Obawy Włochów: Dolina alpejska, w której mówi się po żydowsku…

Obawy Włochów: Dolina alpejska, w której mówi się po żydowsku…

Date: 3 novembre 2026 Author: Uczta Baltazara

Wyobraźcie sobie, że przemierzacie alpejską dolinę w Piemoncie. Na znaku drogowym widnieje napis „Varallo Sesia”, a nieco dalej pojawia się napis, który przykuwa uwagę: „Nowa Jerozolima”. Znajdujecie się w prowincji Vercelli, na wysokości 800 metrów, wśród lasów i górskich chat z kamienia. Jedziecie dalej. Spotykacie kobietę, która prowadzi dzieci do szkoły. Pytacie ją, gdzie się znajdujecie. Odpowiada w języku hebrajskim.

Teraz wyobraźcie sobie inną dolinę. Ta znajduje się w Rafah. Kobieta prowadzi dzieci do namiotu, przechodząc przez pole, na którym panuje tylko zniszczenie i stoją zawalone budynki.

Pierwsza dolina nazywa się Valsesia. Druga nazywa się Gaza.

W Valsesii mieszka ponad 80 izraelskich rodzin, czyli około 250 osób, w miejscowościach Borgosesia, Varallo, Cravagliana, Civiasco, Balmuccia, Scopello i Rimasco. Ponad 70 dzieci uczęszcza do szkoły, a trzech lekarzy jest już włączonych do piemonckiego systemu opieki zdrowotnej. Liczba ta z pewnością wzrośnie: szacuje się, że około 11 000 Izraelczyków poważnie rozważa przeprowadzkę.

Prasa nazywa ich „uchodźcami”. Włoski mainstreamowy dziennik „La Stampa” napisał: „czterdzieści rodzin uciekających z Izraela przyjętych w Valsesia”. Mosaico CEM (organ Żydów mediolańskich): „nowy dom dla Izraelczyków uciekających przed konfliktem”. Serwis „Il Politico Web”: „osiemdziesiąt rodzin uciekających przed niekończącym się konfliktem”.

„Ucieczka” to słowo, które przywołuje poczucie pilności u tych, którzy uciekają, i zamyka wszelką możliwą dyskusję. Tylko że jak można nazwać ucieczką zakup wygodnego domu w górach, pracę zdalną oraz możliwość powrotu w dowolnym momencie do kraju pochodzenia?

Projekt Baita

Wszystko to stało się możliwe dzięki Projektowi Baita, który powstał jako stowarzyszenie na rzecz promocji społecznej, a jego celem jest towarzyszenie krok po kroku rodzinom pragnącym przenieść się do Valsesii. Nazwa ta łączy hebrajskie słowo „bàyit” — dom — oraz „Ita” — Włochy. Dom we Włoszech.

Założycielem jest Ugo Luzzati, 64-latek urodzony w Genui, który dorastał we Włoszech i tam studiował. Następnie wyemigrował do Izraela, gdzie mieszkał przez 38 lat, ożenił się z Izraelką i miał pięcioro dzieci. Prowadzi firmę w Izraelu. Przez lata wracał z rodziną na wakacje do Valsesii. Następnie osiadł we Włoszech, ponieważ, jak sam twierdzi: „Mój kraj się zmienił, coś się zepsuło. Reforma sądownictwa z 2023 roku podzieliła Izrael”. (Nie chodziło o inwazję na Palestynę).

Pomysł zrodził się podczas rozmowy z lokalną nauczycielką, zaniepokojoną pustymi klasami. „W tym momencie olśniło mnie: sprowadźmy izraelskie rodziny do Valsesii” – opowiada Luzzati. Pomysł narodził się jesienią 2022 roku. 16 maja 2023 r. powstała grupa na Facebooku „Vita in Valsesia”, prowadzona w języku włoskim i hebrajskim. 16 sierpnia 2023 r. stowarzyszenie APS (Associazione di Promozione Sociale – Stowarzyszenie na rzecz Promocji Społecznej) zostało wpisane do rejestru RUNTS (Krajowy Rejestr Trzeciego Sektora), z siedzibą w Vocca, przy via Sassiglioni. W listopadzie 2023 r. (tuż po 7 października) projekt ruszył pełną parą.

Tempo działań przyspiesza po październiku 2023 roku. Do końca 2024 roku przeniosło się ponad 80 rodzin. Wiceprezesem jest Gianni Tognotti, były burmistrz Rimasco. Rola projektu Baita w słowach Tognotti: „Po prostu połączyliśmy dwie potrzeby: zagraniczną społeczność poszukującą spokojnego miejsca oraz potrzebę odrodzenia się regionu Valsesia”. Jest jeden szczegół, na który warto zwrócić uwagę. Data wpisu do rejestru RUNTS — 16 sierpnia 2023 r. — poprzedza 7 października: projekt istniał już zanim zaczęła się wojna.

Wojna to przyspiesza, ale nie powoduje.

Jednak siedziba znajduje się w Vocca, a nie w Varallo, a strona internetowa stowarzyszenia – https://baita.kdo.co.il/doku.php?id=private:start – ma izraelską domenę, jest hostowana w Izraelu i napisana w języku hebrajskim. Mieszkańcy Valsesii, którzy chcieliby sprawdzić działalność tej organizacji, zapoznać się ze statutem lub przejrzeć sprawozdanie finansowe, trafiają na stronę w języku, którego nie znają, umieszczoną na serwerze poza Włochami.

Przejrzystość istnieje tylko na papierze: stowarzyszenie APS figuruje w rejestrze RUNTS, a statut został zdeponowany. Jednak w praktyce dla mieszkańca Cravagliany lub Rimasco stowarzyszenie to podmiot odległy: siedziba w Vocca, strona internetowa w języku hebrajskim, domena izraelska oraz napływ 80 rodzin do jego doliny. Dystans między rejestrem a doliną to dystans między formalną przejrzystością a rzeczywistością.

Jest jeszcze jeden szczegół. Stowarzyszenie APS, zgodnie z prawem, nie podlega opodatkowaniu w zakresie działalności na rzecz członków, ponieważ jest zwolnione z podatku IRES i VAT. Usługi, które Progetto Baita oferuje członkom – doradztwo w sprawach urzędowych, poszukiwanie mieszkania, uznawanie dyplomów, szkoła języka włoskiego – są zwolnione z podatku, podczas gdy prywatna agencja nieruchomości, która zajmuje się tym samym, płaci 22% VAT i 24% podatku IRES. Siedziba operacyjna APS jest w rzeczywistości agencją nieruchomości, która niegdyś należała do żony pana Gianniego Tognotti, wiceprezesa Progetto Baita, a którą przejęła Izraelka, której zadaniem jest towarzyszenie i pomoc izraelskim rodzinom.

Pytanie jest proste: czy stowarzyszenie na rzecz promocji społecznej (APS), które pomaga rodzinom w przeprowadzce, ma siedzibę w agencji nieruchomości przejętej następnie przez jedną ze swoich członkiń i prowadzi sprzedaż na rzecz swoich członków, jest stowarzyszeniem na rzecz promocji społecznej, czy też jest to działalność na rynku nieruchomości przybierająca formę prawną APS?

Różnica leży w kwestii podatków.

„Uciekający”? – Zależy, przed czym uciekają

Palestyński uchodźca z Gazy ma namiot i zamkniętą granicę. Słowo „uchodźcy” odnosi się właśnie do niego.

W maju 2026 roku społeczność Varallo i górnej Valsesii zmobilizowała się, by udzielić schronienia palestyńskiej rodzinie uciekającej przed wojną w Strefie Gazy: ojcu, matce i pięciorgu nastoletnich dzieci, które od ponad roku mieszkają w namiocie po zniszczeniu ich domu i rodzinnej apteki. Plany przyjęcia były już gotowe: dostępne mieszkanie, pokrycie kosztów, natychmiastowe przyjęcie pięciorga dzieci do lokalnych szkół wraz z kursami języka włoskiego, opieka medyczna i psychologiczna w celu radzenia sobie z traumami wojennymi. Ferruccio Baravelli, jeden z inicjatorów tej akcji, podkreślił, że jest to „prawdziwe, zgodne z prawem i trwałe” przyjęcie, wzywając system do przełamania biurokratycznych opóźnień w celu ułatwienia integracji.

Przeszkodą nie jest wola społeczności, która oferuje ciepłe przyjęcie i zapewnia wszelkie niezbędne wsparcie: zakwaterowanie, programy integracyjne. Przeszkodą jest wiza humanitarna, której Ministerstwo Spraw Zagranicznych nigdy nie wydało; w lipcu 2026 roku tej rodzinie odmówiono wydania wizy wjazdowej do Włoch. Problem ma charakter strukturalny: z Gazy nie można wyjechać bez specjalnych zezwoleń, a system wizowy traktuje Palestyńczyków jako odrębną kategorię, pozbawioną jakichkolwiek praw, być może celowo wydłużając czas rozpatrywania wniosków. Obecnie ta rodzina utknęła w Gazie, pod bombardowaniami. infoaut.org/conflitti-globali/la-valsesia-e-i-nuovi-insediamenti-israeliani

Serwis NotiziaOggi nazwał ich „siedmioma uchodźcami uciekającymi przed wojną”. Uchodźcami. Posiadającymi status prawny, z zamkniętymi za plecami drzwiami. Uchodźcami, którzy zostali tam, pod bombardowaniami, ponieważ nie otrzymali wizy – dla nich „ucieczka przed wojną” nie jest możliwa.

Natomiast rodziny izraelskie, o których mowa posiadają izraelski paszport, zachowują obywatelstwo i mogą wrócić do Tel Awiwu, kiedy tylko zechcą, ale nie jest to jedyny paszport, jaki posiadają. Wielu z nich jest również obywatelami europejskimi, co odziedziczyli po jakimś rumuńskim, polskim, litewskim, austriackim lub niemieckim dziadku. To właśnie ten drugi paszport umożliwia funkcjonowanie całego mechanizmu. Dzięki niemu przenoszą się do Włoch jednym lotem, kupują nieruchomość, zapisują dzieci do szkoły, korzystają z programu „Residenzialità in Montagna” regionu Piemontu, z programu Sismabonus oraz z premii remontowej. Paszport europejski jest kluczem, który otwiera drzwi. Paszport izraelski jest kluczem, który pozwala na powrót.

A co z tymi, którzy nie mają drugiego paszportu? Rozwiązanie istnieje. Jak donosi „La Voce della Montagna” (grudzień 2025 r.): „Są też rodziny, które, posiadając jedynie paszport izraelski, uzyskały pomocniczą ochronę międzynarodową jako uchodźcy po wybuchu wojny, która nastąpiła po tragedii z 7 października”.

W tym miejscu absurd staje się oczywisty. Ochrona uzupełniająca, przewidziana w art. 14 dekretu ustawodawczego nr 251/2007, przysługuje osobom, które w kraju pochodzenia są narażone na „rzeczywiste ryzyko poniesienia poważnej szkody”, w tym na „zagrożenie śmiercią w wyniku trwającego konfliktu zbrojnego”. Obywatel Izraela, obywatel państwa posiadającego trzecią co do wielkości armię na świecie, sojusznika NATO, dysponującego jedną z najpotężniejszych flot powietrznych na świecie, zostaje uznany za uchodźcę we Włoszech. Palestyńczyk z Gazy, który dosłownie żyje w warunkach trwającego konfliktu zbrojnego, bombardowany codziennie przez armię, uwięziony na swoim terytorium okupowanym przez Izraelczyków, nie ma żadnej drogi ucieczki ani możliwości skorzystania z międzynarodowej ochrony jako uchodźca.

Dwa klucze, dwa kierunki, zero ograniczeń dla osób posiadających podwójne obywatelstwo – a jeśli ma się tylko izraelskie: kluczem jest zezwolenie na pobyt w ramach ochrony uzupełniającej, które uprawnia do pracy, nauki, a po 10 latach do uzyskania włoskiego obywatelstwa.

To właśnie w tym momencie pojęcie „ucieczki” całkowicie traci sens. Ten, kto ucieka, ma jeden kierunek: bezpowrotny. Ten, kto posiada dwa paszporty lub paszport i zezwolenie na pobyt dla uchodźców, ma dwa kierunki: wyjazd i powrót. A kiedy przebywa „za granicą”, korzysta z systemu zachęt kraju, który go przyjmuje, pracuje na rzecz gospodarki kraju, z którego rzekomo ucieka, i zachowuje obywatelstwo obu tych krajów. Jest to obywatel o podwójnym statusie, który wybrał najkorzystniejsze położenie geograficzne, aby zmaksymalizować swoje korzyści.

Palestyński uchodźca ma zamkniętą granicę i nie posiada paszportu, który by ją otwierał. Różnica nie polega na woli, lecz na narzędziu. Jeden ma dwa klucze. Drugi nie ma nawet zamka.

A sprzeczność tę wyraźnie podkreśla sam Ugo Luzzati, założyciel Projektu Baita: jak donosi L’Indipendente (20 czerwca 2026 r.), „wielu nadal pracuje w Izraelu (i na rzecz jego gospodarki wojennej) z domu, w górach Piemontu, w trybie pracy zdalnej”.

Luzzati idzie jeszcze dalej: „Pomyślmy o ośrodku akademickim zajmującym się cyberbezpieczeństwem i sztuczną inteligencją – dziedzinami, w których my, Izraelczycy, jesteśmy naprawdę silni”.

Sektor bezpieczeństwa i obrony technologicznej, dzięki swojej wiedzy specjalistycznej i kapitałowi, wraz z najbardziej prestiżowymi uniwersytetami w kraju tworzy jednolity system z państwem. Jest to mechanizm opisywany jako apartheid i czystki etniczne, a obecnie mechanizm ten ma swoje biuro w Valsesii, z widokiem na Alpy.

„Ucieczka” opisuje działanie. „Uchodźca” opisuje status. Status uchodźcy oznacza, że znajduje się w stanie trwałego wyjazdu. Izraelczycy mają możliwość wyjazdu i powrotu. Palestyńczycy nie mają żadnej możliwości wyjazdu.

Ucieczka, o której mówią, jest ucieczką wybiórczą: uciekają przed rakietami, a nie przed demokracją, która je wystrzeliwuje. Są na stałych wakacjach z pensją.

Dlaczego prasa nazywa ich „uciekającymi”? Ponieważ wywołuje to u czytelnika poczucie solidarności z trudną sytuacją, a tym samym zamyka wszelką możliwą dyskusję. „Uciekli przed wojną” to sformułowanie, które nie pozostawia miejsca na kontrargumenty. „Przesiedleńcy pracujący na rzecz gospodarki wojennej z domku letniskowego w Piemoncie” to sformułowanie, które otwiera dyskusję. Tych, którzy „uciekają”, należy przyjmować. Tych, którzy się przesiedlili, należy poddać regulacjom.

Dlaczego Włosi opuścili tę okolicę

Valsesia wyludnia się już od dwóch stuleci. 29 gmin, 857 km², 52 300 mieszkańców w 2020 roku. W górnej części doliny, według spisu powszechnego z 2021 roku, ponad 80% mieszkań pozostaje trwale niezamieszkałych. W całym regionie odsetek ten wynosi 46%. Skrajnym przypadkiem jest Campello, przysiółek Rimasco: 29 mieszkańców w 1959 r., 7 w 1969 r., a od 1972 r. miejscowość jest całkowicie opuszczona.

Przyczyny? Przede wszystkim brak wykwalifikowanej pracy, niedostateczna oferta usług, niewystarczająca infrastruktura transportowa oraz brak środków finansowych na zakup domku letniskowego i pracę z domu.

Izraelskie rodziny omijają te przeszkody. Mają pieniądze, kompetencje i sieć kontaktów.

Należy zadać sobie pytanie: czy państwo włoskie płaci tym rodzinom za przyjazd? Odpowiedź brzmi: pośrednio – tak. Zakres ulg, z których mogą skorzystać, jest szeroki i zasługuje na dokładne przedstawienie.

Ogłoszenie „Residenzialità in Montagna” regionu Piemont przewiduje dotację bezzwrotną pokrywającą do 50% kosztów kwalifikowalnych związanych z zakupem lub renowacją nieruchomości przeznaczonej na główne miejsce zamieszkania w górskiej gminie w Piemoncie liczącej poniżej 5 000 mieszkańców.

Ustawa nr 131/2025 — tzw. „ustawa górska” — opublikowana w Dzienniku Urzędowym 19 września 2025 r., przewiduje pakiet zachęt: zwolnienie ze składek dla przedsiębiorstw zatrudniających w trybie pracy zdalnej pracowników poniżej 41. roku życia, którzy przenoszą miejsce zamieszkania do gminy górskiej liczącej mniej niż 5 000 mieszkańców, dodatek na dziecko za każde urodzone lub adoptowane dziecko w gminach górskich liczących mniej niż 5 000 mieszkańców oraz zachęty dla szkół górskich. Najbardziej uderzający jest limit wieku 41 lat: najbardziej zainteresowane są właśnie najmłodsze rodziny, czyli właśnie te, które przybywają do Valsesii.

Do tego dochodzą: dodatek remontowy, zapewniający 50-procentową ulgę od kosztów, oraz Sismabonus, sięgający 110% w przypadku prac związanych z zabezpieczeniem sejsmicznym. W dolinie pełnej domów walserskich z XVIII i XIX wieku te premie mają decydujące znaczenie.

W czerwcu 2026 roku region Piemont przeznaczył środki finansowe na nowe obszary wewnętrzne w Valsesii i Terre del Giarolo: opiekę zdrowotną, szkolnictwo, transport, turystykę, opiekę społeczną oraz gospodarstwa rolne. Fakt, że Valsesia została sklasyfikowana jako „obszar wewnętrzny” – jeden z obszarów kraju, gdzie dostęp do usług jest najtrudniejszy – oznacza, że każde euro wydane w tym regionie ma efekt mnożnikowy zarówno pod względem politycznym, jak i społecznym.

Wreszcie uznanie dyplomów: uproszczone dzięki aktom notarialnym i wsparciu ambasad.

A dla tych, którzy nie posiadają europejskiego paszportu: ochrona uzupełniająca, która uprawnia do pracy, nauki, opieki zdrowotnej, a po 10 latach – do uzyskania włoskiego obywatelstwa.

Te zachęty zostały stworzone z myślą o każdym, kto przenosi się w góry, ale fakt, że korzysta z nich w sposób skoncentrowany jednolita grupa – stabilna finansowo i o wyraźnej tożsamości kulturowej – zmienia charakter tego zjawiska. Jest to model osiedlania się, który wykorzystuje ogólną politykę publiczną, a fakt, że tym „każdym” jest w praktyce obywatel europejski posiadający drugi paszport izraelski i wynagrodzenie wypłacane z Tel Awiwu albo obywatel izraelski z zezwoleniem na pobyt dla uchodźców, przekształca tę operację w arbitraż geograficzny: wykorzystuje się system zachęt jednego kraju, by obniżyć koszty życia, zachowując jednocześnie nienaruszone więzi gospodarcze z innym. Kontrast jest brutalny: palestyński uchodźca nie ma żadnych praw, nawet prawa do istnienia…

80 rodzin sprowadziło ponad 70 dzieci w wieku szkolnym, zapobiegając zamknięciu oddziałów i łączeniu placówek. Dla doliny liczącej 52 000 mieszkańców, których liczba maleje, jest to liczba zmieniająca trajektorię.

Zakupione i odrestaurowane kamienne domy ożywiają lokalny sektor budowlany, rzemiosło i usługi. Każda odnowiona chata oznacza pracę dla lokalnych murarzy, hydraulików i stolarzy.

Trzech izraelskich lekarzy zajmuje już wolne stanowiska w szpitalu w Borgosesii, który od lat czekał na personel. W dolinie, gdzie lekarz rodzinny to prawdziwy luksus.

Dzieci chodzą do szkoły razem z innymi. Burmistrzowie zaangażowanych gmin przyjmują ich z otwartymi ramionami. Sam Luzzati zaznacza: „W większości przypadków osoby te nie są praktykującymi wiernymi”. Jakby to stwierdzenie miało działać na ich korzyść, podczas gdy doskonale znane są przyczyny agresji, które wynikają z czynników geopolitycznych, a na pewno nie z kwestii związanych z religią.

Asymetria jest radykalna. Ten sam konflikt powoduje z jednej strony uprzywilejowaną relokację w kierunku piemonckich Alp, a z drugiej – oblężenie bez wyjścia. Palestyński uchodźca ma szczęście, jeśli ma choćby namiot.

Najbardziej drażliwym punktem jest praca zdalna dla gospodarki wojennej. Jest to przeniesienie. Oni zachowują nienaruszone więzi gospodarcze z krajem znajdującym się w stanie wojny. Valsesia jest zagrożona tym, że stanie się górskim biurem zdalnym Izraela.

Tak zwana retoryka „kolonii”: ulotka z 18 lipca 2026 r. głosi: „Nie chcemy stać się jak Gaza”. Czy pod względem treści jest to błąd logiczny? Być może. Jednak sam fakt, że taka ulotka istnieje i znajduje odbiorców, wiele mówi o nastrojach politycznych. Jest też element, który sprawia, że nie wydaje się to tak absurdalne, jak mogłoby się wydawać: chodzi o selektywną relokację klasy średniej i wyższej. Przybyli ci najlepiej wykształceni, najbogatsi, posiadający najlepsze kontakty. Zostali ci najsłabsi, a protestujący są karani i uznawani za zdrajców.

Wreszcie przemoc antysemicka. 18 czerwca 2026 roku burmistrz Pietro Bondetti otrzymał żółtą kopertę zawierającą nabój kalibru 40 Smith & Wesson oraz list napisany na maszynie do pisania: „Fuck Israel. Nie pozwolimy na przesiedlenie kolejnych rodzin nazistowskich rzeźników syjonistycznych. To jest nasze jedyne ostrzeżenie, zanim zaczniemy strzelać”. Podpisano: „Ruch Antysyjonistyczny”. 9 lipca nadeszła druga wiadomość e-mail z groźbami, napisana w języku angielskim, zawierająca wyraźne odniesienie do kuli. Prokuratura w Vercelli wszczęła postępowanie, które następnie przekazano do Prokuratury Antymafijnej w Turynie.

Krytyka polityczna projektu „Baita” jest uzasadniona. Groźba śmierci skierowana do burmistrza za przyjmowanie rodzin stanowi przestępstwo. Jednak to właśnie trafia na pierwsze strony mediów i wpływa na opinię publiczną.

Czy podbija ten, kto ma pieniądze?

Kusi, by sprowadzić to do prostej formuły: ten, kto ma pieniądze, podbija, a ten, kto ich nie ma, zostaje zmarginalizowany i opuszcza swoją ziemię. Jest w tym ziarno prawdy, ale być może zbytnio to upraszcza.

„Podbój” oznacza wyparcie. Tutaj pojawia się pustka, która zostaje wypełniona. Kamienne domy w Cravagliana stały puste od dwudziestu lat. Ale co, jeśli ta pustka zostanie wypełniona i stanie się nie do zniesienia?

Jeśli weźmiemy pod uwagę, że 11 000 Izraelczyków rozważa przeprowadzkę, a nawet gdyby w ciągu dekady było ich tylko 3 000, to stanowi to 5,7% ludności tej kurczącej się doliny. Jest to fakt, który można zignorować na własne ryzyko.

Pytanie, które musimy sobie zadać, brzmi: czy Valsesia pozostanie doliną włoską, czy też stanie się doliną zamieszkaną przez społeczność izraelską?

Historia uczy nas, że diaspory nie pozostają diasporami: pozostają nimi tak długo, jak długo są małe, tak długo, jak długo są niewidoczne, tak długo, jak długo terytorium je pomieści. Potem się rozrastają. A kiedy się rozrastają, terytorium już ich nie zatrzyma.

Model przeznaczony do eksportu

I tu właśnie tkwi sedno sprawy. Valsesia stała się wzorem do naśladowania.

Od momentu powstania prywatnej grupy na Facebooku „Vita in Valsesia”, do której dołączyło ponad 11 000 członków posługujących się językiem włoskim i hebrajskim, stała się ona motorem napędowym projektu: spotykają się tam ci, którzy chcą się tu przeprowadzić, ci, którzy rozważają tę możliwość, oraz ci, którzy już tu przybyli. Dwujęzyczna, prywatna grupa o nazwie brzmiącej jak przewodnik turystyczny. „Vita in Valsesia”. Tak jak „Vita a Milano”. Tak jak „Vita a Roma”. Z tą różnicą, że życie, o którym mowa, to życie społeczności funkcjonującej w dwóch językach, w dolinie zamieszkanej przez 52 000 osób.

Luzzati mówi to otwarcie: „W miejscowości niedaleko Berlina są bardzo zainteresowani poznaniem metod przyciągania ludności: to mała miejscowość, która wyludnia się, i sądzą, że mogą czerpać z naszego doświadczenia w Piemoncie”. „Model Varallo” został już ochrzczony i zaprezentowany.

Model ten się rozprzestrzenia. Jak donosi Contropiano (wrzesień 2026 r.): „Od alpejskich szczytów Piemontu po nasłonecznione równiny Salento, przez wzgórza regionu Vercelli, Basilicaty i Sardynii – kapitały, przedsiębiorstwa i obywatele Izraela przejmują coraz większe połacie ziemi i zasobów”.

W regionie Salento, izraelska przedsiębiorczyni Orit Lev Marom założyła w Lecce w lutym 2024 r. firmę deweloperską Coral 37, której deklarowanym celem — o czym pisała również gazeta „Repubblica” (wrzesień 2025 r.) — było „stworzenie samowystarczalnej społeczności, w której mogłyby osiedlić się izraelskie rodziny”. W Lecce, Villa Indraccolo, budynek z końca XIX wieku, została nabyta w 2024 roku przez młodego izraelskiego przedsiębiorcę z branży finansowej z zamiarem przekształcenia jej w hotel butikowy.

Civico20 (październik 2026 r.) stwierdza to bez owijania w bawełnę: „Tak jak miało to miejsce w Palestynie w 1948 roku i na Cyprze w 2021 roku, również we Włoszech grupy izraelskich rodzin nabyły nieruchomości i grunty na terytoriach, na które się przeniosły, tworząc zamknięte społeczności – prawdziwe enklawy mieszkalne wyposażone w domy, szkoły i placówki służby zdrowia”.

Liczba Izraelczyków we Włoszech ogromnie wzrosła po 7 października 2023 roku. Valsesia jest najbardziej widocznym przykładem, ale jednocześnie najmniejszym. Schemat jest wszędzie ten sam: kupuje się zabytkowy budynek, remontuje go, zapisuje dzieci do szkoły. I tak w kółko. W Apulii, w Basilicacie, na Sardynii, w Piemoncie, w Toskanii.

Model ten eksportuje się również za granicę: według Luzzatiego, Berlin chce „uczyć się na podstawie naszych doświadczeń w Piemoncie”.

„Gdy tylko ją zobaczyli, zakochali się w niej”

W opowieściach izraelskich rodzin, które przybyły do Valsesii, często powtarza się jedno zdanie: „Gdy tylko zobaczyliśmy dolinę, zakochaliśmy się w niej”. Dolina, która od dwóch stuleci pustoszeje, w której 80% domów stoi pustych, którą opuścili jej mieszkańcy – z konieczności, oczywiście, a nie dlatego, że nie kochają swojej ziemi – w jednej chwili staje się miejscem miłości. Miejscem, które ktoś odkrył, pokochał i postanowił przejąć.

Tę samą frazę użyła Ivanka Trump w odniesieniu do Albanii. W 2021 roku, płynąc jachtem znajomego, zatrzymała się na kąpiel u wybrzeży Adriatyku. Popłynęła do wyspy Sazan, wspięła się boso na jej szczyt i powiedziała: „We were just captivated”. Zakochała się.

Potem wydarzyło się to samo, co w Valsesii, ale na skalę 1,4 miliarda euro: rząd albański przyznał status „inwestora strategicznego”, zatwierdził projekt i rozpoczął budowę. Flamingi ze Zvernec, miejscowi mieszkańcy, dokumenty własnościowe albańskich rodzin sięgające 1933 roku: wszystko stało się tylko szczegółem. W czerwcu 2026 roku wybuchła „rewolucja flamingów”: największe protesty w Albanii od czasu upadku komunizmu.

Schemat jest identyczny. Zamożna klasa społeczna z potężnego kraju „zakochuje się” w peryferyjnym, podupadającym terenie, zamieszkanym przez ludzi, którzy stamtąd odchodzą. Lokalne władze, spragnione inwestycji, otwierają drzwi. A obszar, który nie prosił o miłość, staje się projektem.

Różnica między Valsesią a Sazanem polega na skali, a nie na strukturze. W Valsesii kupuje się domy za 57 000 euro. W Sazanie kupuje się wyspę za 1,4 miliarda. Mechanizm jest jednak ten sam: miłość tych, którzy mają pieniądze, otwiera wszystkie drzwi, a terytorium staje się przedmiotem do przejęcia.

A gdyby to byli Rosjanie?

Pytanie końcowe jest najprostsze i najbardziej niewygodne.

Gdyby zamiast 80 izraelskich rodzin uciekających przed wojną w Strefie Gazy było 80 rosyjskich rodzin uciekających przed wojną na Ukrainie – rodzin zamożnych, z wyższym wykształceniem, posiadających europejski paszport odziedziczony po dziadku oraz otrzymujących wynagrodzenie z Moskwy w ramach pracy zdalnej – czy zostałyby przyjęte w ten sam sposób?

Czy burmistrzowie Varallo i Borgosesii przyjęliby je w ratuszu? Czy region Piemont uruchomiłby dla nich program „Mieszkanie w górach”? Czy prasa napisałaby: „czterdzieści rodzin uciekających z Rosji przyjętych w Valsesia”? Czy grupa na Facebooku nosiłaby nazwę „Życie w Valsesia” po rosyjsku i po włosku? Czy agencja Ansa opublikowałaby nagłówek: „Protest przeciwko Rosjanom w Valsesia: »nie chcemy stać się jak Ukraina«”?

Odpowiedź jest oczywista. A fakt, że jest oczywista, mówi wszystko.

Różnica nie polega na tym, czy chodzi o „uchodźców wojennych”, czy o „osoby przesiedlające się”. Różnica polega na tym, przed jaką wojną się ucieka i z jakiego kraju się pochodzi. Ucieczka z Gazy oznacza zamkniętą granicę i brak wizy. Ucieczka z Tel Awiwu oznacza posiadanie europejskiego paszportu, kapitału i zachęt ekonomicznych. Ucieczka z Moskwy oznaczałaby sankcje i wrogość polityczną.

Państwo włoskie nie przyjmuje uchodźców. Przyjmuje sojuszników. A różnica między uchodźcą a sojusznikiem mierzy się zainwestowanym kapitałem.

Valsesia jest dowodem na to, że państwo włoskie ustępuje tym, którzy mają większą władzę. Uciekający Izraelczyk to inwestycja. Palestyński uchodźca to problem. Hipokryzja leży po stronie tych, którzy przyjmują. Leży po stronie państwa, które zbudowało mechanizm nagradzania tych, którzy już są bogaci, i nazywa to „solidarnością”.

Dolina, w której mówi się po hebrajsku, nie jest schronieniem. To niekończące się wakacje z pensją, które stają się modelem do eksportu.

Szerszy kontekst: izraelskie inwestycje we Włoszech

Kapitał izraelski we Włoszech jest obecnie szeroko rozpowszechniony w strategicznych sektorach, które rzadko są przedmiotem zainteresowania. Poniższa lista została sporządzona na podstawie informacji prasowych i rejestrów publicznych i nie jest wyczerpująca.

Nieruchomości luksusowe / hotelarstwo (grupa Omnam – David Zisser)

Four Seasons Costa Merlata — Ostuni (BR) — ośrodek 5★, ~100 mln €

Hotel Bauer — Wenecja — hotel luksusowy

Hotel — Jezioro Como — hotel luksusowy

Baccarat Hotel — Florencja — hotel luksusowy

W Hotel — Rzym — hotel luksusowy

Nieruchomości mieszkaniowe

Projekt Baita — Valsesia (VC) — renowacja domów, ponad 80 przeniesionych rodzin

Coral 37 — Lecce/Salento — „Israeli Colony”, luksusowe nieruchomości

Zakupy na szeroką skalę — Sycylia, Kalabria, Sardynia, Marche, Umbria — domy i wioski

Branża farmaceutyczna

Teva Italia — Assago (MI) i cały kraj — leki generyczne, leki biopodobne

Agrochemia

Adama Italia (dawniej Makhteshim Agan) — Mediolan i okolice — produkty dla rolnictwa

Obrona / lotnictwo i kosmonautyka (partnerstwo Leonardo–Elbit Systems)

Heli-ClearVision — śmigłowce Leonardo — systemy wizyjne

Torpedy dla bezzałogowych statków wodnych (USV) Seagull — wspólne opracowanie lekkich torped

Urządzenia celownicze dla armii amerykańskiej — spółka joint venture Leonardo DRS–Elbit of America

Energetyka / gaz

EastMed-Poseidon — gazociąg Izrael–Cypir–Grecja–Włochy (punkt wyjścia w Kalabrii/Apulii)

LNG ze złóż Leviathan/Tamar — włoskie terminale regazyfikacyjne

Energia odnawialna

Econergy Renewable Energy — Piemont, Sardynia, Sycylia — energia fotowoltaiczna, energia wiatrowa, systemy magazynowania energii, portfel ~2 500 MW; finansowanie UniCredit w wysokości 58 mln euro na 12 elektrowni (64,3 MW);

projekt „Solar Park 3” w Bielli odrzucony we wrześniu 2025 r.; Enlight Renewable Energy — Apulia (Nardò: instalacja agrivoltaiczna o mocy 97–104 MW + system magazynowania energii BESS o pojemności 1 254 MWh; Gravina: instalacja agrowoltaiczna o mocy 60 MW) oraz Basilicata (Montemilone: 20 MW); pięć spółek zarejestrowanych w Izbie Handlowo-Przemysłowej w Mediolanie; spółka joint venture z Astrea Energia; elektrownia „Livia” (3,5 MW) w Lombardii, która rozpocznie produkcję w czerwcu 2026 r.; portfel ~647 MW

Shikun & Binui Energy — Toskania (Roccastrada, GR: 36 000 paneli na powierzchni 25–30 ha, 20–22,5 MW; pięć spółek celowych SPV Energy 2/3/4/E32/E33) — projekty na Sycylii umorzone

Ellomay Capital — środkowo-południowe Włochy — portfel projektów fotowoltaicznych ~198 MW; wieloletnie umowy PPA ze Statkraft (lipiec 2025 r.) dotyczące trzech działających elektrowni; zbycie 49% części portfela na rzecz Clal Sunprime — włoska fotowoltaika (mniejszy operator)

Hi-tech / startupy

Akcelerator Intesa Sanpaolo–Ambasada Włoch — Tel Awiw (Eilat Tech Center) — włoskie startupy w Izraelu

Leonardo – partnerstwo z Izraelem — cyberbezpieczeństwo, obrona, sztuczna inteligencja

Digitouch hub — Mediolan — izraelskie startupy z branży handlu detalicznego/e-commerce

Centrum cyberbezpieczeństwa i sztucznej inteligencji — Valsesia — projekt ogłoszony przez Progetto Baita

Finanse

ETF/fundusze — Włochy — Invesco Solar Energy, Global X Cybersecurity, L&G Cyber Security (pośrednia ekspozycja na aktywa izraelskie)

To, co się tu wyłania, nie jest zjawiskiem dotyczącym imigracji, lecz systemem. Leki, pestycydy, systemy uzbrojenia, gaz, start-upy, luksusowe hotele, alpejskie wioski. Nie dotyczy to jednej branży: jest to strukturalna obecność w każdej warstwie włoskiej gospodarki. Valsesia jest najbardziej widoczną częścią tego zjawiska, ponieważ jest prawdopodobnie najbardziej ludzka – rodziny, dzieci, szkoły – ale pod powierzchnią doliny kryje się infrastruktura ekonomiczna, która istnieje już od dziesięcioleci, a wynikające z tego zagrożenie nie polega tylko na tym, że dolina staje się „izraelska”, ale na tym, że cały Kraj związał się z innym krajem w każdym strategicznym sektorze.

INFFO: https://comedonchisciotte.org/la-valle-in-italia-che-parla-ebraico/ (automat.)

https://babylonianempire.wordpress.com/2025/10/27/o-tym-jak-wlosi-pogonili-kota-zydowce-usilujacej-zorganizowac-izraelska-kolonizacje-apulii/embed/#?secret=BiLruX6Yl2#?secret=yHww2zIurr

https://babylonianempire.wordpress.com/2026/06/19/kiedy-piekno-staje-sie-kolonia/embed/#?secret=jwROQaob0r#?secret=HFoPvduirA

https://babylonianempire.wordpress.com/2026/08/25/tzw-odnawialne-zrodla-energii-cicha-syjonistyczna-kolonizacja-wloch/embed/#?secret=0DXNJh5zYG#?secret=jRaV7FeRal

https://babylonianempire.wordpress.com/2026/06/09/architektura-ucieczki-od-bunkra-w-waszyngtonie-po-albanski-kurort/embed/#?secret=5jA7wX12xh#?secret=TXu2KTFqK9

Obawy Włochów: Dolina alpejska, w której mówi się po żydowsku…

Obawy Włochów: Dolina alpejska, w której mówi się po żydowsku…

Date: 3 novembre 2026 Author: Uczta Baltazara

Wyobraźcie sobie, że przemierzacie alpejską dolinę w Piemoncie. Na znaku drogowym widnieje napis „Varallo Sesia”, a nieco dalej pojawia się napis, który przykuwa uwagę: „Nowa Jerozolima”. Znajdujecie się w prowincji Vercelli, na wysokości 800 metrów, wśród lasów i górskich chat z kamienia. Jedziecie dalej. Spotykacie kobietę, która prowadzi dzieci do szkoły. Pytacie ją, gdzie się znajdujecie. Odpowiada w języku hebrajskim.

Teraz wyobraźcie sobie inną dolinę. Ta znajduje się w Rafah. Kobieta prowadzi dzieci do namiotu, przechodząc przez pole, na którym panuje tylko zniszczenie i stoją zawalone budynki.

Pierwsza dolina nazywa się Valsesia. Druga nazywa się Gaza.

W Valsesii mieszka ponad 80 izraelskich rodzin, czyli około 250 osób, w miejscowościach Borgosesia, Varallo, Cravagliana, Civiasco, Balmuccia, Scopello i Rimasco. Ponad 70 dzieci uczęszcza do szkoły, a trzech lekarzy jest już włączonych do piemonckiego systemu opieki zdrowotnej. Liczba ta z pewnością wzrośnie: szacuje się, że około 11 000 Izraelczyków poważnie rozważa przeprowadzkę.

Prasa nazywa ich „uchodźcami”. Włoski mainstreamowy dziennik „La Stampa” napisał: „czterdzieści rodzin uciekających z Izraela przyjętych w Valsesia”. Mosaico CEM (organ Żydów mediolańskich): „nowy dom dla Izraelczyków uciekających przed konfliktem”. Serwis „Il Politico Web”: „osiemdziesiąt rodzin uciekających przed niekończącym się konfliktem”.

„Ucieczka” to słowo, które przywołuje poczucie pilności u tych, którzy uciekają, i zamyka wszelką możliwą dyskusję. Tylko że jak można nazwać ucieczką zakup wygodnego domu w górach, pracę zdalną oraz możliwość powrotu w dowolnym momencie do kraju pochodzenia?

Projekt Baita

Wszystko to stało się możliwe dzięki Projektowi Baita, który powstał jako stowarzyszenie na rzecz promocji społecznej, a jego celem jest towarzyszenie krok po kroku rodzinom pragnącym przenieść się do Valsesii. Nazwa ta łączy hebrajskie słowo „bàyit” — dom — oraz „Ita” — Włochy. Dom we Włoszech.

Założycielem jest Ugo Luzzati, 64-latek urodzony w Genui, który dorastał we Włoszech i tam studiował. Następnie wyemigrował do Izraela, gdzie mieszkał przez 38 lat, ożenił się z Izraelką i miał pięcioro dzieci. Prowadzi firmę w Izraelu. Przez lata wracał z rodziną na wakacje do Valsesii. Następnie osiadł we Włoszech, ponieważ, jak sam twierdzi: „Mój kraj się zmienił, coś się zepsuło. Reforma sądownictwa z 2023 roku podzieliła Izrael”. (Nie chodziło o inwazję na Palestynę).

Pomysł zrodził się podczas rozmowy z lokalną nauczycielką, zaniepokojoną pustymi klasami. „W tym momencie olśniło mnie: sprowadźmy izraelskie rodziny do Valsesii” – opowiada Luzzati. Pomysł narodził się jesienią 2022 roku. 16 maja 2023 r. powstała grupa na Facebooku „Vita in Valsesia”, prowadzona w języku włoskim i hebrajskim. 16 sierpnia 2023 r. stowarzyszenie APS (Associazione di Promozione Sociale – Stowarzyszenie na rzecz Promocji Społecznej) zostało wpisane do rejestru RUNTS (Krajowy Rejestr Trzeciego Sektora), z siedzibą w Vocca, przy via Sassiglioni. W listopadzie 2023 r. (tuż po 7 października) projekt ruszył pełną parą.

Tempo działań przyspiesza po październiku 2023 roku. Do końca 2024 roku przeniosło się ponad 80 rodzin. Wiceprezesem jest Gianni Tognotti, były burmistrz Rimasco. Rola projektu Baita w słowach Tognotti: „Po prostu połączyliśmy dwie potrzeby: zagraniczną społeczność poszukującą spokojnego miejsca oraz potrzebę odrodzenia się regionu Valsesia”. Jest jeden szczegół, na który warto zwrócić uwagę. Data wpisu do rejestru RUNTS — 16 sierpnia 2023 r. — poprzedza 7 października: projekt istniał już zanim zaczęła się wojna.

Wojna to przyspiesza, ale nie powoduje.

Jednak siedziba znajduje się w Vocca, a nie w Varallo, a strona internetowa stowarzyszenia – https://baita.kdo.co.il/doku.php?id=private:start – ma izraelską domenę, jest hostowana w Izraelu i napisana w języku hebrajskim. Mieszkańcy Valsesii, którzy chcieliby sprawdzić działalność tej organizacji, zapoznać się ze statutem lub przejrzeć sprawozdanie finansowe, trafiają na stronę w języku, którego nie znają, umieszczoną na serwerze poza Włochami.

Przejrzystość istnieje tylko na papierze: stowarzyszenie APS figuruje w rejestrze RUNTS, a statut został zdeponowany. Jednak w praktyce dla mieszkańca Cravagliany lub Rimasco stowarzyszenie to podmiot odległy: siedziba w Vocca, strona internetowa w języku hebrajskim, domena izraelska oraz napływ 80 rodzin do jego doliny. Dystans między rejestrem a doliną to dystans między formalną przejrzystością a rzeczywistością.

Jest jeszcze jeden szczegół. Stowarzyszenie APS, zgodnie z prawem, nie podlega opodatkowaniu w zakresie działalności na rzecz członków, ponieważ jest zwolnione z podatku IRES i VAT. Usługi, które Progetto Baita oferuje członkom – doradztwo w sprawach urzędowych, poszukiwanie mieszkania, uznawanie dyplomów, szkoła języka włoskiego – są zwolnione z podatku, podczas gdy prywatna agencja nieruchomości, która zajmuje się tym samym, płaci 22% VAT i 24% podatku IRES. Siedziba operacyjna APS jest w rzeczywistości agencją nieruchomości, która niegdyś należała do żony pana Gianniego Tognotti, wiceprezesa Progetto Baita, a którą przejęła Izraelka, której zadaniem jest towarzyszenie i pomoc izraelskim rodzinom.

Pytanie jest proste: czy stowarzyszenie na rzecz promocji społecznej (APS), które pomaga rodzinom w przeprowadzce, ma siedzibę w agencji nieruchomości przejętej następnie przez jedną ze swoich członkiń i prowadzi sprzedaż na rzecz swoich członków, jest stowarzyszeniem na rzecz promocji społecznej, czy też jest to działalność na rynku nieruchomości przybierająca formę prawną APS?

Różnica leży w kwestii podatków.

„Uciekający”? – Zależy, przed czym uciekają

Palestyński uchodźca z Gazy ma namiot i zamkniętą granicę. Słowo „uchodźcy” odnosi się właśnie do niego.

W maju 2026 roku społeczność Varallo i górnej Valsesii zmobilizowała się, by udzielić schronienia palestyńskiej rodzinie uciekającej przed wojną w Strefie Gazy: ojcu, matce i pięciorgu nastoletnich dzieci, które od ponad roku mieszkają w namiocie po zniszczeniu ich domu i rodzinnej apteki. Plany przyjęcia były już gotowe: dostępne mieszkanie, pokrycie kosztów, natychmiastowe przyjęcie pięciorga dzieci do lokalnych szkół wraz z kursami języka włoskiego, opieka medyczna i psychologiczna w celu radzenia sobie z traumami wojennymi. Ferruccio Baravelli, jeden z inicjatorów tej akcji, podkreślił, że jest to „prawdziwe, zgodne z prawem i trwałe” przyjęcie, wzywając system do przełamania biurokratycznych opóźnień w celu ułatwienia integracji.

Przeszkodą nie jest wola społeczności, która oferuje ciepłe przyjęcie i zapewnia wszelkie niezbędne wsparcie: zakwaterowanie, programy integracyjne. Przeszkodą jest wiza humanitarna, której Ministerstwo Spraw Zagranicznych nigdy nie wydało; w lipcu 2026 roku tej rodzinie odmówiono wydania wizy wjazdowej do Włoch. Problem ma charakter strukturalny: z Gazy nie można wyjechać bez specjalnych zezwoleń, a system wizowy traktuje Palestyńczyków jako odrębną kategorię, pozbawioną jakichkolwiek praw, być może celowo wydłużając czas rozpatrywania wniosków. Obecnie ta rodzina utknęła w Gazie, pod bombardowaniami. infoaut.org/conflitti-globali/la-valsesia-e-i-nuovi-insediamenti-israeliani

Serwis NotiziaOggi nazwał ich „siedmioma uchodźcami uciekającymi przed wojną”. Uchodźcami. Posiadającymi status prawny, z zamkniętymi za plecami drzwiami. Uchodźcami, którzy zostali tam, pod bombardowaniami, ponieważ nie otrzymali wizy – dla nich „ucieczka przed wojną” nie jest możliwa.

Natomiast rodziny izraelskie, o których mowa posiadają izraelski paszport, zachowują obywatelstwo i mogą wrócić do Tel Awiwu, kiedy tylko zechcą, ale nie jest to jedyny paszport, jaki posiadają. Wielu z nich jest również obywatelami europejskimi, co odziedziczyli po jakimś rumuńskim, polskim, litewskim, austriackim lub niemieckim dziadku. To właśnie ten drugi paszport umożliwia funkcjonowanie całego mechanizmu. Dzięki niemu przenoszą się do Włoch jednym lotem, kupują nieruchomość, zapisują dzieci do szkoły, korzystają z programu „Residenzialità in Montagna” regionu Piemontu, z programu Sismabonus oraz z premii remontowej. Paszport europejski jest kluczem, który otwiera drzwi. Paszport izraelski jest kluczem, który pozwala na powrót.

A co z tymi, którzy nie mają drugiego paszportu? Rozwiązanie istnieje. Jak donosi „La Voce della Montagna” (grudzień 2025 r.): „Są też rodziny, które, posiadając jedynie paszport izraelski, uzyskały pomocniczą ochronę międzynarodową jako uchodźcy po wybuchu wojny, która nastąpiła po tragedii z 7 października”.

W tym miejscu absurd staje się oczywisty. Ochrona uzupełniająca, przewidziana w art. 14 dekretu ustawodawczego nr 251/2007, przysługuje osobom, które w kraju pochodzenia są narażone na „rzeczywiste ryzyko poniesienia poważnej szkody”, w tym na „zagrożenie śmiercią w wyniku trwającego konfliktu zbrojnego”. Obywatel Izraela, obywatel państwa posiadającego trzecią co do wielkości armię na świecie, sojusznika NATO, dysponującego jedną z najpotężniejszych flot powietrznych na świecie, zostaje uznany za uchodźcę we Włoszech. Palestyńczyk z Gazy, który dosłownie żyje w warunkach trwającego konfliktu zbrojnego, bombardowany codziennie przez armię, uwięziony na swoim terytorium okupowanym przez Izraelczyków, nie ma żadnej drogi ucieczki ani możliwości skorzystania z międzynarodowej ochrony jako uchodźca.

Dwa klucze, dwa kierunki, zero ograniczeń dla osób posiadających podwójne obywatelstwo – a jeśli ma się tylko izraelskie: kluczem jest zezwolenie na pobyt w ramach ochrony uzupełniającej, które uprawnia do pracy, nauki, a po 10 latach do uzyskania włoskiego obywatelstwa.

To właśnie w tym momencie pojęcie „ucieczki” całkowicie traci sens. Ten, kto ucieka, ma jeden kierunek: bezpowrotny. Ten, kto posiada dwa paszporty lub paszport i zezwolenie na pobyt dla uchodźców, ma dwa kierunki: wyjazd i powrót. A kiedy przebywa „za granicą”, korzysta z systemu zachęt kraju, który go przyjmuje, pracuje na rzecz gospodarki kraju, z którego rzekomo ucieka, i zachowuje obywatelstwo obu tych krajów. Jest to obywatel o podwójnym statusie, który wybrał najkorzystniejsze położenie geograficzne, aby zmaksymalizować swoje korzyści.

Palestyński uchodźca ma zamkniętą granicę i nie posiada paszportu, który by ją otwierał. Różnica nie polega na woli, lecz na narzędziu. Jeden ma dwa klucze. Drugi nie ma nawet zamka.

A sprzeczność tę wyraźnie podkreśla sam Ugo Luzzati, założyciel Projektu Baita: jak donosi L’Indipendente (20 czerwca 2026 r.), „wielu nadal pracuje w Izraelu (i na rzecz jego gospodarki wojennej) z domu, w górach Piemontu, w trybie pracy zdalnej”.

Luzzati idzie jeszcze dalej: „Pomyślmy o ośrodku akademickim zajmującym się cyberbezpieczeństwem i sztuczną inteligencją – dziedzinami, w których my, Izraelczycy, jesteśmy naprawdę silni”.

Sektor bezpieczeństwa i obrony technologicznej, dzięki swojej wiedzy specjalistycznej i kapitałowi, wraz z najbardziej prestiżowymi uniwersytetami w kraju tworzy jednolity system z państwem. Jest to mechanizm opisywany jako apartheid i czystki etniczne, a obecnie mechanizm ten ma swoje biuro w Valsesii, z widokiem na Alpy.

„Ucieczka” opisuje działanie. „Uchodźca” opisuje status. Status uchodźcy oznacza, że znajduje się w stanie trwałego wyjazdu. Izraelczycy mają możliwość wyjazdu i powrotu. Palestyńczycy nie mają żadnej możliwości wyjazdu.

Ucieczka, o której mówią, jest ucieczką wybiórczą: uciekają przed rakietami, a nie przed demokracją, która je wystrzeliwuje. Są na stałych wakacjach z pensją.

Dlaczego prasa nazywa ich „uciekającymi”? Ponieważ wywołuje to u czytelnika poczucie solidarności z trudną sytuacją, a tym samym zamyka wszelką możliwą dyskusję. „Uciekli przed wojną” to sformułowanie, które nie pozostawia miejsca na kontrargumenty. „Przesiedleńcy pracujący na rzecz gospodarki wojennej z domku letniskowego w Piemoncie” to sformułowanie, które otwiera dyskusję. Tych, którzy „uciekają”, należy przyjmować. Tych, którzy się przesiedlili, należy poddać regulacjom.

Dlaczego Włosi opuścili tę okolicę

Valsesia wyludnia się już od dwóch stuleci. 29 gmin, 857 km², 52 300 mieszkańców w 2020 roku. W górnej części doliny, według spisu powszechnego z 2021 roku, ponad 80% mieszkań pozostaje trwale niezamieszkałych. W całym regionie odsetek ten wynosi 46%. Skrajnym przypadkiem jest Campello, przysiółek Rimasco: 29 mieszkańców w 1959 r., 7 w 1969 r., a od 1972 r. miejscowość jest całkowicie opuszczona.

Przyczyny? Przede wszystkim brak wykwalifikowanej pracy, niedostateczna oferta usług, niewystarczająca infrastruktura transportowa oraz brak środków finansowych na zakup domku letniskowego i pracę z domu.

Izraelskie rodziny omijają te przeszkody. Mają pieniądze, kompetencje i sieć kontaktów.

Należy zadać sobie pytanie: czy państwo włoskie płaci tym rodzinom za przyjazd? Odpowiedź brzmi: pośrednio – tak. Zakres ulg, z których mogą skorzystać, jest szeroki i zasługuje na dokładne przedstawienie.

Ogłoszenie „Residenzialità in Montagna” regionu Piemont przewiduje dotację bezzwrotną pokrywającą do 50% kosztów kwalifikowalnych związanych z zakupem lub renowacją nieruchomości przeznaczonej na główne miejsce zamieszkania w górskiej gminie w Piemoncie liczącej poniżej 5 000 mieszkańców.

Ustawa nr 131/2025 — tzw. „ustawa górska” — opublikowana w Dzienniku Urzędowym 19 września 2025 r., przewiduje pakiet zachęt: zwolnienie ze składek dla przedsiębiorstw zatrudniających w trybie pracy zdalnej pracowników poniżej 41. roku życia, którzy przenoszą miejsce zamieszkania do gminy górskiej liczącej mniej niż 5 000 mieszkańców, dodatek na dziecko za każde urodzone lub adoptowane dziecko w gminach górskich liczących mniej niż 5 000 mieszkańców oraz zachęty dla szkół górskich. Najbardziej uderzający jest limit wieku 41 lat: najbardziej zainteresowane są właśnie najmłodsze rodziny, czyli właśnie te, które przybywają do Valsesii.

Do tego dochodzą: dodatek remontowy, zapewniający 50-procentową ulgę od kosztów, oraz Sismabonus, sięgający 110% w przypadku prac związanych z zabezpieczeniem sejsmicznym. W dolinie pełnej domów walserskich z XVIII i XIX wieku te premie mają decydujące znaczenie.

W czerwcu 2026 roku region Piemont przeznaczył środki finansowe na nowe obszary wewnętrzne w Valsesii i Terre del Giarolo: opiekę zdrowotną, szkolnictwo, transport, turystykę, opiekę społeczną oraz gospodarstwa rolne. Fakt, że Valsesia została sklasyfikowana jako „obszar wewnętrzny” – jeden z obszarów kraju, gdzie dostęp do usług jest najtrudniejszy – oznacza, że każde euro wydane w tym regionie ma efekt mnożnikowy zarówno pod względem politycznym, jak i społecznym.

Wreszcie uznanie dyplomów: uproszczone dzięki aktom notarialnym i wsparciu ambasad.

A dla tych, którzy nie posiadają europejskiego paszportu: ochrona uzupełniająca, która uprawnia do pracy, nauki, opieki zdrowotnej, a po 10 latach – do uzyskania włoskiego obywatelstwa.

Te zachęty zostały stworzone z myślą o każdym, kto przenosi się w góry, ale fakt, że korzysta z nich w sposób skoncentrowany jednolita grupa – stabilna finansowo i o wyraźnej tożsamości kulturowej – zmienia charakter tego zjawiska. Jest to model osiedlania się, który wykorzystuje ogólną politykę publiczną, a fakt, że tym „każdym” jest w praktyce obywatel europejski posiadający drugi paszport izraelski i wynagrodzenie wypłacane z Tel Awiwu albo obywatel izraelski z zezwoleniem na pobyt dla uchodźców, przekształca tę operację w arbitraż geograficzny: wykorzystuje się system zachęt jednego kraju, by obniżyć koszty życia, zachowując jednocześnie nienaruszone więzi gospodarcze z innym. Kontrast jest brutalny: palestyński uchodźca nie ma żadnych praw, nawet prawa do istnienia…

80 rodzin sprowadziło ponad 70 dzieci w wieku szkolnym, zapobiegając zamknięciu oddziałów i łączeniu placówek. Dla doliny liczącej 52 000 mieszkańców, których liczba maleje, jest to liczba zmieniająca trajektorię.

Zakupione i odrestaurowane kamienne domy ożywiają lokalny sektor budowlany, rzemiosło i usługi. Każda odnowiona chata oznacza pracę dla lokalnych murarzy, hydraulików i stolarzy.

Trzech izraelskich lekarzy zajmuje już wolne stanowiska w szpitalu w Borgosesii, który od lat czekał na personel. W dolinie, gdzie lekarz rodzinny to prawdziwy luksus.

Dzieci chodzą do szkoły razem z innymi. Burmistrzowie zaangażowanych gmin przyjmują ich z otwartymi ramionami. Sam Luzzati zaznacza: „W większości przypadków osoby te nie są praktykującymi wiernymi”. Jakby to stwierdzenie miało działać na ich korzyść, podczas gdy doskonale znane są przyczyny agresji, które wynikają z czynników geopolitycznych, a na pewno nie z kwestii związanych z religią.

Asymetria jest radykalna. Ten sam konflikt powoduje z jednej strony uprzywilejowaną relokację w kierunku piemonckich Alp, a z drugiej – oblężenie bez wyjścia. Palestyński uchodźca ma szczęście, jeśli ma choćby namiot.

Najbardziej drażliwym punktem jest praca zdalna dla gospodarki wojennej. Jest to przeniesienie. Oni zachowują nienaruszone więzi gospodarcze z krajem znajdującym się w stanie wojny. Valsesia jest zagrożona tym, że stanie się górskim biurem zdalnym Izraela.

Tak zwana retoryka „kolonii”: ulotka z 18 lipca 2026 r. głosi: „Nie chcemy stać się jak Gaza”. Czy pod względem treści jest to błąd logiczny? Być może. Jednak sam fakt, że taka ulotka istnieje i znajduje odbiorców, wiele mówi o nastrojach politycznych. Jest też element, który sprawia, że nie wydaje się to tak absurdalne, jak mogłoby się wydawać: chodzi o selektywną relokację klasy średniej i wyższej. Przybyli ci najlepiej wykształceni, najbogatsi, posiadający najlepsze kontakty. Zostali ci najsłabsi, a protestujący są karani i uznawani za zdrajców.

Wreszcie przemoc antysemicka. 18 czerwca 2026 roku burmistrz Pietro Bondetti otrzymał żółtą kopertę zawierającą nabój kalibru 40 Smith & Wesson oraz list napisany na maszynie do pisania: „Fuck Israel. Nie pozwolimy na przesiedlenie kolejnych rodzin nazistowskich rzeźników syjonistycznych. To jest nasze jedyne ostrzeżenie, zanim zaczniemy strzelać”. Podpisano: „Ruch Antysyjonistyczny”. 9 lipca nadeszła druga wiadomość e-mail z groźbami, napisana w języku angielskim, zawierająca wyraźne odniesienie do kuli. Prokuratura w Vercelli wszczęła postępowanie, które następnie przekazano do Prokuratury Antymafijnej w Turynie.

Krytyka polityczna projektu „Baita” jest uzasadniona. Groźba śmierci skierowana do burmistrza za przyjmowanie rodzin stanowi przestępstwo. Jednak to właśnie trafia na pierwsze strony mediów i wpływa na opinię publiczną.

Czy podbija ten, kto ma pieniądze?

Kusi, by sprowadzić to do prostej formuły: ten, kto ma pieniądze, podbija, a ten, kto ich nie ma, zostaje zmarginalizowany i opuszcza swoją ziemię. Jest w tym ziarno prawdy, ale być może zbytnio to upraszcza.

„Podbój” oznacza wyparcie. Tutaj pojawia się pustka, która zostaje wypełniona. Kamienne domy w Cravagliana stały puste od dwudziestu lat. Ale co, jeśli ta pustka zostanie wypełniona i stanie się nie do zniesienia?

Jeśli weźmiemy pod uwagę, że 11 000 Izraelczyków rozważa przeprowadzkę, a nawet gdyby w ciągu dekady było ich tylko 3 000, to stanowi to 5,7% ludności tej kurczącej się doliny. Jest to fakt, który można zignorować na własne ryzyko.

Pytanie, które musimy sobie zadać, brzmi: czy Valsesia pozostanie doliną włoską, czy też stanie się doliną zamieszkaną przez społeczność izraelską?

Historia uczy nas, że diaspory nie pozostają diasporami: pozostają nimi tak długo, jak długo są małe, tak długo, jak długo są niewidoczne, tak długo, jak długo terytorium je pomieści. Potem się rozrastają. A kiedy się rozrastają, terytorium już ich nie zatrzyma.

Model przeznaczony do eksportu

I tu właśnie tkwi sedno sprawy. Valsesia stała się wzorem do naśladowania.

Od momentu powstania prywatnej grupy na Facebooku „Vita in Valsesia”, do której dołączyło ponad 11 000 członków posługujących się językiem włoskim i hebrajskim, stała się ona motorem napędowym projektu: spotykają się tam ci, którzy chcą się tu przeprowadzić, ci, którzy rozważają tę możliwość, oraz ci, którzy już tu przybyli. Dwujęzyczna, prywatna grupa o nazwie brzmiącej jak przewodnik turystyczny. „Vita in Valsesia”. Tak jak „Vita a Milano”. Tak jak „Vita a Roma”. Z tą różnicą, że życie, o którym mowa, to życie społeczności funkcjonującej w dwóch językach, w dolinie zamieszkanej przez 52 000 osób.

Luzzati mówi to otwarcie: „W miejscowości niedaleko Berlina są bardzo zainteresowani poznaniem metod przyciągania ludności: to mała miejscowość, która wyludnia się, i sądzą, że mogą czerpać z naszego doświadczenia w Piemoncie”. „Model Varallo” został już ochrzczony i zaprezentowany.

Model ten się rozprzestrzenia. Jak donosi Contropiano (wrzesień 2026 r.): „Od alpejskich szczytów Piemontu po nasłonecznione równiny Salento, przez wzgórza regionu Vercelli, Basilicaty i Sardynii – kapitały, przedsiębiorstwa i obywatele Izraela przejmują coraz większe połacie ziemi i zasobów”.

W regionie Salento, izraelska przedsiębiorczyni Orit Lev Marom założyła w Lecce w lutym 2024 r. firmę deweloperską Coral 37, której deklarowanym celem — o czym pisała również gazeta „Repubblica” (wrzesień 2025 r.) — było „stworzenie samowystarczalnej społeczności, w której mogłyby osiedlić się izraelskie rodziny”. W Lecce, Villa Indraccolo, budynek z końca XIX wieku, została nabyta w 2024 roku przez młodego izraelskiego przedsiębiorcę z branży finansowej z zamiarem przekształcenia jej w hotel butikowy.

Civico20 (październik 2026 r.) stwierdza to bez owijania w bawełnę: „Tak jak miało to miejsce w Palestynie w 1948 roku i na Cyprze w 2021 roku, również we Włoszech grupy izraelskich rodzin nabyły nieruchomości i grunty na terytoriach, na które się przeniosły, tworząc zamknięte społeczności – prawdziwe enklawy mieszkalne wyposażone w domy, szkoły i placówki służby zdrowia”.

Liczba Izraelczyków we Włoszech ogromnie wzrosła po 7 października 2023 roku. Valsesia jest najbardziej widocznym przykładem, ale jednocześnie najmniejszym. Schemat jest wszędzie ten sam: kupuje się zabytkowy budynek, remontuje go, zapisuje dzieci do szkoły. I tak w kółko. W Apulii, w Basilicacie, na Sardynii, w Piemoncie, w Toskanii.

Model ten eksportuje się również za granicę: według Luzzatiego, Berlin chce „uczyć się na podstawie naszych doświadczeń w Piemoncie”.

„Gdy tylko ją zobaczyli, zakochali się w niej”

W opowieściach izraelskich rodzin, które przybyły do Valsesii, często powtarza się jedno zdanie: „Gdy tylko zobaczyliśmy dolinę, zakochaliśmy się w niej”. Dolina, która od dwóch stuleci pustoszeje, w której 80% domów stoi pustych, którą opuścili jej mieszkańcy – z konieczności, oczywiście, a nie dlatego, że nie kochają swojej ziemi – w jednej chwili staje się miejscem miłości. Miejscem, które ktoś odkrył, pokochał i postanowił przejąć.

Tę samą frazę użyła Ivanka Trump w odniesieniu do Albanii. W 2021 roku, płynąc jachtem znajomego, zatrzymała się na kąpiel u wybrzeży Adriatyku. Popłynęła do wyspy Sazan, wspięła się boso na jej szczyt i powiedziała: „We were just captivated”. Zakochała się.

Potem wydarzyło się to samo, co w Valsesii, ale na skalę 1,4 miliarda euro: rząd albański przyznał status „inwestora strategicznego”, zatwierdził projekt i rozpoczął budowę. Flamingi ze Zvernec, miejscowi mieszkańcy, dokumenty własnościowe albańskich rodzin sięgające 1933 roku: wszystko stało się tylko szczegółem. W czerwcu 2026 roku wybuchła „rewolucja flamingów”: największe protesty w Albanii od czasu upadku komunizmu.

Schemat jest identyczny. Zamożna klasa społeczna z potężnego kraju „zakochuje się” w peryferyjnym, podupadającym terenie, zamieszkanym przez ludzi, którzy stamtąd odchodzą. Lokalne władze, spragnione inwestycji, otwierają drzwi. A obszar, który nie prosił o miłość, staje się projektem.

Różnica między Valsesią a Sazanem polega na skali, a nie na strukturze. W Valsesii kupuje się domy za 57 000 euro. W Sazanie kupuje się wyspę za 1,4 miliarda. Mechanizm jest jednak ten sam: miłość tych, którzy mają pieniądze, otwiera wszystkie drzwi, a terytorium staje się przedmiotem do przejęcia.

A gdyby to byli Rosjanie?

Pytanie końcowe jest najprostsze i najbardziej niewygodne.

Gdyby zamiast 80 izraelskich rodzin uciekających przed wojną w Strefie Gazy było 80 rosyjskich rodzin uciekających przed wojną na Ukrainie – rodzin zamożnych, z wyższym wykształceniem, posiadających europejski paszport odziedziczony po dziadku oraz otrzymujących wynagrodzenie z Moskwy w ramach pracy zdalnej – czy zostałyby przyjęte w ten sam sposób?

Czy burmistrzowie Varallo i Borgosesii przyjęliby je w ratuszu? Czy region Piemont uruchomiłby dla nich program „Mieszkanie w górach”? Czy prasa napisałaby: „czterdzieści rodzin uciekających z Rosji przyjętych w Valsesia”? Czy grupa na Facebooku nosiłaby nazwę „Życie w Valsesia” po rosyjsku i po włosku? Czy agencja Ansa opublikowałaby nagłówek: „Protest przeciwko Rosjanom w Valsesia: »nie chcemy stać się jak Ukraina«”?

Odpowiedź jest oczywista. A fakt, że jest oczywista, mówi wszystko.

Różnica nie polega na tym, czy chodzi o „uchodźców wojennych”, czy o „osoby przesiedlające się”. Różnica polega na tym, przed jaką wojną się ucieka i z jakiego kraju się pochodzi. Ucieczka z Gazy oznacza zamkniętą granicę i brak wizy. Ucieczka z Tel Awiwu oznacza posiadanie europejskiego paszportu, kapitału i zachęt ekonomicznych. Ucieczka z Moskwy oznaczałaby sankcje i wrogość polityczną.

Państwo włoskie nie przyjmuje uchodźców. Przyjmuje sojuszników. A różnica między uchodźcą a sojusznikiem mierzy się zainwestowanym kapitałem.

Valsesia jest dowodem na to, że państwo włoskie ustępuje tym, którzy mają większą władzę. Uciekający Izraelczyk to inwestycja. Palestyński uchodźca to problem. Hipokryzja leży po stronie tych, którzy przyjmują. Leży po stronie państwa, które zbudowało mechanizm nagradzania tych, którzy już są bogaci, i nazywa to „solidarnością”.

Dolina, w której mówi się po hebrajsku, nie jest schronieniem. To niekończące się wakacje z pensją, które stają się modelem do eksportu.

Szerszy kontekst: izraelskie inwestycje we Włoszech

Kapitał izraelski we Włoszech jest obecnie szeroko rozpowszechniony w strategicznych sektorach, które rzadko są przedmiotem zainteresowania. Poniższa lista została sporządzona na podstawie informacji prasowych i rejestrów publicznych i nie jest wyczerpująca.

Nieruchomości luksusowe / hotelarstwo (grupa Omnam – David Zisser)

Four Seasons Costa Merlata — Ostuni (BR) — ośrodek 5★, ~100 mln €

Hotel Bauer — Wenecja — hotel luksusowy

Hotel — Jezioro Como — hotel luksusowy

Baccarat Hotel — Florencja — hotel luksusowy

W Hotel — Rzym — hotel luksusowy

Nieruchomości mieszkaniowe

Projekt Baita — Valsesia (VC) — renowacja domów, ponad 80 przeniesionych rodzin

Coral 37 — Lecce/Salento — „Israeli Colony”, luksusowe nieruchomości

Zakupy na szeroką skalę — Sycylia, Kalabria, Sardynia, Marche, Umbria — domy i wioski

Branża farmaceutyczna

Teva Italia — Assago (MI) i cały kraj — leki generyczne, leki biopodobne

Agrochemia

Adama Italia (dawniej Makhteshim Agan) — Mediolan i okolice — produkty dla rolnictwa

Obrona / lotnictwo i kosmonautyka (partnerstwo Leonardo–Elbit Systems)

Heli-ClearVision — śmigłowce Leonardo — systemy wizyjne

Torpedy dla bezzałogowych statków wodnych (USV) Seagull — wspólne opracowanie lekkich torped

Urządzenia celownicze dla armii amerykańskiej — spółka joint venture Leonardo DRS–Elbit of America

Energetyka / gaz

EastMed-Poseidon — gazociąg Izrael–Cypir–Grecja–Włochy (punkt wyjścia w Kalabrii/Apulii)

LNG ze złóż Leviathan/Tamar — włoskie terminale regazyfikacyjne

Energia odnawialna

Econergy Renewable Energy — Piemont, Sardynia, Sycylia — energia fotowoltaiczna, energia wiatrowa, systemy magazynowania energii, portfel ~2 500 MW; finansowanie UniCredit w wysokości 58 mln euro na 12 elektrowni (64,3 MW);

projekt „Solar Park 3” w Bielli odrzucony we wrześniu 2025 r.; Enlight Renewable Energy — Apulia (Nardò: instalacja agrivoltaiczna o mocy 97–104 MW + system magazynowania energii BESS o pojemności 1 254 MWh; Gravina: instalacja agrowoltaiczna o mocy 60 MW) oraz Basilicata (Montemilone: 20 MW); pięć spółek zarejestrowanych w Izbie Handlowo-Przemysłowej w Mediolanie; spółka joint venture z Astrea Energia; elektrownia „Livia” (3,5 MW) w Lombardii, która rozpocznie produkcję w czerwcu 2026 r.; portfel ~647 MW

Shikun & Binui Energy — Toskania (Roccastrada, GR: 36 000 paneli na powierzchni 25–30 ha, 20–22,5 MW; pięć spółek celowych SPV Energy 2/3/4/E32/E33) — projekty na Sycylii umorzone

Ellomay Capital — środkowo-południowe Włochy — portfel projektów fotowoltaicznych ~198 MW; wieloletnie umowy PPA ze Statkraft (lipiec 2025 r.) dotyczące trzech działających elektrowni; zbycie 49% części portfela na rzecz Clal Sunprime — włoska fotowoltaika (mniejszy operator)

Hi-tech / startupy

Akcelerator Intesa Sanpaolo–Ambasada Włoch — Tel Awiw (Eilat Tech Center) — włoskie startupy w Izraelu

Leonardo – partnerstwo z Izraelem — cyberbezpieczeństwo, obrona, sztuczna inteligencja

Digitouch hub — Mediolan — izraelskie startupy z branży handlu detalicznego/e-commerce

Centrum cyberbezpieczeństwa i sztucznej inteligencji — Valsesia — projekt ogłoszony przez Progetto Baita

Finanse

ETF/fundusze — Włochy — Invesco Solar Energy, Global X Cybersecurity, L&G Cyber Security (pośrednia ekspozycja na aktywa izraelskie)

To, co się tu wyłania, nie jest zjawiskiem dotyczącym imigracji, lecz systemem. Leki, pestycydy, systemy uzbrojenia, gaz, start-upy, luksusowe hotele, alpejskie wioski. Nie dotyczy to jednej branży: jest to strukturalna obecność w każdej warstwie włoskiej gospodarki. Valsesia jest najbardziej widoczną częścią tego zjawiska, ponieważ jest prawdopodobnie najbardziej ludzka – rodziny, dzieci, szkoły – ale pod powierzchnią doliny kryje się infrastruktura ekonomiczna, która istnieje już od dziesięcioleci, a wynikające z tego zagrożenie nie polega tylko na tym, że dolina staje się „izraelska”, ale na tym, że cały Kraj związał się z innym krajem w każdym strategicznym sektorze.

INFFO: https://comedonchisciotte.org/la-valle-in-italia-che-parla-ebraico/ (automat.)

https://babylonianempire.wordpress.com/2025/10/27/o-tym-jak-wlosi-pogonili-kota-zydowce-usilujacej-zorganizowac-izraelska-kolonizacje-apulii/embed/#?secret=BiLruX6Yl2#?secret=yHww2zIurr

https://babylonianempire.wordpress.com/2026/06/19/kiedy-piekno-staje-sie-kolonia/embed/#?secret=jwROQaob0r#?secret=HFoPvduirA

https://babylonianempire.wordpress.com/2026/08/25/tzw-odnawialne-zrodla-energii-cicha-syjonistyczna-kolonizacja-wloch/embed/#?secret=0DXNJh5zYG#?secret=jRaV7FeRal

https://babylonianempire.wordpress.com/2026/06/09/architektura-ucieczki-od-bunkra-w-waszyngtonie-po-albanski-kurort/embed/#?secret=5jA7wX12xh#?secret=TXu2KTFqK9

Żydowscy gnostycy zainspirowali powstanie globalizmu i rządu światowego

Barbara Stanisławczyk: Żydowscy gnostycy zainspirowali powstanie globalizmu i rządu światowego

23 października 2026 pch/barbara-stanislawczyk-zydowscy-gnostycy-zainspirowali-powstanie-globalizmu-i-rzadu-swiatowego

Stanislawczyk-gnoza_portal.jpg

W wykładzie dla PCh24 TV autorka książki Bękarci judaizmu. Dzieje rewolucji gnostyckiej, Barbara Stanisławczyk, opowiada o tym, jak przez wieki rozwijały się gnoza i kabała, inspirując myśl zachodnią, która do dziś jest skażona tymi żydowskimi nurtami.

Pierwsza forma historycznie udokumentowanej gnozy, jaką wymienia autorka, powstała w okresie niewoli babilońskiej, kiedy to żydzi wytworzyli sobie pojęcie mesjasza, który nie ma być Synem Bożym, ale człowiekiem, który zasiądzie na tronie i stworzy ziemskie państwo, a żydzi będą ludem dominującym nad innymi. Taka koncepcja łączyła się z formą separatyzmu i ekskluzywizmu – stanowiący wypaczenie religii mojżeszowej, która polegała na tym, że lud wybrany niesie wiedzę o prawdziwym Bogu do innych ludów, pełni więc niejako rolę służebną, a nie panująca. Wtedy też powstały pierwsze formy kabały. Następnie elementy gnozy zaczęły przenikać do myśli zachodniej w dobie renesansu na fali koncepcji jedności panującej pomiędzy mikrokosmosem (człowiekiem) a makrokosmosem (światem), która miałaby obejmować również magię, astrologię i spirytyzm.

Punktem kulminacyjnym były jednak narodziny Pana Jezusa, z którymi żydzi nigdy się nie pogodzili. – Żydzi nigdy nie zgodzili się na ten fakt, że ta religia zaistniała, że się tak rozwinęła, że symbole chrześcijańskie funkcjonowały i funkcjonują w świecie i wszystko, z czym mamy do czynienia w dziejach rewolucji gnostyckiej, można powiedzieć, że są wynikiem tej permanentnej, w dużym stopniu skutecznej, walki z chrześcijaństwem – mówi Barbara Stanisławczyk, wskazując, że walka ta trwała za sprawą sekt gnostyckich, jak katarowie, a następnie zaostrzyła się za czasów renesansu i rewolucji Marcina Lutra. Myśl żydowska w różnych okresach łączyła się z europejską za sprawą postaci takich jak Geon Sadja czy Mojżesz Majmonides.

Co ciekawe, Majmonidesa Barbara Stanisławczyk opisuje jako prekursora synkretycznego globalizmu. – Majmonides dostarczył myśl połączenia tego, co dziś nazywamy globalizmem czy rządem światowym z religią synkretyczną. – Już wtedy Majmonides o tym mówił, że trzeba stworzyć rodzaj religii synkretycznej, która będzie religią przyjętą czy możliwą do przyjęcia przez wszystkich. I Majmonides również, kontynuując tradycję wybraństwa żydowskiego, widział Żydów jako ten naród wybrany, który ma przewodzić w tym uniwersalistycznym świecie – mówi.

– Wszystko, co działo się później w świecie zachodnim, co było realizacją rewolucji gnostyckiej, było wypełnieniem myśli Majmonidesa. Królestwo Boże na ziemi, ten świat globalny, świat harmonijny, rozum jako najwyższe dobro i najwyższe wcielenie ideału i Boga i wszystkiego, co kojarzymy z absolutem i z transcendencją – dodaje.

W dobie oświecenia „postępowe” elity ogłosiły światu, że ich wykładnia rzeczywistości jest synonimem postępu, podczas gdy wszelka inna wiedza oznacza ciemnogród i wstecznictwo. Odtąd postęp, jak mówi Stanisławczyk, „jest wdrażany jako permanentna ewolucja gnozy” i to ona „wyznacza kierunek rozwoju świata zachodniego”.

Z kabałą z kolei związana jest inna żydowska koncepcja, która została zaszczepiona na Zachodzie. Otóż, od momentu zburzenia świątyni jerozolimskiej w 70 roku, „żydzi postanowili, że oni będą odtąd zbawiać się sami”. Niemniej, żydzi, którzy żyją w świecie zachodnim i tak mocno zainspirowali jego nowożytną ideologię, nigdy nie chcieli się z nim zasymilować. Byli jednak jeszcze zbyt słabi, by zrealizować ideę syjonistyczną, choć na poważną skalę pojawiła się ona po raz pierwszy, gdy Chazarowie przyjęli judaizm rabiniczny.

– Nie chcą zaakceptować zasad tego świata. Cywilizacji zachodniej, cywilizacji chrześcijańskiej i samego chrześcijaństwa z jego moralnością w szczególności. Dlatego trwają usilne próby, włączając w to samych chrześcijan, rozmontowania cywilizacji – przekonuje autorka Dziejów rewolucji gnostyckiej.

Integracja wokół kabały nastąpiła po wygnaniu żydów z Hiszpanii. Wówczas Sefardyjczycy, którzy dotychczas opierali się tej ideologii, zwrócili się do niej, aby załagodzić poczucie upokorzenia.

Kabała, podobnie jak sama gnoza, również przechodziła ewolucję w łonie judaizmu. Od dociekań na temat natury Boga zarezerwowanych dla elity, stała się nurtem powszechnym, aż wyrodziła się w wieku XVIII w sabataizm, który dokonał swoistego uświęcenia zła.

Kolejne rewolucje, łącznie z bolszewicką, noszą na sobie ślady takiego właśnie „uświęcenia”, próby zmiany świata poprzez czynienie zła. – Kiedy Sorokin, pisząc o elicie bolszewickiej, zadał sobie pytanie, dlaczego tak wielu ludzi było gotowych na dokonanie takich strasznych zbrodni, odpowiedział sobie w ten sposób, że była to forma religii, cały bolszewizm, cała rewolucja była formą religii, tylko pojętą antynomicznie. Byli to wyznawcy zła, wyznawcy boga, tylko był to inny bóg – to był bóg antynomiczny. [przeciwstawny]. I to jest to usprawiedliwienie zła, to jest ta gnostyczna idea naprawy świata, stworzenia świata na nowo, przybierająca charakter rewolucji – wyjaśnia Stanisławczyk.

– Ale co jest bardzo groźne i tak naprawdę najtragiczniejsze, to, że gnozie udało się również wtargnąć do wewnątrz Kościoła, bo reformacja nie udałaby się, gdyby gnoza nie weszła do wewnątrz Kościoła, gdyby ludzie, którzy byli wrogami de facto religii chrześcijańskiej, religii katolickiej, którym by się nie udało zaistnieć w kościele nawet na największych szczytach. A to już jest opowieść na inne spotkanie – dodaje na koniec autorka Bękartów judaizmu.

Zobacz całość:

Zobacz także:

Bolesna via dolorosa amerykańskich rakiet

Bolesna via dolorosa amerykańskich rakiet

————————————-

Prowadzona dziś narracja ma swą własną spójność: dotyczy świata rzeczywistego, choć nie ma z nim żadnego kontaktu; nie może go mieć, bo wtedy nie byłaby narracją, lecz opisywaniem faktów.

——————————–

Date: 25 settembre 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire

FOTO: Izraelski pilot filmuje subamunicję z irańskiej rakiety Fattah z wieloma głowicami spadającą na Izrael

Prowadzona dziś narracja ma swą własną spójność: dotyczy świata rzeczywistego, choć nie ma z nim żadnego kontaktu; nie może go mieć, bo wtedy nie byłaby narracją, lecz opisywaniem faktów. Ma więc swoją własną logikę, której zmiana nie jest możliwa, bo wtedy wszystko runęłoby jak kurtyna, odsłaniając mechanizmy działające za kulisami, a tym samym całe oszustwo. Czasami te narracje wydają się dość nieszkodliwe – czysta i zwykła propaganda – tymczasem są w stanie uniemożliwić właściwe odczytanie rzeczywistości. Na przykład, zarówno na Ukrainie, jak i obecnie w Iranie mówi się i wciąż powtarza, że pociski przechwytujące, takie jak Patriot i THAAD, mają skuteczność zestrzelenia sięgającą 90 lub 95 procent. Gdyby to była prawda, Ukraina nie płonęłaby, a Stany Zjednoczone z łatwością poradziłyby sobie z Iranem, ponieważ Teheran nie byłby w stanie spowodować tak rozległych zniszczeń w amerykańskich bazach, zniszczyć radarów wartych miliardy dolarów ani nieodwracalnie uszkodzić wielu instalacji gazowych i naftowych.

FOTO: Szczątki amerykańskiego radaru AN/FPS-132 zniszczonego w Katarze

Oczywiście są to tylko brednie: Patriot nigdy nie był dobrym środkiem przechwytującym, a jego „cudowne” osiągnięcia w Iraku były po prostu chwytem marketingowym skierowanym do tych naiwniaków należących do „konsensusu waszyngtońskiego”, którym trzeba było zapewnić poczucie bezpieczeństwa, a jednocześnie skłonić do wydania ogromnych sum na zakup owej „magicznej” broni. W praktyce, strąciły jedynie dwie ze stu bardzo starych rakiet Scud, które posiadał Saddam, a których jego ludzie nie potrafili obsługiwać i które regularnie zbaczały z kursu. Krótko mówiąc, Scud strącały się same, ale ludziom wmówiono, że ich niemoc była spowodowana amerykańskimi „wunderwaffen”.

Teraz opowiada się nam tę samą historię, choć z aroganckiego podkreślania wyższości przekształciła się ona w żałosne kłamstwo.

Oficjalna wersja głosi, że irański program rakietowy został „funkcjonalnie zniszczony”, że rakiety Patriot i THAAD mają skuteczność przekraczającą 90%, a kolejne ataki są przejawem irańskiej desperacji.

Jednak nawet pobieżna analiza ujawnia zupełnie inny obraz sytuacji. Dwa diametralnie różne źródła przedstawiają spójny obraz sytuacji, który główne zachodnie media przemilczają: renomowany magazyn „Military Watch” opisuje nowatorskie taktyki irańskie, które systematycznie pokonują amerykańską obronę powietrzną. militarywatchmagazine.com/article/iran-innovative-new-missile-drone-strike-tactics-us-air-defence

Z kolei fizyk z MIT, profesor Ted Postol, od dawna pełniący funkcję doradcy technicznego Pentagonu, w obszernym wywiadzie stwierdza bez ogródek, że systemy obronne, w które Waszyngton zainwestował miliardy, są po prostu bezużyteczne w obliczu nowoczesnej broni irańskiej. A co dopiero w obliczu broni rosyjskiej.

Postol, profesor nauk ścisłych, technologii i bezpieczeństwa narodowego na MIT, obszernie omawia irański pocisk Fattah: głowica tegoż pocisku bojowego zawiera silnik rakietowy, który w pobliżu celu drastycznie zwiększa prędkość uderzenia, a co za tym idzie – całkowitą siłę rażenia do poziomu odpowiadającego 2,5 tony materiału wybuchowego. Ponadto, podczas zbliżania się do celu Fattah rozpada się na pod-amunicję – co widać na zdjęciu wprowadzającym wykonanym przez izraelskiego pilota.  To właśnie ta cecha oraz przypadkowe i nagłe zboczenie z trajektorii sprawiają, że najnowocześniejsze systemy THAAD  i Patriot, tzw. PAC-3, nie są w stanie trafić w cel: zakładając przechwycenie pocisku przeciwnika na wysokości od 60 do 80 kilometrów, oznacza to, że pocisk przechwytujący potrzebuje około 50 sekund, aby dotrzeć do punktu uderzenia. Podczas tego przedziału czasowego, cel wykonujący manewr, taki jak rakieta Fattah, znacznie zboczy już z przewidywanej trajektorii lotu. Postol doskonale to podsumowuje, mówiąc: „Jeśli nawet nieznacznie zmienię swoją pozycję znajdując się w odległości 100 kilometrów, będę tak daleko od pocisku przechwytującego, że nie będzie on miał możliwości wykonania manewru i trafienia mnie. Po prostu nie trafi w cel”.

en.wikipedia.org/wiki/Fattah-1

en.wikipedia.org/wiki/Fattah-2

W związku z tym, narrację o 90 procentach przechwytywania przez rakiety Patriot należałoby całkowicie odwrócić i dodatkowo stwierdzić, że skuteczność przechwytywania nie przekracza 1 czy 2 procent. Co więcej, aspekt ekonomiczny kwestii sprawia, że  sytuacja staje się dla Waszyngtonu niemożliwa do zniesienia. Postol wyjaśnia: „Czy stać cię na użycie pocisku przechwytującego za 4 miliony dolarów, by zestrzelić drona wartego 30 000 dolarów? W ten sposób nie da się wygrać”.

Podczas gdy Stany Zjednoczone muszą zadowolić się kilkoma tysiącami pozostających im pocisków przechwytujących PAC-3, Irańczycy najwyraźniej produkują drony w praktycznie nieograniczonych ilościach. Ten stosunek sił jest katastrofalny i działa wyłącznie w jedną stronę.

Oto jeden z oczywistych powodów, dla których Stany Zjednoczone muszą za wszelką cenę dążyć do porozumienia, chociaż lobby izraelskie naciska na zniszczenie Iranu. Triumfalistyczna narracja musi jednak zostać utrzymane za wszelką cenę.

INFO: ilsimplicissimus/via-crucis-dolorosa-dei-missili-usa

Bolesna via dolorosa amerykańskich rakiet

Bolesna via dolorosa amerykańskich rakiet

————————————-

Prowadzona dziś narracja ma swą własną spójność: dotyczy świata rzeczywistego, choć nie ma z nim żadnego kontaktu; nie może go mieć, bo wtedy nie byłaby narracją, lecz opisywaniem faktów.

——————————–

Date: 25 settembre 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire

FOTO: Izraelski pilot filmuje subamunicję z irańskiej rakiety Fattah z wieloma głowicami spadającą na Izrael

Prowadzona dziś narracja ma swą własną spójność: dotyczy świata rzeczywistego, choć nie ma z nim żadnego kontaktu; nie może go mieć, bo wtedy nie byłaby narracją, lecz opisywaniem faktów. Ma więc swoją własną logikę, której zmiana nie jest możliwa, bo wtedy wszystko runęłoby jak kurtyna, odsłaniając mechanizmy działające za kulisami, a tym samym całe oszustwo. Czasami te narracje wydają się dość nieszkodliwe – czysta i zwykła propaganda – tymczasem są w stanie uniemożliwić właściwe odczytanie rzeczywistości. Na przykład, zarówno na Ukrainie, jak i obecnie w Iranie mówi się i wciąż powtarza, że pociski przechwytujące, takie jak Patriot i THAAD, mają skuteczność zestrzelenia sięgającą 90 lub 95 procent. Gdyby to była prawda, Ukraina nie płonęłaby, a Stany Zjednoczone z łatwością poradziłyby sobie z Iranem, ponieważ Teheran nie byłby w stanie spowodować tak rozległych zniszczeń w amerykańskich bazach, zniszczyć radarów wartych miliardy dolarów ani nieodwracalnie uszkodzić wielu instalacji gazowych i naftowych.

FOTO: Szczątki amerykańskiego radaru AN/FPS-132 zniszczonego w Katarze

Oczywiście są to tylko brednie: Patriot nigdy nie był dobrym środkiem przechwytującym, a jego „cudowne” osiągnięcia w Iraku były po prostu chwytem marketingowym skierowanym do tych naiwniaków należących do „konsensusu waszyngtońskiego”, którym trzeba było zapewnić poczucie bezpieczeństwa, a jednocześnie skłonić do wydania ogromnych sum na zakup owej „magicznej” broni. W praktyce, strąciły jedynie dwie ze stu bardzo starych rakiet Scud, które posiadał Saddam, a których jego ludzie nie potrafili obsługiwać i które regularnie zbaczały z kursu. Krótko mówiąc, Scud strącały się same, ale ludziom wmówiono, że ich niemoc była spowodowana amerykańskimi „wunderwaffen”.

Teraz opowiada się nam tę samą historię, choć z aroganckiego podkreślania wyższości przekształciła się ona w żałosne kłamstwo.

Oficjalna wersja głosi, że irański program rakietowy został „funkcjonalnie zniszczony”, że rakiety Patriot i THAAD mają skuteczność przekraczającą 90%, a kolejne ataki są przejawem irańskiej desperacji.

Jednak nawet pobieżna analiza ujawnia zupełnie inny obraz sytuacji. Dwa diametralnie różne źródła przedstawiają spójny obraz sytuacji, który główne zachodnie media przemilczają: renomowany magazyn „Military Watch” opisuje nowatorskie taktyki irańskie, które systematycznie pokonują amerykańską obronę powietrzną. militarywatchmagazine.com/article/iran-innovative-new-missile-drone-strike-tactics-us-air-defence

Z kolei fizyk z MIT, profesor Ted Postol, od dawna pełniący funkcję doradcy technicznego Pentagonu, w obszernym wywiadzie stwierdza bez ogródek, że systemy obronne, w które Waszyngton zainwestował miliardy, są po prostu bezużyteczne w obliczu nowoczesnej broni irańskiej. A co dopiero w obliczu broni rosyjskiej.

Postol, profesor nauk ścisłych, technologii i bezpieczeństwa narodowego na MIT, obszernie omawia irański pocisk Fattah: głowica tegoż pocisku bojowego zawiera silnik rakietowy, który w pobliżu celu drastycznie zwiększa prędkość uderzenia, a co za tym idzie – całkowitą siłę rażenia do poziomu odpowiadającego 2,5 tony materiału wybuchowego. Ponadto, podczas zbliżania się do celu Fattah rozpada się na pod-amunicję – co widać na zdjęciu wprowadzającym wykonanym przez izraelskiego pilota.  To właśnie ta cecha oraz przypadkowe i nagłe zboczenie z trajektorii sprawiają, że najnowocześniejsze systemy THAAD  i Patriot, tzw. PAC-3, nie są w stanie trafić w cel: zakładając przechwycenie pocisku przeciwnika na wysokości od 60 do 80 kilometrów, oznacza to, że pocisk przechwytujący potrzebuje około 50 sekund, aby dotrzeć do punktu uderzenia. Podczas tego przedziału czasowego, cel wykonujący manewr, taki jak rakieta Fattah, znacznie zboczy już z przewidywanej trajektorii lotu. Postol doskonale to podsumowuje, mówiąc: „Jeśli nawet nieznacznie zmienię swoją pozycję znajdując się w odległości 100 kilometrów, będę tak daleko od pocisku przechwytującego, że nie będzie on miał możliwości wykonania manewru i trafienia mnie. Po prostu nie trafi w cel”.

en.wikipedia.org/wiki/Fattah-1

en.wikipedia.org/wiki/Fattah-2

W związku z tym, narrację o 90 procentach przechwytywania przez rakiety Patriot należałoby całkowicie odwrócić i dodatkowo stwierdzić, że skuteczność przechwytywania nie przekracza 1 czy 2 procent. Co więcej, aspekt ekonomiczny kwestii sprawia, że  sytuacja staje się dla Waszyngtonu niemożliwa do zniesienia. Postol wyjaśnia: „Czy stać cię na użycie pocisku przechwytującego za 4 miliony dolarów, by zestrzelić drona wartego 30 000 dolarów? W ten sposób nie da się wygrać”.

Podczas gdy Stany Zjednoczone muszą zadowolić się kilkoma tysiącami pozostających im pocisków przechwytujących PAC-3, Irańczycy najwyraźniej produkują drony w praktycznie nieograniczonych ilościach. Ten stosunek sił jest katastrofalny i działa wyłącznie w jedną stronę.

Oto jeden z oczywistych powodów, dla których Stany Zjednoczone muszą za wszelką cenę dążyć do porozumienia, chociaż lobby izraelskie naciska na zniszczenie Iranu. Triumfalistyczna narracja musi jednak zostać utrzymane za wszelką cenę.

INFO: ilsimplicissimus/via-crucis-dolorosa-dei-missili-usa

Sommer rozmawia z B’nai B’rith. „Rzadko można spotkać się z taką szczerością”.

Sommer rozmawia z B’nai B’rith. „Rzadko można spotkać się z taką szczerością”

21.09.2026 Tomasz Sommer nczas/sommer-rozmawia-z-bnai-brith-rzadko-mozna-spotkac-sie-z-taka-szczeroscia

Właśnie przyszła z druku książka „Polityka żydowska”, autorstwa śp. Mariana Miszalskiego oraz mojego, gdy znów odezwał się do mnie członek żydowskiej loży B’nai B’rith, który już wcześniej starał się mnie przekonać, że zdradziłem wolnościowość na rzecz nacjonalizmu i że to bardzo niedobra jest, że tak się stało.

Postanowiłem przeprowadzić z nim szczegółową rozmowę, by dociec, skąd wziął taki dziwny zarzut. W jej trakcie doszliśmy do konkluzji, której zresztą od razu się spodziewałem. Mój rozmówca przyznał, że to on jest nacjonalistą (żydowskim oczywiście) i moja wolnościowość okazała się dla niego zbyt mało filosemicka.

Rozmowa – którą znajdą Państwo wewnątrz numeru – dokładnie potwierdza tezę zawartą w mojej i Mariana Miszalskiego książce, która głosi, że w przypadku Żydów, nawet jeśli sytuują się w obrębie oddziaływania i wyznawania rozmaitych poglądów, zawsze istnieje ideologiczna część wspólna, której główną osią jest przyświadczanie o potrzebie prowadzenia polityki żydowskiej.

Każdą ideologię czy doktrynę traktują przez jej pryzmat. Tak więc dla nich socjalizm musi być żydowski, libertarianizm też musi być żydowski, a nacjonalizm – to już wyłącznie i na sto procent. Stąd postawiony mi zarzut zdrady wolnościowości. W przekonaniu mojego rozmówcy po prostu moja wolnościowość nie jest zgodna z wymogami polityki żydowskiej. Czyli tak naprawdę to nie był zarzut dotyczący wolnościowości, tylko żydowskości tej wolnościowości.

Z tego powodu uważam, że przyjmowanie przedstawicieli takich organizacji jak B’nai B’rith przez polskie ambasady – a od mojej krytyki takiego spotkania w Londynie zaczęła się ta dyskusja – jest skandalem, bo najczęściej odbywa się to bez świadomości, z kim właściwie odbywa się to spotkanie. Po prostu polskie ambasady, jeżeli mają spotykać się z jakimiś nacjonalistami, to powinny ograniczyć się do nacjonalistów polskich, a nie przyjmować nacjonalistów żydowskich i się jeszcze tym chwalić. Polecam dokładną lekturę tej rozmowy, bo rzadko można spotkać się z taką szczerością i otwartością argumentacji.

Tymczasem udało nam się – a wiedzą Państwo, jakie ciągle mamy z tym historie – wynająć salę na XIX Konferencję Prawicy Wolnościowej. Tym razem odbędzie się ona w nowym miejscu, choć nadal w centrum Warszawy, przy ulicy Kolejowej. Zaczynamy szykować program, zapraszać gości – szczegóły przedstawię w kolejnym numerze – w każdym razie proszę szykować sobie wolny czas 28 i 29 listopada.

W tym roku planujemy mocny finisz książkowy – z Targami Książki bez Cenzury objedziemy pół Polski oraz wydamy drugi tom „Alfabetu Michalkiewicza”, książkę zawierającą wywiady z prof. Bogusławem Wolniewiczem oraz – uwaga – specjalny tom poświęcony językowi i retoryce Grzegorza Brauna. Informacje o kolejnych punktach naszego objazdu będziemy podawać na bieżąco. Serdecznie zapraszam do udziału w naszych imprezach!

JEST KOSZERNY INTERES DO ZROBIENIA. Krzysztof Baliński

JEST KOSZERNY INTERES DO ZROBIENIA

Krzysztof Baliński

Na początek kilka cytatów. „Jest koszerny interes do zrobienia” – to słowa (już kultowe), które padły podczas wizyty Rywina u Michnika. „Pierwszy milion trzeba ukraść” – to zawołania (też kultowe), które padło z ust Janusza Lewandowskiego, kiedyś ministra przekształceń własnościowych. No i „Tęsknię za tobą, Żydzie!” – graffiti, które wołało przed laty z murów warszawskich kamienic.

Pierwszy stał się mottem procesu grabieży majątku narodowego Polaków, gdy po formalnym odzyskaniu niepodległości kilkakrotnie padli ofiarą rabunku na wielką skalę, na skutek zawartej pod auspicjami Rockefellera umowy Jaruzelski – Geremek, w myśl której masa upadłościowa po PRL została „sprawiedliwie” podzielona między ludźmi Kiszczaka, a środowiskiem tożsamym etnicznie i biznesowo z Rockefellerem.

Drugi to zapowiedź szykowanego kolejnego zamachu na mienie Polaków, „jako rekompensaty dla ubogich ofiar holokaustu”, którego konsekwencją będzie wytworzenie elity mającej ogromną przewagę materialną nad Polakami. Tu przytoczmy „przemyślenia” Dawida Warszawskiego zamieszczone na łamach nowojorskiej „Moment”: „Lobby żydowskie wkrótce wzrośnie w siłę […] w połowie wieku polscy Żydzi będą siłą przewodnią Polski […] Do 2050 roku Polska będzie ekonomiczną potęgą z polskimi Żydami, jako jej siłą napędową”.

„Tęsknię za tobą, Żydzie!” to z kolei motto polsko-żydowskiej „Love Story” w biznesie. Ta niby artystyczna prowokacja żydowskiego artysty pod wszystkimi względami ziściła się – Polska stała się Mekką dla izraelskiego biznesu, tysiące Izraelczyków upatrzyło sobie nasz kraj, jako pierwszą ojczyznę i w rezultacie nie było i nie ma w Polsce żadnego oszustwa, gdzie w cieniu nie kryłby się żydowski geszefciarz.

Podobnymi myślami uraczył nas Donald Tusk. „Nie macie w Europie pewniejszego i bardziej lojalnego sojusznika i prawdziwego przyjaciela, niż Polska” – takie zapewnienie złożył premierowi Izraela (a towarzyszący mu minister zdradził, że „wszystkie ugrupowania sejmowe są niezmiennie usposobione do Izraela przyjaźnie”), co, przekładając na język biznesu, było uspokajającą deklaracją, że bez względu na to, któremu ugrupowaniu Judenrat pozwoli rządzić, żydowscy aferzyści nie będą zagrożeni (i będą mogli ukraść nie tylko pierwszy milion).

Gdy Polską wstrząsnęła afera Zondacrypto, okazało się, że główny aferzysta ma izraelski paszport, że zakupił luksusową posiadłość w Izraelu i że jest nieuchwytny nie tylko dla klientów i mediów, ale… prokuratury.

Bo tak zawsze czujny prokurator krajowy ocknął się dopiero wtedy, gdy Przemysław Kral czmychnął z Polski (a wraz z nim co najmniej 500 mln złotych). Dariusz Korneluk podliczył jedynie, że Kral pozostawił po sobie 30 tysięcy poszkodowanych, ale i w tym nie był skrupulatny, bo liczba pokrzywdzonych ciągle rośnie, bo Zondacrypto była największą polską giełdą kryptowalut i deklarowała ponad pół miliona aktywnych użytkowników. Okazało się też, że nasz dzielny prokuratur nie tylko nie zamierza ścigać aferzysty, ale nie zamierza odzyskać ukradzionych pieniędzy.

A geszeft nie polegał na tym, że Kral zwiał do Izraela, ale że w Izraelu ukrył ukradzione Polakom miliony.

Gdy pojawiły się żądania, by wystąpili o ekstradycję geszefciarza (poza napomnieniem, że zadawanie takich pytań „to niedobra jest”), mówili, że ekstradycja z Izraela jest praktycznie niemożliwa. Nic natomiast o tym, jak odzyskać ukradzione pieniądze i zwrócić pokrzywdzonym. „Gazeta Wyborcza” przekonywała, że „kontrolę nad giełdą Zondacrypto miała mafia tambowska, powiązana z politykami partii Władimira Putina”, czyli że za wszystkim stoi nie Kral, nie Izrael, nie Mosad, ale Putin. Żydowska gazeta dla Polaków powątpiewała też, czy Kral naprawdę jest w Izraelu, „bo aferzyści nie szukają ucieczki w cywilizowanym kraju z niezależnym sądownictwem, lecz w państwie z dużo mniejszą transparentnością, na przykład w Dubaju”. Sekundował w tym żydowsko-niemiecki Onet, według którego Przemysław Kral był tylko figurantem, a prawdziwym twórcą i właścicielem Zondacrypto biznesmen o pseudonimie „Maniek” z Czeladzi, który pieniądze wywiózł nie do Izraela, ale do Emiratów Arabskich.

Wytoczyli klasyczny już argument w obronie aferzysty: „To sprawa czysto polityczna podszyta antysemityzmem”. A w ślad za nim pojawiły się apele o powściągliwość w „antysemickich komentarzach” dotyczących izraelskiego obywatelstwa Krala, bo mogą zaszkodzić pokrzywdzonym, bo wystarczy je wydrukować z internetu i dołączyć do izraelskiej odpowiedzi na wniosek ekstradycyjny, bo izraelska linia obrony będzie wyglądać tak: Krala nie wydamy, bo nie będzie miał szans na uczciwy proces, bo rozpętano wobec niego antysemicką nagonkę. Krótko mówiąc – nakazali nam milczeć, oczywiście dla dobra pokrzywdzonych.

To nie pierwszy taki przypadek. Antysemityzmem było sprzeciwianie się reprywatyzacji warszawskich kamienic. Burmistrz Pragi Północ Wojciech Zabłocki opisując działania mafii adwokatów i urzędników Hanny Gronkiewicz-Waltz ujawnił, że nie wolno było podważać decyzji, w których występowały osoby pochodzenia żydowskiego, „bo miało to  uchronić ratusz przed zarzutami o antysemityzm”. Mówił, że dokumenty, które do niego docierały z Ratusza były przerażające: „Tam było napisane, żeby się nie interesować sprawą, ponieważ na przykład osoba była pochodzenia żydowskiego, a ten, kto będzie to robił, jest antysemitą i że próba dociekania w danej sprawie naraża miasto na wielomilionowe odszkodowania”.

Nalepkę „antysemita” przyklejają każdemu, kto zagraża ich interesom. Mieliśmy już: „Łączenie reakcji Izraela na nowelizację ustawy o IPN z kwestią majątków pożydowskich jest jaskrawym przykładem antysemickiego fake newsa” (ambasador Izraela). „Antysemityzmem jest mówienie o skorumpowanych sitwach u władzy i ich rozbijaniu” (żydowski uczony z Muzeum Polin). „Antysemityzmem jest prześwietlanie interesów obywateli obcego państwa tylko dlatego, że są Żydami” („Gazeta Wyborcza”). Gdy pod hasłem „Jesteś Polakiem, Kupuj Polskie” pojawiła się inicjatywa promująca patriotyzm konsumencki, zareagowała małżonka Radka Sikorskiego – zrównała je z przedwojennym antysemickim hasłem „Nie kupuj u Żyda”.

Wiedzą, co jest piętą achillesową rządzących, że nie mogą rozliczyć żadnego aferzysty, bo natychmiast poleci do Sorosa ze skargą, że jest ofiarą „antysemickiego pogromu”. I regułą jest, że gdy natrafiają na żydowskiego aferzystę, to pochodzenie staje się okolicznością łagodzącą i usprawiedliwia największe świństwa. Wiedzą, że mają w Polsce immunitet absolutny, bo żaden nie został skazany, nawet za miliardowy przekręt. Wiedzą też, że w Polsce kraść bezkarnie można poprzez nabycie odpowiedniego paszportu (w tym, w przypadku odzyskiwania mienia pożydowskiego, paszportu polskiego).

„Polacy nie lubią banków, bo są głupkami i antysemitami” – taką diagnozę postawił Przemek Gdański, prezes banku BNP Paribas. „Moim zdaniem niechęć do banków ma korzenie w antysemityzmie. Historycznie pożyczaniem pieniędzy, w niektórych okresach nazywanym lichwą, zajmowali się Żydzi. Szło się do Żyda i brało na procent kiedy była potrzeba, nawet, jak się go nie lubiło, bo innych możliwości zaciągnięcia kredytu nie było (…) nadal funkcjonuje skojarzenie, że banki to Żydzi, a przecież Żydów się nie lubi”. Ale nie poprzestał na tym.  „Polska jest krajem, w którym pozornie antysemityzm jest marginalnym zjawiskiem, ale de facto jest on głęboko zakotwiczony w społeczeństwie. (…) śmiem twierdzić, że jakiś element niechęci do banków bierze się z tego głęboko zakorzenionego antysemityzmu i kojarzenia banków z Żydami, czyli tymi, którzy nie pracowali na roli, ale obracali pieniędzmi” – zgłębił temat. A więc nie kredyty we frankach szwajcarskich, nie polisolokaty i niczym nieuzasadnione gigantyczne zyski, ale… antysemityzm! I chyba jesteśmy antysemitami, bo wydaje nam się, że Polacy powierzając swoje pieniądze takim banksterom, jak Przemek Gdański powinni wiedzieć, czy oprócz polskiego nie mają także paszportu izraelskiego.

A co do ekstradycji Krala, to zabrakło najważniejszego – Strona polska nie zwróciła się do Izraela z wnioskiem o ekstradycję! Mało tego – do dziś  nie postawiła mu żadnych zarzutów, nie oskarżyła o żaden zabroniony czyn. Prokurator Dariusz Korneluk, pytany o ucieczkę prezesa Zondacrypto do Izraela, stwierdził: „Kral ma obywatelstwo izraelskie, a to znaczy, że nie zostanie wydany do Polski, bo Izrael nie przekazuje swoich obywateli w ręce służb innych krajów”. Donald Tusk, pytany o to samo, odparł: „Z Izraelem nie jest łatwo. Mamy w swojej historii Polaków, którzy mieli powody uciekać z Polski i znajdowali tam schronienie”. Wiceminister spraw wewnętrznych też odpowiedział wymijająco: „Polskie służby nie mają dobrego doświadczenia ze sprowadzaniem osób z Izraela”. O ekstradycji nic nie mówi Włodzimierz Czarzasty, który niedawno złożył do prokuratury zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez Konrada Berkowicza, mimo że ten tylko obraził ambasadora Izraela, a Kral okradł na pół miliarda złotych kilkadziesiąt tysięcy Polaków. No i najważniejsze – nic nie mówią o odzyskaniu od Żydów ukradzionych Polakom pieniędzy!

Jaki jest jeszcze inny powód, że nie występują o ekstradycję? Muszą zostawić sobie otwartą furtkę na wypadek, gdyby sami musieli uciekać. Dokąd ucieknie Tusk, wiemy. Dokąd ucieknie Koroluk, też wiemy. A dokąd Morawiecki i Kowal? Czy nie do Izraela, gdzie schronienie znalazły już ich ciotki? A gdyby zbyt stanowczo żądali ekstradycji, to na ogrodzeniu polskiej ambasady w Tel Awiwie pojawi się namazana swastyka i graffiti „polskie gówno” i „mordercy spieprzajcie”, a składający się aferzystów tłum, z Kralem na czele, wedrze się na teren ambasady i opluje ambasadora. I jeszcze jedno – gdy izraelskie służby bezkarnie porwały na międzynarodowych wodach aktywistów domagających się sprawiedliwości dla Palestyńczyków, to czy naszych polityków nie naszła refleksja, że gdy zbyt namolne będą dopominać się o ekstradycję Krala, to Izrael zrobi z nimi to samo, na przykład porwie sprzed gmachu Sejmu.

To nie pierwszy przypadek, kiedy aferzysta okrada Polaków, a później, bez żadnych przeszkód i z wielkimi pieniędzmi, odnajduje się w Izraelu. Żydowscy oszuści Bagsik i Gąsiorowski, bohaterowie afery Art-B, kilka godzin przed aresztowaniem wsiedli w samolot linii El-Al, wylądowali w Tel Awiwie z siedmioma walizkami wypełnionymi 85 milionami dolarów, zamieszkali kilka kroków od rezydencji kupionej przez Krala i stali się bohaterami światowej społeczności żydowskiej. Bo zgodnie z historycznym wzorcem i tradycją, oszustwa finansowe popełniane przez Żyda przynoszą korzyści wszystkim Żydom, tym w Izraelu i tym międzynarodowym.

Izrael czasami wydaje przestępców. Ale nigdy nie wydaje ukradzionych pieniędzy. Przykładem Józef Jędruch, który wyłudził 430 milionów od należącej do Skarbu Państwa Elektrowni Będzin, uciekł do Izraela i powołując się na żydowskie pochodzenie dostał izraelskie obywatelstwo. Polsce został wydany, ale dopiero po tym, gdy sam zgodził się na ekstradycję. Odpowiadał z wolnej stopy. Skazany zostało na kilkaset tysięcy grzywny. Zdefraudowanych pieniędzy Skarb Państwa nigdy nie odzyskał, bo „zaopiekował się” nim podstawiony żydowski adwokat i podstawiona izraelska żona, po ślubie sfingowanym w izraelskim areszcie.

Szczególnie dobrze idzie im w biznesie mieszczącym się w rubryce „Wasze ulice, nasze kamienice”. Należy do nich większość działających w Polsce firm deweloperskich, także te, które wybudowały kilkanaście centrów handlowych w głównych polskich miastach. Podobnie ma się sprawa z Komisją Nadzoru Finansowego, która wynajmuje siedzibę w biurowcu należącym do… Chabad Lubawicz, a której – przypomnijmy – statutowym obowiązkiem jest zapobieganie przekrętom na rynku finansowym. I tu pytanie: Czy nie dlatego KNF milczała, gdy Kral kradł? Przypomnijmy też, że Timur Mindycz, przed odlotem do Tel Awiwu ze zrabowanymi 100 milionami dolarów, wpadł do synagogi Chabad w Warszawie. Ale nie na modlitwę tylko na rozmowy biznesowe, bo Chabad nie zajmuje się krzewieniem talmudycznych mądrości, lecz… kamienicami. I tu drugie pytanie: Czy to Chabad nie dokończy przedwojennego żydowskiego zamysłu: „Wasze ulice, nasze kamienice”?

Izrael to „Ziemia Obiecana”, także dla… oszustów. To światowe centrum przekrętów finansowych, w tym spekulacji kryptowalutami, które macherom zwabiającym ofiary z całego świata przynoszą miliardowe zyski. Władze izraelskie przyznają, że przestępczość przybrała monstrualne rozmiary i mimo że ich zwalczanie jest niezwykle łatwe, blokują współpracę z międzynarodowymi organami ścigania. Tamtejsze prawo pozostawiło furtkę, dzięki której oszuści często robiący geszefty przez telefon i internet, z „siedzib” mieszczących się w garażach i kotłowniach przenoszą działalność za granicę, między innymi do Polski. Także izraelski kodeks podatkowy sprawia, że Izrael stał się magnesem dla przestępców – zwalnia nowych imigrantów z płacenia podatku od dochodów uzyskanych za granicą oraz z wykazywania źródeł dochodu. Sprzyja temu także prawo zapewniające obywatelstwo każdemu imigrantowi o żydowskich korzeniach. A wszystko to wywołuje pytania: Czy taka rozgałęziona struktura przestępcza i sztaby sterujące geszeftami mogą funkcjonować bez przyzwolenia władz Izraela? Czy taki parasol ochronny nie roztoczyły też nad Zondacrypto?

Takie afery w pomagdalenkowej Polsce posypały się jak z dziurawego wora. Wymieńmy tylko FOZZ, Art-B, NFI, Bank Śląski, Domy Towarowe Centrum, Getin Bank i Amber Gold. W tej ostatniej, metodą piramidy finansowej z kont klientów wyprowadzono 600 milionów. W stworzeniu spółki oraz przekręcie udział brali Ihor Kołomojski i Wadim Rabinowicz, a Amber Gold miało służyć przejęciu PLL LOT. Częścią geszeftu było mianowanie na przewodniczącego rady nadzorczej LOT-u Teofila Bartoszewskiego. W aferze przenikały się tajne służby państewka leżącego w Palestynie i syn Tuska. No i miała ochronę ze strony Agencji Wywiadu kierowanej wówczas przez gen. Macieja Hunię, dziś ambasadora RP w Izraelu. Gra toczyła się na jeszcze wyższym poziomie i pod jeszcze większą ochroną – Kołomojski i Rabinowicz to wyznawcy i sponsorzy Chabad.

To wszystko nie wzięło się znikąd. To ma swoją chronologię. Pierwszym był powrót żydokomuny, czyli przekazanie władzy Żydom nastręczonym Jaruzelskiemu przez Davida Rockefellera. Potem była zmanipulowana transformacja ustrojowa. Bo, kto zakładał albo kto przejmował partie w Polsce? A gdy już uchowała się jakaś czysto polska, to kto wdeptywał jej przywódcę w ziemię albo mordował i to na rytualny sposób? I czy racji nie mają ci, którzy uważają, że Polsce nie można pomóc zakładając partię, bo w jej kierownictwie natychmiast pojawia się dwóch albo trzech „organizatorów” z Chabad?

Dekadę temu na bazarze podziału łupów „Przedsiębiorstwa Holocaust” pojawiają się nowi gracze, którzy nie chcą bezsilnie przyglądać się, jak inni sprzątają im łup spod nosa. Przebiegły i chciwy Chabad Lubawicz próbuje wykroić dla siebie nowe żerowisko, którego nazwę podpowiedział prezydent RP – POLIN. Przy władzy w Warszawie jest sługa narodu niemieckiego. Potrzebny jest więc nowe rozdanie i podmienienie na sługę narodu żydowskiego. W tym celu rabini dobijają targu z Jarosławem Kaczyński. Za pomoc w koszernym coup d’état żądają wiele i dostają wiele.  Od tego czasu mówić też możemy, że agenta Stasi przejął od Niemców rabin prowadzący z Chabad, nadał mu pseudonim „Krzywousty”, kazał posyłać dzieci do żydowskiej szkoły, tolerować żydowskie geszefty i nadać Żydom immunitet absolutny, tak aby żaden nie został skazany nawet za miliardowy przekręt.

Jak to jest, że na jeden gwizdek Szaloma Ber Stamblera do zapalenia świeczek stawiają się prezydent, marszałek Sejmu i Senatu, ministrowie i posłowie ze wszystkich partii? Jak to jest, że w tej kwestii zapanowała jednomyślność nieznana od czasu PRL-owskiego Frontu Jedności Narodu i że w jego miejsce wytworzył się swoisty Front Chanukowy, złożony ze środowisk dotychczas walczących ze sobą na śmierć i życie? Skąd nienotowana od czasu Magdalenki jedność ponad podziałami najbardziej antychrześcijańskiej sekty żydowskiej i Episkopatu, biblistów z KUL, prawosławnych popów, protestanckich pastorów? Kto pociąga za sznurki? Kim jest niewidzialna ośmiornica, która tym steruje? I czy nie jest nią ośmioramienny świecznik? Bo nie jest tak, że w chanukowych ceremoniach chodzi o obrzędy religijne. Tu chodzi o przejęcie Polski, a zwłaszcza polskich kamienic.

Krzysztof Baliński

=========================================

Żydzi, banderowcy i oligarchowie. Trójkąt, który stworzył współczesną Ukrainę

Żydzi, banderowcy i oligarchowie.

Trójkąt, który stworzył współczesną Ukrainę

5.09.2026 Adam Wielomski nczas./zydzi-banderowcy-i-oligarchowie-trojkat-ktory-stworzyl-wspolczesna-ukraine

Pośród popularnych tzw. teorii spiskowych (z których wiele po trzech miesiącach staje się faktem), znajdujemy także tę o „Niebiańskiej Jerozolimie”. Koncepcja ta mówi, że politycy z Izraela, a także wpływowe na świecie lobby żydowskie, uznali, iż na dłuższą metę otoczonego przez wrogie państwa islamskie Państwa Izraela nie sposób utrzymać. Szczególnie przy spadku potęgi Stanów Zjednoczonych. W tej sytuacji „wiadome kręgi” miały podjąć decyzję o stworzeniu na Ukrainie państwa „zapasowego”, do którego będą mogli wyemigrować uchodzący z upadającego Izraela Żydzi. To miałoby też tłumaczyć poparcie przez państwa zachodnie Ukrainy w wojnie przeciwko Rosji: miałoby nie chodzić o poparcie dla Kijowa, lecz o dolewanie benzyny do toczącej się wojny tak, aby wyginęło jak najwięcej Ukraińców, a jeszcze więcej na trwale wyemigrowało. W ten sposób miałoby powstać wolne miejsce dla „zapasowego Izraela”.

Patrząc na tę koncepcję racjonalnie, rzeczywiście jest to teoria spiskowa i to zaliczająca się do takich, które nie wydają się być realizowalne i autentyczne. Nie oznacza to jednak, że przesłanki, na których powstała, są zmyślone. Raczej chodzi o znaczącą nadinterpretację i wyciągnięcie z realnych przesłanek zbyt radykalnych wniosków.

Przesłanką, na której opiera się idea Niebiańskiej Jerozolimy, jest znaczący wpływ w Kijowie polityków pochodzenia żydowskiego, a także finansowych oligarchów. Pośród polityków tworzących obecną elitę rządzącą i mających takie korzenie, których potwierdzenie znajduje się w poważnych źródłach (a nie w fejkach w Internecie), można wyliczyć: Wołodymyra Zełenskiego (prezydenta); Witalija Kliczko (mera Kijowa); Ołeksija Reznikowa (ministra obrony i wicepremiera, 2021–2023); Andrija Jermaka (byłego szefa Biura Prezydenta, 2020–2025); Irynę Mudrę (wicedyrektorkę Biura Prezydenta). Prawdopodobnie żydowskie korzenie ma także była premier Julia Tymoszenko, ale sprawę bagatelizuje i nie chce na ten temat nic mówić. W tym kontekście często pojawia się także Kyrylo Budanov (szef Biura Prezydenta Ukrainy), ale jest to prawdopodobnie plotka wynikła z jego filosemityzmu, którego wyrazem jest trzymana w gabinecie menora i udział w obchodzeniu Chanuki.

Rzeczywiście liczba znaczących politycznie osób mających żydowskie korzenie jest w tej elicie znaczna. Na niekorzyść teorii Niebiańskiej Jerozolimy przemawia fakt, że żadna z tych osób nie jest zaangażowana w propagowanie syjonizmu. Zwykle odwołują się do ukraińskiego nacjonalizmu czy neonazistowskiej symboliki (banderyzm).

Racjonalny rdzeń teorii o Niebiańskiej Jerozolimie tutaj wydaje się mieć swoje źródło: przeciętny Polak nie potrafi zrozumieć, dlaczego mający duże wpływy polityczne w Kijowie Żydzi popierają banderyzm, sprowadzają do Kijowa prochy nazistów z OUN i UPA, gdy w czasie wojny Żydzi – obok Polaków, Rosjan i Czechów – byli masowo i bestialsko mordowani przez banderowców? Teoria spisku wyjaśnia to, czego nie możemy racjonalnie zrozumieć i wytłumaczyć. Tyle że takie wytłumaczenie może istnieć, lecz z powodu zbyt małej wiedzy o polityce ukraińskiej znaczące elementy układanki nie docierają do Polski.

Emmanuel Todd w głośnej książce „Klęska Zachodu” (wyd. pol. 2025) zamieszcza mapę Ukrainy z podziałem na obwody i wyliczeniem, ilu z każdego z nich pochodzi znaczących polityków i oligarchów. Z zestawienia wynikają ciekawe obserwacje: z południowej rosyjskojęzycznej części kraju (zwanej przez Rosjan Noworosją) nie pochodzi praktycznie nikt i ta część państwa nie ma żadnego wpływu na politykę.

Zdecydowana większość elit politycznych pochodzi z części środkowej, czyli z Kijowa i okolic. Kijów z przyległościami sprawuje bezpośrednią władzę polityczną. Większość oligarchów (często także o żydowskich korzeniach) pochodzi z rosyjskojęzycznej Ukrainy wschodniej. To jest najsilniejsze lobby polityczne.

Z dawnej Galicji Wschodniej, czyli ziem byłej II RP (Lwów i okolice) nie rekrutuje się praktycznie nikt spośród członków elity politycznej i biznesowej.

Emmanuel Todd interpretuje te dane (moim zdaniem słusznie) następująco: wykorzystując zamieszanie po upadku Związku Radzieckiego, lokalna i peryferyjna dotąd elita polityczna Kijowa uzmysłowiła sobie, że oddzielając się od Rosji i konstytuując suwerenne państwo, uzyskuje dziejową szansę sprawowania władzy nie w samorządach, ale w państwie. Stąd hasło suwerennej Ukrainy.

Pomysł finansowo poparli oligarchowie, którzy jak ognia bali się Putina i możliwości rozciągnięcia przezeń swojej kontroli nad nowo powstałym państwie. Dlaczego? Bo widzieli rozgonienie nieposłusznych Kremlowi rosyjskich oligarchów. Putin kojarzył im się z porządkiem i końcem bezkarnego rozkradania ukraińskiej gospodarki (i zapewne było to skojarzenie zasadne). Dlatego oligarchowie zaczęli finansować polityków z Kijowa.

Dla tych ostatnich największym problemem był brak doktryny, ideologii czy choćby idei, dlaczego Ukraina miałaby być państwem oddzielnym od Rosji – idei nośnej społecznie, aby Ukraińcy zaakceptowali, że są oddzielnym narodem, a nie jakimś lokalno-etnicznym separatyzmem od imperium, w skład którego wchodzili przez setki lat. Potrzebowali ideologii uzasadniającej masom odpadnięcie od „Świętej Rusi”, ideologii na tyle nośnej, aby w razie czego Ukraińcy byli gotowi bić się zbrojnie o własne państwo.

I tutaj z odsieczą przyszli neobanderowcy ze Lwowa i okolic, ponieważ oni taką ideologię posiadali. Mieli historię, symbole, tradycję i całe uzasadnienie dla ukraińskiego separatyzmu. W ten sposób powstała dziwna konstrukcja: bezideowa ekipa polityczna z Kijowa (z licznymi osobami pochodzenia żydowskiego) zaczerpnęła od zachodniej części kraju szowinistyczną ideologię banderyzmu, oczyściła ją z elementów antysemickich, a całą operację wsparli oligarchowie biznesowi z rosyjskojęzycznej Ukrainy wschodniej, bojący się ukrócenia swojej „złotej wolności” przez Putina.

I oto cała konstrukcja staje się zrozumiała bez mitu Niebiańskiej Jerozolimy, który jest zdecydowanie na wyrost, acz przesłanki, z którego wyrasta, są rzeczywiste.

Adam Wielomski

Jan Gross i spółka, „Akcja Reinhardt” – a Grzegorz Braun

Jan Gross i spółka, „Akcja Reinhardt” i Grzegorz Braun

31.08.2026 wolnemedia/jan-gross-i-s-ka-akcja-reinhardt-i-grzegorz-braun

Ponury bajarz polsko-żydowskiego pochodzenia Gross zmyślił hagadę, którą zatytułował „Złote żniwa”. Opowiada w niej, jak to polscy wieśniacy mieszkający w okolicach niemieckich obozów koncentracyjnych w Treblince, Sobiborze i Bełżcu bogacili się, wykopując na terenach dawnych obozów szczątki pomordowanych Żydów i odzyskując z tych szczątków kosztowności. Według Grossa kosztowności było tyle, że „zrewolucjonizowały miejscową gospodarkę”.

Ten kłamca, manipulant i ignorant, z dyplomem socjologa rodem z głębokiej komuny, nie słyszał albo udaje, że nie słyszał o tzw. „Akcji Reinhardta”, opisanej szczegółowo przez zeznającego na Procesie Norymberskim zbrodniarza wojennego Rudolfa Hessa. Nazwa akcji pochodzi od imienia Heydricha. Czym była ta „Akcja Reinhardta”?

„Nazwą tą („Akcja Reinhardta”) określano zbieranie, sortowanie i spieniężanie wszystkich rzeczy odbieranych żywym i wymordowanym Żydom. Nazwa pochodzi od imienia Heydricha, który był pierwszym realizatorem akcji eksterminacji Żydów” [1].

Jakie wyniki dawała ta akcja, dowiadujemy się z rozmaitych źródeł. Przebieg jej opisuje również komendant obozu w Auschwitz, Rudolf Hess:

„Przy wyładowywaniu transportów żydowskich cały bagaż zostawał na rampie, aż do chwili, gdy wszystkich Żydów zaprowadzono do obozu lub do miejsca zagłady. Potem specjalne drużyny transportowe przewoziły bagaż początkowo do sortowni Kanada I, gdzie go sortowano i dezynfekowano. […] Jednak w 1942 r. Kanada I nie mogła nadążyć z sortowaniem rzeczy. Mimo że wciąż wznoszono dodatkowe szopy i baraki, a więźniowie sortowali dniem i nocą, mimo że zwiększano nieustannie liczbę pracujących i załadowywano codziennie wysortowanym materiałem wiele wagonów – często do 20, wciąż piętrzyły się stosy bagażu. Przystąpiono więc w 1942 r. do wybudowania magazynu Kanada II na zachodnim krańcu odcinka budowlanego II w Brzezince, jak również odwszalni i łaźni dla przybywających więźniów. Trzydzieści nowo wybudowanych baraków było wypełnionych po brzegi zaraz po wykończeniu, a góry niesortowanego bagażu piętrzyły się między barakami. […] Przedmioty wartościowe przejmował specjalny oddział komendy obozu, po czym fachowcy odpowiednio je sortowali. Podobnie działo się ze znalezionymi pieniędzmi […]. Eichmann powiedział mi kiedyś, że kosztowności i dewizy sprzedawano w Szwajcarii; zarzucono kosztownościami cały szwajcarski rynek. Zwykłe zegarki wysyłano tysiącami do Sachsenhausen. Znajdował się tam wielki warsztat zegarmistrzowski zatrudniający setki więźniów – założony pod bezpośrednim kierownictwem Maurera z D II. W warsztacie tym sortowano zegarki i naprawiano je. Najwięcej zegarków zostało oddanych do dyspozycji frontowych oddziałów SS i armii dla celów służbowych. Złote zęby przetapiali w sztaby lekarze dentyści w rewirze SS i odsyłali je co miesiąc do Głównego Urzędu Sanitarnego. W plombowanych zębach także znajdowano kamienie szlachetne olbrzymiej wartości. Obcięte włosy kobiece wysyłano do pewnej fabryki w Bawarii dla celów zbrojeniowych. W związku z kosztownościami Żydów wytworzyła się w obozie ogromnie trudna sytuacja, której nigdy już nie udało się całkowicie opanować. Wpłynęło to demoralizująco na członków SS, którzy nie zawsze byli na tyle silni, aby potrafili zwalczyć w sobie pokusę łatwego wzbogacenia się kosztownościami Żydów. Najcięższe kary pozbawienia wolności, a nawet wyroki śmierci, nie działały dostatecznie odstraszająco. Akcja Reinhardta była prowadzona nadzwyczaj metodycznie według dokładnych instrukcji Himmlera” [1].

W dalszym ciągu książki cytowane są instrukcje Himmlera, wskazujące, w jaki sposób należy pozyskiwać „ruchomą i nieruchomą własność po przesiedlonych Żydach” i co z nią zrobić, a nawet nakaz, by w przyszłości pozyskane w ramach Akcji dobra określać „mieniem złodziei, paserów i spekulantów”. Niemcy, jak zawsze i w tej materii, byli skrupulatni, a instrukcje przewidywały, jak i co pozyskiwać i co następnie ze zgromadzonym mieniem zrobić:

„a) Wszelką gotówkę w banknotach niemieckich należy wpłacać do Banku Rzeszy w Berlinie-Schöneberg na konto Głównego Urzędu Gosp. i Admin. SS 158/1488.

b) Dewizy (w monetach lub nie), metale szlachetne, klejnoty, kamienie szlachetne i półszlachetne, perły, złote zęby i złom złoty należy dostarczyć Głównemu Urzędowi Gosp. i Admin. SS. On jest odpowiedzialny za bezzwłoczne przekazanie Bankowi Rzeszy Niemieckiej.

c) Zegarki wszelkiego rodzaju, budziki, pióra wieczne, ołówki, maszynki do golenia ręczne i elektryczne, scyzoryki, nożyczki, latarki kieszonkowe, portfele i sakiewki przyprowadzi Główny Urząd Gosp. i Admin. SS do porządku w specjalnych warsztatach, gdzie też będą oczyszczone i wycenione, ażeby mogły być jak najszybciej wysłane do oddziałów frontowych. Wojsko otrzyma je odpłatnie przez kantyny. Należy ustalić 3–4 kategorie cen i dopilnować, ażeby każdy dowódca i żołnierz mógł nabyć najwyżej jeden zegarek. Od sprzedaży należy wyłączać złote zegarki, których zużytkowanie zastrzegam sobie.

Całkowity wpływ przypadnie Państwu (niemieckiemu).

d) Bieliznę męską łącznie z obuwiem należy posortować i oszacować. Po pokryciu własnego zapotrzebowania dla więźniów obozów koncentracyjnych, a wyjątkowo dla oddziałów SS, należy rzeczy wymienione przekazać Związkowi Volksdeutschów, za zapłatą.

e) Suknie kobiece, bieliznę wraz z obuwiem, ubrania dziecięce należy oddać organizacji Volksdeutschów za zapłatą.

Bieliznę czysto jedwabną należy oddać według instrukcji Gł. Urzędu Gosp. i Adm. SS Ministerstwu Gospodarki Rzeszy. To samo stosuje się do bielizny pod lit. d.

f) Pierzyny, koce wełniane itp., materiały na ubrania, szale, parasole, laski, termosy, ochraniacze na uszy, wózki dziecięce, grzebienie, torby ręczne, paski skórzane, torby na zakupy, fajki, okulary od słońca, lustra, noże, łyżki, widelce itp., plecaki, walizki skórzane i inne należy oddać organizacji Volksdeutschów. Kwestia opłaty będzie później uregulowana. […]

g) Pościel, jak: prześcieradła, podpinki, poduszki, ręczniki, prześcieradła kąpielowe, kapy stołowe, należy oddać organizacji Volksdeutschów za zapłatą. […]

h) Okulary i szkła wszelkiego rodzaju należy oddać urzędowi sanitarnemu do zużytkowania. (Okulary w złotej oprawie muszą być oddane wraz z metalami szlachetnymi bez szkieł). […]

i) Futra w dobrym gatunku wszelkiego rodzaju, przerobione lub nie, należy dostarczyć Gł. Urzędowi Gosp. i Admin. SS. Futra tanie (baranie, zajęcze, królicze itd.) należy za uwiadomieniem Gł. Urzędu Gosp. i Admin. SS B II dostarczyć do Zakładu Odzieżowego Broni SS w Ravensbrück koło Fürstenbergu. […]

Należy surowo przestrzegać, ażeby przy oddawanych ubraniach i okryciach odpruto gwiazdę żydowską” [1].

Akcja Reinhardta zakończyła się dnia 19 października 1943 roku i prowadzący ją na terenie Generalnej Guberni SS-Gruppenführer Odilo Globocnik złożył Himmlerowi sprawozdanie. Oto wyjątki z tego dokumentu:

„[…] Dnia 19.10.1943 roku zakończyłem przeprowadzoną przeze mnie w Generalnej Guberni »operację Reinhardta« i rozwiązałem wszystkie żydowskie obozy. W toku „operacji Reinhardta” w Lublinie w okresie od dnia 1 kwietnia 1942 roku do dnia 15 grudnia 1943 roku Rzesza Wielkoniemiecka otrzymała nabytki »operacji Reinhardta« wymienione w zestawieniu. W kruszcach szlachetnych zebrano: 236 sztab złota o wadze 2 909,68 kg, liczonych po 2 800 marek niemieckich, 2 143 sztab srebra o wadze 18 733,69 kg, liczonych po 40 marek niemieckich, 15,14 kg platyny liczonych po 5 000 marek niemieckich. Dewizy w złocie obejmują walutę 34 krajów. […] Wykaz kosztowności, biżuterii i innych przedmiotów obejmuje 44 pozycje. Na wstępie 15 883 pierścieni złotych z brylantami i diamentami, liczonych po 1 500 marek niemieckich. Dalej 130 dużych brylantów po 1 000 marek niemieckich; 2 511,87 karatów brylantów po 100 marek niemieckich; 13 458,62 karatów diamentów po 50 marek niemieckich; 114 kg pereł oszacowanych na 6 milionów marek niemieckich. Jest też 103 614 zegarków (Reparaturuhren) po 2 marki za sztukę, 60 125 zegarków po 10 marek, 2 343 budzików po 4 marki i 6 943 budzików wymagających naprawy po 1 marce; 29 391 par okularów po 3 marki niemieckie. Materiały włókiennicze stanowiły odzież, bieliznę, pierze i szmaty w ilości 1 901 wagonów, ocenionych w sumie na 26 000 000 marek niemieckich. Łączna wartość wszystkich nabytków do dnia 15 grudnia 1943 roku wyniosła 178 745 960,59 marek niemieckich” [1] [2].

Wykaz powyższy podpisali, prócz Globocnika, Sturmbannführer Wippern jako kierownik zarządu i Oberscharführer SS Rzepa jako kierownik kasy „Akcji Reinhardta”.

Wszystkie ujawnione wykazy i zestawienia zrabowanych rzeczy oraz przedmiotów osobistego użytku pomordowanych ofiar nie dają pełnego obrazu, ponieważ znaczna ich część została rozkradziona. Jeden z SS-manów, należący do zbrojnej załogi obozu oświęcimskiego, SS-Untersturmführer Fritz Bergmann, opowiadał w obecności świadka Artura Mayera, że SS odebrało Żydom w Oświęcimiu kosztowności o wartości około 1 miliarda (1 000 000 000) marek niemieckich, ale w rzeczywistości wartość tych rzeczy była o wiele większa.

Instrukcja dotycząca „Akcji Reinhardta” obowiązywała we wszystkich niemieckich obozach koncentracyjnych, określała szczegółowo rodzaj postępowania ze zrabowanym uśmierconym Żydom mieniem. Kłamca, manipulant i ignorant Gross ośmielił się napisać, że mienia pozostawionego przez SS-manów Żydom była taka ilość, iż nawet w pozostałych po spaleniu tych nieszczęśników w krematoriach popiołach można było wygrzebać fortunę.

Jeżeli już ktoś mógł się wzbogacić na procederze okradania zwłok żydowskich (oprócz Rzeszy Niemieckiej i SS-manów pilnujących obozów zagłady i okradających Rzeszę z zadekretowanych dla niej pożydowskich dóbr), to „pinkertowcy”: grabarze żydowscy z zakładu pogrzebowego Towarzystwo Ostatniej Posługi, należącego do żydowskiej rodziny Pinkerta – odkopywali oni zwłoki Żydów zmarłych w getcie i okradli je ze złotych protez, plomb, biżuterii, grabili rytualną odzież – tałesy i tahirimy. Żydowskie źródła (wydane na Zachodzie) podkreślają bardzo zyskowny charakter tego procederu – pinkertowcy mieli się wzbogacić nawet na krwi swoich współziomków. Icchak Cukierman „Antek”, członek Żydowskiej Organizacji Bojowej, twierdzi, że w pierwszych dniach powstania w getcie warszawskim w kwietniu 1943 r. pinkertowcy grabili opuszczone domy żydowskie (A. Cukierman, „Nadmiar pamięci”, Warszawa 2000). Po wydostaniu się z getta i dołączeniu do oddziału Gwardii Ludowej w lasach wyszkowskich przestępcza grupa, powszechnie znienawidzona wśród samych Żydów, została wymordowana – jak przypomina dr Wojciech Muszyński, historyk IPN – przez członków Żydowskiej Organizacji Bojowej i Gwardii Ludowej. Pinkertowcy mieli do czynienia ze zwłokami Żydów, których nie dosięgła „Akcja Reinhardta”, więc niepozbawionych jeszcze dobytku. Gross, zaciekły w swojej antypolskiej propagandzie, udając naukowca – historyka, zapomina o faktach, rozwijając swoje ponure antypolskie hipotezy i domniemania.

Gross i Lewinkopf dali przykład, inni może dostali podobne polecenia albo zwietrzyli, że na opluwaniu Polaków można zbić „kasę”. No i wysypali się jak grzyby po deszczu: Martin Gray, Janka Hescheles, Miriam (Mary) Berg, Misha Defonseca z hagadą „Przeżyć z wilkami”. Ta ostatnia przesadziła, żądając w sądzie od swojego wydawcy 22 mln dolarów, których jej za książkę nie dopłacił. Jeśli nie dopłacono jej 22 mln dolarów, to ile już dostała? Można zarobić na pluciu na Polin? Można i to nieźle. Problem jednak pojawił się nowy: wydawca, broniąc się, wysypał, że autorka nie jest i nigdy nie była żydówką, za jaką w książce się podaje, tylko „katoliczką” z Amsterdamu, naprawdę nazywa się Monique De Wael i że nigdy noga jej nie stanęła w Polsce.

Ale książka poszła w świat, o fałszerstwie mało kto wie, a Polacy dostali nowy listek laurowy do wawrzynowego wieńca sławy światowych arcymistrzów antysemityzmu. Nawet w Polsce niektóre odmóżdżone osobniki traktują te koszmarne baśnie jako prawdę historyczną. Takich „baśniopisarzy” opluwających na Zachodzie naród polski było więcej. Przychodziło to im tym łatwiej, że „polscy” ambasadorowie ze szkoły Geremka, w imię plemiennej solidarności, zamiast bronić dobrego imienia Polaków, robili własne geszefty i współpracowali z opluwaczami. W psychologii znany jest fenomen nienawiści obdarowanego do dobroczyńcy. Niekiedy nienawidzący nie wytrzymuje wewnętrznej niespójności między tym, co ma w pamięci, a tym, co głosi. Być może właśnie ten konflikt był przyczyną samobójstwa Lewinkopfa-Kosińskiego, autora „Malowanego ptaka”? Oczywiście wredne bajania Kosińskiego zostały rozsławione przez stosowne media na całym świecie i rozeszły się w milionach egzemplarzy.

Badająca sprawę uratowania się rodziny Lewinkopfów świetna dokumentalistka i publicystka Joanna Siedlecka opisała ją w książce „Czarny ptasior” i została za to obwołana antysemitką, bo opisała, jak było naprawdę.

Żydzi i inni filosemici plwający na Polaków mają się dobrze, wspomagani przez pełniących obowiązki Polaków polskich polityków. Tu zatrzyma się ekshumację, bo wykopaliska wskazują na zbrodnię Niemców, a nie Polaków. Ówdzie „ministra” RP albo prezydent USA „pomyli się” i powie „polski obóz koncentracyjny”. I tak, z pomocą obieranych przez nas przedstawicieli narodu, utrwala się fałszywa legenda Polaków antysemitów, winnych zagłady Żydów. Kiedy ktoś, jak Grzegorz Braun, obdarzony odwagą cywilną, powie głośno, że pokazywane jako autentyki krematoria w Auschwitz budzą wątpliwości, czy kiedykolwiek mogły funkcjonować – robi się klangor na cały świat. Po dokładniejszej analizie wypowiedzi okazuje się, że Braun nie kwestionuje niczego z zagłady Żydów, tylko ma wątpliwości co do autentyzmu budowli; co do tego, czy nie są one po prostu nieudolnymi rekonstrukcjami. Historycy, zamiast moczyć spodnie na sam dźwięk tego hasła, powinni zdobyć się na odwagę i szukać prawdy tam, gdzie ona się znajduje. Zatopieni i przyzwalający na kłamstwo znajdą się wcześniej czy później w sytuacji, kiedy zmuszeni zostaną do taplania się w oszustwie.

Autorstwo: Barnaba d’Aix
Źródło: WolneMedia.net

Przypisy

[1] Z książki „Nie oszczędzać Polski” Tadeusza Cypriana i Jerzego Sawickiego, profesorów prawa karnego. Cyprian i Sawicki byli reprezentantami Polski na Procesach Norymberskich i w przeciwieństwie do Grossa wiedzieli, o czym piszą.

[2] 1 Reichsmarka (RM) z 1943 roku miała siłę nabywczą odpowiadającą dzisiejszym około 3,50–4,50 euro, weźmy średnią 4,0 euro. 178 745 960 ówczesnych Reichsmarek miałoby dzisiaj wartość około 715 milionów euro.

Dylematy mordercy. „A nas wystarczy trzech”. MEM-y I.

——————————–

——————————————————-

—————————————-

———————————-

————————————————————–

——————————

————————————

————————————————

————————————————–

————————————————————-