Archiwa tagu: Huti

Niedostrzegalne zalety Ansar Allah [Huti] w porównaniu z Arabią Saudyjską

Opublikowany przez

Niedostrzegalne zalety Ansar Allah w porównaniu z Arabią Saudyjską

Niedostrzegalne zalety Ansar Allah w porównaniu z Arabią Saudyjską

Geografia, rewolucyjne dziedzictwo Jemenu, wewnętrzny frakcjonizm Arabii Saudyjskiej i kwestionowane islamskie poświadczenia to atuty Jemenu

Alastair Crooke 29 września 2026 forumgeopolitica-com/ansar-allahs-unperceived-advantages-against-saudi-arabia

Ansar Allalah [Huti] cieszy się wieloma, być może niedostrzegalnymi, korzyściami w konflikcie z „bogatym”, zwesternizowanym Królestwem Arabii Saudyjskiej. Wojna ta niedawno rozgorzała na nowo po zerwaniu przez Arabię ​​Saudyjską rozejmu z 2022 roku we wrześniu, kiedy to w lipcu 2026 roku zbombardowano międzynarodowe lotnisko w Sanie, aby uniemożliwić lądowanie irańskiego samolotu cywilnego.  

Arabia Saudyjska twierdzi, że Trump wyraźnie zatwierdził atak na lotnisko, co otworzyło Ansar Allah drogę do zerwania rozejmu i wybuchu wojny.  

Ansar Allah odpowiedziała na złamanie rozejmu  18-godzinnym błyskawicznym atakiem  , który zajął zachodnie wybrzeże Jemenu (około 5400 km kw. zajęte w ciągu 11 dni), kluczowe porty i główne strategiczne wyspy na Morzu Czerwonym. Ich  działania i strategia  były dobrze zaplanowane i oparte na  głębokim zrozumieniu  i doświadczeniu związanym ze szczególną geografią Półwyspu, a także jego strukturą społeczną. 

Szybki rzut oka na mapę pokaże, że Arabia Saudyjska i Jemen leżą w „pudełku” – którego centrum stanowi pustynia, a jej boki tworzą surowe grzbiety górskie opadające ku Morzu Czerwonemu. Ansar Allah kontroluje obecnie wyżyny nad dojściem do Morza Czerwonego, a także kluczowe wyspy Morza Czerwonego, kontrolujące dostęp do cieśniny Bab al-Mandab.

Pod pewnymi względami ukształtowanie terenu przypomina skaliste zbocza wzgórz Iranu otaczające Ormuz.

Ta geograficzna rzeczywistość sugeruje, że saudyjskie siły powietrzne nie wypędzą zwinnych górskich plemion z ich górskiej reduty. Ansar Allah, w każdym razie, walczą asymetrycznie.  Po ponad dekadzie nieustannych bombardowań  , walczą jako  „wolni ludzie” ; „przemieszczają się” z miejsca na miejsce, a ich infrastruktura wojskowa jest niszczona (podobnie jak w Iranie). Kontrolują teraz cieśninę Bab al-Mandab za pomocą artylerii, oszczędzając w ten sposób bardziej zaawansowane drony i pociski do innych celów.

Krótko mówiąc, siły powietrzne Arabii Saudyjskiej lub Zachodu niewiele zdziałają. Nie ma oczywistych celów; bojownicy Ansar Allah niczym miraże przemieszczają się tu i tam. Siły sprzymierzone z Saudyjczykami na południu to raczej koalicje złożone z różnych plemion i najemników z południa; są tam również resztki najemników popierających ZEA, z którymi siły popierające Arabię ​​Saudyjską ścierają się na różne sposoby.  

Początkowa ofensywa Arabii Saudyjskiej przeciwko Ansar Allah była fiaskiem; bez centralnego dowództwa, planu i nieprzygotowanej logistyki atak załamał się. Walki zdają się teraz  rozprzestrzeniać  na prowincje Dżizan i Nadżran – obecnie należące do Arabii Saudyjskiej. To dwie z trzech bogatych, żyznych prowincji jemeńskich zajętych przez Arabię ​​Saudyjską w latach 30. XX wieku. Niewątpliwie Jemen chce je odzyskać. 

Co zatem Izrael i Stany Zjednoczone mogą zrobić, aby wesprzeć swojego kluczowego sojusznika? Otóż Izrael najwyraźniej  reklamuje  Róg Afryki jako bazę wypadową do przeprowadzenia desantu przez Morze Czerwone, aby zająć krawędź „pola Ansar Allah” graniczącego z Morzem Czerwonym. Taka koncepcja tak bardzo przypomina jednak nieudany desant w Gallipoli przez Cieśninę Dardanele z czasów I wojny światowej, który pochłonął życie ponad 44 000 żołnierzy alianckich, że nietrudno sobie wyobrazić dreszcze przechodzące po plecach urzędników Pentagonu.

Co znamienne, Trump i inni „sojusznicy” odmówili udzielenia pomocy MbS [Mohammedowi bin Salmanowi] – ostracyzm i zaprzeczenie, które nie umkną uwadze saudyjskich klanów i plemion, wciąż oburzonych manipulacją okręgów wyborczych przez króla Salmana w sprawie sukcesji królewskiej w 2017 roku, wbrew tradycji, na mianowanie MbS, jego ulubionego syna, następcą tronu (zamiast kolejnego brata w linii sukcesji). Nie zostanie zapomniane również listopadowe wymuszenie MbS na blisko 400 książętach, oligarchach i ministrach w hotelu Ritz-Carlton w Rijadzie; nie zostanie też wybaczone zawłaszczenie zasobów ropy naftowej i, jak podkreśla profesor Madawi Al-Rasheed,  podporządkowanie saudyjskich plemion  w celu ustanowienia rządów jednej rodziny.  

Drugim czynnikiem — oprócz geografii — który należy wziąć pod uwagę, są korzenie Ansar Allah w historycznym, rewolucyjnym credo oraz długa, pełna sporów historia Półwyspu.

José Alberto Nino  wyjaśnia  , że  ​​„za zaskakującymi geopolitycznymi sukcesami Ansar Allah stoi starożytna tradycja religijna.  Zajdyzm  jest jednym z trzech pozostałych głównych nurtów islamu szyickiego, obok twelweryzmu i ismailizmu” – 

„Twelweryzm – dominujący odłam szyitów, obejmujący większość muzułmanów na świecie i będący religią państwową Iranu – utrzymuje, że duchowa legitymacja przeszła przez linię 12 imamów… Ismailizm, czasami nazywany szyizmem siódemkowym, oddzielił się od linii dwunastu imamów w kwestii tego, który syn szóstego imama był prawowitym następcą; jego najbardziej prominentny, istniejący do dziś odłam podąża za Agą Chanem jako żyjącym imamem”.

„Zajdyzm wziął swoją nazwę od imienia Zajda ibn Alego, praprawnuka proroka Mahometa… Podczas gdy wyznawcy teologii dwunastoklasistów wierzą, że imam musi być ustanowiony przez Boga, a ismailici podążają za dziedzicznym, żyjącym imamem, zajdowcy utrzymują, że każdy uczony potomek Alego może przewodzić, walcząc zbrojnie przeciwko tyranii”.

„Huti pozostają ruchem zajdyckim, ale zbudowali szerszą koalicję ponad podziałami wyznaniowymi… [rekrutując] szafickich sunnitów i instalując południowych polityków sunnickich na widocznych stanowiskach cywilnych, jednocześnie  odwołując się do społeczności sunnickich,  wykorzystując w tym celu suwerenność, walkę z korupcją, antyinterwencję i solidarność z Palestyną”.

„Rewolucja [irańska] z 1979 roku dała zajdyckim odrodzeniowcom przykład udanego powstania islamskiego przeciwko monarchii i władzy Zachodu. [Ich przywódca], Husajn, podziwiał opór ajatollaha Chomeiniego, przejął elementy irańskiej sztuki rządzenia, [ale] wzorował się na Hezbollahu jako modelu organizacyjnym”.  

Jednakże Ansar Allah nie jest irańskim pełnomocnikiem, podkreśla Nino. 

Jego zdaniem nieustanna nieustająca postawa opozycji wobec Izraela nie pochodzi jedynie od Hezbollahu czy Iranu, ale ma swoje źródło w „podniesieniu broni przeciwko tyranii” przez pierwszego imama Izraela, który zbuntował się przeciwko kalifatowi Umajjadów w 740 r. n.e. i poniósł śmierć męczeńską. 

Jak pisze Nino, antypatia wobec Żydów wśród Hutich narodziła się pierwotnie  „po ruchu sabataistycznym z 1666 r.,  w Jemenie wybuchł masowy entuzjazm mesjanistyczny” [ogromnej liczby Żydów na całym świecie, skupiony wokół Sabataja Cwi jako Mesjasza prowadzącego Żydów do rychłego Odkupienia].

Mistycyzm sabatajski  był bardzo kontrowersyjny wszędzie, od Europy po Azję, a tysiące Żydów zostało ekskomunikowanych przez władze rabiniczne za praktykowanie sabataizmu.  Sabataj Cwi i praktyki propagowane przez jego ruch tak oburzyły osmańskiego kalifa Mehmeda IV, że nakazał Cwi przejście na islam lub poddanie się karze śmierci. Cwi zdecydował się na przejście na islam w 1666 roku. Większość jego licznych zwolenników również rzekomo przeszła na islam, podążając za Cwim, ale potajemnie pozostała „sabataistami”. Stąd wziął się ruch Dönmeh, który pozorował tajne posłuszeństwo w Turcji i poza jej granicami.

W Jemenie imam Huti, po konsultacjach z uczonymi zajdyckimi, wydał orzeczenie, które, podobnie jak kalif, również domagało się konwersji na judaizm – ultimatum, któremu większość jemeńskich Żydów odmówiła. Epizod zakończył się zburzeniem synagog w całym Jemenie w 1679 roku i wypędzeniem całej ludności żydowskiej z Jemenu (choć Żydzi powrócili  po  około rocznej nieobecności, choć wielu z nich zastało skonfiskowane ich dawne mienie). 

Niewątpliwie kalif osmański wyobrażał sobie, że epizod sabatajski zakończył się w 1666 roku – ale w tym wszystkim nastąpił zwrot akcji, który ostatecznie przyczynił się do upadku kalifatu. Sposób, w jaki doszło do upadku kalifatu, rzucił cień na poparcie Ibn Sauda dla Abd al-Wahhaba i jego fanatyzm – sojusz postrzegany jako głęboko sprzeczny z sunnickim islamem jako całością.

Przez wieki Dönmehowie prowadzili podwójne życie – praktykowali „tajemną tożsamość poliszynela”, w której prawdziwe religijne przywiązania były ukrywane. Kiedy Młodzi Turcy zaczęli opowiadać się za świeckim państwem na wzór zachodni, Dönmehowie gorliwie  stanęli w ich obronie . Świecka, nacjonalistyczna Turcja oznaczała, że ​​nie będą już definiowani przez surowe religijne kodeksy prawne (system millet) Imperium Osmańskiego. W końcu mogli wyjść z cienia jako równi, świeccy obywatele tureccy. 

Główny nurt historyków  przyznaje, że społeczność Dönmeh odegrała kluczową rolę w powstaniu  Komitetu Jedności i Postępu (CUP)  oraz późniejszym upadku Imperium Osmańskiego. 

Z  perspektywy  lojalistów osmańskich, Imperium upadło pod naporem dwóch nieortodoksyjnych, destrukcyjnych sił – wewnętrznych reformatorów sekularyzacyjnych na Zachodzie (często z ruchu donmeh) oraz radykalnych fanatyków religijnych na Wschodzie (wahabitów). Na odległej pustyni centralnej Arabii (Nadżd) sojusz Muhammada ibn Abd al-Wahhaba z dynastią Saudów był postrzegany jako bezpośrednia wojna z religijną wiarygodnością Imperium Osmańskiego i jego terytorialną hegemonią. 

Punktem zwrotnym były niszczycielskie najazdy wahhabickie na Karbalę (1802), Mekkę i Medynę (1803-1805), które zszokowały świat muzułmański i zmusiły sułtana osmańskiego do podjęcia drastycznych działań.

W szeroko nagłośnionym  raporcie irackiego wywiadu z 2002 r.,  odkrytym  po upadku Bagdadu (oraz we wcześniejszych pracach pisarzy osmańskich, takich jak Ajjuba Sabri Pasza), stwierdzono, że Muhammad ibn Abd al-Wahhab (założyciel wahhabizmu) oraz Muhammad bin Saud byli potomkami Dönmeh.

Chociaż nie ma dosłownych dowodów na istnienie takiego związku, wielu  obserwatorów  zauważyło silne strukturalne i funkcjonalne „rezonanse” w sposobie funkcjonowania tych trzech ruchów – sabataizmu, wahhabizmu i mesjanistycznego syjonizmu – w obrębie swoich religii: Wszystkie trzy reprezentowały radykalne zerwanie z tradycyjną ortodoksją. Wahhabizm odrzucił wielowiekową islamską tradycję naukową na rzecz sztywnej dosłowności; sabataizm  całkowicie złamał prawo rabiniczne, a mesjanistyczny syjonizm podważył tradycyjne ortodoksyjne nauczanie żydowskie (oczekiwanie na Mesjasza).

Przez dziesięciolecia Arabia Saudyjska pilnie strzegła swojej historii, opierając swoją legitymację bezpośrednio na boskim mandacie sojuszu z Ibn Abd al-Wahhabem z 1744 roku. Jednak w ostatnich latach Arabia Saudyjska świadomie odłączyła się  od wahhabizmu  pod rządami  „Syna Króla”, Mohammeda bin Salmana . Państwo przeredagowało swoją oficjalną historię, aby podkreślić tożsamość narodową i plemienną, począwszy od 1727 roku, umniejszając rolę Ibn Wahhaba. 

Podczas gdy Turcja – jako główne państwo będące następcą Imperium Osmańskiego – zachowuje głęboką pamięć kulturową o wojnach turecko-wahabickich, wielu tureckich autorytetów religijnych postrzega wahhabizm jako wysoce destrukcyjny, antyislamski ruch, zagrażający duchowej integralności islamu. Podobnie szyici, zarówno irańscy, jak i jemeńscy, uważają zdobycie Karbali przez Sauda ibn Abd al-Azziza (syna króla) za egzystencjalny atak na ich duchową tożsamość. Zginęło od 2000 do 5000 szyitów, a mauzoleum Ibn Husajna zostało splądrowane.

Wydarzenie to wstrząsnęło zarówno szyitami, jak i sunnitami w całym regionie. W odwecie, pod koniec 1803 roku szyicki zamachowiec przybył z Iraku do stolicy Arabii Saudyjskiej, Dirijji, i zadźgał saudyjskiego władcę, Abd al-Aziza. Ostatecznie siły osmańsko-egipskie  obległy  stolicę Arabii Saudyjskiej, Dirijję. Po brutalnym, trwającym kilka miesięcy oblężeniu miasto się poddało. 

Historia ta stanowi przykład strukturalnej słabości islamskiej wiarygodności partii Al-Saud w wojnie z Ansar Allah – poglądu całkowicie sprzecznego z zachodnim postrzeganiem Arabii Saudyjskiej jako państwa „reformatorskiego” i bieguna wiarygodności islamu.

Saudyjskie ataki powietrzne na rynek jemeński: Zginęło co najmniej siedem osób

Opublikowany przez

tkp-at/saudi-luftangriffe-auf-jemenitischen-markt-mindestens-sieben-tote

Saudyjskie ataki powietrzne na rynek jemeński:

Zginęło co najmniej siedem osób

28 września 2026 r. dr. Peter F. Mayer

W niedzielę 27 września 2026 roku saudyjskie naloty uderzyły w targowisko w prowincji Taiz w Jemenie. Według ministerstwa zdrowia kontrolowanego przez Ansar Allah (Houthi) rządu, zginęło co najmniej siedem osób, a 40 zostało rannych, w tym pięcioro dzieci.

Nagrania z programu telewizyjnego Al-Masirah zniszczyły sklepy i ranili cywilów. Huti nazywają to „przerażającą zbrodnią” i celowym atakiem na cele cywilne. Wspierany przez Arabię ​​Saudyjską jemeński reżim w Rijadzie twierdzi jednak, że obóz wojskowy i pojazdy Huti zostały trafione. Źródła w samym reżimie poinformowały agencję Reuters , że Huti rozbili obóz w pobliżu targu. Brakuje niezależnego potwierdzenia – jak to często bywa w tym konflikcie. Rzeczywistość pozostaje taka sama: zbombardowano tętniący życiem targ, a cywile zginęli.

Eskalacja po latach względnej stagnacji

Atak jest najnowszym z serii nalotów. Od czasu ponownej eskalacji w lipcu 2026 roku – wywołanej saudyjskimi atakami na lotnisko w Sanie – Huti twierdzą , że naliczyli ponad 1000 saudyjskich ataków powietrznych i rakietowych. Tylko w ciągu 24 godzin poprzedzających atak na targowisko, myśliwce F-15 z bazy lotniczej Khamis Mushait przeprowadziły podobno 26 nalotów na prowincje Ta’iz, Al-Dżauf, Marib, Dhamar i Saada. Rzecznik Huti, Yahya Saree, zagroził „poważnymi konsekwencjami” i zapowiedział dalsze ataki odwetowe.

Wojna, która rozpoczęła się w 2015 roku interwencją Arabii Saudyjskiej i pozostała w dużej mierze uśpiona do 2022 roku, powróciła. Huti posuwają się wzdłuż wybrzeża Morza Czerwonego, zagrażając strategicznej cieśninie Bab al-Mandab. Arabia Saudyjska odpowiada zmasowanymi nalotami. ONZ informuje o blisko 700 ofiarach śmiertelnych i ponad 130 000 przesiedleniach w ostatnich tygodniach. Ludność cywilna ponosi największe konsekwencje tych cierpień.

Wsparcie USA i podwójne standardy Zachodu

Arabia Saudyjska używa amerykańskich myśliwców F-15 i bomb. Stany Zjednoczone nadal zapewniają wsparcie wywiadowcze i namierzające.

Porozumienie o zawieszeniu broni między USA a Hutimi z maja 2025 roku formalnie nadal obowiązuje, ale Waszyngton powstrzymuje się od bezpośredniego zaangażowania – jednocześnie tuszując kampanię saudyjską. Historia się powtarza: w latach 2015–2022 kampania saudyjska była znana z ataków na targowiska, wesela, szkoły i szpitale. Zginęły tysiące cywilów. Zachodnie media i rządy w dużej mierze milczały w tym czasie, dopóki dotyczyła ona „walki z Iranem”.

Dziś sytuacja nie jest inna. Podczas gdy każdy atak rakietowy Huti na Arabię ​​Saudyjską jest określany jako agresja, systematyczne naloty na jemeńskie cele cywilne pozostają jedynie przypisem. „Uznawany przez społeczność międzynarodową” rząd w Rijadzie w rzeczywistości nie posiada własnych sił powietrznych – jest zależny od logistyki Arabii Saudyjskiej i Zachodu. Twierdzenie, że atakowane są tylko cele wojskowe, przypomina standardowe wymówki z minionych wojen.

Wojna bez końca – i bez odpowiedzialności

Jemen od lat zmaga się z jedną z najgorszych katastrof humanitarnych na świecie. Blokada, zniszczenie infrastruktury i powtarzające się naloty drastycznie zaostrzyły głód i choroby. Ponowna eskalacja konfliktu pokazuje, że „wysiłki pokojowe” ostatnich lat okazały się jedynie chwilowym wytchnieniem. Arabia Saudyjska i jej zachodni sojusznicy nadal dążą do dominacji militarnej, a cenę za to płaci ludność cywilna.

Zmarli na targu w Taiz nie są stratami ubocznymi. Są logiczną konsekwencją polityki, która przedkłada interesy geostrategiczne nad ludzkie życie. Dopóki Stany Zjednoczone i Europa będą dostarczać broń, technologię i zapewniać ochronę dyplomatyczną, odpowiedzialność pozostanie wspólna. Pytanie nie brzmi po prostu, kto zbombardował targ. Pytanie brzmi, dlaczego Zachód nadal toleruje tę wojnę – i dlaczego media tak powściągliwie o niej donoszą.

Za morderstwami, wojnami i niepokojami w regionie stoi kolonialna potęga Brytyjczyków. W 1933 roku Wielka Brytania uczyniła rodzinę Saudów władcami Arabii Saudyjskiej, wraz z trzema anektowanymi prowincjami Jemenu, a w latach 1947/48 poparła powstanie Izraela, którego powstanie minister spraw zagranicznych Balfour obiecał już Rothschildowi w niesławnej Deklaracji Balfoura z 1917 roku. Dziś ponownie wspierają Arabię ​​Saudyjską swoimi siłami powietrznymi.

Produkcja i eksport ropy z Arabii Saudyjskiej spada do zera

Opublikowany przez

Produkcja i eksport ropy z Arabii Saudyjskiej spada do zera

Dotarliśmy do końca. Po siedmiu miesiącach niesprowokowanych działań wojennych sytuacja na Bliskim Wschodzie przerodziła się w pełnowymiarowy kryzys. Z dnia na dzień eksport saudyjskiej ropy spadł do zera. ZERO! Zastanówcie się nad tym przez chwilę. „Największy producent ropy naftowej na świecie” obecnie NIE eksportuje ropy. Terminale w Zatoce Perskiej są praktycznie zamknięte z powodu wojny z Iranem, a rurociąg Wschód-Zachód – główne połączenie lądowe, transportujące od 4 do 5 milionów baryłek dziennie do terminalu nad Morzem Czerwonym w Janbu – został wysadzony w powietrze w dziewięciu różnych miejscach (przez irackie drony) w czwartek i nie działa już.

Oznacza to, że po raz pierwszy w historii saudyjska ropa nie trafia na rynek. Czy to brzmi dla was jak katastrofa? Czy to coś, co wymaga natychmiastowej reakcji ze strony Trumpa i jemu podobnych?

Jak dotąd jedyną reakcją Trumpa było obszerne oświadczenie, które wygłosił na konferencji prasowej w piątek. Oto, co powiedział:

„Zadzwonili do nas Huti. Nie chcą z nami walczyć. Powiedzieli nam, że nie chcą z nami walczyć. Nie chcą, żebyśmy ich ścigali. Byliby bardzo wdzięczni, gdybyśmy się nie wtrącali i pozwolili większości statków przepłynąć. Jest tylko jeden kraj, z którego nie są szczególnie zadowoleni.” (Link)

To bzdura. Trump nie rozmawiał z Hutimi ani nie wie, czego chcą. Oświadczenia prezydenta pokazują jedynie, że doradcy Trumpa zostali zaskoczeni i nie uzgodnili jeszcze żadnej odpowiedzi. Ale dla każdego, kto śledzi tę farsę, jasne jest, że cała sprawa jest organizowana przez Iran. To sojusznicy Iranu w Iraku zaatakowali rurociąg Wschód-Zachód, tak jak to „wspierani przez Iran” Huti zajęli Mochę i wyspę Perim. Oto podsumowanie:

Niespodziewany atak piorunowy na nadmorskie miasto Mocha wzmocnił kontrolę Hutich nad jednym z najważniejszych szlaków żeglugowych świata. Niespodziewana ofensywa, która zmusiła siły Arabii Saudyjskiej do chaotycznego odwrotu, zaledwie kilka godzin później doprowadziła do zdobycia strategicznie ważnej wyspy u południowego ujścia Morza Czerwonego (Perim).

W niecałe 48 godzin jemeńska partia Ansar Allah umocniła kontrolę nad kluczowym szlakiem żeglugowym, powodując gwałtowny wzrost cen ropy naftowej i jednocześnie otwierając drugi front w wojnie przeciwko Stanom Zjednoczonym i Izraelowi . Nie ma wątpliwości, że osiągnęliśmy punkt zwrotny w trwającym siedem miesięcy konflikcie, w trakcie którego amerykańskie bazy wojskowe w Zatoce Perskiej zostały obrócone w gruzy, podczas gdy irańskie wojsko utrzymuje silną kontrolę nad Cieśniną Ormuz. Strategiczny manewr okrążający Hutich zwiększa prawdopodobieństwo wyparcia Stanów Zjednoczonych z Bliskiego Wschodu i wyłonienia się Iranu jako gwaranta bezpieczeństwa regionalnego. Jesteśmy świadkami zmian w krajobrazie geopolitycznym, które zdarzają się raz na stulecie.

Wyspa Perim leży w sercu Bab al-Mandab, wąskiej cieśniny u południowego wejścia do Morza Czerwonego. To położenie wzmacnia kontrolę Huti nad szlakami żeglugowymi, którymi codziennie transportuje się 10 procent światowej ropy naftowej. Aby ominąć Cieśninę Ormuz, zablokowaną przez siły irańskie, Saudyjczycy transportują większość swojej ropy 1200-kilometrowym rurociągiem ze wschodu na zachód do portu w Janbu nad Morzem Czerwonym. Rurociąg – który dostarcza na rynek od 4 do 5 milionów baryłek dziennie – ma kluczowe znaczenie dla borykającej się z problemami gospodarki Arabii Saudyjskiej. W czwartek rurociąg został zaatakowany w dziewięciu różnych punktach przez irackie drony, co natychmiast wstrzymało przepływ ropy i wywołało panikę w Rijadzie i Waszyngtonie.

Krótko mówiąc, „mapa ropy naftowej jest zwężana z obu stron: na wschodzie przez Cieśninę Ormuz, a na zachodzie przez dostęp do Morza Czerwonego”.

W piątek saudyjski następca tronu, książę Mohammed bin Salman, zwrócił się z rozpaczliwą prośbą do Donalda Trumpa o pomoc wojskową, która została natychmiast odrzucona. Ta odmowa była szeroko komentowana w mediach, ale nie odzwierciedla rzeczywistego zakresu współpracy ze strony USA. Obecnie Stany Zjednoczone mają „ponad 100 amerykańskich doradców wojskowych w Arabii Saudyjskiej, którzy pomagają Rijadowi w gromadzeniu informacji wywiadowczych i wyborze celów dla wznowionej wojny w Jemenie”. (CNN) … Anonimowy urzędnik USA oszacował liczbę żołnierzy USA wspierających te działania na 200, dodając, że byli oni częścią nowej wspólnej grupy zadaniowej utworzonej w ostatnich tygodniach, gdy wojna w Jemenie zaczęła się eskalować.

Należy jednak zauważyć, że „wojna została ponownie rozpalona przez saudyjskie naloty na międzynarodowe lotnisko w Sanie 13 lipca – atak, który według doniesień Axios został autoryzowany przez prezydenta Trumpa. Ataki przeprowadzono w celu uniemożliwienia lądowania w Sanie samolotu odlatującego z Iranu, na pokładzie którego znajdowała się jemeńska delegacja, obecna na pogrzebie ajatollaha Alego Chameneiego…”.

Amerykańska społeczność wywiadowcza i inni sponsorzy wspierali również brutalną wojnę w Jemenie, prowadzoną przez Arabię ​​Saudyjską, w latach 2015–2022. (Wojna ta kosztowała życie dziesiątek tysięcy cywilów i pozostawiła kraj w ruinie). Antiwar.com

Stany Zjednoczone ponoszą zatem znaczną część odpowiedzialności za obecny kryzys; to jest oczywiste.


W piątek, 11 września, saudyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wydało następujące oświadczenie:

Premier Iraku Ali al-Zaidi poprosił Saudyjczyków o wstrzymanie się z interwencją militarną, dopóki nie ustali tożsamości osób odpowiedzialnych. Choć sprawa pozostaje nierozwiązana, przesłanie jest jasne: Iran i jego regionalni sojusznicy są teraz zdeterminowani, by odciąć dopływ ropy naftowej z Bliskiego Wschodu, aby wywrzeć presję na USA, by zakończyły wojnę. Krótko mówiąc, trzymają globalną gospodarkę za gardło i stopniowo zaciskają pętlę, aby zmusić Trumpa do wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia o Porozumieniu – porozumienia mającego na celu zakończenie działań wojennych i przywrócenie pokoju w regionie.

Wydarzenia rozwijają się tak szybko, że nie możemy być nawet pewni, czy Trump w pełni rozumie, co się dzieje. Sytuacja wymyka się spod kontroli. Czerwone światła ostrzegawcze migają. Stoimy w obliczu mnóstwa nowych ewentualności i mnóstwa różnych scenariuszy. Jedyne, co jest pewne, to to, że Ameryka nie ma przyszłości na Bliskim Wschodzie. Kiedy kurz w końcu opadnie, bazy zostaną zabite deskami, flota zniknie, a „Old Glory” zostanie zapakowana w skrzynię transportową w drodze powrotnej do USA. [popularny przydomek i określenie flangi narodowej Stanów Zjednoczonych (The Stars and Stripes)].

Huti okupują obecnie całe zachodnie wybrzeże Jemenu, a ich siły służą Iranowi jako narzędzie do utrzymania kontroli nad 30 procentami światowych zasobów ropy naftowej. To ewidentnie skoordynowane działania wysoce zmotywowanych, zaprawionych w bojach bojowników, realizujących dalekosiężną strategię mającą na celu wymuszenie wycofania się Amerykanów z regionu, a następnie narzucenie nowej, wielostronnej architektury bezpieczeństwa.

Nie wierzymy, że obsesja Trumpa na punkcie bombardowania z powietrza nieuporządkowanych celów ma jakiekolwiek szanse na powodzenie. Od samego początku Trump odruchowo wybierał destrukcyjną siłę, zamiast celowo wykorzystywać siłę militarną do osiągnięcia politycznego celu. Jego niezdolność do strategicznego myślenia prowadzi kraj ku najbardziej upokarzającej porażce militarnej, po której następują lata kryzysu gospodarczego.

Źródło: Produkcja w Arabii Saudyjskiej spada do zera

Siły Ansar Allah rozpoczynają błyskawiczną kampanię mającą na celu zmianę rachunku różniczkowego i całkowego regionu

Opublikowany przez

Siły Ansar Allah rozpoczynają błyskawiczną kampanię mającą na celu zmianę rachunku różniczkowego i całkowego regionu

Symplicjusz 12 września 2026 r. simplicius/ansar-allah-forces-launch-lightning

Wczoraj jemeńskie siły Ansar Allah dokonały szokującego przejęcia dużego obszaru, który wcześniej znajdował się w posiadaniu wspieranych przez Arabię ​​Saudyjską sił narodowych. Następca tronu, książę MBS, błagał nawet Trumpa o interwencję i uderzenie w „rebeliantów”, jak donosi Axios , czego Trump rzekomo odmówił.

Jak poinformowali dwaj amerykańscy urzędnicy, saudyjski następca tronu Mohammed bin Salman (MBS), dzwonił w czwartek dwukrotnie do prezydenta Trumpa, wzywając go do rozpoczęcia ataków na Hutich, w związku z tym, że wspierana przez Iran grupa zbliża się do ważnego punktu przewężenia na Morzu Czerwonym.

Trump odmówił, a urzędnicy amerykańscy podkreślili, że administracja na razie nie planuje bezpośredniej interwencji przeciwko Huti.

Ta ostatnia ofensywa wywołała burzę na Bliskim Wschodzie, szczególnie w związku z bezprecedensowym atakiem na saudyjski rurociąg naftowy Wschód-Zachód, który uznano za kluczowy atut USA i ich sojuszników w przełamaniu irańskiej blokady Ormuzu.

Iran Observer@ IranObserver0IranObserver0⚡️PILNE:

USA potwierdziły uszkodzenie saudyjskiego rurociągu naftowego Wschód-Zachód. Stacje pompowe zostały trafione pociskami pochodzącymi z Iraku lub Jemenu. W rezultacie nie można przetransportować 7 milionów baryłek ropy dziennie. Rurociągi nie są realną opcją ominięcia…

19:48 · 11 września 2026 · 30,9 tys. wyświetleń Views

Źródło

Jak podają źródła, opublikowane zdjęcia pokazują stację pompową tego rurociągu, która została uszkodzona:

Ayden@ squatsonssquatsons

Z sieci zniknęły nowe zdjęcia przedstawiające zniszczenia spowodowane atakiem rakietowym Huti na dwie stacje pompujące wzdłuż saudyjskiego rurociągu naftowego Wschód-Zachód – stacje Al-Dhekraa i Al-Misbaah.

19:06 · 11 września 2026 · 684 tys. wyświetleń Views

Zdjęcia satelitarne pokazujące uderzenie rurociągu.

Dla porządku dodam, że wszyscy zakładali, że to Huti zaatakowali rurociąg, ale CNN donosi , że za tym mogła stać iracka grupa oporu, a Al Jazeera donosi, że Arabia Saudyjska również to potwierdziła .

Agencja Reuters pisze, że iracki dowódca został zdymisjonowany po tym, jak „potwierdzono”, że drony pochodziły z Iraku:

https://www.reuters.com/world/middle-east/iraqi-military-commander-dismissed-after-drone-attacks-against-saudi-arabia-2026-09-11/

KAIR, 12 września (Reuters) –Iracki dowódca wojskowy został odwołany w sobotę rano po tym, jak śledztwo potwierdziło, że ostatnie ataki dronów na Arabię ​​Saudyjską pochodziły z Iraku,wynika z oświadczenia biura premiera Iraku.

Zgodnie z oświadczeniem dowódca dowodził operacjami w prowincji Majsan w południowym Iraku.

Z drugiej strony, bagatelizowanie ostatnich sukcesów Huti może być uzasadnione, ponieważ, jak zauważyli dziś inni, większość kanałów MSM z jakiegoś powodu zamiatała strajk na rurociąg pod dywan.

Doniesienia twierdzą teraz , że cały rurociąg został zamknięty „środkiem ostrożności”, choć nie sprecyzowano, na jak długo.

Sieć Faytuks@ FaytuksNetworkFaytuksNetwork

PILNE: Arabia Saudyjska ogłosiła, że ​​w ramach środków ostrożności zamknęła rurociąg Wschód-Zachód, powołując się na liczne ataki w czwartek. Ataki te spowodowały wiele obrażeń.

The Wall Street Journal@ WSJWSJPilne:

Arabia Saudyjska zamknęła kluczowy rurociąg, który umożliwiał eksportowi ropy naftowej ominięcie Cieśniny Ormuz, twierdząc, że był on wielokrotnie atakowanyon.wsj.com

Arabia Saudyjska zamyka rurociąg, który był kluczowym ominięciem cieśniny Ormuz

============================================

Przypomnijmy, że przez wiele miesięcy jednym z najczęściej omawianych tematów było to, czy Iran będzie w stanie zaatakować saudyjski rurociąg i skutecznie uniemożliwić Królestwu przekierowanie swojej ropy, a tym samym sprawić, że Ormuz stanie się „zbędny”, jak przechwalał się Trump.

To, co najwyraźniej obserwujemy , to skoordynowana kampania Iranu, mająca na celu ostateczne przejęcie kontroli nad USA i ich sojusznikami. Nie może być zbiegiem okoliczności, że kilka dni po tym, jak Iran przeprowadził największy od miesięcy atak na amerykańskie aktywa i ogłosił szerokie rozszerzenie własnej blokady Ormuz, nagle jego Huti, jego sojusznicy, wkroczyli do akcji, by zadać druzgocący cios osi amerykańskiej.

Według doniesień Huti opanowali już cały newralgiczny obszar cieśniny Bab al-Mandab na Morzu Czerwonym, zapewniając Iranowi i jego sojusznikom całkowitą kontrolę nad ogromną częścią globalnego transportu morskiego:

Źródło

Jak dotąd przedstawiciele Ansar Allah stwierdzili, że jedynie statki z Arabii Saudyjskiej będą mogły przepłynąć przez Bab al-Mandab:

Główny negocjator i rzecznik Mohammed Abdusalam (Abdulsalam) oświadczył:„Nie ma mowy o zamknięciu Bab al-Mandab, jak niektórzy sugerują… [pozycja] ogranicza się do blokady morskiej, która dotyczy wyłącznie strony saudyjskiej”.

Główny cios nadszedł wraz z przejęciem kluczowego portu Morza Czerwonego Mocha, górującego nad cieśniną, tuż w momencie, gdy cena ropy wzrosła do 105 dolarów za baryłkę, a cena oleju napędowego w USA po raz pierwszy w historii osiągnęła szczyt na poziomie 6 dolarów za galon.

https://www.ft.com/content/cd652b20-1fa3-4a51-bea7-4d7e33b1eaa2

Wspierani przez Iran rebelianci Huti opanowali jemeński port Mocha nad Morzem Czerwonym, posuwając się na południe w kierunku Cieśniny Bab al-Mandab, ważnego szlaku wodnego dla międzynarodowego handlu morskiego.

Zdobycie Mochy stanowi poważny cios dla Arabii Saudyjskiej, zmuszając Jemen do wycofania się, a także stanowi wsparcie dla Iranu, który stara się utrzymać presję na światowe ceny energii.

Widać wyraźnie, że irańska oś zaciska pętlę na całym regionie, na co nikt nie ma odpowiedzi. Dzieje się tak, ponieważ siły irańskie stosują asymetryczną taktykę wojny hybrydowej, która doskonale uzupełnia słabości i możliwości ich wrogów. Nie ma nic łatwiejszego do trafienia niż ogromne, ociężałe statki w wąskim korytarzu wodnym dla kraju, którego niezmierzoną specjalnością są tanie drony, pociski i inne technologie inwigilacyjne, a który dysponuje mnóstwem jednorazowych sił zastępczych i partyzanckich krążących po całym regionie.

Stany Zjednoczone i ich sojusznicy, tacy jak Arabia Saudyjska, od dziesięcioleci inwestują wszystkie swoje pieniądze i nadzieje w systemy o superwysokiej technologii i prestiżu, które są poza ich zasięgiem w starciu z nowymi, tanimi metodami prowadzenia wojny, które rozwinęły się w naszej neo-industrialnej erze rewolucji, hiper-globalistycznego offshoringu produkcji, zaopatrzenia w części i procesory itd. Zachodnie korporacje zdemokratyzowały towary i produkcję przemysłową, aby doić i wyłudzać zyski od krajów trzeciego świata, co umożliwiło całemu „rozwijającemu się” globalnemu Południu dostęp do powszechnie dostępnej technologii, którą można masowo produkować w warsztatach za niewielkie pieniądze i wykorzystywać do przeciwdziałania wszelkim ociężałym systemom „prestiżowym” używanym przez zachodnie firmy z sektora MIC do powiększania swoich portfeli akcji.

Dowiedz się, jakie są najnowsze doniesienia, że ​​Huti rzekomo użyli Claude AI firmy Anthropic do zaprogramowania własnej, zaawansowanej technologii rakietowej:

Raport o kolizji@ clashreportclashreportHuti wykorzystali kod Claude’a do opracowania oprogramowania do naprowadzania rakiet:

Anthropic Anthropic podaje, że operatorzy w północnym Jemenie uruchamiali równolegle wystąpienia kodu Claude’a w celu zaprojektowania oprogramowania do naprowadzania, symulacji trajektorii i analizy nieudanego testu rakietowego. clashreport.com

Huti wykorzystali kod Claude’a do opracowania oprogramowania do naprowadzania pocisków: Antropiczny · Raport o starciach

· 11 września 2026 ·

———————————–

Zachód chciał globalnej fabryki wyzysku, a zamiast tego dostał zbrojną rewolucję proletariacką i antyimperialistyczną intifadę w jednym.

W wywiadzie udzielonym Ryanowi Morganowi z Epoch Times sekretarz marynarki wojennej USA Hung Cao przyznał się szokująco:

Sekretarz Marynarki Wojennej USA Hung Cao w wywiadzie:

„Irańczycy rozwalili Bahrajn. Marynarka Wojenna USA nie ma gdzie cumować. Powołaliśmy grupę zadaniową, która rozważa opuszczenie bazy [NSA Bahrajn]”.

Dobrze…

W poprzednim artykule informowaliśmy o ostatnich atakach Iranu na amerykańską bazę w Jordanii z 9 września, teraz główne media potwierdziły, że w atakach faktycznie uszkodzono wiele amerykańskich samolotów:

https://www.cbsnews.com/news/multiple-us-military-aircraft-damaged-iran-strikes-military-base-jordan/

Z powyższego materiału CBS:

Jak podają źródła, jeden samolot szturmowy A-10 Thunderbolt znany jako Warthog został trafiony i stracił skrzydło.

Według osób znających szczegóły zniszczeń, które rozmawiały z CBS News pod warunkiem zachowania anonimowości, ponieważ nie były upoważnione do wypowiadania się publicznie,około ośmiu samolotów F-15 odniosło niewielkie uszkodzenia i zostało ponownie przywróconych do służby.

Aż osiem F-15 zostało trafionych, choć twierdzą, że zostały już naprawione, co jest wysoce nieprawdopodobne i podejrzane. Wiemy na pewno, że uszkodzonych zostało więcej maszyn, niż przyznają, ponieważ wyciekły już zdjęcia uszkodzonych śmigłowców wywożonych ciężarówkami .

Trump nadal podwaja swój błąd o utraconych kosztach, twierdząc, że ambicje nuklearne Iranu stanowią poważne zagrożenie dla świata. Żartuje, że gdyby Iran miał broń jądrową, musiałby uklęknąć i schlebiać ajatollahowi jak pochlebca:Nie można załadować wideo.

Czy istnieje ważniejszy powód, dla którego Iran – czy jakikolwiek inny kraj – miałby nabyć broń jądrową, niż ten film powyżej? Trump równie dobrze mógłby puścić reklamę promującą rozprzestrzenianie broni jądrowej.

Teraz jest jasne, że Iran i jego siły zbrojne zyskują decydującą przewagę i strategiczną inicjatywę w regionie. Już w chwili pisania tego tekstu Iran przypuścił nowy atak na statki próbujące przepłynąć przez omańskie wody terytorialne, korzystając z „złotego” szlaku przemytniczego Trumpa. Możemy jedynie założyć, że całkowite zamknięcie Bab al-Mandab jest odkładane na ostateczny, eskalujący cios łaski, gdyby zaszła taka potrzeba. Nie warto grać na chybił trafił, a Iran na razie nie ma potrzeby, by użyć swojej ostatecznej karty Armagedonu. Samo posiadanie swoich pełnomocników na stanowiskach kontroli ognia, gotowych do natychmiastowego przeprowadzenia blokady, samo w sobie stanowi wystarczająco silny sygnał odstraszający.

Trump zasygnalizował teraz, że jego zdaniem wojna zakończy się „po wyborach uzupełniających”. Co więcej, wydaje się to sugerować, że Trump może próbować utrzymać wojnę na niskim poziomie, nie wywołując żadnych poważnych konfliktów do zakończenia wyborów uzupełniających, aby skandaliczny charakter tej katastrofy nie zrujnował szans Republikanów na utrzymanie władzy.

Po wyborach uzupełniających Trump prawdopodobnie uważa, że ​​może wznowić bardziej „twardą grę” z Iranem, zwłaszcza że Stany Zjednoczone uzupełnią część swoich zapasów, zapewnią załogom lotniskowców niezbędny odpoczynek i regenerację, a być może – w optymistycznym umyśle Trumpa – odzyskają niezbędny kapitał polityczny dzięki zwycięstwu w wyborach uzupełniających, które mogłoby wzmocnić mandat Trumpa i dać mu wiatr w żagle do bardziej zdecydowanych działań.

Dlatego obecnie dominująca narracja kręci się wokół obaw, że wojna potrwa do końca jego kadencji, a nawet dłużej. (Ale hej, przynajmniej nie tak długo, jak II wojna światowa czy wojna w Wietnamie!… przynajmniej jeszcze nie).

Najnowsze doniesienia wskazują, że Ansar Allah otoczyli kluczowe miasto Marib i grożą jego zdobyciem, podczas gdy siły wspierane przez Arabię ​​Saudyjską zaczynają się pospiesznie wycofywać :

Iran Observer@ IranObserver0IranObserver0⚡️NAJNOWSZE WIADOMOŚCI:

Ansarullah (Houthi) z Jemenu rozpoczęli ofensywę w bogatym w ropę naftową okręgu Marib Trwają zacięte walki

Jeśli Marib wpadnie w ręce Huti, będą oni mieli w swoich rękach kluczowe centrum energetyczne Jemenu

22:12 · 11 września 2026 · 54,2 tys. wyświetleń Views

49 odpowiedzi Replies· 617 repostów Reposts· 3,16 tys. polubień Likes

Duże konwoje sił wspieranych przez Arabię ​​Saudyjską w Jemenie przygotowują się do ewakuacji z miasta Marib w kierunku Hadramawt. –Źródło

Wygląda na to, że Iran jest o krok bliżej regionalnego mata szacha-mata, gdyż pionki Persa zbliżają się do ostatniego rzędu awansu na oczach drżącego króla przeciwnika, osaczonego w jego pocisku H1.

Czy pokonany wróg przełknie dumę i zaproponuje remis, by ratować twarz, czy też będzie kontynuował poszukiwania haniebnego celu, jakim jest odkrycie partnera?

Znając predyspozycje Króla Pomarańczowego, bardziej prawdopodobny wynik przedstawia się zgodnie ze słynnym przysłowiem gołębia:

Brzmi znajomo, prawda?

Huti. Irańscy pomocnicy grożą blokadą Morza Czerwonego, a więc Kanału Sueskiego

Opublikowany przez

Irańscy pełnomocnicy grożą blokadą Morza Czerwonego

Aby wesprzeć Teheran, proirańscy rebelianci Huti mogliby zablokować cieśninę Bab al-Mandab na Morzu Czerwonym. Byłaby to kolejna asymetryczna odpowiedź Irańczyków na ataki USA.

Alex World Politics 5 kwietnia 2026 r. Autorstwa Alexa Männera alexmaenner/proxys-des-iran-drohen-mit-blockade

Konflikt między Iranem a Stanami Zjednoczonymi i Izraelem zaostrza się i wciąga nowych aktorów z regionu Zatoki Perskiej. Jak pokazują ostatnie wydarzenia, Teheran od kilku dni otrzymuje wsparcie militarne od tzw. ruchu Huti w Jemenie, na południu Półwyspu Arabskiego.

Jemeńscy Huti, którzy walczą o swoją szyicką wiarę od ponad 20 lat i obecnie kontrolują duże prowincje na zachodzie kraju ogarniętego wojną, są powszechnie uważani za „partnerów” Iranu. Są oni ideologicznie i politycznie blisko powiązani z Iranem i, dzięki jego wsparciu, skutecznie przeciwstawili się interwencji Arabii Saudyjskiej w ostatnich latach. Działają również głównie przy wsparciu Teheranu w wielu innych sprawach, konsekwentnie wzmacniając irańskie interesy.

Iran z kolei walczył z amerykańską i izraelską machiną wojenną praktycznie bez pomocy zagranicznej. (Zwłaszcza że kraje arabskie w regionie, zgodnie z przewidywaniami, albo opowiedziały się po stronie Waszyngtonu, albo zachowały neutralność). Jednak wraz z przystąpieniem jemeńskich Huti do wojny, równowaga sił w tym konflikcie może ulec znaczącej zmianie.

W odpowiedzi na izraelsko-amerykańskie naloty na Iran, rebelianci Huti ogłosili już na początku marca zamiar podjęcia działań przeciwko Stanom Zjednoczonym, Izraelowi i ich sojusznikom. Jak donosiły media, oddziały milicji Huti rozpoczęły w zeszły poniedziałek ataki na Izrael rakietami i dronami. Od tego czasu doszło do licznych nalotów na Izrael, w tym pocisków balistycznych wystrzelonych na cele w rejonie Tel Awiwu.

Wysoko postawieni przedstawiciele Huti podkreślają jednak, że ataki te były dopiero pierwszym krokiem. Z pełną siłą uderzą tylko wtedy, gdy „agresja na Iran i Liban znacząco się nasili” i jeśli jedno z państw Zatoki Perskiej weźmie w niej udział. Stwierdza to między innymi w oświadczeniu wiceministra informacji Huti z 2 kwietnia. W odwecie rebelianci zablokują strategiczną cieśninę Bab al-Mandab na wybrzeżu Jemenu , która łączy Morze Czerwone z Zatoką Adeńską i stanowi południową bramę do Kanału Sueskiego.

Cieśnina Bab al-Mandab ma około 30 kilometrów szerokości i ogromne znaczenie, zwłaszcza dla handlu między Azją a Europą. Szacuje się, że rocznie przepływa przez nią około 20 000 statków, co stanowi około 30% światowego ruchu kontenerowego i około 10% handlu ropą naftową.

Poważne ograniczenia żeglugi w Cieśninie Bab al-Mandab, a nawet całkowite zablokowanie tego szlaku transportowego, zmusiłyby firmy żeglugowe do kosztownego objazdu wokół Przylądka Dobrej Nadziei. Wydłużyłoby to również czas podróży i poważnie zakłóciło globalne łańcuchy dostaw, potencjalnie doprowadzając do ich zatrzymania. Konsekwencje dla całej światowej gospodarki byłyby katastrofalne.

Huti dwa i pół roku temu udowodnili, że blokada jest rzeczywiście możliwa. W listopadzie 2023 roku, w odpowiedzi na izraelską ofensywę w Strefie Gazy, przeprowadzili ataki na izraelskie i powiązane z Izraelem statki handlowe na Morzu Czerwonym, poważnie ograniczając żeglugę w regionie. Żegluga nie została wówczas całkowicie sparaliżowana, ponieważ wtedy, między innymi, Huti powstrzymali się od atakowania statków przewożących ropę naftową lub skroplony gaz ziemny.

Zatem ataki Huti w cieśninie Bab al-Mandab byłyby kolejną skuteczną, asymetryczną odpowiedzią Teheranu na zmasowane naloty USA i Izraela. Być może równie skuteczną, jak blokada Cieśniny Ormuz, która już doprowadziła do globalnego kryzysu energetycznego. Wynika to przede wszystkim z ograniczeń w dostawach surowców z Bliskiego Wschodu i wynikającego z nich niedoboru energii, a także gwałtownego wzrostu światowych cen ropy naftowej i gazu.

Żelazna Mycka: Skuteczny atak jemeńskich Huti na lotnisko Ben Gurion… dodano filmik

Wyróżnione

Opublikowany przez

Atak jemeńskich Huti na lotnisko Ben Gurion

może wywołać regionalny konflikt

atak-jemenskich-huti-na-lotnisko-ben-gurion

4 maja 2025 roku izraelskie lotnisko Ben Gurion stało się celem ataku rakietowego przeprowadzonego przez grupę Huti z Jemenu. Pocisk balistyczny uderzył w obszar portu lotniczego, powodując czasowe zawieszenie operacji lotniczych. Choć nie odnotowano ofiar, incydent wywołał silne reakcje zarówno w Izraelu, jak i poza jego granicami. Szczególnie niepokojące okazało się to, że zaawansowane systemy obrony – izraelski Arrow i amerykański THAAD – nie zdołały przechwycić rakiety.

W reakcji na atak kilka międzynarodowych linii lotniczych, w tym Wizz Air, Lufthansa, Air France, Air Europa, Austrian i Swiss Airlines, tymczasowo zawiesiło loty do Izraela. Przewoźnicy powołali się na względy bezpieczeństwa – Wizz Air zawiesił loty na 48 godzin, do rana 6 maja. Decyzje te mogą uderzyć w izraelski sektor turystyczny i pogłębić obawy inwestorów oraz podróżnych.

Izraelski premier Benjamin Netanjahu i minister obrony Israel Katz zapowiedzieli szybkie konsultacje w sprawie możliwej odpowiedzi na atak. Gabinet bezpieczeństwa ma zebrać się o godzinie 19:00, a jednym z rozważanych wariantów jest bezpośredni atak na cele Huti w Jemenie. Cytat ministra Katza: „Kto nas krzywdzi, zostanie uderzony siedmiokrotnie”, jasno wskazuje na determinację władz w Tel Awiwie.

Wydarzenia z 4 maja wpisują się w dłuższy ciąg napięć w regionie. W listopadzie 2024 roku Hezbollah uderzył w okolice Ben Gurion rakietami, a w marcu 2025 roku Huti przeprowadzili już trzeci atak w ciągu 48 godzin na to samo lotnisko, używając zaawansowanego pocisku Palestine 2. Wszystkie te wydarzenia wskazują na rosnącą zdolność ugrupowań wspieranych przez Iran do rażenia celów strategicznych w Izraelu.

Kontekst regionalny nie sprzyja deeskalacji – zawieszenie broni między Izraelem a Huti z początku 2025 roku zostało zerwane po izraelskiej blokadzie pomocy humanitarnej dla Gazy. Huti, deklarując wsparcie dla Palestyńczyków, od końca 2023 roku kontynuują serię ataków na izraelskie cele, w tym statki handlowe na Morzu Czerwonym i teraz – najważniejsze lotnisko kraju.

Jeśli Izrael zdecyduje się na kontratak, może to prowadzić do eskalacji o nieprzewidywalnych skutkach. Przesunięcie konfliktu z obszaru Gazy i Libanu na południowy zachód – do Jemenu – może wciągnąć inne państwa w działania wojenne.

Dla Izraela oznacza to również nowe wyzwania strategiczne – konieczność rozciągnięcia obrony przeciwrakietowej na tysiące kilometrów i ryzyko dalszego pogorszenia relacji z partnerami regionalnymi.

===================================

https://twitter.com/i/status/1918960284556796416

Djole @onlydjole

The depth of the crater at the site of the Houthi ballistic missile crash near Tel Aviv airport reaches 25 meters Foreign airlines are canceling flights to Israel and demanding an explanation from the authorities on how the missile managed to penetrate 4 layers of air defense.

0:14 / 0:29

·

20,2 tys. wyświetlenia