro najnowsze badania przeprowadzane wśród osób przygotowujących się do małżeństwa kościelnego, czyli zmotywowanych do sformalizowania związku zgodnie z wiarą, pokazały, że… aż dwie trzecie wszystkich takich par mieszka już razem. Choć wydaje się to powszechnie nieszkodliwym ułatwianiem sobie życia (i końcem hipokryzji), to, co widoczne, bywa bardzo zwodnicze. Kto śledzi statystyki demograficzne dotyczące trwałości związków, częstotliwości rozwodów i tym podobnych zjawisk, ten wyraźnie widzi, że nie jest dobrze.

Bardzo często świadomą motywacją dla wspólnego zamieszkania jest chęć zmniejszenia ryzyka rozwodu. Poznamy się, zobaczymy, jak nam jest tak wspólnie żyć. Ślub w wersji demo ma na oko duże poparcie wśród starszych pokoleń, którym wydaje się decyzją racjonalną. Tymczasem dane z kilku badań przeprowadzanych w rożnych krajach wykazują istnienie korelacji pomiędzy zamieszkiwaniem przed ślubem a rozpadem związku po nim.

Osoby, które nie mieszkały razem przed ślubem (a zatem ślub przyniósł realną różnicę) statystycznie tworzą związki znacząco trwalsze. Może to wynikać z różnych czynników (być może na przykład inny typ ludzi decyduje się na jedno i drugie). Pomimo wszelkich zmian cywilizacyjnych formalizacja związku wespół z radykalną zmianą stylu życia, jak wspólne zamieszkanie, nadal ma w sobie coś wyjątkowo spajającego.

Pół wieku temu razem przed ślubem mieszkała jedna do kilku par na sto. Trudne warunki lokalowe i wyższy poziom religijności połączony z kontrolą społeczną sprawowaną przez rodzinę i sąsiadów – to wszystko przekładało się na symboliczną obecność zjawiska. W latach dziewięćdziesiątych sytuacja zaczęła się szybko zmieniać, by po roku 2000 stać się czymś zwykłym. Wkrótce potem przyszła zmiana postaw wobec przedmałżeńskiego seksu i bycia razem „bez papierka”. Wszystko w duchu odchodzenia od ram instytucjonalnych i kulturowych na rzecz orientacji indywidualistycznej: to, co mnie wydaje się dobre, takim właśnie jest. Argument: Przecież nikomu nie szkodzimy współgra z: Skoro jest nam dobrze, skoro jesteśmy szczęśliwi, to tylko się cieszyć – to mówi wszystko o jakości naszych decyzji.

A poza tym i tak zamierzamy się pobrać – dodają niektórzy.

I o co tyle hałasu? Mało to jest udanych małżeństw, które pomieszkały razem wcześniej albo ich ślub przyspieszyła ciąża? Z indywidualnej perspektywy wiele spraw udaje się poukładać, a z czasem też przewartościować. Jednak uwspólnienie życia bez decyzji o trwałości i publicznym charakterze, a więc z odpowiedzialnością opartą wyłącznie na indywidualnym postanowieniu to wyraźny znak czasów. Zharmonizowany z tak poważnymi jakościami jak ograniczona zdolność do zobowiązań długoterminowych w młodych pokoleniach czy… rozpad wspólnoty na rzecz konglomeratu monad ustalających sami dla siebie zasady życia. Zasady – dodajmy – zmienne jak wszystko co oparte na ograniczonym, jednostkowym rozeznaniu (silnie uwikłanym w emocje) i jedynie wewnętrznej motywacji.

Utrata fizycznego dystansu i powiązanie wielu wymiarów życia pozwala rozsmakować się w byciu razem, ale też pozbawia „kleju”, jakim jest połączenie tego rozsmakowania z publicznie – i przed Bogiem – powziętym zobowiązaniem. Choćbyśmy się na to zżymali, instytucje kulturowe, takie jak małżeństwo, tworzą zobiektywizowaną ramę, niezależną od naszych zmiennych z natury emocji i z grubsza czytelną dla wszystkich zainteresowanych. Podejmując wspólne gospodarzenie i współżycie bez decyzji i zobowiązania – niejednokrotnie pakujemy się na minę: wspólne życie domaga się rozmaitych odpowiedzialności, których nie chcemy – lub nie wiemy, czy chcemy – dzielić z partnerem. Najpoważniejszą z nich jest rodzicielstwo.

Z czasem z miłej wizji postępu, uwolnienia się od oceniającego, pełnego hipokryzji wpływu innych i wyzwolenia autonomii uczuciowej jednostki, wyłania się obraz znacznie mniej przyjemny: rzeczywistość miłosna pełna lęku przed zależnością, utratą autonomii i dróg wyjścia. Nie ma w niej miejsca na ryzyko (paradoksalnie: i na poryw serca), a jedynie ciągłe upewnianie się i sprawdzanie bez końca.

Oparcie się na jednostkowych wyborach bez społecznej ramy okazuje się dla większości ludzi nie do wytrzymania. Nasz autonomiczny i swobodny uczuciowo „nadczłowiek” przestaje być godny zaufania. Rani i zostawia zgliszcza. Lęk przed obecnością drugiego w jego życiu, połączony z naturalnym pożądaniem tej obecności, kieruje go w błędne strony, jak utrzymywanie alternatywnych relacji na Tinderze, nabrzmiewająca redpillowo-feministyczna wojna płci i zupełne wycofanie się z etapu poszukiwania małżonka czy wreszcie – i to masowo – z realizacji roli prokreacyjnej.

Dowodów na to, że jako społeczeństwo w sumie naszych indywidualnych wyborów idziemy w złym kierunku, jest wystarczająco wiele, aby zaangażować się w swego rodzaju krucjatę na rzecz odbudowy zdolności do miłości. Powiązanie ślubu, przysięgi i uroczystości z tym, co faktycznie miały one zmieniać, to bardzo ważny krok na tej drodze.

Katarzyna Wozinska

Dramatyczny spadek liczby zawieranych małżeństw

Potężne tąpnięcie. Dramatyczny spadek liczby zawieranych małżeństw

27.02.2026 nczas/potezne-tapniecie-dramatyczny-spadek-liczby-zawieranych-malzenstw

Ślub. Wesele. Para młoda.
NCZAS.INFO | Ślub. Zdjęcie ilustracyjne. / foto: Pixabay

W ciągu dekady o 30 proc. spadła liczba zawieranych małżeństw cywilnych w Polsce i blisko o 50 proc. ślubów kościelnych. Wzrosła o 3 lata średnia wieku nowożeńców. Rokrocznie ok. 10 tys. par zarejestrowanych w urzędach stanu cywilnego decyduje się po kilku latach na sakrament małżeństwa.

Według wstępnych danych GUS liczba ludności Polski na koniec 2025 r. wyniosła 37,3 mln, czyli o ok. 157 tys. mniej niż rok wcześniej.

W ubiegłym roku zawarto ok. 133 tys. związków małżeńskich, czyli ponad 2 tys. mniej niż rok wcześniej. Natomiast współczynnik małżeństw pozostał na tym samym poziomie co w 2024 r. i wyniósł ok. 3,6. Można wnioskować, że zmiany wnikają z spadku liczby mieszkańców kraju.

Z analizy danych GUS można stwierdzić, że w ciągu dekady o 30 proc. spadła liczba zawieranych małżeństw cywilnych w kraju. W 2014 r. zawarto ponad 188,4 tys. małżeństw, w tym 118,2 tys. wyznaniowych czyli w kościołach lub związkach wyznaniowych i jednocześnie zarejestrowanych w urzędach stanu cywilnego (117,2 tys. – katolickich).

W roku 2015 r. – 188,8 tys.

w 2020 r. ponad 145 tys., w tym wyznaniowych 77,8 tys.

W 2024 r. zawarto 135,4 tys. małżeństw w tym ponad 59,7 tys. wyznaniowych, co stanowi niespełna 44 proc. wszystkich. W Kościele katolickim zawarto wówczas 58,9 tys. małżeństw sakramentalnych.

Nieco większą liczbę udzielanych ślubów podaje zawsze Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego, choć także i z tych danych można zaobserwować tendencję spadkową. Według ISKK, w diecezjach w Polsce w 2014 r. udzielono 132 tys. sakramentów małżeństwa.

W 2019 r. – ponad 125 tys., rok później – 91,4 tys., a w 2024 r. już 68,2 tysięcy.

Różnice w danych między oboma instytutami wynikają z tego, że Kościół w swoich statystykach uwzględnia pary w związkach cywilnych, które po kilku latach decydują się na ślub kościelny. W związku z tym, że są one już zarejestrowane w urzędach stanu cywilnego, nie trzeba ich tam zgłaszać, przez co statystyki GUS podają mniejsze liczby. To pokazuje, że co roku blisko 10 tysięcy małżeństw cywilnych w Polsce decyduje się po jakimś czasie także na ślub kościelny.

Mimo tego i tak, w ciągu dekady liczba sakramentów małżeństwa w Kościele katolickim spadła o połowę.

Według rocznika ISKK „Annuarium Statisticum Ecclesia in Polonia” w 2024 r. najwięcej małżeństw zawarto w archidiecezji krakowskiej (4 297), diecezji tarnowskiej (3 917) i archidiecezji katowickiej (3 886). Z kolei najmniej w diecezji drohiczyńskiej (634), bydgoskiej (660) i elbląskiej (682).

W archidiecezji warszawskiej obejmującej lewobrzeżną część stolicy i obszar podwarszawski w 2024 r. zawarto w Kościele 2 553 małżeństw zaś w diecezji warszawsko-praskiej, a więc po drugiej stronie Wisły 1 854 małżeństw sakramentalnych. To dużo więcej niż w archidiecezji gdańskiej – 1 484 czy poznańskiej – 1 309.

Z roku na rok wzrasta średnia wieku nowożeńców. W 2014 r. dla mężczyzn wynosiła ona ok. 29 lat, a dla kobiet 27 lat, podczas gdy w roku 2024 była ona analogicznie – 32 lata i 30 lat.

W ciągu dekady odnotowano spadki liczby rozwodów.

Z danych GUS wynika, że:

  • w roku 2014 było ich blisko 65,7 tys.;
  • w 2015 r. 67,2 tys.;
  • w 2016 .r 63,5 tys.;
  • w 2020 r. – 51 tys.; w
  • 2024 r. – 57,4 tys. par małżeńskich, tj. o ok. 0,6 tys. więcej niż w 2023 r.

Według wstępnych szacunków GUS w 2025 r. rozwiodło się ok. 61 tys. par małżeńskich, tj. o ponad 3 tys. więcej niż rok wcześniej.

Najwięcej w liczbach bezwzględnych rozwodów w 2024 r. odnotowano w woj. mazowieckim 8565, a najmniej w woj. świętokrzyskim 868. Natomiast biorąc pod uwagę liczbę ludności, to na 10 tys. mieszkańców najwięcej w warmińsko-mazurskim, a najmniej w woj. świętokrzyskim.

W miastach częstość rozwodów jest blisko trzykrotnie wyższa niż na wsi.

W porównaniu z początkiem XXI w. wzrósł wiek małżonków podejmujących decyzję o rozwodzie. W 2024 r. rozwodzący się mężczyzna miał prawie 44 lata, a kobieta 41 lat, byli zatem o 5-6 lat starsi niż, ci którzy podejmowali identyczną decyzję w roku 2000.

Coraz częściej sąd orzeka wspólne wychowywanie dzieci przez rozwiedzionych rodziców. W 2024 r. takich rozstrzygnięć było blisko 77 proc. (wobec 29 proc. w 2000 r.). Opieka przyznana wyłącznie matce dotyczyła 19 proc. przypadków (wobec 65 proc. w 2000 r.), a wyłączną opiekę ojcu przyznano jedynie w ok. 2 proc. orzeczeń (wobec niecałych 4 proc. w 2000 r.).

Z danych GUS wynika, że od kilku lat sąd orzeka rocznie separację w stosunku do ok. tysiąca małżeństw. Zdarzają się pojedyncze przypadki zniesienia separacji, czyli powrotu do małżeństwa, jednak większość wnosi o rozwód.

Wśród małżeństw rozwiedzionych w 2024 r. ponad 57 proc. wychowywało ok. 51 tys. dzieci poniżej 18. roku życia.

Biorąc pod uwagę liczbę dzieci, to 24,5 tys. par, które się rozwiodły było bez dzieci, a blisko 33 tys. miało dzieci małoletnie, w tym: z jednym – 17,7 tys.; z dwójką dzieci – 12,7 tys.; z trójką dzieci – 2,1 tys.

Według GUS rozpadło się 11,8 tys. małżeństw z wyższym wykształceniem obu małżonków, 12,6 z średnim i 5,7 tys. – zasadniczym zawodowym. Trzykrotnie rzadziej rozpadają się związki, w których mężczyzna miał wyższe wykształcenie, a kobieta średnie – 2185, niż w sytuacji odwrotnej – 7394.

Najwięcej par rozwiodło ze stażem małżeńskim 5—9 lat (blisko 12 tys.) oraz 10-14 lat (10,8 tys.), zaś najmniej 25-29 lat (4,2 tys.). Najczęściej jako powód wskazano niedochowanie wierności małżeńskiej połączonej z innymi przyczynami.

Biorąc pod uwagę wiek to najwięcej par rozwiodło się w grupie, w której kobiety i mężczyźni byli między 40 a 49 rokiem życia.

W Kościele katolickim nie ma rozwodów. Jeśli sakrament małżeństwa został ważnie zawarty i dopełniony, to może go rozwiązać wyłącznie śmierć jednego z małżonków.

Sądy kościelne badają jedynie, czy małżeństwo zostało ważnie zawarte. W procesie kościelnym badane się zatem okoliczności, które mogły uniemożliwić zawarcie małżeństwa sakramentalnego. W danym momencie nikt o ich istnieniu mógł nie wiedzieć lub mogły zostać zatajone.

Kodeks prawa kanonicznego określa wszystkie podstawy do stwierdzenia nieważności małżeństwa, które można ująć w trzy grupy: przeszkody zrywające, wady zgody małżeńskiej oraz wady formy kanonicznej. Jeśli z różnych powodów wierni mają wątpliwości co do ważności swojego małżeństwa, to mogą poprosić o pomoc w rozeznaniu konkretnej sytuacji sąd kościelny.

Biskupi piszą, jakby ani Odwieczne Magisterium Kościoła, ani inspirowane nim teksty kultury dotąd w ogóle nie zaistniały. Cz. III.

Nieposzanowanie dla Sakr. Małżeństwa – analiza cz. 3

magnapolonia/marcin-drewicz-nieposzanowanie-dla-sakr-malzenstwa

Marcin  Drewicz:

NIEPOSZANOWANIE  DLA  SAKRAMENTU  MAŁŻEŃSTWA CZYLI  LIST  BISKUPÓW  „O  RODZINIE” Z  OSTATNIEJ  NIEDZIELI  ROKU  2025, część  trzecia.

   Stanąć w Prawdzie! Prawda to jest zgodność myśli (nazwy) z rzeczą. Nazywać rzecz po imieniu – właśnie to zawsze dotąd było zadaniem przede wszystkiem duszpasterzy na czele z biskupami. I dopiero wtedy podejmować ustalone przez Kościół Święty czynności duszpasterskie – wobec starannie rozpoznanej i nazwanej rzeczywistości. Atoli obecnie u nas już od dłuższego czasu dzieje się, niestety, inaczej.

   Jednocześnie jest w naszej przynajmniej opinii wyrazem nietaktu i arogancji (!), że „do jednego wora” są przez autorów i sygnatariuszy „Listu Episkopatu” ładowani zarazem ci rozmaitego typu, bywa że szczególnie rozwiąźli i rozpustni konkubenci i single żyjący „w różnego rodzaju sytuacjach nieregularnych” (1, co za mętny i przykry język, wybitnie nieteologiczny!), dla których nie ma wszakże żadnych kanonicznych przeszkód, aby możliwie jak najprędzej zawrzeć Sakrament Małżeństwa.

Oni tego jednak nie czynią, gdyż to dobrodziejstwo braku przeszkód lekceważą (sic!) lub go nawet nie dostrzegają (sic!); i wraz z nimi tamci, którzy – przeciwnie – świadomie pragną Sakramentu Małżeństwa, lecz może nigdy do niego nie przystąpią z powodu tejże kanonicznej przeszkody – skoro nadal żyje ów sakramentalny współmałżonek rozwodnika.

   Autorzy i sygnatariusze omawianego tu „Listu Episkopatu” bardzo daleko posuwają się w swoich, by tak rzec, językowych manipulacjach pisząc – że przypomnimy – „Każdy z nas jako uczeń Jezusa (24) został odkupiony za cenę Jego Krwi”.

Kto to się posłużył tym cytatem (i innymi, o czym dalej)? Prosta zamiana chronologii Zbawienia i jakiż wielki błąd! Czy to dopiero szeregowy teolog-amator musi objawiać, że:

    Najpierw Pan Jezus swoją męką krzyżową odkupił wszystkich ludzi, a ci są dla siebie nawzajem bliźnimi (jeśli nawet wielu z nich o tym jeszcze nie wie). Czym innym zaś jest poznanie nauczania Pana Jezusa, a jeszcze czymś innym jego przyswojenie w życiu praktycznym-codziennym i dopiero tym sposobem stanie się Jego praktykującym uczniem, w dowolnych czasach, w dowolnych krajach.

   Tak więc ci odkupieni to nie to samo, co uczniowie – aczkolwiek misjonarze wszystkich czasów (ci prawdziwi oczywiście) pracują nad tym, aby Jezusowe przesłanie dotarło do wszystkich ludzi. Ci, którzy wprawdzie znają nauki Pana Jezusa, lecz sobie je lekceważą i żyją nie według nich, przecież nie są żadnymi Jezusowymi uczniami. Ale… zawsze mogą się oni zacząć nimi stawać. Ot i różnica. „Od błędów i w godzinie śmierci można rewokować” – jak powiada Klasyk.

   Zresztą, owe trzy odnośniki do fragmentów z listów Św.Św. Piotra, Jana i Pawła zostały przez redaktora „Listu Episkopatu” dobrane, najłagodniej mówiąc, nieadekwatnie. Tak nie można! Zatem – w tych konkretnych przypadkach – ani nie „uczniowie”, ani nie „śmierć”, ani nie „zmartwychwstanie” – co każdy może sobie sprawdzić sięgnąwszy po domowy egzemplarz Nowego Testamentu.

Święte Teksty nie są po to, aby nimi żonglować jak się komu akurat zachciewa. Redaktor „Listu Episkopatu”, mówiąc językiem gier zespołowych, zagrał (podał piłkę) „na pamięć”, na zasadzie „trafi-nie-trafi”. Tak nie można! Mówimy tu przecież nie o dowolnie czym, lecz – przeciwnie – o Świętych Sprawach Najwyższej Wagi.

   Są jeszcze pozostałe cztery części (I-III, V) „Listu Pasterskiego Konferencji Episkopatu Polski na Święto Świętej Rodziny – 28 grudnia 2025” oraz krótki doń wstęp – całość, przynajmniej jak na naszą wrażliwość i spostrzegawczość, utrzymana w stylu owej nowomowy z anglosaskiej post-protestanckiej „komedii romantycznej” lub z bliskiej jej kozetki „u psychoterapeuty”. Naszym amatorskim zdaniem to już nie jest Święta Teologia, lecz tylko jakieś „dobroludziowe” i „samopoczuciowe” luźne gawędki.

   W „Liście Episkopatu” kilkakrotnie powtarzana jest fraza: „Bóg marzy o rodzinie, która jest domem dla miłości” (14), stanowiąca także jakby podtytuł dla całej tej wypowiedzi. Zatem: Pan Bóg „marzycielem”? Toż to chyba już podpada jako naruszenie Drugiego Przykazania Bożego. Ale miliony katolików w Polsce kilkakrotnie i tego zdania musiały wysłuchać w tysiącach kościołów w trakcie niedzielnych Mszy Św. w dniu 28 grudnia Roku Pańskiego 2025.

   Najbardziej naszym zdaniem pokrętny, pełen śmiałych ominięć i obciążony istotnymi przemilczeniami fragment „Listu Episkopatu” przedstawiliśmy powyżej. Czy zachęcać P.T. Czytelników do lektury i przemyślenia całości (dostępnej w Internecie)? Aby się dowiedzieć czegoś „o małżeństwie i rodzinie” to nie. Lepiej sięgnąć do encykliki papieża Piusa XI „Casti connubii” lub do innych prawdziwie (!) katolickich tekstów (określenie „prawdziwy” wprowadzili wszakże sami autorzy „Listu Episkopatu”).

   Lecz kto już osadzi się jakoś w zakresie katolickiego nauczania na dany temat, ten może poczytywać sobie teksty takie, jak ów „List Episkopatu” odczytywany w dniu 28 grudnia 2025 roku, aby rozpoznawać ów sposób, w jaki katolickie do niedawna nauczanie jest obecnie zniekształcane (sic!).

   Miejmy nadzieję, że tak jak w przypadku kilku innych „kontrowersyjnych” „Listów Episkopatu” w wieku XXI, ogół katolików w Polsce puści i ten mimo uszu, zatem bez szkody dla siebie. Piszemy wszakże to wszystko z wielką przykrością i z narastającym niepokojem.

   Coraz częściej stosowana to metoda: redagowanie dokumentów, także tych „kościelnych” (cudzysłów zachować lub zdjąć), jakby ani Odwieczne Magisterium Kościoła, ani w ten czy inny sposób inspirowane nim teksty kultury dotąd w ogóle nie zaistniały.

   To co poprzedza ich autorów to biała karta. Urodzili się „wczoraj”, najdalej tydzień temu, więc wypisują rozmaite dziwactwa, które im akurat teraz do głowy przychodzą. Za miesiąc do głowy przyjdzie coś innego, wszystko jedno co, to i wtedy to ogłoszą wszem i wobec – taką postawę zdają się prezentować autorzy i sygnatariusze owego „Listu pasterskiego Konferencji Episkopatu Polski na Święto Świętej Rodziny”, odczytanego na Mszach Św. niedzielnych w dniu 28 grudnia 2025 roku.

   Grunt to konfidencjonalnie poklepać po ramieniu ludzi – wszystkich tak samo i wszystkim powiedzieć, że… „będzie dobrze, nie ma sprawy”, i na tym w zasadzie rzecz zakończyć. No i ta konfidencjonalna maniera wypowiedzi sięgająca także… Świętości. Po co to i czemu to ma służyć?

Autorzy „Listu” najwidoczniej nie sięgali ani do encykliki „Casti connubii” (o małżeństwie chrześcijańskim) papieża Piusa XI, ani do książek Marii Rodziewiczówny, ani do powieści „Bez dogmatu” autorstwa samego Henryka Sienkiewicza, ani do „Lalki” Prusa, ani do wydanej w roku 2018 książki zatytułowanej „Kobiety-Rewolucja-Kaznodziejstwo” autorstwa Sławomira N. Goworzyckiego, ani do opublikowanej dopiero co w mijającym już roku 2025 książki Bartosza Kopczyńskiego zatytułowanej „Rewolucja bachantek” (tej my też jeszcze nie przeczytaliśmy), ani do całego mnóstwa innych tekstów niosących pouczające i inspirujące treści.

Obserwacje co do bieżącego polskiego „życia rodzinnego” (cudzysłów nie bez powodu) owi autorzy i sygnatariusze „Listu pasterskiego” też mają najwidoczniej wybrakowane i już wykoślawione, czego przejawem jest używanie niewłaściwego nazewnictwa spraw, wydawało by się, najprostszych (co nie znaczy, że wszystkich koniecznie najprzyjemniejszych). A tak po prawdzie, to dla nas nie jest to żaden-tam „list pasterski”, gdyż my w oparciu o przygarść przemieszanych ze sobą przygodnych zdań prawdziwych i fałszywych wcale nie mamy zamiaru „pasać” naszej duszy.

Ów list jest to jakieś takie, by tak rzec, „duszpasterskie GMO”; nie pierwszy tego rodzaju w ostatnich czasach, że wspomnimy dla przykładu owe bełkoty (sic!) z takoż ostatniej niedzieli roku 2013 na temat tyleż tajemniczego, co dzisiaj już zamilczanego „gendera” (na jego miejsce zdążył w medialnym obiegu wstąpić ów niemniej tajemniczy „lgbt”); lub te z maja 2019 roku dotyczące jakiegoś „molestowania”, czy czegoś w tym rodzaju. Ech, ta neo-pseudo-teologia!

   Jak w poprzednich podobnych przypadkach liczymy na to – z przykrością przecież i z niepokojem – że ogół wiernych, jak to on, już nie pamięta (sic!), co też tam ksiądz z mównicy (z ambony) wyczytywał był na Mszy w niedzielę w dniu 28 grudnia 2025 roku. Wyczytywał, ponieważ zwierzchność kościelna mu to nakazała. I tyle. Wszystkich zaś, w tym tych zgorszonych zasłyszaną tam i wtedy lekturą ponownie zachęcamy do przeczytania owej encykliki „Casti connubii” lub fragmentów „o małżeństwie i rodzinie” z któregoś ze starszych, czyli „przedsoborowych” Katechizmów.

Teksty te, inaczej niż to było w bezbożniczym PRL-u, dzisiaj są dostępne w kilku książkowych wydaniach w języku polskim, a i w Internecie coś znaleźć też można. Osobne opracowania-rozprawki-poradniki o (prawdziwym!) małżeństwie katolickim też można dziś znaleźć.

   Skoro bowiem autorzy i sygnatariusze przywoływanego powyżej „Listu Episkopatu” akcentują, pomimo wszystko, ową „prawdziwość”, to my skwapliwie tą akurat dróżką za nimi podążamy. A działo się to w liturgiczne wspomnienie Rzezi Niewiniątek (28 grudnia), aczkolwiek w „Liście” o Świętych Młodziankach nie wspomniano ni słówkiem. Pomimo tematyki „Listu” te fundamentalne pojęcia – ani „narzeczeństwo”, ani „małżeństwo”, ani „rodzina”, ani „rodzicielstwo” – nie są w nim definiowane-przypominane. Dlaczego?

   Może dlatego, że dzisiaj „jest w obiegu medialnym wiele definicji”, więc autorzy „Listu”, co by było ze wszech miar kompromitujące… wahali się nad wyborem. Jeśli tak było rzeczywiście – czego my wszakże wiedzieć nie możemy – to na czym tak po prawdzie polega dziś pełnienie przez nich tego najwyższą odpowiedzialnością obarczonego Urzędu Nauczycielskiego?

   Niech sobie wszyscy wreszcie uzmysłowią, że dzisiaj mamy w „katolickiej Polsce” (w innych krajach podobnie) wyraźny procentowy wzrost liczby dziatwy i młodzieży spłodzonej i zrodzonej pozasakramentalnie, nieochrzczonej, bezreligijnej, zdepolonizowanej, nie mającej z domu wzorca życia małżeńskiego-rodzinnego, a często i wzorca elementarnych odniesień międzyludzkich, obecnie przemieszanej (kto do tego dopuścił?) z takoż bez właściwości dziatwą i młodzieżą nachodźczą, bezbożniczą, post-sowiecką, post-banderowską, post-bolszewicką („nic w przyrodzie nie ginie”) i z innych jeszcze narodów koniecznie (!) nie-katolickich.

   A w ogóle to w Polsce dzieci rodzi się coraz mniej, podobno najmniej pośród krajów Europy. Takie to są skutki także i owego „postępowego duszpasterstwa”.

   Co to będzie dalej z tą Polską?

Nieposzanowanie biskupów dla Sakramentu Małżeństwa – cz. 2

Marcin Drewicz: Nieposzanowanie dla Sakr. Małżeństwa – analiza cz. 2

magnapolonia./marcin-drewicz-nieposzanowanie-dla-sakr-malzenstwa

Marcin  Drewicz: NIEPOSZANOWANIE  DLA  SAKRAMENTU  MAŁŻEŃSTWA CZYLI  LIST  BISKUPÓW  „O  RODZINIE” Z  OSTATNIEJ  NIEDZIELI  ROKU  2025, część  druga.

Jakimże to wielomówstwem zasłania się w „Liście” pospolitą rzeczywistość grzechu: „związki”, ale i „sytuacje”, lecz i „relacje”, „nieregularne” (1, 3), które są ponadto… „różnego rodzaju” (2).

O czym właściwie jest tu mowa? Możemy się tylko domyślać i dociekać – jak byśmy nie mieli nic innego do roboty – jakie to tam jeszcze „różnego rodzaju” plugastwo owi zwracający się w tej sprawie do nas znienacka duszpasterze mają na myśli. Albowiem autorzy i sygnatariusze „Listu” rzeczy nie nazywają. My zakładamy, że w ich psycho-nowomowie pojęcie „nieregularny” znaczy tyle, co pozasakramentalny, czyli – patrz wyżej – grzeszny (sic!). Lecz wyraz „grzechy” w „Liście” występuje bodaj tylko jeden raz, w pobocznym kontekście.

Kiedy ostatnio słyszeliście kazanie o grzechu, w ogóle, jako takim? Kiedy o grzechach z dziedziny tu akurat omawianej? W kościele, w szkolnej izbie katechetycznej, w radio, w telewizji, w Internecie, kiedy czytaliście o tym i gdzie…?

Stulecia teologii, filozofii i filologii pracowały na to, aby – co jak co, ale – język wypowiedzi duszpasterskich mających w perspektywie… Rzeczy Ostateczne (patrz: Mały Katechizm) był maksymalnie precyzyjny, bez pozostawiania u słuchaczy-czytelników żadnych, ale to żadnych wątpliwości na temat poruszanych zagadnień. Autorzy i sygnatariusze „Listu Episkopatu”, nie po raz pierwszy, najwidoczniej rozmijają się z tamtym świętym duszpasterskim dorobkiem.

Więc my tu – u nich – czytamy o najogólniej mówiąc konkubinacie, z definicji grzesznym (!), lecz z nazwy nie przywoływanym (!), jako o „relacji” (3), którą „przenika prawdziwa (4) troska, głęboka więź i odpowiedzialność”. Prawdziwa! Zatem gdzieś się czai również ta troska, więź i odpowiedzialność, by tak rzec, inna, czyli „nieprawdziwa”, a sygnatariusze „Listu” są tego fundamentalnego rozróżnienia świadomi. My się tu słówek bynajmniej nie czepiamy.

My chcemy li tylko zrozumieć, co do nas Księża Biskupi na Boże Narodzenie (w Oktawie Bożego Narodzenia) AD 2025 w owym „Liście” napisali. Lecz – zapytajmy – co jest „prawdziwego” w tych pleniących się w dzisiejszej Polsce (i gdzie indziej) właśnie „różnego rodzaju”, więc przeważnie nietrwałych, zatem zmiennych konkubinatach, w życiu tzw. singli i w rozmaitych innych „sytuacjach nieregularnych”? Konkubinat – to jest precyzyjne określenie, od którego autorzy i sygnatariuhttps://www.magnapolonia.org/marcin-drewicz-skandaliczny-list-biskupow-o-rodzinie-analiza-cz-1/sze „Listu Episkopatu” wszakże stronią.

Piszą oni także o tęsknocie (5) za Sakramentem Małżeństwa (9), nazywanym przez nich również błogosławieństwem (6), aczkolwiek w ich ujęciu to się okazuje nie być tym samym (sic!). Lecz znowu – co za mania – czytamy w „Liście” o miłości „prawdziwie” (7) „pobłogosławionej” (6). Zatem – patrz wyżej – widocznie można dzisiaj, zdaniem autorów i sygnatariuszy „Listu” – błogosławić owe „związki” także… nieprawdziwie.

Gubimy się w tych przecież zbędnych i nikomu niepotrzebnych meandrach, gdy ponadto wnioskujemy z następnego zdania – taka jest gramatyka owego „Listu Episkopatu” – że te „sytuacje nieregularne” (1) też są właśnie „pobłogosławione” (6), ale przez ludzi (8). Czy pracownicy Urzędu Stanu Cywilnego już o tym wiedzą? Czy w tymże Urzędzie też się nowożeńcom udziela… błogosławieństwa?

Doceniamy, że w „Liście Episkopatu” użyte zostało pojęcie „narzeczeni” (10), jak wiele innych, niegdyś powszechnych, od wielu już lat nieobecne w powszednim kaznodziejstwie, przynajmniej w Polsce. Lecz dlaczego to arcyważne pojęcie nie jest w „Liście” definiowane? Dlaczego nie pisze się o prawach i obowiązkach narzeczonych, lecz i o prawach oraz obowiązkach małżonków w Kościele Świętym? Skoro to katoliccy biskupi zwracają się do ogółu katolickich wiernych.

O Sakramentach Świętych jako „przywilejach” (12) dowiadujemy się od księży biskupów z zaskoczeniem dopiero tu i teraz (można rzec: na stare lata), z „Listu”. To dziwne. Przecież misjonarze wszech czasów – „idźcie i nauczajcie wszystkie narody” – poświęcali się, aby jak najliczniejszym ludziom, wszystkim, łącznie z tłumami prostaczków (sic!) udzielać Sakramentów Świętych na czele ze Chrztem Świętym. Podczas gdy właśnie przywilej, niechby i najszlachetniejszy – przeciwnie – polega nie na powszechności, lecz na wyłączności.

Przywołany Bł. Jerzy Popiełuszko nie nawoływał penitenta do wstąpienia do jakiegoś uprzywilejowanego klubu, czy bractwa, lecz do dołączenia do powszechnej rzeszy sakramentalnych małżonków. Tak więc Sakrament Małżeństwa – oczywiście poruszamy się tutaj wewnątrz katolicyzmu – to właśnie jest ów „religijny obowiązek” (11) – w PRZECIWIEŃSTWIE do tego, co piszą do nas autorzy i sygnatariusze „Listu Episkopatu”. I do spełnienia właśnie tego obowiązku (!) nawoływał Bł. Ksiądz Jerzy Popiełuszko owego penitenta w Hucie Warszawa.

Autorzy i sygnatariusze „Listu” najwidoczniej nie rozróżniają – najpewniej w imię zgubnego ekumenizmu – pomiędzy członkami-wyznawcami Świętego Kościoła Katolickiego, a innymi ludźmi. Członkostwo oparte na Chrzcie Świętym pociąga za sobą spełnianie pewnych powszechnie i z dawna znanych właśnie obowiązków. A to dopiero ludzi spoza Kościoła się „zaprasza” (13) i zachęca do przystąpienia doń, oczywiście – powtórzmy – jeśli odróżnia się jednych od drugich.

Jest coś takiego, jak „przeszkody” (16), ale przeszkody kanoniczne – wyraźnie w „Liście” tak nie nazwane – z przyczyny których dana para nie może (17) przystąpić do Sakramentu Małżeństwa. Jednocześnie autorzy i sygnatariusze tego tekstu piszą o przystąpieniu do tego Sakramentu, jako o dokonaniu „kroku dalej i głębiej” (15, także 19). Ale – zapytujemy – kroku na jakiej drodze? Najprostszą odpowiedź dał, podobnie jak tysiące innych kapłanów – powtórzmy – Bł. Ksiądz Jerzy w przywołanej rozmowie z robotnikiem z Huty Warszawa.

Jakie to więc „przeszkody” (16-17) tamtemu i tysiącom innych mężczyzn i kobiet stoją na drodze do zawarcia powszechnie tak nazywanego Ślubu Kościelnego? I to przeszkody powiązane z zachowaniami, za które – jak to nieelegancko ujmują autorzy i sygnatariusze „Listu” – mogłoby grozić „skreślenie” (18). Właśnie to powinno być wyraźnie podane w takiego rodzaju „Listach Episkopatu”, a nie jest. Wedle naszej wiedzy szeregowego katolika są to przede wszystkiem: zbyt bliskie pokrewieństwo (kazirodztwo), ta sama płeć (sodomia), brak Bierzmowania oraz cudzołóstwo.

Wszystkich pozostałych należy, najprościej mówiąc, kierować do zawarcia Sakramentu Małżeństwa, poprzedzonego Spowiedzią i Komunią Świętą, co od czasów najwcześniejszych czyniło zarówno duchowieństwo, jak i zbiorowość wiernych świeckich (oczywiście, życie na grzesznym ziemskim padole miewa i tu swoje niespodzianki, a poza tym jest jeszcze Sakrament Kapłaństwa oraz Śluby Zakonne, do których niektóre osoby przystępują).

Nas zadziwia i niepokoi, że autorzy i sygnatariusze „Listu Episkopatu” za akt wręcz odwagi (21) poczytują to, do czego w pospolity sposób zachęcał po raz kolejny tu przez nas wspominany Bł. Ksiądz Popiełuszko tamtego zwykłego człowieka, a „uregulowanie swojej sytuacji” (1) poprzez Sakrament Małżeństwa nazywają oni „kolejnym krokiem wiary” (19). Kolejnym! Choć przecież życie w konkubinacie jest przejawem zazwyczaj osłabienia w Wierze lub wręcz niewiary.

Co do wspomnianej „odwagi” (21), to taki konkubent dotąd – czyli w ostatnich dziesięcioleciach – ważył się przecież na wszystko: żył z kobietą, płodził z nią dzieci, mieszkał z nimi pod jednym dachem, zarobkował na ich utrzymanie, występował wraz z nimi jawnie przed ludźmi… Byli oni więc, konkubent z konkubiną, nie tyle odważni, co… nieroztropni (sic!), lekkomyślni, czyniąc to wszystko… bez Boga, bez Sakramentu Małżeństwa; pomimo, iż – uwaga! uwaga! – żadne przeszkody kanoniczne ani inne nie stały im na drodze do przystąpienia do tegoż Sakramentu.

W ich sytuacji zawarcie Sakramentalnego Małżeństwa będzie to wcale nie akt Cnoty Męstwa -Odwagi – jak to błędnie ujmują autorzy i sygnatariusze „Listu Episkopatu” – lecz raczej zwyczajne i zwłaszcza Cnotą Roztropności inspirowane… pójście po rozum do głowy (!).

Jest niezmiernie przykre, że autorzy i sygnatariusze „Listu Episkopatu” szermują niedomówieniami (sic!) zamiast przywołać i wyraziście nazwać główny, o ile nie jedyny „nie do rozwiązania” problem w ramach owych „sytuacji nieregularnych” (1):

Oto jest, niewątpliwie, rodzina, więc dwoje rzeczywiście kochających się ludzi (j.w. „prawdziwa troska, głęboka więź i odpowiedzialność”), praktykujących katolików (acz w zakresie niepełnym, o czym niewiele dalej), mających potomstwo wychowywane po katolicku, atoli żyjących w związku li tylko na prawie cywilnym jedynie dlatego (!), iż z tych dwojga co najmniej jedno jest uprzednim rozwodnikiem, też przecież cywilnym, gdyż Kościół Święty nie ma podstaw, by uznać za niebyłe jego/jej Sakramentalne Małżeństwo z „tamtą” osobą „trzecią”, z którą ów rozwodnik/rozwódka może też mieć już potomstwo, starsze.

Myślimy tu zwłaszcza nie o tych jakże licznych dziś religijnych ignorantach „wyprodukowanych”, niestety, przez trwający u nas w Polsce już dziesiątki lat kryzys katolickiego nauczania, lecz o ludziach jako katolicy całkowicie świadomych tego, że zdecydowali się oni jednak żyć w grzechu (sic!), że nie mogą oni z tego powodu przystępować do Komunii Przenajświętszej, nie mogą być chrzestnymi, lecz że ten swój brak kompensują oni przede wszystkiem przykładnym katolickim wychowywaniem swoich wspólnych dzieci, a bywa, że także owych dzieci „z poprzedniego małżeństwa”.

W tym tu konkretnym przypadku myślimy więc o ludziach, na których katolickim życiu codziennym niejedno małżeństwo sakramentalne mogłoby się wzorować (sic!). O ludziach, którzy mają w zasadzie „tylko ten jeden feler”, mianowicie ową kanoniczną przeszkodę dla zawarcia Sakramentu Małżeństwa.

Jakże to przykre, iż musimy się zaledwie domyślać (!), że to do nich właśnie (lecz czy na pewno do nich?) autorzy i sygnatariusze „Listu Episkopatu” kierują zdania zaczynające się – patrz wyżej – od: „Tych wszystkich, dla których jest to bolesny (22) temat, bo mają ogromną tęsknotę (5) za Sakramentami (9)…”.

Dodajmy, że pochopne zapewnianie o tym, że ci ludzie nie są wiernymi „drugiej kategorii” (23) jest daremne, skoro sami ci ludzie dobrze wiedzą, że jednak nimi są i w swej pokorze ten swój stan niższości w Kościele bez oporu w cichości serca przyjmują-potwierdzają. Tak więc również w tym subtelnym przypadku ów – za przeproszeniem – nachalny, prostacki i zwłaszcza nie-teologiczny „hurrr-aoptymizm” autorów i sygnatariuszy „Listu Episkopatu” jest zwyczajnie nie na miejscu.

C.D.N.

Rechot szatana: Miłości, małżeństw i dzieci nie będzie. Pandemia samotności pożera Zachód…

Małżeństw i dzieci nie będzie. Pandemia samotności pożera Zachód

(PCh24.pl) https://pch24.pl/malzenstw-i-dzieci-nie-bedzie-pandemia-samotnosci-pozera-zachod/

Co drugi młody Amerykanin jest singlem. W Szwecji i Finlandii jedna na trzy osoby nie ma stałego partnera. Pandemia samotności zdominowała zachodnie społeczeństwa, rodząc szereg problemów społecznych i politycznych.

Wśród Amerykanów w wieku 25-34 lat odsetek osób żyjących bez małżonka lub partnera podwoił się w ciągu pięciu dekad i wynosi 50 proc. wśród mężczyzn i 41 proc. wśród kobiet. Od 2010 roku w 26 z 30 bogatych krajów wzrósł odsetek osób mieszkających samotnie. Według obliczeń „The Economist” na świecie jest obecnie o co najmniej 100 mln osób stanu wolnego więcej niż w 2017 roku.

Choć bycie w stanie wolnym współczesna antykultura ocenia jako generalnie wyzwalające, dane pokazują zupełnie coś innego. Badania przeprowadzone w wielu krajach sugerują, że 60-73 proc. singli wolałoby być w związkach.  Z sondażu przeprowadzonego w 2019 roku w Ameryce wynika, że 50 proc. singli nie szukało aktywnie partnera lub partnerki, ale tylko 27 proc. z nich stwierdziło, że jest to spowodowane zadowoleniem z bycia singlem.

Wśród powodów takiego stanu rzeczy, „The Economist” wymienia czynniki społeczne, ekonomiczne ale również rozwój wysokich technologii informacyjnych, pogłębiających niepokojące zjawisko. Media społecznościowe i aplikacje randkowe doprowadziły do nierealistycznych oczekiwań i zbytniej wybredności. Na skutek obecności w świecie cyfrowym, coraz więcej osób traci również umiejętności społeczne, niezbędne do nawiązania kontaktu z potencjalnym partnerem. Aż 7 proc. młodych singli twierdzi, że rozważyłoby romans ze sztuczną inteligencją.

Źródło: interia.pl PR

====================================================

https://pch24.pl/rodzina-albo-odpowiedzialnosc-samotnosc-albo-niewola/embed/#?secret=jgti39KF6l#?secret=L1fUQ9TAd0

————————————

https://pch24.pl/czy-romans-z-chat-botem-to-grzech/embed/#?secret=fOssKQ7UHV#?secret=Cp5btj61aE

Patologia kobiet w Polsce – nie uczą się, nie pracują i nie chcą mieć dzieci

Patologia kobiet w Polsce – nie uczą się, nie pracują i nie chcą mieć dzieci

https://zmianynaziemi.pl/wiadomosc/patologia-kobiet-w-polsce-nie-ucza-sie-nie-pracuja-i-nie-chca-miec-dzieci


Niepokojące zjawisko szerzy się w polskim społeczeństwie. Coraz więcej kobiet w Polsce świadomie wybiera życie na marginesie aktywności społecznej i zawodowej – nie pracują, nie uczą się i nie decydują się na macierzyństwo. Ta alarmująca tendencja, którą eksperci określają jako NEET (Not in Employment, Education or Training), osiąga w Polsce skalę nieporównywalną z innymi krajami europejskimi.

Liczby nie pozostawiają złudzeń. Według najnowszych danych Eurostatu, w Polsce aż 20,8% kobiet w wieku 20-34 lata funkcjonuje w tej strefie bezczynności – to niemal dwukrotnie więcej niż mężczyzn w tej samej grupie wiekowej (9,9%). Co więcej, gdy mężczyźni w kategorii NEET najczęściej aktywnie poszukują pracy, kobiety dobrowolnie pozostają poza rynkiem pracy i systemem edukacji.

Ta rosnąca rzesza biernych kobiet wydaje się ignorować możliwości, które otworzyła przed nimi nowoczesna gospodarka. Mimo rosnących zarobków, elastycznych form zatrudnienia i rozbudowanych programów wsparcia dla rodziców, polskie kobiety coraz częściej wybierają całkowitą dezaktywizację. Zamiast dążyć do niezależności finansowej i rozwoju kariery, znaczna część młodych Polek wycofuje się z życia zawodowego.

Równie niepokojąca jest ich postawa wobec macierzyństwa. Wskaźnik dzietności w Polsce spadł do katastrofalnego poziomu 1,16 dziecka na kobietę w 2023 roku (nawet do 1,099 w 2024), co jest jednym z najniższych wyników na świecie. Młode Polki nie tylko rezygnują z aktywności zawodowej i edukacyjnej, ale również odrzucają tradycyjną rolę matki – przecząc tym samym argumentom, że to właśnie macierzyństwo jest powodem ich zawodowej nieobecności.

Choć łatwo szukać winy w systemie – wskazując na niedostatki instytucjonalnej opieki nad dziećmi czy sztywność rynku pracy – dane sugerują, że u podstaw problemu leży zmiana mentalności i priorytetów. Program Rodzina 500+ (obecnie 800+) miał zapewnić wsparcie dla rodzin, a paradoksalnie stał się dla wielu kobiet pretekstem do całkowitego wycofania się z aktywności zawodowej, mimo że świadczenie to nie zapewnia pełnego utrzymania.

Konsekwencje tej bierności są druzgocące nie tylko dla samych kobiet, ale i dla całego społeczeństwa. Gospodarka traci ogromny potencjał, który mógłby napędzać jej wzrost. System emerytalny staje przed widmem załamania z powodu dramatycznie niskiej dzietności. Społeczeństwo starzeje się w zatrważającym tempie – w 2024 roku już 23,8% populacji osiągnęło wiek emerytalny, wobec zaledwie 12,8% w 1990 roku.

Eksperci alarmują, że bez radykalnej zmiany postaw i motywacji wśród młodych kobiet, Polska stoi przed poważnym kryzysem demograficznym i ekonomicznym. Zamiast korzystać z możliwości, jakie daje nowoczesne, otwarte społeczeństwo, zbyt wiele młodych Polek wybiera bierność i wycofanie. Pytanie, czy kolejne pokolenia kobiet będą kontynuować ten niepokojący trend, czy może odnajdą w sobie ambicję i motywację, by aktywnie kształtować swoją przyszłość i przyszłość całego kraju?

Źródła:

https://www.youth-impact.eu/2020/02/17/gender-dimension-of-neets-in-the…
https://national-policies.eacea.ec.europa.eu/youthwiki/chapters/poland/…
https://www.euronews.com/business/2025/08/23/young-people-neither-in-em…
https://www.cedefop.europa.eu/en/news/breaking-barriers-young-women-not…
https://documents1.worldbank.org/curated/en/099053025142519129/txt/P179…
https://notesfrompoland.com/2025/06/02/polands-fertility-rate-fell-to-n…

„Być razem”, ale po co? O prawdziwym celu związków w dobie niskiej dzietności

„Być razem”, ale po co? O prawdziwym celu związków w dobie niskiej dzietności

Jan Wudkowski https://pch24.pl/jan-wudkowskibyc-razem-ale-po-co-o-prawdziwym-celu-zwiazkow-w-dobie-niskiej-dzietnosci/

Demograf Mateusz Łakomy stwierdza, że kluczową przyczyną niskiej dzietności jest trudność z wchodzeniem Polaków w związki – dzieci pojawiają się tam, gdzie wcześniej powstały relacje oparte na zaufaniu i trwałości. Tę konstatację omówiłem dalej w kontekście zaniku w kulturze głównego nurtu celu, w jakim powinno się nawiązywać i rozwijać relację damsko-męską.

Ten, kto nie wie, dokąd idzie, zmierza bez celu. Ważne społecznie cele, a takim jest niewątpliwie założenie rodziny, zostają utrwalone w kulturze i instytucjach społecznych danego kraju. W ten sposób słabsze jednostki, do których należy np. młodzież z racji braku doświadczenia życiowego i mądrości, powinny otrzymać od wspólnoty (rodzinnej, religijnej, lokalnej czy narodowej) dobre warunki do własnego rozwoju, jak i roztropne doradztwo w perspektywie matrymonialnej.

Demograf Łakomy zauważa jednak, że w Polsce oraz w innych krajach rozwiniętych załamała się zdolność młodych ludzi do tworzenia wczesnych i trwałych relacji. Ekspert, który wystąpił w reportażu PCh24 „Polska umiera”, zauważa także, że wbrew doniesieniom medialnym par „bezdzietnych z wyboru” jest nad Wisłą i Odrą bardzo mało.

W artykule przedstawiłem historyczny rozwój zjawiska zaniku celowości „bycia razem” oraz jego obecne negatywne przejawy, odwołując się do badań socjologicznych dotyczących młodzieży akademickiej. Pod koniec tekstu odniosłem się do wyzwania, jak można by próbować odbudować rozważną kulturę wchodzenia w związki mające prowadzić do sakramentalnego małżeństwa.

W ramach wstępu wypada jeszcze zaznaczyć, że wzmiankowany kryzys wchodzenia w trwałe związki ma podłoże nie tylko kulturowe, co także strukturalne. Z racji przyjętej objętości artykułu odniosłem się przede wszystkim do tego pierwszego, choć nieporządek w wymiarze strukturalnym też dotyka silnie nasze społeczeństwo (w postaci np. niewspółmiernie wysokich cen mieszkań, z którymi muszą mierzyć się młode rodziny czy dysproporcji młodych kobiet, studentek, w metropoliach wobec Polaków pozostających na prowincji – do czego przyczynił się model rozwojowy III RP).

Rewolucja randkowania

Zwyczaj randkowania rozpowszechnił się w Polsce na początku lat 30. XX wieku jako element kultury miejskiej i młodzieżowej. Swobodne randkowanie, w sensie obyczajowym, budziło wtedy opór społeczny, gdyż naruszało m.in. dotychczasową etykietę matrymonialną i pozycję rodziców przy zapoznaniu pary. W społeczeństwach industrialnych Zachodu, gdzie narodziło się randkowanie, można mówić o obyczajach „klasycznej randki” do swoistej cezury ’68 roku.

Klasyczna randka była oparta na wizji miłości romantycznej, miłości na całe życie. Randkowanie było zarezerwowane dla ludzi młodych, a okres spotkań sam na sam poprzedzał nawiązanie regularnej znajomości. Obowiązywał podział ról, tzn. mężczyzna był stroną aktywną, a kobieta niepodejmującą inicjatywy. Obyczaj randkowania łączył się z wydatkami konsumpcyjnymi, takim jak dobór eleganckiego stroju czy koszt spotkania w atrakcyjnym lokalu.

Obecnie randkowanie wiąże się z kilkoma zasadniczymi zmianami wobec klasycznej randki. Socjolog Joanna Wróblewska-Skrzek wyróżniła tutaj trzy zasadnicze czynniki.

Po pierwsze randka w XXI wieku została w (progresywno-liberalnej) kulturze powszechnej wyraźnie oddzielona od celu matrymonialnego. Po drugie zaloty przeniesiono ze sfery prywatnej do publicznej, w tym także do sfery wirtualnej, a zatem zapoznanie panny odbywa się z dala od jej domu rodzinnego. Trzeci powód stanowi zerwanie z mitem randki jako zaczynu miłości romantycznej, na co wpłynęła przede wszystkim rewolucja seksualna. Randkowanie, które dotyczy obecnie osób w przeróżnym wieku, może mieć krótkotrwałe motywacje, jak chęć spędzania w atrakcyjny sposób wolnego czasu bez zobowiązań czy zaspokojenie cielesnych żądz.

Zjawisko umawiania się na randki on-line stało się w Polsce powszechne. Według badania Gemius, w styczniu 2023 r. z internetowych serwisów i aplikacji randkowych skorzystał co piąty internauta, co przekłada się na ponad 6 mln użytkowników, z czego 65% stanowili mężczyźni. Wedle statystyk randkowaniem w sieci jest stosunkowo mało zainteresowana grupa użytkowników Internetu w wieku od 15 do 20 lat.

Można by powierzchownie stwierdzić, nawiązując do znanego powiedzenia „rewolucja pożera własne dzieci”, że zjawisko „klasycznej randki” stanowiło li tylko rewolucję moralną i zostało z czasem zastąpione jeszcze innymi, bardziej nieuporządkowanymi zwyczajami. W takiej perspektywie to zdobywanie popularności złego wzoru (randkowania jako sposobu na miłość romantyczną) miałoby wypierać mądrość skumulowaną w tradycyjnej chrześcijańskiej kulturze co do celu oraz sposobów nawiązywania relacji damsko-męskiej.

Powyższe uogólnienie, wyrażające pośrednio sceptycyzm do randkowania jako takiego, jest jednak nietrafione w tym sensie, że pomija kontekst strukturalny. Nowy sposób na znalezienie sympatii należy łączyć historycznie z wielką skalą migracji ze wsi do miast w krajach uprzemysłowionych (takie migracje wewnętrzne dotyczyły w XX wieku w skali świata przeszło dwóch miliardów ludzi, sic!).

W warunkach migracji do dużego miasta za pracą, jeśli zarówno kawaler jak i panna zachowywali chrześcijańską moralność, randkowanie okazywało się w licznych przypadkach efektywnym sposobem na zaręczyny. Z kolei tradycyjne obyczaje matrymonialne utrwalone na prowincji krajów chrześcijańskich znalazły się w impasie co do ich powszechnego wykorzystania przy tak dynamicznych przemianach społecznych.

Jaki powinien być cel „bycia razem” w perspektywie nauki Kościoła? [1]

Randkowanie, przez które rozumiem dobrowolne spotykanie się ze sobą dwojga osób, prowadzące wpierw do nawiązania, a później do rozwinięcia ich relacji, uznaję w tekście za synonim bycia razem lub chodzenia ze sobą.

Określając cel randkowania, należy uwypuklić zarówno aspekt moralny relacji, jak i praktykę postępowania, gdyż te dwa wymiary są społecznie istotne. Godziwym celem nawiązania i rozwijania zażyłej znajomości z przeciwną płcią są zaręczyny (które wytyczają jasną drogę ku sakramentalnemu małżeństwu). Matrymonialny potencjał związku może jednak z różnych przyczyn nie zostać zrealizowany (co powinno się uzewnętrznić w taktownym zakończeniu relacji). Dlatego cel randkowania w sensie praktyki postępowania można ująć jako roztropne ustosunkowanie się do kwestii wspólnych spotkań w kontekście, choćby początkowo mglistych i odległych, możliwości zaręczyn.

Potrzeba zauważyć, że w perspektywie nauki Kościoła parę obowiązuje w ramach nawiązanej relacji nie tylko godne zachowanie wobec siebie, lecz także wobec rodziców (IV przykazanie Dekalogu), wspólnoty lokalnego Kościoła i samego Boga. Młodzi powinni wobec wszystkich dawać świadectwo dobrych obyczajów (1 Kor 6, 12-20). Przy czym wypaczeniem byłoby utożsamiać szacunek dla innych ze sztywnością zachowania czy obraniem tak wyszukanej etykiety, która zupełnie nie przystawałaby do współczesnej komunikacji.

Swoją drogą fenomen randkowania nie występuje we wszystkich kulturach świata. Wobec tego Kościół katolicki, np. w uniwersalnym prawie kanonicznym, nie omówił osobno tego zjawiska. Wiernych obowiązują zatem ogólne normy, które powinni zastosować do przypadku nawiązywania i rozwoju relacji damsko-męskiej. W praktyce jednak, jak dalej pokażę, występują z tym nie lada problemy.

Zagubienie i odrealnienie młodych w perspektywie tradycyjnej nauki o rodzinie  

O ile dla licznych przedstawicieli starszego pokolenia katolików w Polsce – związek chodzenia ze sobą w młodości z dojrzałą miłością i następnie z sakramentem małżeństwa – może być oczywisty, o tyle badania socjologiczne wyraźnie pokazują, że nie jest to jasne dla polskiej młodzieży, w tym młodzieży katolickiej.

Badanie z 2020 r. wykazało, że kilkadziesiąt procent młodzieży akademickiej, która sama określa siebie jako wierzących katolików, uważa, że małżeństwo nie jest potrzebnym elementem do udanego wspólnego życia[2]. Z kolei 90% młodzieży niewierzącej uznaje, że rodzina to „związek dwóch bliskich sobie osób, bez względu na płeć”, a tylko 5% z tej grupy definiuję rodzinę jako „małżeństwo kobiety i mężczyzny wraz z dziećmi” (sic!).

Wspomniane badanie przytacza komentarze socjologów, które objaśniają, że część młodzieży akceptuje w swym światopoglądzie formę kohabitacji poprzedzającą małżeństwo, zawierane dopiero w późniejszych latach życia, bądź trwanie bez formalizacji związku. Można zatem skonkludować, że ci młodzi podążają za swoistą wypadkową obserwowanych wzorów i opinii: w mediach, wśród rówieśników, sąsiadów czy w swojej rodzinie. Nie kierują się natomiast refleksją etyczną lub religijną, co rzeczywiście daje człowiekowi szczęście, pozostając odciętymi od (niezmiennej) prawdy o ludzkiej naturze.

Na podstawie przestudiowanych badań i moich własnych obserwacji skłaniam się do wniosku, że w Polsce występuje złożony kryzys w przekazywaniu młodym mądrości co do celu małżeństwa, a pośrednio także godziwego celu bycia razem przed narzeczeństwem. Kryzys obejmuje, w różnych proporcjach, zaniedbania u licznych rodziców, w publicznej szkole czy we wspólnocie parafialnej, w której przecież spora część polskiej młodzieży przyjmuje sakrament bierzmowania.

Niewątpliwą przyczyną kryzysu są także dobrowolne błędy (grzechy) samej młodzieży w ramach chodzenia ze sobą. Grzech bowiem, w tym pycha i zmysłowość, prowadzi człowieka do przedkładania własnego osądu i osobistej wygody nad przekazane przez Boga treści moralne.

Jak przezwyciężyć dyktat liberalnej kultury?

„Poznać naturę człowieka, poznać ją głęboko, całkowicie, zrozumieć, kim jest właściwie człowiek to wielki ratunek dla współczesnego świata” – bł. kard. S. Wyszyński

Jeśli przyjąć, że dominującym nurtem w kulturze III RP jest od lat progresywny liberalizm, to taka perspektywa pozwala w dużej mierze naświetlić obecne trudności we wchodzeniu w trwałe związki przez Polaków. Immanentnymi cechami, jakie można zidentyfikować w liberalizmie, są m.in. dążenie do samostanowienia i samowystarczalności czy potrzeba autoekspresji. Liberalnemu Polakowi wydaje się zatem, że nie musi zawsze okazywać wierności i odpowiedzialności wobec drugiej połówki, rodziców, narodu czy Kościoła, gdyż to on sam określa ostatecznie, co wypada w danej sytuacji myśleć i czynić.

Na marginesie, patrząc filozoficznie, samowystarczalność człowieka w liberalizmie wypływa z jego naturalizmu (i odrzucenia Boga), co – w wymiarze publicznym – wyklucza obowiązywanie obiektywnych norm moralnych i religijnych.

Współczesne produkcje medialne częstokroć depersonalizują i ogłupiają człowieka, skupiając się głównie na cielesności, tj. emocjach i popędach, oraz promują postawę mieć niż być. W konsekwencji następuje infantylizacja oczekiwań i zachowań, jak również obniżenie standardów moralnych. Kiedy emocje i popędy zaczynają w związku słabnąć (bądź kiedy człowiek zaczyna wręcz odczuwać do nich wstręt) poranienie pary staje się coraz bardziej oczywiste.

Do stworzenia trwałej relacji z przeciwną płcią niezbędne są m.in. wysiłek wkładany w jej budowanie, zachowanie czystości w myślach i czynach, gotowość do pracy nad własnymi słabościami czy zdolność do znoszenia pewnych cierpień. Tymczasem wzór brania swojego krzyża jest zupełnie obcy progresywnemu liberalizmowi.

Zagadnienie przezwyciężenia zagrożeń sączących się ze współczesnej (anty)kultury, która nie sprzyja trwałym związkom, jest złożone i nie sposób je wyczerpać w jednym artykule prasowym. Wątek został szerzej poruszony w reportażu PCh24 „Polska umiera”, w którym połączono go z takimi zjawiskami jak m.in. osamotnienie sporej części młodzieży, rozjechanie się aspiracji młodych kobiet i mężczyzn czy feminizm.

Z mojej strony chciałbym na koniec podkreślić wspólnotowy wymiar rozpoczynania i budowania trwałego związku. Założenie szczęśliwej rodziny nie jest bowiem nigdy sukcesem samej tylko pary, gdyż wiele osób musi przyłożyć się do wykształcenia i wychowania młodych przed ich stanięciem na ślubnym kobiercu. To zatem rzetelny wysiłek pedagogiczny podjęty w rodzinach, w parafiach, na lekcjach katechezy w szkołach itp. stanowi sposób, aby pomóc wielu młodym, zwłaszcza tym pogubionym, żeby za jakiś czas byli oni w stanie zacząć realistycznie rozważać małżeństwo.

Ten kierunek myślenia i działania przedstawiłem w kilku tekstach opublikowanych pro-bono w Internecie (sprawdzonych przez kapłanów) jako seria o „konkurach”. Uważam, że kluczowym zagadnieniem, które należy naświetlać młodym, jest, w sensie pozytywnym, cel bycia razem, a w sensie negacji – potępienie określonych postaw i zachowań w ramach randkowania, które stanowią grzech. Bycie razem potrzeba oczywiście omawiać w perspektywie celu małżeństwa w tradycyjnej nauce Kościoła, który zakłada otwartość i postawę poświęcenia dla nowego życia.

Człowiek, który posiądzie mądrość dokąd ma zmierzać, będzie potrafił, zwłaszcza z pomocą bliskich i Bożą, dojść do szczęścia. A takie niewątpliwie daje w wymiarze doczesnym zgodne małżeństwo – ustanowione przez Stwórcę a podniesione przez Chrystusa do godności sakramentu

Jan Wudkowski

Wykorzystane źródła

[1] https://konkury.pl/randkowanie-a-grzech.php

[2] M. Kawińska, J. Wróblewska-Skrzek & A. Linek, Wolność wyboru czy przymus zwyczaju? Młodzież akademicka w dobie pandemii o związkach, intymności i więziach rodzinnych, Wydawnictwo Rys, t. 3, Poznań, 2020, s. 61 i in.

  1. Wróblewska-Skrzek, „Architektura randki a kryzys matrymonialny”, w: Dyskursy Młodych Andragogów, t. 18, 2017, 389–402.

media-panel.pl, Ponad 6 mln internautów na serwisach randkowych; blisko dwóch mężczyzn na jedną kobietę, 14 lutego 2023, https://media-panel.pl/pl/aktualnosci/ponad-6-mln-internautow-na-serwisach-randkowych-blisko-dwoch-mezczyzn-na-jedna-kobiete/, dostęp: 23 września 2025.

Mateusz Łakomy, Dzieci nie będzie tam, gdzie nie ma związków, https://polskawielkiprojekt.pl/debaty/mateusz-lakomy-dzieci-nie-bedzie-tam-gdzie-nie-ma-zwiazkow/, dostęp: 23 września 2025.

Brońmy świętości małżeństwa! Nie dla związków partnerskich

https://polskakatolicka.org/pl/petycje/bronmy-swietosci-malzenstwa-nie-dla-zwiazkow-partnerskich

Brońmy świętości małżeństwa! Nie dla związków partnerskich

Brońmy świętości małżeństwa! Nie dla związków partnerskich

Udostępnij petycję

Brońmy świętości małżeństwa! Nie dla związków partnerskich

Rząd Donalda Tuska, przy wsparciu wicepremiera Władysława Kosiniaka-Kamysza, przygotowuje projekt ustawy o tzw. „związkach partnerskich”. Choć oficjalnie mówi się o „statusie osoby najbliższej”, w rzeczywistości chodzi o zrównanie małżeństwa z relacjami sprzecznymi z prawem Bożym i naturalnym porządkiem.

Takie rozwiązanie jest nie tylko błędem politycznym — to zamach na sam fundament ludzkiego życia. Małżeństwo nie jest wymysłem państwa ani umową społeczną. Jest świętym przymierzem kobiety i mężczyzny, ustanowionym przez Boga od początku stworzenia: „Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem” (Rdz 2,24).

Pod pozorem „równości” i „nowoczesności” próbuje się dziś zniekształcić to, co jest święte. Wprowadzenie związków partnerskich to odejście od prawa naturalnego i od Ewangelii, które uczą, że prawdziwa miłość opiera się na wierności, ofierze i otwarciu na życie.

Podpisz petycję do Władysława Kosiniaka-Kamysza – wzywamy go, by sprzeciwił się tej ustawie i stanął w obronie małżeństwa, rodziny i chrześcijańskiego porządku w Polsce.

Do Wiceprezesa Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej,
Przewodniczącego Polskiego Stronnictwa Ludowego,
pana Władysława Kosiniaka-Kamysza

Szanowny Panie Premierze,

z głębokim niepokojem obserwujemy Pańskie zaangażowanie w przygotowanie projektu ustawy o tzw. związkach partnerskich, zwanej „ustawą o statusie osoby najbliższej”.

Ten projekt w istocie uderza w sakramentalne i naturalne znaczenie małżeństwa, które – zgodnie z prawem Bożym, tradycją chrześcijańską i Konstytucją RP – jest związkiem kobiety i mężczyzny, otwartym na przekazywanie życia i wzajemną pomoc.

Legalizacja związków jednopłciowych pod jakąkolwiek nazwą jest sprzeczna z porządkiem moralnym i z nauką, którą przez wieki wyznawały pokolenia Polaków. Takie rozwiązanie nie jest wyrazem troski o ludzi, lecz próbą narzucenia społeczeństwu ideologii, która rozbija rodzinę i podważa samą naturę człowieka.

Panie Premierze, apelujemy do Pana o zatrzymanie tego procesu. Polska potrzebuje dziś troski o rodzinę, o dzieci, o trwałe więzi, które kształtują sumienia i uczą odpowiedzialności.

Prosimy, aby stanął Pan po stronie małżeństwa – wspólnoty kobiety i mężczyzny – oraz zachował wierność zasadom, które przez pokolenia budowały polską cywilizację: wiarę, porządek moralny i poszanowanie Bożego prawa.

Z wyrazami szacunku,

[Imię i nazwisko]

===============

Podpis internetowy można złożyć w oryginale tej petycji:

https://polskakatolicka.org/pl/petycje/bronmy-swietosci-malzenstwa-nie-dla-zwiazkow-partnerskich

Nie umiem skopiować. M. Dakowski

Konkubinat – pewna droga do piekła. – ks. Marek Bąk

“Mężczyznami” feministek są plastusie w krótkich spodenkach – ks. Marek Bąk

Autor: AlterCabrio, 17 września 2025

Dzieci trzeba wychować do czystości, bo dziś świat atakuje nieczystością. Nieczystość jest najłatwiejszym orężem, najbardziej skutecznym, żeby zniszczyć człowieka, zwłaszcza za młodu.

◊

Narzeczeństwo jest to czas ‘wychowywania się’ do małżeństwa. Warunek? Będzie tam czystość. Jeżeli czystość jest naruszona, to nie ma wychowywania, zaczyna się konsumpcja, oczekiwania i wykorzystanie. I z tymi postawami jako małżeństwo, to tam rozwód będzie za jakiś czas albo tragedia innego rodzaju. Czystość, to jest warunek wstępny. Nieczyste fakty przedślubne to jest rakieta. To jest pocisk rakietowy wystrzelony w przyszłość. Spadnie za 15 lat, rozwali małżeństwo.

−∗−

“Mężczyznami” feministek są plastusie w krótkich spodenkach – ks. Marek Bąk