Dla ludobójczych ideologii, do których jest zaliczana ideologia nazizmu ukraińskiego, nazywanego powszechnie banderyzmem, nie ma miejsca nie tylko w cywilizacji chrześcijańskiej – zarówno łacińskiej, jak i bizantyjskiej – ale również we współczesnej Europie.
Choć oderwała się ona od swych chrześcijańskich korzeni, jednak w żadnym z traktatów jednoczących olbrzymią większość jej narodów w Unię Europejską nie ma przyzwolenia na jakąkolwiek formę czystek etnicznych jako sposobu osiągania niepodległości czy państwowości. Na poziomie międzynarodowym jest więc możliwe – przy woli politycznej eurokratów i ich amerykańskich mentorów – powstrzymanie banderowskiej Ukrainy. Mogą to być takie zmieniające kształt ukraińskiej polityki decyzje, które nie wymagają długotrwałych działań. Podobnie w relacjach dwustronnych polsko-ukraińskich poprzez decyzje i akty ustawodawcze Polska ze „sługi Ukrainy” może przeistoczyć się w suwerenny podmiot polityczny, stawiający Kijowowi jako pierwszy warunek jakiejkolwiek współpracy – debanderyzację.
Profesor Stanisław Bieleń w artykule Mispercepcja w stosunkach polsko-ukraińskich („Myśl Polska” Nr 27-28, 2026) nad wyraz jasno i zwięźle przedstawił kierunki działań politycznych umożliwiających nam wyjście z roli „sługi”. Ich istotą jest pozbawiony wszelkich prometeizmów i psychologicznych obciążeń realizm polityczny. Jego celem zaś są interesy polskiego państwa i polskiego społeczeństwa.
Zatrucie cywilizacyjne
Przeprowadzenie debanderyzacji polskiej polityki i kształtujących ją elit na poziomie cywilizacyjnym będzie bardziej skomplikowane. Obejmuje ona bowiem sferę wartości wyższych – religijnych, moralnych, kulturowych – kształtujących naszą postawę osobową i narodową. To kategorie dobra, prawdy i piękna – zarówno estetycznego, jak i metafizycznego – które w koncepcji Feliksa Konecznego współtworzą wraz z kategoriami zdrowia i dobrobytu niczym niezastępowalny quincunx – paradygmat cywilizacji chrześcijańskiej.
Zaistniała po 1991 roku w ramach proukraińskiego nastawienia banderyzacja Polski zdegradowała te fundamentalne dla naszego kształtu cywilizacyjnego kategorie, nadając im w relacjach z Ukrainą wymiar polityczny. Zostały wręcz podporządkowane celom antyrosyjskiej polityki Kijowa, określanej przez USA oraz NATO i UE. Wojna z Rosją i jej nieustająca eskalacja poprzez ciągłe dozbrajanie i finansowanie Ukrainy stała się „dobrem” antycywilizacyjnym Polski. Prawda o odrodzeniu nazizmu ukraińskiego jako istotnego elementu ideowego tej wojny była systematycznie rugowana z oficjalnego przekazu informacyjnego. Natomiast w obszarze kultury powstało wiele utworów literackich, muzycznych, filmowych, z dziedziny sztuk plastycznych – sławiących walczącą z Rosją Ukrainę, przemilczających jej coraz groźniejsze neobanderowskie oblicze.
One właśnie, na równi z propagandą głównego nurtu i proukraińska cenzurą sprawiły, że w świadomości Polaków ukształtowały się fałszywe ideały dobra wspólnego, przebaczenia i miłosierdzia. Zafałszowanie tych wysokich kategorii moralno-egzystencjalnych dokonało się także poprzez upolitycznienie problematyki ukraińskiej w nauce i edukacji. W tych dziedzinach również eliminowane są systematycznie wszelkie krytyczne jej oceny; nade wszystko te, które dotyczą odrodzenia banderyzmu. W wyniku tej negatywnej transformacji cywilizacyjnej decydenci ukształtowali w świadomości Polaków przekonanie, że ofiarami wojny są jedynie wszyscy bez wyjątku Ukraińcy. Ich katami są Rosjanie, nawet wtedy, gdy są niewinnymi cywilami ginącymi w wyniku dronowych ataków ukraińskich, dokonywanych na rosyjskie cele w odległości setek kilometrów od linii frontu.
Nawet wtedy, gdy giną – jak Daria Dugina – w wyniku zamachów terrorystycznych, organizowanych przez Ukrainę w Rosji. W przekonaniu większości Polaków, o czym świadczą nie tylko ich wypowiedzi na portalach społecznościowych, ale również akcje pomocy dla ofiar wojny – na wszelkie rodzaje wsparcia, a nade wszystko przejawy empatii zasługują jedynie Ukraińcy. Dla rosyjskich cywilnych ofiar jest jedynie cyniczna obojętność lub wręcz pogarda. W tej postawie zatrucia cywilizacyjnego Polska trwa od pierwszej fazy wojny, którą po euromajdanie wytoczyła kijowska władza prorosyjskim, separatystycznie nastawionym ukraińskim regionom Doniecka i Ługańska.
To była już w pełni neobanderowska władza, utrwalająca nie tylko kult „bohaterów” OUN-UPA, ale również wykorzystująca do walki z prorosyjską ludnością m. in. neonazistowskie formacje militarne z osławionym Azowem na czele. Ta formacja, znana z terrorystycznych i ludobójczych akcji przeciwko zbuntowanym regionom, powstała w 2014 roku jako batalion ochotniczy, rekrutujący się ze skrajnie probanderowskich osobników. W tym samym roku została przekształcona w pułk, a rok później w brygadę. Obecnie funkcjonuje nie tylko jako brygada szturmowa w ramach Gwardii Narodowej Ukrainy, ale także jako sieć organizacji społecznych i politycznych wspierających jej walkę z Rosją. Ten spektakularny rozwój neonazistowskiej formacji, odwołującej się do symboliki Waffen SS, świadczy o dynamice powrotu Ukrainy do dehumanizującej ideologii Stepana Bandery, Romana Szuchewycza i ich wspólników.
Strona rosyjska dysponuje dokumentacją wielu aktów ludobójstwa Azowa, dokonanych na ludziach Donbasu i Ługańska przed 2022 rokiem. W polskim przekazie głównego nurtu przemilczano jednak wszystkie zbrodnie azowców, co więcej, dokonano heroizacji ich sprawców w czasie walk o wyzwolenie ludności Mariupola z przemocy kijowskiej władzy – na wzór tej, która obejmuje coraz potężniejszy kult OUN-UPA. Dla ich ofiar nie było i nie ma ze strony polskiej żadnych wyrazów empatii, ani napomknień o jakimkolwiek moralnym wsparciu. Po prostu w świadomości polskiego społeczeństwa oni nie istnieją, bo nie są walczącymi z Rosją Ukraińcami.
Propaganda kłamstw, cenzura, nowomowa
W przestrzeni propagandy trwa wojna kognitywna środowisk sprawujących w Polsce władzę o świadomość Polaków. Sama propaganda jest formą różnych typów perswazji tych środowisk – od łagodnych do przemocowych – skierowanych do nas i sterujących naszymi postawami. Nie tylko politycznymi, ale również psychologicznymi i moralnymi. Od euromajdanu głównym jej segmentem jest propaganda prowojenna, w której środki przekazu głównego nurtu dokonują nieustannie fundamentalnej manipulacji prawdą odnośnie do Ukrainy i Rosji. Narzuciły polskiemu społeczeństwu fałszywy przekaz o zagrożeniu ze strony Rosji, przed którą rzekomo broni nas Ukraina. To typowa dysymulacja – odrealnienie stanu faktycznego i ukazywanie go jako realnie istniejący. Jean Baudrillard nazwał takie wytwory w przekazie informacyjnym symulakrami. Powstaje on w wyniku manipulacji prawdą w przestrzeni komunikacyjnej.
Sama zaś manipulacja jawi się tutaj jako instrument władzy nad tą przestrzenią. Jest dokonywana poprzez język, obrazy, znaki, symbole, dźwięki, muzykę. Ich wpływ na odbiór symulakrów jest ogromny. Środowiska władzy kształtują dzięki niej poparcie społeczeństwa dla swojej polityki. Manipulacja prawdą stała się w III RP fundamentem proukraińskiej i jednocześnie antyrosyjskiej – rusofobicznej – propagandy, rozumianej jako oddziaływanie bezalternatywnej perswazji na świadomość społeczeństwa. Dzięki niej władza uzyskała poparcie dla wojny USA i UE z Rosją, toczonej na Ukrainie. Skutki tej manipulacji to nie tylko erozja prawdy i autentyzmu, oraz utopijna perspektywa wiecznej eskalacji tej wojny, ale również destrukcja zaufania jako głównej kategorii kapitału społecznego w przestrzeni komunikowania.
Z taką właśnie destrukcją mamy obecnie do czynienia w Polsce. Wystarczył jeden gest w kierunku prawdy, jaki uczynił prezydent Polski Karol Nawrocki, odbierając banderowskiemu prezydentowi Ukrainy Order Orła Białego za nadanie imienia „Bohaterów UPA” Samodzielnemu Centrum Operacji Specjalnych „Północ” Sił Operacji Specjalnych Sił Zbrojnych Ukrainy. Pełna nazwa tej ukraińskiej jednostki wojskowej wskazuje na wyjątkowe jej znaczenie w ukraińskiej armii. Nadanie jej imienia ludobójczych bohaterów zawiera intencję ideową, na którą nie może się zgodzić polskie społeczeństwo i żadna polska władza. Oznacza to, iż jednostka ta w sposób jawny ma nie tylko kontynuować ideową tradycję UPA, ale również realizować jej politykę unicestwiana mniejszości narodowych.
To nie jest jakaś postprawda czy narracja oparta na polskich stereotypach, ostrzegających przed zdradzieckimi Ukraińcami. To ponury fakt i kolejne świadectwo banderyzacji Ukrainy, obejmującej także dziesiątki pomników ku czci ukraińskich ludobójców, ich nazwy ulic, instytucji państwowych i samorządowych, różnego rodzaju organizacji. Kult bohaterów OUN-UPA wniknął głęboko nie tylko do ukraińskiej polityki, ale także do ukraińskiej nauki, kultury, edukacji.
Gdy w 2022 roku Władimir Putin ogłosił, iż jednym z celów SWO na Ukrainie jest jej denazyfikacja oraz obrona rosyjskojęzycznej ludności przez represjami i aktami ludobójstwa ze strony kijowskich władz, nikt z polskiego etablishmentu politycznego i opiniotwórczego nie przyznał mu i nie przyznaje nadal racji. Rusofobia okazała się silniejsza i pierwotna w stosunku do ukrainofilii przemieszanej z banderofilią. Propaganda kłamstw oraz towarzysząca jej proukraińska cenzura uwięziły Polaków w klatce rusofobii, w której wentylem bezpieczeństwa może się dla nas stać odrzucenie neobanderyzmu nie tylko na Ukrainie, ale nade wszystko w Polsce.
Wyjście z cywilizacyjnej zapaści
Powinniśmy zacząć od pytania, dlaczego po rozpadzie Związku Radzieckiego na Ukrainie doszło do odrodzenia ludobójczej ideologii, której wyznawcy w barbarzyński sposób pozbawili życia setki tysięcy polskich cywilów w czasie II wojny światowej – głównie kobiet, dzieci i starców. Nie tylko na Wołyniu, ale również w Małopolsce Wschodniej. Świadomie możemy używać w tym wypadku nazwy Małopolska Wschodnia – co czynią zajmujący się tą problematyką niezależni i zarazem niezłomni badacze: Lucyna Kulińska, Czesław Partacz, Włodzimierz Osadczy, Bogusław Paź. Mamy do tego zarówno moralne, jak i historyczne prawo, ponieważ w czasie ludobójstwa ludności polskiej tereny, na których go dokonywano należały do II RP i Małopolska Wschodnia, nazywana wymiennie Galicją Wschodnią nie była wówczas żadną zachodnią Ukrainą.
Trzeba też przywołać w tym miejscu casus Królewca. Choć należy do Federacji Rosyjskiej, gdzie występuje jako Kaliningrad, w polskiej debacie nikt go tak obecnie nie nazywa. Dlatego kuriozalna jest reakcja ukraińskich polityków na słowa szefa kancelarii prezydenta RP Zbigniewa Boguckiego o ludobójstwie ukraińskim w Małopolsce Wschodniej. Sprowadza się ona do konstatacji, iż użycie tej nazwy stanowi zakwestionowanie integralności Ukrainy. Taka przewrotna reakcja Kijowa, podobnie jak towarzyszące jej kłótnie polskich polityków na ten temat, to cyniczna próba odwrócenia naszej uwagi od istoty problemu. Sprowadza się on do dwóch pytań: 1. jak do tego doszło, że mija już osiemdziesiąty pierwszy rok od zakończenia II wojny światowej i trzydziesty pierwszy od rozpadu ZSRR, a my wciąż czekamy na pełne dane o ofiarach ukraińskiego ludobójstwa, ich ekshumację i godny pochówek; 2. kto odpowiada – oprócz samej Ukrainy – za odrodzenie banderyzmu w jej przestrzeni narodowej i państwowej? W odpowiedzi na te pytania musimy wskazać – zgodnie z prawdą – na bardzo dużą część odpowiedzialności polskich polityków oraz oderwanych od społeczeństwa elit i środowisk opiniotwórczych. To te kręgi godziły się na dyktat Kijowa w sprawie polskich ofiar, wynikający z banderyzacji ukraińskiej polityki i związanych z nią najważniejszych form życia społecznego. Była oficjalna i nieoficjalna cicha zgoda Polski na zaistnienie obecnej sytuacji. Przymykanie oczu, tolerowanie rosnącego na Ukrainie zła społecznego i moralnego, jakie niesie sama ludobójcza ideologia i kult uosabiających ją ludzi.
Straszenie tych środowisk trybunałami czy sądami nic nie da. Konieczna jest wymiana elit, która będzie możliwa po najbliższych wyborach parlamentarnych. Tylko zupełnie nowa władza umożliwi wymianę elit. Tylko nowy parlament może wprowadzić penalizację neobanderyzmu, zakazać cenzury, odpolitycznić naukę i edukację, stworzyć warunki dla rozwoju polskiej kultury, wolnej od ukrainofilskich uzależnień.
Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” • 21 lipca 2026 michalkiewicz
Jak zauważył Jerzy Orwell w „Folwarku zwierzęcym”, wszystkie zwierzęta są sobie równe, ale niektóre są równiejsze od innych. Dlatego właśnie z Związku Radzieckim tacy na przykład pisarze mieli specjalne przydziały – co nawet znalazło wyraz w ówczesnej, postępowej literaturze, a konkretnie – w wierszu Włodzimierza Majakowskiego. Opisuje on panującą mizerię, w następstwie której jego własna narzeczona zapadła na chorobę oczu i poszła do doktora.
Oddajmy mu głos: „Wracz nabołtał: cztob głaza gladieli, nużna tiepłota, nużna zieleń”. (Doktor jej nagadał: żeby oczy patrzyły, trzeba ciepła, trzeba zieleniny). Więc Majakowski pisze dalej: „Mnie legcze, czem drugim. Ja Majakowski. Siżu i jem kusok konskij” (Mnie lżej, niż innym. Ja Majakowski. Siedzę i jem kawałek koniny). A co dla narzeczonej? „A k’liubimoj w gosti dwie markowieńki niesu za zielonyj chwostik”. (A idąc w gości do ukochanej, niosę jej dwie marcheweczki, trzymając je za zieloną natkę).
Słonimski wspomina, jak to przed wojną PEN Club wydał w „Bristolu” przyjęcie na cześć Majakowskiego. Ten, gwoli zademonstrowania lekceważenia dla burżuazyjnych konwenansów, sięgnął ręką do salaterki z kiszonymi ogórkami i ostentacyjnie zakąsił. W odpowiedzi Słonimski z drugiej salaterki nabrał pełną garścią majonezową sałatkę. Widząc tę demonstrację Majakowski odłożył ogórek na talerzyk i już nie epatował polskich burżujów lekceważeniem tutejszych konwenansów.
No a kiedy, za sprawą dziejowych ustaleń naszych sojuszników z naszym sojusznikiem w Jałcie, socjalizm zawitał i do nas, zaraz objawiły się typowe dla tego ustroju niedobory. Typowe – bo jak pisze Józef Mackiewicz w „Drodze donikąd” – jak tylko Armia Czerwona w 1939 roku „wkroczyła” na Kresy Wschodnie, zaraz wszystkiego zabrakło. Stwarzało to pewne kłopoty agitatorom, ale wybrnęli z nich obietnicą, że teraz, owszem, są trudności, ale już wkrótce wszystko „podwiozą”. Jednak na pewnym wiecu pewien uczestnik zapytał, czy w Związku Radzieckim jest dużo nędzy. Użył jednak polskiego słowa „nędza”, a nie rosyjskiego: „niszczeta”. Agitator odparł, że owszem, nędzy jest pod dostatkiem i wkrótce „podwiozą”. Wywołało to huragan śmiechu, ale kiedy panowie z NKWD skapowali, w czym rzecz, zaraz zainteresowali się pytającym. „Co z nim się stało – nie wiem, nie spotkaliśmy się” – śpiewał Maciej Zembaty w „piosence polskiej o charakterze rosyjskim”: „A potem przekazałem na punkt NKWD. Co z nim się stało – nie wiem, nie spotkaliśmy się”.
Z powodu tych niedoborów, partia zaraz utworzyła sklepy za żółtymi firankami, w których zwierzęta równiejsze od innych mogły zaspokajać różne swoje potrzeby. Ciekawe, że chociaż od tamtej pory minęły dziesięciolecia, a podobno nawet zmieniło się oblicze świata, potomstwo zwierząt równiejszych od innych nadal uważa, że jest równiejsze. Weźmy na przykład taką panią reżyserową Holland Agnieszkę. Nie waha się ona pouczać mniej wartościowy naród tubylczy, co ma myśleć i jak się powinien zachowywać – a czyni to z poczuciem takiej wyższości, jakby odziedziczyła ją po królu, swoim ojcu. Jednak sklepy za żółtymi firankami zostały na VIII Plenum w październiku 1956 roku pryncypialnie skrytykowane i zniknęły, przynajmniej oficjalnie. Jednak w miarę rozwoju socjalizmu coraz częściej pojawiały się tak zwane „trudności wzrostu”, czyli – mówiąc wprost – chroniczne niedobory, toteż partia postanowiła odświeżyć tradycję sklepów za żółtymi firankami – ale ożenić ją z elementami gospodarki rynkowej.
Tak pojawiły się „peweksy”, w których można było kupić towary niedostępne na zwykłym rynku – jednak albo za „cenne dewizy”, albo tak zwane ”bony”, których wartość wyrażana była w amerykańskich dolarach. Wprawdzie handel dewizami był zakazany pod groźbą kary, ale „bonami” – już nie – toteż stosowne ogłoszenia pojawiały się nawet w gazetach. Inną formą sklepów za żółtymi firankami były tak zwane „sklepy komercyjne”, w których można było kupić np. mięso poza przydziałami kartkowymi – ale po wyższej cenie. Nawiasem mówiąc, te wynalazki wprowadzały osobliwości językowe, bo na przykład „peweksy” nazywały się oficjalnie „przedsiębiorstwami eksportu wewnętrznego”. Eksport wewnętrzny, to nic innego, jak wydalanie do środka, podobnie, jak sklepy komercyjne, czyli – mówiąc wprost – handlowe. Była w tym osobliwa logika, bo zwykłe sklepy z handlem miały rzeczywiście coraz mniej wspólnego. Był to raczej rodzaj rozdzielni, w których pieniądze nie miały znaczenia, jeśli nie były wsparte przydziałem, czyli „kartką”. Pociągało to za sobą pewne skutki społeczne, bo osoby rozdzielające dobra były uważane, a co ciekawsze – same też się uważały za przedstawicieli władzy.
Dzisiaj, za sprawą zbrodniczego liberalizmu, będącego też „herezją wszechczasów”, przejściowe trudności wzrostu na odcinku zaopatrzenia w mięso i w jego przetwory przestały nam już dokuczać – ale socjalizm nie były socjalizmem, gdyby nie wytwarzał niedoborów. Skoro na odcinku zaopatrzenia w mięso i jego przetwory ustrój socjalistyczny jakby przestał obowiązywać, ale przecież zlikwidowany w ogóle nie został, więc nic dziwnego, że niedobory dały znać o sobie w dziedzinie, w której socjalizm zatriumfował, to znaczy – w sektorze ochrony zdrowia. I co Państwo powiecie? Zaraz też pojawiły się na tym odcinku sklepy za żółtymi firankami, oczywiście znacznie wytworniejsze, niż ich zgrzebni protoplaści z czasów stalinowskich.
Nawiasem mówiąc Józef Stalin w kwestii ustroju socjalistycznego bywał czasami bardzo elastyczny. Tak było na przykład w roku 1940, podczas tak zwanej „wojny zimowej” z Finlandią”. Pojawiła się mianowicie konieczność zbudowania linii kolejowej na bezludnych obszarach Karelii. Stalin wezwał Naftalego Aronowicza Frenkla, twórcę „systemu kotłów” w sowieckich łagrach, który pociągnął za sobą co najmniej tyle samo, o ile nie więcej ofiar, niż „ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej”. Warto o tym pamiętać, kiedy Żydowie próbują narzucić światu swój monopol na martyrologię – a tymczasem okazuje się, że owszem – bywali ofiarami – ale też znakomicie sprawdzali się w roli katów. Wracając do Frenkla, to Stalin zapytał go, czy nie podjąłby się wybudowania wspomnianej linii kolejowej w trzy miesiące. Frenkiel poprosił o jeden dzień do namysłu, a potem powiedział Stalinowi, że owszem – ale pod warunkiem, że na tej budowie nie będą obowiązywały zasady ustroju socjalistycznego. I Ojciec Narodów, Chorąży Pokoju się zgodził!
Ustrój socjalistyczny ze wszystkimi przypadłościami objawił się nam ostatnio najpierw w warszawskim Szpitalu Południowym – ale zaczynają dobiegać skrzydlate wieści, że podobnie jest gdzie indziej. Działacze Volksdeutsche Partei próbują podważać objawione fakty, w czym pomaga im, jak tylko może, niezależna prokuratura, a tylko patrzeć, jak włączą się do operacji nienawistne sądy. Beneficjenci ustroju socjalistycznego próbują kierować ostrze nienawiści opinii publicznej w stronę lekarzy – ale ich wina jest tu stosunkowo niewielka, w porównaniu z hałastrą korzystającą z synekur związanych z ochroną zdrowia. Lekarze – owszem – korzystają z możliwości jakich dostarcza im żerowisko – ale przynajmniej leczą ludzi, podczas gdy reszta uczestników żerowiska nawet nie udaje, że to robi.
Przypomnijmy tedy, jak doszło do tej sytuacji, jaka jest natura „systemu”, na który Volksdeutsche Partei i vaginet obywatela Tuska Donalda zamierza swalić odpowiedzielność. To jest sprytny wybieg, bo „systemu” nie można wpakować do lochu, nawet jeśli mądrale z prokuratury i nienawistnych sądów czarno na białym udowodnią, że skoro winien jest „system”, to ludzi krzywdzić nam nie wolno. Musimy tedy cofnąć się w czasie do roku 1997, kiedy to rządy nad naszym nieszczęśliwym krajem objęła koalicja AW”S” – UW, a premierem został charyzmatyczny Jerzy Buzek, kawaler dwojga pseudonimów operacyjnych SB. Poprzedni rząd SLD-PSL oskarżany był, całkiem zresztą słusznie, że „zawłaszczył państwo”, to znaczy – obsadził swoimi zaufańcami wszystkie synekury w sektorze publicznym i w dodatku obwarował je gwarancjami prawnymi, że nawet zmiana rządu niczego tu nie zmieniała. Toteż charyzmatyczny premier Buzek postanowił wprowadzić cztery wiekopomne reformy, których celem było stworzenie nowych synekur w sektorze publicznym, żeby stworzyć żerowisko dla zaufańców dla nowej koalicji AW”S”-UW.
Jedną z nich była reforma ochrony zdrowia, która polegała na tym, że utworzone zostały Kasy Chorych: 16 terenowych i siedemnasta – mundurowa. Hasłem reformy było, by pieniądze „szły za pacjentem”. Może i szły, ale prawie natychmiast, wszelki kontakt, nie tylko wzrokowy, między pieniędzmi i pacjentem został zerwany – za to powstało żerowisko. Dla kogo? Beneficjentów żerowiska stworzyła nowa wiekopomna reforma – reforma samorządowa. Polegała ona na dodaniu do istniejących samorządów gminnych, dwóch dodatkowych szczebli samorządowych – samorządów powiatowych i sejmików wojewódzkich. Tu już nawet nikt się nie krył, że chodzi o żerowisko – bo najpierw zostały powołane te dodatkowe samorządy, a dopiero potem zaczęto się zastanawiać, jakie by tu kompetencje im poprzydzielać – bo przecież pozory musiały być zachowane. Cztery wiekopomne reformy przyniosły skokowy wzrost liczby synekur w sektorze publicznym i skokowy wzrost kosztów funkcjonowania państwa – na początek o 100 mld złotych rocznie.
Aliści w roku 2001 AW”S” i UW zostały zastąpione przez koalicję SLD-PSL, która znowu chciała „zawłaszczyć państwo”. Okazało się wszelako, ze charyzmatyczny premier Buzek swoim zaufańcom też stworzył gwarancje prawne, że nawet zmiana rządu – i tak dalej. Toteż premier Miller nie miał innego wyjścia, jak rozgonić Kasy Chorych, a na ich miejsce zainstalować nowy biurokratyczny gniot w postaci Narodowego Funduszu Zdrowia, który można by już obsadzić prawidłowo. I tak jest do dnia dzisiejszego.
Skoro stworzone zostało żerowisko, w którym, niczym w „czarnej dziurze” znikają coraz większe pieniądze, to dlaczego tu się dziwić, że ci, którzy wydrążyli sobie nisze ekologiczne w radach nadzorczych i zarządach – bo jużci – czymś przecież „zarządzać” muszą, no nie? Tymczasem szczucie nie idzie nawet w ich kierunku, a jeśli nawet – to wybiórcze, wedle barw politycznych. Nikt przecież nie mówi, że . samorządy powiatowe i sejmiki wojewódzkie trzeba by rozpędzić – i nikt nie zauważyłby różnicy.
I na koniec przypomnę, jak to w roku 1995 w Centrum im. Adama Smitha zrobiliśmy badania, jaką część dochodu rodziny pracowników najemnych spoza rolnictwa państwo konfiskuje nie tylko w podatkach, ale również innych przymusowych świadczeniach finansowych, np. składkach na ubezpieczenie społeczne czy zdrowotne. Okazało się, że aż 83 procent! W tej sytuacji ci ludzie już samo poradzić sobie nie mogą i skazani są na tzw. konsumpcję zbiorową, m.in. postaci ochrony zdrowia. Gdyby jednak zreformować system finansowy państwa tak, by nie konfiskowało ono tej rodzinie więcej, jak 20 procent dochodu, to ci ludzie sami poradziliby sobie z ochroną zdrowia i edukacją dzieci bez niczyjej łaski. Wtedy pieniądze nie szłyby ZA pacjentem, tylko RAZEM Z NIM – bo nikt by ich mu nie odebrał. W takiej sytuacji pacjent byłby przez doktorów noszony na rękach – i tylko zniknęłoby żerowisko dla Naszych Umiłowanych Przywódców. Czy jednak do tego dojdzie? Wątpię – bo Nasi Umiłowani Przywódcy nie po to zblatowali sobie telewizje, by mówiły one ludziom prawdę – tylko po to, by wmawiały im, ze żerowisko musi być, że inaczej nie można, bo wtedy nastałaby Sodomia i Gomoria. I dopóki ludzie w to wierzą, dopóty będą bezlitośnie eksploatowani, jak nie przez Volksdeutsche Partei, to przez wyznawców Naczelnika Państwa.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
Codziennie cały świat jest zaopatrywany w wiadomości. Tysiące nagłówków sprawia wrażenie, że istnieje zróżnicowane relacjonowanie, dzięki któremu każdy może wyrobić sobie własne zdanie. W kluczowych kwestiach raporty wydają się jednak raczej jednolitą papką, a coraz więcej ludzi zastanawia się, jak to możliwe. W tym programie otrzymujecie Państwo informacje z tła, zebrane w wyniku dziennikarskiego śledztwa. Większość wiadomości na świecie pochodzi bowiem tylko z trzech agencji, a te trzy agencje łączy jedno nazwisko: HAVAS – korzeń wszystkich agencji informacyjnych. Źródło.
Według izraelskiego serwisu Ynet izraelskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych przeznaczyło na rok 2025 545 milionów szekli (145 milionów dolarów) w ramach „Projektu 545”, którego celem jest wzmocnienie proizraelskiego przekazu za pomocą systemów sztucznej inteligencji oraz amerykańskich platform społecznościowych.
Program obejmuje:
Kontrakt o wartości 6 milionów dolarów z firmą Clock Tower X LLC, kierowaną przez Brada Parscale’a, kierownika kampanii Donalda Trumpa w 2016 roku i starszego doradcę w 2020 roku, na prowadzenie cyfrowych kampanii wpływowych skierowanych przede wszystkim do odbiorców z pokolenia Z na platformach TikTok, YouTube i Instagram.
Zgodnie z niedawno złożonymi dokumentami FARA strategia kampanii obejmuje działania mające na celu „manipulowanie algorytmami” oraz wywieranie wpływu na systemy sztucznej inteligencji, takie jak ChatGPT i Google Gemini, poprzez nasycanie źródeł danych treściami proizraelskimi, co ma na celu kształtowanie wyników i narracji internetowych na korzyść Izraela.
W złożonych dokumentach jako zagraniczny zleceniodawca wymieniono Państwo Izrael, a środki finansowe przekazywane są za pośrednictwem giganta reklamowego Havas Media. Firma Parscale’a jest zarejestrowana jako agent zagraniczny w Departamencie Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych od 18 września 2025 r.
Jest to finansowana przez rząd izraelski kampania cyfrowej propagandy i manipulacji algorytmami na terytorium Stanów Zjednoczonych, wykorzystująca zarówno influencerów, jak i platformy oparte na sztucznej inteligencji w celu zmiany opinii publicznej.
W centrum działań Izraela w USA znajduje się były szef kampanii Trumpa, Brad Parscale, obecnie dyrektor ds. strategii w konserwatywnym chrześcijańskim konglomeracie medialnym Salem Media Network. […] Według ujawnionych dokumentów Parscale obiecał, że kampania wygeneruje 50 milionów wyświetleń cyfrowych miesięcznie. Co kluczowe, operacja miała wyraźnie wpłynąć na sposób, w jaki główne modele sztucznej inteligencji – w tym ChatGPT firmy OpenAI, Claude firmy Anthropic i Gemini firmy Google – przedstawiały „Izrael” i wojnę.
Technokraci już ogłosili rozwiązanie dla tego problemu: wszyscy sędziowie piłkarscy mają mieć obowiązkowo implementowane w głowę chipy, aby umożliwić kamerze rozróżnianie obiektów.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) 19 lipca 2026 michalkiewicz
Afery, jakie wybuchły w ostatnich tygodniach, w każdym normalnym państwie doprowadziłyby do politycznego trzęsienia ziemi, które zmiotłoby nie tylko rząd, ale – być może – nawet całą tak zwaną „klasę polityczną”, czyli współczesny odpowiednik dawnej komunistycznej nomenklatury. Skąd jednak w dzisiejszych czasach wziąć normalne państwo? Takich państw jest coraz mniej, a być może nie ma już ich wcale. Mamy bowiem do czynienia albo z państwami będącymi własnością jakiejś rodziny – jak np. Korea Północna, czy Turkmenistan – albo z państwami stanowiącymi żerowiska dla występujących tam „klas politycznych”, które zazdrośnie strzegą swego monopolu.
Właśnie otwartym tekstem potwierdziła nam to pani Helena Germain, która w administracji prezydenta Trumpa zajmuje się holokaustem. Potwierdziła ona stanowisko amerykańskiego ambasadora w Warszawie, pana Róży, który „nie wyobraża sobie” polskiego rządu z udziałem Grzegorza Brauna i jego Konfederacji Korony Polskiej. Gdyby coś takiego powiedział w roku 1981 Leonid Breżniew, to w Waszyngtonie i w „Wolnej Europie” podniósłby się straszliwy klangor, że to „gewałt” na zasadzie samostanowienia narodów, demokracji i prawach człowieków”.
Tymczasem teraz nikt przeciwko temu nie protestuje, zwłaszcza – Książę-Małżonek – który wie, przeciwko komu wolno mu wypisywać androny na Twitterze, a przeciwko komu – nie. Najwyraźniej mamy do czynienia z solidarnością międzynarodowej nomenklatury, która nie tylko zazdrośnie strzeże swojego monopolu w dostępie do żerowiska, ale do tej rewolucyjnej praktyki próbuje dorabiać rewolucyjną teorię, że to wszystko dla dobra Ludzkości – żeby nie została sprowadzona na manowce.
Nad tym z kolei czuwają funkcjonariusze Propaganda Abteilung, no i oczywiście – „gestapo” – bo – jak jeszcze przed wojną zauważył Konstanty Ildefons Gałczyński w nieśmiertelnym poemacie „Tatuś” – „każdy kraj ma gestapo”. „Każdy” – a więc i te kraje, które uważają się za uprawnione do pouczania narodów mniej wartościowych, kogo mają dopuszczać do władzy, a kogo nie. Dlatego nie tylko u nas nie ma żadnej normalności, ale również – w Unii Europejskiej. Otwartym tekstem mówi się tam o „kordonie sanitarnym”, który ma powstrzymać w Niemczech AfD, a we Francji – Marynę Le Pen – oczywiście w imię „demokracji”. U nas, za sprawą Judenratu, hunwejbini idą nawet krok dalej, mówiąc o powstrzymywaniu „faszyzmu” – chociaż trudno wyobrazić sobie lepszą postać faszyzmu, niż właśnie ów spisek nomenklaturowy.
Najzabawniejsze jest to, że dzisiejsi faszyści nie zdają sobie sprawy, że są faszystami. Na początku lat 90-tych zostaliśmy z kol. Korwinem-Mikke zaproszeni do dyskusji z jegomościami z Unii Demokratycznej. Rozpoczęliśmy od próby uzgodnienia znaczenia pojęcia wolności – ale to nam się nie udało. Udało się natomiast uzyskać zgodę naszych partnerów na temat granic wolności – że wyznaczają je prawa i wolności innych. Wtedy kol. Mikke zapytał, czyje prawa i wolności narusza, gdy nie chce ubezpieczyć się pod przymusem? Odpowiedzieli, że niczyich praw ani wolności w ten sposób nie narusza, ale „tak nie można”. Na takie dictum wstaliśmy oświadczając, że z faszystami nie chcemy mieć nic wspólnego i na tym dyskusja się zakończyła.
Wspominam o tym między innymi dlatego, że w dniach ostatnich na politycznym firmamencie naszego bantustanu objawiła się nowa partia pod nazwą „Unia Centrum”. Na fasadzie nowej partii jest madame Paulina Hening-Kloska i pan Michał Kobosko, który w swoim czasie stręczył tubylcom ojczyka Szymona Hołownię. Ale wśród ojców założycieli „Unii Centrum” zauważyłem też pana Janusza Onyszkiewicza, co to brylował w latach 90-tych w resorcie obrony narodowej, no i jako autorytet moralny. W takim charakterze trafił do rządu charyzmatycznego premiera Buzka, co to rozbudował nomenklaturowe żerowisko do rozmiarów monstrualnych – ale z jakichś powodów stare kiejkuty położyły krzyżyk na Unii Demokratycznej i pozostających w jej orbicie zaśmierdziałymi autorytetami moralnymi i powołały Platformę Obywatelską w której brylował już obywatel Tusk Donald i pan dr Andrzej Olechowski, który z niejednego komina wygartywał m.in. jako „agent wywiadu gospodarczego” o pseudonimie operacyjnym „Must”.
Kiedy Nasza Złota Pani z Berlina położyła swą Mocną Rękę na Platformie Obywatelskiej, stare kiejkuty postawiły na dyskrecję i w ten sposób jedynym wodzem Platformy został obywatel Tusk Donald. Teraz jednak najwyraźniej postanowiono wesprzeć go wyciągniętymi z naftaliny autorytetami moralnymi rodzaju pana Janusza Onyszkiewicza, który w tak zwanym międzyczasie kontakty podtrzymywał, działając w Komitecie Obrony Demokracji. Widać, że mobilizowane są najgłębsze rezerwy – a w tej sytuacji trzeba postawić pytanie o przyszłość inicjatywy pana Ryszarda Petru, co to niedawno ogłosił zamiar utworzenia „Konfederacji-Light”.
Już myślałem, że stare kiejkuty powtórzą eksperyment z roku 2015, kiedy to – dążąc, by Amerykanie wciągnęli ich na listę „naszych sukinsynów” uwinęli się szparko i nie tylko utworzyli partię „Nowoczesna” z panem Ryszardem na fasadzie – ale i zadbali, by wdzięczny naród obdarzył ją zaufaniem na poziomie 11 procent i to zanim jeszcze pan Ryszard otworzył usta, by oznajmić, jak będzie rodakom przychylał nieba – ale chyba nic z tego nie będzie.
Skoro w partii Unia Centrum jest pan Michał Kobosko i pan Janusz Onyszkiewicz, to podejrzewam, że w międzyczasie padły nowe rozkazy. Nie eksperymentujmy z panem Ryszardem, tylko od razu montujmy fołksfront, który „faszystom” zrobi „no pasaran”. Skoro pan ambasador Róża zaporowo wszedł na polską scenę polityczną i wyjaśnił, czego nam nie wolno, to nie ma co podszywać się pod Konfedrację, tylko trzeba od razu chwycić byka za rogi. Pan Michał Kobosko bowiem, zanim zaczął stręczyć nam ojczyka Szymona Hołownię, uczestniczył w amerykańskim think-tanku Radzie Atlantyckiej, gdzie są generały z Pentagonu, bezpieczniaki z CIA, Goldmany-Sachsy z Wall Street, pan Daniel Fried, co to wraz z Władimirem Kriuczkowem zaprojektował transformację ustrojową w naszym bantustanie – a między nimi – pan Kobosko.
Znaczy – że nowa inicjatywa nie tylko ma imprimatur Waszyngtonu – oczywiście pod warunkiem, że do spółdzielni zostaną podłączone, wyciągnięte z naftaliny, jak to było w przypadku Cyrusa Rezy Pahlaviego, rezerwy demokratyczne, które godnie reprezentuje pan Janusz Onyszkiewicz. Myślę, że nie będą mieć nic przeciwko temu również Niemcy, bo przecież od kwietnia pozostają w strategicznym partnerstwie z Ukrainą, które dla naszego tutaj bantustanu stwarza całkiem nową sytuację. Tedy z jednej strony będziemy mieli obywatela Tuska Donalda, a z drugiej – pana Janusza Onyszkiewicza, który będzie pilnował interesu od drugiej strony. I dlatego żadne afery vaginetowi zaszkodzić nie mogą, nawet gdyby przyszło tysiąc atletów i każdy zjadłby tysiąc kotletów.
W tytule poprzedniego tekstu zawarłem parafrazę cytatu Marszałka Józefa Piłsudskiego. Ktoś mnie zapytał- a kto to ta „elita”?
Ludzie, dla których albo wszystkie poglądy (w tym ukrainofilia) są funkcją wykorzenienia z polskości i niechęci do państwa narodowego albo – jak w przypadku części pisowskiej (jeśli chodzi o odlot ukrainofilski to są dwie strony tego samego medalu) – karykaturalny romantyzm (czyli „umierajmy za tych, którzy nas zabijali”) i „bardziej nienawidzę Rosji niż kocham Polskę” to aksjomaty polityczne i geopolityczne.
To depozytariusze fałszywych miar, wyrzuceni pracownicy kantoru, którzy za złotego płacili mniej niż za włoskiego lira. Ci, którzy oburzają się (słusznie) kilkoma słowami za dużo do ukraińskiego dziecka, ale zupełnie nie oburza ich nadawanie imienia seryjnych morderców Polaków ukraińskim jednostkom wojskowym (na poziomie państwowym, nie przez faceta w autobusie!).
Ci, którzy od 100 lat tropią „faszyzm” (niezastąpiony Adaś wspominał o tym w ostatnio udzielonym wywiadzie), a gdy widzą promocję nazizmu na Ukrainie, mówią, że „przecież to jak Niezłomni”, „przecież to ich bohaterowie”.
Ci, którzy straszą „wojną z Rosją”, więc z tej okazji rozbrajają polską armię.
Ci, którzy prowadzą politykę strachu, tą którą imputują „faszystom” i „ksenofobom” – i całą narrację sprowadzają do tego, że armia, która nie radzi sobie na Ukrainie napadnie na Polskę (wpadłem na pomysł, że w przypadku braku rosyjskiej agresji obywatele powinni składać pozwy o zadośćuczynienie z powodu stresu wywołanego obawą agresji).
Ci, którzy zamilczali masakrę wołyńską, a przepraszali za ponad 100 razy mniej zabitych w Jedwabnem.
Ci, którzy „historię zostawiają historykom”, ale tylko wtedy, gdy to historia krzywd Polaków (kapitanem „Burym” i insynuacjami pod jego adresem mogliby zajmować się przez cały czas wolny od oglądania TVN).
Ci, którzy uprawiają negacjonizm wołyński. Jak Sierakowski, przemianowany przez samego siebie z lewaka w mainstreamowego chat-bota od „onuc” i „szampanów na Kremlu”, kapłana poprawniactwa, uznającego punkt 1 pewnej księgi: „uznałem, że jestem bezsilny wobec posiadania własnych poglądów”. On i jemu podobni domagają się, w typowym dla siebie stylu łączącym moralistę i galaretę, restrykcyjnego egzekwowania kar za negacjonizm oświęcimski.
Ci, którym „lewicowa wrażliwość” leczy sumienie, a jedynym ich stosunkiem do narodu jest pouczanie go i rysowanie jego karykatur. Ci, którzy zawsze poprą deweloperów, którzy spalili Jolantę Brzeską- jak przyjdzie co do czego.
Ci z manią wyższościową, którzy uznają, że naród omamiony przez „populistów” nie dorósł do jaśniepaństwa – a naród okazał się od jaśniepaństwa mądrzejszy.
Ci od układania krzyży z piwa Lech.
Ci od wpychania się w kolejki w szpitalach, wciąż tkwiący w hamletowskim rozdarciu między „lewicową wrażliwością” a arystokratycznymi nawykami.
Ci, którym ta wynoszona na sztandar wrażliwość nie przeszkadza w kpiarskim przyrównywaniu odpowiedzialności za Wołyń do odpowiedzialności za Grunwald – bo nigdy, przenigdy nie chcieli wsłuchać się we wspomnienia żyjących świadków gehenny Polaków.
Ci, którzy uznają, że powierzchowna grzeczność i dyplom uczelni dają przynależność do lepszej rasy – budują przewagę nad „kibolem co jeździł na ustawki”. Lubią ładnie pachnieć, polityka to dla nich moralistyka i perfumeria – niestety, nie lubią samodzielnie myśleć. Głosują jak „wypada”. Mówią „obrzydliwe”, „straszne”, „przerażające”, bo konkrety i fakty ich przerażają.
W kwestii Wołynia bohaterami, takimi prawdziwymi, choć z tylnych rzędów okazali się kibole i raperzy – nie trzeba ładnie składać zdań, by czuć związek z narodem. Nie trzeba mieć dyplomu, wystarczy mieć duszę.
Mieli szansę się wycofać, powiedzieć, że się mylili.
Powiedzieć, że to skandal, że fan UPA miał order, a ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski przypłacił niezłomność krótszym życiem. Odciąć się od swojego guru (przyznam, że wiele poziomów wyżej niż aktualni guru) Bronisława Geremka, który osobiście dopilnował, by rzeź wołyńska nie została nazwana ludobójstwem.
Mogliby nawet troszkę zmanipulować, wykazując odrobinę poczucia wstydu – powiedzieć, że nie wiedzieli, powiedzieć, że infekowali toksynami polską duszę, bo nie znali historii. Że morderstwo z powodu antysemityzmu nie jest znowu tak dużo gorsze od zabójstwa z powodu nienawiści do Polaków.
Zaakceptowałbym nawet taki wybieg, jeśli miałby on służyć uznaniu zła, własnego grzechu zaniechania, własnego doktrynalnego przyjęcia, że życie Polaka dużo mniej znaczy.
Co zrobili? Chcieli dać order fanowi nazistowskich rzezimieszków, patronowi korupcji na nieprawdopodobną skalę, człowiekowi, który Polaków ostentacyjnie spycha do tylnego rzędu.
Bezczelność Zełenskiego to wina Polaków- tu „elita” ma rację. Tyle że ta wina nie polega na odebraniu orderu, lecz na pomyśle, by go kiedykolwiek przyznać.
I myślałem, która część ich osobowości przeważy- ukrainofilsko-mesjanistyczna czy manipulancko-cyniczna. Niespełniony i niedoceniony „przewodnik moralny” narodu reaguje wściekłością na niewdzięczny naród: jest w stanie jedynie kipieć w moralistycznym nadąsaniu.
Nienawiść „Europejczyków” do Nawrockiego w pewnym sensie pięknie pomogła Polsce. Bo była nienawiścią do polskiej podmiotowości, do zakończenia polityki charytatywnej. Ujawniła dużo wyraźniej niż wcześniejsze zachowania postawę „elity”, której z polskiego punktu widzenia nie da się obronić. Nie da się obronić nawet „interesem narodowym” i innymi „faszystowskimi” pojęciami, po które „elita” sięgnęła, jak zdała sobie sprawę, że tonie.
Nawet walcząc z rekinami jak Rafał, nawet haj lajfem zastępując maj lajf, nawet radząc sobie z pracą w 50 szpitalach jednocześnie.
Linie frontu tego tygodnia nie są już jedynie wytyczone na mapach, ale przebiegają przez krwiobieg całych narodów: wodę, energię elektryczną, ropę naftową, zaopatrzenie i lojalność polityczną.
Podczas gdy Waszyngton grozi lądowaniem na wyspie Charg, Iran grozi kolejnym etapem eskalacji, a Ukraina atakuje rosyjski system paliwowy, jednocześnie rozpada się podstawowy porządek leżący u podstaw wojen – od rosnącej odległości między Waszyngtonem a Tel Awiwem po rekonstrukcję rządu w Kijowie.
„Radar geopolityczny” Hollistera ujawnia powtarzający się schemat: ten, kto kontroluje linie frontu, decyduje o kolejnym etapie.
Radar geopolityczny z okresu 13–19 lipca 2026 r.
Artykuł opiniotwórczy autorstwa Michaela Hollistera.
serce
WASZYNGTON ROZWAŻA OPERACJĘ LĄDOWĄ PRZECIWKO WYSPIE KHARG – „BOOTS NA ZIEMI” POWRACAJĄ DO OTWARTEJ DEBATY (14–18 lipca 2026 r.)
Prezydent USA Trump nie wykluczał już operacji lądowej przeciwko Iranowi i publicznie oświadczył, że Iran mógłby zająć wyspę Kharg, przez którą przechodzi około 90 procent eksportu ropy naftowej. „Wall Street Journal” donosi, że Kharg, a także wyspy wzdłuż Cieśniny Ormuz, są omawiane jako opcje w Sali Sytuacyjnej; według CNN Iran rozmieszcza na wyspie dodatkowe systemy obrony powietrznej i zaminowuje potencjalne miejsca lądowania. Były dowódca CENTCOM, Frank McKenzie, argumentował w CBS za zajęciem Kharg, ponieważ posiadanie terytorium Iranu byłoby czynnikiem w przyszłych negocjacjach. Nie potwierdzono jednak żadnego rozkazu dotyczącego takiej operacji. Artykuł „Wojska lądowe i podwójna blokada” wyjaśnia, dlaczego zajęcie jest uważane za wykonalne, ale prawdziwym problemem jest jego utrzymanie – i jak podwójna blokada obu cieśnin odcięłaby tę kluczową arterię energetyczną od końca do końca .
PIERWSZE POTWIERDZENIE NASZEGO UPADKU – SIÓDMA NIEPRZERWANA NOC ATAKÓW, NAJGŁĘBSZY ZASIĘG W GŁĄB LĄDU (12–18 lipca 2026 r.)
CENTCOM poinformował 18 lipca, że poprzedniego dnia w Jordanii zginęło dwóch żołnierzy amerykańskich, a kolejny zaginął – to pierwsze potwierdzone ofiary śmiertelne po stronie USA od wznowienia walk 25 czerwca. Między 12 a 18 lipca wojsko amerykańskie przeprowadziło siedem kolejnych nalotów; siódmy, wymierzony w Jask, Sirik, Buszehr , Bandar Abbas, Qeshm, Ahwaz, Jazd i Lar, osiągnął najgłębszą jak dotąd penetrację kraju. Trafiono kilka mostów w pobliżu Bandar-e Khamir, tunel drogowy i wieżę kontroli morskiej w Czabahar. Według źródeł irańskich, osiem osób zginęło w Hormozgan; w całym kraju ponad 400 osób zostało rannych w tym tygodniu. Aktualne informacje z Iranu przedstawiają kontekst wydarzeń z tego tygodnia .
ZDERZENIE OBIE STRON, INFRASTRUKTURA CYWILNA – 10 000 IRAŃCZYKÓW BEZ WODY PITNEJ, TRAFIENIE W KUWEJSKĄ ROLNICĘ (17–18 lipca 2026 r.)
W nocy 18 lipca amerykański atak zniszczył ujęcie wody surowej w zakładzie odsalania wody Bonji na zachód od Jask; według Irańskiego Urzędu Wodnego około 10 000 osób w 20 wioskach zostało pozbawionych wody pitnej. Iran zaatakował również 18 lipca rafinerię w Mangaf w Kuwejcie, a dzień wcześniej elektrownię wodno-kanalizacyjną; lotnisko w Kuwejcie tymczasowo zawiesiło działalność. Państwa Zatoki Perskiej pozyskują znaczną część wody pitnej poprzez odsalanie. Sekretarz Generalny ONZ Guterres nazwał ataki na infrastrukturę cywilną „niedopuszczalnymi” i oświadczył, że nie ma militarnego rozwiązania. Waszyngton twierdzi, że osłabia potencjał militarny Iranu; Teheran oskarża USA o celowe atakowanie infrastruktury cywilnej.
CHAMENEI OGŁOSIŁ MEMORANDUM O ZMARŁYCH, REZAEI GROZI „PEŁNĄ OFENSYWĄ” (17-18 lipca 2026 r.)
Najwyższy Przywódca Modżtaba Chamenei oświadczył pisemnie 18 lipca, że podpis Trumpa jest „bezwartościowy i nieważny”; wiceminister spraw zagranicznych Gharibabadi oświadczył, że Iran zawiesił swoje zobowiązania wynikające z Memorandum z Islamabadu. Mohsen Rezaei, doradca wojskowy Najwyższego Przywódcy, ostrzegł 17 lipca, że jeśli ataki będą kontynuowane, Iran przejdzie do fazy pełnoskalowych operacji ofensywnych w ciągu kilku dni. 60-dniowy okres obowiązywania memorandum upływa w połowie sierpnia. Tymczasem rozmowy trwają – Trump oświadczył, że niedawno rozmawiał z irańskimi negocjatorami. Negocjacje i walki toczą się równolegle.
IRAN WYDAJE HOUTHIM INSTRUKCJĘ , ABY ZASILALI BAB AL-MANDAB – PAŃSTWA ARABSKIE POTĘPIAJĄ ATAKI (16–18 lipca 2026 r.)
Trzy źródła poinformowały agencję Reuters 16 lipca, że Iran nakazał Hutitom zamknięcie Morza Czerwonego dla żeglugi, jeśli USA zaatakują irańską sieć energetyczną; źródło bliskie Hutitom poinformowało, że drony i pociski zostały rozmieszczone w cieśninie Bab al-Mandab. UE podobno wzmocniła swoją misję na Morzu Czerwonym. Jednocześnie Katar, Kuwejt i Bahrajn potępiły irańskie ataki na Jordanię, Bahrajn i Kuwejt, uznając je za naruszenie ich suwerenności; Bahrajn powołał się na artykuł 51 Karty Narodów Zjednoczonych. Oznaczało to, że po raz pierwszy oba główne szlaki eksportowe Bliskiego Wschodu znalazły się pod jednoczesną presją. Ten dokument ujawnia, kto może zrozumieć Hutitów poza etykietą.
BRENT PONAD 88 DOLARÓW, OGROMNY RUCH NA OSIEM STATKACH DZIENNIE (16-17 lipca 2026 r.)
Ropa Brent zamknęła się 17 lipca na poziomie 88,10 USD – dzienny wzrost o około 4,6% i najwyższy poziom od czasu wznowienia konfliktu; w ciągu tygodnia cena wzrosła o około 14%. Ruch na Hormuzie spadł do ośmiu statków 16 lipca, osiągając najniższy poziom od trzech tygodni i stanowiąc około jedną piętnastą przedwojennego poziomu 120-140 statków dziennie. Amerykańska Agencja Informacji Energetycznej (EIA) prognozowała średnią cenę ropy Brent w czerwcu na poziomie 85 USD, po tym jak memorandum na krótko otworzyło cieśninę. Irański atak na kuwejcką rafinerię 18 lipca prawdopodobnie zwiększy presję wzrostową.
UKRAINA: REWOLUCJA RZĄDOWA W CZASIE WOJNY – OBALENIE SWYRYDENKI, DYMISJA FEDOROWA WYWOŁUJE PROTESTY (12–17 lipca 2026 r.)
Parlament przyjął rezygnację premier Julii Swyrydenko 14 lipca, dwa dni po tym, jak prezydent Zełenski ogłosił „reset” rządu; prezes Naftogazu Serhij Korecki jest uważany za prawdopodobnego następcę. Zełenski zapowiedział również zmiany na najwyższych stanowiskach w organach ścigania. Według źródeł w Kijowie, dymisja ministra obrony Mychajły Fiodorowa i powołanie tymczasowego następcy wywołały pierwsze od początku wojny protesty przeciwko decyzji personalnej w sprawie przywództwa. Aktualne informacje z Ukrainy przedstawiają kontekst , w jaki sposób ta restrukturyzacja przebiega właśnie w okresie wzmożonej aktywności operacyjnej.
UKRAINA SPOTYKA SIĘ Z ROSJĄ W SPRAWIE DOSTAWY PALIWA – CZARNOMORSKI TANKOWNIK, RAFINERIE, NOWA RAKIETA (15-16 lipca 2026 r.)
Siły ukraińskie kontynuowały dalekosiężną kampanię przeciwko rosyjskim celom energetycznym i wojskowym; w nocy 16 lipca, według ukraińskich źródeł, około dwudziestu tankowców z ropą należących do rosyjskiej floty cieni zostało zaatakowanych na Morzu Czarnym, a także rafinerie i złoża ropy naftowej w głębi lądu. Instytut Badań nad Wojną uważa, że Rosja zwraca się do Indii o dodatkowe dostawy benzyny, ponieważ ataki zmniejszają moce przerobowe rafinerii. Minister cyfryzacji Fiodorow poinformował 16 lipca o przeprowadzeniu testu rakiety balistycznej, której nazwy nie podano. Obie strony atakują się obecnie głęboko w głębi lądu.
Rosja nasila ofensywę na Słowiańsk – Polska ostrzega przed rozpoznaniem Morza Bałtyckiego (15-16 lipca 2026 r.)
Ukraiński oficer poinformował 16 lipca, że siły rosyjskie zwiększyły liczbę ataków na kierunku Słowiańsk z pięciu do siedmiu, a następnie z 22 do 26 dziennie; zyski terytorialne netto pozostają niewielkie, w zależności od źródła. Polskie władze ostrzegły, że Rosja monitoruje ćwiczenia obrony powietrznej NATO w pobliżu Morza Bałtyckiego. Według Instytutu Polityki Bezpieczeństwa (ISW), rosyjskie elity jednocześnie przenoszą aktywa za granicę, aby chronić się przed ryzykiem gospodarczym i groźbą nacjonalizacji. Wojna wyraźnie przesuwa się z linii frontu na energetykę, zaopatrzenie i gospodarkę.
GAZA: IZRAELSKIE STRAJKI POMIMO „ZAWIESZENIA BRONI”, RADA POKOJU I NCAG W STANIE (14 lipca 2026 r.)
Izraelski atak w północnej Dżabalii 14 lipca doprowadził do śmierci dyrektora komisariatu policji i kilku funkcjonariuszy. 20-punktowy plan z października utknął w martwym punkcie: Rada Pokoju pod przewodnictwem Trumpa odrzuca rozwiązanie administracji rządowej przez Hamas 6 lipca jako bezsensowne, dopóki Hamas zachowa broń – co Hamas z kolei wiąże z wycofaniem sił przez Izrael i wdrożeniem pierwszego etapu. Technokratycznemu organowi NCAG jak dotąd odmówiono dostępu do Strefy Gazy. Izrael nadal kontroluje znaczną część terytorium.
WASZYNGTON NACISKA IZRAEL NA WYCOFANIE SIĘ – LIBAN I IZRAEL ZAKOŃCZĄ RUNDĘ RZYMSKĄ (14–16 lipca 2026 r.)
Według portalu Axios, Trump wezwał Netanjahu 14 lipca do wycofania wojsk izraelskich z południowej Syrii i kontynuowania wycofywania wojsk z południowego Libanu: „Oni cię tam nie chcą”. Liban i Izrael zakończyły szóstą rundę negocjacji w Rzymie 16 lipca, którą określono jako „produktywną”, porozumieniem w sprawie wytycznych dotyczących wycofania wojsk izraelskich z dwóch stref pilotażowych; prezydent Aoun ma po raz pierwszy pojawić się w Białym Domu 21 lipca. Hezbollah odrzuca porozumienie ramowe. Ten rozwój sytuacji ujawnia narastający konflikt między Waszyngtonem a Tel Awiwem. Niniejszy dokument analizuje rolę, jaką Hezbollah odgrywa w tej sytuacji.
WIELKA BRYTANIA: BURNHAM MIANOWANY NA SZEFA PRACY, PREMIERA W PONIEDZIAŁEK (17 lipca 2026)
Andy Burnham, były burmistrz Wielkiego Manchesteru, został oficjalnie ogłoszony liderem rządzącej Partii Pracy 17 lipca i w poniedziałek zostanie zaprzysiężony na premiera. Był jedynym kandydatem, który zastąpił ustępującego Keira Starmera i zapewnił sobie nominację 379 z 403 posłów Partii Pracy. Będzie siódmym brytyjskim szefem rządu w ciągu dekady. W swoim pierwszym przemówieniu zapowiedział „największą redystrybucję” władzy od rządu centralnego w nowożytnej historii Wielkiej Brytanii. Wyborcy spoza Manchesteru wciąż go w dużej mierze nie znają.
Odrzucone trzykrotnie – a jednak prawnie wiążące: Większość Parlamentu Europejskiego zagłosowała przeciwko monitorowaniu czatów. Jego przyjęcie było możliwe dzięki przyspieszonej procedurze, w której przeciwnicy, a nie zwolennicy, potrzebowali większości 361 głosów. Jak ustawa o inwigilacji, która wielokrotnie zawodziła, weszła w życie dzięki taktyce proceduralnej, presji czasu i interesom dużych firm technologicznych, zostało pokazane w dokumencie „ Monitorowanie czatów a rozumienie demokracji przez UE ”.
Rząd obcego państwa wykorzystuje chatboty oparte na sztucznej inteligencji do kontaktowania się z obywatelami amerykańskimi, prowadzi rzekomo niezależne strony internetowe do weryfikacji faktów i próbuje wpływać na reakcje generatywnych systemów sztucznej inteligencji – wszystko to finansowane jest z budżetu dyplomacji publicznej w wysokości 730 milionów dolarów, a centrum kontraktowe znajduje się we Frankfurcie. Działanie tej cyfrowej maszyny wpływu zostało udokumentowane w dokumencie „ The Frankfurt Hub – Part 2” oraz w briefingu „ The Digital Front ”.
TEMATY centralne
Próg
W ciągu tygodnia granice, które wcześniej były niewzruszone, upadły po obu stronach. Pierwsze potwierdzone ofiary w USA – dwie osoby zabite, jedna zaginiona w Jordanii – zmieniają krajowy krajobraz polityczny w Waszyngtonie, ponieważ trumny wracają po raz pierwszy, a operacja nie ma jeszcze ustalonej daty zakończenia. Jednocześnie obie strony uderzyły w infrastrukturę cywilną: Stany Zjednoczone w zakład odsalania Bonji, który odciął od wody pitnej 10 000 Irańczyków; Iran w kuwejcką elektrownię i wodociągi, a także w rafinerię.
Kwestia wojsk lądowych przeszła ze spekulacji do otwartej dyskusji: Trump nie wyklucza zajęcia Kharg, „Wall Street Journal” donosi o dyskusjach w Sali Sytuacyjnej, a CNN donosi o irańskim zbrojeniu na wyspie. Kharg leży około 25 kilometrów od wybrzeża i około 400 kilometrów na północny zachód od Ormuz – jego zdobycie wpłynęłoby na irański eksport ropy, ale nie otworzyłoby cieśniny; jego zdobycie jest uważane za wykonalne, a utrzymanie go stanowi prawdziwy problem. Rezaei grozi rozpoczęciem „pełnej ofensywy” w ciągu kilku dni. Aktualne informacje dotyczące Iranu ukazują, kto pierwszy przekroczy który próg – i jakie korzyści strategiczne przyniosłoby lądowanie na terytorium Iranu – podczas gdy logika operacyjna podwójnej blokady jest wyjaśniana przez wojska lądowe i podwójną blokadę .
Pytania
Czy pierwsze ofiary śmiertelne działań wojennych w USA bez podjęcia zdecydowanych działań zmienią sytuację polityczną w Waszyngtonie?
Jakie korzyści przyniosłoby zdobycie wyspy położonej 25 kilometrów od wybrzeży wciąż funkcjonującego Iranu – i kto miałby ją utrzymać i jak długo?
Jeśli obie strony mają problemy z zaopatrzeniem cywilnym: Gdzie leży granica, na której można oprzeć negocjacje?
Co się stanie, jeśli termin Rezaei’a upłynie, a w irańskim ostrzale nie nastąpi żadna jakościowa zmiana?
Ukraina: Odbudowa w momencie siły
Ukraina coraz bardziej uderza w rosyjską gospodarkę wojenną tam, gdzie jest ona najbardziej narażona: na morzu, w portach i w dostawach paliw. Dwadzieścia tankowców z floty cieni w ciągu jednej nocy, rafinerie sięgające głębi lądu, rosyjskie przejęcie indyjskiej benzyny – oto stan siły operacyjnej. Właśnie w tym momencie Zełenski rozwiązuje swój rząd: premier Swyrydenko została odsunięta od władzy, prezes Naftogazu Korecki jest uważany za jej następcę, a dymisja ministra obrony Fiodorowa, według źródeł w Kijowie, wywołała pierwsze od początku wojny protesty przeciwko decyzji kadrowej kierownictwa. Zełenski nazywa to zmianą strategii politycznej; krytycy widzą niepokoje w krytycznym momencie wojny. Aktualny „Ukraina Update” analizuje, co ta restrukturyzacja ujawnia na temat priorytetów kierownictwa – produkcji broni, dyplomacji partnerskiej, przygotowań do zimy – i dlaczego utrata popularnego ministra mobilizuje ulice.
Pytania
Dlaczego przywódca miałby restrukturyzować rząd, podczas gdy jego siły zbrojne są w ofensywie?
Co to znaczy, że po raz pierwszy decyzja personalna – a nie sama wojna – sprowadza ludzi na ulice?
Czy wynik tej wojny ostatecznie przesunie się z linii frontu na energię, zaopatrzenie i uzbrojenie?
Energia jako broń
Dwie wojny zbiegają się w tym samym punkcie zagrożenia. Na Bliskim Wschodzie ruch na cieśninike Ormuz spadł do ośmiu statków dziennie, ceny ropy Brent wzrosły o 14 procent w ciągu jednego tygodnia, zaatakowano kuwejcką odsalarkę, a cieśnina Bab al-Mandab, druga cieśnina, została zamknięta. W Rosji zamknięto około jedną dziesiątą mocy przerobowych rafinerii, a paliwo jest racjonowane w kilku regionach.
Oba konflikty pokazują tę samą zasadę: o wyniku decyduje nie linia frontu, ale raczej linia życia – ropa naftowa, prąd, woda, zaopatrzenie. Ta logika rozciąga się aż do Niemiec: część dronów atakujących rosyjskie zaplecze jest produkowana na niemieckiej ziemi. Niniejsza, dwuczęściowa analiza bada, co to oznacza dla niemieckich założeń bezpieczeństwa – i jaki rodzaj bezpiecznej przystani Niemcy mogą porzucać: Bezpieczna przystań, którą Niemcy porzucają – część 1: Wnioski i część 2: Konsekwencje .
Pytania
Jaki pożytek z siły militarnej, jeśli obie wojny rozstrzygane są w wąskich gardłach, których praktycznie nie da się obronić?
Kto podejmuje decyzję o eskalacji, jeśli Niemcy produkują broń na potrzeby aktywnej wojny – a co jeśli Rosja potraktuje tę produkcję jako cel?
Co by się stało pod względem ekonomicznym, gdyby Ormuz i Bab al-Mandab zostały zablokowane jednocześnie?
Rosnąca przepaść
Między Waszyngtonem a Tel Awiwem narasta rozdźwięk. Trump wezwał Netanjahu do wycofania wojsk izraelskich z południowej Syrii i kontynuowania wycofywania wojsk z południowego Libanu – „oni was tam nie chcą” – podczas gdy Liban i Izrael zakończyły rundę rozmów w Rzymie na temat wytycznych dotyczących tego właśnie wycofania, a prezydent Aoun ma po raz pierwszy pojawić się w Białym Domu 21 lipca.
To wydarzenie nie jest odosobnionym przypadkiem: w zeszłym tygodniu Waszyngton zniósł sankcje CAATSA wobec Turcji i zaoferował dostawę myśliwców F-35, podczas gdy Netanjahu publicznie określił Erdogana mianem dalekiego od wzorowego sojusznika. Kształtuje się regionalna reorganizacja, w której Waszyngton jednocześnie nagradza i kontroluje – i w której Izrael nie jest już automatycznie centrum amerykańskiej polityki bliskowschodniej. „The Encirclement” pokazuje, jak pogłębia się linia podziału między NATO a Izraelem; „Turcja 2026” analizuje rolę Turcji między dwoma blokami ; a „Cicha Oś” bada ruch kształtujący się między stolicami .
Pytania
Co oznacza sytuacja, gdy prezydent USA otwarcie wzywa Izrael do wycofania się, a jednocześnie popiera Turcję?
Czy Izrael traci swój szczególny status w amerykańskiej strategii regionalnej, czy też jest to manewr taktyczny?
Jaki porządek powinien zapanować po wojnie z Iranem i kto skorzysta na włączeniu Ankary zamiast jej wykluczeniu?
+++
Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – daleką od dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.
Kurcze, nie opublikowałem wczoraj gotowego wpisu. Pierwszy raz od 2020 roku. Sorki, ale zaganianym. Szykuję się do emerytury… Ale jedziemy:
Wydaje mi się, że jesteśmy robieni w konia. Przez Ukrainę, i zaraz do tego dojdziemy, to jasne, ale czy przypadkiem nie jesteśmy robieni w konia przez naszych władców i to z każdego zdawałoby się śmiertelnie wrogiego plemienia?
Zacznijmy od Ukraińców. Polska wyraźnie została wybrana za kozła ofiarnego ewentualnych porażek Ukrainy. To na użytek wewnętrzny. W ukraińskiej propagandzie powoli doganiamy we wrogości Rosjan, zresztą sygnalizował nam to w 2023 toku na forum ONZ sam Zełenski, na co jedyna reakcją obecnego wtedy prezydenta Dudy było smutne zdziwienie.
Za to w trakcie przemówienia Dudy, Zełenski demonstracyjnie wyszedł z Sali obrad. Wysyłał więc wyraźne niewerbalne sygnały ku czemu podąża przyjaźni polsko-ukraińska. Polska już wtedy była w saku, lejku, w który weszła od początku tej wojny i służenia Ukrainie. No bo co miała biedaczka zrobić? Tyle, łącznie z akwizycyjnym kapitałem Dudy, się nagadało po świecie o kluczowej roli Ukrainy przed powstrzymanie agresji Putina na Polskę, Europę i świat cały… A tu wyszło, że co? Mamy się obrazić z tak ważna pomocą za jakieś gesty? Symbolikę? Byliśmy więc pod ścianą, pod którą sami siebie postawiliśmy i zamurowaliśmy swa pozycje na stałe deklaracjami o przyjaźni i rzeczywistą pomocą. Zakiwaliśmy się.
Doginani przez państwo upadłe
A Ukraińcom, wodzom państw w sumie upadłego, tylko w to graj. Takie ciamcia-ramcia, to dla nich najpiękniejsza piosenka. Kiedy Kijów zorientował się po Przewodowie, że nasza sprawczość to mit, a właściwie tylko odbicie interesów USA, to przestał się z nami liczyć. Polacy czekali aż się obudzi Biden, żeby wiedzieć jak zareagować. Dla Ukraińców to jasne – po co gadać z lokajem, jak można z panem? A więc pomijano nas na każdym kroku. Kiedy USA się wycofało i pośrednio zmienił się pan z amerykańskiego na niemieckiego – Ukraińcy zaczęli gadać z Niemcami. Po co mamy się gdzieś tam pchać do jakichś stołów negocjacji, skoro i tak nam Berlin powie co mamy o tym myśleć i jak zareagować? Wie o tym też i Ukraina, więc może sobie zrobić inny numer.
Jesteśmy przez Ukraińców hodowani na winowajcę zastępczego. Winowajcę za fiasko wojny, ale już na pewno winowajcę nie wejścia do Unii i NATO. Widać to w ukraińskiej propagandzie. I widać te, że tam iskra padł na gotowe prochy niechęci do „panów Lachów”. Jak dawali, to brali, jak już nie mają co dać, to mamy powrót do strategii turańskiej o której już wspominałem: „Masz frajera to go duś, jak się zesra – to go puść”. No to nas puścili, bośmy się… Dla nich to prościzna, bez skrupułów.
Dialogi na cztery nogi
Popatrzmy na przykłady. Mamy szczyt NATO w Atenach. Prezydent Nawrocki rozmawia z prezydentem Zełenskim. Rozmowa ma charakter kurtuazyjny, a więc niezobowiązujący, nieformalny. Jak ją relacjonuje Nawrocki? Ano tak, że nasz prezydent odśpiewał zwyczajowa mantrę o bezwzględnym popieraniu Ukrainy pieniądzem i sprzętem, ale zastrzegł, że z kwestii pamięci i ofiar UPA nie ustąpi.
Panowie, podobno, umówili się na następny dzień, że pogadają, ale ja wiem jak ta rozmowa pójdzie. Mówię to w jej przeddzień, ale profetycznie znam jej treść:
Karol Nawrocki (PKN): Wołodia, zrozum, mamy badania. Polacy nie odpuszczą tego tematu
Wołodymyr Zelenski (WZ): Karolu, zrozum. Ja mam tak samo z naszym ludem. Nie odpuszczą.
PKN: Ale musisz coś z tym zrobić, bo sprawy eskalują
WZ: Nic nie muszę, radź sobie z tym sam
PKN: Ale ja ci przytnę wtedy pomoc, na stole leży po 70 miliardów euro dla was rocznie od NATO.
WZ: I co zrobisz? Zabierzesz mi je? Jak? Mam zadzwonić do Mertza? Do Donka? Wyjdziecie na gamoni, że się prujecie o jakieś doły śmierci i truchła, a tu Putin u bram…
PKN: Ale narobimy wam bigosu wizerunkowego, żeście jednak faszyści
WZ: I co z tego wyjdzie? Że Putin miał rację, że chciał w Kijowie zdenazyfikowac władze? Ty uważaj, bo u nas już włączyli wątki, że to wy jesteście naziści. Zacytuje tu Kyryłę (Budanowa): radzimy sobie z Rosją, to i z wami sobie poradzimy. Sam to mu napisałem, dobre, nie?
PKN: To my zaostrzymy politykę migracyjna dla was i socjal
WZ: Naprawdę chcesz tego? Mało masz pożarów? My się dopiero rozkręcamy i nie daj ci Boże zaczynać z naszą diasporą. Czy ty Karol wiesz co to jest operacja pod fałszywa flagą? Zrobię ci dziesięć Przewodowów, powiem – jak wtedy Dudzie – że to Rosjanie i będziesz latał do NATO po piąty artykuł jak kot z pęcherzem. Jesteście dla nas jak na talerzu i nie fikajcie.
PKW: Nie strasz, nie strasz… ale Wołynia nie odpuścimy. Cześć, to znaczy „cześć wolnej Polsce”!
WZ: Sława Ukrainu.
Symbole zamiast konkretów
Tak to mniej więcej wyglądać może. To znaczy tak by wyglądało, gdyby nasz prezydent miał cohones, tyle, że pewnie wszystko byłoby obleczone dyplomatyczne frazesy. Taka jest mniej więcej sytuacja Polski względem Ukrainy. Ukraina tak naprawdę liczy się tylko z twardymi rzeczami i trzeba sobie policzyć które z nich mamy w sowich rękach. Możemy sporo, i właśnie dlatego Zełenski będzie nasz konflikt utrzymywał w bańce symboliczno-historycznej, byśmy się nie zabrali za konkretne rzeczy, które mogą Kijowowi zaszkodzić. Jeśli bowiem cała polska ekipa, A do Ankary pojechali i Nawrocki, i Kosiniak, i Kamysz, i Sikorski i robią tak, jak Nawrocki, że nie popuścimy w kwestia zasadniczych (czyli symbolicznych), zaś drugą ręką podpisujemy dziesiątki miliardów euro dla Ukrainy do lata do przodu, to w interesie Ukrainy będzie nie tylko trzymanie sporu s Polska w graniach symboli, ale i… eskalowanie bitki na historyczne śnieżki.
I tak właśnie robią. Nadchodzi druga fala, po-orderowa, ataku ukraińskich trolli. Zarzuty są kuriozalne, a więc będą wpływać na ochotę do kontrreakcji. Teraz, uwaga, uwaga!, jesteśmy mianowani przez propagandę ukraińską, na… faszystów. Tak, na faszystów. Przez naród, który otwarcie odwołuje się do swoich bohaterów narodowych, którzy byli zdeklarowanymi faszystami, ba – nazistami, dbającymi o czystość etniczną na „odwiecznie świętych ziemiach ukraińskich”, państwa istniejącego od ledwie ponad trzydziestu lat. To – uwaga! – ładnie i kompatybilnie zespaja się z narracją… żydowską. Może to tłumaczy dziwne żydowskie milczenie w sprawie UPA dla jednostki i innych harców? W końcu naród wybrany jest najmocniej na świecie przewrażliwiony na punkcie śledzenia swoich holokaustowych oprawców, a tu taka abolicja? Czyli znowu wszyscy na nas, biedaków?
Bezradność
Ostatnio okazało się, że polskie służby zadeklarowały głosem swoich szefów, że Polska zobowiązała się do nieszpiegowania swoich sojuszników, ba – zobowiązała się do niepodejmowania działań kontrwywiadowczych wobec nich. Nic nie słyszałem o podobnych deklaracjach ze strony sojuszników naszych. Czyli – jak zwykle była to deklaracja dobrych chęci ze strony Polski, jednostronna. Jedno jest pewne – rządzą nami albo pięknoduchy, albo idioci, albo agenci. W polskiej pożal się Boże strategii obronności jako nasi wrogowie, których pewnie i szpiegujemy, i kontrwywiadowczo ścigamy, znaleźli się Rosjanie, Białorusini i Chińczycy. Za to ostatnio w jednym z blogerskich wywiadów, ekspert od służb stwierdził, że mamy do czynienia z zagrożeniem wywiadowczym ze strony Ukrainy, na co nie reagujemy kontrwywiadowczo. Wiadomo – toz to nasz sojusznik. Leżymy na łopatkach, w geopolitycznym rozwarciu. Prosimy bardzo, zapraszamy.
Dla takiej Ukrainy – uwaga! państwa upadłego – toż to spacerek po bułeczki. Nawet się z tym za bardzo nie kryją, przyzwyczajając nawet prosty lud, że tak można i państwo nic z tym nie zrobi. Panią Panczenko, która straszy – jak widać słusznie – pożarami w zamian za fikanie do Ukrów nic nie możemy zrobić (bo nie chcemy?), za to walczymy deportacjami z gośćmi co złowili karpia albo wjechali lux bryka na Morskie Oko. Ot tak – wystawiamy się tym asymetryzmem działań na pośmiewisko, również ze strony Ukraińców.
Kto jeszcze popamięta?
Polakom pozostaje słaba satysfakcja ze świadomości, że Ukraińcy zostaną przez Zachód wyrolowani i tak. To przecież nasza gorzka lekcja z historii, której nie rozumieją w Kijowie, a którą my się napawamy, że oni jeszcze tam w Kojowi zobaczą. No zobaczą i co z tego? W czym ich ta gorzka lekcja ma nam pomóc? Po pierwsze w trakcie jej trwania wydarzyć się może (może? musi!) wiele złych rzeczy dla nas: znajdziemy się w imadle geopolitycznym, a jeśli Niemcy znowu (na co się zanosi) dogadają z Rosją, to znajdziemy się w geopolitycznym okrążeniu. Ukraina w zaprojektowanym przez Niemców przedpokoju do Unii, zbudowanym z przywilejów i braku obowiązków, przepatroszy resztki polskiej gospodarki. I zanim mleko się wyleje i Ukraina przyjmie rękoma oligarchów nowa normalność, to nie zapłacze. Ludowi ukraińskiemu zafunduje się wroga znanego, bliskiego, obstrzelanego argumentami – Polskę. Polskę, która uprawiała swój faszyzm jeszcze za czasów Chmielnickiego, ciemiężyła naród, który dopiero pod koniec osiemnastego wieku spisał swój język, zaś granice wytyczył 35 lat temu.
Początek języka literackiego dla Ukraińców to okres przypadający na czasy naszego Mickiewicza, byliśmy już dawno po Kochanowskim i Reju, kiedy tam po ukraińsku, czyli małorusku rozmawiało się w chutorach i lasach. Nasz Adam napisał swoją epopeję „Pan Tadeusz”, sentymentalną opowieść o polskich swarach i godzeniu się, o wojowaniu z Rosją. W tym samym czasie wieszcz ukraiński Szewczenko ……
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) • 19 lipca 2026
Afery, jakie wybuchły w ostatnich tygodniach, w każdym normalnym państwie doprowadziłyby do politycznego trzęsienia ziemi, które zmiotłoby nie tylko rząd, ale – być może – nawet całą tak zwaną „klasę polityczną”, czyli współczesny odpowiednik dawnej komunistycznej nomenklatury. Skąd jednak w dzisiejszych czasach wziąć normalne państwo? Takich państw jest coraz mniej, a być może nie ma już ich wcale. Mamy bowiem do czynienia albo z państwami będącymi własnością jakiejś rodziny – jak np. Korea Północna, czy Turkmenistan – albo z państwami stanowiącymi żerowiska dla występujących tam „klas politycznych”, które zazdrośnie strzegą swego monopolu. Właśnie otwartym tekstem potwierdziła nam to pani Helena Germain, która w administracji prezydenta Trumpa zajmuje się holokaustem. Potwierdziła ona stanowisko amerykańskiego ambasadora w Warszawie, pana Róży, który „nie wyobraża sobie” polskiego rządu z udziałem Grzegorza Brauna i jego Konfederacji Korony Polskiej.
Gdyby coś takiego powiedział w roku 1981 Leonid Breżniew, to w Waszyngtonie i w „Wolnej Europie” podniósłby się straszliwy klangor, że to „gewałt” na zasadzie samostanowienia narodów, demokracji i prawach człowieków”. Tymczasem teraz nikt przeciwko temu nie protestuje, zwłaszcza – Książę-Małżonek – który wie, przeciwko komu wolno mu wypisywać androny na Twitterze, a przeciwko komu – nie. Najwyraźniej mamy do czynienia z solidarnością międzynarodowej nomenklatury, która nie tylko zazdrośnie strzeże swojego monopolu w dostępie do żerowiska, ale do tej rewolucyjnej praktyki próbuje dorabiać rewolucyjną teorię, że to wszystko dla dobra Ludzkości – żeby nie została sprowadzona na manowce. Nad tym z kolei czuwają funkcjonariusze Propaganda Abteilung, no i oczywiście – „gestapo” – bo – jak jeszcze przed wojną zauważył Konstanty Ildefons Gałczyński w nieśmiertelnym poemacie „Tatuś” – „każdy kraj ma gestapo”. „Każdy” – a więc i te kraje, które uważają się za uprawnione do pouczania narodów mniej wartościowych, kogo mają dopuszczać do władzy, a kogo nie.
Dlatego nie tylko u nas nie ma żadnej normalności, ale również – w Unii Europejskiej. Otwartym tekstem mówi się tam o „kordonie sanitarnym”, który ma powstrzymać w Niemczech AfD, a we Francji – Marynę Le Pen – oczywiście w imię „demokracji”. U nas, za sprawą Judenratu, hunwejbini idą nawet krok dalej, mówiąc o powstrzymywaniu „faszyzmu” – chociaż trudno wyobrazić sobie lepszą postać faszyzmu, niż właśnie ów spisek nomenklaturowy. Najzabawniejsze jest to, że dzisiejsi faszyści nie zdają sobie sprawy, że są faszystami. Na początku lat 90-tych zostaliśmy z kol. Korwinem-Mikke zaproszeni do dyskusji z jegomościami z Unii Demokratycznej. Rozpoczęliśmy od próby uzgodnienia znaczenia pojęcia wolności – ale to nam się nie udało. Udało się natomiast uzyskać zgodę naszych partnerów na temat granic wolności – że wyznaczają je prawa i wolności innych. Wtedy kol. Mikke zapytał, czyje prawa i wolności narusza, gdy nie chce ubezpieczyć się pod przymusem? Odpowiedzieli, że niczyich praw ani wolności w ten sposób nie narusza, ale „tak nie można”. Na takie dictum wstaliśmy oświadczając, że z faszystami nie chcemy mieć nic wspólnego i na tym dyskusja się zakończyła.
Wspominam o tym między innymi dlatego, że w dniach ostatnich na politycznym firmamencie naszego bantustanu objawiła się nowa partia pod nazwą „Unia Centrum”. Na fasadzie nowej partii jest madame Paulina Hening-Kloska i pan Michał Kobosko, który w swoim czasie stręczył tubylcom ojczyka Szymona Hołownię. Ale wśród ojców założycieli „Unii Centrum” zauważyłem też pana Janusza Onyszkiewicza, co to brylował w latach 90-tych w resorcie obrony narodowej, no i jako autorytet moralny. W takim charakterze trafił do rządu charyzmatycznego premiera Buzka, co to rozbudował nomenklaturowe żerowisko do rozmiarów monstrualnych – ale z jakichś powodów stare kiejkuty położyły krzyżyk na Unii Demokratycznej i pozostających w jej orbicie zaśmierdziałymi autorytetami moralnymi i powołały Platformę Obywatelską w której brylował już obywatel Tusk Donald i pan dr Andrzej Olechowski, który z niejednego komina wygartywał m.in. jako „agent wywiadu gospodarczego” o pseudonimie operacyjnym „Must”. Kiedy Nasza Złota Pani z Berlina położyła swą Mocną Rękę na Platformie Obywatelskiej, stare kiejkuty postawiły na dyskrecję i w ten sposób jedynym wodzem Platformy został obywatel Tusk Donald. Teraz jednak najwyraźniej postanowiono wesprzeć go wyciągniętymi z naftaliny autorytetami moralnymi rodzaju pana Janusza Onyszkiewicza, który w tak zwanym międzyczasie kontakty podtrzymywał, działając w Komitecie Obrony Demokracji.
Widać, że mobilizowane są najgłębsze rezerwy – a w tej sytuacji trzeba postawić pytanie o przyszłość inicjatywy pana Ryszarda Petru, co to niedawno ogłosił zamiar utworzenia „Konfederacji-Light”. Już myślałem, że stare kiejkuty powtórzą eksperyment z roku 2015, kiedy to – dążąc, by Amerykanie wciągnęli ich na listę „naszych sukinsynów” uwinęli się szparko i nie tylko utworzyli partię „Nowoczesna” z panem Ryszardem na fasadzie – ale i zadbali, by wdzięczny naród obdarzył ją zaufaniem na poziomie 11 procent i to zanim jeszcze pan Ryszard otworzył usta, by oznajmić, jak będzie rodakom przychylał nieba – ale chyba nic z tego nie będzie. Skoro w partii Unia Centrum jest pan Michał Kobosko i pan Janusz Onyszkiewicz, to podejrzewam, że w międzyczasie padły nowe rozkazy. Nie eksperymentujmy z panem Ryszardem, tylko od razu montujmy fołksfront, który „faszystom” zrobi „no pasaran”. Skoro pan ambasador Róża zaporowo wszedł na polską scenę polityczną i wyjaśnił, czego nam nie wolno, to nie ma co podszywać się pod Konfederację, tylko trzeba od razu chwycić byka za rogi. Pan Michał Kobosko bowiem, zanim zaczął stręczyć nam ojczyka Szymona Hołownię, uczestniczył w amerykańskim think-tanku Radzie Atlantyckiej, gdzie są generały z Pentagonu, bezpieczniaki z CIA, Goldmany-Sachsy z Wall Street, pan Daniel Fried, co to wraz z Władimirem Kriuczkowem zaprojektował transformację ustrojową w naszym bantustanie – a między nimi – pan Kobosko.
Znaczy – że nowa inicjatywa nie tylko ma imprimatur Waszyngtonu – oczywiście pod warunkiem, że do spółdzielni zostaną podłączone, wyciągnięte z naftaliny, jak to było w przypadku Cyrusa Rezy Pahlaviego, rezerwy demokratyczne, które godnie reprezentuje pan Janusz Onyszkiewicz. Myślę, że nie będą mieć nic przeciwko temu również Niemcy, bo przecież od kwietnia pozostają w strategicznym partnerstwie z Ukrainą, które dla naszego tutaj bantustanu stwarza całkiem nową sytuację. Tedy z jednej strony będziemy mieli obywatela Tuska Donalda, a z drugiej – pana Janusza Onyszkiewicza, który będzie pilnował interesu od drugiej strony. I dlatego żadne afery vaginetowi zaszkodzić nie mogą, nawet gdyby przyszło tysiąc atletów i każdy zjadłby tysiąc kotletów.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).
Kim jest Aleksandr Dugin? Pisałem o nim Sporo w „Masonerii polskiej 2012”. Warto to tutaj przypomnieć:
„DROGI ABSOLUTU”
To rosyjski intelektualista umieszczany na trzydziestej szóstej pozycji na liście osób posiadających wpływ na sposób myślenia w Rosji. ]ego notę biograficzną znajdującą się W rosyjskiej Wikipedii zaczyna informacja, ze jest synem generała GRU (to jakoś bardzo rosyjskie; w Polsce i w Europie biografię zaczyna się od daty urodzenia). Swoja intelektualna, publiczną aktywność rozpoczął on w 1991 r. wydając pracę pod znamiennym tytułem „Drogi absolutu”. Tytuły jego pozostałych głównych prac też są znamienne: „Misteria Eurazji”, „Teoria hiperborejska” (hiperboreje to północny lud w mitologii greckiej, który cieszył się „ciągłym i idealnym szczęściem oraz wieczną młodością”; „Hiperborejczyk jest sprawcą, podmiotem działającym, bojownikiem walczącym w porządku materialnym, ziemskim o realizację porządku zupełnie innego, wyższego rzędu”; pojęcie to używane jest przez tzw. nową prawicę, ale również przez neopogaństwo i masonerię), „Konserwatywna rewolucja”, „Templariusze proletariatu” .
Przed 1989 r. Dugin był zwolennikiem filozofii Nietschego i myślicieli reprezentujących neopogaństwo i okultyzm, takich jak Iulius Evola, Rene Guenon, Hermann Wirth. Potem ewoluował w kierunku doktryny Eurazji”. W 1999 r. rozpoczął wykłady W Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego Federacji Rosyjskiej. jego książka pt. „Podstawy geopolityki. Geopolityczna przyszłość Rosji” (1997) „została zalecona jako podręcznik dla studentów w rosyjskich akademiach wojskowych i dyplomatycznych”.
Dugin „utrzymuje bliskie kontakty z oficerami Sztabu Generalnego m.in. generałami Iminowem i Piszczewem oraz ze środowiskiem miesięcznika Orientir wydawanego przez Ministerstwo Obrony Rosji”. Z rosyjskiej Wikipedii dowiadujemy się, że: „Od czasu objęcia władzy przez Władimira Putina rozpoczął się nowy okres działalności politycznej Aleksandra Dugina od radykalnej opozycji, przeniósł się na stanowisko lojalności wobec reżimu”.
Dugin związany jest, jak widać, przede wszystkim z wojskiem i wyraźnie reprezentuje opcję GRU i, jak wszystko wskazuje, pozostaje w ścisłych kontaktach z jego dowództwem. Najważniejszą praca Dugina jest, z naszego punktu widzenia książka pt. „Konspirologia”. Można ją znaleźć w Internecie (w oryginale) pod adresem: http://arctogaia.com/public/consp/conspl.htm
Masońska DOKTRYNA PREZENTOWANA PRZEZ DUGINA.
Dugin twierdzi w „Konspirologii”, że historia świata jest ciągiem, przede wszystkim masońskich, spisków. Te spiski mogą być dobre i złe. Wiele dobrych spisków jest efektem „działalności tajnych organizacji okultystycznych”. Jedna z nich kryje się w GRU od początku jej istnienia. GRU zawsze była bowiem przeniknięta przez Tajny Zakon Eurazji i konsekwentnie zmierzała do realizacji idei Eurazji.
Dugin tę ideę reprezentuje. Chodzi o to, by wytworzyć Eurazję jednolite duchowo i kulturowo pogańskie państwo obejmujące Rosję, Chiny, wszystkie narody zamieszkujące na zachód od Uralu,. w tym narody słowiańskie i Turcję. Ta koncepcja zgadza się z przyjmowana przez masonów wszelkich obediencji koncepcja powstania państwa światowego które byłoby federacją pięciu „związków narodów”: związku narodów brytyjskich, związku narodów pan–amerykańskich, związku narodów pan–euroazjatyckich i związku narodów pan–euroafrykańskich i związku narodów panazjatyckich”.
Na ten temat pisałem trochę w swojej „Masonerii 1999”.
Dugin nieco jednak modyfikuje tę wizję. Stwierdza bowiem, że to Amerykanie chcą stanąć na czele państwa światowego i niszczą w tym celu świat przez globalizację i że trzeba z nimi walczyć tak, by to Rosja stała się liderem w tym Związku Wszechświatowym. Najbliższym sojusznikiem Rosji spoza Eurazji, mogą być tylko Niemcy.
Dugin dużo miejsca w swej pracy poświęca GRU starając się wykazać, że tylko GRU było wierne tej koncepcji i że jest to jedyna organizacja, która może ten proces przeprowadzić. Warto przy okazji wspomnieć o innych książkach Dugina, które również dostępne są w Internecie. I tak np. książka „Spisek” („Conspiracy”) poświęcona jest prawie w całości masonerii światowej. Dugin omawiając poszczególne organizacje i instytucje masońskie, takie np. jak Komisja Trójstronna stwierdza, że przeciwni masonerii mogą być tylko ci, którzy wierzą w Chrystusa.
W taki oto sposób omawia koncepcję Dugina jeden z komentatorów politycznych portalu „Salon 24”: „Artykułowana była (koncepcja tzw. Związku Europejskiego), m.in. przez Michaiła Gorbaczowa, a obecnie min przez Siergieja Karaganowa i Aleksandra Dugina z przyklaśnięciem wielu członków establishmentów państw zachodnich. Ma ona za cel pierwszorzędny integrację całego kontynentu Eurazji przez Blok Kontynentalny (opartego o oś Moskwa-Pekin, przy czym strefą wpływów ZSRS/Rosji Sowieckiej jest w tym planie właśnie Europa).
Koncepcja Europejskiego Wspólnego Domu, jest częścią globalistycznych ambicji elit Rosji Sowieckiej i ChRL, z czym te zresztą się nie kryją i wielokrotnie oznajmiają, ustami swoich przedstawicieli takich, jak wspomniani Karaganow i Dugin.
Koncepcja Dugina zakłada nowy porządek światowy oparty o podział na wielkie przestrzenie, gdzie jedną z dopuszczalnych opcji jest eurazjatycka wielka przestrzeń rozciągająca się od Atlantyku po Pacyfik. Inspiratorem tego nowego porządku światowego mają być oczywiście Moskwa i Pekin, zarządzające międzynarodową walkę z globalizmem, którego centralą są w optyce sowieckiego geostratega – Stany Zjednoczone.
Najciekawsze zostawiłem na koniec.
Są to wypowiedzi Dugina, dotyczące Polski, które pojawiły się w wywiadzie udzielonym przez niego Grzegorzowi Górnemu z „Frondy”. Można by założyć, że przedstawione jest w nich stanowisko wobec Polski masonerii ukrytej W GRU.
Grzegorz Górny zadaje Duginowi następujące pytanie:
„Czy są W polskiej tradycji jakieś pierwiastki, które wydają się Panu pociągające?”. A oto odpowiedź Dugina:
„Stanowczo bliższe są mi słowiańsko-eurazjatyckie źródła polskości ich element etniczny, a nawet pogański. Pociągają mnie pewne pierwiastki wschodnie czy też orientalne, kultura mniejszości. Myślę, że to, co najlepsze w polskiej historii, to tradycja żydowska w małych miasteczkach wschodniej Polski. Właściwie interesuje mnie w Polsce wszystko, co było antykatolickie: polska masoneria i okultyści, Jan Potocki i Hoene-Wroński, Mienżyński (zastępca szefa Czeka Feliksa Dzierżyńskiego) i Dzierżyński… Oni wszyscy wybrali drogę eurazjatycką”.
Górny zadaje też pytanie: „Słowem, z Pana punktu widzenia korzystne są wszelkie działania antykatolickie w Polsce ”.
Odpowiedź Dugina: „Dokładnie tak. Trzeba rozkładać katolicyzm od środka, wzmacniać polską masonerię, popierać rozkładowe ruchy świeckie, promować chrześcijaństwo heterodoksyjne i antypapieskie. Katolicyzm nie może być wchłonięty przez naszą tradycję, chyba że zostanie głęboko przeorientowany wkierunku nacjonalistycznym i antypapieskim.
Gdyby w Polsce działała loża w rodzaju irlandzkiej Złotej Jutrzenki [Golden Down], której liderzy, np. William Butler Yeats czy Maud Gonne, z jednej strony byli katolikami, z drugiej zaś fanatycznymi okultystami zainspirowanymi kulturą celtycką, to można mieć jakąś nadzieję. Tacy ludzie mogliby rozkładać katolicyzm od wewnątrz i przeorientowywać go w kierunku bardziej heterodoksyjnym, a nawet ezoterycznym.
Moi znajomi w Polsce mówią mi zresztą, że są u was takie grupki, mające związek z telemizmem czy dorobkiem Alistaira Crowleya”?
[Telemizm Crowleya: „Czyń wedle swej woli – będzie całym Prawem”.
Stanisław Michalkiewicz „Prawy.pl” 18 lipca 2026 michalkiewicz
Jak się okazuje, historia się powtarza. Judenraty, a zwłaszcza warszawski Judenrat „Gazety Wyborczej” coraz śmielej realizuje koncepcję „fołksfrontu”, którą w latach 30-tych ubiegłego wieku forsował Ojciec Narodów, Chorąży Pokoju, Józef Stalin. Koncepcja „fołksfrontu” sprowadzała się do walki z nieuczciwą konkurencją, za jaką bolszewikowie uważali socjalistów narodowych, czyli – jak ich nazywali – „faszystów”. Bolszewikowie bowiem, za sprawą spółki autorskiej „Marks&Engels” dopuścili sobie do głowy, że rozwikłali zagadkę praw dziejowych, podczas gdy narodowi socjaliści uważali, że tajemnicę praw dziejowych rozgryźli oni. W związku z tym koncepcja – jak powiedziałby Kukuniek – „fołksfrontu” sprowadzała się do tego, żeby „faszystom” zrobić „no pasaran”, najlepiej przy pomocy tzw. „pożytecznych idiotów”, których przeciwko „faszystom” mobilizowaliby kręcący całym interesem bolszewikowie, za pośrednictwem Judenratów, których podówczas było w Europie znacznie więcej niż dzisiaj – chociaż i dzisiaj ich nie brakuje.
I właśnie wybitny funkcjonariusz warszawskiego Judenratu, pan red. Jarosław Kurski, który pnie się tam do coraz wyższych grządek i jak tylko pan red. Adam Michnik, zamknąwszy oczy, wyląduje na łonie Abrahama, to niekwestionowanym wodzem Judenratu zostanie właśnie on. Gdyby jego bratu, Jackowi, nie powinęła się noga, to byłoby bardzo ciekawie; na czele postępowego Judenratu stałby Jarosław, a na czele Judenratu „faszystowskiego” stałby Jacek. Wyobrażam sobie, jak podczas spotkań rodzinnych obydwaj zaśmiewaliby się do rozpuku z głupich gojów.
Więc w ramach odgrzewania ubiegłowiecznych, fołksfrontowych kotletów, pan red. Jarosław Kurski, komentując rocznice wydarzeń w Jedwabnem i na Wołyniu, mobilizuje głupich gojów do aktywności, przestrzegając, że jeśli „dobrzy ludzie” nie będą robić nic, to wtedy nieuchronnie zatriumfuje „faszyzm”. No dobrze – ale kto to są, ci „dobrzy ludzie”? Nie ulega wątpliwości („nie ulega wątpliwości, jak mawiała stara niania, lepiej… no, mniejsza z tym), że „dobrzy ludzie” to ludzie wskazani przez Judenraty. No a kogo wskazują Judenraty”? Judenraty wskazują tych, którzy ich słuchają, to chyba jasne – bo jeśli nie słuchają Judenratów, to pewnie słuchają „faszystów”. Dlatego w czasach stalinowskich Judenraty nawoływały: „a my wszyscy za towarzyszem Stalinem!” W „fołksfrontach” świadoma dyscyplina musi być, więc stąd zachowania stadne i „my wszyscy”. Zatem już wiemy, że „dobrzy ludzie” to nic innego, jak „my wszyscy”, co to zgodnie z mądrością etapu raz są „za towarzyszem Stalinem”, a jeśli mądrość etapu się zmieni – to nawet przeciwko „kultowi jednostki”. W tej zmienności jest jednak element stały; to Judenraty, ściślej biorąc tworzące je grono cadyków, decydują o tym kiedy i jak zmienia się mądrość etapu. Zawsze wtedy i tak, żeby Żydowie mogli wyciągnąć z tego możliwie najwięcej korzyści.
Wypada przypomnieć, skąd się wzięło „Jedwabne”. Już w roku 1996 ówczesny sekretarz Światowego Kongresu Żydów, Izrael Singer ostrzegł mniej wartościowy naród polski, że jeśli nie zadośćuczyni żydowskim roszczeniom majątkowym, odnoszącym się do tzw. własności bezdziedzicznej, to Polska „będzie upokarzana na terenie międzynarodowym”. W związku z tym u doktora Jana Tomasza Grossa Judenrat obstalował książkę „Sąsiedzi”, która miała przekonać opinię światową, że żydowskich mieszkańców Jedwabnego wymordowali tamtejsi Polacy, podczas gdy Niemcy przyglądali się temu, sparaliżowani zgrozą, wskutek czego nie mogli temu przeciwdziałać. Z tej okazji pan dr Jan Tomasz Gross został obcmokany przez Judenrat jako „historyk” i w dodatku od razu „światowej sławy” – chociaż żadnym historykiem nie jest, tylko socjologiem. Po takim przygotowaniu, w którym aktywnie uczestniczyli również funkcjonariusze tubylczego, warszawskiego Judenratu, zostały urządzone wielkie uroczystości z udziałem cadyków, a nawet samego Rabina Hooda. Na uroczystość został wezwany też Aleksander Kwaśniewski, mający podówczas fuchę tubylczego prezydenta, który „w imieniu narodu polskiego” za zbrodnię w Jedwabnem „przeprosił”. Teraz też oznajmił, że gdyby go poproszono, to jeszcze raz by „przeprosił”. Widać, że na Aleksandrze Kwaśniewskim każdy może polegać, więc nie mam wątpliwości, że gdyby 10 lipca 1941 roku Niemcy poprosili go, żeby podpalił stodołę z Żydami w środku, to też by nie odmówił.
Trochę później – ale lepiej później, niż wcale – pan prof. Marek Chodakiewicz i pan dr Tomasz Sommer wydali obszerną i drobiazgowo udokumentowaną, dwutomową publikację, przedstawiającą prawdziwy przebieg wydarzeń w Jedwabnem. Z tą publikacją nikt nie dyskutuje, bo dyskusja z udokumentowanymi faktami byłaby ryzykowna, nawet dla funkcjonariuszy Judenratu, których byle co nie skonfunduje. I to jest przyczyna, dla której pan red. Jarosław Kurski sięga do repertuaru fołksfrontu” z lat 30-tych ubiegłego wieku, wymyślając organizatorom alternatywnych uroczystości w Jedwabnem od „faszystów”. Nawiasem mówiąc, osoby miotające pod adresem swoich politycznych, czy innych przeciwników oskarżenia o „faszyzm”, nie wiedzą, o czym mówią.
Przekonałem się o tym podczas audycji telewizyjnej, gdzie tym epitetem rzucano na prawo i lewo. Zaproponowałem wtedy, żeby – gwoli zorientowania się, o czym mówimy – odwołać się do źródła, czyli do twórcy faszyzmu, Benito Mussoliniego. Przedstawił on formułę, wyrażającą istotę tej ideologii: „wszystko w państwie, nic poza państwem, nic przeciwko państwu”. Jak się okazuje faszyzm wcale nie polega na zwalczaniu Żydów (nawiasem mówiąc, w zorganizowanym przez Mussoliniego „marszu na Rzym” uczestniczyło kilkuset Żydów-faszystów), ani na rzymskim salucie. Istotą faszyzmu jest przekonanie, że państwu wszystko wolno – na przykład – ustalać fakty historyczne przez głosowanie, czy przez arbitralne decyzje Judenratu. W tej sytuacji oskarżenie o sprzyjanie faszyzmowi można by skierować pod adresem Judenratu „Gazety Wyborczej”, Żydowie-faszyści? A dlaczego nie? Skoro byli stalinowcami, to – gdyby Hitler się nie pomylił i za „naród panów” uznałby Żydów, a nie Niemców, to bardzo możliwe, że Żydowie byliby w awangardzie hitleryzmu, tak samo, jak byli w awangardzie bolszewizmu.
W tej sytuacji straszenie „faszyzmem” ze strony samozwańczych „dobrych ludzi”, jest elementem „pedagogiki wstydu”, którą Judenrat próbuje aplikować naszemu mniej wartościowemu narodowi tubylczemu. Chodzi w niej o wzbudzenie w Polakach bliżej nieuzasadnionego poczucia winy wobec Żydów, by już w żadnej sprawie nie ośmielili się im sprzeciwić, by tym łatwiej można było ich zoperować.
Po czterech rozbiorach Polski Niemcy czegoś się jednak nauczyli. Zauważyli, że akcja w postaci zbrojnej napaści budzi automatyczną reakcję ze strony napadniętego. Po co się narażać, skoro są lepsze metody oszwabiania i zniewalania Polaków? Nie trzeba nawet rezygnować z umiłowanej, obowiązującej ich aktualnie ideologii „klimatycznej”, która jest jeszcze głupsza od hitlerowskiej rasowej, bo rujnuje im gospodarkę. Muszą więc gdzieś kraść, żeby przeżyć. Innowacja polega tym razem na wmawianiu Polakom, że to Niemcy są obrońcami. Przed kim – nie wiadomo. Przed dowolnym, domniemanym wrogiem, ale „opieka” kosztuje!
Tak właśnie działa „germafia”. Ober sturmfolksdojcz pod maską premiera robi co może, żeby ją zadowolić. Zadłuża „ten-kraj” na sumy nie do spłacenia. A może Polskę, jako masę upadłościową Niemcy już obiecali Ukraińcom? Stąd to parcie do konfliktów na każdym polu.
Pojedynczy Polak z mafijnym układem nie wygra. Społeczeństwo musi zrozumieć, kto mu zagraża. Jedyną sensowną reakcją jest odstawienie folksdojczów ze szwabskim apetytem od polskiego kryta. Im prędzej zrozumieją to, zwłaszcza „prawdziwi Europejczycy polskiego pochodzenia”, tym lepiej.
=====================
Woda sodowa
‒Coraz dziwniejsze są reklamy– stwierdziła Małgorzata. –Brak czegoś nie jest już wadą.Stał się zaletą. Cukier już nie krzepi, tylko szkodzi, zastąpiono go więc sacharyną (słodzikiem),która szkodzi bardziej, ale o tym się nie mówi.
‒W historii tak bywało. Wmawiano ludziom, że margaryna zdrowsza jest od masła – przypomniał DUCH CZASU.
‒A wegetarianizm, to samo dobro. Zapomina się jednak dodawać kto był najsławniejszym wegetarianinem.
‒Kogo masz na myśli?
‒Hitlera, oczywiście. Nawet swojego psa próbował odzwyczaić od jedzenia mięsa.
‒Teraz jesteśmy uwalniani od wszystkiego, zwłaszcza od myślenia.
‒Dzieciom nauka psuje nastrój. Szkoda jeszcze sportowców, którzy się tak męczą.‒Przyjdzie i na nich czas.
‒Wracając do towarów, to zaletą wody gazowanej est,to że jest mało gazowana, albo wcale –zauważyła Małgorzata.
‒ W ten sposób nie ma obawy, żeby komuś woda sodowa uderzyła do głowy.
Za pierwszej komuny popularna była anegdotka o bacy, którego agitator namawiał do wstąpienia do kołchozu. – Oddalibyście baco do kołchozu konia? – Oddołbym. – A krowę też byście oddali? – Oddołbym. – A owiecki? Owiecki też byście oddali? – Ni, owiecek nie oddom. – Jakże to baco? Konia byście oddali, krowę byście oddali, a owiecek nie chcecie oddać? Dlaczego? – Bo mom.
Dlaczego o tym wspominam? Właśnie media doniosły o „historycznym” głosowaniu kongresmenów Partii Demokratycznej w Izbie Reprezentantów Kongresu w sprawie pomocy dla Izraela. Jak wiadomo, rząd Stanów Zjednoczonych regularnie wspiera Izrael kwotą około 4 mld dolarów rocznie. Autorzy książki „Lobby izraelskie w USA” piszą, że Izrael jest jedynym państwem, które z tej pomocy nie musi się rozliczać, więc pożycza tę forsę Ameryce na wysoki procent. Chętnie w to wierzę, bo od dziesiątków lat każdy prezydent USA przy zaprzysiężeniu składa Izraelowi coś w rodzaju hołdu lennego.
Prezydent przyrzeka mianowicie, że Ameryka będzie „wspierała” Izrael, bez względu na to, co on będzie robił. Znakomitą ilustracją tej lennej zależności Stanów Zjednoczonych od Izraela była wizyta Benjamina Netanjahu jeszcze za pierwszych jego rządów. Akurat izraelski Kneset podjął uchwałę o włączeniu Jerozolimy do terytorium państwowego Izraela. Było to sprzeczne z linią polityki amerykańskiej, która wtedy stała na stanowisku, że Jerozolima powinna zachować status międzynarodowy.
Jednak Beniamin Netanjahu przemawiając w Kongresie powiedział, że „Jerozolima nie będzie podzielona już nigdy. NIGDY!” – powtórzył z naciskiem. Na tę sprzeczną z linią polityki amerykańskiej deklarację część kongresmanów wstała i zaczęła izraelskiego premiera oklaskiwać na stojąco. Widząc to, inni kongresmani, wprawdzie z ociąganiem, niemniej jednak, też zaczęli wstawać i klaskać. Niechby no tak który nie wstał, to zaraz amerykańscy Żydowie zrobiliby z niego marmoladę.
Dlatego teraz, kiedy premier Netanjahu przemawia w Kongresie, to żaden tamtejszy twardziel się nie ociąga, tylko wstaje i klaszcze, zanim jeszcze mówca rozpocznie swoje przemówienie.
Cóż zatem takiego się stało, że aż ponad stu twardzieli z Partii Demokratycznej poparło poprawkę o skasowaniu pomocy dla Izraela? Nie jest tajemnicą, że Partia Demokratyczna robi bokami, więc każdy sposób uwodzenia tamtejszych suwerenów wydaje się dobry, a zwłaszcza – sposób bezpieczny. Ten sposób zaś był całkowicie bezpieczny, bo ponad 300 członków Izby Reprezentantów głosowało za odrzuceniem tej poprawki, czyli – za utrzymaniem dotychczasowej pomocy dla Izraela.
Trudno by kongresmani z Partii Demokratycznej nie wiedzieli, jaki będzie wynik głosowania, więc mogli podjąć próbę uwodzenia amerykańskich suwerenów – że oto są przeciwko wspieraniu Izraela – całkowicie bezpiecznie.
Tak samo zachował się Wielce Czcigodny prof. Przemysław Czarnek, kierując do Sejmu projekt przewidujący wstrzymanie dalszego futrowania Ukrainy. Z pewnością potrafi on liczyć do 460, więc nie mógł nie zdawać sobie sprawy, że jego projekt nie ma żadnych szans w głosowaniu. Zatem nie chodziło mu o to, by w jakikolwiek sposób ugodzić w Ukrainę i jej interesy, tylko – by stworzyć wrażenie, że gdyby PiS miał władzę, to natychmiast futrowanie Ukrainy by wstrzymał. A dlaczego zależało mu na wywołaniu takiego wrażenia?
Bo PiS coraz wyraźniej zaczyna czuć na plecach gorący oddech Konfederacji, która – zwłaszcza Konfederacja Korony Polskiej Grzegorza Brauna – od samego początku opowiadała się przeciwko bezmyślnemu, nieodpłatnemu futrowaniu Ukrainy przez Polskę.
Teraz, kiedy na naszych oczach legła w gruzy cała polityka wschodnia zarówno w wydaniu PiS, jak i Platformy Obywatelskiej, w społeczeństwie narasta nie tylko świadomość tej katastrofy, ale i niechęć do dalszych poświęceń dla Ukrainy. Stało się to jasne zwłaszcza po proklamowaniu w kwietniu br. strategicznego partnerstwa niemiecko-ukraińskiego.
Ta proklamacja oznacza, że Niemcy na razie porzuciły linię Bismarcka, według której Niemcy zarządzają Europą w porozumieniu z Rosją, na rzecz linii, jaką przyjęło Cesarstwo Niemieckie w roku 1917, pozwalając na utworzenie Ukraińskiej Republiki Ludowej, żeby szachować Rosję i utrzymywać w ryzach Polaków. W rezultacie Polska nie jest już ani Niemcom, ani Ukrainie do niczego potrzebna, więc obserwujemy cierpliwe i metodyczne wymiksowywanie Polski z polityki europejskiej,
Tak było w Londynie, gdzie Polska w ogóle nie została zaproszona i tak było we Francji, gdzie „koalicja antybalistyczna” powstała też bez Polski – której uczestnictwu sprzeciwiła się Ukraina – podobnie jak bez mocarstw bałtyckich. Tak oto na naszych oczach kształtuje się na wschodniej flance NATO rodzaj „szarej strefy”, która w perspektywie może z jednej strony być niemieckim posagiem, wniesionym z okazji reaktywowania strategicznego partnerstwa niemiecko-rosyjskiego i sprowadzeniu Ukrainy do pierwotnej roli, dając jej tylko terytorialną rekompensatę kosztem Polski za tereny utracone już teraz na rzecz Rosji.
Bo przecież to cierpliwe i metodyczne wymiksowywanie Polski z europejskiej polityki nie jest celem samym w sobie, tylko narzędziem, przy pomocy którego będzie można osiągnąć cel w postaci przesunięcia Ukrainy na zachód, Niemiec – na wschód, a pozostałą resztę przeznaczyć dla Żydów, którzy będą wreszcie mogli zrealizować swoje majątkowe roszczenia w ramach obcinania kuponów od holokaustu.
Cóż mamy o tym myśleć, zwłaszcza po niedawnym potwierdzeniu przez specjalistkę Departamentu Stanu od holokaustu, panią Helenę Germain. Nawiasem mówiąc, któż może być lepszym specjalistą od holokaustu, jak nie Germanowie płci obojga? Nie o to jednak chodzi, tylko o deklarację pani Germany, że „nie wyobrażamy sobie” polskiego rządu z udziałem Grzegorza Brauna i Konfederacji Korony Polskiej.
Krótko mówiąc, w Polsce może być tylko rząd na miarę wyobraźni specjalistów Departamentu Stanu od holokaustu.
Gdyby coś takiego powiedział w 1981 roku Leonid Breżniew, to w USA i „Wolnej Europie” podniósłby się klangor pod Niebiosa – że to „gewałt” na zasadzie samostanowienia narodów i demokracji. Tymczasem nasi Umiłowani Przywódcy, jak jeden mąż, a właściwie – jak jeden mężyk stanu w rodzaju Księcia-Małżonka – podkulili pod siebie ogony.
W dodatku Naczelnik Państwa natychmiast postawił do pionu Wielce Czcigodnego Przemysława Czarnka, potwierdzając w ten sposób podejrzenia, że jest on tylko wydmuszką Jarosława Kaczyńskiego, jak wielu innych absolwentów Szkoły Liderów przy Departamencie Stanu USA, gdzie przyszli dygnitarze szkolą się, jak realizować amerykańskie interesy, kiedy już stare kiejkuty dopuszczą ich do żerowiska.
Aleksiej Gromyko o spuściźnie, jaką pozostawi po sobie Andy Burnham, obejmując stanowisko w gabinecie kryzysowym.
Aleksiej Gromyko , członek korespondent Rosyjskiej Akademii Nauk, dyrektor Instytutu Europy Rosyjskiej Akademii Nauk
====================
Można śmiało powiedzieć, że kandydat Partii Pracy Andy Burnham zostanie kolejnym premierem Wielkiej Brytanii.
W historii kraju rzadko zdarzało się tak zawrotne wrzucenie do rezydencji przy Downing Street 10. Tego najważniejszego stanowiska politycznego nigdy nie objął nikt, kto miesiąc przed objęciem urzędu nie był członkiem Izby Gmin, a przynajmniej Izby Lordów.
Ale Burnham nie jest obcy.
Dlaczego Burnham?
Burnham ma na swoim koncie liczne zwycięstwa w wyborach powszechnych, zasiadając w rządzie Gordona Browna (2007–2010), w tym jako minister zdrowia, oraz w gabinecie cieni Eda Milibanda (2010–2015). Wcześniej ubiegał się o przywództwo Partii Pracy (LP), przegrywając znaczną przewagą z lewicowcem Jeremy’m Corbynem (2015–2020). Burnham uważa się za umiarkowanego lewicowca. Do jego osiągnięć należy nieoficjalny tytuł „Króla Północy” dzięki sukcesom i popularności jako burmistrza Wielkiego Manchesteru, jednego z największych obszarów miejskich w kraju.
Pragnienie Partii Pracy, by szybko pozbyć się Keira Starmera, było napędzane przedłużającym się kryzysem jego przywództwa. W ciągu zaledwie dwóch lat u steru Starmer ogromnie stracił wiarygodność: oskarżano go o niezdecydowanie, niedotrzymanie obietnic wyborczych i niezdolność do radzenia sobie ze spowolnieniem gospodarczym. Sytuacja premiera stała się jeszcze bardziej niebezpieczna na początku 2026 roku.
Następnie, w związku z masową publikacją amerykańskich „akt Epsteina”, wybuchł skandal wokół Petera Mandelsona, doświadczonego brytyjskiego polityka, mianowanego przez Starmera ambasadorem w Stanach Zjednoczonych. Okazało się, że Mandelson utrzymywał przyjazne stosunki ze zmarłym finansistą i pedofilem. Starmer był zmuszony pospiesznie zwolnić dyplomatę i publicznie przeprosić ofiary Epsteina. Tymczasem relacje między Londynem a Waszyngtonem uległy pogorszeniu. Donald Trump wielokrotnie krytykował Starmera, między innymi za jego początkową odmowę przyjęcia wniosku USA o wykorzystanie bazy wojskowej Diego Garcia do ataków na Iran (Starmer ostatecznie ustąpił). Ostateczny werdykt polityczny na temat lidera Partii Pracy zapadł wraz z porażką partii w wyborach lokalnych w maju 2026 roku. Później nawet najbliższe otoczenie premiera zaczęło odczuwać chaos i wahania. Dążenie partii do zapewnienia sobie stosunkowo świeżej postaci na stanowisko lidera, a tym samym premiera, stworzyło idealne warunki do triumfu Burnhama – nie pojawił się żaden inny potencjalny kandydat, który mógłby mu zagrozić.
Odziedziczył po swoim poprzedniku wiele nierozwiązanych problemów, ale także swoje największe osiągnięcie: ogromną bezwzględną większość Partii Pracy nad innymi partiami w Westminsterze (parlamencie), którą pod przewodnictwem Starmera zdobyła w wyborach powszechnych w 2024 roku. Pod tym względem partia rządząca zachowała solidne podstawy, które mogłyby pozwolić jej pozostać u steru rządu do 2029 roku.
Urzędnicy rządowi patrzą w stronę USA
Obecnie kształtuje się grono czołowych postaci najbliższego rządu Burnhama.
Yvette Cooper walczy o utrzymanie stanowiska szefowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Jest już weteranką ruchu Partii Pracy i, co więcej, należała do politycznych szych, które namawiały Starmera do szybkiego ustalenia harmonogramu jego rezygnacji.
David Miliband, który pełnił również funkcję ministra spraw zagranicznych za kadencji Browna, może zasłynąć w niedawnej historii. Ed Miliband, który niegdyś wyprzedził swojego starszego brata i został liderem opozycyjnej Partii Pracy, również prawdopodobnie dołączy do rządu. Jest nawet typowany na stanowisko kanclerza skarbu. Jest jednak pewien problem: przez wiele lat był zagorzałym zwolennikiem zielonej gospodarki i minimalnego śladu węglowego, dlatego obecna administracja USA patrzy na niego sceptycznie. Co znamienne, ojcem braci był znany brytyjski lewicowy intelektualista Ralph Miliband (marksista z „Nowej Lewicy”, który całe życie krytykował Partię Pracy za odejście od ideałów socjalistycznych).
Fakt, że Jonathan Powell, według doniesień brytyjskiej prasy, zgodził się nadal pełnić funkcję doradcy ds. bezpieczeństwa Burnhama, może być gwarancją ciągłości brytyjskiej polityki zagranicznej.
Do niedawna ten ostatni był postacią nieznaną Amerykanom i rzadko poruszał kwestie polityki zagranicznej w swoich przemówieniach. Jednak Burnham wygłosił już kilka godnych uwagi oświadczeń: po pierwsze, skrytykował nieskuteczne stanowisko Starmera w sprawie działań Izraela w Strefie Gazy, a po drugie, wezwał do zapobieżenia podziałom społecznym w Wielkiej Brytanii, podobnym do tego, który jego zdaniem ma miejsce w USA. Taka retoryka może nie każdemu przypaść do gustu po drugiej stronie Atlantyku.
Nie jest również jasne, jak nowy premier rozwiąże kwestię archipelagu Czagos. Rząd Starmera podpisał z Mauritiusem umowę o zwrocie wysp pod jego jurysdykcję, pod warunkiem kontynuacji długoterminowej dzierżawy Diego Garcia. Jednak pod presją (ponownie) Trumpa, który nazwał umowę „aktem słabości”, Londyn zamroził projekt i wycofał go z obrad parlamentu.
Teraz Burnham znalazł się w tarapatach: Mauritius domaga się dokończenia procesu przekazywania suwerenności, podczas gdy Waszyngton, który od lat 60. XX wieku posiada tam dużą bazę morską i powietrzną, kategorycznie sprzeciwia się kompromisowi. Co więcej, Stany Zjednoczone już teraz wyrażają pomysły na całkowity zakup archipelagu od Mauritiusa. Ten scenariusz wyraźnie pokazuje granice brytyjskiej suwerenności i stopień uległości Londynu wobec Waszyngtonu, z czym Burnham również będzie musiał się liczyć.
Problemy wewnętrzne i czynnik militaryzacji
Prawdopodobnie nowy premier skupi się bardziej na sprawach wewnętrznych, czego początkowo oczekiwano od jego poprzednika. Sytuacja społeczno-gospodarcza kraju jest fatalna, dług publiczny rośnie (i sięga już prawie 100% PKB), budżet jest dziurawy, a zasady stosunków handlowych z USA i Unią Europejską pozostają niejasne.
Powstaje pytanie, jak w tych okolicznościach Wielka Brytania planuje wdrożyć wspólną decyzję NATO o zwiększeniu bezpośrednich wydatków wojskowych do 3,5% PKB do 2035 roku (i w tym celu 1,5% musi zostać przeznaczone na infrastrukturę podwójnego zastosowania). Z tej perspektywy ekspansja kompleksu wojskowo-przemysłowego (MIC) pod rządami Starmera była zbyt powolna, ponieważ rząd miał trudności z wywiązywaniem się ze swoich zobowiązań społecznych.
Trudno powiedzieć, w którą stronę przechyli się szala. Burnham cieszy się dużym poparciem, przede wszystkim ze strony lewego skrzydła Partii Pracy i związków zawodowych. Dlatego nowy rząd może rozpocząć poszukiwania funduszy na dodatkowe wydatki wojskowe od podniesienia podatków dla przedsiębiorstw, co prawdopodobnie wywołałoby silne oburzenie ze strony wielkiego biznesu. Należy jednak pamiętać, że związki zawodowe koncentrują się na zatrudnieniu i płacach, a to, czy odbywa się to kosztem sektora cywilnego, czy wojskowego, jest kwestią drugorzędną. Dlatego też kolejny gabinet może nawet rozważyć cięcie wydatków socjalnych w celu przyspieszenia budowy sił zbrojnych.
W polityce wewnętrznej Burnham reprezentuje progresywny program. Opowiada się za decentralizacją władzy w kraju na rzecz samorządu lokalnego. Kolejnym ważnym priorytetem jest całkowite zniesienie dziedzicznych i dożywotnich tytułów parowskich w Izbie Lordów. Ponadto nowy premier planuje powrócić do idei zmiany systemu wyborczego w kierunku większej proporcjonalności w wyborach powszechnych (tj. podziału miejsc w parlamencie proporcjonalnie do głosów oddanych w okręgach wyborczych, zastępując obecny system większościowy, w którym zwycięzca potrzebuje jedynie względnej większości, a wszystkie pozostałe głosy są ignorowane).
Jedną z najważniejszych kwestii oczekujących na rozwiązanie jest oczywiście kryzys migracyjny. Zaostrzył się on zarówno za kadencji ostatnich konserwatywnych premierów, jak i Starmera. Problem ten jest ściśle powiązany z koniecznością podjęcia wyzwania, jakie stawia partia Reform UK pod przewodnictwem Nigela Farage’a. Powstaje sytuacja zugzwang: jeśli nowy rząd pójdzie drogą łagodzenia polityki imigracyjnej, faragiści zyskają jeszcze więcej wpływów; jeśli ją zaostrzy, zrazi do siebie lewicowe skrzydło Partii Pracy i Zielonych, najbardziej liberalny elektorat.
Brexit, kryzys ukraiński i spotkanie z Trumpem
Wreszcie, odnosząc się do wymiaru polityki zagranicznej, należy zauważyć, że Burnham zawsze dążył do maksymalizacji odbudowy korzystnych dla obu stron relacji między Wielką Brytanią a Unią Europejską. W rzeczywistości, lansował nawet pomysł powrotu do UE jesienią 2025 roku. Jednak już w maju tego roku, tuż po rozpoczęciu kampanii na rzecz powrotu do parlamentu w wyborach uzupełniających, zmuszony był publicznie odrzucić swoje słowa, aby nie zrazić do siebie konserwatywnego elektoratu.
Nie jest znany z sympatii do trumpizmu ani ruchu MAGA (Make America Great Again), dlatego może nie być nadmiernie skupiony na „specjalnych stosunkach” ze Stanami Zjednoczonymi. We wrześniu doroczna konferencja Partii Pracy będzie dla niego kluczowym wydarzeniem politycznym i raczej nie opuści jej nawet po to, by uczestniczyć w otwarciu nowej sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ i swoim pierwszym spotkaniu z Trumpem. Ich pierwszy bliski kontakt nastąpi prawdopodobnie nie wcześniej niż w listopadzie, podczas szczytu G20 w Miami.
W odniesieniu do kryzysu ukraińskiego Burnham dotychczas wyrażał swoje poglądy wyłącznie w kategoriach euroatlantyckich. W swoim niedawnym artykule politycznym dla „The Times” stwierdził wprost: „Wsparcie Wielkiej Brytanii dla Ukrainy nie osłabnie. Zdajemy sobie sprawę, że bezpieczeństwo brytyjskie i szersze bezpieczeństwo euroatlantyckie są nierozerwalnie związane z tym, co dzieje się na Ukrainie”. Polityk podkreślił, że w ostatnich latach, jako burmistrz Wielkiego Manchesteru, osobiście pielęgnował relacje z Kijowem i Lwowem i obiecał utrzymanie pełnej pomocy wojskowej. Burnham od wielu lat konsekwentnie krytykuje Rosję i jest mało prawdopodobne, aby podjął jakiekolwiek inicjatywy mające na celu normalizację stosunków dwustronnych.
=================
Opinie redaktorów mogą nie odzwierciedlać opinii autora. Wykorzystanie tego materiału jest dozwolone zgodnie z zasadami cytowania obowiązującymi na stronie tass.ru.
Kilka osób zapytało mnie: dlaczego piszę o Ukraińcach, a nie banderowcach? I czy pisanie o Ukraińcach nie uderza w sprawiedliwych Ukraińców? Postaram się wyjaśnić:
Po pierwsze za terrorem w dwudziestoleciu międzywojennym stali przede wszystkim działacze Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN). Działalność bandycka OUN to przede wszystkim lata 1929-1934, a wtedy Stepan Bandera nie był najistotniejszy. W późniejszym okresie zbrodni dokonywała z kolei nie tylko Ukraińska Powstańcza Armia (UPA), tym bardziej nie tylko frakcja banderowska, ale w walnej części zwyczajni Ukraińcy. Sąsiedzi Polaków, Węgrów, Czechów, Ormian czy Rosjan. Nie byli oni pchani do tych zbrodni szczególną ideologią czy uniesieniem nacjonalistycznym. Oni bardzo często chcieli krowy polskiego sąsiada, jego pierzyn, kufra z posagiem czy schowaną za świętym obrazem na czarną godzinę złotą carską „świnkę”. Mordująca Polaków tłuszcza w zdecydowanej większości nie czytała „Nacjonalizmu” Dmytro Doncowa, „Dziesięciorga przykazań ukraińskiego nacjonalisty” Stepana Łenkawskiego ani odezw Stepana Bandery. Wina leży oczywiscie po stronie banderowców (UPA-B), melnykowców (UPA-M) ale również greckokatolickiego kleru i jak niepiśmiennego chłopstwa.
Po drugie to przyjęty w naszym kraju model pisania i mówienia o historii. Mówimy o wojnie polsko-niemieckiej 1939-1945. A nie o wojnie z niemieckimi organizacjami militarno-politycznymi takimi jak: Wehrmacht, Kriegsmarine, Luftwaffe, SA, SS, NSDAP itd. I dotyczy to również wojen z Szwedami, Turkami czy Rosjanami. To ułatwia dyskusje i odrzuca zamęt na którym zależy wybielaczom ukraińskich zbrodni.
Po trzecie, pisanie i mówienie o ukraińskich mordach na ludności południowo-wschodniej Polski, w żaden sposób nie wyklucza tych nielicznych Ukraińców, którzy byli tymi sprawiedliwymi.
Tak jak pisanie o Niemcach nie przekreśla antytotalitarnych działań Weiße Rose, bohaterskiej postawy Otto Schimeka czy uratowania Władysława Szpilmana przez kapitana Wehrmachtu Wilhelma Hosenfelda. Swoją drogą na Ukrainie nigdy nie działała ukraińska antybanderowska organizacja podobna do niemieckiej antynazistowskiej Białej Róży, która sprzeciwiałaby się ukraińskiemu barbarzyństwu w latach 1939-1947.
PS. Dzisiaj sprawa jest jeszcze bardziej pokomplikowana, bo mamy neobanderowców, którzy nie są Ukraińcami. Zdarza sie tak, że mamy stronników neo-banderyzmu wśród Bałtów, Skandynawów, Brytyjczyków, Niemców, Francuzów i niestety Polaków.
Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” 14 lipca 2026 michalkiewicz
A to dopiero kij w mrowisko wsadził pan marszałek Krzysztof Bosak z Konfederacji! Właściwie nie powiedział niczego, o czym byśmy już wcześniej nie wiedzieli – bo od 2019 roku, kiedy to w „Monitorze Polskim”, po prawie trzech latach od jej podpisania, pod pozycją 50, ukazała się umowa między rządami polskim i ukraińskim, na podstawie której nasz nieszczęśliwy kraj zobowiązał się do nieodpłatnego udostępniania Ukrainie zasobów całego państwa – o czym traktował, a właściwie – o czym traktuje punkt 12 tej umowy – bo nie słyszałem, by została ona przez kogoś wypowiedziana – a ówczesny rzecznik warszawskiego MSZ, pan Łukasz Jasina, poinformował nas – jak się okazało – całkiem słusznie – że „Polska jest sługą narodu ukraińskiego” – to żadne rewelacje nie powinny już nas dziwić.
Mimo to jednak ujawnienie przez pana marszałka Bosaka, że rząd obywatela Tuska Donalda, w tajemnicy przed panem prezydentem i Sejmem, przekazał Ukrainie zakupione wcześniej za ciężkie pieniądze w USA pociski do wyrzutni systemu „Patriot”, wzbudziła żywy rezonans opinii publicznej tym bardziej, że zbiegło się to w czasie z napięciami w stosunkach polsko-ukraińskich w związku z nadaniem przez prezydenta Zełeńskiego imienia „Bohaterów Ukraińskiej Powstańczej Armii” jednej z tamtejszych jednostek wojskowych, w związku z czym pan prezydent Karol Nawrocki ogłosił decyzję o odebraniu ukraińskiemu prezydentowi nadanego mu wcześniej przez prezydenta Andrzeja Dudę Orderu Orła Białego.
Dodatkowym powodem wspomnianego rezonansu jest okoliczność, że – jak informują media – premier Tusk przekazał te pociski na żądanie niemieckiego kanclerza Fryderyka Merza, akurat w kwietniu, kiedy to Niemcy i Ukraina proklamowały „strategiczne partnerstwo”. Wprawdzie wicepremier i minister obrony w vaginecie obywatela Tuska, Władysław Kosiniak-Kamysz zapowiedział „odtajnianie” dokumentów związanych z polskimi donacjami dla Ukrainy „od 2022 roku” – ale obywatel Tusk niezależnie do tego schronił się za murami tajności, oświadczając, że „nie możemy” o tym „dyskutować”, w kontekście „jakiejś niemądrej walki politycznej”.
Ale może nie tylko o tajność tu chodzi, bo jeśli obywatel Tusk oznajmia, że dyskutować „nie możemy” to równie dobrze dlatego, że ktoś, a właściwie KTOŚ mógł mu tej dyskusji surowo zabronić. Gdyby tedy potwierdziły się pogłoski, że przekazanie pocisków Ukrainie dokonało się na polecenie władz niemieckich, to nie można by też wykluczyć, że to właśnie one mogły zabronić obywatelu Tusku Donaldu brania udziały w „dyskusjach” na ten temat, a o „kontekście” związanym z „niemądrą walką polityczną” , mógł sobie dośpiewać z własnej inicjatywy – bo przecież o niemieckim zakazie dyskutowania wspomnieć też mu nie było wolno – a jakiś pozór uzasadnienia wypadało podać. I tutaj, niczym prawdziwy dar Niebios, przydaje się Putin.
To ciekawe, że mimo transformacji ustrojowej i odwrócenia sojuszów , w następstwie czego zmieniło się podobno oblicze świata, władze naszego demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego w dodatku zasady sprawiedliwości społecznej, posługują się tym samym schematem, co za pierwszej komuny. Jak pamiętamy, wtedy też o wielu sprawach nie należało dyskutować, ani w ogóle – głośno mówić – bo była to woda na młyn zachodnioniemieckich rewizjonistów i odwetowców, wśród których najgroźniejsi byli dwaj: „Hupka i Czaja”.
Teraz na rewizjonistów ani odwetowców powoływać się nie wypada, jako że świetlistym szlakiem ku Generalnej Guberni, a może nawet czemuś gorszemu, prowadzi nas Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje, która z zagadkowych przyczyn w Donaldu Tusku sobie upodobała, podobnie jak wcześniej Nasza Złota Pani, co to nie tylko uchroniła go od zguby, załatwiając mu Nagrodę im. Karola Wielkiego, a potem Mocną Ręką przeniosła na brukselskie salony, gdzie zrobiła zeń człowieka – ale na szczęście Putin nie tylko rozpętał wojnę przeciwko sojuszniczej Ukrainie, więc możemy mu śmiało przypisać rolę Hupki i Czai.
Skoro tedy z uwagi na Hupkę i Cza… to znaczy – pardon – oczywiście nie ze względu na żadnego Hupkę, czy Czaję, tylko oczywiście – ze względu na Putina, każda dyskusja byłaby „wodą na młyn” – to my wszystko verstehen – ale pozostaje jeszcze owa „niemądra” walka polityczna”, która nawet i bez Putina jakąkolwiek dyskusję na ten temat by wykluczała. O co tu może chodzić?
Zgodnie z zasadą, że idioci są szczerzy, w związku z czym wystarczy pozwolić im mówić, pewne światło na tę sprawę rzucił rzecznik vaginetu obywatela Tuska Donalda, Wielce Czcigodny pan minister Szłapka. Z jego wypowiedzi wynika, że chodzi o nic innego, jak o różnicę łajdactwa. O nic innego wszak walka polityczna między obecnym vaginetem obywatela Tuska Donalda, a ekipą powołaną wcześniej przez Naczelnika Państwa Jarosława Kaczyńskiego, toczyć się nie może. Żyją jeszcze ludzie pamiętający, jak to podczas majdanu w Kijowie Naczelnik Państwa wznosił kabotyńskie okrzyki „Sława Ukrainie” i „Herojam sława!” Cóż innego mógłby wykrzykiwać tam Donald Tusk, albo nawet – Aleksander Kwaśniewski, co to przy każdej okazji, a nawet i bez okazji demonstruje zadowolenie ze swego rozumu, nie tylko politycznego, ale w ogóle?
Wreszcie wypada przypomnieć, że w roku 2016 obywatel Tusk Donald był w opozycji, podczas gdy z nominacji Naczelnika Państwa premierem rządu była pani Beata Szydło, a ministrem obrony narodowej w jej gabinecie był Antoni Macierewicz. Parafa pod umową z 2 grudnia 2016 roku wskazywałaby, iż złożył ją właśnie Wielce Czcigodny Antoni Macierewicz, którego dzisiaj, na odcinku korupcyjnym, prześladuje Wielce Czcigodny Giertych Roman, podobnie jak złowrogiego Grzegorza Brauna prześladuje na odcinku eklezjalnym i właśnie ogłosił jego ekskomunikę. Co prawda nie ma pewności, czy decyzja Wielce Czcigodnego Giertycha Romana nie wymaga dla swej ważności jakiejś kontrasygnaty, a przynajmniej – potwierdzenia ze strony Judenratu „Gazety Wyborczej” – ale jestem pewien, że wkrótce jakaś mieszana komisja wszystkie te wątpliwości rozwieje. Niewątpliwie bowiem wchodzimy w etap surowości, w którym zarówno Judenrat, jak i jego kolaboranci, będą „srogie głosić kary”. Nie tylko zresztą głosić, ale i stosować – bo jak jest rozkaz surowości, to żartów nie będzie.
Wracając do Wielce Czcigodnego obywatela Szłapki, to właśnie przypomniał on, ze poprzednia ekipa z nadania Naczelnika Państwa, przekazała – na pewno „nieodpłatnie” – aż 44 pakiety pomocowe dla Ukrainy, podczas gdy vaginet obywatela Tuska Donalda – tylko 5.
Jeśli jeszcze minister-ministrowicz Władysław Kosiniak-Kamysz prawidłowo będzie odtajniał dokumenty w sprawie donacji dla Ukrainy, to licytacja o różnicę łajdactwa może dla ekip kojarzonych z Naczelnikiem Państwa okazać się druzgocąca.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
Uwikłani w pułapkę „Bezpieczeństwa Światowego” i szczytów NATO
Opinia Wolfganga Effenbergera
Słynny cytat lorda Ismaya o celu NATO brzmiał: „trzymać Związek Radziecki na dystans, Amerykanów w środku, a Niemców pod kontrolą”. Argumentują oni, że ta dynamika uległa paradoksalnemu odwróceniu: same Niemcy finansują gigantyczne zbrojenia, które niegdyś miały je powstrzymać. Wydarzenia związane ze szczytem NATO w Ankarze i odrzucona kandydatura do Rady Bezpieczeństwa ONZ nadają temu stwierdzeniu konkretny kształt.
Pierwotny cel: „Powstrzymanie” Niemiec
Wcześniej tajne dokumenty amerykańskie z lat 60. dowodzą, że bon mot Ismaya był całkiem poważny. Wewnętrzne notatki Departamentu Stanu USA z lat 1965/66 otwarcie stwierdzały, że sojusz miał na celu „powstrzymanie siły i dominacji Niemiec Zachodnich na kontynencie”. Obecność wojskowa USA służyła również „odstraszaniu od wszelkich dwustronnych porozumień o bezpieczeństwie” między Bonn a Moskwą. Termin „powstrzymywanie” – używany zazwyczaj wyłącznie w odniesieniu do Związku Radzieckiego – był wyraźnie stosowany również do Niemiec. (1)
Na początku lipca 2026 roku wysoko postawieni politycy, ministrowie i prezesi firm obronnych spotkali się w budynku Axel Springer w Berlinie na Szczycie Bezpieczeństwa WELT, spotkaniu zamaskowanym jako chwyt marketingowy. (2)
Sprzedawany przez dział wydarzeń i reklamy firmy Axel Springer (Media Impact) (3) jako poważna debata na temat bezpieczeństwa, szczyt poświęcony bezpieczeństwu okazał się w rzeczywistości etycznie nieetycznym produktem komercyjnym, reklamowanym jako „ekskluzywne grono gości”, „najwyższej klasy SIEĆ” i „chroniona przestrzeń do otwartych i poufnych debat”.
Firmy płacą za spotkania z ministrami i osobami decyzyjnymi na zamkniętych sesjach, za umieszczanie swojej marki w artykułach i filmach WELT, a w końcu za to, by być postrzeganym jako poważny uczestnik „debaty o bezpieczeństwie”.
Na czele sieci Springer stoi rodzina właścicieli. Mathias Döpfner, prezes i współwłaściciel Axel Springer, którego syn Moritz zarządza funduszem Döpfner Capital. Peter Thiel zainwestował w ten fundusz ogromne sumy. Fundusz z kolei zainwestował w STARK Defence – berliński startup zajmujący się dronami, którego prezes, Uwe Horstmann, przemawiał na szczycie WELT Security Summit! (4)
Konglomerat medialny sprzedaje polityczny dostęp do przemysłu zbrojeniowego, a rodzina będąca jego właścicielem jednocześnie inwestuje w ten przemysł.
To nie przypadek. To sprawnie działający system władzy medialnej, bliskich powiązań z polityką i handlu bronią. Rodzina właścicieli czerpie zyski z rozwoju firm, które działają na własnym szczycie. Nic więc dziwnego, że rodzina Döpfnerów inwestuje w STARK. Sieć działa bez zarzutu.
To nie ma już nic wspólnego z niezależnym dziennikarstwem; to wpływ komercyjny podszywający się pod redakcyjny nadzór. Chociaż wszystkie fakty są jawne, media głównego nurtu w dużej mierze milczą. Nic dziwnego, biorąc pod uwagę powiązania kapitału, polityki i mediów, które przenikają całą sieć. Minister Katherina Reiche przez lata była stałym gościem i prelegentem na Szczycie Ludwiga Erharda w Tegernsee – gdzie firmy otrzymywały wyłączny dostęp do ministrów federalnych za wygórowane opłaty, w tym możliwość „wpływania na decydentów politycznych”. Teraz jest stałym elementem Szczytu Bezpieczeństwa WELT w Tegernsee. Stara sieć polityki, konserwatywnego biznesu i mediów w Tegernsee po prostu się przeniosła. Związek z rodziną Weimer staje się jeszcze bardziej bezpośredni: Valentin Weimer, syn Wolframa Weimera, jest szefem sztabu Grupy WELT. Skandal wokół jego ojca prowadzi bezpośrednio do zarządu firmy, która sprofesjonalizowała właśnie ten rodzaj biznesu!
Skandal wokół ministra stanu ds. kultury Wolframa Weimera
W 2012 roku dziennikarz i wydawca Wolfram Weimer wraz z żoną założyli Weimer Media Group (WMG), do której należy magazyn internetowy „The European” oraz wydarzenia takie jak szczyt Ludwig-Erhard w Tegernsee.
W 2025 roku Weimer został bezpartyjnym ministrem stanu ds. kultury w rządzie, odpowiedzialnym również za politykę medialną. Nadal posiadał 50 procent udziałów w spółce WMG, a jego żona posiadała pozostałe 50 procent.
Oznaczało to, że od początku jego kadencji istniał konflikt interesów: przedsiębiorca medialny i eventowy zostaje członkiem rządu odpowiedzialnym za kulturę i media, podczas gdy jego firma nadal pracuje w formatach politycznych, w których występują ministrowie i czołowi politycy.
Skandal wybuchł w związku z zaproszeniami i materiałami prezentacyjnymi od WMG na doroczny Szczyt Ludwiga Erharda w Tegernsee, które uzyskał i opublikował młody portal informacyjny (Apollo News). Dokumenty te obiecywały firmom pakiety cenowe sięgające nawet 80 000 euro, a także zawierały sformułowania takie jak możliwość „zdobycia wpływu na decydentów politycznych” i nawiązania kontaktów z członkami rządu w „swobodnej atmosferze”.
Szczyt publicznie określano mianem „niemieckiego Davos”, gdzie spotykają się wysocy rangą politycy, menedżerowie i przedstawiciele mediów; premier Bawarii Markus Söder wielokrotnie pełnił funkcję patrona. Połączenie ekskluzywnych pakietów biletów, wyraźnej retoryki „wpływów” oraz faktu, że organizator jest obecnie ministrem stanu ds. kultury i ekspertem ds. polityki medialnej, wywołało oskarżenia o oferowanie dostępu do członków rządu i wpływów politycznych jako modelu biznesowego.
W odpowiedzi na rosnącą krytykę, medialne doniesienia i presję społeczną, Weimer ogłosił, że przekaże swoje 50% udziałów w WMG powiernikowi na czas trwania swojej kadencji, aby uniknąć „jakichkolwiek pozorów konfliktu interesów”. Krytycy twierdzą jednak, że oznacza to, iż własność ekonomiczna pozostaje w rękach Weimera, grupa pozostaje de facto własnością rodziny, a strukturalny konflikt interesów nie znika całkowicie. (5)
Rząd federalny podkreślił, że kluczowe jest, aby Weimer nie pełnił już żadnych funkcji kierowniczych; jednocześnie w Bawarii nakazano przeprowadzenie audytu zgodności dotacji wypłacanych WMG.
Część partii opozycyjnych domagała się rezygnacji Weimera, postrzegając tę sprawę jako przykład braku dystansu między urzędami politycznymi a sektorem wpływów sektora prywatnego.
W debacie publicznej „skandal weimarski” jest zatem uważany za przykład tego, jak wydarzenia medialne, lobbing i urzędy rządowe mogą się ze sobą wiązać – i jak niewystarczające są istniejące regulacje, jeśli chodzi o zapobieganie takim związkom lub uczynienie ich przejrzystymi. (6)
Skandal weimarski najwyraźniej nie przyczynił się do wzrostu świadomości krytycznej mediów i opinii publicznej. Spirala korupcji wciąż się nakręca.
Ulf Poschardt, wieloletni redaktor naczelny i wydawca Grupy WELT, aktywnie wspierał i promował format Szczytu Światowego. Kandydatem Poschardta na stanowisko ministra gospodarki miał być Alex Karp. W 2022 roku sam Poschardt otrzymał ukraiński Order Zasługi III Klasy za to, że jego reportaże przekonały niemiecki rząd do dostarczenia broni. Człowiek, który wspiera szczyt i odrzuca krytyków donośnym „X”, został uhonorowany właśnie za to, co przynosi korzyści przemysłowi zbrojeniowemu – przemysłowi zbrojeniowemu, który generuje znaczne dochody dla Springera.
Julian Röpcke, wieloletni ekspert BILD ds. wojska i Ukrainy, w 2026 roku przeniósł się do United Unmanned Systems , niemiecko-ukraińskiego producenta dronów, który od 2023 roku dostarczył na Ukrainę tysiące dronów. (7) Z reportera stał się marketingowcem broni, o której pisał wcześniej. Röpcke otrzymał wcześniej ukraiński Order Zasługi. I pisał o tym z wielką dumą:
„Za tę pracę zostałem niedawno odznaczony przez Prezydenta Ukrainy i otrzymałem od Ołeksija Makiejewa Ukraiński Order Zasługi. Zaszczytu, którego nie postrzegam jako celu, lecz jako mandat na przyszłość”. (8)
Sieć rozciąga się zatem od zamówienia na Ukrainę autorstwa Poschardta, przez wejście Röpcke w branżę dronów, aż po inwestycje rodziny Döpfnerów w firmy, które znajdują się na szczycie. System, który przyćmiewa aferę weimerską – tyle że bardziej profesjonalną i na poziomie korporacyjnym.
Szczyt bezpieczeństwa to nie miły dodatek, ale element, który zapewnia zasięg, miejsce w redakcji, a przede wszystkim płatny dostęp do polityki i biznesu. Partnerzy tacy jak Mercedes-Benz, Rolls-Royce Power Systems, SAP i Vodafone Business finansują jego realizację.
Pouczający artykuł Alexandra Wallascha pt. „War Profiteers: 'World’ Security Summit – Springer Markets Secret Meeting Between Government and Arms Industry” (9), opublikowany na początku lipca 2026 r., krytykuje szczyt WELT Security Summit, który odbył się w budynku Axel Springer, jako reklamowane, odosobnione wydarzenie networkingowe między politykami, aparatem bezpieczeństwa i przemysłem zbrojeniowym. Opierając się na jasnych faktach, artykuł opisuje, jak szczyt WELT Security Summit, który odbył się w budynku Axel Springer, odbył się poufnie i za zamkniętymi drzwiami, w ekskluzywnym gronie polityków, personelu wojskowego, organów bezpieczeństwa i przedstawicieli przemysłu zbrojeniowego, zgodnie z zasadami Chatham House. Pozycjonowanie szczytu przez Media Impact jako wydarzenia i produktu marketingowego („ekskluzywne grono gości”, „sieć najwyższego szczebla”, „przestrzeń chroniona”) jest zgodne z powszechną terminologią stosowaną w przypadku wydarzeń korporacyjnych i formatów sponsoringu. (10)
W tym zamkniętym pomieszczeniu, najpotężniejszy niemiecki menedżer zbrojeniowy, prezes Rheinmetall, Papperger, mógł publicznie skrytykować brak wiarygodności rządu federalnego w zakresie kontraktów zbrojeniowych i domagać się większej pewności planowania – bezpośredniego lobbingu, który normalnie podlegałby nadzorowi parlamentarnemu. Podczas tego tajnego, globalnego spotkania, niemieckie elity zbrojeniowe i medialne mogły skierować swoje żądania bezpośrednio do ministrów – na wydarzeniu zorganizowanym przez firmę medialną, która sama steruje polityką wojenną i zbrojeniową, wspierając w ten sposób interesy mocarstw, które ostatecznie dążą do zniszczenia Niemiec.
Szczyt NATO w Ankarze (7–8 lipca 2026 r.) stworzył podwaliny pod dalszą eskalację.
Podczas niedawnego szczytu NATO w Ankarze prezydent USA Trump zgodził się na bardzo jasny pokaz solidarności z Ukrainą i sojuszem – jednocześnie nadał szczytowi charakter retorycznych antyeuropejskich i antyunijnych wypowiedzi, wysunął żądania Grenlandii i de facto zakończył zawieszenie broni z Iranem.
Na szczycie przyjęto deklarację końcową, w której wszyscy sojusznicy – w tym Stany Zjednoczone – potwierdzili „niezachwiane” zaangażowanie NATO we wzajemną obronę i wsparcie dla Ukrainy. Trump nie tylko się z tym zgodził, ale także zapisał, że Stany Zjednoczone nadal wspierają Ukrainę i zobowiązują się do dostarczenia dodatkowych systemów obrony powietrznej („Patriots”, między innymi), co znacznie wykracza poza znacznie bardziej powściągliwe oświadczenia składane na poprzednich spotkaniach – takich jak to w Hadze.
Jednocześnie Trump wielokrotnie atakował europejskich partnerów i całą UE, na przykład nazywając kraje takie jak Hiszpania „straconą sprawą” i opisując Europejczyków jako darmozjadów korzystających z amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa. (11) Ostro krytykował również „biurokratów w Brukseli” i przedstawiał polityczny projekt zjednoczonej Europy jako obciążenie dla USA, wielokrotnie odwracając w ten sposób zamierzony przekaz szczytu od jedności, kierując go ku nastrojom antyeuropejskim. (12)
Podobnie jak rok wcześniej, Trump ożywił starą ideę zakupu Grenlandii przez USA i przedstawił ją na marginesie szczytu jako quasi-geopolityczne żądanie wobec Danii. Dania i inni partnerzy europejscy jasno wówczas dali do zrozumienia, że Grenlandia „nie jest na sprzedaż” i odrzucili te żądania jako nie do przyjęcia, co doprowadziło do dalszych napięć w sojuszu. (13)
W kwestii Iranu, Trump oświadczył w Ankarze, że jego zdaniem dotychczasowy kurs wobec Teheranu – w tym elementy późniejszej polityki deeskalacji po wycofaniu się z porozumienia nuklearnego – dobiegł końca. Mówił o ogromnym zagrożeniu ze strony Iranu, wskazywał na bardziej zdecydowane podejście, w tym opcje militarne, i przedstawiał to sojusznikom jako „zakończenie” zbyt łagodnego status quo, które w istocie stanowiło zawieszenie broni. (14)
Chociaż Trump podkreślał, że Stany Zjednoczone będą nadal wspierać Ukrainę, faktyczne wycofanie amerykańskiego finansowania dla Ukrainy jest rzeczywistością. Waszyngton w dużej mierze wstrzymał finansowanie Ukrainy. Główny ciężar spoczywa teraz na Europejczykach, a zwłaszcza na Niemczech. Kanclerz Merz świętował to jako niemiecki pokaz siły: „Nie robimy tego pokazu siły, żeby komuś wyświadczyć przysługę. Robimy to, ponieważ jest to konieczne dla naszej obrony, dla naszego bezpieczeństwa”. (15)
Merz ogłosił ponadto plany podwojenia wydatków w ciągu czterech lat i osiągnięcia celu 3,5% do 2029 r. — sześć lat przed celem NATO.
Niemieckie duszenie fiskalne
Na szczycie NATO w Hadze (czerwiec 2025 r.) z inicjatywy prezydenta USA Trumpa przyjęto już nowy cel na rok 2035: 5% PKB na infrastrukturę związaną z obronnością i bezpieczeństwem. (16)
Wyrażenie wydatków na obronę jako procent PKB bagatelizuje dramatyczną sytuację. Budżet federalny na rok 2024 wynosił około 10,9% PKB! Proponowany cel 5% stanowiłby mniej więcej połowę budżetu na rok 2024! Każdy, kto chce uczciwie ocenić znaczenie wydatków na obronę, musi zawsze rozważyć ich związek z budżetem federalnym. Biorąc pod uwagę coraz bardziej katastrofalną sytuację gospodarczą, PKB nie rośnie, lecz raczej spada.
Szacuje się, że produkt krajowy brutto (PKB) Niemiec w 2026 r. wyniesie około 4,47 biliona euro w cenach bieżących. (17) Budżet federalny na 2026 r. przewiduje podstawowe wydatki budżetowe w wysokości około 524–525 miliardów euro, przy czym zadłużenie netto wyniesie prawie 98 miliardów euro.
Dzień przed szczytem NATO rząd zatwierdził projekt budżetu na rok 2027, który obejmuje rekordowe nowe pożyczki w wysokości ponad 200 miliardów euro. (18) To ponad dwukrotnie zwiększy płatności odsetkowe rządu federalnego, z 30 miliardów euro (2024) do 61,9 miliarda euro (2029). Płatności odsetkowe będą wówczas stanowić prawie 11% całkowitego budżetu federalnego. W swoim oświadczeniu z kwietnia 2026 roku Federalny Trybunał Obrachunkowy wydał jednoznaczne ostrzeżenie: „Obecnie wysokie tempo wzrostu zadłużenia może zagrozić długoterminowej stabilności finansów federalnych”. (19)
Bundesbank prognozuje, że zreformowane zasady fiskalne mogą spowodować, że wskaźnik zadłużenia wzrośnie do prawie 90% PKB do 2040 r., a w dłuższej perspektywie nawet powyżej 100% PKB.
Minister finansów Klingbeil bronił zwiększenia zadłużenia, które jego zdaniem było konieczne przede wszystkim ze względu na przygotowania do wojny, powołując się na zagrożenie ze strony Rosji, podczas gdy krytycy ze wszystkich stron sceny politycznej określili plan jako nieodpowiedzialny pod względem fiskalnym. (20)
Zgodnie z obecnym planem finansowym, rząd federalny zaciągnie ponad 800 miliardów euro nowego długu w latach 2025-2029. Sama obronność ma otrzymać w tym samym okresie 378,1 miliarda euro w formie pożyczek. Przewiduje się, że dług federalny wzrośnie do 2,7 biliona euro do 2029 roku (w porównaniu z obecnym 1,84 biliona euro). Całkowity dług publiczny Niemiec, obejmujący rząd federalny, krajowy i samorządowy oraz fundusze ubezpieczeń społecznych, wynosi obecnie około 2,84 biliona euro. W budżecie na 2027 rok prawie co trzecia euro będzie finansowana z pożyczek.
Federalny Trybunał Obrachunkowy zidentyfikował trzy obszary wydatków, które dominują w budżecie federalnym: emerytury, obronność i spłata odsetek stanowią łącznie prawie połowę całkowitych wydatków w budżecie federalnym na rok 2026. Projekt budżetu na rok 2027 odzwierciedla to: więcej pieniędzy na wojsko, mniej na wszystko inne. Od wydatków socjalnych i edukacji, po ochronę klimatu i cyfryzację – cięcia są potrzebne wszędzie.
Analiza Niemieckiej Rady Stosunków Zagranicznych (DGAP) mówi w tym kontekście o przejściu od „dzielenia się obciążeniami” do „przerzucania obciążeń”: Stany Zjednoczone zmniejszają swój udział w europejskiej obronie, wnosząc do sojuszu mniej żołnierzy i zdolności. Niemcy wkraczają na tę ścieżkę: przejmują również drugi co do wielkości pakiet zdolności w sojuszu. (21) Według DGAP, ten rozwój sytuacji wpisuje się w podejście Trumpa „America First”, ale ma dłuższą historię i pozostanie istotny nawet po jego śmierci.
Kraj, który pierwotnie miał być „utrzymywany w ryzach” przez sojusz, teraz dobrowolnie i niezależnie finansuje gigantyczną remilitaryzację sojuszu – i czyni to za pomocą ogromnego długu. Trzy elementy formuły Ismaya uległy zmianie:
Amerykanie w środku : USA pozostają obecne, ale Trump wymusił podział obciążeń — płacą Niemcy.
Rosja na zewnątrz : Ten temat pozostaje aktualny jak nigdy dotąd.
Niemcy „w dole”: Zamiast być utrzymywanymi „w dole”, Niemcy dobrowolnie utrzymują swoją pozycję militarną powyżej — co pociąga za sobą konsekwencje fiskalne, które ciągną gospodarkę w dół.
Pomimo historycznie wysokich wydatków na obronność, Niemcy poniosły klęskę dyplomatyczną w ONZ zaledwie kilka tygodni przed szczytem NATO, przegrywając z sąsiadami, Austrią i Portugalią. W wyborach do Zgromadzenia Ogólnego ONZ na początku czerwca 2026 roku, Republika Federalna nie zdobyła miejsca w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Niemcy uzyskały zaledwie 104 głosy, znacznie poniżej wymaganej większości dwóch trzecich głosów; dwa dostępne miejsca przypadły Austrii (131 głosów) i Portugalii (134 głosy). Oznaczało to pierwszą od dziesięcioleci porażkę niemieckiej kandydatury do tego organu. Minister spraw zagranicznych Wadephul prowadził kampanię na rzecz poparcia do ostatniej chwili, ale nie zdołał go przechylić na swoją stronę. (22)
Rozwój sił zbrojnych nie koreluje ze wzrostem wpływów dyplomatycznych – wręcz przeciwnie. Niemniej jednak Niemcy nie zwalniają tempa. Budżet na 2027 rok jest skonstruowany w taki sposób, że mniej pieniędzy jest dostępnych na niemal wszystkie obszary z wyjątkiem obronności, a tendencja ta będzie się utrzymywać ze względu na rosnące stopy procentowe. Niemieckie fundamenty gospodarcze nie są w stanie udźwignąć tego ciężaru w dłuższej perspektywie. (23)
Od szczytu NATO w Hadze (czerwiec 2025 r.) i późniejszego szczytu w Ankarze (lipiec 2026 r.) Niemcy stały się wiodącą potęgą militarną europejskiego filaru NATO — z radykalnie rozszerzonymi strukturami dowodzenia, największym wkładem wojsk w nowy Model Sił NATO i wydatkami, które spełniają cele sojuszu sześć lat przed terminem.
Niemcy dostarczają około 35 000 żołnierzy oraz ponad 200 samolotów i okrętów, które muszą być gotowe do użycia w ciągu 30 dni od aktywacji. Koncentrujemy się na Europie Środkowej i Północno-Wschodniej – zwłaszcza w Polsce i na Litwie. W razie potrzeby dostępne są dodatkowe siły wsparcia, dlatego Model Sił obejmuje niemal całe niemieckie siły zbrojne. Ponadto na Litwie stacjonować będzie stała brygada Bundeswehry licząca około 5000 żołnierzy, której gotowość operacyjna planowana jest na 2027 rok. (24)
Historycznie problematyczne centralne położenie geograficzne Niemiec pozostało niezmienione od 1871 roku: dziś leżą one w samym sercu rozszerzonego obszaru NATO. To z kolei przekłada się na ich nową rolę jako węzła logistycznego: znaczna część dostaw z USA i Europy Południowej skupia się na terytorium Niemiec, a następnie jest rozprowadzana na linie frontu.
„Plan operacyjny Niemiec” – strategiczny plan na wypadek sytuacji nadzwyczajnych – reguluje przyjmowanie, zakwaterowanie i transfer żołnierzy, broni i amunicji. W sytuacji nadzwyczajnej wszyscy obywatele muszą współpracować zgodnie z postanowieniami planu. (25)
Podczas swojej wizyty w Berlinie 30 czerwca 2026 r. Sekretarz Generalny NATO Rutte potwierdził sukces Niemiec: „Niemcy przewodzą i Niemcy wywiązują się ze swoich obowiązków”. (26)
NATO dostosowało swoją strukturę dowodzenia do tej sytuacji, aby „ustawić Niemcy i Europę w pozycji umożliwiającej przejęcie głównej odpowiedzialności za konwencjonalną obronę Europy”, podczas gdy Stany Zjednoczone będą odgrywać „ograniczoną rolę”. Wszystkie trzy operacyjne dowództwa czterogwiazdkowe będą zatem w przyszłości dowodzone przez Europejczyków. Niemcy będą na zmianę dowodzić Połączonym Dowództwem Sił w Brunssum – odpowiedzialnym za wschodnią flankę od Morza Bałtyckiego do Morza Czarnego – z Polską. (27)
Niemiecko-Holenderski Korpus przejmie dowództwo nad wszystkimi siłami lądowymi NATO w państwach bałtyckich – z nową siedzibą w Valdze, tuż przy granicy Estonii i Łotwy, zaledwie kilkaset kilometrów od Rosji. Decyzja ta zapadła pod koniec czerwca 2026 roku, tydzień przed szczytem NATO w Ankarze. (28)
Niemcy bronią teraz Inicjatywy Trójmorza (3SI)
Inicjatywa Trójmorza nie została wymieniona jako osobny punkt programu szczytu, ale jako format regionalny państw członkowskich UE z Europy Środkowej i Wschodniej jest ściśle powiązana z tematami szczytu. Wschodnia flanka NATO – czyli wiele państw 3SI – to obszar, na którym w praktyce wdrażane są wzmocnione środki odstraszające wobec Rosji, rozbudowa arsenału nuklearnego i wsparcie dla Ukrainy; ich infrastruktura, projekty energetyczne i potencjał wojskowy stanowią część ogólnej strategii. (29)
Inicjatywa Trójmorza (Morze Bałtyckie, Morze Czarne i Morze Adriatyckie) została zainicjowana w 2016 r. przez Polskę i Chorwację, między innymi w celu zmniejszenia zależności od Rosji i Chin, a także wzmocnienia relacji transatlantyckich.
Dalsze cele obejmują rozbudowę połączeń północ-południe w transporcie, a także w sektorach energetycznym i cyfrowym, dywersyfikację źródeł energii i wzmocnienie konkurencyjności regionu, wyraźnie w ramach UE i w celu jej wzmocnienia.
Krytycy wskazują jednak, że motywy geopolityczne (oddzielenie Niemiec od Rosji) i silne zaangażowanie USA wykazują paralelę do „Inicjatywy Dwóch Mórz” (Międzymorza) Piłsudskiego z 1919 roku. Był to projekt siłowo-polityczny, podjęty bezpośrednio po I wojnie światowej, mający na celu stworzenie pod polskim przewodnictwem bloku między Morzem Bałtyckim a Morzem Czarnym, jako bufora między Niemcami a Rosją. Ponieważ nierozwiązane kwestie historyczne mają tendencję do powracania, nie można wykluczyć, że ta „ciągłość Międzymorza” może potencjalnie stworzyć nowe linie podziału w UE. (30)
Koncepcja Piłsudskiego była silnie uwarunkowana polskimi interesami narodowymi i troską o bezpieczeństwo, a jej celem były roszczenia hegemoniczne wobec narodów sąsiednich, co zaostrzało konflikty z litewskimi, ukraińskimi i białoruskimi ruchami narodowymi i podważało jej wykonalność. Z perspektywy krytycznej Międzymorze jawi się jako klasyczny projekt międzywojenny: słabo rozwinięty instytucjonalnie, silnie personalizowany (Piłsudski) i osadzony w logice rywalizacji między państwami narodowymi. (31)
Zarówno wówczas, jak i obecnie, region między Morzem Bałtyckim a Morzem Czarnym ma charakter centralny i stanowi obszar strategiczny, na którym Polska jest szczególnie aktywna. Ciągłość leży w dążeniu do zmniejszenia zależności od głównych mocarstw wschodnich i wzmocnienia własnej zdolności do działania. Inicjatywa Trójmorza, w jej obecnym kształcie, ma nadal charakter bardziej technokratyczno-gospodarczy i wielostronny, a także mniej otwarcie hegemoniczny niż Międzymorze Piłsudskiego. (32) Może się to jednak zmienić w toku wojny na Ukrainie.
Szczyt NATO 2026: eskalacja zamiast dyplomacji
Szczyt NATO w Ankarze, który odbył się w dniach 7-8 lipca 2026 r., oficjalnie uznano za sukces: 140 miliardów euro pomocy wojskowej dla Ukrainy, zdecydowane zaangażowanie w realizację Artykułu 5 i uznanie Rosji za zagrożenie.
Gospodarz Turcji apeluje o „perspektywę 360 stopni”, uwzględniającą również jej południowych sąsiadów (Bliski Wschód, Afrykę Północną i Sahel), wojnę z Iranem oraz bezpieczeństwo kluczowych szlaków morskich, takich jak Cieśnina Ormuz. Niemcy zadeklarowały gotowość do aktywnego udziału w międzynarodowych działaniach na rzecz bezpieczeństwa Cieśniny Ormuz.
Jednak po bliższej analizie wyniki ujawniają głębokie braki, luki i sprzeczności.
Choć formalnie Trump wzmocnił jedność NATO i wsparcie dla Ukrainy, politycznie zdominował spotkanie konfrontacyjną retoryką wobec Europy i żądaniami, które podważyły zaufanie do niego jako sojusznika. (33)
Dziennik „TAZ” skrytykował Sekretarza Generalnego NATO Rutte za spędzenie ostatnich 24 godzin „w równoległym świecie”, chwaląc szczyt jako sukces i Trumpa jako człowieka rozwiązującego problemy (34), a także opisując go jako „poltergeista”, który wielokrotnie publicznie oczernia sojusz i kwestionuje jego wartość (35).
Krytyka szczytu skupia się na zasadniczej sprzeczności między deklarowaną chęcią zawarcia pokoju a rzeczywistą logiką eskalacji:
W dziale poświęconym NATO gazety taz w artykule „Szczyt NATO w Ankarze: wszystko kręci się wokół eskalacji” (36) krytykuje się fakt, że na szczycie dominują kwestie zbrojeń, celu 5% i programów wartych miliardy dolarów, podczas gdy konkretne inicjatywy dyplomatyczne na rzecz pokoju i strategie deeskalacji są praktycznie nieobecne.
Tak więc wyniki z Ankary wskazują na kontynuację wojny w niepewnych warunkach: eksperci opisują, jak europejski przemysł zbrojeniowy będzie musiał być przez lata rozbudowywany, aby niezawodnie zaopatrywać Ukrainę w amunicję, sprzęt przeciwlotniczy i ciężki sprzęt na dużą skalę; jest to opisane jako długotrwały proces, który może trwać do końca tej dekady. (37) Podczas gdy kanclerz Merz mówił po szczycie o pozytywnym sygnale, silnym i zjednoczonym NATO oraz „duchu Ankary”, który wzmocniłby sojusz, (38) autor może zidentyfikować tylko trzy trendy stojące za „duchem Ankary”: strategiczne częściowe wycofanie się USA, europeizację wojny na Ukrainie bez jasnej perspektywy pokoju oraz sojusz skupiający się na zbrojeniach, podczas gdy dyplomacja pozostaje zaniedbywana.
Stanowiska USA w sprawie możliwego zawieszenia broni lub scenariuszy pokojowych są interpretowane w komentarzach jako presja na Kijów, ponieważ nie wykluczają jednoznacznie akceptacji rosyjskich zdobyczy terytorialnych. (39)
Dlaczego mieszkańcy Donbasu nie mogą sami zdecydować, pod jakim dachem chcą mieszkać? Ale które mocarstwo kiedykolwiek bierze pod uwagę interesy ludzi – zawsze byli i pozostają jedynie zbędni. Międzynarodowe terminy prawne, takie jak „separacja” czy „aneksja”, są często interpretowane w praktyce zgodnie z geopolitycznymi interesami wielkich mocarstw. W szczególności mocarstwa imperialne postrzegają prawo do samostanowienia jako „cierń w boku społeczności międzynarodowej”.
Popierają żądania samostanowienia tylko wtedy, gdy przynosi im to korzyści geopolityczne (np. w przypadku niektórych ruchów niepodległościowych).
Oni z kolei podkreślają „nienaruszalność granic”, gdyby secesja miała zaszkodzić ich interesom lub stworzyć niebezpieczne precedensy.
Kosowo i Camp Bondsteel są tego szczególnie widocznym przykładem: międzynarodowa debata prawna (samostanowienie kontra integralność terytorialna) toczyła się równolegle z rzeczywistą obecnością militarną USA, którą trudno zignorować z geostrategicznego punktu widzenia.
Oficjalna reakcja Rosji na szczyt w Ankarze
Ambasador Rosji w Turcji, Siergiej W. Wierszynin, oświadczył pod koniec czerwca, że Moskwa oczekuje, iż szczyt NATO uwzględni „nowe realia” świata. Zapytany, co ma na myśli, Wierszynin odpowiedział: „Należy teraz zrozumieć, że interwencje wojskowe nie są rozwiązaniem. Nie ma miejsca na rozwiązania militarne”. Jednocześnie podkreślił, że Rosja szanuje Turcję jako członka NATO i „uważnie” śledzi rozwój sytuacji. (40)
Doniesienia rosyjskich mediów postrzegały szczyt NATO w Ankarze jako kolejne potwierdzenie zamiaru NATO przedłużenia wojny z Rosją i zwiększenia kosztów dla Rosji. (41) Rosyjscy komentatorzy odebrali miliardowe obietnice pomocy i uzbrojenia złożone na szczycie jako dowód na to, że NATO eskaluje „wojnę z Rosją” i wykorzystuje Ukrainę jako swojego pełnomocnika. (42) Jednocześnie Moskwa stara się utrzymać swoją linię wewnętrzną: podkreśla zdolność Rosji do reagowania na długoterminową rozbudowę NATO, wskazuje na współpracę z Chinami i innymi partnerami oraz przedstawia decyzje Ankary jako kolejne potwierdzenie przewidywanego wrogiego kursu.
Uzbrojenia, media i polityka: przykład szczytu bezpieczeństwa WELT i szczytu NATO w Ankarze 2026
Ogólnie rzecz biorąc, trzy poziomy łączą się, tworząc pełny obraz:
(1) doktryna historyczna NATO według lorda Ismaya,
(2) instytucjonalizacja kompleksu broni, mediów i polityki poprzez szczyt bezpieczeństwa WELT oraz
(3) ramy polityki zagranicznej określone na szczycie NATO w Ankarze.
Teza główna: Choć pierwotnie, według Ismaya, Niemcy miały być „trzymane w ryzach”, obecnie dobrowolnie finansują własne zbrojenia, a konglomerat medialny wykorzystuje kontakty między politykami, którzy przekazują pieniądze z podatków, a przemysłem dostarczającym broń.
Podsumowując, wyłania się następujący ciąg zdarzeń:
NATO podejmuje decyzję o drastycznym zwiększeniu wydatków na obronność (Haga 2025, Ankara 2026). (43)
Niemcy finansują ten proces za pomocą rekordowego zadłużenia (ponad 200 mld euro nowego długu w budżecie na rok 2027).
Axel Springer za pośrednictwem Media Impact organizuje „szczyt bezpieczeństwa”, który przyznaje firmom płacącym wyłączny dostęp do ministrów decydujących o tym, jak wydawane są pieniądze podatników. (44)
Prezesi firm obronnych (Rheinmetall, Airbus, Palantir) spotykają się bezpośrednio z ministrami i domagają się większej pewności planowania kontraktów. (45)
WELT informuje o polityce obronnej, na której podmioty sama wpływa jako płatny uczestnik szczytu.
Tak jak Anglia i Francja w 1914 roku zwróciły się o pomoc do autorytarnej Rosji, aby trwale osłabić Niemcy, tak dziś Niemcy – a przynajmniej to, co z nich pozostało – mogą pomóc Anglii i Francji w zniszczeniu Rosji. Historia zdaje się być zapomniana, a potencjalne konsekwencje wojny zdają się umknąć uwadze opinii publicznej. W tym miejscu warto przypomnieć dwa ważne cytaty:
Berthold Brecht napisał w 1951 roku słynne słowa w swoim „Liście otwartym do niemieckich artystów i pisarzy”:
„Wielka Kartagina stoczyła trzy wojny. Nadal była potężna po pierwszej, nadal nadawała się do zamieszkania po drugiej. Po trzeciej już jej nie było.” (46)
Thomas Mann, przebywając na amerykańskim wygnaniu, dostrzegł tendencję USA do traktowania „Europy jako kolonii gospodarczej, bazy wojskowej, glacis [preludium, MY] w przyszłej krucjacie atomowej przeciwko Rosji, jako starożytnego, interesującego i wartego podróży kawałka ziemi, którego całkowita ruina nie byłaby dla nich żadnym problemem, gdy chodzi o walkę o dominację nad światem” (47).
Jeśli stratedzy nieuchronności rzeczywiście osiągną swój nieludzki cel, nikt nie będzie mógł usprawiedliwiać się powoływaniem na niewiedzę.
+++
Notatki i źródła
Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez USA, służąc jako kapitan w niemieckich oddziałach saperskich. Po dwunastu latach służby studiował nauki polityczne i edukację średnią (budownictwo/matematyka) w Monachium, a następnie do 2000 roku wykładał w uczelni technicznej budownictwa. Od tego czasu publikował prace na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki USA. Do jego najnowszych publikacji należą: „Czarna księga UE i NATO” (2020), „Niedoceniana potęga” (2022) oraz „Od wojny do porządku światowego” (2026).
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) • 12 lipca 2026 michalkiewicz
Gdyby obywatel Tusk Donald nie był taki nadzwyczajny i pełnomocny, to nawet można by mu współczuć – tyle zgryzot ostatnio rzuciło mu się na szyję. W dodatku otoczył się vaginessami w takiej liczbie, że nikt tego nie wytrzyma. Żeby chociaż którakolwiek się do czegoś nadawała, ale próżnio marzyć o tem – jak mawiał pan Ignacy Rzecki z „Lalki” Bolesława Prusa. Taka pani Nowacka Barbara narobiła tyle bałaganu w „oszwiate”, że trudno znaleźć kogokolwiek na jej miejsce. Z kolei pani Pełczyńska-Nałęcz drze koty z panią Hening—Kloską, że aż się od tego rozleciała partia jednorazowego użytku ojczyka Hołowni Szymona – a tymczasem klimat wygrywa z Ludzkością na odcinku temperatury. Raz jest za wysoka, w związku z czym zbierają się sztaby kryzysowe, ale zaraz potem robi się niska i znowu trzeba zwoływać sztaby kryzysowe. Nic dziwnego, że obywatel Tusk Donald nie ma już głowy do tego całego rządzenia i chętnie przeszedłby na jedną i drugą emeryturę – ale nie wiadomo, jak zareagowałaby na coś takiego Reichsfuhrerin. Bardzo możliwe, że podobnie, jak Nikita Chruszczow, gdy pewnego razu rozżalony Fidel Castro też zwierzył mu się, że chętnie rzuciłby tę całą władzę i poszedł do klasztoru. – „Nie nada, Fiedia” – powiedział wtedy towarzysz Chruszczow.
No bo popatrzmy. Afera ze Szpitalem Południowym każdego dnia obrasta aferami odpryskowymi, chociaż obywatel Tusk dał pani minister zdrowia czas do wtorku 7 lipca, by uzdrowiła sytuację w resorcie – ale przecież wiadomo, że do 7 lipca to pani minister prochu nie wymyśli, a tymczasem pojawią się nowe wątki aferalne. W dodatku podszczuwanie opinii publicznej na doktorów – że za dużo zarabiają, wprawdzie daje zatrudnienie funkcjonariuszom Propaganda Abteilung, co to dwoją się i troją – ale co z tego, skoro coraz mniej ludzi im wierzy? Co gorsza, pojawiają się złowrogie głosy, że gdyby w tej dziedzinie przywrócić normalność, tzn. najpierw obniżyć fiskalne haracze z ponad 80 do najwyżej 20 procent, rozgonić NFZ, wszystkie rady nadzorcze i dodatkowe szczeble samorządów i zlikwidować państwową służbę zdrowia – to wtedy jedni doktorzy zarabialiby więcej, inni mniej – ale nikogo by to nie rajcowało, bo nikomu nic do tego, ile z własnych pieniędzy pacjent płaci doktorowi.
Tymczasem likwidacja żerowiska dla partyjnych gangów przekracza kompetencje obywatela Tuska, bo Reichsfuhrerin wyznaczyła mu zadania na całkiem innym odcinku. Toteż na wszelki wypadek niezależna prokuratura szerokim łukiem omija pana doktora Dawida Kacprzyka i nie ośmiela się niepokoić go jakimiś przesłuchiwaniami, chociaż „sygnalistów”, co go wystawili, magluje po 10 i więcej godzin. Diabli wiedzą, co ten cały pan doktor Kasprzyk wie i co by w razie czego wychlapał, więc na wszelki wypadek pan prezydent Warszawy Trzaskowski Rafał, z warszawskiej pirogi na pożarcie krokodylom wyrzuca coraz to nowe murzyńskie dziewczęta, a członkom partii daje propozycje nie do odrzucenia; albo partia, albo pyski w melasie w radach nadzorczych. Tedy działacze i radni mają potężny dysonans, bo melasa kusi, ale bez partii przecież niebezpiecznie. W tej sytuacji do melasy ruszyły stare kiejkuty, bo na kogo można się spuścić w tych ciężkich terminach, jak nie na nich? Kto ochroni i uspokoi?
A tu jeszcze, niczym grom z jasnego nieba, z dnia na dzień wybuchła kolejna afera – tym razem za sprawą wicemarszałka Sejmu Krzysztofa Bosaka z Konfederacji. Połączył on umiejętnie rozmaite kropki i okazało się, że vaginet obywatela Tuska Donalda oddał Ukrainie zakupione za ciężkie pieniądze w Ameryce pociski do systemu „Patriot”, a ukraińscy oligarchowie, jeśli nawet nikomu ich nie sprzedali, to wystrzelili Panu Bogu w okno.
Niby wszystko się zgadza z umową z 2 grudnia 2016 roku – ale to pozbawienie Polski ochrony przeciwlotniczej zaniepokoiło nawet niektórych generałów, chociaż większość tylko pilnuje, żeby jakoś dosłużyć do emerytury, kiedy to dopiero zaczyna się prawdziwe życie. Żeby pokazać, jak to nieugięcie stoi na nieubłaganym gruncie polskiego interesu państwowego, wicepremier, minister-ministrowicz Kosiniak-Kamysz Władysław zapowiedział „odtajnianie” donacji dla Ukrainy – poczynając od roku 2022. Najwyraźniej liczy na to, że tyle ich było, iż odtajnianie tylko pierwszych dwóch lat, kiedy to Ukrainę futrował rząd premiera Morawieckiego, przeciągnie się aż do wyborów w przyszłym roku – a potem się zobaczy.
Ale rzecznik interesu ukraińskiego w warszawskim establishmencie, Wiece Czcigodny Paweł Kowal przestrzegł przed igraniem z ogniem tym bardziej, że Judenrat „Gazety Wyborczej” właśnie ujawnił, że ukraińskie demonstracje w Polsce były obstalowywane przez Putina. Jak tam było naprawdę – tego nie dojdzie, bo niedawno minister Siemoniak Tomasz ujawnił, że ukraiński wywiad hula po Polsce jak tornado – a na mieście pojawiły się fałszywe pogłoski, że te pociski do amerykańskich „Patriotów” kazali obywatelu Tusku Donaldu przekazać Ukrainie Niemcy. Si non e vero e ben trovato, co się wykłada, że jeśli nawet to nieprawda, to dobrze wymyślone. Dlaczego jednak ma to być nieprawda, skoro w kwietniu Niemcy proklamowały strategiczne partnerstwo z Ukrainą? W ramach tego partnerstwa Polska ani Niemcom, ani Ukrainie nie jest już do niczego potrzebna, więc dlaczego nie zacząć wymiksowywania Polski z polityki europejskiej od wpuszczenia w kanał vaginetu obywatela Tuska Donalda?
Właśnie do Warszawy przyjechał z Kijowa pan minister Sibiha, by postawić do pionu przynajmniej Księcia-Małżonka. Oczywiście Książę-Małżonek się nie pochwalił, jak został obsztorcowany, ale z ukraińskich niedyskrecji możemy się dowiedzieć, że już wkrótce zabiorą się za nas „historycy” i „duchowni”, którzy wyjaśnią, jak było i czego mamy się trzymać. Jakże inaczej – skoro znajdziemy się pod skoncentrowanym obstrzałem zarówno ze strony „historyków”, jak i „duchownych”? Na historykach -wiadomo – każdy może polegać, podobnie, jak na „duchownych”. Tak właśnie uważał książę Karol Radziwiłł „Panie Kochanku”. Bał się on duchów, więc za szlafkamrata przybrał sobie przewielebnego ojca Idziego, że to niby on „i oświeci i uspokoi”.
Teraz, kiedy Stolica Apostolska właśnie ekskomunikowała „lefebrystów”, uspokoić każdego będzie znacznie łatwiej. Czyż nie dlatego Wielce Czcigodny Giertych Roman, nawet nie próbując udawać członka przewielebnego duchowieństwa, właśnie ekskomunikował złowrogiego Grzegorza Brauna? Wprawdzie Judenrat jeszcze tego nie zatwierdził, ale gdyby tak Wielce Czcigodny obiecał, że podda się drobnej operacji chirurgicznej, to jestem pewien, że sprawa zostałaby przepchnięta na Biurze Politycznym. I to jest to światełko w tunelu – bo na ekstradycję złowrogiego Zbigniewa Ziobry, na którego zagiął parol obywatel Żurek Waldemar, wypadnie chyba jeszcze trochę poczekać.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).
Któż nie pamięta filmu „Zelig” w reżyserii oraz z udziałem Woody Allena? Tytułowy bohater, Zelig, a więc – jegomość z pierwszorzędnymi korzeniami – odznacza się charakterystyczną właściwością. Potrafi mianowicie w jednej chwili dostosować się do otoczenia. I tak, jeśli znajdzie się wśród kobiet w ciąży, to zaraz rośnie mu brzuch, a gdy przypadkiem trafi między Murzynów, to natychmiast ciemnieje mu skóra. Czy tylko tytułowy Zelig miał tę właściwość, czy to jest cecha wszystkich Zeligów – to powinna rozstrzygnąć jakaś ekipa naukowców, na przykład – weterynarzy – bo wygląda na to, iż Zelig nie był wyjątkiem, że ta właściwość jest charakterystyczna dla wszystkich Zeligów.
Starsi ludzie, to to jeszcze samego pamiętają Stalina, z pewnością przypominają sobie, jak to ówcześni Zeligowie nie pozwalali się nikomu wyprzedzić w tak zwanym później „kulcie jednostki”, czyli – uwielbieniu dla Józefa Stalina. Pamiętam czytankę, jak to pewien młodociany Zelig prosił swego resortowego tatełe, by wyciął mu z gazety fotografię Stalina z fajką – no a podczas organizowanych wtedy spędów, Zeligowie wznosili różne okrzyki, między innymi – „a my wszyscy za towarzyszem Stalinem!” Bo trzeba nam wiedzieć, że Zeligowie charakteryzują się też bardzo rozwiniętym instynktem stadnym i stąd to częste: „a my wszyscy”.
Wspominam o tym, bo dopiero po tym wstępie będzie nam łatwiej zrozumieć paryską deklarację pana red. Adama Michnika, który od 1989 roku przewodzi Judenratowi „Gazety Wyborczej”, że „my wszyscy jesteśmy dziś Ukraińcami!”. Takich rzeczy można było się spodziewać od dawna, między innymi po publikacjach naszej Jabłoneczki, czyli Małżonki Księcia-Małżonka Radosława Sikorskiego, że „my wszyscy” powinniśmy być wyrozumiali, kiedy Ukraińcy uprawiają kult Stefana Bandery – bo nie mają innych herojów, więc jest on dla nich niezbywalnym warunkiem klecenia sobie narodowej tożsamości.
No a teraz, w sytuacji, gdy właśnie na tle „herojów” doszło do napięć między Polską a Ukrainą, Zeligowie, z panem red. Adamem Michnikiem na czele, od razu skapowali, jak się w tej sytuacji zachować. Po ogłoszeniu w kwietniu br. strategicznego partnerstwa niemiecko-ukraińskiego, Zeligowie najwyraźniej uznali, że Polska już jest passe, więc w tej sytuacji nie ma co dłużej udawać Polaków, tylko przepoczwarzyć się na Ukraińców.
Polska oczywiście na buńczuczną demonstrację prezydenta Zełeńskiego zareagowała bardzo miękko i tylko w sferze działań pozornych, bo pan prezydent Nawrocki ogłaszając decyzję o odebraniu orderu, jednocześnie zapowiedział, że nasz nieszczęśliwy kraj po staremu będzie Ukrainę futrował i wspierał, gdzie tylko będzie mógł. Nic mu to nie pomogło, bo prezydent Zełeński, odsyłając order pocztą, opatrzył to szyderczym komentarzem, że skoro Lachom nie przeszkadza, iż order ten posiada Katarzyna II, to on nie będzie w te sprawy wchodził. Była to, niestety trafna, aluzja do polskiego lizusostwa, boć przecież zarówno prezydent Zełeński, jak i pozostali ukraińscy prezydenci: Kuczma, Juszczenko i Poroszenko, którzy swoje ordery też odesłali, dostali je z tych samych powodów, co Katarzyna II. Na obronę pana prezydenta Nawrockiego podniosę, że poza odebraniem orderu, nic innego zrobić nie mógł, bo w innych sprawach nie ma konstytucyjnych uprawnień. Tymczasem obywatel Tusk Donald prędzej by chyba splamił mundur, niż ośmielił się zrobić przykrość strategicznemu partnerowi Rzeszy Niemieckiej.
Ponieważ jednak mleko się rozlało, to znaczy – informacja o wołyńskim ludobójstwie trafiła na pierwsze strony gazet – strategiczny partner Rzeszy Niemieckiej, być może wysłuchawszy jej sugestii, postanowił uczynić pozór gestu, by stworzyć vaginetowi obywatela Tuska Donalda szansę na przełknięcie nie tylko Stefana Bandery, ale i innych herojów kijowskiego Panteonu. Prezydent Zełeński powiedział wszak, że „nikt” nie będzie Ukraińcom mówił, jakich herojów mają czcić, a jakich nie. O tym zadecydują sami, w myśl zasady, żeby każdy miał to, co najbardziej lubi. Na przykład jedni lubią szampana, a inni – jak im nogi śmierdzą.
W związku z tym do Warszawy przyjechał ukraiński minister spraw zagranicznych, pan Sybiha, który – mówiąc nawiasem – też odesłał swój order, tylko oczywiście niższej rangi, niż ten przydzielony prezydentowi Zełeńskiemu – „Krzyża Zbolałego”, czy jakoś tak – żeby odpowiednio urobić Księcia-Małżonka. Książę-Małżonek bowiem pięknie wiąże krawaty, no i musi mieć jakieś inne zalety, bo w przeciwnym razie nie zostałby Księciem-Małżonkiem – ale na odcinku dyplomacji radzi sobie trochę gorzej – jak przystało na dyplomatołka. Reagując na szyderstwo prezydenta Zełeńskiego napisał na Twitterze, że może by lotnisko w Jasionce nazwać imieniem „ofiar UPA” – ale chyba wiedział, że to niemożliwe, bo ono ma już imię „Rodziny Ulmów”, co to dała się Niemcom zamordować, żeby dogodzić Żydom.
Tedy, słusznie uważając, że Książę-Małżonek może być najsłabszym ogniwem w vaginecie obywatela Tuska, bo nawet minister-ministrowicz Władysław Kosiniak-Kamysz buńczucznie oświadczył, że Ukraina z Banderą do Unii Europejskiej nie wejdzie, minister Sibiha wziął go w obroty i trzymał podobnież w obrotach całe półtorej godziny. Po tym czasie minister Sibiha opuścił MSZ, nie udzielając żadnych informacji dziennikarzom. Było to podobno uzgodnione z Księciem-Małżonkiem, a skoro tak, to jestem prawie pewien, że Książę-Małżonek zwrócił się do swego ukraińskiego gościa z taką pokorną prośbą – żeby polska opinia publiczna jak najdłużej nie wiedziała, na co Książę-Małżonek w imieniu naszego nieszczęśliwego kraju się zgodził.
Oto zanim jeszcze minister Sibiha odwiedził Warszawę, pojawiły się na mieście fałszywe pogłoski, że w Kijowie postanowili zakpić sobie z Polski w taki sposób, by w zamian za umieszczenie we wspomnianym Panteonie generała Marka Bezruczki, który z ramienia URL walczył po stronie polskiej w wojnie polsko-bolszewickiej, Polacy przełknęli Stefana Banderę, Romana Szuchewycza, który w 1943 roku wydał rozkaz przeprowadzenia eksterminacji Polaków na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej, no i innych herojów drobniejszego płazu. Czyż nie z tego powodu Książę-Małżonek pragnąłby jak najdłużej utrzymać te wszystkie ustalenia w tajemnicy przed polską opinią publiczną? To być może, bo w ten sposób zyska na czasie, aż pan red. Michnik uruchomi swój Propaganda Abteilung z panem red. Terlikowskim jednej strony, J.Em. Grzegorz kardynał Ryś uruchomi swój Propaganda Abteilung z drugiej strony, a Wielce Czcigodny Paweł Kowal uruchomi swój Propaganda Abteilung z trzeciej strony.
Kiedy Polacy znajdą się pod takim skoncentrowanym ostrzałem ze wszystkich stron, to przestaną się Ukraińcom sprzeciwiać, podobnie jak nie stawili zbrojnego oporu podczas „wołynki” w roku 1943, co umożliwiło stworzenie faktów dokonanych, obejmowanych dzisiaj „dobrą pamięcią” przez wszystkich mądrych, roztropnych i przyzwoitych, co to rozpoznają się po zapachu.
John McKeller jest emerytowanym Amerykaninem mieszkającym w Rosji. Oto jego historia:
Larry opublikował niedawno komentarze amerykańskiego ekspata, który podzielił się swoimi spostrzeżeniami na temat życia w Rosji. W nawiązaniu do tego wpisu, Larry łaskawie zaoferował publikację mojego komentarza na ten temat. Moim celem jest jak najkrótsze i najkrótsze omówienie bardzo złożonego tematu. Przedstawię jedynie kilka informacji, a następnie zwrócę uwagę na niektóre błędne przekonania i przekłamania dotyczące Rosji, które zdają się wciąż panować. Jeśli nie jesteś tym zainteresowany, proszę przejść do następnego komentarza.
Kontekst: Po przejściu na emeryturę moja rosyjska żona i ja postanowiliśmy spędzać więcej czasu w jej rodzinnym mieście. Naszym celem była pomoc w codziennych potrzebach i opieka medyczna nad jej starszymi rodzicami. Po dekadach krótkich, corocznych wizyt, pomyśleliśmy, że moglibyśmy dzielić nasz czas między USA a Rosję. Cóż, powiedzenie, które John Lennon śpiewał w „Beautiful Boy” – „Życie to to, co się dzieje, gdy jesteś zajęty snuciem innych planów” stało się „Najlepiej ułożone plany myszy i ludzi często biorą w łeb”. Nietrudno sobie wyobrazić, jak Covid, szalejąca inflacja, wzrost cen nieruchomości w USA, wyniki wyborów, masowa imigracja, sankcje i wojna wpłynęły na życie amerykańskich emerytów w ciągu ostatnich pięciu lat. Więc nadal jesteśmy w Rosji.
Źródła błędnych wyobrażeń: Do tych, którzy kwestionują moje komentarze dotyczące błędnych wyobrażeń o Rosji – rozumiem wasze stanowisko. Wszyscy byliśmy (nadal jesteśmy) indoktrynowani, aby postrzegać Rosję jako „złą”. W książkach, filmach, „wiadomościach” czy na lekcjach historii Rosja i Rosjanie są często przedstawiani w negatywnym świetle. Weźmy na przykład filmy. Badania pokazują, że nawet jeśli ludzie znają rzeczywistość, polegają na pamięci o wersji filmowej. Przykłady: „John Wick” – rosyjscy gangsterzy; „Wyrównywacz” – zdegenerowani rosyjscy gangsterzy; „U-571” – kto tak naprawdę schwytał maszynę Enigma? „Ostatni samuraj” – czy Amerykanie byli w ogóle zaangażowani w japońską Restaurację Meiji? [spoiler – Brytyjczycy i nie.]
Rosja od grudnia 1991 roku: Pod koniec lat dziewięćdziesiątych miałem okazję pracować w krajach byłego Związku Radzieckiego, takich jak Polska i Czechy. Wszędzie wciąż panowały dekady zaniedbań. Ludzie zmagali się z przejściem od gospodarki planowej/rządowej do systemów kapitalistycznych. Do 2000 roku miasta takie jak Praga znacznie się poprawiły. [Oczywiście, wspaniałe miasto. To tam poznałem moją żonę.] Jeśli chodzi o Rosję, transformacja była katastrofalna. Jednak zmiany, które zaczęły zachodzić po objęciu urzędu prezydenta przez Władimira Putina, były dramatyczne. Wiem to, bo osobiście byłem ich świadkiem przez wiele lat.
Cechy „idealnego kraju” są kwestią otwartą dla świadomej opinii. Jako osoba, która dużo podróżowała po świecie, jestem pewna, że wiem, jak wygląda kraj „gówniany”. Rosja do niego nie należy.
Co więcej, uogólnienia na temat kraju lub jego obywateli nigdy nie są w pełni trafne. Po samej wizycie w Los Angeles, Chicago, Nowym Orleanie czy Nowym Jorku nie można uogólnić charakterystyki całych Stanów Zjednoczonych. To samo dotyczy Moskwy, Sankt Petersburga, Jałty czy Soczi w porównaniu z małymi wioskami. Istnieją różnice. Jednak ogólnie rzecz biorąc, mam wrażenie, że mieszkańcy zarówno Stanów Zjednoczonych, jak i Rosji są bardzo zgodni.
Życie codzienne: Życie codzienne jest dla nas przyjemne. Mieszkamy jednak w miejscu, które można by określić mianem „mikrodzielnicy” w większym mieście. Z okien rozpościera się piękny, długi deptak z aleją drzew i dwoma bardzo dużymi parkami, oddalonymi od siebie o około trzy kilometry. Ulica jest usiana licznymi sklepami, restauracjami i kawiarniami. Sklepy spożywcze, piekarnie, teatry, przychodnie lekarskie – praktycznie wszystkie udogodnienia – znajdują się w zasięgu krótkiego spaceru. Jeśli czegoś, czego potrzebujemy, nie ma tuż za rogiem, prawdopodobnie znajdziemy to w jednym ze sklepów internetowych.
Jak „bezpiecznie” jest? Czasami spacerujemy po deptaku z psem o 22-giej. Nawet o tej porze ulica jest pełna młodych ludzi, par, emerytów, innych osób wyprowadzających psy i rodzin z dziećmi robiących to samo. W kawiarniach na świeżym powietrzu roi się od klientów. Owszem, sankcje i Specjalna Operacja Wojskowa miały wpływ – ale życie toczy się dalej.
Kultura: Z moich obserwacji wynika, że kultura rosyjska i duma obywateli z ojczyzny zostały aktywnie ożywione. Rosja to ogromny, wielokulturowy naród (Federacja Rosyjska). Wiele cech tych kultur jest zarówno obserwowanych, jak i łączonych w dość spójną koncepcję tego, co znaczy być „Rosjaninem”.
Rosja jest otwarta na ludzi z całego świata. Na przykład w naszym mieście znajduje się kilka uczelni wyższych, w tym uniwersytet medyczny. Oprócz obywateli Rosji, na uczelniach tych studiują również studenci z byłych republik radzieckich, Azji, Afryki i Bliskiego Wschodu.
W Rosji nie ma „obudzonych”. Dzieci mają „matkę” i „ojca”. Są tu tylko dwie płcie. Wbrew doniesieniom, prywatne działania związane z orientacją seksualną wśród osób dorosłych za ich zgodą nie są kryminalizowane. Jednak publiczne okazywanie lub propagowanie takich zachowań jest niedozwolone.
Rosja ma tysiącletnią historię literacką, teatralną, muzyczną i ludową. Ludzie ze wszystkich warstw społecznych i ekonomicznych wspierają sztukę. W odległości spaceru od nas znajdują się cztery obiekty, w tym piękna sala koncertowa.
Niektóre konkretne błędne przekonania i zniekształcenia:
Rosjanie są komunistami i chcą odbudować ZSRR – to błąd. Komunizm upadł i spłonął w 1991 roku. Rosja jest już największym krajem pod względem powierzchni. Nie potrzebują niczego więcej. Chcą po prostu, żeby ich zostawiono w spokoju.
Putin jest dyktatorem – to nieprawda. Choć jego decyzje mogą wydawać się zachodnim odbiorcom nazbyt „autorytarne”, na jego decyzje wpływa wiele wpływów rządowych i komercyjnych. Co więcej, wybory w Rosji zostały zweryfikowane przez uznanych obserwatorów międzynarodowych.
Naród rosyjski obali „reżim Putina” – nie, po pierwsze, rząd nie jest „reżimem”. Kraj JEST rządzony za zgodą obywateli. Tak, ludzie są już zmęczeni konsekwencjami konfliktu. Tak, ludzie nie są nieświadomi zniszczeń i druzgocących strat w ludziach. Ponadto są zirytowani bardzo osobistymi problemami, takimi jak blokowanie lub ograniczanie systemów komunikacyjnych, inflacja, niskie pensje, niskie emerytury i wysokie stopy procentowe. Te problemy wpływają na codzienne życie i wywołują frustrację – ale nie są działalnością wywrotową.
Rosjanie to banda pijaków – nieprawda. Ogólnie rzecz biorąc, spożycie alkoholu w Rosji na mieszkańca drastycznie spadło. Stereotyp pijaka popijającego wódkę w kinie to dziś rzadkość.
Rosjanie nigdy się nie uśmiechają – Błąd. W przeciwieństwie do Amerykanów, którzy często uśmiechają się do nieznajomych, Rosjanie mają wspólną cechę, która jest widoczna również w innych kulturach. Zazwyczaj nie uśmiechają się do każdego. Jednak gdy już się ich przedstawi lub do nich podejdzie, są bardzo przyjaźni – i się uśmiechają!
Rosjanie są pesymistami – nieprawda. Oczywiście, jak wszędzie, zawsze znajdą się tacy. Przejdź się naszym deptakiem, a zobaczysz śmiejące się dzieci jeżdżące na hulajnogach, uśmiechnięte matki i córki rozmawiające, czułe pary spacerujące trzymające się za ręce, emerytów siedzących na ławkach i wspominających, a także małe grupki podziwiające ulicznych artystów. To nie są osoby z depresją.
Rosjanie są zdystansowani i zimni – nieprawda. Po raz kolejny, to normalni ludzie, a niektórzy tacy właśnie są. Jednak jako przyjaciele są niezwykle gościnni, pomocni i godni zaufania.
Rosja jest bardzo biurokratyczna – i jest w tym ziarno prawdy. Każdy, kto przeczytał książkę lub obejrzał film „Autostopem przez Galaktykę”, pamięta, jak biurokratyczni byli vogońscy urzędnicy. Choć ludzcy administratorzy tutaj zdecydowanie się do nich nie zaliczają, wszystkie wymagane formularze muszą być przedstawione na żądanie, każda kropka nad „i” i każde „t” muszą być przekreślone. Nawet drobne błędy skutkują odrzuceniem. Wszystkie zagraniczne dokumenty muszą być apostille, przetłumaczone i poświadczone notarialnie. Następnie zostaną opatrzone datą, ostemplowane i podpisane – czasami w trzech egzemplarzach. Dlaczego? Nie mam pojęcia.
Rosyjski to trudny język – to prawda. Język jest bardzo wymagający. Jest bardzo skomplikowany nawet dla Rosjan. Najczęściej powtarzam zdanie: „Извините, Я американец. Я очень плохо говорю по-русски”. Czyli: „Przepraszam. Jestem Amerykaninem. Mówię bardzo słabo (słabo) po rosyjsku”. Na co zazwyczaj otrzymuję uśmiechy i chichoty z propozycją pomocy w zrozumieniu.
Na koniec – jest takie powiedzenie, które podchwyciłem w Afryce: „Nie wiedzieć jest źle. Nie chcieć wiedzieć jest gorzej”. Ci z nas, którzy odwiedzają blogi Larry’ego, podobnie jak inni, tacy jak Andrei Martyanov, Stanislav Krapivnik i Daniel Davis, „chcą wiedzieć”. Nie oczekujemy od nich nieomylności. Jednak świetnie sobie radzą, pomagając nam być na bieżąco. Jeśli naprawdę chcesz dowiedzieć się więcej o Rosji, odwiedź nas i dowiedz się więcej. Nie będziesz zawiedziony.
Na takie pytanie, postawione na najwyższym poziomie ogólności można odpowiedzieć: Zmienia wszystko. Ale to niewiele wyjaśnia. Czym jest AI, Artificial Intelligence, Sztuczna Inteligencja? Jest to zdolność komputerów, o gigantycznej pamięci, do naśladowania ludzkiego myślenia i kreatywności w tworzeniu odpowiedzi na zadane pytanie i polecenie. Wykorzystuje przy tym ona, na zasadzie logicznych algorytmów, wszelkie zasoby wiedzy zgromadzone na dany temat. Odpowiada w każdym języku, adekwatnie do języka zadanego pytania, czy postawienia problemu. AI potrafi w minutę odpowiedzieć na skomplikowane pytanie, albo wyemitować długi, skomplikowany i merytorycznie wartościowy tekst. Dla przykładu, w odpowiedzi na postawione zadanie, potrafi błyskawicznie napisać długą pracę, taką jak praca magisterska, czy doktorska.
W której dziedzinie życia Sztuczna Inteligencja powoduje największe zmiany? Wydaje się, że w edukacji. W całym cywilizowanym świecie prowadzona jest dyskusja na temat koniecznych zmian w systemie edukacji. W sposobie nauczania i uczenia. W obliczu galopującego upowszechnienia wiedzy generowanej przez Sztuczną Inteligencję konieczne są zmiany celów kształcenia, ukierunkowanie nauczania na twórcze, samodzielne myślenie, krytycyzm w przyswajaniu informacji i umiejętność dokonywania wartościowych selekcji treści. Niezbędne są również zmiany w przyjętych metodach nauczania i wyborze wartościowych treści.
Wiele krajów dokonuje reform swoich systemów edukacyjnych idących we wskazanych kierunkach. Liderem w tej dziedzinie jest Singapur. W związku z pojawieniem się AI zreformowano tam system edukacji, począwszy od szkoły podstawowej, aż do kształcenia uniwersyteckiego. Uznano, że tradycyjny system klasowo-lekcyjny i bazowanie na nauczaniu opartym na zapamiętywaniu treści, nie przystaje do wymagań i oczekiwań współczesnego świata. Singapurski system edukacji jest słusznie uznawany za jeden z najlepszych na świecie. Mają oni w tej dziedzinie znakomite doświadczenia i bogatą tradycję reformowania edukacji w oparciu o aktualne potrzeby rzeczywistości. Słynny, genialny przywódca Singapuru, premier Lee Kuan Yew, w 1965 roku, gdy ten kraj wybił się na niepodległość, zreformował system edukacji zwiększając nakłady na tę dziedzinę życia publicznego czterdzieści sześć razy i jednocześnie bardzo znacząco podnosząc pensję nauczycielskie, przy zasadniczym zwiększeniu wymagań formalnych stawianych tej grupie zawodowej. Na efekty tego poczynania nie trzeba było długo czekać. Singapur ma znakomite szkoły kształcące wybitnych specjalistów w wielu dziedzinach, a ich Uniwersytet Narodowy jest w rankingu szkół wyższych, ósmy na świecie.
A co dzieje się w naszym, polskim systemie oświatowym w związku z wyzwaniami stawianymi przez Sztuczną Inteligencję? Otóż, nie dzieję się nic. Tak jakby rządzący naszą edukacją nie dostrzegali tego problemu. Złośliwcy twierdzą, że pani minister Nowacka, która czytając z kartki, „przejęzyczyła się” mówiąc, że to Polacy wybudowali na swoim terenie obozy koncentracyjne, w czasie drugiej wojny światowej, sama posługuje się specyficzną, własną „sztuczną inteligencją”.
Ale nie pora na żarty. Sprawa jest bardzo poważna. Kierująca polskim Ministerstwem Edukacji Narodowej nie potrafi dostrzegać kardynalnych wyzwań współczesnej edukacji i skutecznie na nie odpowiadać. W zamian za to zajmuje się kwestiami ideologicznymi. Chce na siłę, obligatoryjnie, wprowadzać do polskich szkół przedmiot o nazwie wychowanie zdrowotne. Pod tą ładną nazwą kryje się koncepcja deprawacji i demoralizacji dzieci i młodzieży poprzez wprowadzanie treści zachęcających do podejmowania przedwczesnych i nieodpowiedzialnych zachowań seksualnych. Dotychczas przedmiot ten był nieobowiązkowy, do wyboru. I odrzuciło go 80% uczniów. Większość rodziców, nauczycieli i pedagogów, praktyków realizujących wartościowe programy wychowawcze, skrytykowała ten przedmiot i jego program. Doktor Szymon Grzelak, wybitny terapeuta i twórca programów profilaktycznych, merytorycznie, spokojnie i jednoznacznie uznał ten ministerialny przedmiot za nieodpowiedni i groźny dla wychowania młodych ludzi. Wręcz za demoralizujący. Niestety, te opinie i druzgocąco krytyczne oceny nie zostały wzięte pod uwagę przez panią minister o lewicowych poglądach.
Właśnie, lewica i jej poglądy. Tu leży przysłowiowy „Azorek” pogrzebany. Ugrupowanie to, mające śladowe poparcie w społeczeństwie, zaledwie rzędu kilku procent, odpowiada za polską edukację. To jest piramidalny absurd i nieodpowiedzialność rządzących. W krajach dobrze zarządzanych o dojrzałej demokracji, system edukacji jest funkcją poglądów i postaw obywateli, rodziców dziatwy szkolnej.
We współczesnej Polsce jest, niestety, inaczej. Władza nie liczy się z poglądami i wartościami wyznawanymi przez obywateli. A przecież minister i ministrant mają ten sam źródłosłów: To są słudzy. Jak zatem jest możliwe, że partia SLD, która ma poglądy i program jednoznacznie i zdecydowanie odrzucany przez zdecydowaną większość społeczeństwa polskiego odpowiada za jedną z najważniejszych dziedzin życia społecznego jaką jest edukacja? Czy SLD może zatem służyć narodowi polskiemu i realizować jego aspiracje? Ewidentnie nie może. Najwyższa więc pora aby zmienić ten stan rzeczy i postawić na czele Ministerstwa Edukacji Narodowej ludzi, którzy dostrzegają i rozumieją znaki czasu i potrafią realizować aspiracje edukacyjne Polaków.
Sztuczna inteligencja ma jednak poważne skutki uboczne. Po pierwsze zmienia rynek pracy.. Niepotrzebni stają się ludzie na niższych stanowiskach urzędniczych. Będą oni nieuchronnymi ofiarami postępu.
Sztuczne ułatwienia likwidują naturalne umiejętności i zdolności. Większość Warszawiaków nie trafia obecnie nigdzie, w swoim własnym mieście, bez GPS. Wygoda związana z GPS niszczy ich orientacje przestrzenną. Sztuczna Inteligencja zwalnia natomiast od myślenia. Młodzież nagminnie prosi AI o rozwiązania zadań i pisanie rozprawek.
