Barbara Stanisławczyk opisuje w swej książce rozwój żydowskiego mesjanizmu oraz jego wpływ na cywilizację i losy świata, wstrząsanego kolejnymi rewolucjami: protestancką, (anty)francuską, bolszewicką oraz obecną – zmierzającą do wykreowania człowieka bez tożsamości.
Autorka wymienia rok 1648 jako kulminację „apokaliptycznych wizji żydowskiego mistycyzmu”. Pojawił się wówczas Sabbataj Cwi ze Smyrny, czyli dzisiejszego Izmiru. Był szaleńcem a w swych wizjach usłyszał ponoć głos mówiący, że jest „zbawcą Izraela, Mesjaszem, Synem Dawidowym, Pomazańcem Boga Jakubowego”. Miał zdobyć Izrael, zebrać go „z czterech krańców Ziemi w Jerozolimę”. Gdy wpadał w trans, widział przed oczami grzeszne uczynki, mające stać się aktami naprawy świata i kosmosu. Cwi uosabiał paradoks „świętego grzesznika”.
„(…) sabataizm uprawomocnił w sensie religijnym zło, które miało prowadzić do odkupienia” – czytamy w książce. Ta koncepcja stała się trwałym elementem mesjanizmu żydowskiego.
Judaistyczny nurt mistyczny – zauważyła Barbara Stanisławczyk – nasilił się akurat w okresie, gdy w zachodnim świecie do głosu dochodziły racjonalizm i sceptycyzm, wrogie dominującemu wówczas chrześcijaństwu. „Kabała (…) wdarła się (…) także w obszar filozofii i nauki, bałamucąc umysły poszukującej jakiejś uniwersalnej religii rozumu i kamienia filozoficznego (…) . Sabbatajski ruch wprawił w stan odurzenia całą niemal diasporę, w tym znaczną część społeczności sefardyjskiej. Poza Turcją, Bałkanami i Marokiem znalazł żyzny grunt także we Włoszech, w niektórych gminach niemieckich i stosunkowo krótko na Litwie. Ale przede wszystkim rozprzestrzenił się w południowo-wschodnich rejonach Rzeczypospolitej, szczególnie na Podolu, znajdującym się wówczas pod panowaniem tureckim oraz w Czechach i na Morawach” – pisze autorka.
Ruch ten wywołał wzmocnienie nurtu gnostyckiego w świecie chrześcijańskim. Ten pojawił się już krótko po narodzeniu i objawieniu się Chrystusa. Był podjętą przez żydowskich przywódców religijnych – z nurtu kabalistycznego – próbą rozbicia chrześcijaństwa i sprowadzenia go na obce mu ścieżki w postaci tak zwanej gnozy chrześcijańskiej. Do dzisiaj stara się ona tworzyć cywilizację konkurencyjną wobec naszej, łacińskiej.
– Gnoza to jest „wiedza” tajemna o Bogu, o świecie boskim. Nie zdobywa się jej w sposób racjonalno-empiryczny, tylko w sposób intuicyjny poprzez rodzaj wtajemniczeń. Jednym słowem, ten rodzaj poznania graniczy z magią, z wszelkimi rodzajami ezoteryzmu, kabałą – wszystkim, co jest związane z szeroko pojętym okultyzmem – mówiła Barbara Stanisławczyk podczas spotkania z czytelnikami w Warszawie.
W mozaizmie, czyli kontynuacji judaizmu biblijnego, a także islamie i chrześcijaństwie stworzenie świata przez Boga czy „boga” odbywało się na zasadzie jednoczesnego aktu. W systemie kabalistycznym i gnostyckim następuje etapami. Według kabały i gnostycyzmu – podobnie jak w przypadku neoplatonizmu – świat stwarza Demiurg, czyli bóg zła. Stąd zły jest także człowiek i należy go naprawić. Wspólna dla tych trzech systemów jest tez idea samozbawienia, a człowiek, oprócz samego siebie, może również zbawić świat.
– I to „zbawienie” odbywało się i odbywa w różnych etapach historycznych. Wszystkie rewolucje mają charakter samozbawienia. Wszystkie ważne etapy cywilizacji zachodniej to są etapy rewolucji gnostyckiej. Proudhon [Pierre-Joseph, prekursor anarchizmu – PCh24.pl] powiedział, że nie ma wielu rewolucji, jest jedna permanentna rewolucja. Zgadzam się z nim, tak w istocie jest. To jest ciąg tej samej rewolucji gnostyckiej, która ma prowadzić do stworzenia nowego, idealnego świata, w którym to człowiek pełni rolę Pana Boga i w którym jest idea – a to już się bierze z kolejnych etapów Kabały – że świat ma wyglądać tak, że jest jeden naród wybrany i świat, który w tej chwili nazywamy światem globalnym. Wtedy to pojęcie jeszcze nie funkcjonowało, ale jest tak zwana ludzkość, zorganizowana właśnie według gnostyckiego wyobrażenia – mówiła autorka.
W IX wieku kabała, gnoza weszła do filozofii. Do Europy trafiły w XI i XII stuleciu. W XIII nurty gnostyckie znów próbują wypaczyć chrześcijaństwo. Starania te nie są skuteczne, lecz z każdym kolejnym stuleciem nasilają się.
– Kiedy możemy mówić o konkurencyjnej cywilizacji? – rozważała Barbara Stanisławczyk – Myślę, że to się zaczyna od wielkiej rewolucji, wciąż niedocenionej i tak naprawdę jeszcze wciąż mało opisanej, jaką był renesans i reformacja. Wtedy udało się bowiem podzielić chrześcijaństwo. Kościół katolicki już nie stanowił uniwersum w sensie moralnym, etycznym, w sensie wykładni dla świata. Miał bardzo poważną konkurencję, z którą musiał rywalizować i tak już pozostało do tej pory. Ta konkurencja staje się coraz mocniejsza – oceniła autorka „Bękartów judaizmu”.
Not. RoM
==========================================
Barbara Stanisławczyk, Bękarci Judaizmu. Dzieje rewolucji gnostyckiej. Wydawnictwo Wektory, Wrocław 2025.
Fragment książki:
„Powstanie Państwa Izrael okupione ofiarą dziesiątków milionów ludzi, nie tylko przecież Żydów, nie wypełniło idei odkupienia. Rabin Cwi Jehuda Kook i jego zwolennicy twierdzą, że zwieńczenie czasu mesjańskiego dopiero nadejdzie. Powstanie Państwa Izraelskiego było pierwszym krokiem ku czasom mesjańskim.
Kolejnym ma być przejęcie kontroli nad całym terytorium Ziemi Świętej. To jednak nie koniec. Rabin Kook junior zapowiada dalszy plan odkupienia:
Kiedy Ziemia Izraela wyda obfity owoc, znaczy to, że koniec wygnania jest bliski. Nie będzie większego znaku ostatecznego końca niż ten. A dziś koniec jest jasno widoczny.
Ziemia Izraelska daje dziś cudowne plony po dwóch tysiącach lat opuszczenia. Jerozolima jest odbudowywana, domy, hotele, nowe dzielnice wzrastają na stokach wzgórz. Odżył język hebrajski, powstał żydowski rząd i armia, przed którą drży cały świat.
Wystarczy otworzyć oczy, aby dojrzeć jak dokonuje się nasze odkupienie. Odbudowa Izraela dokonuje się każdego dnia. Pan Wszechświata nie jest bezczynny, broń Boże.
Dziś mimo problemów, które musimy rozwiązać, jesteśmy w połowie drogi.
W innym miejscu rabin Kook junior mówi, że bliski jest czas mesjański, kiedy to zarówno chrześcijanie, jak i muzułmanie pojmą fałszywość swoich tradycji. Królestwa ciemności, które są przeznaczone ku przyszłemu upadkowi, już boją się nieuniknionego, a wstrząsają nimi ostatnie podrygi życia.
Gemera mówi o tym, jak pewien chrześcijanin zapytał rabbiego Abbahu, kiedy przyjdzie Mesjasz, a ten mu odpowiedział: kiedy ujawni się bezwstyd tych ludzi. Ci ludzie to naśladowcy Nazarejczyka. Kiedy sztandar państwa Izrael został podniesiony, wszystkie nauki Watykanu o nędznym i wyrodnym Żydzie upadły.
Powróciliśmy do swojej ziemi i stało się jasne, że chwała Izraela nie kłamie.
Mesjanizm syjonistyczny ma, jak widać, swoje dalsze plany. Dziś wiemy już, że rewolucja bolszewicka, II wojna światowa i powstanie Erec Israel [Ziemi Izraela] nie zakończyły światowej rewolucji.
Były jednak ważnymi, krwawo okupionymi jej cezurami. Był nią zwłaszcza Holokaust, który stworzył nową narrację dziejów świata. Stał się nową religią z nowymi dogmatami. Stworzył tabu. Gnostycy mogli odtąd działać pod jego zasłoną pod pozorem walki z antysemityzmem, nietolerancją i nacjonalizmem.
Zostały otwarte drzwi dla nowego rozdziału rewolucji gnostyckiej, która rozgrywa się na naszych oczach w postaci neomarksizmu, New Age, genderyzmu, eugeniki. W próbie stworzenia nowego człowieka – bez tożsamości. „<Człowieka nikt>; człowieka androgyna i globalnego, nowego, wspaniałego świata”.
Portal LifeSiteNews informuje o uwolnieniu z więzienia kanadyjskiego pastora Dereka Reimera, który sprzeciwił się organizowanemu w bibliotece publicznej występowi przebranych mężczyzn propagujących dewiacje seksualne wobec dzieci. Sąd w Calgary nałożył na duchownego drakońskie warunki zwolnienia, w tym zakaz używania mediów społecznościowych oraz głoszenia kazań potępiających wydarzenia promujące tzw. społeczność LGBT.
Wymiar sprawiedliwości jako narzędzie rewolucji kulturowej
„Pastor Derek nie może używać żadnej formy mediów społecznościowych”
– relacjonuje na platformie X Artur Pawlowski, krytykując nieprecyzyjne zapisy wyroku. Sędzia Alberta Court of King’s Bench uznał publiczną krytykę dewiacji za „mowę nienawiści”, odwołując się do antychrześcijańskiego paradygmatu prawnego. Jak wskazuje Rebel News, Reimerowi zabroniono również kontaktów z uczestnikami imprez promujących ideologię gender bez zgody kuratora.
Sankcje nałożone na duchownego stanowią klasyczny przykład zastosowania lex iniustissima (prawa niesprawiedliwego), które Pius XI w encyklice Quas primaspotępił jako sprzeczne z królewską władzą Chrystusa nad narodami: „Królestwo Chrystusa obejmuje wszystkich ludzi – jak o tym mówi nieśmiertelnej pamięci Poprzednik nasz, Leon XIII […] wówczas to będzie można uleczyć tyle ran, wówczas to będzie nadzieja, że prawo dawną powagę odzyska, miły pokój znowu powróci” (Pius XI, Quas primas).
Teologiczny wymiar prześladowań
Przypadek Reimera obnaża głębszy kryzys cywilizacyjny wynikający z odrzucenia katolickiej koncepcji państwa. Jak nauczał św. Pius X w Liście Apostolskim Notre charge apostolique: „Kiedy społeczeństwo nie jest zbudowane na solidnym fundamencie nauki moralnej głoszonej przez prawdziwą religię, szybko wpada w barbarzyństwo”. Nakaz pisania listu przepraszającego za obronę moralności dzieci stanowi współczesną formę apostazji przymusowej, potępionej już w Bulli Cum ex Apostolatus Officio Pawła IV.
Brak reakcji ze strony lokalnych struktur neo-kościoła na prześladowanie pastora potwierdza diagnozę św. Piusa X z encykliki Pascendi Dominici gregis: „Moderniści, przenikając do świętej Twierdzy, głoszą tam, pod przykrywką katolicką, herezję najniebezpieczniejszą”. Milczenie współczesnych „duchownych” wobec jawnej promocji sodomii w instytucjach publicznych stanowi zdradę ich powołania.
[Neo-kościół to neo-katolicy, a pastor jest jakimś protestantem? md]
Rewolucja antropologiczna w działaniu
Organizowanie tzw. „godzin czytania z królami” w przestrzeni publicznej należy rozpatrywać przez pryzmat potępionych przez Piusa IX w Syllabusie błędów: „Kościół nie ma prawa używać przemocy” (pkt 24) oraz „każdy człowiek może wyznawać jakąkolwiek religię, którą rozum uzna za prawdziwą” (pkt 15). Jak ostrzegał św. Pius X w dekrecie Lamentabili sane, relatywizacja prawdy prowadzi do „ewolucji dogmatów” (pkt 22), gdzie zło staje się dobrem.
Zakaz publicznego głoszenia zasad moralności naturalnej stanowi realizację programu masońskiego potępionego w dokumencie „Fałszywe objawienia fatimskie”: „Strategia dezinformacji: etap 3 (1958-2000): Przejęcie narracji przez modernistów, ukrycie III Tajemnicy, ekumeniczna reinterpretacja”. Perspektywa kolejnego procesu w 2026 roku i dwuletniego więzienia pokazuje, że kanadyjski wymiar sprawiedliwości stał się narzędziem prześladowań religijnych.
W świetle niezmiennej doktryny katolickiej, każda forma promocji dewiacji seksualnych wobec dzieci stanowi crimen pessimum (zbrodnię najcięższą), za którą średniowieczne prawo kanoniczne przewidywało karę śmierci. Milczenie współczesnych pseudo-autorytetów moralnych wobec tej zbrodni potwierdza słowa Apokalipsy: „Znam twoje dzieło: masz imię, które mówi, że żyjesz, a jesteś umarły” (Ap 3,1).
Ambasador USA w Polsce Thomas Rose napisał na X, starając się dość sprytnie połączyć Chanukę z historią Polski.
Chanuka to pierwsza w historii udokumentowana bitwa o wolność religijną i polityczną – mały naród odmawiający oddania swojej wiary, tożsamości i przyszłości większym mocarstwom. To historia wojny z hellenistycznym pogaństwem, której celem było wymazanie Biblii i wygnanie Boga z ludzkiej pamięci, prowadzonej przez naród, który rozumiał, że przetrwanie bez godności nie jest przetrwaniem.
Historia Chanuki nie jest jedynie historią żydowską; przemawia do każdego narodu zmuszonego do obrony swojej wiary i charakteru; mówi, że wolność wymaga wiecznej czujności; a raz utracona tożsamość rzadko może zostać odzyskana.
Ten machabejski instynkt silnie rezonuje tu, w Polsce. Od wieków Polska wybiera opór zamiast wymazania, tożsamość zamiast poddania się zamiast zniknięcia. (…)
Chanuka, historia Polski i Sydney uczą tej samej lekcji: cywilizacja przetrwa tylko wtedy, gdy zło będzie zwalczane bezlitośnie, kultura będzie broniona bez przeprosin, a wolni ludzie nigdy się nie poddadzą.
===========================
Warto w tym kontekście wspomnieć, że święto to nie zostało ustanowione przez Boga, lecz ludzi, a sam Chrystus właśnie w tym dniu musiał uchodzić przed żydami, gdyż chcieli oni Go ukamienować.
(Zdjęcie ilustracyjne, fot. EPA/CLEMENS BILAN Dostawca: PAP/EPA.)
W serwisie Katolickiej Agencji Informacyjnej pojawiła się depesza promująca obchody Chanuki, organizowane w Warszawie przez chasydzką organizację Chabad Lubawicz. Tekst został określany jako „zapowiedź” obchodów Chanuki.
W tekście, który jest zaproszeniem do uczestnictwa w wydarzeniu chasydzkiej grupy wskazano, że ceremonia będzie związana z zapaleniem menory z okazji żydowskiego święta Chanuki. Wskazano, że podczas wydarzenia przewidziano przemówienia przedstawicieli społeczności żydowskiej oraz wspólną modlitwę. Depesza informuje, że spotkanie ma charakter otwarty i jest „zaproszeniem do wspólnego świętowania Chanuki”.
Autor tekstu informuje również o tym, że po zakończeniu uroczystości zapalenia menory, odbędzie się „Koncert Chanukowy”, podczas którego zabrzmią „tradycyjne pieśni chanukowe”.
Katolicka Agencja Informacyjna wskazuje w tekście czym jest organizacja Chabad Lubawicz. „To największy i najbardziej aktywny ruch chasydzki w judaizmie, założony w XVIII wieku w Lubawiczu. Od 1940 roku siedzibą światową jest Brooklyn (Nowy Jork). Chabad prowadzi działalność religijną, edukacyjną i charytatywną, skupiając się na zbliżaniu Żydów świeckich do tradycji żydowskiej. Organizuje publiczne obchody świąt (m.in. wielkoformatowe chanukowe menory i stoiska z macą), oferuje bezpłatne lekcje Tory i pomoc potrzebującym” – precyzuje KAI.
O kontrowersyjnych poglądach obecnych w organizacji wielokrotnie informowała dr Anna Mandrela. Wskazywała, że Chabad Lubawicz jest bardzo wpływową grupą, która chce być obecna w polskim Sejmie czy w Pałacu Prezydenckim.
Organizacja ma „specyficzne” przekonania na temat ludzkiej duszy. – Nauczanie na temat duszy jest zawarte w księdze „Tanja”. Ono kojarzy mi się ze słowami pewnej pani historyk, która powiedziała, że w czasie wojny śmierć Żyda to było doświadczenie mistyczne, spotkanie z absolutem – a śmierć Polaka, no, to była po prostu śmierć – podkreśliła.
Według „Tanji” Żydzi mają wyższe dusze o charakterze duchowym, natomiast goje mają dusze nieczyste, pochodzące z innych sfer, jak zwierzęta – choć koszerne zwierzęta mają nawet dusze doskonalsze od gojów.
Według dr. Anny Mandreli obecnie w Chabadzie twierdzi się, że jeżeli ktoś urodził się gojem, ale w pewnym momencie odkrywa chasydyzm Chabadu – to staje się jakby zaginionym żydowskim dzieckiem. – Wierzą, że za każdym razem, gdy żydowskie małżeństwo ze sobą współżyje, nawet jeśli nie dochodzi do zapłodnienia, nawet jeśli fizycznie nie ma poczętego dziecka, to powstaje dusza. Te dusze czekają na odpowiedni moment, żeby przyjść na ziemię – powiedziała, dodając, że takie dusze wchodzą właśnie w owych „zaginionych”, którzy odkrywają chasydyzm. – W ceremoniach przejścia nie wpisuje się w rubryce „ojciec” i „matka”, ale „Abraham i Sara” – powiedziała, wskazując, że nawiązuje to do Bożej obietnicy, iż potomstwo Abrahama i Sary będzie liczne jak gwiazdy na niebie.
Wywodzi się z rodu o długotrwałych tradycjach rabinicznych. Jego nowatorskie starania, by dotrzeć do Żydów na całym świecie sprawiły, że ruch Chabad-Lubawicz stał się zauważalny i zgromadził ponad 200 tysięcy zwolenników, przez których był nazywany Rebbe[1].
Schneerson był przywódcą na tyle wpływowym, że po jego śmierci w 1994 roku wielu wyznawców oczekuje jego powrotu do życia, by tym samym udowodnić, że to właśnie on jest prawdziwym Mesjaszem, którego oczekują wszyscy Żydzi[2].
Życiorys
Dzieciństwo i dorastanie w trudnych czasach
Menachem urodził się w znanej i powszechnie szanowanej rodzinie żydowskiej 18 kwietnia 1902 roku w Mikołajowie w Imperium Rosyjskim (dzisiejsza Ukraina). Jego ojciec, Levi Schneerson, był wielkim uczonym Tory i poważanym kabalistą, a jego matka, Chana pochodziła z prestiżowej rodziny rabinackiej[3]. Menachem Mendel dostał imię po swoim pradziadku od strony ojca, będącym trzecim Rebbe. W wieku pięciu lat przeniósł się z rodzicami do Jekaterynosławia, gdzie jego ojciec został mianowany naczelnym rabinem[4].
Bycie w młodym wieku świadkiem prześladowań Żydów na terenie carskiej Rosji i zaangażowanie jego bliskich w niesienie im pomocy, miało niezwykle silny wpływ na poglądy i nauki Schneersona w życiu dorosłym.
W dzieciństwie Menachem został uznany przez swoich nauczycieli za „cudowne dziecko Tory”[5], szybko przerastając możliwości publicznych szkół żydowskich. Wkrótce potem pobierał już nauki u prywatnych nauczycieli, jednakże jego wiedza równie szybko przerosła także nowych opiekunów. Jeszcze zanim wkroczył w wiek nastoletni, korespondował z kilkoma wybitnymi uczonymi w Torze.
W tym samym czasie sytuacja społeczna i polityczna w Rosji uległa pogorszeniu i w 1917 roku, kiedy komuniści przejęli władzę, tamtejsza Jewsekcja rozpoczęła brutalny atak na wyznawców judaizmu, zamykając tamtejsze szkoły i synagogi, a czasami mordując żydowskich przywódców. W 1923 Menachem po raz pierwszy spotkał rabina Josefa Icchaka Schneersona, szóstego Rebbe i przyłączył się do jego działań, a pięć lat później ożenił się z jego córką, Chają Muszką[3].
Niedługo po ślubie, Schneerson i jego nowa żona przenieśli się do Berlina, gdzie Menachem rozpoczął studia z matematyki, filozofii i Tory na tamtejszym uniwersytecie. W momencie, kiedy naziści doszli do władzy w 1933 roku, para przeniosła się do Paryża. Tam Schneerson kontynuował studia na Sorbonie, robiąc studia inżynierskie do 1938 roku. W następstwie późniejszych nazistowskich ataków na Paryż, para przeniosła się najpierw do Vichy, a następnie do Nicei[4].
Zostanie przywódcą ruchu
W czerwcu 1941 roku Schneerson i jego żona przenieśli się do Nowego Jorku, żeby dołączyć do jej ojca[5], który wyemigrował tam już rok wcześniej, by wznowić pracę z teściem i wspólnie założyć ruch Lubawiczów w Ameryce i za granicą. Menachem został mianowany szefem do spraw edukacji, organizacji pomocy społecznej oraz kierownikiem tamtejszego wydawnictwa. Po śmierci szóstego Rebbe 28 stycznia 1950 roku, pomimo tego że był oczywistym następcą, Schneerson początkowo niechętnie zajął miejsce swojego teścia, lecz zobowiązał się do kontynuowania jego wizji – „dotarcia do każdego Żyda, bez względu na dystans jaki ich dzieli”. 17 stycznia 1951 roku został mianowany siódmym Rebbe Chabad-Lubawicz[6].
Schneerson był bardzo zdeterminowany, aby zwiększyć zasięg ruchu, na czele którego stanął – wprowadził nowy i rewolucyjny sposób rozpowszechniania judaizmu i nauki płynącej z Tory oraz mianował tysiące emisariuszy, którzy będą pomagać mu w pozyskiwaniu konwertytów[7].
Schneerson kierował swoje nauki zarówno do mężczyzn, jak i kobiet, twierdząc, że kobiety pełnią niezwykle ważną rolę w społeczności Żydów[6]. Z tego powodu w 1953 roku założył pierwszą organizację zrzeszającą kobiety należące do ruchu Chabad-Lubawicz, by szkolić je na liderki swoich społeczności.
Ogromny zasięg był kluczowym elementem sukcesu Chabad-Lubawicz i rosnącej popularności siódmego Rebbe wśród wiernych. W czasie, gdy Schneerson wciąż inspirował i zachęcał do praktykowania chasydyzmu, walczył również o równouprawnienie Żydów na całym świecie i starał się zaprosić wszystkich ludzi, bez względu na ich przeszłość i pochodzenie, do wstąpienia do swojego ruchu.
Popularyzacja ruchu
Na początku lat 60. Schneerson rozbudował Domy Chabadu na całym świecie, gdzie studiują i gromadzą się młodzi ludzie, co pozwoliło mu bez problemu dotrzeć do zbuntowanej młodzieży ignorującej większość z autorytetów.
W 1974 roku spróbował nowej formy dotarcia do społeczeństwa – samochody znane jako Czołgi Micwy, z których rozchodziła się muzyka religijna, przetaczały się przez cały Manhattan[6]. Członkowie organizacji pytali obecnych na ulicach ludzi, czy są Żydami – mężczyźni zostawali zaproszeni na pokład samochodów do odmówienia krótkiej modlitwy lub odprawienia micwy, natomiast kobiety, które nie zostały dopuszczone do micwy, otrzymały mały zestaw do rozpalania świec szabasowych. Dodatkowo każda z osób otrzymała bezpłatną książkę. Przed „kampanią micwy” Schneersona odprawianie micwy było prywatnym aktem wykonywanym wyłącznie w domach lub synagogach.
Technologia odegrała ogromną rolę w docieraniu Schneersona do ludzi[8] – w 1960 roku zaczął używać radia do nauczania Tory, w 1970 jego wykłady były nadawane telefonicznie do głównych ośrodków Chabadu na całym świecie, natomiast od roku 1980 były nadawane przez telewizję. Wraz z rozwojem technologii komputerowej Chabad-Lubawicz zaczęło działać także w przestrzeni internetowej.
Wpływy siódmego Rebbe stawały się coraz silniejsze, a jego nauki najbardziej widoczne były w Crown Heights, w jednej z dzielnic Brooklynu, w której znajdowała się główna siedziba ruchu. W momencie [sic!! md] , kiedy Schneerson w jednym ze swoich przemówień zwrócił uwagę na żydowskie przykazanie dotyczące posiadania dzieci, liczebność rodzin mieszkających w Crown Heights podwoiła się.
Jego wpływy były zauważalne również wśród społeczności żydowskich na całym świecie, szczególnie na terenie Izraela[2], gdzie był ważnym czynnikiem w trakcie trwania tamtejszych wyborów – był zaufanym głosem w sprawie bezpieczeństwa kraju i doradcą wielu ważniejszych polityków. Zdjęcia z jego wizerunkiem były powszechne w całym kraju – od wojskowych posterunków do ulicznych straganów z jedzeniem.
„Czas Odkupienia”
W 1978 roku Schneerson przeszedł rozległy zawał serca i wbrew radom swojego lekarza wrócił do pracy już w ciągu kilku tygodni[8]. W miarę upływu czasu wzmocnił swoje przekazy i w niespełna osiem lat później rozpoczął jedną ze swoich najsłynniejszych akcji, propagującą życzliwość dla drugiego człowieka – w każdą niedzielę tysiące ludzi miało otrzymywać od niego jeden banknot oraz błogosławieństwo. W ten sposób pragnął zachęcić ludzi do pracy charytatywnej[2].
W swoim ostatnim publicznym wystąpieniu, które miało miejsce 11 kwietnia 1991 roku, powiedział: „Zrobiłem wszystko, co do mnie należało. Teraz wszystko jest w waszych rękach”. Wkrótce potem Schneerson przeszedł wylew, który uniemożliwił mu mówienie.
12 czerwca 1994 roku siódmy Rebbe zmarł w Brooklynie. Schneerson nie miał dzieci i nie pozostawił po sobie żadnego następcy, co skłoniło wielu członków społeczności chasydzkiej do spekulacji na temat tego, czy to właśnie on nie był oczekiwanym Mesjaszem.
2 listopada 1994 – w uznaniu wybitnego i trwałego wkładu w światową edukację, moralność i akty miłosierdzia – został uhonorowany pośmiertnie Złotym Medalem Kongresu[9](Congressional Gold Medal), jednym z najwyższych odznaczeń cywilnych w Stanach Zjednoczonych.
Jego nauki są wciąż kontynuowane i pozostają jednymi z najbardziej wpływowych na całym świecie[2].
Przypisy
The Rebbe, artykuł w serwisie Chabad Lubvitch Headquarters Samuel Heilman, Menachem Friedman, The Rebbe: The Life and Afterlife of Menachem Mendel Schneerson, New Jersey: Princeton University Press, 2012. The Rebbe: A Brief Biography, artykuł w serwisie TheRebbe.orgMenachem Mendel Schneerson – biografija, artykuł w serwisie JewAge.orgBiografija Menachem-Mendel Schneerson, artykuł w serwisie Peoples.ruŻycie i działalność Menachema Mendla Schneersona, artykuł w serwisie Chasydyzm po polsku Mark Oppenheimer, Why Rabbi Schneerson Was Good For Jews But Bad For Biographers, artykuł w serwisie Forward.com Chaim Miller, Turning Judaism Outward: A Biography of the Rabbi Menachem Mendel Schneerson the Seventh Lubavitcher Rebbe, New York: Kol Menachem, 2014.
Samuel Heilman, Menachem Friedman, The Rebbe: The Life and Afterlife of Menachem Mendel Schneerson, New Jersey: Princeton University Press, 2012. ISBN 978-0-691-15442-8
Chaim Miller, Turning Judaism Outward: A Biography of the Rabbi Menachem Mendel Schneerson the Seventh Lubavitcher Rebbe, New York: Kol Menachem, 2014. ISBN 978-1-934152-36-2
W zeznaniu złożonym w poniedziałek, 8 grudnia przed sądem w Warszawie, przedstawia Grzegorz Braun fragmenty ‚z obfitego dorobku rebe Schneersona’,który twierdzi: „Ciało osoby żydowskiej jest całkowicie innej jakości niż ciało przedstawicieli wszystkich narodów świata”. – Poseł PE cytuje owego Schneersona, którego portret był wyeksponowany w Sejmie 12 grudnia 2023 roku.
„Ciało żydowskie wygląda tak, jak gdyby było z substancji podobnych do ciał nieżydów, ale znaczenie jest takie, że ciała jedynie wydają się być podobne pod względem materialnej substancji” – pisze Schneerson. – „Różnica wewnętrznej jakości jest jednak tak wielka, że ciała te należy uważać za całkowicie odmienne gatunki”.
I dalej pisze rebe, że jeszcze większa różnica istnieje w odniesieniu do duszy, z których dusza żydowska wywodzi się ze świętości, ze sfery boskiej. „Żyd nie został stworzony jako środek do jakiegoś innego celu. On sam jest celem”.
Dalej twierdzi rebe, że niebo i ziemia zostały stworzone ze względu na żydów, a wszystko, cały postęp, wszystkie odkrycia, stworzenie, łącznie z niebem i ziemią, są marnością w porównaniu z żydami.
„Wysoki Sądzie!” – mówi G. Braun – „To jest krótki, w pigułce, wykład rasizmu, którego niewątpliwie Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie tylko nie pochwala, ale i nie dozwala”.
To była najpierw fałszywa teologia – kontynuuje oskarżony, i proponuje przejść teraz od abstrakcji do konkretów.
Scheerson mówi: „Główną broń skierujemy bezpośrednio na Słowian, w tym Rosjan”. Według rebe są Słowianie najbardziej nieugiętymi narodami na świecie. Niemożliwe jest zmienić ich geny. Słowian można zniszczyć, ale nie podbić.
Praktykę tych poglądów oglądamy w szczególnie jaskrawych, tragicznych przejawach w Strefie Gazy, gdzie od 2023 roku trwa akcja żydowskiego ludobójstwa Palestyńczyków. Wyeksponowanie portretu Schneersona w Sejmie – kontynuuje G. Braun – miało dla mnie taki sam walor, jaki miałaby ekspozycja portretów Hitlera i Stalina.
Dodaje poseł: „Nie działałem na bazie jakiegokolwiek resentymentu, który usiłuje mi się tutaj przypisać. Z Konstytucji i ustaw wynika, że nie wolno propagować rasizmu. Jestem przeciwnikiem segregowania ludzi, Konstytucja stanowi, że wszyscy są równi wobec prawa”.
ZB: Postaram się za kilkanaście godzin przedstawić streszczenie zeznań Grzegorza Brauna wygłoszonych w poniedziałek, 8 grudnia w warszawskim sądzie. Poniższy tekst przetłumaczony 9 lat temu przez blogera Metro wydaje się być dobrym przygotowaniem dla pełnego zrozumienia wypowiedzi polskiego europosła.
* * *
Chabad Lubawicz (Chabad Lubavitch) wierzy, że Żydzi są ludem wybranym przez Boga, a wszyscy inni ludzie to śmiecie. W książce „Gatherings and Conversations” („Zgromadzenia i rozmowy”) Wielki Rabbi mówi swym zwolennikom, że Żydzi to namiestnicy Boga i przeznaczeniem pozostałych ludzi jest służenie Żydom.
Chabad Lubawicz to kult żydowskiej supremacji rasowej służący Illuminati. Mimo że mają tylko dwieście tysięcy zwolenników, utrzymują bliskie, niemalże intymne związki z każdym ważnym rządem na ziemi. Władza Chabad pochodzi z usług, które wykonują dla Illuminati:
1. Współpracują z izraelskim wywiadem w operacjach wywiadowczych i w działalności przestępczej. 2. Promują ideologię supremacji rasowej, która używana jest przez syjonistów.
CHABAD TO HEREZJA
Założona w XVIII-wiecznej Rosji Chabad jest odgałęzieniem hasydzkiego judaizmu, rodzajem ortodoksyjnego judaizmu, promującego żydowski mistycyzm jako drogę do oświecenia. Uczniowie Chabad Lubawicz studiują kabałę, satanistyczny system wierzeń, znoszący obiektywną moralność i uznający Boga za byt subiektywny.
To jego polityka doprowadziła Chabad do wielkiej ekspansji; sekta posiada biura w dziewięciuset miastach na świecie.
‚Wielki Rabin’ w swoich odczytach regularnie mówił o nadchodzącym Mesjaszu. W miarę upływu czasu uczniowie sekty zrozumieli, że miał na myśli siebie. Pogląd, że to Schneerson był Mesjaszem po raz pierwszy został otwarcie przedstawiony przez Rabina Shavoma Dol Wolpo i prędko zyskał akceptację. Nawet po swojej śmierci w 1994 roku ‚Wielki Rabin’ ciągle pozostaje oficjalnym liderem Chabad jak ‚Wielki Przywódca’ Kim Il-Sung jest przywódcą Korei Północnej. W szkółkach Chabad dzieci śpiewają i pozdrawiają niewidzialnego Rabina.
SUPREMACJA RASOWA
Chabad wierzy, że Żydzi są ludem wybranym przez Boga, a pozostali ludzie to śmiecie. W książce „Gatherings and Conversations” („Zgromadzenia i rozmowy”) Wielki Rabin mówi swoim zwolennikom, że Żydzi to namiestnicy Boga i przeznaczeniem pozostałych ludzi jest służenie Żydom [przypis: to prawda, przynajmniej dla chrześcijan. Mówi o tym obszernie pustynny demon Jahwe chociażby w rozdziale 7 Księgi Powtórzonego Prawa: http://biblia.deon.pl/rozdzial.php?id=220
“Istnieją dwa odmienne typy dusz, dusza nie-żydowska pochodzi ze sfer szatańskich, podczas gdy dusza żydowska pochodzi ze świętości”. „Żyd nie został stworzony dla jakiegoś (innego) celu, on jest celem sam w sobie, ponieważ całe pozostałe stworzenie zostało wykreowane tylko dla służenia Żydom”.
Rabin Ginsburgh z Chabad twierdzi, że ponieważ nie-Żydzi (goje) są genetycznie niższymi stworzeniami w stosunku do Żydów, to Żydzi mogą pobierać ich organy, jeśli tylko potrzebują. Nagrano jego wypowiedź: „Dusze nie-Żydów mają całkowicie inną, niższą naturę, są całkowicie złe, nie ma w nich jakichkolwiek zdolności odkupicielskich. (…) Jeśli każda pojedyncza komórka żydowskiego ciała zawiera pierwiastek boski, jest częścią Boga, to każdy łańcuch DNA jest częścią Boga. Tak więc jest coś specjalnego w żydowskim DNA. (…) Jeśli Żyd potrzebuje wątroby, czy można zabrać wątrobę niewinnemu nie-Żydowi aby uratować Żyda? Tora prawdopodobnie by na to zezwoliła. Życie Żyda ma nieskończoną wartość.”
Jewish Daily Forward relacjonuje mowę rabina Chabad Mani Friedmana. Zapytany jak Żydzi powinni traktować swoich arabskich sąsiadów Friedman odpowiedział: „Jedynym sposobem prowadzenia etycznej wojny jest sposób żydowski: zniszczyć ich święte miejsca, zabić mężczyzn, kobiety i dzieci (i bydło)”.
APOLOGECI SYJONIZMU
Ekstremizm Chabad czyni z nich doskonałych apologetów izraelskich zbrodni. Doskonałym przykładem jest członek Chabad Alan Dershowitz. Dershowitz jest ważnym apologetą syjonizmu, brylującym przed ekranami kamer mediów głównego nurtu na całym świecie, zawsze gotowym, aby wyjaśnić, że to Izraelczycy są ofiarami zbrodni, których dokonują. Ten niezrównoważony osobnik zdjął okulary podczas wykładu na uniwersytecie w Oksfordzie, aby pokazać że ma ‚syjonistyczne oczy’ tak samo jak każdy ‚rozsądny człowiek’.
Chabad wysyła swoich rabinów na cały świat, aby zakładali domy Chabad. Ta taktyka zwana ‚shilchus’ doprowadziła do powstania globalnej sieci wsparcia tej organizacji. Przedstawiciele sekty utrzymują stosunki z wyższymi sferami w każdym goszczącym ich kraju, choć ich wpływy mają zróżnicowany zasięg. Kanadyjski rząd ostatnio przyznał sekcie 800.000 dolarów na ich centrum w Montrealu. Stosunki z Rosją są chłodniejsze, Rosja ostatnio odmówiła darowizny dwóch bibliotek chasydzkich tekstów przejętych przez rząd na początku ery sowieckiej.
Gdzie ich wpływy są największe? – Oczywiście w Stanach Zjednoczonych. Rabin Shemtov jest przedstawicielem Chabad w Waszyngtonie i jego wielkich wpływów dowodzi skuteczny lobbying na rzecz przyznania Wielkiemu Rabinowi Schneersonowi pośmiertnie złotego medalu Kongresu w 1995 roku jako jedynemu przywódcy religijnemu, który kiedykolwiek tę nagrodę uzyskał.
Rabin Shemtov jest wszechobecny w Waszyngtonie. Sue Fishkoff, autorka „The Rebbe’s Army: Inside the World of Chabad-Lubavitch”) („Armia Rabina: w świecie Chabad-Lubawicz”) pisze: „Ludzie Chabad w Waszyngtonie znają numery telefonów każdego senatora, kongresmana, ambasadora zagranicznego w stolicy – znają także ich asystentów prawnych, sekretarki i personel sprzątający”.
Shemtov mówi, że to sieć ich współpracowników (schelichim) w Stanach Zjednoczonych jest źródłem ich politycznej siły. „Mamy współpracowników w czterdziestu siedmiu stanach i co najmniej trzystu dziesięciu dystryktach. Ludzie czasami patrzą na schelichim tylko jak na trzy tysiące ludzi, ale to nie są trzy tysiące ludzi, to trzy tysiące połączonych sieci. Możemy więc zorganizować telefon do wyborcy prawie do każdego członka Kongresu. (…) Większość shelichim ma dobry kontakt ze swoimi senatorami, kongresmanami i gubernatorami z najodleglejszych miejsc w Stanach Zjednoczonych. Przykładowo, gdy republikanka Sarah Palin pojawiła się na scenie ogólnokrajowej to już była zaznajomiona z problemami Żydów i z Chabad przez rabina Yosefa Greenberga z Alaski”.
Posłuchajcie, co mówią aktorzy z telenoweli „Friends” („Przyjaciele”):
„Każdy potrzebuje przyjaciela; jeśli potrzebujesz przyjaciela, to Chabad jest miejscem, gdzie możesz się udać. Nie musisz być Żydem, aby otrzymać pomoc od Chabad; pomagają każdemu niezależnie od rasy czy wyznania. Pomagają uzależnionym od narkotyków, głodnym, bezdomnym, młodym i starym. Nawet jeśli nie należysz do żadnej z tych kategorii Chabad zawsze ci pomoże. Chabad to właśnie ludzie pomagający ludziom. Dzisiaj Chabad potrzebuje przyjaciół, aby kontynuować swą misję, więc bądź przyjacielem, zadzwoń teraz do Chabad”. – Na innym podobnym nagraniu pojawił się Bob Dylan.
DZIAŁALNOŚĆ PRZESTĘPCZA I TERRORYZM
Chabad jest organizacją przestępczą powiązaną z Mossadem. Domy Chabad zapewniają schronienie dla izraelskich szpiegów i osób prowadzących działalność przestępczą: http://www.chabad-mafia.com/fraud.php Obejmuje ona wszystko: od terroryzmu do prania brudnych pieniędzy, handlu narkotykami i prostytucji. Przykładowo w marcu 1989 roku amerykańscy stróże prawa aresztowali przedstawicieli szajki przestępczej w Seattle, Los Angeles, New Jersey, Columbii i z Izraela, która korzystała z domu Chabad i zajmowała się praniem brudnych pieniędzy.
Wayne Madsen pisze: “W Bangkoku izraelscy piloci wojskowi i kierowcy przebywający w Domu Chabad szkolą tajlandzkich komandosów, kierowców i pilotów, walczących jako muzułmańscy secesjoniści wzdłuż południowej granicy z Malezją. Policja w Bangkoku długo podejrzewała, że Dom Chabad jest centrum izraelskiej mafii przemycającej narkotyki z Bangkoku i całej Azji Południowo – Wschodniej. Mafia izraelska także prowadzi laboratoria, produkujące heroinę w Birmie (Myanmar), gdzie izraelski oficer służy w kontrwywiadzie”.
Zemsta na mafii Chabad zapewne była powodem, dla którego podczas ataku terrorystycznego w Bombaju (Mumbaj) w 2008 roku bojownicy Lashkar-e-Taiba wzięli zakładników w Domu Chabad i zamordowali dziewięć osób, w tym rabina Gavriela Holtzberga. Wayne Madsen twierdzi, że mafiozo Dawood Ibrahim zlecił te ataki w odpowiedzi na próby izraelskiej mafii przejęcia handlu narkotykami w Bombaju. ‚Wayne Madsen Report’ dowiedział się ze źródeł w azjatyckim wywiadzie, że „rosyjsko-izraelscy gangsterzy działający z Domu Chabad próbowali przejąć handel narkotykami w Bombaju z pomocą lokalnych żydowskich przestępców, więc Ibrahim – regulując rachunki z Indiami, CIA i Brytanią – zlecił swojemu podwykonawcy złożyć wizytę w Domu Chabad i odebrać dług z wielkimi odsetkami”.
Chabad istnieje jako wielka siła o zasięgu międzynarodowym, ponieważ służy interesom izraelskim na dwa sposoby:
1. Współpracuje w zakresie operacji wywiadowczych i przestępczych. 2. Jest źródłem ekstremistycznej ideologii napędzającej syjonistyczne zbrodnie.
NCZAS.INFO | Wnętrze kościoła oraz menora chanukowa z gaśnicą. Zdjęcie ilustracyjne. / Foto: Pixabay (kolaż)
W Katowicach m.in. za pieniądze podatników po raz kolejny organizowany jest chanukowy spęd będący upamiętnieniem sukcesu swego rodzaju żydowskiej wojny domowej, którą w mainstreamie przedstawia się jako coś „chrześcijańskiego” czy istotnego dla ludzi. „Kiedy w końcu nastąpi rozdział synagogi od państwa?” – pyta redaktor naczelny „Najwyższego Czasu!” dr Tomasz Sommer.
„I oto w Katowicach jak co roku świętować będziemy to „święto” rasizmu i żymskiej [to forma obchodzenia cenzury dotyczącej Żydów w Internecie – red. nczas] supremacji / dominacji” – napisał na X Roman Fritz.
Udostępnił przy tym grafikę promującą chanukę. Organizatorami wydarzenia, jak wynika z grafiki są: Klub Niezależnych Stowarzyszeń Twórczych „Marchołt”, Gmina Wyznaniowa Żydowska w Katowicach, Województwo Śląskie, Biblioteka Śląska, Instytucja kultury Samorządu Województwa Śląskiego i AE Katowice. Ponadto Miasto Katowice objęło wydarzenie mecenatem.
Partnerami wydarzenia są m.in. US-Polish Trade Council, Centrum Macierz Polonii i Federacja Przedsiębiorców Polskich.
Chanukowy spęd odbędzie się w Bibliotece Śląskiej w Katowicach 18 grudnia. Z okazji odpalenia świec wykład wygłosi diakon Adam Dylus, oczywiście przekonując, że tzw. dialog Kościoła z judaizmem jest potrzebny. Odbędzie się też koncert zespołu Jarmuła Band.
Do zapowiedzi odniósł się również redaktor naczelny „Najwyższego Czasu!” dr Tomasz Sommer.
„Czy Województwo Śląskie, miasto Katowice i Biblioteka Śląska to żydowskie organizacje religijne? Kiedy w końcu nastąpi rozdział synagogi od państwa?” – zapytał dr Sommer.
Wysoki Sądzie, to już zapowiedziałem i teraz chętnie odniosę się do wszystkich postawionych mi zarzutów, ale myślę, że ponieważ mój obrońca zwrócił na to uwagę, to będzie nie od rzeczy w tym momencie podyktować do protokołu kilka zdań z obfitego dorobku i twórczości Schneersona. Cytuję owego Schneersona, którego portret był wyeksponowany w Sejmie Rzeczpospolitej Polskiej 12 grudnia 2023 roku /podczas “palenia Chanuki”- przypis red./.
Oto co należy powiedzieć na temat ciała:
Ciało osoby żydowskiej jest całkowicie innej jakości niż ciało przedstawicieli wszystkich narodów świata. Ciało żydowskie wygląda tak, jak gdyby było z substancji podobne do ciał nieżydów, ale znaczenie jest takie, że ciała jedynie wydają się być podobne pod względem materialnej substancji, zewnętrznego wyglądu i powierzchownej jakości.
Różnica wewnętrznej jakości jest jednak tak wielka, że ciała te należy uważać za całkowicie odmienne gatunki.
Jeszcze większa różnica istnieje w odniesieniu do duszy
Istnieją dwa przeciwstawne rodzaje duszy. Dusza nieżydowska pochodzi z trzech sfer satanicznych, podczas gdy dusza żydowska wywodzi się ze świętości, ze sfery boskiej.
Ogólna różnica między Żydami a nieżydami
Żyd nie został stworzony jako środek do jakiegoś innego celu. On sam jest celem, ponieważ substancja wszystkich boskich emanacji została stworzona jedynie po to, aby służyć Żydom.
Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. To oczywiście cytat z Księgi Rodzaju. To oznacza, że niebo i ziemia zostały stworzone ze względu na Żydów, którzy nazywani są początkiem.
Oznacza to, że wszystko, cały postęp, wszystkie odkrycia, stworzenie, włącznie z niebem i ziemią są marnością w porównaniu z Żydami. Istotni są Żydzi, ponieważ oni nie istnieją dla żadnego innego celu. Oni sami są boskim celem.
Cała rzeczywistość nieżyda jest jedynie marnością
Rzeczywistość nieżyda, Szanowni Państwo, jest marnością. Jest napisane, obcy będą stać i paść wasze stado. To z Księgi Izajasza.
Całe stworzenie nieżyda zaistniało tylko ze względu na Żydów.
====================================
Wysoki sądzie, oto krótki w pigułce wykład rasizmu. Wykład rasizmu, którego niewątpliwie Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej nie tylko nie pochwala, nie propaguje, ale też i nie dozwala. (…)
Więc to była najpierw fałszywa teologia. A ponieważ fałszywa teologia rodzi fałszywą antropologię, zobaczmy jej przykład, przechodząc od abstrakcji do konkretu. Ten sam Schneerson, zwany rebe i ubóstwiony dosłownie przez swoich wyznawców, w roku 1994, mówi:
—————————
… główną broń walki skierujemy bezpośrednio na Słowian, poza renegatami ożenionymi z Żydami poprzez wspólne interesy:
Prawda, wszyscy ożenieni z nami zostaną w końcu usunięci z naszej wspólnoty, kiedy już wykorzystamy ich dla naszych celów.
Słowianie, wśród nich na przykład Rosjanie, są najbardziej nieugiętymi narodami na świecie. Słowianie są nieugięci w wyniku swoich zdolności psychologicznych i intelektualnych utworzonych przez wiele pokoleń przodków. Niemożliwe jest zmienić ich gen. Słowianina można zniszczyć, ale nigdy nie podbić. To dlatego ten lud podlega likwidacji, a najpierw ostrej redukcji liczebności.
————————————
Otóż tu mamy z teologii fałszywej fałszywą antropologię
A teraz jaką mamy praktykę?
Praktykę w Wysokim Sądzie oglądamy w szczególnie jaskrawych, tragicznych przejawach, w sprawozdaniach z Gazy, gdzie właśnie od 2023 roku trwa akcja żydowskiego ludobójstwa Palestyńczyków, których pobratymcy, współplemieńcy, naśladowcy rebe Schneersona publicznie definiują jako nieludzi, jako podludzi.
Rabini, ministrowie, generałowie państwa położonego w Palestynie mówią o Palestyńczykach, że to nieludzie. Zresztą ludobójstwo, którego eskalacja nastąpiła w Gazie w ostatnich latach, to jest tylko i aż szczególnie intensywne stosowanie w praktyce tej rasistowskiej ideologii, która wcześniej już szereg razy była nam prezentowana w publicznych wypowiedziach osób publicznych z państwa żydowskiego i z diaspory żydowskiej.
Przypominam sobie słowo innego rabina, które przebiło się do mediów w szerszym zakresie. „Goje są jak zwierzęta, aby służyć Żydom”. I otóż stwierdzam, że to zdanie, że goje są jak zwierzęta, aby służyć Żydom, nie jest ekscesem, nie jest żadną anomalią, nie jest jakimś wyjątkiem od reguły, jest właśnie normą w świecie, w którym czczeni są osobnicy tak potworni i wynaturzeni duchowo i intelektualnie jak Schneerson.
I dokładnie tak jak to powiedziałem, podnosząc się do tych spraw w prokuraturze, wyeksponowanie portretu Schneersona w Sejmie miało dla mnie dokładnie taki sam walor, jaki miałaby ekspozycja portretów Hitlera i Stalina.
Nie działałem na bazie jakiegokolwiek resentymentu, który usiłuje mi się tutaj eks post przypisać. (…) Żadnych słów do pani, do agresorki nie wypowiedziałem. Ale właśnie, żadnego resentymentu działanie polskiego państwowca, polskiego posła, które ma na celu przywrócenie powagi Sejmu i w ogóle polskiego życia publicznego, działanie wynikające ze sprzeciwu wobec propagandy rasizmu, rasizmu pojmowanego jako dzielenie ludzi na ludzi i podludzi.
To właśnie Schneerson jest jednym z wyrazicieli tej antyludzkiej, na pewno antypolskiej ideologii.
Sejm Rzeczpospolitej Polskiej jest to miejsce, w którym przynajmniej nominalnie stanowimy prawo i było dla mnie i pozostaje rzeczą szczególnie domagającą się potępienia i natychmiastowego przeciwdziałania propagowanie sprzecznych z Konstytucją, sprzecznych ze standardem naszej cywilizacji, rasistowskich zasad.
(Aux origines secrètes du judéo-christianisme , «Rivarol», n. 3251, 29 września 2016, s. 7)
W czasach, gdy Zachód jest naciskany przez izraelskie lobby, by przyjąć syjonizm i przyłączyć się do polityki państwa żydowskiego, nadszedł czas, by rzucić światło na początki judeo-chrześcijaństwa, które przez wieki było tworzone i wykorzystywane jako narzędzie do podporządkowywania chrześcijańskiej Europy żydowskim poglądom mesjańskim.
Pierwsze próby podporządkowania papiestwa rabinatowi
Wiele wieków przed położeniem fundamentów judeo-chrześcijaństwa wybitny rabin XIII wieku, Mojżesz Nachmanides (1194-1270), utorował drogę architektom sojuszu judeo-chrześcijańskiego podczas sporu 1263 roku, w której wyjaśnił, w jaki sposób Mesjasz zostanie rozpoznany.
Oświadczył:
„ Kiedy nadejdą czasy ostateczne, Mesjasz, na rozkaz Boga, uda się do Papieża i poprosi go o wyzwolenie swojego ludu. Dopiero wtedy, a nie wcześniej, Mesjasz będzie uważany za rzeczywiście przychodzącego ” [1] .
Gdy Mojżesz Nachmanides mówi o „ wyzwoleniu swojego ludu ” przez papieża, nie ma na myśli, że papież uwięził Żydów ani że przebywali oni w więzieniu, lecz ma na myśli wyzwolenie z wygnania, w którym się znaleźli (niewoli w sensie metaforycznym), a zatem wyzwolenie. oznacza zatem położenie kresu wygnaniu w jeden i tylko jeden sposób: pojawienie się Mesjasza, który sprowadzi Żydów z powrotem do „ich” kraju.
Związek, jaki Nachmanides umiejscawia między odkupieniem Żydów a ich relacją z Kościołem, a także szczególna uwaga, jaką niektórzy kabaliści po nim poświęcali temu problemowi, nie są dziełem przypadku.
Wynika to głównie z faktu, że żydowski Mesjasz nie może panować nad światem, w którym istnieją inne wielkie religie. A jeśli będą one istnieć nadal, muszą zostać podporządkowane judaizmowi.
Taką wypowiedź otwarcie wyraża wielki historyk judaizmu, wybitny znawca kabały i mesjanizmu żydowskiego Gershom Scholem:
« Gdy judaizm rabiniczny skrystalizował się w Halachie (Prawie judaizmu zawartym w Torze i Talmudzie), siły twórcze, ożywione nowym impulsem religijnym – który nigdy nie próbował i nigdy nie był w stanie zmodyfikować solidnie ugruntowanego judaizmu halachicznego – znalazły wyraz głównie w ruchu kabalistycznym. Działały one najczęściej od wewnątrz, dążąc do przekształcenia Tory, aby uczynić prawo ludu Izraela prawem tajemnym, właściwym dla wszystkich, a w konsekwencji nadać Żydowi, chasydowi lub cadykowi istotną rolę na świecie. » [2] .
Tutaj Geshom Scholem mówi nam o dwóch rzeczach: kabaliści chcieli obalić ducha judaizmu od wewnątrz, po pierwsze, bez zmiany Prawa, to jest Tory, a tym bardziej Talmudu, a po drugie, chcieli uczynić prawo Żydów uniwersalnym prawem tajnym, aby zaszczepić ducha kabalistycznego judaizmu w innych religiach, ideologiach i filozofiach, a także w instytucjach i organizacji państw.
Robi się to po to, aby nie-Żydzi nieświadomie przestrzegali tego prawa – ignorancja związana z jego okultystycznym charakterem – aż w końcu przetrwa tylko judaizm, ze wszystkimi jego ozdobami i przebraniami.
Mojżesz Nachmanides, ogłaszając, że Mesjasz, na rozkaz Boga, uda się do Papieża i poprosi o wyzwolenie swojego ludu, miał inspirować powołania. To właśnie nazywa się samospełniającym się proroctwem, dyscypliną, w której mistrzami stali się rabini kabalistyczni.
Zaledwie siedemnaście lat po spełnieniu się samospełniającego się proroctwa Nachmanidesa, w 1280 roku, rabin kabalista Abraham Abulafia (1240-1290), ogłaszając się oczekiwanym Mesjaszem, udał się do Rzymu, aby spotkać się z papieżem Mikołajem III, z zamiarem nawrócenia go lub przynajmniej skłonienia do przyjęcia przez niego żydowskich poglądów mesjańskich.
Próba ta nie powiodła się, ale projekt podporządkowania Kościoła judaizmowi nie umarł, wręcz przeciwnie, został zaostrzony do tego stopnia, że mesjański wymiar judaizmu zaczął zyskiwać na znaczeniu w kręgach rabinicznych i kabalistycznych, zwłaszcza na początku XVI wieku wraz z rozwojem apokaliptycyzmu kabalistycznego [3] .
Narodziny judeochrześcijaństwa
W tym właśnie kontekście rozwoju apokaliptycyzmu kabalistycznego, który polega na przyspieszeniu końca czasów i przyjścia Mesjasza, do historii wkracza kabalista Salomon Molcho (1500-1532).
Podobnie jak przed nim Abraham Abulafia, ogłosił się Mesjaszem. W swoich przemówieniach Molcho nawoływał chrześcijan do działań politycznych o mesjańskich implikacjach. Cel był zarazem prosty i trudny do osiągnięcia: podporządkować sobie przywódców Kościoła i poprowadzić ich do realizacji żydowskich planów mesjańskich.
Aby to osiągnąć, Salomon Molcho zaczął przyciągać uwagę chrześcijańskich kapłanów i czynił to niezwykle umiejętnie. Duchowni przychodzili słuchać jego przemówień, między innymi dzięki jego kunsztowi i charyzmie. Ale na tym nie poprzestał. Dzięki swojemu nauczycielowi, Davidowi Reuveni, udało mu się dotrzeć do kardynałów w Rzymie i spotkać się z papieżem Klemensem VII, próbując przekonać go o rychłym odkupieniu narodu żydowskiego.
Udało mu się zrobić na papieżu tak duże wrażenie, że ten udzielił mu pisemnej zgody, upoważniającej go do głoszenia kazań chrześcijańskiej publiczności i publikowania jego tekstów, pod warunkiem, że nie będą antychrześcijańskie.
Gdy już zyskał zaufanie papieża i ogłosił mu rychłe odkupienie, starał się przekonać go do utworzenia armii, której celem było rozpoczęcie wojny z Imperium Osmańskim i wypędzenie Arabów z Palestyny, osiedlenie tam Żydów i odbudowanie Królestwa Izraela.
W dużej mierze z powodu Inkwizycji projekt Molcho zakończył się porażką.
Ten polityczny i geopolityczny projekt Molcho stanowi podstawę programu stosowanego w XX i XXI wieku, ponieważ Molcho jako pierwszy konkretnie określił strategię polityczną wobec chrześcijan, mając na celu wykorzystanie ich do sprowadzenia Żydów z powrotem do Ziemi Świętej.
Jego celem było uczynienie z kardynałów i papieża narzędzi żydowskich mesjańskich planów. Nastawienie świata chrześcijańskiego przeciwko Imperium Osmańskiemu (które w tamtym czasie było centrum władzy w świecie muzułmańskim i strażnikiem kalifatu) było metodą stosowaną podczas I wojny światowej, kiedy Brytyjczycy zaatakowali Osmanów i wyparli ich z Palestriny, aby utworzyć tam Żydowską Siedzibę Narodową.
Strategia ta jest kontynuowana do dziś i jest obecna w politycznych i ideologicznych wysiłkach, których celem jest doprowadzenie świata zachodniego i świata muzułmańskiego do wzajemnego zniszczenia: mówi się o wojnie domowej w samej Europie (prowadzonej przez takich ludzi jak Alain Finkielkraut i Eric Zemmour…), a także o trwających wojnach krajów zachodnich z krajami arabsko-muzułmańskimi Bliskiego Wschodu i Maghrebu (promowanych przez takich ludzi jak Bernard Lewis w Stanach Zjednoczonych i Bernard-Henry Lévy we Francji i gdzie indziej…).
Salomon Molcho jest również twórcą koncepcji mitycznej „ cywilizacji judeochrześcijańskiej ” lub, jak jest ona równie błędnie definiowana, „ świata judeochrześcijańskiego”. ”. Okoliczności nie dały jednak Molcho czasu na skonsolidowanie tego sojuszu judeochrześcijańskiego, na którym położył podwaliny.
Krótko mówiąc, Salomon Molcho był tym, który wymyślił syjonistyczny projekt polityczny, jaki znamy dzisiaj, ale także jego geopolityczną interpretację w formie starcia cywilizacji. W ten sposób uczynił mesjanizm realistycznym projektem, opracowując pomysłową strategię, którą sam starał się wdrożyć.
Jednakże sam w sobie nigdy nie mógłby rozpętać wojny z udziałem świata chrześcijańskiego wyłącznie w celu realizacji kabalistycznej utopii. Z pewnością musiałby znaleźć warunki i okoliczności, a także zbieżności interesów podobne do tych, jakie miały miejsce podczas I wojny światowej.
W każdym razie, jeśli w czasach szoku cywilizacyjnego strategia ta formalnie jeszcze nie istniała – choć teoretyzował ją Molcho – to myśl przewodnia projektu proto-syjonistycznego nie zmieniła się zbytnio, jest ona zasadniczo taka sama jak ta, którą widzimy w działaniu dzisiaj.
Od samego początku strategia ta miała na celu sprowokowanie destrukcyjnego konfliktu między światem chrześcijańskim a światem muzułmańskim, mającego przynieść korzyści wyłącznie „ludowi” Izraela.
Od chrześcijańskiej kabały do judeo-protestantyzmu
Kabała pojawiła się w kręgach chrześcijańskich w drugiej połowie XV wieku [4] , jeszcze przed reformacją protestancką. Kabała chrześcijańska pojawiła się i rozpowszechniła najpierw we Włoszech i Francji w XV i XVI wieku, a następnie, od początku XVII wieku, centrum kabały chrześcijańskiej przeniosło się do Niemiec i Anglii, dwóch krajów, które częściowo przyjęły doktrynę reformowaną i były zatem dojrzałe do penetracji przez mesjanizm żydowski, w przeciwieństwie do Europy katolickiej, która była jeszcze nieprzepuszczalna dla judaizmu [5] .
To właśnie w tym okresie rabin kabalista Menasseh Ben Israel (1604-1657) odegrał kluczową rolę w powstaniu judeo-protestantyzmu. Pochodzący z rodziny marranów (Żydów z Półwyspu Iberyjskiego, którzy fałszywie nawrócili się na chrześcijaństwo), wkrótce opuścił Portugalię z rodzicami i osiedlił się w Amsterdamie. Jako dorosły został rabinem i przywódcą gminy żydowskiej w Amsterdamie. Został nauczycielem filozofa Spinozy (pochodzącego z marranizmu, podobnie jak on sam). Uczęszczał do Rembrandta van Rijn i nawiązał kontakt z królową Szwecji Krystyną, z którą wymieniał listy.
Menasseh założył pierwszą hebrajską drukarnię ( Emeth Meerets Titsma’h ) w Amsterdamie w 1626 roku. W swojej drukarni publikował teksty o judaizmie w języku łacińskim, hebrajskim, portugalskim i hiszpańskim.
Podobnie jak przed nim Salomon Molcho, jego głównym celem było dotarcie do europejskich chrześcijan (zwłaszcza do intelektualistów) z zamiarem nakłonienia ich do przyjęcia żydowskich poglądów mesjańskich; misję tę udało mu się zrealizować, zwłaszcza że chrześcijańska kabała i protestantyzm przygotowały podwaliny. Jednak w przeciwieństwie do czasów Salomona Molcho, owoc był już dojrzały.
Wkrótce, podobnie jak Salomon Molcho, Menasseh Ben Israel nawiązał dobre stosunki z protestanckimi chrześcijanami, którzy po reformacji Marcina Lutra (1483-1546) trzymali Stary Testament na stoliku nocnym i dogłębnie go studiowali, kosztem Ewangelii.
Żyjemy w czasach zamętu, w których wielu protestantów z pokolenia milenijnego wierzy, że koniec czasów i powrót Chrystusa są bliskie.
W tym względzie Menasseh Ben Israel prowadził liczną korespondencję z protestanckimi chrześcijanami, którzy namawiali go do tego i zabiegali o aprobatę wybitnego Żyda w swoich badaniach eschatologicznych.
Wśród tych protestanckich i judeofilskich millenarystycznych zwolenników odnajdujemy Paula Felgenhauera i Johannesa Mochingera z Gdańska, którzy napisali do Menasseha następujące słowa: „ Wiedz, że pochwalam i szanuję twoje doktryny religijne i że wraz z niektórymi moimi współwyznawcami wyrażam nadzieję, że Izrael zostanie w końcu oświecony prawdziwym światłem i na nowo odkryje swoją dawną chwałę i dawne zbawienie ” [6] .
Inny żydowsko-chrześcijański mistyk, Abraham z Frankenberg, napisał do niego w podobny sposób: „ Prawdziwe światło będzie promieniować od Żydów. Ich czas jest bliski. Każdego dnia będziemy dowiadywać się o cudach dokonanych na ich korzyść w różnych regionach ” . [7] .
Dzięki Menassemu Ben Israelowi projekt stworzenia „cywilizacji judeochrześcijańskiej”, której Molcho był prekursorem, zaczął się rozwijać wielkimi krokami.
W tym samym czasie, w 1641 roku, wybuchła I Rewolucja Angielska, której przewodził purytański protestant, sekciarz i fanatyk Olivier Cromwell (1599-1658). Rewolucja ta zakończyła się w 1649 roku wyrokiem śmierci na królu Karolu I.
Douglas Reed (1895-1976), były znakomity reporter brytyjskiej gazety „The Times”, tak podsumowuje dzieło Cromwella:
« Cromwell był jednym z pierwszych, pośród licznych innych, którzy od jego czasów nazywali siebie chrześcijanami Starego Testamentu, a którego retoryka maskowała rzeczywistość antychrześcijaństwa, ponieważ nie można służyć Bogu i Mamonie jednocześnie. Zakazał obchodzenia Bożego Narodzenia, palił kościoły i mordował przeorów… Przeciętny angielski student pamięta go jedynie jako tego, który ściął króla i sprowadził Żydów do Anglii » [8] .
W rzeczywistości Żydzi zostali wygnani z Anglii w 1290 roku i to właśnie Cromwell zezwolił im na „powrót” na prośbę Menasseha Ben Israela (obaj spotkali się w Londynie w 1655 roku) zawartą w liście, który do niego wysłał [9] .
Menasseh posłużył się argumentami religijnymi, aby przekonać Cromwella, by pozwolił Żydom osiedlić się w Anglii jako społeczności (gdyż w rzeczywistości Żydzi nigdy tak naprawdę nie opuścili Anglii, lecz nadal mieszkali tam jako hiszpańscy kupcy).
W swoim liście napisał:
« Moim zdaniem i zdaniem wielu chrześcijan czas odrodzenia naszego narodu (narodu żydowskiego) w naszej ojczystej ziemi (Eretz Israel) jest już bliski i wierzę w szczególności, że to odrodzenie nie może nastąpić, dopóki słowa proroka Daniela, rozdział 12, werset 7, nie zostaną całkowicie spełnione i że rozproszenie ludu świętego (Żydów) po wszystkich narodach nie będzie skuteczne » [10] .
Jednak najbardziej oczywistym motywem Menassesa było uczynienie z Anglii centrum, dzięki któremu społeczność żydowska, już wówczas silna gospodarczo w Amsterdamie (ważnym centrum finansowym, w którym żydowscy kupcy i bankierzy zajmowali czołową pozycję), mogłaby czerpać korzyści ekonomiczne i polityczne.
A Menasses otwarcie to przyznaje, pisząc w liście do Cromwella:
« Moja trzecia motywacja opiera się na korzyściach, jakie odniesie ta wspólnota, jeśli tylko będzie umiała nas przyjąć . »
W rzeczywistości to sformułowanie należy rozumieć odwrotnie, czyli „ korzyść, jaką odniesiemy, jeśli ta wspólnota nas przyjmie ”, co historycznie było prawdą. To właśnie jako epilog ciągłości tego judeo-chrześcijańskiego sojuszu Brytyjczycy stworzyli w 1919 roku Żydowską Siedzibę Narodową na gruzach Imperium Osmańskiego.
Dodajmy, że w XVII wieku Anglia była rozwijającym się imperium morskim, a Londyn stał się, po tym jak Cromwell przyjął prośbę Menasseha Ben Israela w 1656 roku, centrum międzynarodowego handlu i finansów. Żydowscy bankierzy, tacy jak jedna z gałęzi rodziny Rothschildów, osiedlali się tam i fenomenalnie powiększali swoje majątki.
Za czasów Manassesa Ben Izraela Amsterdam, miasto, w którym mieszkał, był, obok Florencji, jednym z wiodących centrów finansowych tamtych czasów. I to właśnie Londyn wkrótce miał zastąpić Amsterdam w tej dziedzinie, stając się światową stolicą.
Kilka dekad po tym, jak Cromwell oficjalnie zezwolił Żydom na osiedlanie się w Anglii, w 1689 roku, bardzo bogaty bankier żydowski pochodzenia marrana Francisco Lopes Suasso (1657-1710) odegrał ważną rolę w objęciu tronu Anglii przez Wilhelma III [11] .
W tym kontekście Henry Méchoulan, historyk zajmujący się społecznościami żydowsko-hiszpańsko-portugalskimi, informuje nas, że bogaci żydowscy kupcy osiedlali się w Anglii już przed zezwoleniem Cromwella.
Pisze:
Na długo przed oficjalnym uznaniem osadnictwa Żydów, po ambasadzie Menassego Ben Israela u Cromwella, krypto-Żydzi osiedlili się w Londynie i handlowali ze swoimi „współwyznawcami” w Amsterdamie. Dokumenty z 1644 roku potwierdzają, że Michael Espinosa utrzymywał stosunki handlowe z dwoma krypto-Żydami z tego miasta, jednym z nich był Antonio Fernandes Carvajal, przyszły założyciel pierwszej synagogi w Londynie . [12] .
W XVIII wieku jedna czwarta Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej należała do członków społeczności żydowskiej [13] . To właśnie w tym okresie niemiecki bankier żydowskiego pochodzenia Nathan Mayer (1777–1836) z rodziny Rothschildów osiedlił się w Londynie. Rothschildowie z Anglii wzbogacili się niezmiernie i odegrali decydującą rolę w historii syjonizmu i powstaniu państwa żydowskiego. W związku z tym w 1882 roku baron Edmond de Rothschild zaczął kupować ziemie w osmańskiej Palestynie, mając na celu utworzenie tam stałych osiedli.
Ta wspólnotowa potęga ekonomiczna i finansowa, mocno zakorzeniona w sercu rodzącego się Imperium Brytyjskiego, połączyła się z żydowskim mesjanizmem, co miało silny wpływ historyczny, odczuwalny począwszy od XIX wieku, wraz z rządami Lorda Beaconsfielda (Disraelego) w latach 1848–1880 oraz oficjalnymi narodzinami międzynarodowego ruchu syjonistycznego w 1897 roku.
Te doniosłe wydarzenia w historii XVII-wiecznej Anglii miały decydujący wpływ na relacje anglosaskiego, judeo-protestanckiego świata z Europą kontynentalną w XX wieku, zwłaszcza w okresie obu wojen światowych. Wchłonęły one i zintegrowały świat anglosaski w kompleks ideologiczno-polityczny zwany judeochrześcijańskim, który został zasymilowany na Zachodzie, zwłaszcza za pośrednictwem Unii Europejskiej i NATO, jego geostrategicznego odpowiednika i zbrojnego ramienia Stanów Zjednoczonych.
Zachód ten ma teraz oblicze anglosaskiego świata judeo-protestanckiego, słynnej cywilizacji judeo-chrześcijańskiej organicznie i historycznie związanej z Izraelem, którą dziś przeciwstawia się światu arabsko-muzułmańskiemu, stawiając sobie za cel wypełnienie, poprzez trzecią wojnę światową, żydowskich planów mesjańskich.
Taki jest powód istnienia, eschatologiczny cel judeochrześcijaństwa: wojna – przede wszystkim ideologiczna, dopiero potem materialna .
[1] Cyt. w Youssef Hindi, Occident et Islam. Tom I: Sources et genèse messianiques du zionisme, de l’Europe średniowieczne au Choc des Civilizations , rozdz. 1, wyd. Sigest, 2015.
[4] Najbardziej znanym przedstawicielem tej chrześcijańskiej kabały jest Włoch Giovanni Pico della Mirandola (1463-1494), a następnie Johannes Reuchlin (1455-1522) i inni.
Kuria Drohiczyńska otrzymała za pośrednictwem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego wezwanie środowisk żydowskich do usunięcia krzyży, które stoją przy drogach prowadzących do Treblinki. W ocenie środowisk żydowskich, stojące tam krzyże „fałszują historię”.
O sprawie donosi w mediach społecznościowych dziennikarz Wojciech Sumliński, który wskazuje, że powodem ma być fakt, iż krzyże „rażą” odwiedzających dawny niemiecki obóz zagłady i pracy Żydów. Dziennikarz przekazał, że informacje te potwierdził u dwóch księży z diecezji drohiczyńskiej oraz w samym Muzeum Treblinka.
– „Organizacje żydowskie naciskają na Ministerstwo Kultury, który z kolei pod presją Żydów naciska na diecezję drohiczyńską, by ta – bo to jej to podlega – doprowadziła do likwidacji krzyży stojących przy drogach dojazdowych do Treblinki, a także na polach”
– „Żebyście państwo dobrze zrozumieli: nie chodzi o krzyże z muzeum w Treblince. Żydów razi to, że przy drogach dojazdowych do tego muzeum, w pobliżu tych dróg, widzą krzyże. Albo gdzieś nawet na horyzoncie, na polach. I żądają, żeby te krzyże zostały zlikwidowane – dodał.
Betonowe krzyże ustawiono w 1964 roku, oznaczając w ten sposób zbiorowe mogiły ofiar niemieckiego obozu. Portal Kresy.pl przypomina, że we wrześniu portal Jewish.pl opublikował treść listu do szefa MKiDN, którego autorzy stwierdzili, iż na terenie byłego obozu w Treblince i jego okolicach dochodzi do „fałszowania historii”. Ma to się przejawiać m.in. oznaczeniem mogił krzyżami, co w ocenie autorów „pomija fakt”, że 95 proc. ofiar tego obozu stanowili Żydzi.
– „Teren obozu pracy Treblinka I został przekształcony w centrum polskiego i katolickiego męczeństwa, a na terenie masowych egzekucji Żydów wznosi się dziś trzysta krzyży poświęconych pamięci trzystu polskich ofiar obozu” – napisali.
61-letni kardynał Grzegorz Ryś nauczył się od Franciszka „wszystkiego, w co wierzę o Kościele” – powiedział w rozmowie z Onet.pl po tym, jak 26 listopada Leon XIV mianował go arcybiskupem metropolitą krakowskim.
Franciszek nauczył kardynała Rysia „jak rozumieć Kościół”.
Oraz: „Nie chcę innego Kościoła. Po prostu go nie chcę. Nie wyobrażam sobie innego Kościoła niż ten, którego nauczył nas Franciszek”.
Doświadczenie przy grobie Franciszka
Kardynał Ryś opowiedział o doświadczeniu, które miało miejsce w dniach poprzedzających konklawe. Wraz z kardynałem Konradem Krajewskim odwiedził grób Franciszka. Tam, jak powiedział, szukał słowa lub znaku, który by go poprowadził: „Ojcze Święty, proszę mi coś powiedzieć. Zbliża się konklawe. Proszę mi coś powiedzieć”.
Ale nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Wtedy zrozumiał znaczenie tej ciszy: „Zdałem sobie sprawę, że wszystkiego, w co wierzę o Kościele, nauczyłem się od niego”.
Wyciek nagrania pokazującego izraelskich żołnierzy ze swoim psem torturujących i sodomizujących palestyńskiego więźnia/zakładnika w więzieniu na pustyni Sde Teiman ujawnił całemu światu to, co Palestyńczycy wiedzieli i cierpieli przez ostatnie 78 lat z rąk tzw. „najbardziej moralnej armii”, ale co utrzymywano w tajemnicy z powodu wstydu, jaki gwałt seksualny sprowadziłby na więźniów i ich rodziny. https://www.youtube.com/shorts/NGVzXhQGrZE
Upublicznienie nagrania wywołało oburzenie i masowe wiece w Izraelu. Sam fakt wycieku nagrania zszokował izraelskie społeczeństwo bardziej niż samo odrażające przestępstwo. Przed Sądem Najwyższym odbyły się masowe demonstracje Żydów izraelskich, wyrażające oburzenie wyciekiem nagrania przedstawiającego seksualne wykorzystywanie izraelskich żołnierzy i ich psa gwałcących palestyńskiego więźnia. Domagano się ochrony „prawa tych żołnierzy do gwałtu na Palestyńczykach” oraz prześladowania generała dywizji Jifata Tomera-Yerushalmiego, który ujawnił nagranie. https://israelpalestinenews.org/israeli-soldiers-gang-rape-of-palestinian-exposes-rot-in-israeli-society/
Protestujących podburzali i zachęcali komentatorzy telewizyjni i członkowie Knesetu, którzy chwalili się tą zbrodnią i dumnie bronili prawa żołnierzy do gwałtu na Palestyńczykach. Minister finansów Izraela, Bezalel Smotrich, zażądał traktowania tych żołnierzy dopuszczających się seksualnego wykorzystywania jak bohaterów narodowych. Członek partii Likud, Hanoch Milividsky, oświadczył, że wszystko, co można zrobić bojownikom Hamasu, jest dozwolone. Czy w takim samym stopniu dozwolone jest również robienie tego izraelskim żołnierzom?
Obejrzyj film na kanale DemocracyNow , w którym pokazano i omówiono izraelskie tortury i gwałty w więzieniu Sde Teiman, nazywanym przez palestyńskich więźniów „rzeźnią i obozem koncentracyjnym tortur”, gdzie „zaprojektowane metody tortur” są stosowane jako zemsta i taktyka zapewnienia sobie kontroli i wyższości. https://www.youtube.com/watch?v=2Ver8-aky-w
Nosząc maski, ci izraelscy żołnierze, którzy dopuszczali się przemocy, stali przed Sądem Najwyższym w Jerozolimie, przedstawiając się jako ofiary (Żydzi są jedynymi wiecznymi ofiarami), podczas gdy ich jedynym czynem była służba państwu. Przecież ci żołnierze wykonywali jedynie polecenia swojego żydowskiego boga ludobójcy, „Jahwe”, polecenia swoich licznych żydowskich proroków i polecenia swoich rabinów, by unicestwić wszystkich gojów (nie-Żydów). Wystarczy przeczytać Torę, Misznę, Sanhedryn i Stary Testament, aby zapoznać się z tymi nakazami.
Doskonały film dokumentalny legendarnego brytyjskiego dziennikarza Petera Oborne’a pt. „Exposed: Israel’s Secret Torture Camp” opowiada o izraelskich obozach tortur, w których znikają tysiące młodych Palestyńczyków, by wyjść z nich nierozpoznani, zdeformowani fizycznie i z urazami psychicznymi. https://www.doubledown.news/watch/2024/september/5/exposed-israels-secret-torture-camps To pozycja obowiązkowa , aby uświadomić sobie, jak szaloną, sadystyczną, seksualnie psychopatyczną i satanistyczną kulturą jest całe izraelskie społeczeństwo.
Tortury i gwałty w Sde Teiman nie są odosobnionym incydentem, lecz stanowią systematyczną, szeroko zakrojoną politykę tortur i gwałtów, stosowaną w wielu izraelskich więzieniach. Palestyńskie Centrum Praw Człowieka (PCHR) udokumentowało to, co uważa się za najohydniejsze zbrodnie Izraela przeciwko ludziom i ich godności w dobie współczesnej. W ostatnich tygodniach pracownicy PCHR zebrali wiele zeznań od palestyńskich więźniów ze Strefy Gazy, którzy niedawno zostali zwolnieni z izraelskich więzień i ośrodków detencyjnych. https://pchrgaza.org/pchr-documents-testimonies-of-systematic-rape-and-sexual-torture-in-israeli-detention-against-released-palestinian-detainees/
Palestyńskie Centrum Praw Człowieka opublikowało 129-stronicowy raport zatytułowany „Tortury i ludobójstwo: Zniszczona przyszłość byłych palestyńskich więźniów w Strefie Gazy”, oparty na zeznaniach 153 palestyńskich więźniów w izraelskich więzieniach tortur. W izraelskich więzieniach przetrzymywanych jest 10 000 palestyńskich zakładników/więźniów, z których każdy ma swoją historię tortur/gwałtu. Poniższe dwa przykłady wystarczająco dobrze oddają sadystyczne barbarzyństwo izraelskich żołnierzy, tzw. „najbardziej moralnej armii”: https://pchrgaza.org/pchr-releases-report-on-torture-and-genocide-against-palestinians-from-gaza/
Młoda Palestynka (NA) została zabrana do izolatki, gdzie siłą rozebrano ją do naga, torturowano, rażono prądem, przywiązano do łóżka z nogami rozciągniętymi na szerokość, odsłaniając genitalia, zgwałcono ją sodomicznie i wielokrotnie, nagrywając przez cztery kolejne dni. Po tym fakcie została zwolniona z powodu rozpoczęcia miesiączki. Grożono jej, że opublikuje nagrania gwałtu w mediach społecznościowych.
Osiemnastoletni Palestyńczyk (AN) został aresztowany w Strefie Gazy wraz z wieloma innymi palestyńskimi zakładnikami, którzy szukali pomocy żywnościowej. Zmuszono ich do rozebrania się do naga, a następnie przewieziono ich ciężarówką do aresztu. Opisał, jak izraelscy żołnierze zmusili go i wielu innych młodych zakładników w jego wieku do rozebrania się do naga, układali jeden na drugim, bili i sodomizowali marchewkami, butelkami i innymi drewnianymi przedmiotami, a także sodomizowali ich tresowanymi psami. Przypomina to odrażające zbrodnie seksualne popełnione na irackich więźniach w amerykańskim więzieniu Abu Ghraib, gdzie – jak donoszono – wielu izraelskich żołnierzy było odpowiedzialnych za przesłuchania i tortury więźniów.
Podobnie jak strażniczki z Abu Ghraib, donoszono również o izraelskich żołnierzach , niekiedy w wieku nastoletnim, którzy również brali udział w sodomizacji palestyńskich więźniów twardymi przedmiotami. Młode pokolenia Izraelczyków są rutynowo poddawane praniu mózgu, aby postrzegać wszystkich gojów, a zwłaszcza Palestyńczyków, jako brudne zwierzęta. Izraelscy uczniowie szkół średnich są regularnie zabierani na wycieczki do izraelskich więzień, aby oglądać palestyńskich więźniów, mężczyzn i kobiety, wchodzących nago do klatek z kolcami jak zwierzęta. https://israelpalestinenews.org/raped-by-female-soldiers-palestinian-in-leaked-sde-teiman-photo-speaks-out/
Te relacje o gwałtach, wśród wielu innych, ujawniają zorganizowaną i systematyczną praktykę tortur seksualnych, w tym przymusowe rozbieranie się, gwałt, nagrywanie gwałtów, napaść seksualną z użyciem przedmiotów oraz sodomizację więźniów przez tresowane psy. Trudno się oprzeć wrażeniu, że to właśnie zboczona kultura, wypaczona niemoralność, sadystyczne barbarzyństwo i satanistyczne wierzenia religijne skłoniły Izraelczyków do tresury psów do sodomizacji ludzi.
Sadystyczny gwałt seksualny wydaje się być endemiczną cechą całego społeczeństwa izraelskiego, czyniąc Izrael światową stolicą gwałtu , gdzie wykorzystywanie seksualne i gwałt nie ograniczają się tylko do Palestyńczyków, ale ogólnie do żydowskich dziewcząt izraelskich. https://www.youtube.com/watch?v=e-XtLKMu0wI
Donoszono, że średnio około 84 000 izraelskich kobiet w kraju liczącym 9 milionów mieszkańców, zwłaszcza dziewcząt nieletnich, jest wykorzystywanych seksualnie każdego roku.
Izraelska gazeta „Jerusalem Post” poinformowała 4 czerwca 2025 r. o specjalnym wspólnym posiedzeniu Knesetu, podczas którego kilka kobiet z ultraortodoksyjnych i religijnych społeczności Izraela zeznawało o latach wykorzystywania w dzieciństwie, którego doświadczyły podczas „sadystycznych seksualnych rytuałów religijnych” odprawianych podczas ceremonii religijnych. https://www.jpost.com/israel-news/article-856407
Izraelscy żołnierze opublikowali w mediach społecznościowych nagrania, na których chwalą się, że przebierają się w skradzione palestyńskie ubrania i wykonują histeryczne pozycje seksualne. Takie działania i wiele innych świadczą o symptomach nacjonalizmu, który jest chorobą seksualną.
Wiedząc doskonale, że izraelska armia będzie dopuszczać się przestępstw seksualnych w ramach zaplanowanej wojny ludobójczej przeciwko Palestyńczykom w Strefie Gazy, rząd Izraela zachęcał media do rozpowszechniania fałszywych informacji o tym, że bojownicy Hamasu gwałcili izraelskie dziewczęta oraz torturowali i palili izraelskie niemowlęta. Izraelscy politycy i media rozpowszechniali te kłamstwa, aby usprawiedliwić liczne, odrażające zbrodnie ludobójcze, których izraelska armia dopuściła się na palestyńskich cywilach.
Poprzedni prezydent USA, Joe Biden, skłamał, gdy stwierdził, że widział zdjęcia ściętych izraelskich niemowląt. Do tego oskarżenia przyłączyły się pro-izraelskie amerykańskie gazety, takie jak New York Times , publikując w grudniu 2023 r. obszerne śledztwo zatytułowane „Krzyki bez słów: Jak Hamas użył przemocy seksualnej jako broni 7 października”. https://www.nytimes.com/2023/12/28/world/middleeast/oct-7-attacks-hamas-israel-sexual-violence.html
Jednak New York Times nie oczyścił własnego fałszywego raportu i nie skomentował nawet morderstwa, palenia i dekapitacji palestyńskich niemowląt przez amerykańskie bomby, ani skandalu związanego z wykorzystywaniem seksualnym Sde Teiman, wszystkie są poparte dowodami wideo, raportami medycznymi i izraelskimi postępowaniami sądowymi.
https://www.youtube.com/watch?v=BiZzuroQbX0&t=19s Ujawnienie prawdy o gwałcie i napaści seksualnej 7 października” to film dokumentalny obnażający sfałszowane oskarżenia Hamasu o gwałty w Izraelu. Wyjaśnia również, że gwałt był główną polityką osadniczego, kolonialnego syjonistycznego Izraela, jeszcze przed jego powstaniem, wobec rdzennych Palestyńczyków, motywowaną logiką wygnania w celu wyeliminowania ich z życia.
Zbrodnie ludobójcze, a zwłaszcza gwałty seksualne na palestyńskich kobietach, zwłaszcza na nastoletnich dziewczętach, były główną bronią w rękach syjonistycznych żydowskich grup terrorystycznych Hagany, Palmachu, Irgunu i Sterna (znanego również jako Lehi) podczas okupacji Palestyny w latach 1947/48. Celem było wygnanie palestyńskich rodzin z ich wiosek i miast w obawie przed gwałtem na ich kobietach i małych córkach, co przyniosłoby hańbę i wstyd ich rodzinom.
https://www.youtube.com/watch?v=9vKbUtOtVdA Ilan Pappe , izraelski historyk pochodzenia żydowskiego i profesor historii, wyjaśnia w tym filmie, że izraelska armia dopuszczała się gwałtów i przestępstw seksualnych wobec palestyńskich kobiet i dziewcząt od 1948 roku.
https://www.youtube.com/watch?v=ktVNGch8nrk Drugi izraelski historyk i profesor uniwersytecki, Benny Morris , potwierdza stwierdzenie Pappe, że Izraelczycy gwałcili i mordowali Palestynki.
https://www.youtube.com/watch?v=MQ1TAOibLss Starszy izraelski żołnierz-terrorysta z 1948 roku śmiejąc się chwalił się zniszczeniem palestyńskich miast i zbiorowym gwałtem, a następnie zamordowaniem 16-letniej dziewczyny .
Takie izraelskie gwałty i morderstwa palestyńskich dziewcząt były powszechne w palestyńskiej wiosce Deir Yassin, której mieszkańcy w 1948 roku zawarli porozumienie pokojowe z sąsiednimi żydowskimi koloniami izraelskimi. 9 kwietnia tego roku, w ramach syjonistycznego planu Dalet, mającego na celu okupację Palestyny, syjonistyczne żydowskie grupy terrorystyczne Irgun i Lehi złamały to porozumienie pokojowe i zaatakowały wioskę, paląc i niszcząc domy, dokonując masakry mieszkańców, zabijając grupy mężczyzn z zimną krwią i grzebiąc ich w wiejskiej studni, a także gwałcąc, a następnie mordując palestyńskie kobiety i nastoletnie dziewczęta, aby nie pozostawić żadnych świadków tych potwornych zbrodni. „Deir Yassin, Agonia” to film dokumentalny o starszej kobiecie, ocalałej z masakry dziewczynce, która odwiedza ruiny wioski i opowiada o rzezi, gwałtach i egzekucjach mieszkańców. https://www.youtube.com/watch?v=NE7TAdigVtI
Przez ostatnie sto lat syjonistyczne żydowskie ugrupowania terrorystyczne i barbarzyńska armia izraelska nie szczędziły żadnych odrażających zbrodni ludobójstwa na Palestyńczykach. Syjonistyczni izraelscy żołnierze żydowscy wciąż stosują wszelkiego rodzaju wyobrażalne (i niewyobrażalne) metody tortur wobec palestyńskich zakładników/więźniów. Uwolnieni palestyńscy zakładnicy noszą ślady tortur, takie jak wypalanie gwiazdy Dawida na twarzach i plecach, wykorzystywanie seksualne, głodzenie, bicie, porażenie prądem, urazy psychiczne, amputacje kończyn bez znieczulenia przez niewykwalifikowany personel medyczny… i wiele innych. https://electronicintifada.net/blogs/tamara-nassar/inside-one-israeli-death-and-torture-camp
Zamiłowanie izraelskich żołnierzy do tortur prowadzi ich do torturowania nawet Żydów, którzy walczą o pokój, i nazywania ich Żydami nienawidzącymi samych siebie. Brutalne tortury żydowskiej fotoreporterki Noi Schnall to tylko jeden z przykładów. https://www.youtube.com/watch?v=EV9V9E49j9Q
Z drugiej strony, izraelscy więźniowie/zakładnicy byli traktowani humanitarnie, chronieni przed izraelskimi bombardowaniami, leczeni medycznie, a palestyńskie grupy oporu, Hamas i Al-Dżihad, dzieliły się żywnością. W listopadzie 2023 roku główna izraelska gazeta „Haaretz” stwierdziła, że „zakładnicy twierdzili, że Hamas ich nie wykorzystywał, a codzienne życie w niewoli było praktycznie takie samo”. Źródła medyczne w Izraelu poinformowały izraelskie media , że stan zdrowia uwolnionych jeńców był ogólnie dobry, chociaż 84-letnia Elma Avraham trafiła do szpitala w stanie krytycznym. Uwolniona Izraelka, Joczewed Lifszyc, oświadczyła, że jej porywacze z Hamasu byli przyjaźnie nastawieni, dobrze ją traktowali i zapewnili jej i innym niezbędne lekarstwa.https://electronicintifada.net/blogs/ali-abunimah/israel-furious-elderly-captive-spoke-humane-treatment-hamas
Spójrzcie na izraelskich zakładników/więźniów dziękujących porywaczom z Hamasu za ochronę i humanitarne traktowanie, a na Izraelczyków nawołujących do torturowania i gwałcenia palestyńskich zakładników/więźniów. https://www.youtube.com/watch?v=vAFtVqwuDhA
Ani jedna izraelska zakładniczka nie była torturowana, zastraszana ani gwałcona, żadna zakładniczka nie była maltretowana, torturowana, palona, rażona prądem, zmuszana do rozebrania się i nagrywana na wideo, żadna nie była głodzona ani upokarzana. Takie zachowania wyraźnie świadczą o wyższości moralnej palestyńskich bojowników Hamasu nad barbarzyństwem izraelskiego społeczeństwa.
Wiele ludobójczych okrucieństw popełnionych przez syjonistycznych Żydów izraelskich, a także światowe żydostwo w ogóle, na Palestyńczykach i narodach świata w ogóle. Ten artykuł to zaledwie kropla w morzu ich historii. Zachęcam do PRZECZYTANIA tego artykułu, obejrzenia każdego zawartego w nim filmu dokumentalnego oraz do przeprowadzenia własnych badań i studiów dla dobra własnego i ludzkości całego świata, pamiętając, że my, goje; wszystkie narody świata, niezależnie od religii, w którą wierzymy – chrześcijaństwo, islam, buddyzm… itd. – jesteśmy jedynie zwierzęcymi duszami, które żydowski bóg, Jahwe, stworzył w ludzkich ciałach wyłącznie po to, by służyły Jego wybranemu ludowi, Żydom. Wystarczy przeczytać Stary Testament, aby przypomnieć sobie o ich szatańskim okrucieństwie, które przewyższyło wszelkie skumulowane okrucieństwo na całym świecie w całej historii ludzkości.
*************
Zachęcam również do przeczytania i obejrzenia pięciu poniższych materiałów, wybranych spośród setki dokumentów przedstawiających w skrócie historię przestępstw seksualnych popełnianych przez izraelskich żołnierzy na palestyńskich kobietach i dziewczętach od momentu utworzenia terrorystycznego państwa Izrael w 1948 roku.
https://www.youtube.com/watch?v=GDoAd6TUCLk – „Przemoc seksualna: wojna Izraela z palestyńskimi kobietami” to 10-minutowy film dokumentalny pokazujący, jak izraelscy żołnierze stosują tortury, gwałty i upokarzają palestyńskie kobiety i dziewczęta.
https://www.youtube.com/watch?v=GDoAd6TUCLk Przestępstwa seksualne wobec pacjentów : W szpitalu Al-Khair w Strefie Gazy palestyńska pacjentka była zbiorowo gwałcona przez izraelskich żołnierzy przez dwa dni, aż straciła mowę. Inna kobieta w szpitalu Nasser została siłą rozebrana do naga przez izraelskich żołnierzy na oczach brata i męża, a gdy jeden z nich próbował ją przykryć, izraelscy żołnierze zamordowali zarówno brata, jak i męża.
Elias Akleh
Dr Elias Akleh jest Amerykaninem arabskiego pochodzenia palestyńskiego. Jego rodzina padła ofiarą czystek etnicznych w 1948 roku, gdy izraelskie ugrupowania terrorystyczne wyjechały z Hajfy w Palestynie, po tym jak ukradły jej ziemię i dom. Przenieśli się do Betlejem na Zachodnim Brzegu i zamieszkali w Beit Dżali. Jego rodzina ponownie padła ofiarą czystek etnicznych w 1967 roku, kiedy armia izraelska dokonała inwazji na Zachodni Brzeg. Obecnie mieszka w Stanach Zjednoczonych
Rabin Abraham Skórka, prominentny przedstawiciel dialogu chrześcijańsko-żydowskiego pogratulował kard. Grzegorzowi Rysiowi nominacji na nowego metropolitę krakowskiego.
„Z wielką przyjemnością przyjąłem dziś wiadomość, że papież Leon XIV nominował kardynała Grzegorza Rysia na metropolitę krakowskiego, stanowisko, które wcześniej piastował Karol Wojtyła, wybrany na papieża” – oznajmił w oświadczeniu bliski przyjaciel papieża Franciszka oraz wykładowca jezuickiego Georgetown University w Waszyngtonie.
„Po raz pierwszy spotkałem się z kardynałem Rysiem 25 lutego 2018 roku. Joanna Podolska, ówczesna dyrektor Centrum Dialogu im. Marka Edelmana w Łodzi, zorganizowała publiczny dialog między mną a kardynałem, zatytułowany: „Zrozumieć braci”. Był to autentyczny dialog, prowadzony przed licznie zgromadzoną publicznością, a wiele osób śledziło naszą rozmowę online” – przypomniał.
„Używając terminologii Martina Bubera, opisałbym ten dialog jako prawdziwe spotkanie dwóch osób, które się rozpoznają i podzielają podobne wartości etyczne, a także zobowiązanie do nauczania szacunku i miłości między ludźmi. Po tym spotkaniu spotkaliśmy się jeszcze kilka razy, podczas których odczuliśmy bliskość naszej przyjaźni” – zapewnił rabin.
Skórka życzył kardynałowi Rysiowi wielu sukcesów w „mrocznych czasach wojny i nienawiści”. „Niech Wszechmogący inspiruje go i błogosławi każdemu jego działaniu” – dodał.
Pod koniec maja bieżącego roku Leon XIV wyraził zaniepokojenie zbrodniami na cywilach, których Izrael dopuszcza się w Strefie Gazy. W jego mediach społecznościowych pojawił się następujący wpis: „Sytuacja w Strefie Gazy staje się coraz bardziej niepokojąca i bolesna. Ponawiam mój usilny apel o umożliwienie dostarczenia godziwej pomocy humanitarnej i o zakończenie działań zbrojnych, których okrutną cenę płacą dzieci, starsi i osoby chore”. Czy Donald Trump posłucha papieża, czy też nadal będzie wspierał Izrael, nie zważając na zbrodnie dokonywane na cywilach? Kilka dni przed apelem Leona XIV Trump oświadczył, że Stany Zjednoczone powinny przejąć Strefę Gazy. Wcześniej mówił też o utworzeniu na terenach zniszczonego wojną terytorium „riwiery Bliskiego Wschodu”.
Donald Trump i religia
W tym miejscu warto zadać pytanie o stosunek prezydenta Stanów Zjednoczonych do religii. Tuż przed konklawe Trump żartował, że najchętniej sam zostałby papieżem. Na oficjalnych profilach Białego Domu pojawiła się nawet grafika wygenerowana przez sztuczną inteligencję, prezentująca prezydenta Stanów Zjednoczonych jako papieża. Niektórzy potraktowali to jako żart, ale możemy przypuszczać, że Trump nie przejmuje się autorytetem papieża i że doktryna katolicka jest mu bardzo daleka, mimo że sam uważa się za polityka walczącego z ateizmem. Ten wątek był podkreślany zwłaszcza w przedwyborczym starciu z Kamalą Harris. Trump kierował wtedy swój przekaz do chrześcijan, dużą część jego elektoratu stanowili ewangelicy, ale jednym z ważnych elementów tej kampanii wyborczej okazała się wizyta na grobie rebe Menachema M. Schneersona, ostatniego przywódcy Chabad Lubawicz, który nadal jest czczony przez członków tej sekty niczym Bóg. Dzięki modlitwie na grobie Schneersona i spotkaniu z rabinami Trump zyskał sobie poparcie Żydów związanych z nurtem chasydzkim.
Warto też wspomnieć, że do Chabad Lubawicz wstąpiła córka Trumpa Ivanka, pod wpływem swojego męża Jareda Kushera.
Czym jest chrześcijański syjonizm?
Gdy o tym wspominałam w jednym ze swoich programów, wiele osób dziwiło się jak Trump potrafi łączyć te dwa środowiska – chrześcijańskie i żydowskie. Żeby to zrozumieć należy odwołać się do koncepcji chrześcijańskiego syjonizmu, która jest bardzo popularna w środowisku ewangelików wspierających Trumpa. Przedstawiciele tego nurtu stanowią wpływowe zaplecze Partii Republikańskiej.
Dla Polaków zjawisko chrześcijańskiego syjonizmu jest praktycznie nieznane. Korzenie tego nurtu sięgają anglosaskiego protestantyzmu. Z kolei, w latach 70-tych XX wieku, silne poparcie dla Izraela pojawiło się wśród zielonoświątkowców i tzw. ruchu odnowy charyzmatycznej. Powstała wtedy organizacja Christians United for Israel (CUFI), założona przez pastora Johna Hagee, która do dziś wspiera Izrael politycznie i finansowo. To właśnie ta organizacja postulowała a następnie popierała przeniesienie stolicy Izraela z Tel Avivu do Jerozolimy, co miało miejsce w 2017 roku.
Chrześcijanie syjonistyczni wierzą, że wspierając Izrael realizują plan Boży. Co więcej, twierdzą że Jezus Chrystus powróci na ziemię dopiero po serii dramatycznych wydarzeń, a Izrael odegra kluczową rolę w tych wydarzeniach. Uważają, że Żydzi muszą powrócić do Ziemi Obiecanej, by mogło dojść do powrotu Chrystusa. Wśród chrześcijańskich syjonistów popularna jest również idea odbudowy świątyni w Jerozolimie, co często jest łączone z koniecznością zburzenia meczetu Al-Aksa.
W 1981 roku telewizyjny kaznodzieja Jerry Falwell powiedział „Występować przeciw Izraelowi, to występować przeciw Bogu. Wierzymy, że historia i Pismo Święte dowodzą, iż Bóg postępuje wobec narodów adekwatnie do tego, jak one postępują wobec Izraela”. Oczywiście te poglądy są całkowicie sprzeczne z wiarą katolicką.
Brak rozeznania w tym temacie, sprawia, że wielu Polaków ma błędny obraz religijności Trumpa, oceniając jego prezydenturę jedynie pod kątem walki z ideologią lewicową oraz z laicyzmem.
Trump stara się prezentować jako obrońca wolności religijnej, czego przejawem było międzyreligijne spotkanie, do którego doszło 1 maja 2025 roku w Ogrodach Różanych Białego Domu. W tym Narodowym Dniu Modlitwy (National Day of Prayer) brali udział przedstawiciele różnych religii. Na scenie pojawili się: ewangelicy (Kościół Boży, Południowi Baptyści, wspólnoty niedenominacyjne), przedstawiciel katolickiej diecezji Winona-Rochester, muzułmański kapelan Sił Powietrznych USA oraz rabin z Chabad Lubawicz. Po przemówieniu Trumpa i zaproszeniu wszystkich religijnych liderów na scenę, to właśnie rabin z Chabad Lubawicz przemawiał jako pierwszy, a inni zdawali się mu potakiwać. Na koniec wspólną modlitwę zwieńczył śpiew pieśni uwielbienia „Great Are You, Lord” oraz „Amazing Grace”, przy czym Trump siedział, a przywódcy wspólnot ewangelickich trzymali ręce nad jego głową, co jest charakterystyczne dla grup charyzmatycznych.
Spotkanie nie miało jedynie charakteru modlitewnego, promowano określoną narrację geopolityczną: jednoznaczne poparcie dla Izraela i potępienie Palestyńczyków, bez uwzględnienia obu perspektyw. Wpisuje się to w politykę Stanów Zjednoczonych wobec konfliktu, który ma miejsce w Ziemi Świętej. Prezydent USA i jego środowisko podkreślają każdą zbrodnię dokonaną przez Palestyńczyków, ignorując żydowskie zbrodnie w Strefie Gazy.
Przedstawiciel syjonistycznych chrześcijan, Mike Huckabee, został nominowany przez Trumpa na ambasadora USA w Izraelu, a Pete Hegseth został sekretarzem obrony. Ten drugi kilka lat temu podczas wizyty w Jerozolimie powiedział: „Nie ma powodu, dla którego cud odbudowy świątyni na Wzgórzu Świątynnym nie miałby się wydarzyć”. Obaj wierzą, że istnienie Izraela jest niezbędne dla powrotu Jezusa Chrystusa. Ich poglądy przejawiają się w używaniu nazw Judea i Samaria, zamiast mówienia o Zachodnim Brzegu. W styczniu 2025 r. podczas przesłuchania przed senacką komisją sił zbrojnych Pete Hehseth przyznał, że uważa się ze chrześcijańskiego syjonistę, a pytany o to, czy popiera działania Izraela w Strefie Gazy, odpowiedział: „jestem za tym aby, Izrael zniszczył i zabił każdego ostatniego członka Hamasu”. Nikt wtedy nie wspomniał o mordowaniu niewinnych Palestyńskich dzieci.
Teologiczne różnice, tymczasowy sojusz i wspólne interesy
Chociaż doktryna syjonistycznych chrześcijan jest sprzeczna z wierzeniami Żydów, którzy odrzucają Chrystusa, to zdaje się, że środowiska żydowskie chętnie korzystają z pomocy ewangelików, zwłaszcza w przypadku gdy mówimy tu o wsparciu finansowym, politycznych i militarnym. Kwestią sporną pozostaje idea nawracania Żydów, która przejawiała się w doktrynie ewangelików. Wedle tej doktryny to nawrócenie ma nastąpić dopiero w czasach ostatecznych, więc na ten moment zdaje się, że chrześcijańscy syjoniści nie starają się szczególnie o apostolat wśród Żydów.
Wyznawcy Chabad Lubawicz, wierzą, że duszę Żydów, w odróżnieniu od duszy gojów, są bezpośrednio złączone z absolutem. W konsekwencji każda dusza żydowska po śmierci osiągnie zbawienie niezależnie od swoich uczynków. W tej koncepcji nie ma wiecznego piekła jako kary. Szerzej o tym podziale pisałam w książce „Chanuka czy krzyż?”. Mało kto wie, że to właśnie w księdze „Tanya” napisanej przez założyciela Chabad Lubawicz, Shneura Zalmana, pojawia się określenie „sprawiedliwi wśród narodów świata”. Są to według tej terminologii „nie-Żydzi”, którzy mimo swojej niedoskonałej natury, czynią dobrze, pomagają Żydom, mogą zostać uznani za sprawiedliwych i być może osiągną zbawienie.
W publikacji „Victory of light” („Zwycięstwo Światła”) rebe Schneerson podał zaskakującą interpretację święta Chanuki. Jego zdaniem chanukowe świece mają sprawić, że wszystkie narody świata stopniowo osłabną, a następnie zaczną służyć Izraelowi.
Bez wątpienia możemy wskazać na współpracę środowiska syjonistycznych chrześcijan w Stanach Zjednoczonych z Chabad Lubawicz i organizacjami promującymi Chanukę. Warto wspomnieć o tym, że chrześcijańscy syjoniści występują często na konferencjach CPAC (Conservative Political Action Conference). Na tych wydarzeniach regularnie pojawiają się liderzy takich organizacji jak Christians United for Israel, a także politycy promujący ideę odbudowy trzeciej świątyni w Jerozolimie. Wydarzenia te często łączą poparcie dla Izraela z retoryką antyglobalistyczną i antylewicową, co wpisuje się w szerszy kontekst chrześcijańskiego syjonizmu.
CPAC na swoim koncie na Instagramie zorganizował specjalny program dotyczący Chanuki: odcinek „America UnCanceled” z udziałem rabina Yitza Tendlera. Rabin Tendler jest współzałożycielem organizacji Shalom Torah Ministries, która promuje tradycyjne wartości żydowskie w przestrzeni publicznej i współpracuje z konserwatywnymi środowiskami chrześcijańskimi na rzecz poparcia dla Izraela.
Jak ma się to do promocji uroczystości chanukowych i działań grupy Chabad Lubawicz w Polsce? Wydaje się, że nie ma to związku z chrześcijańskim syjonizmem, który w naszym kraju jest zjawiskiem marginalnym. Chanuka w Sejmie RP i w Pałacu Prezydenckim jest raczej wynikiem nacisków politycznego lobby, które stara się wprowadzić podobne uroczystości praktycznie we wszystkich krajach świata. Promowanie Chanuki i Chabad Lubawicz w środowiskach chrześcijańskich, głównie protestanckich, jest zjawiskiem coraz powszechniejszym. Oczywiście katolicy, którzy są świadomi nauczania Magisterium Kościoła, dostrzegają w takich spotkaniach postawę całkowitego lekceważenia prawdy. Takie stawianie wszystkich religii na równi i wspólne spotkania modlitewne były ostro krytykowane przez papieży aż do czasu Soboru Watykańskiego II. Później Kościół otworzył się na tego typu wydarzenia, czego przejawem były spotkania modlitewne w Asyżu w 1986 roku. Kardynał Ryś podczas ostatnich obchodów Dnia Judaizmu powołał się na deklarację „Nostra Aetate”, twierdząc, że to właśnie ten dokument przyczynił się do dialogu Kościoła z judaizmem.
Możemy jednak zastanowić się, czy to otwarcie się Kościoła na dialog z judaizmem nie jest efektem wpływów protestanckich, które były silne na Soborze Watykańskim II. Już wiele lat przed soborem papieże walczyli z modernizmem i innymi herezjami, które starały się promować idee dialogu międzyreligijnego. Z tej perspektywy możemy zadać pytanie czy źródeł otwarcia się chrześcijan na judaizm nie należy szukać w amerykanizmie – poglądzie, który został potępiony przez papieża Leona XIII. Zwraca na to uwagę ks. Curzio Nitoglia w książce „Chabad Lubawicz – światowa potęga”. Jednym z cech amerykanizmu był indyferentyzm polegający na zrównaniu wszystkich religii jako jednakowo dobrych. Francuski ksiądz Henri Delassus przestrzegał przed amerykanizmem jako poglądem, który chce znieść wszelkie bariery między religiami, czego efektem ma być realizowanie interesów żydowskich i Powszechny Sojusz Izraelitów.
Nawet jeśli uznamy, że wpływ chrześcijańskich syjonistów jest, póki co w Polsce niewielki, to bardzo wiele będzie zależeć od naszych relacji ze Stanami Zjednoczonymi. USA jest naszym naturalnym sojusznikiem, ale czy to znaczy, że mamy bezkrytycznie przyjmować wszystko co promuje rząd Donalda Trumpa na niwie politycznej (konflikt na Bliskim Wschodzie) oraz religijnej (indyferentyzm, syjonizm chrześcijański)? Katolicy muszą wiedzieć, że te idee nie mają nic wspólnego z Magisterium Kościoła katolickiego. W tym celu warto sięgnąć po encykliki Leona XIII, do którego nie bez powodu obecny papież nawiązał wybierając swoje imię.
CPAC w Polsce i rabin Boteach
W Jasionce na Podkarpaciu 27 maja 2025 roku miała miejsce pierwsza konferencja CPAC w Polsce. Impreza zgromadziła wielu konserwatywnych polityków, którzy nie są zorientowani w idei chrześcijańskiego syjonizmu. Oczywiście nie należy tej konferencji demonizować, ale konserwatywni politycy i publicyści powinni zrozumieć z jaką ideologią mamy tu do czynienia. Warto też zadać pytanie: jakie konsekwencje niesie ze sobą przenikanie amerykańskich wzorców religijno-politycznych na grunt polski, zwłaszcza w kontekście relacji między chrześcijaństwem a judaizmem? Chodzi tu o zachowanie katolickiej tożsamości religijnej, o kwestie wciągania Polski w konflikt izraelsko-palestyński oraz o naszą politykę historyczną, która również jest związana z tym tematem. Nie przez przypadek Barbara Engelking została niedawno szefową rady Muzeum Auschwitz, a jednym z głównych darczyńców muzeum jest Ronald Lauder, związany z Chabad Lubawicz.
Podczas pierwszej konferencji CPAC w Polsce przemawiał rabin Shmuley Boteach, który w wieku trzynastu lat pod wpływem rebe Schneersona wstąpił do Chabad Lubawicz, a rok później zdecydował, że zostanie rabinem. Po wielu latach pracy na rzecz tego ugrupowania w 1994 roku doszło do rozłamu pomiędzy rabinem Boteachem a kierownictwem Chabad Lubawicz. Powodem miały być jego decyzje o włączeniu do L’Chaim Society studentów nieżydowskich. Chociaż formalnie Boteach został wyrzucony z ruchu to nadal deklaruje przywiązanie do tradycji Chabadu i twierdzi, że w tej doktrynie wychowuje swoje dzieci.
Rabini z Chabad Lubawicz skrytykowali jego książkę „Kosher Jesus” („Koszerny Jezus”, 2012), twierdząc, że zagraża ona tożsamości żydowskiej. Autor przedstawił w niej Jezusa jako pobożnego, praktykującego Żyda, który sprzeciwiał się rzymskiemu uciskowi w Judei, był znany z nauczania Tory, nie wszedł w konflikt z faryzeuszami, ale stał się ofiarą historycznych manipulacji. Winnymi tego fałszerstwa, zdaniem rabina Boteacha mieli być chrześcijanie zwłaszcza św. Paweł, który przekształcił jego postać w „mesjańsko – boskiego Zbawiciela”. Rabin, który przemawiał w Jasionce i podczas swojego przemówienia chwalił Jana Pawła II, odrzuca boskość Jezusa, ale uważa go za inspirującą postać żydowską. Mimo to książka „Kosher Jesus” wpisuje się w trend chrześcijańskiego syjonizmu – uznanie Jezusa jako pobożnego Żyda pozwala ewangelikom budować narrację, że wspierając Izrael, służą planowi Bożemu i działają w duchu chrześcijaństwa.
Zagrożenie dla katolików
Rabin Boteach podczas CPAC w Jasionce powiedział: „Polska stoi przy Izraelu, Polska stoi przy narodzie żydowskim”. Analizując te wydarzenia, możemy przypuszczać, że w najbliższych latach katolicy w Polsce będą zachęcani do popierania polityki Izraela i USA w sprawie konfliktów na Bliskim Wschodzie oraz do brania udziału w uroczystościach chanukowych. Niestety coraz częściej nawet hierarchowie Kościoła w Polsce twierdzą, że katolik powinien obchodzić Chanukę oraz że Żydzi są świadkami chrześcijaństwa.
Pamiętajmy, że Kościół katolicki od samego początku zrezygnował z obchodzenia starotestamentowych świąt, nie odrzucając przy tym Starego Testamentu, a nawet czcząc siedmiu braci Machabejskich.
Wyjaśnienie tych kwestii znajdujemy u św. Augustyna, który podczas kazania na święto siedmiu braci Machabejskich, odpowiadał na zarzuty Żydów, nie rozumiejących dlaczego chrześcijanie czczą tych starotestamentowych męczenników. Augustyn tłumaczy, że męczeństwo siedmiu braci Machabejskich, którzy żyli w czasie oczekiwania na przyjście Chrystusa, było zapowiedzią męczeństwa pierwszych chrześcijan. Natomiast Żydzi, którzy żyli w czasach po Chrystusie, ale nie uwierzyli w nadejście Zbawiciela, zdaniem św. Augustyna zostali odłamani od drzewa oliwnego, a na ich sercach położona jest zasłona.
Jak zatem można mówić, że współcześni Żydzi są „świadkami Prawdy chrześcijaństwa”? Takie podejście musi prowadzić nieuchronnie do wniosku, że nie potrzeba się modlić o ich nawrócenie. Z tej perspektywy wielkie konwersje znanych Żydów, takich jak Edyta Stein czy Alfons Ratisbonne, jawią się jako coś zupełnie niepotrzebnego. Św. Maksymilian Kolbe stale namawiał nas do modlenia się o nawrócenie Żydów i podkreślał, że tylko wiara katolicka jest prawdziwa. W czasach zamętu musimy studiować teksty Magisterium Kościoła i zrozumieć, że doktryny katolickiej nie da się pogodzić z doktryną ewangelickich syjonistów z USA.
Nakładem wydawnictwa Fronda ukazała się praca „Mesjasz i Trzecia Świątynia. Herezja chrześcijańskiego syjonizmu, jej wyznawcy i ich wojny” autorstwa redaktora naczelnego tygodnika „Do Rzeczy” Pawła Lisickiego.
W pracy tej czytelnicy mogą zapoznać się z krytykę wymierzoną w Chabad Lubawicz, jedną z globalnych wspólnot żydowskich, która ma bardzo dobre relacje w wieloma politykami. W Polsce ta wspólnota jest organizatorem Chanuki w polskim Sejmie.
Chabad Lubawicz propaguje „ideę, zgodnie z którą poganie mają swoje miejsce w Przymierzu z Bogiem, jeśli tylko będą słuchać siedmiu przykazań Noego”. W ramach tej idei ma obowiązywać niedający się przezwyciężyć podział, separatyzm między Żydami a gojami, goje mają służyć Żydom, a celem takiej koegzystencji jest władza Żydów nad światem.
Zdaniem naczelnego „Do Rzeczy” Chabad Lubawicz głosi, że „dusza żydowska sama zawiera w sobie boskość, jest po prostu częścią Boga, iskrą bożą pozostawioną w świecie po wycofaniu się z niego Boga”. Równocześnie dusza gojów nie zawiera tej iskry bożej i jest jakościowo gorsza. Żydzi mają mieć tą samą duchową substancję co Bóg. Żydzi poprzez swoje rytuały są „Bożą obecnością a ziemi”. Będąc istotą boską, Żyd poznaje boskość przez siebie.
Z racji na iskrę bożą Żyd nie może być po śmierci potępiony, a dusze gojów po śmierci zostaną potępione. Jedynym ratunkiem dla goja przed potępieniem jest odrzucenie Jezusa i bycie posłusznym sługą Żydów.
Lisicki w swojej książce twierdzi, że Chabad Lubawicz głosi, że „nie Żydzi nie są ludźmi, nie należą do rodzaju ludzkiego”, a potomkami Adama są tylko Żydzi. Konwertyci na judaizm nie są gojami, tylko duszami żydowskimi zagubionymi w ciele goja.
Zdaniem naczelnego „Do Rzeczy” w opinii Chabad Lubawicz goje nie nie mogą zostać Żydami, bo ich dusza jest gorsza od duszy żydowskiej. Podobnie i inne nurty żydowskie uważają, że goje są gorsi rasowo i duchowo od Żydów i dlatego nie mogą zostać Żydami.
Według Lisickiego Chabad „to akronim trzech pierwszych liter alfabetu hebrajskiego, pierwszych liter trzech kluczowych pojęć: […] mądrość, zrozumienie, poznanie”. Chabad Lubawicz jest grupą religijną wywodzącą się z chasydyzmu i czerpie z kabalizmu (która uznaje, że jedynymi nosicielami boskości, którzy mogą poznać ukrytą prawdę gnozę, są Żydzi). Wierni Chabad swojego założyciela uznają za mesjasza.
Chabad Lubawicz ma wierzyć, że: cały świat ma być podporządkowany Żydom, ciało żydowskie jest święte, a ciało gojów nie, dusza żydowska jest lepsza od dyszy gojów, bo dusza żydowska ma w sobie boską cząstkę (to koncepcja z kabalistyki).
Upowszechniony przez Chabad Lubawicz zwyczaj zapalania chanuki przez prominentnych polityków gojów ma na celu nie oświecenie gojów, bo oni nie są w stanie zostać Żydami, ale to by goje zrozumieli swoje powołanie, to, że powinni zostać sługami Żydów i mają przestrzegać Siedem Praw Noego, w tym i mają odrzucić Jezusa.
Jezus pragnie, aby wszystkie dusze poznały i podążały za Kościołem, który ustanowił, dlatego Kościół musi być rozpoznawalny na podstawie cech, które odróżniają go od wszystkich innych instytucji duchowych, które twierdzą, że są prawdziwym Kościołem. Kościół katolicki można rozpoznać jako prawdziwy Kościół na podstawie czterech znamion.
Porównanie cech Kościoła katolickiego i Kościoła synodalnego
Podobnie jak „małpi kościół” opisany przez biskupa Sheena, Kościół Synodalny ma „wszystkie cechy i charakterystykę Kościoła, ale na odwrót i pozbawiony jest jego boskiej treści”. Zatem, podczas gdy Kościół katolicki jest jeden, święty, powszechny i apostolski, Kościół Synodalny jest wieloraki, świętokradczy, rozdrobniony i rewolucyjny. To dzieło szatana.
Jednym z najbardziej kłopotliwych aspektów trwającego kryzysu w Kościele katolickim jest trudność, jaką wielu ludzi ma z uznaniem Kościoła katolickiego za ten, do którego wszystkie dusze muszą należeć, aby zadowolić Boga i dostąpić zbawienia. Niezliczone dusze opuściły Kościół lub nigdy do niego nie dołączyły, ponieważ widzą w Rzymie jedynie skandal: letnie i heretyckie duchowieństwo przewodzi kawiarnianym katolikom, którzy generalnie częściej popierają aborcję niż przestrzegają nakazów Kościoła.
Ta pozorna rzeczywistość jest jeszcze bardziej zagadkowa, gdy weźmiemy pod uwagę znamiona Kościoła. W swoim katechizmie z 1861 roku, „A Manual of the Catholic Religion”, o. F. X. Weninger opisał cel znamion Kościoła:
„Pytanie. Po jakich znakach możemy rozpoznać prawdziwy Kościół Chrystusowy? Odpowiedź. Po tych samych znakach, którymi Chrystus, nasz Pan, chciał wskazać Swój Kościół, aby był on rozpoznawalny spośród wszystkich innych instytucji doczesnych i duchowych i rozpoznawany jako taki przez cały świat.” (s. 86)
Jezus pragnie, aby wszystkie dusze poznały i podążały za Kościołem, który ustanowił, dlatego Kościół musi być rozpoznawalny na podstawie cech, które odróżniają go od wszystkich innych instytucji duchowych, które twierdzą, że są prawdziwym Kościołem. Kościół katolicki można rozpoznać jako prawdziwy Kościół na podstawie czterech znamion:
„P. Jakie są te cechy prawdziwego Kościoła Chrystusowego? O. Są to: Jedność, Świętość, Powszechność, Apostolskość lub Instytucja Apostolska. Innymi słowy: Kościół Chrystusowy jest jeden, święty, powszechny i apostolski.” (s. 86)
Katolicy uczą się tych cech Kościoła w ramach podstawowych lekcji katechizmu i wiemy, że prawdziwy Kościół nadal musi je posiadać. A jednak, patrząc na Rzym i pozorną hierarchię Kościoła, niemal niemożliwe jest dostrzeżenie czegokolwiek przypominającego cechy jednego, świętego, powszechnego i apostolskiego.
Chociaż niewielu ludzi odważyło się to wyjaśnić, wroga okupacja papiestwa przez Franciszka była niezwykle cenna pod jednym kluczowym względem: jego Kościół Synodalny zapewnił wyraźnie identyfikowalny odpowiednik Kościoła Katolickiego. W ciągu dziesięcioleci od Soboru Watykańskiego II wielu poważnych katolików myślało o tak zwanym „Kościele Soborowym” w opozycji do Kościoła Katolickiego, ale nawet wielu tradycyjnych katolików kwestionowało to rozróżnienie. Jednakże wraz z Synodem o Synodalności Franciszek ostentacyjnie stworzył nowy kościół oparty na ramach Kościoła Soborowego. Jak omówiono w poprzednim artykule, ten nowy Kościół Synodalny jest jednoznacznie odrębny od Kościoła Katolickiego ze względu na: (a) nazwę, (b) historię, (c) członkostwo, (d) misję, (e) doktryny i (f) sposób, w jaki odkrywa swoje wierzenia.
Utworzenie Kościoła synodalnego przez Franciszka nie rozwiązało oczywiście wszystkich trudności, ale pozwala nam dostrzec, w jaki sposób Kościół katolicki jest nadal jeden, święty, powszechny i apostolski. Aby zilustrować, jak Kościół katolicki różni się od Kościoła synodalnego w odniesieniu do cech prawdziwego Kościoła Chrystusowego, możemy rozważyć opis każdej z tych cech przez o. Weningera w jego katechizmie.
Kościół jest jeden
„P. Co oznacza, że Kościół jest jeden? O. Oznacza to, że Kościół Chrystusowy, dzięki swojej wewnętrznej i zewnętrznej jedności, jest jednym widzialnym królestwem Bożym na ziemi. P. Na czym polega wewnętrzna, a na czym zewnętrzna jedność Kościoła? O. Jedność wewnętrzna polega na zachowaniu i wyznawaniu jednej i tej samej doktryny zbawienia, którą Chrystus objawił przez Siebie i Swoich Apostołów. Jedność zewnętrzna polega na połączeniu wszystkich członków Kościoła poprzez podporządkowanie ich przełożonym, biskupom i kapłanom, pod jedną i tą samą głową, namiestnikiem Chrystusa, następcą Piotra, Papieżem Rzymu.” (s. 86)
Biorąc pod uwagę jedność wewnętrzną, oczywiste jest, że tradycyjni katolicy nalegają na tę jedność, podczas gdy wyznawcy Kościoła synodalnego nie. Sofiści popierający Kościół synodalny mogą się w tej kwestii nie zgadzać, ale każdy, kto ma oczy otwarte, może dostrzec, że Kościół synodalny nie zachowuje ani nie wyznaje „jednej i tej samej doktryny zbawienia, którą Chrystus objawił przez Siebie i Swoich Apostołów”. Przeciwnie, doktryna Kościoła synodalnego jest otwarta na ewolucję, która zachodzi poprzez proces „słuchania” przez przywódców synodalnych wszystkich ochrzczonych dusz, a następnie pozwalania „Duchowi” określić, jakie powinno być nauczanie Kościoła synodalnego. Kościół synodalny prześladuje tych, którzy wierzą w wewnętrzną jedność Kościoła katolickiego.
Zewnętrzna jedność jest znacznie trudniejsza do dostrzeżenia, ponieważ jednym z zagadkowych aspektów kryzysu jest to, że pozorna hierarchia jest wspólna zarówno dla Kościoła katolickiego, jak i Kościoła synodalnego. Możemy jednak zidentyfikować rzeczywistą różnicę między Kościołem katolickim a Kościołem synodalnym pod względem posłuszeństwa praktykowanego przez tych, którzy podążają za poszczególnymi kościołami. Ci, którzy podążają za Kościołem synodalnym, często nie zgadzają się nie tylko z papieżami sprzed Soboru Watykańskiego II, ale także z papieżami posoborowymi, ponieważ ich kawiarniany katolicyzm skłania ich do porzucenia niezmiennych nauk, których nawet Franciszek nie mógł obalić. Możemy być pewni, na przykład, że duży odsetek tych, którzy podążają za Kościołem synodalnym, odrzuca również Humanae vitae Pawła VI. Z drugiej strony, tradycyjni katolicy podążają nie tylko za tym, czego nauczali papieże przedsoborowi, ale także za tym, czego papieże posoborowi faktycznie wymagali od katolików.
Na koniec możemy również rozważyć sposób, w jaki o. Weninger opisał powód, dla którego sektom protestanckim brakuje cech jedności:
„Jeśli chodzi o protestantów, nie mają oni jedności pochodzenia; nie pochodzą bowiem od Chrystusa ani od jednego, lecz od wielu różnych osób, takich jak Luter, Zuinglius, Kalwin itd. Stąd brak im jedności doktryny, kultu czy wyznawców. Od samego początku protestanci byli podzieleni w tej kwestii” (s. 92).
W dużej mierze tę samą analizę można zastosować do Kościoła synodalnego, ponieważ przyjęcie fałszywego ekumenizmu prowadzi go do akceptacji i promowania wszystkich religii protestanckich. Co więcej, skupienie się Kościoła synodalnego na wszystkich ochrzczonych duszach jako „Ludzie Bożym” zasadniczo pozycjonuje go jako protestantyzm w jedności z „biskupem Rzymu”.
Kościół katolicki jest więc jeden, natomiast Kościół synodalny jest wieloraki.
Kościół jest święty
„P. Dlaczego Kościół nazywany jest świętym? O. 1. Ponieważ Chrystus, Głowa Kościoła, jest najświętszy. 2. Ponieważ wszyscy, którzy wchodzą do Kościoła, są uświęceni przez Sakrament Chrztu. 3. Ponieważ posiada on najświętszą ofiarę, wraz ze świętymi prawami, sakramentami i ceremoniami. Ponadto, ponieważ promuje każdą cnotę, potępia każdą wadę i nie zawiera w sobie ani nie aprobuje niczego, co nie jest, o ile do niego należy, dobre i święte. 4. Ponieważ Duch Święty strzeże Kościoła zgodnie z obietnicami i zapewnieniami Chrystusa.” (s. 88)
W tym opisie najbardziej widoczna różnica między Kościołem katolickim a Kościołem synodalnym dotyczy punktu 3. Podczas gdy Kościół katolicki promuje wszelkie cnoty i potępia wszelkie wady, Kościół synodalny toleruje wiele wad, w szczególności te, których dopuszcza się wielu jego uprzywilejowanych członków, takich jak o. James Martin. Co bardziej uderzające, przywódcy Kościoła synodalnego regularnie potępiają tradycyjnych katolików za ich niezłomne wysiłki na rzecz zachowania i przekazywania opisanych powyżej elementów świętości Kościoła.
Kościół katolicki jest zatem święty, natomiast Kościół synodalny jest świętokradczy.
Kościół jest katolicki
„P. Dlaczego Kościół nazywa się powszechnym lub katolickim? O. Ponieważ Chrystus chciał, aby Jego Kościół był powszechny pod względem czasu, miejsca i osób. To znaczy, że chciał, aby był Kościołem wszystkich czasów, wszystkich plemion i wszystkich narodów.” (s. 89)
Ponieważ Kościół synodalny zdecydowanie zrywa z tradycją, nie jest uniwersalny w czasie. Ponadto, ponieważ dopuszcza ogromną różnorodność nauczania moralnego w różnych miejscach – co widać po sposobie, w jaki pozwolił biskupom afrykańskim odrzucić zezwolenie Fiducia Supplicans na udzielanie błogosławieństw związkom osób tej samej płci – brakuje mu dodatkowo tego znamiona uniwersalności czy katolicyzmu.
Z drugiej strony, tradycyjni katolicy są określani jako zacofani i sztywni właśnie dlatego, że demonstrują uniwersalny charakter Kościoła w odniesieniu do czasu, miejsca i osób. Tradycyjni katolicy nalegają na ten katolicki aspekt Kościoła, ponieważ poszukują prawdziwej, autentycznej Wiary, która musi być tą samą Wiarą, którą przez wieki praktykowali wielcy święci. Wielcy święci uznaliby religię praktykowaną przez tradycyjnych katolików za zasadniczo tę samą religię, którą sami praktykowali, a święci uznaliby bardzo niewiele w Kościele synodalnym, poza ogólnym duchem antykatolickim, z którym wielu z nich tak usilnie walczyło i modliło się, by mu się przeciwstawić.
Kościół katolicki jest zatem powszechny, czyli katolicki, natomiast Kościół synodalny jest rozdrobniony.
Kościół jest apostolski
„P. Dlaczego Kościół Chrystusowy nazywa się Apostolskim? O. Ponieważ Chrystus, nasz Pan, wybrał Apostołów jako pierwszych głosicieli Ewangelii i ponieważ następnie ustanowił Kościół za ich pośrednictwem. Musi zatem być możliwe wyprowadzenie do nich prawdziwego Kościoła Chrystusowego poprzez nieprzerwaną sukcesję jego przywódców, aby wskazać go jako pierwszy, na oczach całego świata, Apostolski, a zatem prawdziwy Kościół Chrystusowy. Żadne zgromadzenie, które nie jest w stanie tego uczynić, nie może być prawdziwym Kościołem Chrystusowym, ponieważ brakuje mu tego znaku, który Apostoł szczególnie wskazuje, pisząc: „Teraz więc nie jesteście już obcymi i przybyszami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga, zbudowani na fundamencie Apostołów” (Ef 2, 10, 20)” (s. 90)
Z czysto technicznego punktu widzenia, jeśli chodzi o śledzenie konsekracji biskupich, generalnie rzecz biorąc, zarówno Kościół katolicki, jak i Kościół synodalny zdają się posiadać tę cechę (choć niektórzy tradycyjni katolicy kwestionują nowy obrzęd konsekracji biskupich). Podobnie jak w przypadku zewnętrznego znaku jedności, przyczynia się to do dezorientacji w obliczu kryzysu. Jednakże, znamię to jest również jednym z najbardziej oczywistych sposobów rozróżnienia Kościoła katolickiego i Kościoła synodalnego, gdy zwrócimy uwagę na fakt, że heretycy nie mogą być biskupami katolickimi. Staje się to istotne, ponieważ wielu biskupów, którzy najbardziej entuzjastycznie popierają Kościół synodalny, sprzeciwia się wierze katolickiej w tak jawnym stopniu, że nie można ich uznać za katolików, co jest oczywiście warunkiem koniecznym, aby zostać biskupem katolickim. Ogólnie rzecz biorąc, zamiast dążyć do wiernego przestrzegania tego, co Kościół przekazał od Chrystusa Jego Apostołom i ich następcom, episkopat Kościoła synodalnego angażuje się w nieustanną rewolucję przeciwko tradycji Kościoła.
Zatem Kościół katolicki jest apostolski, natomiast Kościół synodalny jest rewolucyjny.
Wszystko to jest celowe. Jak omówiono w poprzednim artykule, Kościół Synodalny jest odwrotnością Kościoła Katolickiego:
„Przyjmując eklezjologiczną perspektywę Soboru Watykańskiego II, papież Franciszek kreśli obraz Kościoła synodalnego jako „odwróconej piramidy”, obejmującej Lud Boży i Kolegium Biskupów, którego jeden z członków, Następca Piotra, pełni szczególną posługę jedności. W tym przypadku szczyt znajduje się poniżej podstawy”. (Studium Międzynarodowej Komisji Teologicznej na temat synodalności)
Jeśli wydaje się to celową kpiną z Boga i Jego Kościoła, to dlatego, że nią jest. W rezultacie, być może najtrafniejszy opis Kościoła synodalnego pochodzi z proroczych słów biskupa Fultona Sheena z jego książki „Komunizm a sumienie Zachodu”:
„Pośród całej jego pozornej miłości do ludzkości i powierzchownej mowy o wolności i równości, będzie miał jedną wielką tajemnicę, której nikomu nie wyjawi: nie będzie wierzył w Boga. Ponieważ jego religią będzie braterstwo bez ojcostwa Boga, zwiedzie nawet wybranych. Założy kontrkościół, który będzie małpą Kościoła, ponieważ on, Diabeł, jest małpą Boga. Będzie on miał wszystkie cechy i charakterystykę Kościoła, ale na odwrót i będzie pozbawiony jego boskiej treści. Będzie mistycznym ciałem Antychrysta, które pod każdym względem będzie przypominało mistyczne ciało Chrystusa” (s. 24).
Podobnie jak „małpi kościół” opisany przez biskupa Sheena, Kościół Synodalny ma „wszystkie cechy i charakterystykę Kościoła, ale na odwrót i pozbawiony jest jego boskiej treści”. Zatem, podczas gdy Kościół katolicki jest jeden, święty, powszechny i apostolski, Kościół Synodalny jest wieloraki, świętokradczy, rozdrobniony i rewolucyjny. To dzieło szatana.
Zwykli katolicy, którzy naprawdę pragną pełnić wolę Bożą, mogą jeszcze nie zdawać sobie sprawy, że Kościół katolicki i Kościół synodalny to dwie różne rzeczy, ale wielu z nich czuje, że Kościół synodalny nie może być prawdziwym Kościołem Chrystusowym. Niestety, prowadzi to wiele dusz do błędnego przekonania, że Kościół katolicki utracił swoje cechy rozpoznawcze. Jednakże, gdy zrozumiemy, że Kościół synodalny został ustanowiony przez szatana i jego sługusów, aby sprzeciwiać się prawdziwemu Kościołowi Chrystusowemu, mamy więcej powodów niż kiedykolwiek, by odrzucić zło synodalności i zbliżyć się do Kościoła katolickiego. A jeśli szukamy Kościoła katolickiego, możemy go znaleźć, zauważając, że tradycyjni katolicy byli prześladowani przez Rzym przez dziesięciolecia za odmowę odejścia od niego. Małpi kościół szatana – Kościół synodalny – kocha wszystkich ludzi i słucha wszystkich ludzi, z wyjątkiem tych, którzy nie porzucą jednego, świętego, powszechnego i apostolskiego Kościoła. Niech Bóg obdarzy nas wielkim błogosławieństwem, abyśmy nigdy nie zostali zaakceptowani przez małpi kościół z piekła.
Papież Leon XIV mianował 55-letniego biskupa Stephena Andrew Hero nowym arcybiskupem metropolitą Edmonton w Kanadzie. Wcześniej pełnił on funkcję biskupa Prince Albert.
Urodził się 19 grudnia 1969 r. w Montrealu, a w 2000 r. przyjął święcenia kapłańskie w archidiecezji Edmonton. W 2021 r. papież Franciszek mianował go biskupem Prince Albert.
Inkulturacja rdzennych rytuałów Matki-Ziemi
W maju 2025 r. katoliccy biskupi Saskatchewan – w tym biskup Hero – wydali dyrektywę w sprawie „Liturgii i inkulturacji uroczystości tubylczych i Métis”.
Zezwala ona na używanie bębnów podczas Eucharystii pod przewodnictwem Starszego. W rdzennej religii naturalnej bębny są uważane za święte, ponieważ bicie bębna symbolizuje bicie serca „Matki Ziemi”.
Ponadto dyrektywa zezwala na używanie trawy słodkiej lub szałwii zamiast kadzidła podczas Eucharystii. Trawa cukrowa jest często określana jako „włosy Matki Ziemi” i dlatego jest uważana za świętą.
Rdzenny rytuał „Smudging” jest również dozwolony w kościołach przed Eucharystią, ułatwiony przez Starszego. Praktyka ta jest rozumiana jako usuwanie wszystkiego, co ciężkie i nawiązywanie połączenia z przodkami i ziemią.
Dyrektywa odnosi się również do modlitwy w kierunku czterech (lub sześciu) kierunków, które są rytualnymi gestami w rdzennej kosmologii.
„Straszne wspomnienia” szkół rezydencjalnych
W czerwcu 2025 r. biskup Hero poparł historię odkryć ciał w katolickiej Indiańskiej Szkole Mieszkalnej Marieval. Jednak nawet lokalny wódz wyjaśnił później: „To nie jest miejsce masowych grobów. To są nieoznaczone groby”.
Cmentarz był znany i używany jeszcze przed wybudowaniem szkoły.
Jednak biskup Hero, wraz z innymi katolickimi biskupami Saskatchewan, wydał stanowcze wspólne oświadczenie w sprawie szkół rezydencjalnych: „Odkrycia nieoznaczonych grobów otwierają głębokie rany i przywołują straszne wspomnienia, które ponownie traumatyzują”.
Biskupi wystosowali również apel o zbieranie funduszy w całej prowincji.
Biskupi zwykli mówić o „ocalałych ze szkół rezydencjalnych”, sugerując, że praca misyjna niezliczonych księży i sióstr zakonnych była zła.
„Sezon płonących kościołów”
Kiedy kościół Świętej Trójcy w Orłowie w jego diecezji został doszczętnie spalony w lipcu 2021 r., biskup Hero sarkastycznie mówił o „strasznym sezonie 'płonących kościołów'”.
W marcu 2022 r. biskup Hero spotkał się z niektórymi wodzami plemiennymi. Według SaskToday.ca spotkanie rozpoczęło się od ceremonii palenia fajki, w której uczestniczył biskup Hero.
Podczas spotkania biskup Hero wyraził „osobiste przeprosiny za wszystkie krzywdy wyrządzone przez szkoły rezydencjalne”.
