Ustawa 3003 cofa nas do mrocznych czasów stalinizmu

Ustawa 3003

Izabela BRODACKA

6 listopada 2026 roku Sejm uchwalił tak zwaną ustawę 3003 czyli rządowy projekt ustawy o środkach ograniczających, Za przyjęciem przepisów głosowało 240 posłów, przeciw było 202, a jedna osoba wstrzymała się od głosu.

Od czasów stalinowskich , od czasu niesławnego dekretu Bieruta nie było tak bezczelnego zamachu na naszą własność. Przede wszystkim wśród nowych podstaw do konfiskaty mienia wskazano „ingerencję i manipulację informacjami wymierzonymi w bezpieczeństwo narodowe”. A o tym co godzi w bezpieczeństwo narodowe decyduje nie zwykły sąd ( choć sąd może być rozgrzany czyli skorumpowany) , nie Sąd Najwyższy ( choć na Sąd Najwyższy też przygotowywany jest zamach), nie Trybunał Konstytucyjny ( choć obecnie trwa zamach na ten Trybunał) lecz urzędnicy ministerstw.

Czyli o bezpieczeństwie narodowym ma decydować obecny rząd. Tak jak je rozumie. Dla obecnego rządu bezpieczeństwo narodowe z oczywistych przyczyn to osobiste bezpieczeństwo przedstawicieli tego rządu i całej koalicji zawiązanej pod nośnym symbolem 13 grudnia. Trudno również mieć zaufanie do rozumienia czegokolwiek przez ludzi, którzy mają kłopoty z obliczeniem dwóch trzecich z danej liczby. Takie problemy z ułamkami miałyby prawo dotknąć wyłącznie słabo rozwiniętego ucznia młodszych klas szkoły podstawowej.

W artykule 24 punkt 2 ustawy czytamy: „Decyzję o ustanowieniu zarządu w celu przejęcia własności wydaje z urzędu albo na wniosek podmiotu, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, minister właściwy do spraw gospodarki Zgodnie z art. 24 pkt 4 i 5 projektu ustawy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu i od decyzji nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.”

Czy Państwo rozumieją co to znaczy? Decyzję podejmują urzędnicy i od tej decyzji nie przysługuje odwołanie. Jakiś dureń w randze ministra oczywiście zainteresowany pomnażaniem zdobyczy swego rządu może nieodwołalnie pozbawić obywatela jego własności. Dokładnie jak za Stalina.

„Wśród przesłanek stosowania krajowych sankcji wskazywane są między innymi działania związane z naruszaniem praw człowieka oraz wspieraniem obcej ingerencji w środowisko informacyjne Rzeczypospolitej Polskiej”. Za naruszanie prawa człowieka może być na przykład uznany sprzeciw wobec aborcji, do której prawo ONZ chce wpisać na listę niezbywalnych praw podstawowych człowieka.

Za naruszenie prawa człowieka może być również uznane nazwanie homoseksualisty pedałem. Choć nie jest to eleganckie ani życzliwe wobec przedstawiciela tej mniejszości powinno być ścigane – jak każda obelga – wyłącznie z oskarżenia prywatnego. Jeszcze co do „obcej ingerencji w środowisko informacyjne Rzeczypospolitej Polskiej” Ciekawe czy Klaus Dieter Bachmann ma prawo pouczać Polaków jak mają żyć i jak głosować?. A może, ponieważ mieszka w Polsce, powinien być już uważny za Polaka?

Tak sformułowane przepisy wywołują pytania o granice uznaniowości organów państwa. Kto i na podstawie jakich kryteriów będzie oceniał, czy określona działalność stanowi zagrożenie dla demokracji? Jak zostanie odróżniona rzeczywista ingerencja w bezpieczeństwo państwa od legalnej krytyki rządu, działalności publicystycznej czy wyrażania niepopularnych poglądów? Wejście w życie tej ustawy oznaczałoby powrót cenzury w wersji być może bardziej dotkliwej niż cenzura sprawowana przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk mieszczący się przy niesławnej Mysiej 5 w Warszawie. Komunistyczni cenzorzy byli niezbyt inteligentni i łatwo było ich oszukać. Pamiętam, że w czasie Stanu Wojennego wydano dziecięcą książeczkę której strony ponumerowane były wronami. Zapominalskim przypomnę, że była to aluzja do WRON czyli Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego zwanej popularnie wroną na której czele stał generał Jaruzelski. Takie były zabawy i spory w one lata.

Bulwersująca i niebezpieczna dla obywateli jest również wysokość nakładanych kar.

„W przypadku określonym w art. 4a ust. 2 wobec podmiotu zbiorowego sąd orzeka karę pieniężną w wysokości od 10 000 do 200 000 000 złotych lub 5% przychodu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym rok obrotowy, w którym popełniono czyn zabroniony będący podstawą odpowiedzialności podmiotu zbiorowego”.

Dwieście milionów złotych grzywny nieodwołalnie zniszczy każde przedsiębiorstwo.

Przypomnę historię Romana Kluski twórcy „Optimusa”. Prześladowany przez urzędy Roman Kluska po wyjściu z więzienia i odejściu z „Optimusa” zaangażował się w działalność filantropijną. Jest głównym sponsorem Sanktuarium w Łagiewnikach. W 2001 r. założył wydawnictwo i księgarnię wysyłkową „Prodoks” wydające i dystrybuujące książki i filmy o tematyce religijnej. Ponadto poświęcił się hodowli owiec oraz promocji zdrowej żywności . W swojej posiadłości koło Krynicy hoduje owce fryzyjskie, prowadzi produkcję i sprzedaż serów owczych. Wytwarza również biopaliwa z lnicznika siewnego (Camelina sativa ). Daje zatrudnienie wielu ludziom i jest otaczany powszechnym szacunkiem.

Przypominam jego sprawę bo pomimo ewidentnego prześladowania, zapewne przez konkurencję, udało mu się wyratować. Domiar w wysokości 30 milionów nałożony przez fiskusa uchylił Naczelny Sąd Administracyjny, a grzywna nałożona na spółkę wynosiła jak pamiętam 500 000 złotych. Najważniejszy był fakt istnienia instancji odwoławczej wobec decyzji administracyjnych. Tą instancją był Najwyższy Sąd Administracyjny. Fakt, że ustawa 3003 nie przewiduje możliwości odwołania się od drastycznych decyzji administracyjnych cofa nas jak napisałam do mrocznych czasów stalinizmu i jest wystarczającą przesłanką do nie podpisania tej ustawy przez prezydenta. Dodatkowa przesłanką jest język tej ustawy- kompromitująco nieprecyzyjny, obarczony błędami językowymi.

Ciekawa jestem czy twórcy tej ustawy rozumieją, że sami mogą stać się jej ofiarami. Wielu obywateli niemieckich popierających Hitlera skończyło w obozie śmierci. Stalin skazywał na śmierć swoich najbliższych współpracowników. Ani lojalność wobec totalitarnego władcy, ani współuczestnictwo w systemie zbrodni nikogo nie uchroni.

Koniec rządów uzurpatorów

Koniec rządów uzurpatorów

Izabela BRODACKA

„Wer Jude ist, bestimme ich” – „O tym, kto jest Żydem, decyduję ja” raczył obwieścić hitlerowski dygnitarz Hermann Göring, jeden z prominentnych twórców III Rzeszy. Trybunał Norymberski docenił jego dokonania. Został jak pamiętany skazany na hańbiącą karę śmierci na szubienicy. Jej wykonania uniknął popełniając w więzieniu samobójstwo. Oczywiście Göring został ukarany za swoją ludobójczą działalność a nie za bezczelne i butne słowa. Były jednak one dowodem jego głębokiego przeświadczenia, że jego słowo unieważnia wszelkie prawa – nie tylko prawa natury, prawo stanowione czyli umowę społeczną, prawo międzynarodowe i prawo moralne lecz nawet zbrodnicze niemieckie prawo wykluczające Żydów ze wspólnoty ludzkiej.

Komuniści zmieniali bieg rzek, chcieli decydować jak Miczurin [i Łysenko md] o prawach biologii, chcieli ukształtować nowego człowieka. Choć kosztowało to życie milionów ludzi, prawa natury pozostały niezmienne. Gruszki na wierzbie nie rosły i nadal nie rosną. Ponowoczesność jest bękartem marksizmu. Nie powinno nas dziwić, że za wybitnego specjalistę od postmodernizmu uważany jest w kraju i na świecie były komunistyczny aparatczyk Zygmunt Bauman. Płynna nowoczesność (liquid modernity) to jego najsłynniejsza teoria opisująca współczesny świat, w którym dawne stałe struktury (społeczne, zawodowe, rodzinne, tożsamościowe) uległy rozpuszczeniu, a życie stało się niepewne i płynne.  W wersji potocznej, codziennej, ponowoczesność sprowadza się do negowania wszelkich stałych praw oraz stosowania prawa tak jak je rozumie jakiś idiota lub człowiek złej woli.

Na przykład w wielu krajach nie tylko osoba dorosła lecz nawet dziecko ma prawo swobodnie decydować o wyborze płci. Tak jakby nie zdecydowała za niego biologia obdarzając go określonym zestawem chromosomów. Pomijając fakt, że zgodnie z teoriami gender mamy do wyboru wiele tych rzekomo istniejących płci i że studiami nad tymi bredniami zajmują się uniwersytety, sam fakt przypisywania sobie uprawnień przyrody czy Pana Boga prowadzi jak zawsze do zbrodni. Bo przecież zbrodnią jest okaleczanie nierozumnych dzieci, które buntując się przeciwko rodzicom albo ulegając podszeptom agitatorów poddają się tranzycji. Tę zbrodnię popełniają lekarze łamiący przysięgę Hipokratesa primum non nocere ( przede wszystkim nie szkodzić) przez wieki będącą fundamentem etyki lekarskiej. Popełniają ją również ideolodzy LGBT postulujący dopuszczalność tego rodzaju praktyk.

Trudniejsza sprawa jest z prawem stanowionym, które w demokratycznym państwie jest formą umowy społecznej. Każdą umowę można zmienić. Dlatego demokracja wypracowała obowiązujące procedury takich ewentualnych zmian. Ustaliła szczegółowe przepisy i instytucje stojące na straży praworządności a także tryb powoływania członków tych instytucji. Zmiany umowy społecznej nie mogą odbywać się pod dyktando pierwszego lepszego kretyna, który chce stosować prawo tak jak je rozumie. Nie jest istotne jakie intencje ma ten kretyn, czy nie rozumie otaczającego go świata, czy jest pod cudzym wpływem albo na cudzym żołdzie. Jak pamiętamy zawsze uważaliśmy komunistycznych aparatczyków za kretynów.

Za głupca uważaliśmy Władysława Gomułkę który o wybitnej postaci jaką był Janusz Szpotański ośmielił się mówić w sejmie: „ człowiek o moralności alfonsa”. Kompromitującymi Polskę w świecie kretynami byli komunistyczni ambasadorzy nie znający na ogół języka kraju do którego byli kierowani z dyplomatyczną misją i zajmujący się wyłącznie machlojkami finansowymi.

Nie przewidywaliśmy jednak poziomu kretynizmu jaki mogą prezentować władze po rzekomym odzyskaniu wolności i zmianie systemu na rzekomo demokratyczny. W tym nie przewidzieliśmy kretynizmu obecnie rządzących. Jak się okazało przy okazji sporu o kworum, prawnicy z uniwersyteckim dyplomem nie potrafią obliczyć dwóch trzecich z danej liczby. Jeden z nich nie odróżnia dwóch trzecich od trzech czwartych. Ludzie nie nadający się – jak to mówiliśmy za komuny – nawet do zarządzania spółdzielnią pracy socjalistycznej „ Zbędny Trud” chcą kierować państwem a co gorsza stanowić prawo. To znaczy chcą łamać istniejące prawo i wprowadzać całkowicie dowolnie prawo takie jak je rozumieją. A rozumiejąc niewiele chcą siłą wcielać w życie swoje żałosne i szkodliwe rojenia. Szkodliwe i niebezpieczne.

Jak mówił Jaruzelski wprowadzając stan wojenny „Polska stanęła na skraju przepaści. A my musimy zrobić zdecydowany krok do przodu”. Podobnie każda z propozycji czy koncepcji obecnych władz jest dla naszego bytu państwowego śmiertelnym zagrożeniem. Jest nim przede wszystkim dążenie do wprowadzenia w Polsce euro jako waluty związane z groźbą przejęcia polskich rezerw złota. Jest dążenie do powstania państwa europejskiego, w którym Polska byłaby tylko mało znaczącym landem.

Fatalne, już rejestrowane skutki rządów koalicji 13 grudnia to przede wszystkim zabicie ducha polskiej przedsiębiorczości. Poza tym całkowita anarchia prawna. Obywatele nie wiedzą czy ich rozprawa była ważna – czy zostali skutecznie rozwiedzeni, czy mają prawo objąć spadek, czy grozi im kara więzienia. Pod pretekstem wdrażania unijnego Aktu o Usługach Cyfrowych budowany jest system bezwzględnej prewencyjnej cenzury w którym urzędnik, bez wyroku sądu może blokować w mediach społecznościowych niewygodne dla władzy treści.

Prawo własności jest naruszane przez wprowadzanie kolejnych stref czystego transportu w miastach. Powoduje to wykluczenie osób mniej zamożnych, odebranie im możliwości dojazdu do lekarza czy urzędu własnym samochodem. Działające, często drogie samochody stają się bezużytecznym złomem. Unijna dyrektywa budynkowa oraz wchodzący od 2028 roku podatek ETS-2 nieuchronnie podwyższą i tak najwyższe w UE ceny energii elektrycznej obowiązujące w Polsce.

Cierpliwość społeczeństwa wyraźnie się wyczerpała. Zbyt długo godziliśmy się na ograniczanie krok po kroku naszych praw, zbyt długo akceptowaliśmy atrapę demokracji jaką stały się rządy w naszym kraju. Czas rządów postsowieckich uzurpatorów wyraźnie dobiega końca.

Czas ziemiaństwa

Czas ziemiaństwa

Izabela BRODACKA

Mój kolega z redakcji „Warszawskiej Gazety” pan Andrzej Leja bardzo słusznie poleca wydaną przez ośrodek „Karta” książkę Anny Richter pod tytułem: „ Czas ziemiaństwa” . Zawiera ona wspomnienia oraz fragmenty dzienników znanych polskich ziemian takich jak Walewska, Dunin- Borkowska, Turnau, Romer, Konarska, Chwalibóg, Podhorski. Są to wspomnienia autentyczne, nie zakłamane, nie sfałszowane.

Dobrym przykładem takich nieautentycznych moim zdaniem wspomnień są wspomnienia z dzieciństwa i młodości Franciszka Starowieyskiego. Jeżeli dobrze zapamiętałam twierdził, że lokaje podawali mu śniadanie do łózka. Nie wiem jak to naprawdę było ale jest to mało prawdopodobne. Dzieci ziemiaństwa i arystokracji były wychowywane dość surowo, w poczuciu obowiązku wobec wspólnoty, przede wszystkim narodowej. Chłopcy oprócz zwykłych przedmiotów takich jak matematyka, greka, czy łacina uczeni byli konnej jazdy, fechtunku, oraz posługiwania się bronią palną. Uczestniczyli w konkursach jeździeckich i polowaniach. Nie było miejsca ani czasu na wylegiwanie się w łózkach. Dziewczęta oprócz muzyki czy haftowania jako zajęć dodatkowych towarzyszyły matkom w nawiedzaniu chorych i potrzebujących pomocy w parafii.

Polecam wspomnienia Marii Krystyny Habsburg, która po czterdziestu latach wygnania wróciła do rodzinnego Żywca, zawarte w książce „Księżna. Wspomnienia o polskich Habsburgach”. Tam właśnie na pytanie „Często Pani myślała o Polsce?” Maria Krystyna odpowiada: „Cały czas. W Polsce jest wszystko: wspaniałe góry, jeziora, morze, wspaniała roślinność. Za tym wszystkim tęskniłam. Nawet, gdy mówię po szwedzku, niemiecku czy francusku, myślę po polsku. Polska jest dla mnie „non plus ultra”. Nigdy nie wyrzekłam się swej polskości i nie przyjęłam żadnego innego obywatelstwa. Często nam, tzn. Karolowi i mnie mówiono, że posługujemy się polszczyzną Sienkiewicza.”. 

W tych samych wspomnieniach księżna Maria Krystyna opowiada jak odwiedzała z matką chorych i ubogich z okolic Żywca. Habsburgowie są w Żywcu bardzo dobrze wspominani. Opatrywanie chorych nie uwłaczało jak widać księżnej. Kawior chochlami jedli w swoich rojeniach o wejściu do elity sowieccy sołdaci. Coś z tego podejścia przetrwało do naszych czasów jeżeli profesor Marcin Król potrafił napisać coś w tym stylu: „Jarosław Kaczyński nie należy do elity, bo nie pił wina w Toskanii i nie jadł ostryg w Bretanii”. Zapominając, że przynależność do elity oznaczała zawsze przede wszystkim obowiązki. Również wobec tych skrzywdzonych przez los. Mogłabym napisać za Wyspiańskim: „ten król to lalka z gałganków” ale byłoby to niesprawiedliwe. Król był to wielkiej inteligencji człowiek.

Franciszek Starowieyski ma w moich oczach ogromne zasługi. Zauważył kiedyś trafnie: „ człowiek jest tylko etapem w życiu przedmiotów” . Ta mądra obserwacja ujmuje niezwykle ważny czynnik o którym nie wolno zapominać przy ocenie dzieł sztuki, czynnik jakim jest czas. Freski z groty Lascaux są i pozostaną jedyne w swoim rodzaju bo powstały w okresie paleolitu choć obecnie podobne mogłoby namalować nawet dziecko. Kościółek w Dębnie ma najstarszą w Europie zachowaną drewnianą polichromię patronową z około 1500 roku (wykonaną w 33 kolorach z 77 motywami) oraz unikalny późnoromański obraz na desce przedstawiający św. Agnieszkę i św. Katarzynę z połowy XIII wieku. W pobliskiej Łopusznej była taka sama polichromia lecz bogaci dobroczyńcy kościoła przemalowywali kościół co roku ze szkodą dla jego wartości zabytkowej. Kafle ze słynnej klatki schodowej w pałacu w Nieborowie, pochodzące z XVII wieku, które w czasie remontu tej klatki kradli i sprzedawali tanio w Desie członkowie okupującej pałac komunistycznej lumpen-elity ( byli wśród nich filozofowie, pisarze i politycy) nasładzający się (rusycyzm celowy) tarzaniem się w cudzej pościeli i zmuszający radziwiłłowskich lokai do obsługiwania ich w białych rękawiczkach. Tacy z nich byli demokraci. Ile tych płytek ukradziono dowodzi liczba wstawionych w ich miejsce niebieskich, gładkich, współczesnych kafelków nazywanych przez konserwatorów „ mydło”.

Jeszcze lepszym przykładem komunistycznego zakłamania była reżyserowana przez Izabelę Cywińską i emitowana przez telewizję sztuka „Boża podszewka” powstała na motywach powieści Teresy Lubkiewicz Urbanowicz o tym samym tytule. Pani Cywińska przypisująca sobie nie wiem jakie parantele opisuje obyczaje polskiego dworu z perspektywy małego Jasia, który poogląda jaśnie państwo przez zamknięte okiennice. Nie twierdze, że żadna panienka z dworu nie zadała się nigdy z parobkiem ani, że panicz nie wykorzystywał seksualnie wiejskich dziewczyn. Jednak kopulowanie w stodole na sianie na oczach obserwatorów to obyczaje zupełnie innego środowiska żywcem przeniesione w rzekome stosunki dworskie. Jeżeli coś takiego w ogóle miało miejsce to po cichu i ze wstydem. Wiadomo że jak twierdzi François de La Rochefoucauld.: „L’hypocrisie est un hommage que le vice rend à la vertu” („Hipokryzja to hołd, jaki występek składa cnocie”).

Wracając do Cywińskiej. Samo nazwisko nie czyni z nikogo arystokraty ani specjalisty od arystokratycznych obyczajów.

Niejaki Putrament pochodzący rzekomo z rodu Putramentów herbu Dołęga był zwykłym komunistycznym aparatczykiem słabo władającym językiem polskim. Wiem o tym bo jego teksty poprawiała w „Czytelniku” w latach pięćdziesiątych moja ciotka. Wystąpił nawet w jej obronie gdy została rozrobiona czyli napiętnowana przez kolegów jako bezetka czyli wróg klasowy. Zdradziło ją lorgnon, którym posługiwała się przy poprawianiu tekstów. Nie było jej, jak wszystkich spauperyzowanych bezetów, po prosu stać na okulary. Kto dziś czyta Putramenta? Jak proroczo napisał Julian Tuwim.

„Szkoda papieru. I atramentu.

Tudzież peiperu. I putramentu.


Szkoda Przybosia, szkoda Miłosza

Wszystko to pójdzie razem do kosza”

————————-

Gorąco polecam przy okazji pamiętniki właścicielki Wilanowa Anny Branickiej- Wolskiej wydane przez wydawnictwo „TenTen” pod tytułem „Listy nie wysłane”. To rzetelny opis dziejów arystokratycznej polskiej rodziny, która przetrwała wywózkę na Syberię i komunistyczne rządy w Polsce.

Współczesna wędrówka ludów

Współczesna wędrówka ludów

Izabela BRODACKA

Opiszę Państwu co robię gdy znajdę w swoim pokoju zabłąkanego pająka. Przykrywam go szklanką nie dlatego, że się pająków brzydzę czy boję. Tylko dlatego, żeby łapiąc go nie uszkodzić go niechcący. Potem podkładam pod szklankę tekturkę i wynoszę pająka. W lecie do ogródka a w zimie na kwiatki, które jakaś dobra dusza hoduje na parapetach klatki schodowej mojej wielkomiejskiej kamienicy. Sąsiedzi uważają moje zachowanie za idiotyczne i z całego serca radzą mi potraktować kolejnego pajączka kapciem. Ale to moja sprawa co robię z pająkami w swoim mieszkaniu.

Gdyby jednak kilkadziesiąt pająków zechciało zająć moje mieszkanie musiałabym rozpocząć z nimi wojnę. Jeszcze lepszym przykładem są mrówki. Podziwiamy ich organizację społeczną ich ofiarność i pracowitość. Nigdy w życiu nie rozgrzebałabym mrowiska a zbierając grzyby staram się przeskakiwać przez drogi transportowe, którymi mrówki w lesie taszczą swoje ciężary.

A jednak kiedy moje mieszkanie chciały zająć mrówki faraona zmuszona byłam podjąć zdecydowane kroki aby się ich pozbyć. Są ładne, pracowite, przebojowe lecz nie chcę ich w swoim mieszkaniu.

Ten przydługi wstęp umieszczam dlatego, że coraz częściej spotykam się z poglądem, że chęć ograniczenia obecnej tragicznej w skutkach wędrówki ludów sprowokowanej przez lewacką ideologię jest związana z naszym polskim rasizmem, ksenofobią a w najlepszym przypadku lękiem przed nieznaną kulturą, czy też z uprzedzeniami wobec innego koloru skóry.

Ostatnio znajoma, osoba dobra i życzliwa, która dokarmia cudze dzieci, oraz ofiarnie płaci za leczenie bezdomnych psów i kotów powiedziała, że hasło „Polska dla Polaków” budzi jej odrazę bo Polska powinna być dostępna dla wszystkich chętnych, co jej zdaniem wynika wprost z zasad chrześcijaństwa.

W jej deklaracjach jest sporo hipokryzji – jakoś nie przychodzi jej do głowy żeby zaofiarować swój piękny dom pod lasem wszystkim chętnym.

Ale nie chodzi o wytykanie Polakom kolejnej wady narodowej czyli tym razem hipokryzji. Gdy rozpoczęła się wojna rosyjsko ukraińska wielu Polaków szlachetnie zaofiarowało swoje domy i mieszkania uciekinierom. Było to równie szlachetne co mało rozsądne. Musieli po pewnym czasie wymówić gościnę przybyszom co nieuchronnie wywoływało wzajemne pretensje.

Polscy uciekinierzy przed stanem wojennym mieszkali na ogół we Włoszech czy we Francji w obozach, nikt nie ofiarowywał im obywatelstwa ani prawa pracy i pobytu. Musieli o te przywileje długo się starać i na nie naprawdę zasłużyć. Moja miła i dobra koleżanka nie czytuje Warszawskiej Gazety a ja nikogo na siłę nie indoktrynuję politycznie ani nie nawracam. Gdyby czytała znałaby słowa kardynała Stefana Wyszyńskiego umieszczane w każdym numerze tej gazety na szczycie drugiej strony. „Każdy Naród pracuje przede wszystkim dla siebie. a nieszczęściem jest zajmowanie się całym światem kosztem własnej Ojczyzny”. Kardynał Wyszyński jest dla niej, jak dla wszystkich niekwestionowanym autorytetem i może zmieniłaby poglądy.

To co mówi koleżanka i ważniejsze – to co mówi wielu młodych ludzi jest moim zdaniem wynikiem -jak nazywa to Stanisław Michalkiewicz -„ duraczenia” społeczeństwa czyli wieloletniego jego ogłupiania. To wynika nie tylko z propagandy prowadzonej przez tak zwane media głównego nurtu, to wynika przede wszystkim z powszechnej wśród ludzi chęci dostosowania się do swego środowiska, bycia- jak to się kiedyś mówiło – comme il faut czyli jak trzeba.

Takim skrajnie zdemoralizowanym środowiskiem jest obecnie środowisko naukowe. Trudno sobie wyobrazić jakie brednie są w stanie formułować i popierać ludzie, którzy teoretycznie rzecz biorąc powinni opowiadać się po stronie prawdy i jej poszukiwać. Prowadzą badania i pozyskują granty na temat rzekomo istniejących kilkudziesięciu płci, czy na temat globalnego ocieplenia. Studenci i młodzi pracownicy naukowi z konieczności muszą się do nich dostosować. Wróciły czasy przypominające czasy stalinowskie gdy nikt nie ośmielał się kwestionować poglądów wielkiego językoznawcy, jak nazywano Stalina, ani tez diamatu. Diamat – przypominam – był to katechizm marksizmu i leninizmu, od którego odstępstwo groziło śmiercią lub kalectwem.

Obecnie grozi śmiercią cywilną, bo przecież dla naukowca tym właśnie jest wykluczenie ze środowiska.

Kolejnym zawodem społecznego zaufania, który prawie całkowicie stracił to zaufanie jest zawód lekarza. Jak uczciwy lekarz może wspierać tranzycję przeprowadzaną bez zgody rodziców jeżeli dobrze wie, że nie wolno mu bez zgody rodziców podać dziecku nawet aspiryny?

Jak uczciwy lekarz może stosować definicję śmierci mózgowej umożliwiającą rozebranie na części zapasowe chorego w stanie śpiączki jeżeli istnieje przynajmniej kilkaset dobrze udokumentowanych przypadków wyprowadzenia chorego z tego stanu i przywrócenia go do życia.

Podobnie do czasów stalinowskich, kiedy nikt nie ośmielał się kwestionować bredni diamatu, a przyjaźń ze Związkiem Radzieckim była dogmatem, prawie nikt ze współczesnych polityków i ekonomistów nie ośmiela się kwestionować konieczności przynależności do upadającej Unii Europejskiej.

Współcześni młodzi ludzie realizują swoją potrzebę naprawiania świata angażowaniem się w wątpliwe akcje takie jak BLM (Black Lives Matter), który powstał w 2013 roku i skupia się na walce z rasizmem. Nikt nie neguje, że handel niewolnictwem był czymś nieludzkim i potwornym lecz rewindykacje są bardzo trudne a nawet najczęściej niemożliwe. Dobrze pokazuje to historia Australii.

W 1788 roku na teren Australii dotarła First Fleet (Pierwsza Flota) pod dowództwem Arthura Phillipa. Brytyjczycy, uznając kontynent za terra nullius (ziemię niczyją), założyli Port Jackson – czyli dzisiejsze Sydney. Z czasem powstały Melbourne, Brisbane, Adelaide. Czy władze Australii powinny oddać Aborygenom domy, szpitale i fabryki powstałe na ich terenach?

Łatwo zrozumieć, że chęć poprawy swego losu jest rzeczą ludzką. Trzeba jednak również zrozumieć, że każda wędrówka ludów niesie ze sobą wojny rzezie, przemoc i nienawiść.

Takie będą Rzeczypospolite…

Takie będą Rzeczypospolite

Izabela BRODACKA

Lewica ustami pani minister oświaty oprócz nieustannych czczych obietnic podwyższenia płac nauczycieli wprowadza wiele kolejnych zmian w systemie oświatowym. Zaczęło się od likwidacji prac domowych. Ta zasada wpisuje się w trwający od wielu lat program kokietowania nieletnich. W niższych klasach od dawna zamiast ocen rysowało się uśmiechnięte lub smutne buźki, wiele szkól wprowadziło samoocenę uczniów nie rozumiejąc że realizują w ten sposób koncepcje wychowawcze niejakiego Makarenki.

Zapominając również o tym, że dzieci podobnie jak sportowcy chcą być oceniane. Niedawno zwolniono uczniów od prac domowych czyli od pracy własnej. Oczywiście projektodawcy zaplanowali obciążenie nauczycieli dodatkową pracą z uczniami w szkole. Jako wieloletni belfer z całą odpowiedzialnością stwierdzam – zadawanie prac domowych jest koniecznością, bo niezbędna jest praca własna uczniów. Moim uczniom zawsze tłumaczyłam.

Przeczytaj sobie podręcznik konnej jazdy, wszystko jest zrozumiałe, więc siądź na konia i wygraj Wielką Pardubicką albo nawet zwykłą gonitwę na Służewcu. Bez treningu nawet podczas przejażdżki rekreacyjnej w lesie spadniesz ze spokojnego konia na pierwszym zakręcie. Albo przeczytaj podręcznik narciarstwa – wszystko wydaje ci się jasne więc zjedź z Kasprowego. Albo przeczytaj podręcznik żeglarski i weź rumpel do ręki przy silnym wietrze. Prawie pewne, że wywrócisz łódkę. Teoria teorią ale operowanie łódką, samochodem czy skuteczne jeżdżenie konno lub na nartach wymaga wielu godzin własnej pracy, wielu godzin treningu. Specyficzna pamięć mięśniowa umożliwia unikanie przy uprawianiu tych dyscyplin podstawowych i groźnych w skutkach błędów.

Podobny efekt istnieje przy praktykowaniu na przykład matematyki. Zrozumienie tematu nie daje sprawności rachunkowej. Obecnie uczniowie, a nawet studenci, mają problemy z przekształcaniem wzorów, robią błędy przy sprowadzaniu wyrażeń wymiernych do wspólnego mianownika, mają kłopoty z jednostkami. Co gorsza w czasie lekcji nauczyciel najczęściej sam rozwiązuje zadania na tablicy, więc bez rozwiązywania zadań w domu uczeń nie ma szans na nabranie niezbędnej sprawności rachunkowej. Nauczyciele sami rozwiązują zadania przede wszystkim ze względu na przeładowanie programu. Wzywając do tablicy kolejnych słabych rachunkowo uczniów, oraz tracąc czas na komentowanie podstawowych błędów, które oni popełniają nauczyciel traci szanse na rozwiązanie wszystkich zadań, których rozwiązanie jest konieczne z punktu widzenia wymagań komisji egzaminacyjnej.

Oczywiście sama organizacja współczesnej szkoły pozostawia wiele do życzenia. Wśród uczniów popularne jest bliskie prawdy stwierdzenie: „kiepska szkoła nie uczy i nie wymaga, dobra szkoła nie uczy ale wymaga”. Stąd rozwinięty rynek korepetycyjny. Powszechny jest pogląd, że za większe pieniądze nauczyciele prywatnie uczą skutecznie dzieci i młodzież tego czego nie są w stanie czy nie chcą nauczyć ich w szkole. Stąd mylne przeświadczenie, że wystarczy nauczycielom dobrze zapłacić aby poziom szkoły poszybował w górę. Mylne, gdyż za czasów realnego socjalizmu nauczyciele byli jedną z najgorzej uposażonych grup społecznych, a poziom oświaty był relatywnie wyższy. Mówię tu o przedmiotach przyrodniczych i matematyce. Historia była oczywiście zakłamywana a literatura kastrowana.

Pisałam o tym wielokrotnie i wiem, że się powtarzam, ale to ważne. Jak pisałam w kilku poprzednich tekstach większość zadań ze zbioru zadań do matematyki dla klasy V-VI szkoły podstawowej Tadeusz Korczyca i Jerzy Nowakowskiego zdecydowanie przerasta możliwości maturzysty wybierającego obecnie maturę na poziomie podstawowym. Należy zadać sobie pytanie jak to się stało, że w ciągu ostatnich lat przeciętny maturzysta osiągnął poziom niższy od ucznia V klasy szkoły podstawowej w PRL? Za PRL istniał wśród uczniów kult olimpiad fizycznych i matematycznych.

Większość nazwisk wybitnych obecnie naukowców można odnaleźć na listach nagrodzonych w tych olimpiadach. Często byli to ludzie z małych ośrodków, którzy swój sukces zawdzięczali prawdziwemu talentowi i uczciwej pracy. Nauczyciele z oddaniem przygotowywali swoich uczniów do olimpiad. W liceum Żmichowskiej znanym, świetnym nauczycielem fizyki był pan Piotr Halfter organizator olimpiad fizycznych. Halfter- jak głosiła wieść gminna- nie był wcale fizykiem lecz matrosem. Nie wiem czy to prawda. Jego żona uczyła rosyjskiego. Nie bardzo się lubiliśmy bo były to zaciekłe komuchy, ale uczyli świetnie. Nasi przeciętni uczniowie, którzy wyjeżdżali za granicę, byli tam uważni niemal za geniuszy.

Poziom nauczania w Polsce był o wiele wyższy niż w szkołach publicznych we Francji czy w Stanach pomimo niskich zarobków nauczycieli. Nie oznacza to bynajmniej, że nie należy nauczycielom dobrze płacić. Oznacza tylko, że nie ma korelacji dodatniej pomiędzy wysokością pensji nauczyciela a poziomem oświaty. To jeden z tych mitów, podobnie fałszywych jak mit bonu oświatowego, który miał wprowadzić polską szkołę na wyżyny. Płacić trzeba dobrze, bon oświatowy można stosować, lecz wysoki poziom nauczania może zapewnić wyłącznie wysoki etos zawodowy nauczyciela i wytężona praca własna ucznia. Rezygnując z pracy własnej ucznia będziemy kształcić zbieraczy szparagów w Niemczech czy borówek w Norwegii.

Kolejne zarządzenia minister oświaty, która jak pamiętamy nie wie nawet kto budował obozy zagłady w Polsce, są zdecydowanie ideologiczne. Jest to ograniczenie wymiaru lekcji religii czy filozofii do jednej godziny tygodniowo oraz wprowadzenie przymusowej edukacji zdrowotnej w szkołach ponadpodstawowych oraz podstawowych od czwartej klasy.

Podobno obecnie w ONZ forsowany jest traktat, który miałby uznawać obronę życia, rodziny czy prawdy biologicznej za „ zbrodnię przeciwko ludzkości”. Nasza łacińska cywilizacja po prostu upada. [to nie ONA upada, to zbrodniarze chcą ją zabić. md]

Jak to pisał Verlaine:

„Jam Cesarstwo u schyłku wielkiego konania,
Które, patrząc, jak idą Barbarzyńce białe,
Układa akrostychy wytworne, niedbałe…

Wszystko, wszystko wypite! zjedzone! — Cóż dalej?”

Gruszki na wierzbie

Izabela Brodacka
Od pierwszego września w szkołach obowiązują nowe zasady
żywienia. Osoba żyjąca wystarczająco długo na świecie była
wielokrotnie świadkiem zmian obowiązujących zasad i
przepisów czasem wręcz o 180 stopni. Gdy moje dzieci były
małe obowiązywało wprowadzanie do diety niemowlęcia, od
trzeciego miesiąca jego życia, zup jarzynowych zabielanych
żółtkiem jaja kurzego. Nie wiem jaki idiota to wymyślił lecz
jest on odpowiedzialny za epidemię uczuleń nękających
obecnych czterdziestolatków. Przecież powszechnie
wiadomo, że żółtko jaj kurzego, jako obce białko, jest silnym
alergenem. Lekarze traktowali jednak te idiotyzmy ze
śmiertelną powagą a nawet gdy naiwna matka przyznawała
się szczerze, że nie podaje zupek bo dziecko nie chce ich jeść,
grozili matce sądem rodzinnym i skierowaniem dziecka do
pieczy zastępczej.

Równie poważnie było traktowane
odstępstwo od zasady karmienia dziecka co trzy godziny, a
nie wtedy gdy jest ono głodne. Rozsądne matki okłamywały
lekarzy i były to kłamstwa całkowicie usprawiedliwione. Po
zmianie systemu w Polsce a przede wszystkim gdy
amerykańscy uczeni przypomnieli sobie, że samica ludzka ma
piersi ci sami lekarze z równą bezwzględnością zalecali
karmienie dziecka do roku wyłącznie piersią. Margaryna
najpierw była polecana przez lekarzy jako zdrowa, a potem
traktowana jako bardzo niezdrowa. Pomidory miały kiedyś
być rakotwórcze a potem rzekomo chroniły przed
nowotworami.

Szczytem idiotyzmu była obowiązująca podobno w ZSRR praktyka odbierania położnicom noworodka żeby nie mogły go nakarmić .Sowieccy uczeni nie wiadomo dlaczego twierdzili, że siara szkodzi dziecku, kiedy powszechnie wiadomo, że jest niezwykle ważna dla jego
odporności. Sowieccy uczeni odwracali bieg rzek i hodowali
gruszki na wierzbie. Sowiecki system wydał Miczurina i
Łysenkę. Szkoda czasu na zajmowanie się ich osiągnięciami.
Kilka lat temu nauczyciele polskich szkół zaśmiewali się
widząc, jak dzieci przemycają do szkoły zwykłą sól kuchenną
tak jakby to był groźny narkotyk. Centralne zarządzenie
ograniczało wówczas solenie potraw w szkolnych stołówkach.
Bardziej gorliwi wychowawcy kontrolowali dziecięce plecaki i
traktowali przemycanie soli wręcz jak poważne wykroczenie
czy przestępstwo.
Wracając do przepisów, które weszły w życie od początku
tego roku szkolnego. Otyłość dzieci nie jest bynajmniej
związana ze spożywaniem mięsa. Związana jest przede
wszystkim ze zmianą trybu życia, z zastępowaniem życia
społecznego i towarzyskiego przez maniakalne śledzenie
mediów społecznościowych. Nie rozwiąże tego problemu ani
zakaz używania w szkołach telefonów, ani nakaz spożywania
roślin strączkowych. Przede wszystkim decyzje o sposobie
odżywiania dzieci należą do rodziców. Poza tym nie zmusi się
dzieci do spożywania nielubianych potraw – będą zostawiały
fasolkę na talerzu, rzucały nią po podłodze i wynosiły ją w
kieszeniach.

Dobrym przykładem jest akcja mleczna przeprowadzana obecnie w wielu szkołach podstawowych. Dla dzieci przeznacza się specjalne opakowania ze słomką
zawierające około szklanki mleka lecz dzieci i tak nie chcą ich
odbierać ani tego mleka pić. Pod koniec okresu ważności produktu intendentki błagają pracowników szkoły żeby zabierali bliskie przeterminowania pudełeczka z mlekiem bo
za kilka dni będą musiały wyrzucić je na śmietnik. Za tę akcje
płacimy my wszyscy, podatnicy. Zdania na temat mleka są
zresztą podzielone. Pamiętam żartobliwe hasło z czasów
komuny : „Pij mleko będziesz kaleką”. Ale nie o żarty tu
chodzi. Za moich czasów w komunistycznej szkole
podstawowej rano w stołówce stało mleko w wiadrze a po
obiedzie kompot. Nikt jednak nie zmuszał dzieci do picia tego
mleka czy kompotu ani do jedzenia nielubianych potraw.
Kucharki pytały dzieci czy chcą kotlet i czy będą jadły szpinak
lub kiszoną kapustę. Ludzie, którzy przeżyli wojenną i
powojenną nędzę mieli więcej poczucia rzeczywistości niż
obecnie, a przede wszystkim szanowali jedzenie i nie chcieli
go marnować. Pamiętam, że kucharki mówiły: „ Bierz co
chcesz ale masz wszystko zjeść, talerz ma być po jedzeniu
zupełnie czysty”. Zmiany nawyków żywieniowych nie
przeprowadzi się przymusem.
Zakaz używania przez dzieci telefonów, choć wydaje się
rozsądny też niczego nie załatwi. Zakaz używania telefonu bez
ich odbierania oznacza, że dzieci będą pod ławką śledziły
wpisy na ekranie tak jak my czytaliśmy podczas nudnych lekcji
książki. Zakaz przynoszenia telefonu do szkoły spowoduje, że
rodzice nie będą mogli nawiązać kontaktu z dzieckiem i w
razie niebezpieczeństwa udzielić mu pomocy. Bezpieczeństwa
nie zapewni się obywatelom mnożąc sprzeczne ze sobą
zarządzenia.

Bezpieczeństwo, w tym zdrowotne, zależy od funkcjonowania państwa i jego instytucji. W filmach widzimy jak ratownicy wiozą biegiem chorego na salę operacyjną gdzie czeka zespół najlepszych lekarzy gotowych go operować.
Praktyka jest taka, że przeciętny obywatel w żaden sposób nie
może dostać się do szpitala, że na niezbędne badania zostaje
zapisany w terminie za kilka miesięcy a nawet za rok a jeżeli
zostanie objęty protokołem terapii daremnej nikt nie ma
prawa go w ogóle leczyć. W filmach dzielni funkcjonariusze
policji pędzą na sygnale do każdego zgłoszenia
zaniepokojonego obywatela.

Praktyka jest zupełnie inna. Niedawno kilkunastoletnia dziewczynka umarła na ulicy z
wyziębienia, choć miała kontakt telefoniczny z ojcem gdyż policja nie tylko jej nie szukała lecz nie raczyła nawet ustalić lokalizacji jej telefonu co mogło uratować jej życie.
Jak wielokrotnie pisałam świat nie jest obecnie stabilny.
Liberalna demokracja nie zakończyła konfliktów i wojen i
poważnie pomylił się Francis Fukuyama wieszcząc koniec
historii. W sytuacji realnego zagrożenia światowym
konfliktem wydaje się pieniądze na idiotyczny poradnik, który
mogłoby napisać dziecko. Brakuje schronów zaopatrzonych w
czystą wodę, brakuje strategicznych zapasów żywności, a
obywatelom radzi się żeby mieli w plecaku latarkę, mapę i
zapałki. Te porady są tyle samo warte co nowe zasady
żywienia. Tyle co nic.

Gruszki na wierzbie

Izabela Brodacka
Od pierwszego września w szkołach obowiązują nowe zasady
żywienia. Osoba żyjąca wystarczająco długo na świecie była
wielokrotnie świadkiem zmian obowiązujących zasad i
przepisów czasem wręcz o 180 stopni. Gdy moje dzieci były
małe obowiązywało wprowadzanie do diety niemowlęcia, od
trzeciego miesiąca jego życia, zup jarzynowych zabielanych
żółtkiem jaja kurzego. Nie wiem jaki idiota to wymyślił lecz
jest on odpowiedzialny za epidemię uczuleń nękających
obecnych czterdziestolatków. Przecież powszechnie
wiadomo, że żółtko jaj kurzego, jako obce białko, jest silnym
alergenem. Lekarze traktowali jednak te idiotyzmy ze
śmiertelną powagą a nawet gdy naiwna matka przyznawała
się szczerze, że nie podaje zupek bo dziecko nie chce ich jeść,
grozili matce sądem rodzinnym i skierowaniem dziecka do
pieczy zastępczej.

Równie poważnie było traktowane
odstępstwo od zasady karmienia dziecka co trzy godziny, a
nie wtedy gdy jest ono głodne. Rozsądne matki okłamywały
lekarzy i były to kłamstwa całkowicie usprawiedliwione. Po
zmianie systemu w Polsce a przede wszystkim gdy
amerykańscy uczeni przypomnieli sobie, że samica ludzka ma
piersi ci sami lekarze z równą bezwzględnością zalecali
karmienie dziecka do roku wyłącznie piersią. Margaryna
najpierw była polecana przez lekarzy jako zdrowa, a potem
traktowana jako bardzo niezdrowa. Pomidory miały kiedyś
być rakotwórcze a potem rzekomo chroniły przed
nowotworami.

Szczytem idiotyzmu była obowiązująca podobno w ZSRR praktyka odbierania położnicom noworodka żeby nie mogły go nakarmić .Sowieccy uczeni nie wiadomo dlaczego twierdzili, że siara szkodzi dziecku, kiedy powszechnie wiadomo, że jest niezwykle ważna dla jego
odporności. Sowieccy uczeni odwracali bieg rzek i hodowali
gruszki na wierzbie. Sowiecki system wydał Miczurina i
Łysenkę. Szkoda czasu na zajmowanie się ich osiągnięciami.
Kilka lat temu nauczyciele polskich szkół zaśmiewali się
widząc, jak dzieci przemycają do szkoły zwykłą sól kuchenną
tak jakby to był groźny narkotyk. Centralne zarządzenie
ograniczało wówczas solenie potraw w szkolnych stołówkach.
Bardziej gorliwi wychowawcy kontrolowali dziecięce plecaki i
traktowali przemycanie soli wręcz jak poważne wykroczenie
czy przestępstwo.
Wracając do przepisów, które weszły w życie od początku
tego roku szkolnego. Otyłość dzieci nie jest bynajmniej
związana ze spożywaniem mięsa. Związana jest przede
wszystkim ze zmianą trybu życia, z zastępowaniem życia
społecznego i towarzyskiego przez maniakalne śledzenie
mediów społecznościowych. Nie rozwiąże tego problemu ani
zakaz używania w szkołach telefonów, ani nakaz spożywania
roślin strączkowych. Przede wszystkim decyzje o sposobie
odżywiania dzieci należą do rodziców. Poza tym nie zmusi się
dzieci do spożywania nielubianych potraw – będą zostawiały
fasolkę na talerzu, rzucały nią po podłodze i wynosiły ją w
kieszeniach.

Dobrym przykładem jest akcja mleczna przeprowadzana obecnie w wielu szkołach podstawowych. Dla dzieci przeznacza się specjalne opakowania ze słomką
zawierające około szklanki mleka lecz dzieci i tak nie chcą ich
odbierać ani tego mleka pić. Pod koniec okresu ważności produktu intendentki błagają pracowników szkoły żeby zabierali bliskie przeterminowania pudełeczka z mlekiem bo
za kilka dni będą musiały wyrzucić je na śmietnik. Za tę akcje
płacimy my wszyscy, podatnicy. Zdania na temat mleka są
zresztą podzielone. Pamiętam żartobliwe hasło z czasów
komuny : „Pij mleko będziesz kaleką”. Ale nie o żarty tu
chodzi. Za moich czasów w komunistycznej szkole
podstawowej rano w stołówce stało mleko w wiadrze a po
obiedzie kompot. Nikt jednak nie zmuszał dzieci do picia tego
mleka czy kompotu ani do jedzenia nielubianych potraw.
Kucharki pytały dzieci czy chcą kotlet i czy będą jadły szpinak
lub kiszoną kapustę. Ludzie, którzy przeżyli wojenną i
powojenną nędzę mieli więcej poczucia rzeczywistości niż
obecnie, a przede wszystkim szanowali jedzenie i nie chcieli
go marnować. Pamiętam, że kucharki mówiły: „ Bierz co
chcesz ale masz wszystko zjeść, talerz ma być po jedzeniu
zupełnie czysty”. Zmiany nawyków żywieniowych nie
przeprowadzi się przymusem.
Zakaz używania przez dzieci telefonów, choć wydaje się
rozsądny też niczego nie załatwi. Zakaz używania telefonu bez
ich odbierania oznacza, że dzieci będą pod ławką śledziły
wpisy na ekranie tak jak my czytaliśmy podczas nudnych lekcji
książki. Zakaz przynoszenia telefonu do szkoły spowoduje, że
rodzice nie będą mogli nawiązać kontaktu z dzieckiem i w
razie niebezpieczeństwa udzielić mu pomocy. Bezpieczeństwa
nie zapewni się obywatelom mnożąc sprzeczne ze sobą
zarządzenia.

Bezpieczeństwo, w tym zdrowotne, zależy od funkcjonowania państwa i jego instytucji. W filmach widzimy jak ratownicy wiozą biegiem chorego na salę operacyjną gdzie czeka zespół najlepszych lekarzy gotowych go operować.
Praktyka jest taka, że przeciętny obywatel w żaden sposób nie
może dostać się do szpitala, że na niezbędne badania zostaje
zapisany w terminie za kilka miesięcy a nawet za rok a jeżeli
zostanie objęty protokołem terapii daremnej nikt nie ma
prawa go w ogóle leczyć. W filmach dzielni funkcjonariusze
policji pędzą na sygnale do każdego zgłoszenia
zaniepokojonego obywatela.

Praktyka jest zupełnie inna. Niedawno kilkunastoletnia dziewczynka umarła na ulicy z
wyziębienia, choć miała kontakt telefoniczny z ojcem gdyż policja nie tylko jej nie szukała lecz nie raczyła nawet ustalić lokalizacji jej telefonu co mogło uratować jej życie.
Jak wielokrotnie pisałam świat nie jest obecnie stabilny.
Liberalna demokracja nie zakończyła konfliktów i wojen i
poważnie pomylił się Francis Fukuyama wieszcząc koniec
historii. W sytuacji realnego zagrożenia światowym
konfliktem wydaje się pieniądze na idiotyczny poradnik, który
mogłoby napisać dziecko. Brakuje schronów zaopatrzonych w
czystą wodę, brakuje strategicznych zapasów żywności, a
obywatelom radzi się żeby mieli w plecaku latarkę, mapę i
zapałki. Te porady są tyle samo warte co nowe zasady
żywienia. Tyle co nic.

Polska państwem z dykty

Polska państwem z dykty

Izabela BRODACKA

Każdy z krajów z dykty, a jeszcze lepiej z papier mâché, charakteryzuje laksacja legislacyjna. Wydaje się bardzo wiele ustaw i zarządzeń, często sprzecznych ze sobą albo nawet, co gorsza, sprzecznych z Konstytucją. Wśród nich są ustawy głupie, martwe oraz kryminogenne. Ustaw głupich jest najwięcej. Ustawy martwe są to ustawy, których nikt w praktyce nie stosuje, lecz działają jako przysłowiowy kij na psa. Uruchamia się je, gdy chce się kogoś uderzyć, komuś wyrządzić krzywdę posługując się prawem.

Taką martwą ustawą jest przepis nakazujący płacić podatek od uzyskanej korzyści. Jeżeli pozwolisz kuzynce mieszkać w twoim mieszkaniu, powinna ona odprowadzać podatek od sumy, którą musiałaby płacić za wynajem podobnego mieszkania. Jeżeli sąsiad położy ci kafelki w łazience w zamian za dobre obiady, ty powinnaś zapłacić podatek od honorarium za kafelki, a on za cenę obiadów.

Pamiętna jest sprawa piekarza z Legnicy Waldemara Gronowskiego, który rozdawał niesprzedane pieczywo, zamiast wyrzucać je na śmietnik. Odbiorcy tego pieczywa, osoby ubogie, miały według Urzędu Skarbowego odprowadzać podatek od uzyskanej korzyści. Gdyby Urzędy Skarbowe konsekwentnie pilnowały przestrzegania tej ustawy, niemożliwe stałyby się wszelkie umowy barterowe, a nawet przysługi sąsiedzkie czy pomoc humanitarna. Jeżeli na przykład pomagałabym bezinteresownie w matematyce dzieciom niezamożnej sąsiadki, z takim nauczaniem musiałybyśmy się ukrywać jak za okupacji niemieckiej.Istnieją również ustawy i rozwiązania prawne, które są po prostu kryminogenne. Prowokują do popełniania przestępstwa.

Takim rozwiązaniem prawnym jest dopuszczenie do posiadania tak zwanego kolekcjonerskiego dowodu osobistego. Taki dowód można sobie swobodnie zamówić na dowolne nazwisko i jest on praktycznie nieodróżnialny od zwykłego dowodu osobistego. Firma, która wytwarza takie dowody, w swojej reklamie pojawiającej się natychmiast w Internecie po wpisaniu jako hasło terminu „dowód kolekcjonerski” twierdzi, że przeznaczeniem kolekcjonerskich dokumentów są żarty. Ładne żarty, jeżeli, jak to kiedyś sprawdzili dziennikarze śledczy, można na taki dowód wynająć samochód, wziąć kredyt obciążający osobę, której skradziono personalia, a nawet sprzedać cudze mieszkanie. Nabywca w dobrej wierze nie musi mieszkania oddawać. Prawo nie chroni zatem obywatela przed kradzieżą jego tożsamości, wręcz przeciwnie, do takiej kradzieży prowokuje.

Trudno ustalić, po co i dlaczego toleruje się takie praktyki i oferujące kolekcjonerskie dokumenty firmy. Można zamówić sobie również fałszywe prawo jazdy, a jakie niebezpieczeństwo pociąga za sobą obecność na szosach kierowców bez prawa jazdy i odpowiednich kwalifikacji, nie trzeba chyba tłumaczyć.Kolejną cechą charakterystyczną polskiego państwa bezprawia jest brak ochrony właścicieli nieruchomości przed dzikimi lokatorami. Wręcz przeciwnie, to dzicy lokatorzy są chronieni, a właściciel, który chciałby wejść siłą do swego własnego mieszkania, jest ścigany za naruszenie miru domowego. Powoduje to – jak wielokrotnie pisałam – zastój na rynku wynajmu mieszkań i skrajnie wysokie ceny tego wynajmu. Ludzie wolą nie zarabiać na wynajmie, a za to mieć pewność, że nie stracą mieszkania na rzecz bezczelnego złodzieja chronionego przez system.Kolejną cechą charakterystyczną państw z dykty i tektury jest bierność organów ścigania wobec zgłaszanych przez obywateli przestępstw. Prokuratorzy najczęściej odmawiają zajęcia się zgłaszanymi sprawami albo umarzają postępowanie.

Wyjątkowo obraźliwy dla obywatela jest fakt, że uzasadnienia odmowy wszczęcia postępowania lub jego umorzenia są na ogół zupełnie bez sensu, są powielaniem jakiegoś szablonu dotyczącego zupełnie innych spraw. Mogłabym podać setki przykładów, ale z braku miejsca ograniczę się do kilku. Znajoma otrzymała na WhatsApp następującą informację: „Mamo, utopiłem swój telefon w ubikacji i muszę kupić nowy. Stoję w sklepie, ale nie mam dostępu do swego konta. Przekaż proszę 3997 złotych na konto sklepu, które podaję”. Znajoma, przekonana, że pisze jej syn, dokonała przelewu. Okazało się, że padła ofiarą oszustwa. Prokuratura ustaliła, że właścicielką rachunku bankowego, na który przelano pieniądze, jest niejaka Sylwia S., która jednak zaprzeczyła, że zakładała podany rachunek.

Jak stwierdził prokurator, postępowanie nie dało podstaw do wniesienia aktu oskarżenia, wobec czego zostało umorzone. Przecież to są kpiny z obywatela. Niech spróbuje nie zapłacić mandatu, to wejdą mu na konto i ten mandat pobiorą. Jeżeli Sylwia S. zaprzecza, że jest to jej konto, trzeba ustalić właściciela i doprowadzić do zwrotu pieniędzy. Inna znajoma pożyczyła komuś dużą sumę pieniędzy. Oficjalnie, z umową i opłaceniem podatku. Dysponuje dowodem przelewu. Dłużniczka twierdzi, że pieniądze oddała, nie ma jednak na to żadnego dowodu. Gdybym oddawała dużą sumę z ręki do ręki, żądałabym przecież potwierdzenia spłaty długu przez wierzyciela. Prokuratura odmówiła ścigania nierzetelnej dłużniczki, dając wiarę jej oświadczeniom.

Ja osobiście zeznawałam w sądzie w sprawie osoby oszukanej przez właściciela ogiera arabskiego. Na licytacji sprzedano jakiegoś siwego ogiera, na co istnieje dowód w postaci protokołu komornika, natomiast paszport wystawiono na skradzionego ogiera karego. Pomiędzy licytacją a datą wystawienia paszportu upłynęło kilka miesięcy. Otóż koń siwy nigdy nie stanie się kary, choć przeciwna zmiana maści jest możliwa. Dokumenty były więc dowodem oszustwa. Poza tym komornik zaniedbał sprawdzenia czipa konia. Sędzia nie rozumiała zupełnie wagi tego dowodu, odmówiła powołania biegłego zootechnika i ostatecznie sprawa została umorzona.

Otrzymałam kuriozalne pismo z sądu, w którym potraktowano mnie jako osobę poszkodowaną, podczas gdy byłam tylko świadkiem. Niezawisłość sędziowska sprowadza się zatem do orzekania według przekonań sędzi nie znającej przedmiotu sprawy; może ona dowody dowolnie dopuszczać lub nie oraz powoływać lub nie biegłych, co czyni z systemu sprawiedliwości farsę i prowokuje do oszustw.

Szczyty głupoty i hipokryzji

Szczyty głupoty i hipokryzji

Izabela BRODACKA

Od lat trwa batalia o konie przewożące turystów z Polany Włosienica do Morskiego Oka. Histeryczni obrońcy zwierząt alarmują, że konie są zmęczone pracą ponad siły i że z wysiłku zdychają na szosie. Wszystkie te argumenty sprowadzają się do podstawowego pytania sformułowanego kiedyś przez jednego z moich dowcipnych uczniów. Powiedział on, że chciałby się dowiedzieć który to idiota wymyślił pracę i dać mu w łeb.

Otóż konie tak jak i ludzie muszą pracować. Mają gorzej niż ludzie bo nie można zmusić społeczeństwa do utrzymywania bezużytecznych zwierząt choć utrzymuje ono wielu ludzi nie tylko bezużytecznych lecz również szkodliwych. Bezużyteczne, a nawet groźne zwierzę każdy może utrzymywać dla własnej rozrywki, o ile pozwala na to prawo. Wśród młodych ludzi pojawiła się od pewnego czasu moda na hodowanie piranii, pytonów czy pająków ptaszników.

Nikt nie zabrania natomiast członkom różnych stowarzyszeń czy fundacji wykupywania koni i utrzymywania ich w postulowanych przez nich luksusowych warunkach. Zdjęcia koni uratowanych od rzeźni napędzają spontaniczne zbiórki ludzi dobrej woli, które są podstawowym sposobem pozyskiwania przez fundację środków. Zdarza się, że taki konik dawno zdechł, albo został przerobiony na karmę dla psów, a jego zdjęcie nadal figuruje na reklamowej stronie fundacji. Podobnie jak zdarza się, że fundacje charytatywne zbierają środki na operację dawno zmarłego dziecka.

Chociaż sposoby pozyskiwania oraz wydawania środków przez fundacje mają ścisły związek z awanturami o konie w Tatrach zajmijmy się sprawami bardziej istotnymi. W Tatrach przy przewożeniu turystów pracują prawie wyłącznie konie zimnokrwiste. Konie zimnokrwiste, hodowane kiedyś jako konie pociągowe, są obecnie hodowane na rzeź.

Według statystyk Głównego Inspektoratu Weterynarii w Polsce zabija się rocznie w rzeźniach od 15000 do 25000 koni. Taki koń trafia do rzeźni w wieku dwóch, najwyżej trzech lat ze względu na jakość mięsa końskiego, która związana jest właśnie z wiekiem zwierzęcia. Pracujący koń pociągowy żyje natomiast kilkanaście lat. Górale kupujący konie do bryczki po prostu ratują im życie. A wprowadzenie zakazu używania koni w Tatrach skazuje wszystkie obecnie pracujące tam konie na śmierć w rzeźni. Choć nikt nie może zmusić obywatela do utrzymywania bezużytecznego zwierzęcia jest wiele osób które opłacają dożywocie swoim ukochanym wierzchowcom.

Są również tacy którzy ofiarowują dożywocie cudzemu koniowi. Znam rodzinę, która zapewniła dożywotnie utrzymanie ślepemu koniowi wyścigowemu Grajkowi. Grajek wzruszał swoim ( nomen omen) ślepym zaufaniem do człowieka. Obrońcy zwierząt dla jego własnego dobra wykluczyli go z wyścigów co oznaczało skierowanie do rzeźni a od przerobienia na karmę dla psów uratowali go właśnie znajomi. Personaliów dobroczyńców, pod których opieką Grajek żył długo w dobrych warunkach nie podaję, bo zrobili to z dobrego serca a nie dla rozgłosu. Utrzymanie konia to wcale nie bagatelna sprawa. To obecnie około dwóch tysięcy miesięcznie.

Wracając do koni przewożących turystów w Tatrach. Jak ustalono w czasie spornych kilkunastu lat padły tylko trzy konie przewożące turystów. Przyczyną śmierci było pęknięcie tętniaka i nagła kolka. W tym samym okresie w Tatrach zginęło w wypadkach i zmarło na serce kilkanaście osób. Czy to oznacza, że należy zamknąć góry dla ruchu turystycznego?. Wiele lat temu oglądałam w telewizji dramatyczny obraz zdychającego na szosie konia. Koń ewidentnie cierpiał na kolkę. Kolka nie ma nic wspólnego z pracą konia, występuje najczęściej niespodziewanie i jedynym sposobem uratowania zwierzęcia jest zmuszenie go do ruchu. Jak zalecają weterynarze trzeba konia podnieść, często z konieczności brutalnie, nawet kopiąc go boleśnie w nos. Na oczach widzów młody woźnica usiłował podnieść konia przy użyciu bata co mogło uratować mu życie.

Rzuciły się na niego rozhisteryzowane paniusie, uniemożliwiły mu działanie, a jedna z nich podłożyła zdychającemu koniowi firmową torebkę pod głowę. Tak więc koń zmarł w męczarniach bynajmniej nie z przepracowania lecz na skręt kiszek z torebką Louis Vuitton pod głową. Podłożenie zdychającemu koniowi drogiej torebki pod głowę było aktem skrajnej głupoty a nie miłosierdzia. Właścicielka tej torby myśli jak pewien adwokat który kierując Mercedesem zderzył się czołowo z prawidłowo jadącym Audi 80. Twierdził on, że jadące Audi kobiety zginęły, ponieważ jechały kiepskim samochodem, który nazwał „trumną na kółkach”.

Trudno opisywać wszystkie etapy awantur pomiędzy aktywistami obrony zwierząt a góralami i lokalnymi władzami . To właśnie aktywiści DIOZ ( Dolnośląski Inspektorat Ochrony Zwierząt) zorganizowali protesty czyli awantury na szosie do Morskiego Oka. Przeciwko tym aktywistom prokuratura prowadzi liczne dochodzenia. Zarzuca się im obrażanie funkcjonariuszy policji i urzędników starostwa, bada co naprawdę stało się z odebranymi przez organizację końmi, kto rzeczywiście podpalił użytkowany przez nich samochód, na co idą pozyskiwane przez nich pieniądze i czy faktycznie- jak twierdzą górale – DIOZ ma swoje udziały w firmie produkującej wózki, które miałyby zastąpić konie na szosie do Morskiego Oka.

Jest wielce prawdopodobne, że obrona zwierząt to tylko pretekst do prób wypchnięcia górali z rynku usług przewoźniczych. Wojny ekonomiczne, wrogie przejęcia, są zjawiskiem starym jak świat. Dla mnie porażający jest tylko fakt, że w imię ochrony koni faktycznie się im szkodzi. Wielokrotnie przywoływałam tu wypowiedzi i prace amerykańskiego ekonomisty Henry’ego Hazlitta. Twierdzi on, że ustawy i zarządzenia mające chronić pewne grupy społeczne najczęściej im szkodzą. Na przykład ochrona prawna emerytów przed zwolnieniem powoduje, że osoba w wieku przedemerytalnym ma wielkie kłopoty ze znalezieniem jakiejkolwiek pracy. Głupotą jest odbierania dziecka za muszki w domu i skazywanie go na bidul. Szczytem głupoty i hipokryzji jest skazywanie koni na rzeź w imię jak twierdzą ich obrońcy ich własnego dobra.

Powtórka z rozrywki

Izabela BRODACKA


Ostatniego dnia sierpnia 2026 roku, w przeddzień
osiemdziesiątej siódmej rocznicy wybuchu II Wojny Światowej
Polacy mieli szansę oddawać się typowym rozrywkom z
czasów komuny, a raczej z czasów realnego socjalizmu, jakimi
było wystawanie w ogromnych kolejkach po wszystko. Po
meble, pralki, ser żółty miękki albo twardy (w Polsce były
znane wówczas tylko te dwa gatunki sera podczas gdy we
Francji znano ich podobno ponad 1200 ),
papier toaletowy i
oczywiście paliwo.

Właśnie 31 sierpnia wygaszono trwający
tylko dwa tygodnie rządowy program obniżek cen paliwa
znany jako program CPN. Wbrew deklaracjom premiera Tuska
i ministra Motyki ten program nie miał żadnego realnego
wpływu na sytuację materialną obywateli naszego kraju. Był
on zapewne tylko formą prowokacji, jak to mówią dowcipni,
waleniem prętem w klatkę.
Obywatele jak za komuny tworzyli listy kolejkowe, sprawdzali
te listy co godzinę, wdawali się w awantury i bójki na stacjach
benzynowych. Czuli się dokładnie tak jak za komuny. Coraz
częściej zresztą tak się czują. Afera goni aferę. Afery są tak
absurdalne jak z filmów Barei . Oto Barbara Mróz-Gorgoń,
pełnomocniczka rządu do spraw promocji marki Polska
podpisuje raport, który jak się okazało wygenerowała AI.
Raport, który kosztował podatników 200 tysięcy zawiera
liczne absurdy, zmyślone przypisy, twierdzenie, że Katowice
leżą w „północnej Polsce”, czy błędną liczbę polskich
noblistów. Trudno uwierzyć, że podpisała się pod nim osoba z
wykształceniem przynajmniej podstawowym, bo nawet dziecko ze szkoły podstawowej wie gdzie leżą Katowice. Pani
Barbara musiała nawet nie zajrzeć do raportu, za który
przytuliła niezłe honorarium. To, że poddała się do dymisji nie
zmienia nic w ocenie tej sprawy. Kolejna ujawniona afera ma
miejsce w Szpitalu Południowym. Sprawa dotyczy Dawida
Kacprzyka, który pracując w szpitalu, miał zarobić 1,6 mln zł w
ciągu roku, a także gwarantować politykom Koalicji
Obywatelskiej i ich rodzinom przyjęcie i opiekę na SOR poza
kolejnością. Dawid Kacprzyk, lekarz w trakcie specjalizacji i
jednocześnie radny Koalicji Obywatelskiej w warszawskim
Ursusie, stracił pracę co też nic nie zmienia w ocenie sytuacji
gdyż lekarzy zarabiających szokujące kwoty nie brakuje. Oto
ortopeda z Ciechanowa wystawia dwie faktury za dwa
miesiące pracy, jedną na 316 tysięcy złotych a drugą na 258
tysięcy złotych. Rekordowa wypłata miesięczna Szpitala
Specjalistycznego w Pile wyniosła 307 012 złotych brutto.
Najwyższy kontrakt miesięczny w Szpitalu imienia Dietla w
Krakowie opiewał na 300 933 zł brutto. Młody ortopeda
zarabia około 3 miliony złotych brutto łącząc pracę lekarza z
funkcjami zarządczymi w szpitalach w Grójcu oraz Nowym
Mieście nad Pilicą. Jednocześnie partia rządząca pracuje nad
ustawą zwaną potocznie „ Lex szarlatan” , która pozwoli
wielokrotnie nałożyć na osobę stosującą medycynę naturalną
karę w wysokości miliona złotych. Z jednej strony
projektowana ustawa miałaby zwalczać osoby oszukujące
zdesperowanych ciężko chorych , którzy rezygnują z oficjalnej
uznanej terapii na rzecz znachorskich praktyk czy zabiegów. Z
drugiej działałaby jako mechanizm eliminacji konkurencji
wobec oficjalnych usług medycznych. Jeżeli jak za komuny

zwykły człowiek ma wielkie kłopoty z dostaniem się do
szpitala, jeżeli zarobki lekarzy sięgają absurdalnych sum, nie
należy się dziwić, że pacjent próbuje sobie radzić na własną
rękę.
Tragiczny w skutkach jest fakt, że powrót do komuny
uruchamia w społeczeństwie tak zwaną mentalność
rozbiorową, czyli tryb przetrwania. Zwykli ludzie przestają się
wstydzić, że załatwiają najistotniejsze sprawy życiowe
poprzez łapówkę. Unikają płacenia podatków ponieważ nie
identyfikują się z celami na jakie ich pieniądze są wydawane.
Nie chcą płacić abonamentu telewizyjnego bo nie oglądają
telewizji rządowej , telewizji w likwidacji, która powstała w
drodze naruszenia prawa. Łudzeni pozorami społeczeństwa
obywatelskiego widzą dobrze jak są oszukiwani. Na przemoc
prawną, fiskalną, medialną odpowiadają w najlepszym
przypadku biernym oporem, a przede wszystkim akceptacją
metod, których nie stosowaliby w normalnych warunkach,
gdyby mieli na cokolwiek realny wpływ. Są w rękach tych
którzy stosują prawo tak jak je rozumieją co praktycznie
oznacza całkowite bezprawie. Dlaczego mieliby szanować
takie prawo?
Większość społeczeństwa nie akceptuje przesadnej pomocy
dla Ukrainy, a przede wszystkim konstruowania na naszym
terenie państwa wielonarodowego. Działania rządu wydają
się pogłębiać konflikt narodowościowy, który wydawał się od
lat wygasać. Nie ma zgody na to żeby nazywać ludobójstwo
na Wołyniu sąsiedzkimi sporami, żeby lekceważyć kult
Bandery praktykowany na Ukrainie, oraz prowokacyjne

nazywanie jego imieniem jednostek wojskowych. Działania
naszych władz w tych sprawach są tak głupie, że wydają się
być podobną prowokacją jak wywoływanie histerii związanej
z krótką obniżką cen paliwa. Warto odpowiedzieć sobie na
pytanie po co te wszystkie prowokacje? Nasi rządzący są głupi
lecz nie aż tak głupi żeby nie rozumieć, że nie należy drażnić
się ze społeczeństwem, które podobno jest suwerenem.
Czyżby chcieli poświęcić kilka osób żeby przeprowadzić takie
zmiany, które nic nie zmienią? Świadczyłyby o tym propozycje
powołania komisji w sprawie giełdy kryptowalut Zondacrypto.
Ciekawe jaki kuchcik jest przeznaczony teraz do wyrzucenia z
sanek ściganych przez wilki. Tak jak został swego czasu
wyrzucony Rywin.
„Jeśli chcemy, by wszystko pozostało tak, jak jest, wszystko
musi się zmienić” to najsłynniejszy cytat z powieści „Lampart”
autorstwa Giuseppe di Lampedusy. Wydaje mi się, że opisuje
on strategię obecnej władzy. Dokładnie taką, jaką przez całe
lata stosowała władza komunistyczna. Znienawidzeni
stalinowcy zostali zastąpieni wykreowanym na
prześladowanego Gomułką. Gdy Gomółka zaczął przykręcać
społeczeństwu śrubę zastąpiono go Gierkiem, który zadłużył
nas na kilka pokoleń. Czy do końca świata będziemy
zamieniać dżumę na cholerę, która po pewnym czasie okaże
się znowu dżumą.