Polexit: Pomysł, którego czas nadszedł?
14 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/polexit-eine-idee-deren-zeit-gekommen-ist
W środę 11 listopada zakończyły się dwudniowe trójstronne rozmowy delegacji rosyjskiej i ukraińskiej, w których pośredniczyli specjalni wysłannicy prezydenta Trumpa Steve Witkoff i książę Jared .
Po rozmowach pan Witkoff i książę Jared polecieli do Moskwy, aby spotkać się osobiście. Poinformować prezydenta Putina o osiągniętych rezultatach. Dziwne w tym pospiesznie zorganizowanym spotkaniu było to, że pan Putin miał w Abu Zabi całą delegację, która równie dobrze mogła go poinformować o rozmowach.
Wymiana więźniów, jakiej nikt jeszcze nie widział.
Ogólnie rzecz biorąc, rozmowy nie przyniosły żadnych rezultatów. Pocieszeniem dla nieznaczących mediatorów było uzgodnienie wymiany jeńców między Rosją a Ukrainą, a ponieważ zaangażowani byli Witkoff i Kushner, ta wymiana musiała być czymś wyjątkowym: książę Jared określił ją jako „największe jak dotąd uwolnienie jeńców w ramach działań humanitarnych” w czasie wojny.
No cóż, proszę pana, jak pan sobie życzy! Ponad 80 wcześniejszych wymian więźniów, uzgodnionych telefonicznie lub przez krótkofalówki między Rosjanami a Ukraińcami, blednie w porównaniu z tym historycznym, największym w historii uwolnieniem – przynajmniej w listopadzie 2026 roku.
A tak poważnie, rozmowy w Abu Zabi pokazały aż nadto wyraźnie, jak słaba stała się pozycja Zachodu na Ukrainie i jak rola Europy, nawet w jej własnym sąsiedztwie, stała się niemal bez znaczenia.
Europa jest już tylko utrapieniem. Jeśli nic innego nie wskazuje na to, że Ukraina doszła do kresu wytrzymałości, to widok Wołodymyra Zełenskiego, który walczy ze łzami , stojąc obok księcia Jareda i wygłaszając banały.
Czy Polska będzie nową Ukrainą?
Ponieważ zachodnia strategia walki z Rosją stopniowo wyczerpuje możliwości poświęcenia Ukraińców, a wszelkie próby zjednoczenia NATO w wysiłku wojennym zawiodły, tajemniczy władcy wojny muszą uciec się do „Planu B”. Najwyraźniej postanowili szybko przygotować Polskę do podjęcia walki – jeśli to konieczne, do ostatniego Polaka – dopóki ich fantazja o zniszczeniu Rosji się nie ziści.
W raporcie z zeszłego tygodnia pt. „ Polska i potęga kapitalizmu finansowego ” zobaczyliśmy, jak Polska cudem uniknęła zamachu stanu dokonanego przez grupę proeuropejskich spiskowców pod wodzą premiera Donalda Tuska i prokuratora generalnego Waldemara Żurka . 31 października, podczas gdy prezydent Nawrocki przebywał w Afryce, polecili oni grupie siedmiu sędziów siłowe przejęcie kontroli nad polskim Trybunałem Konstytucyjnym.
Gdyby zamach stanu się powiódł, zmarginalizowałby suwerenne skrzydło polskiej klasy politycznej i wyeliminował opór wobec globalistycznej kontroli nad krajem, który dziś stanowi najsilniejszą siłę militarną w UE. Dokładny charakter działań Trybunału Konstytucyjnego utrudniających realizację globalistycznej agendy w Polsce stał się jasny w październiku 2021 roku.
Prawo krajowe ma pierwszeństwo przed „wartościami i normami” UE…
W lipcu 2020 roku szefowie państw i rządów UE uzgodnili pakiet w wysokości 750 miliardów euro na sfinansowanie odbudowy gospodarczej Europy po skutkach działań zaradczych wywołanych pandemią COVID-19. Udział Polski w tym pakiecie wyniósł około 36 miliardów euro. Jednak w październiku 2021 roku eurokraci zablokowali wypłatę tych środków Polsce, rozgniewani oficjalnym potwierdzeniem polskiej suwerenności przez Trybunał Konstytucyjny.
Po kilku orzeczeniach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości potępiających działania polskich władz, Trybunał Konstytucyjny potwierdził nadrzędność konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nad prawem Unii Europejskiej. Sprzeciwił się wręcz wprowadzeniu unijnego „mechanizmu warunkowości”, który miałby zapewnić, że kraje otrzymujące fundusze UE przestrzegają „wartości i norm” Unii Europejskiej oraz że UE dysponuje „instrumentami” umożliwiającymi wstrzymanie takiego finansowania w przypadku, gdyby którekolwiek zbuntowane państwo członkowskie odstąpiło od tych zasad.
Tradycyjnie „wartości i normy” UE obejmowały narzucanie nieograniczonej imigracji i nonsensów LGBTQ+ każdemu państwu członkowskiemu, ale teraz obejmują one również konfiskatę złota danego kraju, przymusowe włączenie go do strefy euro i mobilizację sił zbrojnych w celu obrony demokracji i wolności przed nieuchronną inwazją hord rosyjskich.
Czy pojawia się nowy kurs?
Problem z próbą zamachu stanu UE w Polsce polega na tym, że jasno pokazała, że najpilniejsze zagrożenie dla niepodległości i suwerenności Polski pochodzi nie z Moskwy, ale z Brukseli. To znacznie zwiększyło poparcie społeczne dla prezydenta Nawrockiego i zwolenników suwerenności w polskich kręgach rządzących. Większość tej grupy żywi równie głęboką nieufność do UE i Ukrainy, co do Rosji.
Gdy ukraiński statek zatonie, podejmą próbę odzyskania historycznych terytoriów Polski na Wołyniu w zachodniej Ukrainie, a być może nawet dawnego austriackiego [sic!! md] miasta Lwów. Według niedawnego oświadczenia Dmitrija Miedwiediewa , wiceprzewodniczącego Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, Polska przygotowuje się do inwazji na Ukrainę i okupacji jej zachodniej części.
Konkretnie, Polska zawiesiła Traktat o Konwencjonalnych Siłach Zbrojnych w Europie, co oznacza, że nie będzie już przestrzegać postanowień traktatu ograniczających liczebność lub rozmieszczenie jej sił zbrojnych. Zamiast walczyć z Rosją, jak chcą UE i NATO, Polska może wkrótce walczyć z resztkami ukraińskich sił zbrojnych.
Wrogowie mogą stać się przyjaciółmi.
Kreml raczej nie zgłosi sprzeciwu, a Polska mogłaby znaleźć w Rosji chętnego i chętnego do współpracy partnera w kształtowaniu nowej architektury bezpieczeństwa w regionie. Z dzisiejszej perspektywy może się to wydawać mało prawdopodobne. Jednak rosyjska dyplomacja przezwyciężyła głęboką nieufność, jaka istniała między Rosją a Chinami, a także między Rosją a Iranem.
Na swój sposób przyjęli maksymę Abrahama Lincolna , że najlepszym sposobem na zniszczenie wroga jest uczynienie z niego przyjaciela. W niedalekiej przyszłości Rosja i Polska mogą stanąć przed wspólnym wyzwaniem na zachodniej Ukrainie, co zapewni obu stronom ważny temat do dialogu i współpracy. Jeśli tak się stanie, na Zachodzie będzie o wiele więcej ludzi, którzy będą płakać razem z Wołodymyrem Zełenskim.