Porozumienie pozostaje zawieszone, podczas gdy Stany Zjednoczone przechodzą do Planu „B”.
Alastair Crooke
Podczas gdy Cieśnina Ormuz pozostaje zablokowana, a frakcje w Białym Domu nadal walczą ze sobą – kto tu tak naprawdę z kim gra?
Plan A zakładał obalenie Republiki Islamskiej, postrzeganej jako kruchy domek z kart. Ten upadek – spodziewano się go – rozprzestrzeniłby się i pociągnął za sobą kilka powiązanych ze sobą frontów osi oporu, zgodnie z analizą Mossadu i powiązanych z nim izraelskich ośrodków władzy w USA. (Niektórzy amerykańscy urzędnicy mieli jednak co do tego wątpliwości).
Przewidywanie powstania ludowego w Iranie okazało się błędem strategicznym o tak wielkiej skali, że doprowadziło do powstania silniejszej, bardziej buntowniczej i pewnej siebie republiki. Nawet izraelscy eksperci przyznają, że fałszywe przesłanki leżące u podstaw wojny stworzyły nową równowagę sił na Bliskim Wschodzie. Do tego czasu, według czołowego izraelskiego komentatora wojskowego (Alona Bena Davida), Izrael był głównym rozmówcą na Bliskim Wschodzie w imieniu interesów świata; ale od tej pory głównym rozmówcą był i będzie Iran. Ten komentarz podkreślił skalę przekroczenia Rubikonu.
W związku z tym kolektywny blok pro-syjonistyczny przeszedł do Planu B – „oszustwa” opartego na porozumieniu. Interpretacje Trumpa, które Iran prawdopodobnie zaakceptowałby, skutecznie rozbroiłyby Iran poprzez porozumienie nuklearne, które ujawniłoby państwo ze względu na jego wymogi „weryfikacji”: natarczywe, „wszędzie” niespodziewane inspekcje Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w „tajnych podziemnych obiektach” oraz przesłuchania naukowców i akademii badawczych. Wszystko (ponownie) zostałoby ujawnione.
W powiązaniu z szerszymi izraelskimi ambicjami hegemonialnymi Planu „B”, celem byłoby jednoczesne zneutralizowanie Hezbollahu poprzez odrębne porozumienie rozbrojeniowe wynegocjowane przez uległe frakcje rządu libańskiego, wywierające presję na ruch z północy, podczas gdy Izrael siałby spustoszenie na południu.
Równocześnie plan zakłada sterylizację palestyńskiego ruchu oporu poprzez wykorzystanie wietnamskiego „Strategicznego Programu Hamleta” jako modelu przymusowego przesiedlenia do sterylizowanych, ogrodzonych „obozów koncentracyjnych”.
Trzeci element obejmuje rozbrojenie irackiego ruchu oporu przez posłusznego, mianowanego przez USA nowego premiera, Alego al-Zaidiego, który pod pretekstem wspieranej przez USA kampanii antykorupcyjnej żąda rozbrojenia irackiego ruchu oporu do 30 września. Neutralizacja irackiego ruchu oporu jest postrzegana jako klucz do ułatwienia inwazji Syrii na północny Liban przez dżihadystyczną milicję prezydenta Jolaniego, aby całkowicie zamknąć imadło wokół Hezbollahu.
Ogólnie rzecz biorąc, Plan „B” wydaje się sugerować bardzo kompleksowy projekt pacyfikacji regionalnej, szczególnie w powiązaniu z wysiłkami Stanów Zjednoczonych zmierzającymi do siłowego otwarcia „amerykańskiego korytarza” po omańskiej stronie Cieśniny Ormuz.
Koncepcja regionalnej pacyfikacji zostanie prawdopodobnie uznana za sprytny ruch Trumpa mający na celu złagodzenie presji wynikającej z gniewu neokonserwatystów w związku z jego „ustępstwami” wobec Iranu zawartymi w porozumieniu o porozumieniu.
Ale czy to naprawdę mądre? Marco Rubio otrzymał polecenie nadzorowania placówki w Bejrucie, aby mogła ona zawrzeć pokój z Izraelem, który jest wrogo nastawiony do Hezbollahu. Jednak powstały „akt papieru” rozbrojenia Hezbollahu nie ma legitymacji; jest sprzeczny z konstytucją Libanu i wymagałby zatwierdzenia przez rząd i parlament, aby mieć jakąkolwiek ważność lub znaczenie.
Porozumienie izraelsko-libańskie uderza jednak w oddzielnie uzgodnioną, kierowaną przez Katar, amerykańsko-irańską strukturę koordynacyjną Vance’a, mającą na celu monitorowanie przestrzegania porozumienia w Libanie. Inicjatywa Rubia, mająca na celu wykluczenie Iranu z libańskich ram koordynacyjnych, podważa porozumienie i wysiłki mediacyjne Vance’a. Trzystronicowy „dokument” Rubia niczego nie rozwiąże, a jedynie pozostawi „problem libański” otwartą raną.
Niemniej jednak „zawieszenie broni w Libanie i wycofanie wojsk izraelskich” są kluczowe dla funkcjonowania porozumienia. Wygląda na to, że Netanjahu zlecił Ronowi Dermerowi nakłonienie Rubia do sabotowania porozumienia.
Mamy więc teraz wojnę domową w Białym Domu w sprawie Iranu – Vance kontra Rubio – podczas gdy porozumienie pozostaje w zawieszeniu, prawdopodobnie wciąż obowiązuje, choć w stanie uśpienia.
Tymczasem sytuacja się rozpada: główny kontrkandydat Netanjahu w nadchodzących wyborach, były dowódca Sił Obronnych Izraela i były członek gabinetu wojennego, Gadi Eisenkot, potwierdził w tym tygodniu, że „Iran nigdy nie zdobył broni jądrowej. Doskonale znam całą sytuację wywiadowczą… Netanjahu wymyśla rzeczywistość, fabrykuje groźby i w ten sposób straszy izraelską opinię publiczną”.
Były premier Bennett zgodził się z tym, nazywając twierdzenia Netanjahu „kłamstwami” i oskarżając go o „odwracanie historii”.
Wszystko to niewiele pomoże Trumpowi w realizacji pilnej potrzeby całkowitego otwarcia Cieśniny Ormuz, aby zapobiec poważnemu kryzysowi gospodarczemu. Wbrew poglądowi, że jest to sprytne posunięcie, istnieje pogląd (coraz częściej podzielany przez Irańczyków, między innymi) głoszący, że Iran jest oszukiwany przez Stany Zjednoczone – że memorandum jest podstępem mającym na celu wymuszenie natychmiastowego ponownego otwarcia cieśniny Ormuz, jak sugerował Vance, w celu uzupełnienia amerykańskich i zachodnich strategicznych rezerw ropy naftowej oraz zyskania czasu na ocenę, gdzie USA mogą mieć wpływ w odniesieniu do innych elementów memorandum.
Opinie w kluczowej irańskiej radzie ekspertów (i wśród opinii publicznej) uległy zaostrzeniu: Iran nie powinien czynić żadnych ustępstw wobec USA, zwłaszcza w kwestii przepływu (wrogich) statków przez Cieśninę Ormuz. Konsensus jest taki, aby utrzymać presję Iranu na Ormuz, dopóki ból nie stanie się nie do zniesienia.
Podczas gdy w Waszyngtonie pojawiają się pęknięcia – a Iran jest coraz bardziej nieufny wobec Trumpa i jego zygzakowatego kursu – porozumienie okazuje się oszustwem, mającym na celu jedynie otwarcie drzwi, zanim Iran zostanie zaatakowany zarówno pośrednio (za pośrednictwem sojuszników z ruchu oporu), jak i bardziej stanowczo.
Co ciekawe, ta coraz powszechniejsza opinia zbiega się z wypowiedzią ministra spraw zagranicznych Rosji Siergieja Ławrowa, który wyraził przekonanie, że „porozumienia” osiągnięte z Trumpem w Anchorage prawdopodobnie również były oszustwem ze strony USA.
Kto więc kogo „oszukał”? Obecnie ropa z Zatoki Perskiej nie płynie do USA. Według agencji Reuters, co najmniej pięć supertankowców przewożących łącznie 10 milionów baryłek saudyjskiej ropy, załadowanych w Ras Tanura, opuściło Cieśninę Ormuz. Dwa z pięciu bardzo dużych tankowców, które opuściły cieśninę, zmierzają do Japonii, a dwa kolejne do Chin. Oznacza to – jak zauważył Larry Johnson – że nawet gdyby tankowce miały teraz dotrzeć do USA, Stany Zjednoczone nadal borykałyby się z poważnym niedoborem kwaśnej ropy naftowej, najwcześniej do 23 sierpnia, biorąc pod uwagę 42-dniowy czas tranzytu do USA. (Kwaśna ropa naftowa jest kluczowym surowcem dla złożonych amerykańskich rafinerii produkujących olej napędowy i paliwo lotnicze).
Powojenna analiza wojny USA-Izrael z Iranem musi zostać wstrzymana, ponieważ zarówno Trump, jak i Netanjahu wkraczają w okres zawieszenia broni przed wyborami.
Trump może zagrozić „unicestwieniem” Iranu, jeśli ten nie skapituluje i nie ugnie się przed nim, ale wątpliwe jest, czy Stany Zjednoczone będą w stanie utrzymać swoją obecność wojskową w regionie przez długi czas, biorąc pod uwagę ograniczone rezerwy amunicji. Niemniej jednak, kolejna runda intensywnej wojny kinetycznej jest wysoce prawdopodobna – i powszechnie oczekiwana w Iranie.
Krótki, „wydajny” atak militarny USA na Iran jest możliwy, ale nie przyniósłby żadnych korzyści strategicznych.
Kto więc przegrywa w tej „wojnie”? Izrael – i Netanjahu. Netanjahu również jest pod ogromną presją wyborczą.
Oczekiwany triumf Izraela na Bliskim Wschodzie nie zmaterializował się. Połączona wojna rewolucyjna przeciwko Rosji i oblężenie Chin również utknęły w martwym punkcie, a izraelski (jak dotąd niezachwiany) wpływ na USA również został zakwestionowany.
Po tym, jak Netanjahu przekonał Trumpa do wycofania się z JCPOA w 2015 roku, czołowi izraelscy komentatorzy ds. bezpieczeństwa zaczęli ubolewać nad ich strategiczną pomyłką, nazywając ją „jedną z największych strategicznych pomyłek XXI wieku”. Co ciekawe, niektórzy w Izraelu – w tym wysocy rangą wojskowi – już teraz ubolewają nad zabójstwem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego 28 lutego 2026 roku. „Przynajmniej wiedzieliśmy, na czym stoimy w sprawie Chameneiego” – powiedział Benowi Caspitowi wysoko postawione źródło w izraelskim wojsku.
„[Chamenei] miał czerwone linie, miał strategię i do pewnego stopnia był zrównoważony. W irańskim szaleństwie była pewna stabilność. Obecne przywództwo jest o wiele mniej stabilne, o wiele bardziej radykalne i nieprzewidywalne. Są upojeni władzą i pychą, przekonani, że pokonali zarówno Amerykę, jak i Izrael”.