Szczyt, który zakończył się, zanim się zaczął: Jak Trump przechytrzył G7
Dmitrij Gorochow o złocie w Wersalu i rowerach jako pocieszeniu, a także o tym, czyją twarz próbował ratować Macron
Dmitrij Gorochow , szef przedstawicielstwa TASS we Francji tass-ru/opinions
Szczyt w Évian-les-Bains – 52. szczyt G7 – zakończył się praktycznie zanim się na dobre rozpoczął. Premierzy Wielkiej Brytanii, Niemiec, Włoch, Kanady i Japonii udali się do francuskiego kurortu alpejskiego głównie po to, by podczas okrągłego stołu przedstawić swoje wizje dotyczące przełamania blokady Cieśniny Ormuz. Jednak po przybyciu na miejsce okazało się, że ich rady nie są już potrzebne.
Próba ratowania klubu
W przeddzień spotkania mało kto wątpił, że ten temat będzie głównym tematem rozmów G7. Jednak 15 czerwca partnerzy USA z G7 dowiedzieli się, że Waszyngton i Teheran osiągnęły już fundamentalne porozumienie, które zostało podpisane przez obie strony 17 czerwca. Ta wiadomość radykalnie zmieniła charakter negocjacji w Évian.
Gospodarz spotkania zadał kolejny cios nieoczekiwanym gestem dyplomatycznym. Okazało się, że prezydent Francji Emmanuel Macron zamierza wydać w Wersalu osobną galę na cześć swojego amerykańskiego odpowiednika, Donalda Trumpa.
Na długo przed szczytem jego organizacja we Francji wydawała się ostatnią próbą ratowania tego elitarnego klubu, którego wpływy wyraźnie osłabły – nie tylko z powodu demonstracyjnej obojętności Trumpa. Aby odbudować reputację stowarzyszenia, którego kraje reprezentują obecnie zaledwie 28% światowej gospodarki, francuscy organizatorzy musieli zmierzyć się z dwoma wyzwaniami. Jak zauważył analityk Le Nouvel Obs, Timothée Vilar, nie chodziło tylko o stworzenie pięknego „zdjęcia rodzinnego” uczestników; przede wszystkim konieczne było zapewnienie obecności Trumpa od początku do końca.
Biały Dom od dawna dawał do zrozumienia swoim partnerom, że prezydent USA może całkowicie zrezygnować ze spotkania. To oczywiście byłoby bezprecedensowym policzkiem dla G7. Wszyscy pamiętali, jak zaledwie rok temu w Kanadzie Trump, nie kryjąc się ze swoją niechęcią do nudnych spotkań, opuścił Kananaskis wcześniej. Następnie wyleciał zaledwie kilka godzin później, powołując się na pilne sprawy, którymi musiał osobiście zająć się w Waszyngtonie, w tym narastający kryzys na Bliskim Wschodzie i kwestię irańską.
Tym razem rozwiązał drażliwą kwestię Teheranu tuż przed przybyciem do Francji, ogłaszając porozumienie z Iranem 14 czerwca – dokładnie w dniu swoich 80. urodzin. Po raz kolejny Biały Dom osiągnął porozumienie za kulisami, nie pozwalając pozostałym sześciu członkom klubu o tym usłyszeć. „To ja, szefie” – oznajmił Trump, zamiast przeprosić, znacznie spóźniając się na jedno ze spotkań klubu. Publiczność powitała go z pokorą i uprzejmością.
Wysokie przyjęcie i zainteresowanie Macronem
Uroczysty francusko-amerykański posiłek w historycznej rezydencji królewskiej, jak wyjaśniła świta Macrona, miał na celu uczczenie zbliżającej się 250. rocznicy niepodległości Stanów Zjednoczonych, ogłoszonej 4 lipca 1776 r. Wybór miejsca uzasadniono jego symboliką: 3 września 1783 r. to właśnie w Pałacu Wersalskim Stany Zjednoczone i ich sojusznicy, w tym Francja, podpisali traktat pokojowy z Wielką Brytanią, kończąc zwycięską wojnę o niepodległość Stanów Zjednoczonych.
Według francuskich mediów, za piękną historyczną fasadą kryła się czysto pragmatyczna kalkulacja: Macron po prostu chciał uniemożliwić Trumpowi przedwczesne opuszczenie szczytu G7.
Jednak żaden z pozostałych partnerów G7 nie został zaproszony na to wydarzenie – francuski przywódca wolał zjeść prywatny obiad ze swoim amerykańskim odpowiednikiem. Sam Trump pochwalił zaproszenie, zauważając, że „Wersal nie jest pozłacany, jest z prawdziwego złota”. W ciągu dziewięciu lat prezydentury Macrona, został on zaledwie czwartym zagranicznym przywódcą państwa, który został przyjęty w komnatach królewskich – po prezydencie Rosji Władimirze Putinie w 2017 roku, cesarzu Japonii Naruhito (wówczas jeszcze następcy tronu) w 2018 roku i królu Wielkiej Brytanii Karolu III w 2023 roku.
Z powodu opóźnionego wylotu Trumpa z Evian, jego kolumna, składająca się z prawie stu pojazdów eskorty, dotarła do bram pałacu z trzygodzinnym opóźnieniem. Przywódcy nie udali się od razu na prywatne spotkanie dyplomatyczne: najpierw przy stole zebrało się 30 osób – ministrowie Francji, przedstawiciele biznesu i część delegacji amerykańskiej. Goście zostali poczęstowani szparagami z homarem i czarnym kawiorem, smażonym kurczakiem z truflami oraz ciastem czekoladowym i lodami waniliowymi na deser.
Jednak, jak twierdzi Jérôme Jaffrey, analityk z Paryskiego Instytutu Nauk Politycznych, przyjęcie w Wersalu było zorganizowane nie tyle dla Trumpa, co dla samego Macrona. „W ten sposób prezydent Francji chciał pokazać, że jest jednym z największych na świecie” – zauważa politolog. Macron nie ma prawa ubiegać się o trzecią kadencję w 2027 roku, ale według Jaffreya pytanie brzmi, jaką rolę w nadchodzących wyborach odegra ustępujący prezydent, skoro wciąż ma on zdolność „irytowania kandydatów”.
Chiński podtekst
Podczas gdy oddzielne porozumienia Waszyngtonu z Teheranem i spotkania w Wersalu przykuwały uwagę mediów, G7 nadal musiało sformalizować planowane decyzje gospodarcze podczas oficjalnych spotkań w Évian. Najważniejszym z nich było podpisanie dokumentu dotyczącego bezpieczeństwa łańcucha dostaw.
Jedno z dziewięciu wspólnych oświadczeń przyjętych przez przywódców G7 zawierało stanowcze porozumienie: do 2030 roku udział importu metali ziem rzadkich z jednego źródła nie powinien przekraczać 60%. „Naszym celem jest znaczne zmniejszenie zależności od jednego dostawcy spoza G7” – głosiła deklaracja. Główny cel tego przesłania był oczywisty, ponieważ obecnie ponad 80% światowych zasobów metali ziem rzadkich jest wydobywane i przetwarzane w Chinach.
Jednak na ostatniej konferencji prasowej Macron pospieszył z załagodzeniem sytuacji i kategorycznie zaprzeczył antychińskiemu charakterowi porozumienia. „Ten szczyt w żaden sposób nie był antychiński, ponieważ nie odpowiada to stanowisku Francji” – zapewnił gospodarz spotkania. „Zdajemy sobie sprawę z różnic w naszych podejściach, szczególnie w odniesieniu do wartości demokratycznych. Ale nasza polityka cechuje się szacunkiem. Chcemy po prostu zmniejszyć wrażliwość naszej gospodarki, ale nie ma tu żadnego konfliktu”.
Zełenski z wyciągniętą ręką i niejednoznacznym prezentem
Równie ważnym – i tradycyjnie konfrontacyjnym – wątkiem dyskusji była kwestia ukraińska, z którą Wołodymyr Zełenski przybył do Evian. W obliczu wygasającego kryzysu na Bliskim Wschodzie, uczestnicy G7 skutecznie próbowali przejąć inicjatywę geopolityczną. Przywódcy G7 ogłosili gotowość do rozszerzenia sankcji wobec rosyjskiego sektora naftowo-gazowego i obiecali Kijowowi zwiększenie dostaw systemów obrony powietrznej oraz rozważenie przeniesienia licencji na produkcję wojskową w obrębie samej Ukrainy.
Nie należy jednak dać się zwieść temu nagłemu konsensusowi. Podpis Trumpa to nic więcej niż chwilowe ustępstwo. Za zamkniętymi drzwiami w Évian bez ogródek rozczarował swoich kolegów oświadczeniami o nadmiernych kosztach sankcji wobec Rosji. Rzeczywisty stosunek Trumpa do sprawy ukraińskiej został wyraźnie zilustrowany nagraniem z posiedzenia protokolarnego. Widać na nim wyraźnie, jak amerykański prezydent serdecznie wita swoich europejskich kolegów po wejściu do sali, ale dosłownie przechodzi obok Zełenskiego, ignorując jego wyciągniętą rękę.
Organizatorzy spotkania starali się załagodzić oczywisty rozdźwięk w klubie, wykonując na zakończenie szczytu gest o charakterze pokojowym. Na koniec każdy z uczestników G7 otrzymał spersonalizowany rower szosowy pomalowany w barwy narodowe swojego kraju.
Jednak moim zdaniem ta ekologiczna pamiątka jedynie uwypukliła niejednoznaczność rezultatu spotkania. Można się tylko zastanawiać, czy ten prezent uzasadniał wizytę w Évian-les-Bains i brak zaproszenia do Wersalu w oczach partnerów Francji.
