Wydarzenia w mieście Tell niedaleko Nablusu świadczą o wojnie lądowej, której celem było uniemożliwienie stałej obecności Palestyńczyków.
Mohammad al-Ayoubi
W palestyńskim mieście Tell, na południowy zachód od Nablusu, mieszkańcy próbowali odeprzeć zbrojny atak osadników. Ich reakcja została szybko wykorzystana do uzasadnienia kary zbiorowej. Armia zablokowała drogi dojazdowe, a osadnicy atakowali domy i mienie – obie strony realizowały tę samą kampanię wywłaszczenia. Atak na Tell uwypuklił kampanię, która już trwała na całym okupowanym Zachodnim Brzegu.
Abdullah Abu Rahma, dyrektor akcji społecznej w Komisji ds. Oporu wobec Muru i Osiedli, powiedział portalowi The Cradle , że przemoc była częścią planu wdrażanego zgodnie z ustalonym harmonogramem:
„Prawdą jest, że ataki w ostatnich dniach znacznie wzrosły pod względem liczby męczenników, zniszczeń mienia i ograniczeń swobody przemieszczania się. Stanowią one jednak część szerszego planu, który został opracowany lata temu. Wydarzenia w Tell dały rządowi Benjamina Netanjahu polityczny i medialny pretekst do przyspieszenia tego, co już zaplanowano. Wykorzystano je, aby wmówić własnemu społeczeństwu, że działania przeciwko Palestyńczykom były uzasadnione”.
Liczby ilustrują skalę tej kampanii. Komisja ds. Kolonizacji i Oporu wobec Muru odnotowała łącznie 11 074 ataki sił izraelskich i osadników w pierwszej połowie 2026 roku. Z tego 3488 zostało dokonanych przez osadników, w tym napady na wioski, podpalenia, strzelaniny, kradzieże ziemi i zakładanie nowych placówek osiedlowych. Według komisji, w tych atakach osadnicy zabili 17 Palestyńczyków.
Okupowany Zachodni Brzeg jest również coraz bardziej rozdrobniony na coraz mniejsze enklawy. Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (OCHA) odnotowało łącznie 925 przeszkód w przemieszczaniu się do grudnia 2025 roku, w tym 89 stałych punktów kontrolnych, 218 punktów kontrolnych częściowo obsadzonych i 232 blokady drogowe.
Analiza danych ONZ przeprowadzona przez Oxfam ujawniła, że między 2023 a końcem 2025 roku siły izraelskie lub osadnicy zabili łącznie 1244 Palestyńczyków. W tym samym okresie prawie 46 000 Palestyńczyków zostało przymusowo przesiedlonych – w porównaniu z nieco ponad 13 000 w ciągu poprzednich 14 lat.
Według dr. Mohammada Halsy, eksperta ds. Izraela, przemocy nie można postrzegać jako łańcucha odizolowanych reakcji:
„Jest to część szeroko zakrojonego programu ideologicznego rządzącej prawicy, która postrzega całą ziemię palestyńską jako wyłączną własność Żydów i uważa, że obecny moment jest najodpowiedniejszy, aby przejść od „zarządzania konfliktem” do jego ostatecznego „rozwiązania”. Ma to na celu naprawienie „historycznego błędu” rzekomo popełnionego przez Ben-Guriona w 1948 roku, kiedy to kilku tysiącom Palestyńczyków pozwolono pozostać w kraju”.
Tell i anatomia przejęcia ziemi
Suleiman Bisharat, dyrektor Centrum Yabous, i Abu Rahma odrzucają pogląd, że Tell stanowi nagły punkt zwrotny. Zamiast tego postrzegają te wydarzenia jako element wzorca przemocy osadników, która nasiliła się na okupowanym Zachodnim Brzegu od 2024 roku.
Aktywista społeczny Ahmad Ayyash idzie jeszcze dalej, wyjaśniając dla The Cradle :
„To, co się dzieje, to nie „ataki osadników pod ochroną armii”, jak się często twierdzi, ale ataki przeprowadzane wspólnie z armią – nie pod jej ochroną. Między nimi istnieje niezwykle ścisła współpraca. Osadnicy i armia izraelska nie są odrębnymi podmiotami, lecz dwoma ramionami tego samego projektu”.
Zdaniem Ayyasha Tell mogło jednak stanowić punkt zwrotny – albo jako początek silniejszego oporu przeciwko osadnikom i armii, albo jako preludium do nowych form oporu przeciwko okupacji.
Odnosząc się do niedawnego incydentu, Abu Rahma stwierdził:
„To, co się stało, było samoobroną. Nagrania wideo pokazują, że ofiary zostały zabite albo przez ogień wojska, albo przez samych osadników. Zdobycie broni było jedynie chwilowym zaniedbaniem, a nie zaplanowanym działaniem”.
Agencja Reuters podała, że konfrontacja rozpoczęła się po tym, jak uzbrojeni osadnicy zbliżyli się do wioski. Na nagraniu wideo widać Palestyńczyka chwytającego karabin, zanim został zastrzelony.
Eliminacja modelu oporu
Ayyash uważał, że zaciekłość izraelskiej reakcji miała na celu uniemożliwienie Tell stania się wzorem dla innych palestyńskich społeczności. Okupant nie może pozwolić, aby skuteczna samoobrona była postrzegana jako czynnik odstraszający przed przyszłymi atakami osadników.
„Jeszcze przed 7 października okupanci próbowali zniszczyć palestyński model i wizerunek bojownika ruchu oporu – tak jak wcześniej robiono to w obozach Nour Shams, Tulkarm i Dżanin, gdzie zmieniono geografię, zniszczono środowisko ruchu oporu, a nawet usunięto pomniki męczenników”.
Zbiorowa kara dla Tella posłużyła zatem również jako ostrzeżenie dla innych społeczności palestyńskich: ci, którzy bronią się przed atakami osadników, muszą liczyć się z całą siłą okupacji.
Uczynienie życia Palestyńczyka niemożliwym
Ayyash opisuje ten proces jako transformację demograficzną, która manifestuje się inaczej w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu. W Strefie Gazy codzienne życie ulega przekształceniom poprzez kontrolę nad tym, jakie towary wwożone są do Strefy Gazy, a jakie nie.
Już w styczniu 2026 r. udokumentowano niedobory wołowiny, drobiu, produktów higienicznych i innych podstawowych dóbr, co przypisywano izraelskim ograniczeniom importowym.
Według Ayyash, ta sama logika jest wdrażana na okupowanym Zachodnim Brzegu poprzez systematyczne przesiedlenia. Datuje przyspieszenie tej kampanii na rok 2024 – osiem miesięcy po rozpoczęciu wojny w Strefie Gazy – i przypomina sobie reklamy wzdłuż obwodnic z hasłem:
„W Palestynie nie ma przyszłości”.
Ich celem było przekonanie Palestyńczyków, że godne życie na ich ziemi nie jest już możliwe i że muszą szukać przyszłości gdzie indziej.
Społeczności beduińskie i pasterskie zostały szczególnie dotknięte. OCHA informuje, że ataki osadników i związane z nimi ograniczenia dostępu spowodowały przesiedlenie łącznie 6200 Palestyńczyków ze 119 społeczności w okresie od stycznia 2023 r. do czerwca 2026 r., w tym ponad 3600 osób z 46 całkowicie ewakuowanych społeczności.
Według Ayyash, presja ta prowadzi obecnie do migracji wewnętrznej z odległych wiosek i osiedli do miast w Strefie A. Ograniczenia w przemieszczaniu się, napady, kradzieże bydła, nieurodzaj oraz niszczenie dróg i infrastruktury odcinają społeczności od zasobów, których potrzebują, aby pozostać na swoich ziemiach. Gdy te warunki staną się nie do zniesienia, obszary te zostaną wyludnione i otwarte na wywłaszczenie ziemi.
Dwa ramiona tego samego projektu
Abu Rahma opisuje podział zadań między państwem a milicjami osadników. Aparat państwowy zapewnia prawo, sądy, policję i siły zbrojne. Osadnicy otrzymują fundusze, transport i broń, podczas gdy ich przestępstwa są ignorowane lub aktywnie wspierane.
Śledztwo ONZ opublikowane w czerwcu wykazało, że władze Izraela sprzyjały przemocy ze strony osadników poprzez wsparcie finansowe, militarne i prawne. Siły bezpieczeństwa często towarzyszyły lub chroniły osadników podczas ataków.
Państwo niszczy domy i drastycznie ogranicza swobodę przemieszczania się Palestyńczyków poprzez posterunki kontrolne. Osadnicy podpalają domy i wypędzają mieszkańców z ich ziem. Opór spotyka się z aresztowaniami i grzywnami. Krok po kroku przygotowywane są podwaliny pod aneksję.
Halsa dostrzega dwa cele stojące za tą ciągłą eskalacją. Pierwszym jest terroryzowanie Palestyńczyków, dopóki dobrowolnie nie opuszczą swojej ziemi. Drugim jest sprowokowanie ich do samoobrony, aby następnie uzasadnić znacznie brutalniejszą reakcję za pomocą odwróconej narracji, w której agresorzy występują jako ofiary.
3488 ataków na osadników odnotowanych przez Komisję w pierwszej połowie 2026 r. oznacza średnio ponad 19 ataków dziennie, a jej metodologia pozwala na wykrycie szerszego zakresu naruszeń niż oparty na zdarzeniach monitoring OCHA.
Do 20 lipca OCHA odnotowało 18 zgonów Palestyńczyków w wyniku ataków na osadników – liczba ta przekroczyła już całkowitą liczbę ofiar z całego roku 2025. To, co kiedyś uważano za zjawisko marginalne, stało się centralną metodą kontroli terytorialnej.
Placówka bez pretekstu
Ekspansja osad nie jest uzależniona od Tell ani od żadnej pojedynczej konfrontacji. Ayyash wyjaśnia, że okupanci wykorzystują każdą okazję, by przyspieszyć ekspansję osadniczą i konfiskować ziemię, ale nie potrzebują żadnego konkretnego pretekstu. Nawet gdyby wydarzenia w Tell nie miały miejsca, placówki zostałyby rozbudowane z innego, podanego powodu – a nawet bez żadnego pretekstu.
Po konfrontacji Netanjahu obiecał przyspieszyć budowę osiedli w regionie. Halsa ostrzega: „Każdy oczyszczony centymetr tworzy przestrzeń dla syjonistyczno-talmudycznego przyczółka, a czasu nie da się cofnąć”.
Ekstremistyczny izraelski minister finansów Bezalel Smotrich ogłosił plany budowy 763 mieszkań w Eli – projekt ten ma potroić powierzchnię osiedla. W lipcu izraelski gabinet bezpieczeństwa zatwierdził również 1,3 miliarda szekli na budowę 34 nowych osiedli na Zachodnim Brzegu, w tym na nowo wybudowane osiedla i istniejące placówki, które mają zostać zalegalizowane z mocą wsteczną.
Kampania wyborcza kosztem krwi palestyńskiej
Eskalacja napięć wpływa również na izraelską kampanię wyborczą przed wyborami zaplanowanymi na 27 października 2026 r. Halsa opisuje pole polityczne jako „całkowicie otwarte”, a ministrowie rywalizują o zajęcie najbardziej stanowczego stanowiska i uczynienie z kwestii palestyńskich ziem i miejsc świętych tematów kampanii.
Ayyash przedstawia jeszcze ostrzejszy pogląd. Twierdzi, że ekstremizm jest mocno zakorzeniony w izraelskim głównym nurcie politycznym, a społeczeństwo izraelskie jest agresywne i „zafascynowane zabijaniem i destrukcją”. Powołuje się na rasistowską maksymę: „Jedyny dobry Arab to martwy Arab”.
Frakcje polityczne rywalizują o głosy kosztem życia Palestyńczyków. Każda z nich stara się być jeszcze bardziej agresywna wobec Palestyńczyków i bardziej zdecydowanie niż inne opowiadać się za rozbudową osiedli.
W tym konkursie niewiele miejsca zajmuje znane twierdzenie, że w Izraelu wciąż istnieje znaczący obóz dążący do pokoju. Biszarat ostrzega jednak, że wybory są jedynie czynnikiem przyspieszającym, a nie przyczyną.
Kampania wyborcza toczy się w kontekście ideologicznym sięgającym roku 1948, kiedy to żydowskie grupy zbrojne wykorzystały tę sytuację do wyludniania palestyńskich wiosek poprzez podpalenia i zabijanie cywilów.
Dzisiejsze milicje osadnicze pełnią podobną funkcję dla państwa. Chociaż ich przemoc jest przedstawiana jako spontaniczna lub nieuprawniona, promuje ona działania, które rząd później oficjalnie wdraża poprzez rozkazy wojskowe, decyzje planistyczne i działania aneksyjne.
Aneksja w tempie wojennym
Abu Rahma wyjaśnia, że projekt istniał jeszcze przed operacją Potop Al-Aksa. Jednak wojna regionalna dała Izraelowi swobodę w jego realizacji w niespotykanym dotąd tempie. Plany, które pierwotnie miały zająć dziesięć lat, są obecnie realizowane w ciągu trzech lub czterech lat – przy wsparciu społeczności międzynarodowej, która poprzez milczenie i bezczynność znormalizowała zbrodnie przeciwko Palestyńczykom.
Tempo to zaniepokoiło również część izraelskiego aparatu bezpieczeństwa. Prawie 600 byłych wojskowych, funkcjonariuszy wywiadu, policji i dyplomatów ostrzegło prezydenta USA Donalda Trumpa, że przemoc ze strony osadników może mieć konsekwencje „jeszcze bardziej katastrofalne” niż te z 7 października.
Mimo to względy wyborcze i ideologiczne wciąż biorą górę nad obawami o bezpieczeństwo osób, które poświęciły swoje życie zawodowe obronie państwa okupacyjnego.
Na całym okupowanym Zachodnim Brzegu rzekomo tymczasowe środki stają się coraz bardziej trwałe. Drogi pozostają zamknięte długo po przybyciu armii, a osady-placówki pod ochroną wojskową rozciągają się na pastwiskach wiejskich. Odcięte od swoich ziem i sąsiednich społeczności, rodziny są zmuszane do przeprowadzki do ośrodków miejskich.
Trzymaj kraj
Pomimo przytłaczającej nierównowagi sił, Palestyńczycy pozostają największą przeszkodą w realizacji tego projektu. W Strefie Gazy, a także podczas intifad w 1987 i 2000 roku, udowodnili swoją zdolność do udaremnienia planów wysiedleń – choć za cenę ogromnych ofiar ludzkich.
Biszarat pyta, czy Palestyńczycy zdołają zmienić równowagę sił politycznych na tyle długo, by skorzystać z wydarzeń międzynarodowych, które wywierają coraz większą presję na Izrael. Poparcie dla państwa okupacyjnego spadło, podczas gdy poparcie społeczne dla sprawy palestyńskiej wzrosło w obliczu wojny na wyniszczenie w Strefie Gazy. Kluczowe pytanie brzmi, czy ta zmiana może przełożyć się na presję na rządy, które nadal dozbrajają i chronią Tel Awiw.
Halsa uważa, że minimalna reakcja musi obejmować zorganizowaną, pokojową akcję społeczną, w tym działania grup samozwańczych i zgromadzenia społeczne, w połączeniu z długotrwałą kampanią medialną i dyplomatyczną, ujawniającą izraelską wersję wydarzeń. Jego zdaniem, po wydarzeniach w Tell powinny natychmiast odbyć się konferencje prasowe dokumentujące przebieg konfrontacji i rolę armii.
Nawołuje również do wykorzystania sprzeciwu w Izraelu – w tym listu podpisanego przez prawie 600 byłych funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa – i przełożenia zmiany w zachodniej opinii publicznej na wpływy polityczne na arenie międzynarodowej. Halsa argumentuje, że właśnie tego obawia się Izrael.
Tell ujawnił, w jaki sposób siła militarna, przemoc osadników i polityka państwa są wykorzystywane do pozbawiania Palestyńczyków ich ziemi – bez konieczności podejmowania formalnej decyzji o aneksji.
Organizacje międzynarodowe mogą nadal dokumentować liczbę ofiar śmiertelnych, przesiedleńców, punktów kontrolnych, ataków i placówek. Jednak dokumentacja bez konsekwencji pozwala na przerysowywanie mapy, podczas gdy raporty nadal się mnożą.
Ostateczny wynik zostanie rozstrzygnięty na miejscu, gdzie odmowa Palestyńczyków opuszczenia swojej ziemi pozostaje największą przeszkodą na drodze Izraela do osiągnięcia ostatecznego celu na Zachodnim Brzegu.
Gdyby paragraf 219/1217 NDAA wszedł w życie, oddalibyśmy naszą republikę konstytucyjną syjonistom. To byłby dosłownie koniec naszego kraju, jaki znamy.
Kiedy w połowie i pod koniec lat 90. regularnie podróżowałem do Izraela w ramach pracy w Organizacji Narodów Zjednoczonych, wielokrotnie uderzało mnie, jak silnie wielu Izraelczyków identyfikowało się ze Stanami Zjednoczonymi. W święta narodowe wielu izraelskich kierowców eksponowało w szybach samochodów dwie małe plastikowe flagi – jedną z niebiesko-białą Gwiazdą Dawida, a drugą z gwiazdami i pasami. „Postrzegamy siebie jako małą Amerykę” – tłumaczył mi mój izraelski gospodarz, ilekroć zwracałem na to uwagę.
Rzeczywistość była zupełnie inna.
Izraelczycy spiskowali za plecami swoich amerykańskich partnerów, a amerykański wywiad i służby bezpieczeństwa uznały Izrael za zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego USA.
Wiem jedno – znalazłem się w samym środku tej dynamiki władzy i ostatecznie zostałem oskarżony przez rząd USA o szpiegostwo na rzecz Izraela. Zarzuty ostatecznie wycofano jako bezpodstawne i motywowane politycznie, ale nastroje stojące za oskarżeniami były prawdziwe – znaczna część amerykańskiego aparatu obrony, wywiadu i bezpieczeństwa postrzegała Izrael jako zagrożenie.
Ponieważ Izrael stanowił zagrożenie.
Nie oznacza to, że nie było współpracy między USA a Izraelem – podczas mojego pobytu w Izraelu hotele były pełne agentów CIA, oficerów armii amerykańskiej i dyplomatów Ministerstwa Spraw Zagranicznych przebywających na oficjalnych misjach.
Istniał jednak „chiński mur” oddzielający USA od Izraela, a wszelkie interakcje podlegały ścisłym protokołom, które przez cały czas utrzymywały ten mur.
Po opuszczeniu Organizacji Narodów Zjednoczonych przez jakiś czas pracowałem jako analityk w stacji NBC News.
Podpisałam również umowę z nowojorską agencją mówców „Greater Talent Network” (GTN).
A te dwa doświadczenia w szczególności uświadomiły mi, w jakim stopniu interesy pro-izraelskie przeniknęły każdy aspekt amerykańskich mediów i zarządzania informacją.
Wielokrotnie podchodzili do mnie producenci stacji NBC i wręczali mi swoje wizytówki – nie NBC, lecz AIPAC (Amerykańsko-Izraelskiego Komitetu Spraw Publicznych, prawdziwej organizacji fasadowej izraelskiego rządu).
Dzięki GTN udało mi się nawiązać bezpośrednie kontakty z AIPAC i organizacjami z nim stowarzyszonymi, które zyskały już mocną pozycję w amerykańskim środowisku naukowym i przemyśle think tanków.
Za pośrednictwem tych sieci poznałem tajemniczy świat za kulisami Kongresu Stanów Zjednoczonych, gdzie AIPAC miał ostatnie słowo u wpływowych senatorów i kongresmenów, a pracownicy Senatu i Izby Reprezentantów otwarcie współpracowali z pracownikami różnych agencji rządowych USA w celu kształtowania polityki.
Paul Wolfowitz, który w tamtym czasie był dziekanem Paul H. Nitze School of Advanced International Studies (SAIS) na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa, zaoferował mi dużą sumę pieniędzy, jeśli dołączę do zespołu.
Musiałem tylko zaakceptować myśl, że Saddam Hussein posiada broń masowego rażenia.
Odrzuciłem ofertę Wolfowitza i odwróciłem się od kliki AIPAC.
Niestety, wybrani przedstawiciele Ameryki nie wykazali się ani taką jasnością moralną, ani lojalnością wobec republiki, której rzekomo służą.
Żyjemy w czasach, w których premier Izraela otwarcie chwali się, że kupił Kongres USA.
AIPAC chwali się, że wydał 100 milionów dolarów, aby osiągnąć właśnie ten cel.
Aktywiści pro-izraelscy wydali 30 milionów dolarów, aby odsunąć Thomasa Massiego od Kongresu USA, ponieważ ośmielił się zakwestionować przekazanie amerykańskiej suwerenności Izraelowi.
Sekretarz stanu USA otwarcie stwierdził, że krytyka Izraela jest powodem odmowy wydania wizy do Stanów Zjednoczonych.
Miejsce, w którym izraelscy politycy otwarcie opowiadają się za ograniczaniem wolności słowa w Ameryce.
A gdzie „Wielki Mur Chiński”, który oddzielał interesy USA i Izraela, jest burzony przez posłuszny Kongres, podczas gdy główne media, które dawno temu zrzekły się swojej niezależności i uczciwości na rzecz interesów Izraela, milczą.
Dokumentem kapitulacji, który sygnalizuje kapitulację republiki konstytucyjnej, dawniej znanej jako Stany Zjednoczone Ameryki, na rzecz nowego podmiotu, który mógłby być bardziej precyzyjnie nazwany „Stanami Zjednoczonymi Izraela”, jest Ustawa o autoryzacji wydatków na obronę narodową (NDAA) z 2027 r., a konkretnie jej sekcja 219 w wersji Izby Reprezentantów i sekcja 1217 w wersji Senatu.
Sekcja 219/1217 nakazuje Sekretarzowi Obrony powołanie Agenta Wykonawczego (EA) w celu rozszerzenia i przyspieszenia głębszej integracji Izraela z instytucjami amerykańskimi. Zgodnie z Dyrektywą 5101.01 Departamentu Obrony (DOD), uprawnienia EA miałyby pierwszeństwo przed uprawnieniami szefów innych jednostek Departamentu Obrony, co oznacza, że EA mogłaby uchylać decyzje innych agencji DOD, takich jak Administracja Bezpieczeństwa Technologii Obronnych (DTSA), dotyczące dostępu Izraela do technologii amerykańskich. Nowa EA wyeliminowałaby bezpośredni nadzór Kongresu i zamiast tego podlegałaby nadzorowi Sekretarza Obrony. Kongres nie miałby zgody Kongresu ani uprawnień do odwołania Agenta Wykonawczego.
Krótko mówiąc, polega ona na delegowaniu konstytucyjnych obowiązków Kongresu do politycznie wyznaczonego przedstawiciela władzy wykonawczej.
Nie to mieli na myśli Ojcowie Założyciele, gdy tworzyli konstytucję.
Artykuł 2191217 integruje amerykańskie i izraelskie programy badawczo-rozwojowe w sposób, który uzależnia Stany Zjednoczone od dostarczania przez Izrael określonych technologii, dając tym samym Izraelowi znaczący wpływ na przyszłą amerykańską politykę i infrastrukturę, splatając łańcuchy dostaw obronnych Izraela i Stanów Zjednoczonych w sektorach rządowym, prywatnym i akademickim oraz zacierając granice integralności terytorialnej i suwerenności politycznej.
Sekcja 219/1217 dotyczy procesów zamówień i nabywania w sektorze obronnym, uniemożliwiając przyszłym administracjom oddzielanie izraelskich technologii lub umów od głównych programów zamówień obronnych. Zmusi to dyrekcje programowe i kierowników Departamentu Obrony do włączenia technologii pochodzenia izraelskiego do systemów amerykańskich. Procedury te sprawiają, że obecne przepisy „Kupuj Amerykę” stają się nieaktualne i przyznają izraelskim firmom dostęp do własności intelektualnej systemów uzbrojenia, z którymi bezpośrednio konkurują.
Artykuł 219/1217 przyznaje Komitetowi Wykonawczemu uprawnienia do realokacji zasobów i priorytetów Departamentu Obrony poprzez priorytetowe traktowanie integracji Izraela ze strukturami obrony narodowej USA. W efekcie podporządkowuje to Izraelowi najbardziej wrażliwe aspekty obronności USA jako całości, poza zakresem nadzoru Kongresu.
W chwili, gdy większość amerykańskiego społeczeństwa zdaje sobie sprawę z przerażających zbrodni, jakich Izrael dopuścił się na narodzie palestyńskim, a także z roli, jaką Izrael odgrywa w uwikłaniu Ameryki w ciągłe wojny na Bliskim Wschodzie, artykuł 219/1217 na stałe zwiąże Stany Zjednoczone z Izraelem, czyniąc tym samym Departament Obrony USA, a co za tym idzie, cały naród amerykański, współwinnymi tych zbrodni.
„Wielki Projekt Izraela”, którego celem jest terytorialna ekspansja Państwa Izrael na Bliskim Wschodzie kosztem jego sąsiadów, chwieje się.
Sam Izrael przeżywa kryzys egzystencjalny z powodu trwającego tam stanu wojny.
Pisałem już wcześniej, że stosunki między Izraelem a Stanami Zjednoczonymi przypominają stosunki pasożyta z żywicielem.
Artykuł 219/1217 prawnie ugruntowałby ten status.
I w ten sposób zniszczyć republikę konstytucyjną.
Konstytucja nakłada na Kongres określone obowiązki i odpowiedzialność.
Przeniesienie tej odpowiedzialności na państwo obce nie należy do tych obowiązków.
Jeśli paragraf 219/1217 wejdzie w życie, Izrael na stałe przyłączy się do amerykańskiego przedsięwzięcia.
Obecnie mamy kongres, który rozważa kryminalizację krytyki Izraela.
Oczywiście jest to zniewaga dla podstawowej zasady wolności słowa.
Nierozerwalne powiązanie bezpieczeństwa Izraela z bezpieczeństwem USA – co stałoby się, gdyby paragraf 219/1217 stał się prawem – przypieczętowało nieuniknioną kryminalizację krytyki Izraela.
NDAA 2027 jest ostatnim bastionem Ameryki.
Usuńmy paragraf 219/1217, a będziemy mieli szansę na przetrwanie.
Jeśli paragraf 219/1217 wejdzie w życie, stracimy Republikę.
Przysięgłem bronić Stanów Zjednoczonych Ameryki, republiki konstytucyjnej.
Nigdy nie będę służył Stanom Zjednoczonym Izraela.
I nikt, kto nazywa siebie Amerykaninem, nie powinien tego robić.
Państwo terrorystyczne – okupant ziem należących do Palestyńczyków – od początku swojego istnienia stopniowo wprowadzało politykę przesiedlania wszystkich Palestyńczyków z ich własnej ojczyzny do Europy. Front wojny emigracyjnej jest ważnym elementem w strategicznym projekcie mitycznego wielkiego Izraela.
W pierwszej połowie lat 60. [izraelskie] Ministerstwo Spraw Zagranicznych kontynuowało analizę planów wspierania emigracji arabskich uchodźców z Bliskiego Wschodu do Europy, zwłaszcza do Francji i Niemiec. Jedną z rozważanych opcji było znalezienie dla nich pracy w Niemczech, które wówczas pilnie potrzebowały rąk do pracy. W 1962 roku izraelscy urzędnicy badali możliwość znalezienia zatrudnienia dla palestyńskich uchodźców-robotników w Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Wstępne kontrole przeprowadzone w ramach tego planu, znanego jako „Operacja Robotnik”, oraz związana z tym korespondencja były objęte całkowitą tajemnicą.
Haaretz, 19 grudnia 2013 r.
31.07.2026 r. Co najmniej 34 migrantów zginęło, próbując dotrzeć do Ceuty, a w ciągu ostatnich 24 godzin około 60 000 osób przedostało się z Maroka dzięki izraelskiej pomocy, do tej hiszpańskiej enklawy. Źródło.
Dwa lata temu amerykański bloger Mike Peinovich opublikował na substack.com artykuł, z którego pochodzi powyższy cytat:Jak Izrael stworzył kryzys uchodźczy w Europie?Źródło.Artykuł stanowi udokumentowaną analizę izraelskiej strategii „ostatecznego rozwiązania” problemu Palestyńczyków. Jest ona elementem większego planu globalistów służącego zniszczeniu podstaw państw narodowych na świecie.
Takie konflikty jak wojna z Iranem, doprowadzą jedynie do wzrostu nieszczęścia i napływu uchodźców do Europy, gdzie izraelskie i żydowskie organizacje pozarządowe będą czekać, by ich przyjąć, posługując się językiem humanitaryzmu, by zamienić Zachód w wysypisko dla osób wysiedlonych w wyniku izraelskich wojen.
W planach jest DRUGA INWAZJA na Ceutę, traktując ją jako „ostatnią szansę” na przedostanie się do Europy. Film z polską ścieżką dźwiękową.
Podczas gdy nieprzejednany sojusznik USA realizuje politykę emigracji jako karę dla Hiszpanii za jej sprzeciw wobec ludobójstwa w Gazie, amerykański prezydent – zwolennik twardej ręki (a chyba raczej nogi z kopniakiem) wobec nielegalnych migrantów, prowadzi niezwykle burzliwe negocjacje, mające doprowadzić do pokoju na Bliskim Wschodzie.
Trójstronne rozmowy pokojowe na Bliskim Wschodzie. Uczestniczą w nich: Trump — imperialista, Trump — mediator oraz Trump — biznesmen.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Izraelska marynarka przejęła w Kilonii INS „Drakon” – najnowszy i ostatni okręt podwodny typu Dolphin II, którego zakup częściowo sfinansowały Niemcy. Jednostka jest większa od swoich poprzedników, a jej nietypowa konstrukcja może umożliwiać przenoszenie pocisków w pionowych wyrzutniach. W Polsce przekazanie okrętu wywołało komentarze zestawiające niemiecką pomoc dla Izraela z brakiem reparacji dla Polski.
Izraelska marynarka wojenna przejęła 22 lipca w stoczni TKMS w Kilonii okręt podwodny INS „Drakon” – poinformował niemiecki portal branżowy MarineForum. Przekazanie jednostki odbyło się bez publicznej ceremonii i oficjalnych komunikatów ze strony producenta oraz izraelskiego odbiorcy.
Następnego dnia okręt po raz pierwszy opuścił stocznię pod izraelską banderą i rozpoczął próby w Zatoce Kilońskiej.
INS „Drakon” jest szóstym okrętem rodziny Dolphin i ostatnią jednostką zaliczaną do typu Dolphin II. Został jednak tak głęboko zmodyfikowany, że niemiecki portal określił go jako jednostkę w praktyce niepowtarzalną i technologiczną zapowiedź przyszłych izraelskich okrętów typu Dakar.
„Drakon” ma 73 metry długości. Dwa wcześniejsze okręty Dolphin II – „Tanin” i „Rahav”, wprowadzone do służby odpowiednio w 2014 i 2016 roku – mierzą po 68,6 metra. Nowa jednostka ma również znacznie większy kiosk, zapewniający dodatkową przestrzeń wewnątrz konstrukcji.
Według MarineForum powiększony kiosk może mieścić pionowe wyrzutnie pocisków. Wśród rozważanych wariantów wymieniane są trzy pociski balistyczne albo nawet osiem pocisków manewrujących. Przestrzeń może zostać wykorzystana również do przewozu bezzałogowych pojazdów, sprzętu rozpoznawczego lub żołnierzy sił specjalnych.
Ani Izrael, ani TKMS nie potwierdziły jednak istnienia takich wyrzutni ani rodzaju przenoszonego w nich uzbrojenia. Izraelskie Ministerstwo Obrony informowało jedynie, że okręt został wyposażony w „unikatowe systemy” oraz „przełomowe technologie”.
Potwierdzone uzbrojenie obejmuje dziesięć wyrzutni torpedowych umieszczonych na dziobie. Sześć ma kaliber 533 mm, a cztery – 650 mm. Większe wyrzutnie mogą służyć nie tylko do odpalania uzbrojenia, lecz także do wypuszczania pojazdów podwodnych lub transportowania specjalnego wyposażenia.
Od wielu lat w międzynarodowych publikacjach pojawiają się przypuszczenia, że izraelskie okręty typu Dolphin zapewniają państwu możliwość przeprowadzenia odwetowego ataku jądrowego z morza. Izrael nie potwierdza ani nie zaprzecza, że posiada broń jądrową i rozmieszcza ją na okrętach podwodnych.
Dowódca izraelskiej marynarki wojennej wiceadmirał David Saar Salama określił wcześniej „Drakona” jako wzmocnienie izraelskiego „długiego ramienia”, zdolnego do długotrwałego działania w odległych i ukrytych rejonach. Jednostka ma mieć szczególne znaczenie dla odstraszania Iranu.
Zakup szóstego okrętu został częściowo sfinansowany przez niemiecki budżet. W 2011 roku rząd w Berlinie przeznaczył na ten cel 135 mln euro, co miało obniżyć cenę płaconą przez Izrael o około jedną trzecią.
Do sprawy odniósł się analityk wojskowy Jarosław Wolski.
„Nasz zachodni sąsiad od lat sponsoruje Izraelowi okręty podwodne (i nie tylko) w ramach zadośćuczynienia za Szoah” – napisał.
Wolski określił INS „Drakon” jako głęboko zmodernizowany okręt Dolphin II, będący połączeniem rozwiązań znanych z niemieckich jednostek typów 212 i 214.
„Modyfikacje dla Izraela to między innymi zdolność przenoszenia rakiet cruise z głowicami atomowymi, większa autonomia z AIP i inne. Bardzo nowoczesne nieatomowe okręty podwodne” – ocenił.
Komentarz opublikował także Adam Czarnecki, przewodniczący Rady Koordynacyjnej Stowarzyszenia Tak dla CPK.
„Niemcy – w ramach rekompensaty za zbrodnie II WŚ – fundują Izraelowi okręty podwodne. Tymczasem Polsce […] po 80 latach postawili kamień obok Bundestagu. A nasz Premier z Ministrami usatysfakcjonowani” – napisał.
Wraz z przekazaniem „Drakona” kończy się izraelski program pozyskiwania okrętów Dolphin. Jego następcami mają być trzy większe jednostki typu Dakar, również budowane przez TKMS. Ich dostawy zaplanowano na początek następnej dekady.
Świat z przerażeniem i grozą obserwował żydowskie bombardowania niewinnych cywilów w Palestynie od 7 października. W chwili pisania tego tekstu co najmniej 35 000 Palestyńczyków zostało zamordowanych, 80 000 rannych, a prawie wszyscy z około 2 milionów mieszkańców Strefy Gazy zostali przesiedleni i zmuszeni do wygnania w wyniku systematycznego niszczenia ich domów przez Żydów. Żydowscy urzędnicy w Izraelu otwarcie domagają się zabicia lub wydalenia całej ludności i wywierają presję na państwa arabskie, Stany Zjednoczone i Europę, aby przyjęły Palestyńczyków, których celowo uczyniły uchodźcami.
To nie pierwszy kryzys uchodźczy wywołany przez Izrael. Od powstania państwa żydowskiego w 1948 roku Bliski Wschód jest nękany niestabilnością, wojną, terroryzmem, przemocą wyznaniową i kryzysami uchodźczymi – wszystko to jest bezpośrednią konsekwencją polityki żydowskiej, często realizowanej przez Stany Zjednoczone jako pełnomocnika Izraela. Zabicie lub wydalenie wszystkich Palestyńczyków jest długoterminowym celem państwa izraelskiego, niezależnie od tego, czy rządzą Partia Pracy czy Likud, liberałowie czy konserwatyści, osoby świeckie czy religijne. W związku z tym przesiedlanie uchodźców niezmiennie odgrywa znaczącą rolę w polityce Izraela, a żydowscy syjoniści na Zachodzie utworzyli lub wspierali rozległą sieć prowadzonych przez Żydów organizacji pozarządowych i agencji zajmujących się przesiedleniami.
Artykuł w izraelskiej gazecie „Haaretz” z 2013 r. ujawnił tajne dokumenty archiwalne, z których wynikało, że Żydzi syjonistyczni od samego początku uważali Europę za preferowany cel dla wypędzanych Arabów.
W pierwszej połowie lat 60. Departament Stanu kontynuował analizę planów wspierania emigracji arabskich uchodźców z Bliskiego Wschodu do Europy, zwłaszcza do Francji i Niemiec. Jedną z rozważanych opcji było zapewnienie im pracy w Niemczech, gdzie w tamtym czasie pilnie potrzebowano pracowników. W 1962 roku izraelscy urzędnicy badali możliwość zatrudnienia palestyńskich uchodźców w Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Wstępne dochodzenia w sprawie tego planu, nazwane „Operacją Robotnik”, oraz związana z nim korespondencja były objęte ścisłą tajemnicą.
Haaretz, 19 grudnia 2013 r.
Plan ten ostatecznie odłożono na półkę, ponieważ ówczesna premier Izraela Golda Meir obawiała się, że może on wywołać gwałtowny sprzeciw ze strony ludności niemieckiej. W latach 60. Izrael był znacznie mniej potężny i bezpieczny niż obecnie, dlatego tak śmiałe plany musiały zostać odłożone na czas nieokreślony. Dowodzi to jednak, że od samego początku Żydzi w Izraelu zamierzali narzucić Arabom Europę w ramach rasistowskiej zemsty.
Rozwój populacji zawsze był centralnym punktem polityki Izraela, a żydowskie wpływy na rządy zachodnie były wykorzystywane do zapewnienia, że Żydzi pozostaną demograficzną większością na podbitych terytoriach. Meier wykorzystał żydowskie wpływy w Waszyngtonie, aby udaremnić plan promowany przez prezydenta Kennedy’ego w 1961 roku, który miał zapewnić przesiedlenie do Izraela 1,1 miliona palestyńskich uchodźców wysiedlonych w wyniku wojny w 1948 roku.
Pod koniec 1961 roku, z inicjatywy prezydenta Kennedy’ego, dr Joseph Johnson został mianowany przez Fundację Carnegie specjalnym wysłannikiem, którego zadaniem było zajęcie się tym problemem i współpraca ze stronami konfliktu w celu znalezienia rozwiązania. Jego plan – rozesłanie kwestionariuszy palestyńskim uchodźcom i, biorąc pod uwagę względy bezpieczeństwa, umożliwienie powrotu do Izraela tym, którzy chcieliby go przyjąć – wywołał głęboki niepokój w Jerozolimie.
Meir, przerażona tym pomysłem, wykorzystała wszelkie swoje wpływy w Waszyngtonie, aby doprowadzić do szybkiego zatuszowania planu.
Haaretz, 19 grudnia 2013 r.
„Czysta przerwa”
Cała historia konfliktu arabsko-izraelskiego przekroczyłaby zakres tego artykułu, ale korzenie obecnego kryzysu uchodźczego sięgają 1996 roku, kiedy to oficjalnie rozpoczął się tzw. ruch „neokonserwatywny” wraz z publikacją niesławnej notatki „Czysty przełom: Nowa strategia zabezpieczenia królestwa” autorstwa kilku żydowskich analityków polityki zagranicznej z Izraelskiego Instytutu Zaawansowanych Studiów Strategicznych i Politycznych w Waszyngtonie. Wśród autorów byli znany żydowski podżegacz wojenny Richard Perle i David Wurmser, który później pełnił funkcję doradcy wiceprezydenta Dicka Cheneya ds. polityki bliskowschodniej za prezydentury George’a W. Busha.
W memorandum „Clean Break” zalecono Izraelowi porzucenie dotychczasowej strategii polegającej wyłącznie na Stanach Zjednoczonych w zakresie obronnej pomocy wojskowej i wsparcia dyplomatycznego, a zamiast tego rozpoczęcie agresywnej wojny przeciwko całemu światu arabskiemu i Iranowi, wykorzystując armię amerykańską jako armię zastępczą. W szczególności zalecono wyeliminowanie Iraku i Syrii.
Izrael może kształtować swoje otoczenie strategiczne we współpracy z Turcją i Jordanią, osłabiając, powstrzymując, a nawet odpychając Syrię. Działania te mogą koncentrować się na odsunięciu Saddama Husajna od władzy w Iraku – co samo w sobie jest ważnym celem strategicznym Izraela – aby pokrzyżować regionalne ambicje Syrii.
„Czysta przerwa”: Nowa strategia zabezpieczenia imperium
Rok później, w 1997 roku, żydowscy syjonistyczni „intelektualiści” William Kristol i Robert Kagan założyli niesławny obecnie „Projekt Nowego Amerykańskiego Stulecia” (PNAC), który rekomendował masową rozbudowę sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych w celu egzekwowania „demokracji” na całym świecie. Spośród 25 sygnatariuszy deklaracji założycielskiej PNAC, 15 było Żydami, a dziesięciu służyło w administracji George’a W. Busha, w tym zastępca sekretarza obrony Paul Wolfowitz. Richard Perle był również przewodniczącym PNAC.
PNAC koncentrował się na „zmianie reżimu” w Iraku, choć przyznał, że trudno byłoby to przekonać Amerykanów bez „katastrofalnego i przełomowego wydarzenia – takiego jak nowy Pearl Harbor”. Wydarzenie to miało miejsce 11 września, a Stany Zjednoczone dokonały inwazji na Afganistan w 2001 roku i na Irak w 2003 roku – na żądanie żydowsko-syjonistycznych podżegaczy wojennych z administracji Busha.
Niekończąca się wojna
Według wywiadu z emerytowanym generałem Wesleyem Clarkiem z 2006 roku, decyzja o inwazji na Irak zapadła dwa tygodnie po 11 września, a istniały jeszcze ambitniejsze plany podboju „siedmiu krajów w ciągu pięciu lat”. Clark podchwycił popularne teorie spiskowe, twierdząc, że strategia ta jest w jakiś sposób powiązana z ropą naftową. Nie wspomniał jednak, że opisany przez niego plan został już przedstawiony w memorandum „Clean Break” oraz dokumentach strategicznych PNAC, autorstwa różnych żydowskich syjonistów z administracji Busha, w których bezpieczeństwo Izraela zostało wyraźnie postawione ponad kwestie ropy naftowej. W rzeczywistości polityka naftowa była postrzegana przede wszystkim jako przeszkoda dla interesów Izraela, ponieważ ropa zapewnia strategiczne wpływy krajom arabskim i Iranowi.
Kwestia ropy naftowej zawsze była wykorzystywana do odwracania uwagi Amerykanów od prawdziwych powodów pozornie szalonej polityki ich administracji wobec Bliskiego Wschodu. Gdyby Stany Zjednoczone chciały jedynie bezpiecznego dostępu do ropy, ostatnią rzeczą, jaką by zrobiły, byłoby wszczynanie wojen, obalanie rządów i powodowanie znaczących zakłóceń na światowych rynkach ropy. Ropa naftowa jest często cytowana jako motyw długotrwałej polityki USA, polegającej na wspieraniu barbarzyńskiego reżimu w Arabii Saudyjskiej, co stanowi kpinę z ich deklarowanego zaangażowania w prawa człowieka i demokrację. Jednak w wojnie w Iraku Stany Zjednoczone zademonstrowały gotowość do wyeliminowania głównych producentów ropy naftowej, jeśli zażąda tego Izrael. Długoletnie przyjazne stosunki między Arabią Saudyjską a Izraelem stanowią znacznie lepsze wytłumaczenie postawy USA wobec tego kraju.
W 2011 roku w Syrii i Libii wybuchły wojny domowe, podsycane przez USA na polecenie Izraela. Odrażające hasło „wspierania demokracji” jest od lat wykorzystywane przez USA jako wyświechtany pretekst do zbrojenia i finansowania milicji terrorystycznych w Syrii, mających na celu obalenie prezydenta Syrii Baszara al-Asada, pod pretekstem walki z organizacją terrorystyczną „Państwo Islamskie w Iraku i Syrii” (ISIS).
E -mail z 2012 roku, opublikowany przez WikiLeaks, wysłany przez Jake’a Sullivana, obecnego doradcę ds. bezpieczeństwa narodowego w administracji Bidena, do ówczesnej sekretarz stanu Hillary Clinton, jasno określił stanowisko USA wobec islamistycznych ugrupowań terrorystycznych. Sullivan złożył zdumiewające oświadczenie, że Al-Kaida, którą Stany Zjednoczone oskarżają o odpowiedzialność za ataki z 11 września, w których zginęło 3000 Amerykanów, „jest po naszej stronie w Syrii ”.
„Ostatni punkt”, o którym wspomina Sullivan, odnosi się do raportu Reutersa, w którym stwierdzono:
AL-ZAWAHIRI WZYWA MUZUŁMANÓW DO WSPARCIA OPOZYCJI
W opublikowanym w internecie nagraniu wideo przywódca Al-Kaidy Al-Zawahiri wezwał muzułmanów w Turcji i na Bliskim Wschodzie do wsparcia rebeliantów w walce ze zwolennikami prezydenta Syrii Asada. Al-Zawahiri zaapelował również do narodu syryjskiego, aby nie polegał na pomocy ze strony Al-Kaidy, Turcji ani Stanów Zjednoczonych.
Niejawny e-mail Jake’a Sullivana do Hillary Clinton, 12 lutego 2012 r.
E-mail Sullivana demaskuje jako kłamstwa wszystkie publiczne oświadczenia Waszyngtonu, w których twierdzono, że celem interwencji w Syrii jest walka z radykalnymi sunnickimi ugrupowaniami terrorystycznymi. Fakt, że należące do Żydów amerykańskie media całkowicie zignorowały to przełomowe odkrycie, dowodzi ich stronniczości i korupcji.
Przez lata Stany Zjednoczone przeprowadziły również liczne naloty na Syrię, głównie w momentach, gdy reżim Asada był o krok od wygrania decydującej bitwy i odzyskania części należnego mu terytorium. Ciągła obecność amerykańskich wojsk i najemników w Syrii, a także finansowanie islamistycznych ugrupowań rebelianckich i sporadyczne naloty, mają na celu uniemożliwienie Assadowi odzyskania kraju. Gdyby Stany Zjednoczone naprawdę chciały pokonać ISIS, oczywistą strategią byłoby pozostawienie Asada w spokoju, aby mógł on zmiażdżyć ISIS z pomocą Rosji i Iranu. Taka polityka miałaby również tę zaletę, że cieszyłaby się popularnością wśród obywateli amerykańskich – fakt, który prezydent Trump cynicznie wykorzystał, aby wygrać wybory w 2016 roku.
Izrael ze swojej strony zapewnił pomoc medyczną Państwu Islamskiemu i innym terrorystom walczącym z Assadem, a w 2019 r. izraelski wojskowy Gadi Eisenkot publicznie przyznał, że Izrael posiadał uzbrojonych terrorystów z Państwa Islamskiego i wypłacał im miesięczne pensje.
W 2011 roku prezydent Libii, pułkownik Muammar Kaddafi, został zamordowany przez terrorystów wspieranych przez USA po ośmiomiesięcznej wojnie domowej. Fakt, że Stany Zjednoczone stały za tym zamachem, jest powszechnie znany i niepodważalny. W 2011 roku, pełniąc funkcję sekretarza stanu, Hillary Clinton otwarcie świętowała zabójstwo Kaddafiego podczas wywiadu telewizyjnego, wykrzykując z psychotyczną radością: „Przybyliśmy. Zobaczyliśmy. Umarł”.
Kaddafi zdał sobie sprawę, że Izrael stoi za zachodnią agresją na jego kraj i próbował ratować siebie i swój rząd, omijając Stany Zjednoczone i zwracając się bezpośrednio do Izraela i wpływowych amerykańskich Żydów. Według izraelskich źródeł, w 2011 roku próbował bronić swojej sprawy przed Izraelem i izraelskim lobby, które kontroluje amerykańską politykę zagraniczną.
…gdy reżim libijski stał na skraju upadku – z powodu powstania i konsekwencji sankcji ONZ dotyczących Lockerbie, które weszły w życie w 1992 r. – dodała: „Kaddafi desperacko podejmował nadzwyczajne próby nawiązania kontaktu z lobby żydowskim w USA, a także z Izraelem”.
The Jerusalem Post, 17 kwietnia 2016 r.
Podczas gdy media w USA, zarządzane przez Żydów, koncentrowały się wyłącznie na rzekomych „naruszeniach praw człowieka” przez Kaddafiego jako przyczynie jego odsunięcia od władzy, izraelscy stratedzy okazali się bardziej uczciwi i realistyczni. W artykule z 2016 roku dr Rafael Olek, analityk strategiczny z Centrum Studiów Strategicznych Begina Sadata w Izraelu, potwierdził zaangażowanie Izraela w realizację długoterminowego celu strategicznego, jakim jest eliminacja wszystkich rządów opozycyjnych – niezależnie od kosztów ludzkich.
W kontekście globalnym kwestia Libii budzi szereg obaw. Po pierwsze, pojawiają się wątpliwości co do faktycznej zdolności do egzekwowania reżimów nierozprzestrzeniania broni jądrowej wobec państw zbójeckich. Po drugie, pojawia się pytanie: czy lepiej zaakceptować stabilne reżimy tyranów takich jak Kaddafi i Saddam Husajn, Assad i reżim ajatollahów w Iranie, czy też należy obalić tych tyranów – pomimo wynikającego z tego rozpadu ich państw, któremu towarzyszy poważna przemoc? Choć możemy żałować sytuacji w Syrii i Iraku, druga opcja wydaje się lepsza, przynajmniej z perspektywy Izraela – łatwiej ją opanować, a sytuacja może się ostatecznie ustabilizować.
Obrona Izraela, 3 września 2016 r.
Pomimo cierpienia i śmierci, jakie izraelska strategia „zmiany reżimu” spowodowała na całym Bliskim Wschodzie, Izrael nie widzi powodu, by porzucić tę politykę. I dlaczego miałby to zrobić? Sam Izrael zachował zadziwiająco duże bezpieczeństwo pośród chaosu, a nawet zwiększył swoją władzę i poprawił swoją pozycję dyplomatyczną.
Kryzys uchodźczy
Wojny i interwencje Izraela na Bliskim Wschodzie, prowadzone za pośrednictwem jego pełnomocnika, Stanów Zjednoczonych, były bezpośrednią przyczyną kryzysu uchodźczego w Europie, który zaostrzył się w 2015 roku i doprowadził do przemocy, terroryzmu, gwałtów i opresji politycznej wobec rdzennych Europejczyków. Dwoma głównymi drogami wjazdu uchodźców i migrantów do Europy są Grecja i Włochy.
Zaaranżowane przez USA i Izrael obalenie Kadafiego w 2011 roku otworzyło główny szlak napływu uchodźców z Bliskiego Wschodu i Afryki do Europy. Według „Washington Post”, w latach 2014–2017 400 000 migrantów z Bliskiego Wschodu i Afryki napłynęło z Libii do Włoch w wyniku upadku Kadafiego.
Od upadku reżimu Muammara al-Kaddafiego w Libii liczba migrantów przekraczających Morze Śródziemne gwałtownie wzrosła, ponieważ ludzie wykorzystują próżnię władzy, aby wyruszyć z północnego wybrzeża kraju. Sieć handlarzy ludźmi, ułatwiających ten handel, rozprzestrzeniła się z północnego krańca Afryki Północnej do krajów takich jak Niger i Sudan. Dane kontaktowe handlarzy są rozpowszechniane w głównych miastach Afryki za pośrednictwem Facebooka i WhatsApp. Od 2014 roku ponad 400 000 migrantów i uchodźców przekroczyło Morze Śródziemne z Libii do Włoch.
Washington Post, 31 sierpnia 2017 r.
Stanowiło to odwrócenie dotychczasowej, udanej współpracy między Kaddafim a Europą, której celem było uniemożliwienie migrantom dotarcia do europejskich wybrzeży. W 2004 roku Kaddafi zaczął oferować kontrolę napływu uchodźców jako zachętę do zawierania porozumień normalizacyjnych z państwami europejskimi. W 2010 roku proroczo ogłosił, że bez jego pomocy Europa stanie się „czarna”.
Już w 2004 roku Kaddafi zaczął zawierać porozumienia z poszczególnymi państwami europejskimi w celu powstrzymania napływu migrantów. W sierpniu 2010 roku odwiedził w Rzymie swojego przyjaciela Silvio Berlusconiego, ówczesnego premiera Włoch, i oświadczył, że Europa „pociemnieje” bez jego pomocy.
„Jutro Europa może już nie być europejska, a nawet czarna, bo miliony chcą się tu dostać” – powiedział Kaddafi. „Jak biali i chrześcijańscy Europejczycy zareagują na ten napływ głodujących i niewykształconych Afrykanów… Nie wiemy, czy Europa pozostanie postępowym i zjednoczonym kontynentem, czy też zostanie zniszczona, jak to miało miejsce podczas barbarzyńskich inwazji”.
Christian Science Monitor, 21 kwietnia 2015 r.
Porozumienia te okazały się sukcesem. Dzięki pomocy Kaddafiego napływ migrantów i uchodźców do Włoch został drastycznie ograniczony w 2009 roku.
W czerwcu 2009 roku podpisał z Włochami „umowę o przyjaźni”, która przewidywała wspólne patrole morskie przeciwko migrantom i obejmowała bezwarunkowe przekazanie Libii przez Włochy migrantów przechwyconych w drodze do Europy. Liczba Afrykanów zatrzymanych podczas próby nielegalnego wjazdu do Włoch spadła w tym roku o ponad 75%.
Christian Science Monitor, 21 kwietnia 2015 r.
To korzystne dla obu stron porozumienie między Włochami i Libią zostało udaremnione przez Izrael i USA, co sprawiło, że w 2015 r. spełniła się ponura prognoza Kadafiego.
W ostatnich latach włoski rząd podejmował próby wznowienia porozumień z Libią w celu powstrzymania napływu migrantów. Jednak próby te napotykały na przeszkody prawne. W 2017 roku brytyjska organizacja pozarządowa Global Legal Action Network (GLAN) wniosła pozew przeciwko Włochom do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, zarzucając im naruszenia praw człowieka. Doradcą prawnym GLAN jest Itammar Mann, żydowsko-izraelski profesor prawa, który wykłada prawo dotyczące uchodźców w Hajfie w Izraelu.
Na całym świecie jest około 6,6 miliona uchodźców z powodu wojny domowej w Syrii, z czego milion przebywa w Europie. Szczytowy napływ uchodźców do Europy przypadł na lata 2015–2017, kiedy to około 900 000 Syryjczyków przybyło do kraju, głównie przez Grecję. Przesiedlenia ludności syryjskiej służą strategicznemu celowi Izraela, polegającemu na pozbawieniu reżimu Asada kapitału ludzkiego i potencjalnych rekrutów do armii. Według Pew Research, nieproporcjonalnie dużą liczbę uchodźców w Europie stanowią mężczyźni w wieku poborowym.
Pracownicy IsraAID pomagają w sprowadzeniu łodzi z migrantami na brzeg w Grecji.
Izrael i zachodnie organizacje pozarządowe kierowane przez Żydów odgrywają główną rolę w organizacji migracji i przesiedleń uchodźców syryjskich, irańskich, irackich i afgańskich w Europie. Wszystkie cztery kraje zostały zdestabilizowane przez wojny i sankcje nałożone przez Izrael i Stany Zjednoczone. IsraAID, izraelska organizacja niosąca pomoc uchodźcom, prowadzi ośrodki dla uchodźców na greckiej wyspie Lesbos od 2015 roku.
Greckie ośrodki pomocy uchodźcom prowadzone są głównie przez Izraelczyków; na Lesbos znajduje się izraelska szkoła dla uchodźców z Syrii, Iranu, Iraku i Afganistanu; wszystko to jest częścią wspólnego planu mającego na celu nowe spojrzenie na koncepcję „Tikkun Olam” i żydowskiego wolontariatu na całym świecie.
YNet News, 4 marca 2019 r.
Izraelski reporter Liad Osmo zacytował syryjskiego uchodźcę, „H., 20 lat, z Aleppo”, który przybył na Lesbos w 2019 roku.
„Przez całe moje życie, przez całe dzieciństwo w syryjskich szkołach, uczono mnie, że Izraelczycy są wrogiem. Pierwszą rzeczą, jaką widzę, zbliżając się do greckiego wybrzeża, jest Gwiazda Dawida na koszulkach Izraelczyków, którzy wyciągają do mnie ręce i powalają mnie na ziemię”.
H., 20 lat, z Aleppo
Osmo dodaje, że program przesiedleń dla uchodźców w krajach zachodnich jest realizowany na całym świecie i angażuje kilka innych organizacji żydowskich. Jest to możliwe dzięki inwestycji Państwa Izrael w wysokości 66 milionów dolarów.
Ideę pracy na rzecz lepszego świata podjęła obecnie duża organizacja żydowska we współpracy z Państwem Izrael…
Agencja Żydowska współpracuje obecnie z organizacją Mosaic United nad projektem, który ma znacząco zwiększyć liczbę młodych Żydów zaangażowanych w życie lokalnych społeczności. Dla amerykańskich Żydów jest to znane jako „Tikkun Olam” – uzdrowienie świata. Ta żydowska koncepcja stała się centralnym dogmatem wśród potomków żydowskich imigrantów w Stanach Zjednoczonych w czwartym pokoleniu.
Projekty realizowane są na całym świecie – od Portoryko i Grecji po Nepal, Meksyk, Indie i Etiopię – przez organizacje takie jak IsraAID, Project TEN, Tevel B’Tzedek i inne…
„W większości przypadków jedyną rzeczą, która skłania żydowskich studentów na całym świecie do myślenia o swojej żydowskiej tożsamości, jest demonstracja BDS (antyizraelskiego ruchu na rzecz bojkotu, wycofania inwestycji i sankcji) na kampusie lub incydent antysemicki gdzieś na świecie” – mówi rabin Benji Levy, dyrektor wykonawczy Mosaic United. „Takie incydenty oddalają ich od pragnienia bycia Żydem lub poczucia więzi z Izraelem”.
Levy wyjaśnia, że projekt został przejęty przez rząd Izraela kilka lat temu pod auspicjami Ministerstwa ds. Diaspory. „Rząd zainwestuje 66 milionów dolarów, co stanowi jedną trzecią budżetu” – mówi.
YNet News, 4 marca 2019 r.
Rabin Benji Levy wita wrogów Izraela na greckiej wyspie Lesbos.
Niemcy przyjęły znacznie więcej uchodźców z konfliktów żydowskich niż jakikolwiek inny kraj europejski. Wbrew woli narodu niemieckiego, Angela Merkel obiecała w 2015 roku, że będzie przyjmować 500 000 uchodźców rocznie. Wpływ Izraela jest również zauważalny w Niemczech, gdzie izraelskie organizacje pozarządowe oferują kursy języka arabskiego i możliwości pracy osobom mówiącym po arabsku.
W 2018 roku Merkel przyznała IsraAID nagrodę za działania na rzecz integracji osób arabskojęzycznych w Niemczech. Na swojej stronie internetowej IsraAID chwali się rozbudowanymi programami, które wdrożyła w Niemczech, aby ułatwić integrację uchodźców, całkowicie pomijając jednak kwestię odpowiedzialności państwa żydowskiego za sam kryzys.
IsraAID działa w Niemczech od 2015 roku, kiedy to do kraju przybył milion osób ubiegających się o azyl i uchodźców, z których większość uciekała przed koszmarem wojny domowej w Syrii i zagrożeniem ze strony ISIS w Iraku i Syrii. Programy IsraAID w Niemczech obejmują grupy wsparcia dla młodych uchodźców, psychospołeczne wsparcie w zakresie traumy dla dzieci z wykorzystaniem terapii ekspresyjnych oraz specjalistyczny program wsparcia dla ocalałych z ludobójstwa jazydów. Zespół IsraAID w Niemczech to wielokulturowa mozaika psychologów, pracowników socjalnych, arteterapeutów i pedagogów mówiących po arabsku, hebrajsku, niemiecku i angielsku. Wykorzystują oni swoje międzynarodowe doświadczenie i podejście międzykulturowe, aby promować zrównoważony dobrostan i integrację uchodźców w Niemczech.
…Globalne działania IsraAID obejmują zrównoważone programy mające na celu budowanie odporności, zapewnienie edukacji, zwalczanie przemocy ze względu na płeć, promowanie ochrony dzieci, poprawę warunków sanitarnych i tworzenie źródeł utrzymania. Od szczytu kryzysu uchodźczego w Syrii w 2015 roku IsraAID zapewnił wsparcie medyczne, psychospołeczne i edukacyjne ponad 100 000 uchodźców w samej Grecji i Niemczech.
Wielu uchodźców uciekających przed wojną i prześladowaniami w Afganistanie, Iranie, Iraku i Syrii, szukających schronienia w krajach takich jak Niemcy, dociera do Europy przez Grecję. Na Lesbos, greckiej wyspie, gdzie wielu uchodźców przybywa po wyczerpującej podróży morskiej z Turcji, IsraAID zapewnia opiekę medyczną nowoprzybyłym na wybrzeżu i prowadzi „Szkołę Pokoju” – jedyną instytucję oferującą naukę w językach ojczystych uczniów: arabskim, francuskim (kongijskim), perskim i kurdyjskim, z której korzysta ponad 200 uczniów tygodniowo.
Dzięki naszej współpracy z IsraAID dostrzegliśmy siłę i potencjał uchodźców, z którymi pracujemy, piszących nową historię dla siebie i swoich społeczności. To historia nauki nowych języków i adaptacji do nowego środowiska. Oto 500 osób – muzułmanów i chrześcijan mówiących po arabsku, kurdyjsku, persku i francusku – świętujących Eid al-Fitr w greckiej szkole prowadzonej przez izraelską organizację humanitarną.
IsraAID, 2018
Izrael zasypuje nas humanitarną retoryką o zorganizowaniu w Europie obchodów Eid al-Fitr dla muzułmanów uciekających przed wojnami syjonistycznymi, jednak takie obchody są w Izraelu zupełnie nie do pomyślenia. W 2021 roku Siły Obronne Izraela (IDF) spędziły Eid al-Fitr bombardując palestyńskich cywilów w Strefie Gazy. Dzień wcześniej sfilmowano fanatycznych Żydów w Jerozolimie, tańczących, przekonanych, że jeden z najświętszych meczetów islamu płonie.
Wszelkie obawy wyrażane przez Żydów dotyczące napływu cudzoziemców do Europy koncentrują się wyłącznie na potencjalnym negatywnym wpływie na Żydów europejskich. Z perspektywy żydowskiej negatywny wpływ na rdzennych Europejczyków jest rozpatrywany wyłącznie w kontekście ryzyka wzniecenia oporu nacjonalistycznego.
W artykule z 2015 r. dla liberalnego Brookings Institution Daniel Byman, profesor cywilizacji żydowskiej na Uniwersytecie Georgetown w Waszyngtonie, stwierdził, że rozwiązaniem tego problemu jest długoterminowa integracja populacji uchodźców w Europie.
Jeśli uchodźcy będą postrzegani bardziej jako krótkotrwały problem humanitarny niż długoterminowe wyzwanie integracyjne, problem ten prawdopodobnie się pogłębi. Radykałowie będą wśród tych, którzy zaoferują uchodźcom wsparcie religijne, edukacyjne i socjalne – tworząc w ten sposób problem, którego wcześniej nie było. W rzeczywistości uchodźcy potrzebują kompleksowego i długoterminowego pakietu środków, obejmującego nie tylko natychmiastową pomoc humanitarną, ale także prawa polityczne, dostęp do edukacji i wsparcie ekonomiczne, zwłaszcza gdy są przyjmowani w dużych ilościach. Jeśli nie uda się ich zintegrować z lokalnymi społecznościami, istnieje ryzyko, że napięcia między społecznościami muzułmańskimi i niemuzułmańskimi w Europie będą się utrzymywać, a nawet nasilać.
Daniel Byman, 2015
Napływ uchodźców i migrantów do Europy spowolnił po 2018 roku, a kilka krajów europejskich uparcie twierdziło, że nie może już przyjmować kolejnych osób. Priorytetem stało się przesunięcie akcentów z ułatwiania wjazdu nowo przybyłym na zapewnienie stałego pobytu tym, którzy już przybyli do Europy. W 2020 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że mężczyźni uchylający się od służby wojskowej w Syrii muszą otrzymać azyl i nie mogą być deportowani z powrotem do Syrii. Orzeczenie to przynosi korzyści jedynie Izraelowi, a szkodzi Europejczykom, którzy chcą pozbyć się młodych uchodźców i związanych z nimi problemów, takich jak przemoc, gwałty i niepokoje społeczne. W latach 2022 i 2023 liczba przybyszów ponownie wzrosła.
Po 7 października: Otwarta polityka ludobójstwa i czystek etnicznych
Od ataku Hamasu na Izrael 7 października 2023 roku żydowscy urzędnicy wielokrotnie i otwarcie wzywali do zabicia lub wydalenia całej ludności Strefy Gazy – około 2 milionów ludzi. Jednocześnie nasilili presję na państwa zachodnie i arabskie, aby dobrowolnie zgodziły się na przyjęcie wszystkich Palestyńczyków – posunięcie mające na celu ostateczne zakończenie życia Palestyńczyków w Strefie Gazy.
Strategia Żydów jest oczywista dla każdego, kto zechce się temu przyjrzeć. Masowe ataki terrorystyczne na ludność cywilną, systematyczne niszczenie domów i celowe ataki na całą infrastrukturę humanitarną, taką jak szpitale, mają na celu uniemożliwienie życia w Strefie Gazy. Izrael nie walczy z Hamasem. Próbuje wymordować lub wypędzić całą ludność arabską.
W chwili pisania tego tekstu 1,8 miliona Palestyńczyków uciekających przed żydowskimi zamachami bombowymi zgromadziło się w południowym mieście Rafah, na granicy z Egiptem. Izrael planuje zakrojoną na szeroką skalę inwazję na to miasto, aby zmusić ich do ucieczki do Egiptu. Jak dotąd Żydzi zostali powstrzymani w tej próbie przez zaciekły opór bojowników Hamasu, protesty na całym świecie, presję polityczną i odmowę Egiptu na przyjęcie dużej liczby Palestyńczyków, ale nie porzucili tego planu.
Rządy Stanów Zjednoczonych i Europy chętnie wspierały Żydów w ich kampanii czystek etnicznych pod przykrywką humanitaryzmu. 30 kwietnia stacja CBS News poinformowała o uzyskaniu wewnętrznych dokumentów administracji Bidena, szczegółowo opisujących rozmowy między kilkoma agencjami federalnymi na temat stałego przesiedlenia uchodźców ze Strefy Gazy do Stanów Zjednoczonych.
Jak wynika z dokumentów, wysocy rangą urzędnicy kilku amerykańskich agencji federalnych omawiali w ostatnich tygodniach wykonalność różnych opcji relokacji Palestyńczyków ze Strefy Gazy, których najbliżsi członkowie rodziny są obywatelami USA lub stałymi rezydentami.
Zgodnie z dokumentami planistycznymi między-agencyjnymi, jedna z propozycji przewiduje wykorzystanie istniejącego od dziesięcioleci amerykańskiego programu przesiedleń uchodźców do przyjmowania Palestyńczyków mających powiązania z USA, którym udało się uciec ze Strefy Gazy do sąsiedniego Egiptu.
Z dokumentów wynika również, że wysocy rangą urzędnicy amerykańscy rozważali ewakuację większej liczby Palestyńczyków ze Strefy Gazy i uznanie ich za uchodźców, pod warunkiem, że mają amerykańskich krewnych. Plany te wymagałyby koordynacji z Egiptem, który jak dotąd odmawia przyjęcia dużej liczby osób z Gazy.
CBS News, 30 kwietnia 2024 r.
Żydowscy syjoniści stanowią większość członków gabinetu administracji Bidena odpowiedzialnych za politykę zagraniczną i bezpieczeństwo narodowe, na czele z żydowskim sekretarzem stanu Anthonym Blinkenem. Ustalono, że wśród „wysokich rangą urzędników amerykańskich” wymienionych przez CBS News znajdują się Żydzi motywowani lojalnością etniczną wobec Izraela. Blinken otwarcie potwierdził swoją lojalność wobec Izraela w przemówieniu wygłoszonym w Izraelu 12 października 2023 roku.
Jestem w Izraelu w tym niezwykle trudnym czasie dla tego narodu i dla całego świata. Jako minister spraw zagranicznych, Żyd, mąż i ojciec, z własnego doświadczenia rozumiem niszczycielskie skutki masakr dokonanych przez Hamas.
Anthony Blinken, 12 października 2023 r
Według doniesień „The Guardian” Wielka Brytania zaczęła opracowywać plany przyjęcia osób ze Strefy Gazy już 22 października 2023 r.
Koalicja organizacji i grup pomocowych opracowała plan przedstawiający, w jaki sposób Wielka Brytania mogłaby zapewnić schronienie tysiącom Palestyńczyków ze Strefy Gazy.
Organizacje takie jak Refugee Council, Safe Passage International, Doctors of the World, Helen Bamber Foundation i City of Sanctuary wyraziły obawy, że konflikt może zaostrzyć kryzys uchodźców palestyńskich.
The Guardian, 22 października 2023 r.
Plany przesiedleń zostały przedstawione przez Radę ds. Uchodźców w dokumencie stanowiska, który poparły inne organizacje. Dyrektorem wykonawczym Rady ds. Uchodźców jest Żyd o nazwisku Enver Solomon, który pilnie zaapelował do Wielkiej Brytanii o przyjęcie osób ze Strefy Gazy, nie krytykując przy tym izraelskich bombardowań terrorystycznych ani wsparcia udzielanego im przez Wielką Brytanię.
„Im bardziej eskaluje konflikt, tym więcej palestyńskich mężczyzn, kobiet i dzieci zostaje przesiedlonych i narażonych na poważne niebezpieczeństwo… Ludzie, którzy nie są bezpieczni w swoich domach, potrzebują dostępu do bezpieczeństwa, a Wielka Brytania musi być gotowa odegrać w tym rolę, wdrażając pakiet natychmiastowych środków w krótkim terminie”.
Enver Solomon
Jeden z planów opracowanych przez Radę ds. Uchodźców został ponownie promowany kilka miesięcy później przez posła Partii Pracy Sama Tarry’ego, który umieścił o nim wpis na portalu X, znanym również jako Twitter.
Today in Parliament I called for the creation of a Palestinian family visa scheme. This should bring Palestinian refugees to safety in the UK through a new safe and legal route, and reunite families desperate for their loved ones to reach safety.
To tylko niewielki wybór spośród różnych planów przesiedleń, promowanych przez rządy zachodnie i organizacje zajmujące się uchodźcami od samego początku konfliktu. Podczas gdy rządy zachodnie i organizacje pozarządowe kryły się za retoryką humanitarną, izraelscy urzędnicy państwowi jasno dali do zrozumienia, że ich strategicznym celem wojennym jest całkowite wydalenie Arabów ze Strefy Gazy i zakończenie palestyńskiego istnienia w Strefie Gazy. Rządy te i organizacje nie kierują się humanitarną chęcią pomocy ofiarom wojny. Kieruje nimi polityka wspierania państwa żydowskiego w jego ludobójczej kampanii, czyniąc się tym samym współwinnymi tej zbrodni. Zamiast pochopnie pomagać Izraelowi w wydalaniu Arabów, rządy zachodnie powinny zerwać wszelkie powiązania finansowe, wojskowe i inne z państwem żydowskim.
Wniosek
Kryzys uchodźczy w Europie obejmuje znacznie szerszy zakres, niż można tu omówić, ale gdziekolwiek spojrzeć, widać ślady Izraela, organizacji żydowskich i aktywistów żydowskich. Jest to widoczne zarówno na poziomie polityki zagranicznej, poprzez nakłanianie Stanów Zjednoczonych do dalszych działań militarnych, jak i na poziomie „humanitarnym”, poprzez wykorzystywanie organizacji pozarządowych do ułatwiania migracji uchodźców i trwałego osiedlania Arabów, Afrykanów i Irańczyków w Europie.
Nacjonaliści w Ameryce i Europie muszą bezpośrednio zmierzyć się z tą rzeczywistością. Musimy przeciwstawić się apelom popleczników i prawicowych organizacji żydowskich, które dążą do wykorzystania anty-islamu, podsycanego kryzysem migracyjnym, aby zmobilizować poparcie dla syjonistycznej agresji wobec narodu syryjskiego, irańskiego i palestyńskiego. Takie konflikty doprowadzą jedynie do pogłębienia nieszczęścia i jeszcze większego napływu uchodźców do Europy, gdzie izraelskie i żydowskie organizacje pozarządowe są gotowe ich przyjąć – posługując się językiem humanitaryzmu, aby przekształcić Zachód w wysypisko dla osób wysiedlonych w wyniku wojen żydowskich.
Milczenie w sprawie konfliktu na Bliskim Wschodzie nie wchodzi w grę. To nie jest po prostu konflikt zagraniczny, który nie ma na nas żadnego wpływu. Konflikt na Bliskim Wschodzie jest bezpośrednio związany z przyszłością Europy i Ameryki. Milczenie jest równoznaczne z popieraniem status quo, które przynosi korzyści tylko Izraelowi.
Zarówno prawa, jak i lewa głowa syjonistycznego węża muszą zostać odcięte. Arabscy i muzułmańscy migranci w Europie i Ameryce muszą powrócić do swoich ojczyzn, gdzie będą mogli żyć w pokoju i bezpieczeństwie, wolni od syjonistycznej agresji. Europejscy i amerykańscy nacjonaliści muszą współpracować, aby zdemontować syjonistyczne struktury władzy w naszych ojczyznach i zbudować sprawiedliwy i pokojowy świat, wolny od wojen żydowskich i przesiedleń ludności.
Inwazja marokańskich migrantów na Hiszpanię może być najbardziej misternie zaaranżowanym oszustwem wszech czasów. Według oficjalnej wersji, 31 lipca około 60 000 mężczyzn, w większości uprawnionych do służby wojskowej, szturmowało hiszpańską Ceutę w poszukiwaniu pracy i „zbudowania lepszego życia”.
Oczywistą prawdą jest jednak to, że cały incydent był źle zaaranżowaną farsą, mającą na celu podważenie poparcia dla lewicowego rządu Hiszpanii i jego otwarcie antysyjonistycznego premiera Pedro Sáncheza. Za tą żałosną szaradą stoją znani podejrzani: Benjamin Netanjahu i „Mały” Marco Rubio, którzy rzekomo skoordynowali działania z podatnymi na wpływy przywódcami Maroka, aby stworzyć sztuczny kryzys i „dać Hiszpanii nauczkę”.
Jak zapewne pamiętacie, Sánchez ostro skrytykował trwającą masakrę Netanjahu w Strefie Gazy i uparcie odmawiał Donaldowi Trumpowi pozwolenia na wykorzystanie hiszpańskich baz wojskowych do transportu amunicji i bombowców do Izraela. W odpowiedzi Netanjahu publicznie zagroził Sánchezowi zaledwie kilka tygodni temu w ostrym przemówieniu, które wciąż jest dostępne na X.
[filmiki – w oryginale. md]
Między Netanjahu a Sánchezem ewidentnie nie ma miłości. Równie oczywiste jest, że rzecznicy Netanjahu na X również nienawidzą hiszpańskiego premiera i wykorzystują tak zwany „kryzys”, by go piętnować, twierdząc, że Hiszpania płaci teraz cenę za swoją „niedbałą” politykę imigracyjną i niewystarczające bezpieczeństwo granic. Oto przykład tego, czego można oczekiwać od obozu proizraelskiego na X:
Nie ma wątpliwości, że Jess zdobyłaby Oscara za protekcjonalność i sarkazm. Prawdziwe pytanie brzmi jednak, czy ktokolwiek ufa opinii kogoś, kto uchodzi za tak złośliwego i aroganckiego.
Nawiasem mówiąc, prawdopodobnie widzieliście ciężarówki, które pod nadzorem marokańskiej policji przewiozły tysiące młodych mężczyzn na obrzeża miasta i porzuciły ich na ulicach. Jak to możliwe, że stało się to bez wyraźnej wiedzy i współpracy rządu?
Nie mogłoby się to wydarzyć bez zaangażowania państwa. Właśnie dlatego powinniśmy być sceptyczni, czy to nie jest po prostu kolejna operacja psychologiczna sfingowana przez strategów wywiadu, mająca na celu wyłącznie zaszkodzenie hiszpańskiemu rządowi.
Oto kolejne pomocne, jednominutowe podsumowanie z kanału X Mario Nawfala:
„Jeśli potrzebujesz dalszych dowodów na to, że USA i Izrael zachowują się jak terroryści, to spójrz na to… To nagranie wideo przedstawiające tysiące Marokańczyków nielegalnie wkraczających do hiszpańskiej enklawy na północnym krańcu Maroka. A jeśli zastanawiasz się, co mają z tym wspólnego USA lub Izrael: Jak zwykle – wszystko…”
Hiszpania jest jedynym krajem, który publicznie oświadczył, że nie pomoże Stanom Zjednoczonym i Izraelowi w kontynuowaniu ludobójstwa w Palestynie. W zeszłym roku Izrael otwarcie groził Hiszpanii, twierdząc, że poniesie konsekwencje za brak wsparcia. A ludzie ze Stanów Zjednoczonych, tacy jak Marco Rubio, wielokrotnie powtarzali w ostatnich miesiącach, że Maroko powinno wysyłać migrantów do Hiszpanii – że Maroko powinno praktycznie zalać Hiszpanię.— Mario Nawfal
Oto kolejny komentarz dobrze poinformowanego obserwatora, który nie przebiera w słowach:
„…Hiszpania jest karana za uznanie Palestyny w 2024 roku, nałożenie całkowitego embarga na broń na Izrael, oskarżenie Izraela o ludobójstwo w Organizacji Narodów Zjednoczonych i ograniczenie jego przestrzeni powietrznej podczas wojny z Iranem…”
Netanjahu grozi Hiszpanii „wypadkami kolejowymi i nagłymi przerwami w dostawie prądu”…
Każdy, kto sprzeciwia się Izraelowi, „natychmiast zapłaci cenę”…
Maroko uzyskało niepodległość 50 lat temu, natomiast Hiszpania jest właścicielem tych miast od około 400 lat…
Dlaczego nie porozmawiamy o 700 000 osadnikach żydowskich, którzy nielegalnie zajmują ziemię na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy?
(Autor zastanawia się również, czy miasta te nie mają być ostatecznym celem podróży dla zubożałych Palestyńczyków z Gazy.)—The Rise of Rod
Co zaskakujące, nawet „ New York Times” zdaje się przynajmniej częściowo potwierdzać tę samą szkodliwą historię. W sobotnim wydaniu można znaleźć następujący odnośnik :
Carlos Barragán i Jason Horowitz relacjonują z Ceuty
Rozmawialiśmy z kilkoma Marokańczykami, którzy twierdzą, że władze marokańskie zachęciły ich do przyjazdu do Ceuty.
Youssef Alaoui, 26 lat, poinformował, że jego grupa zbliżyła się do granicy w czwartek, a marokańscy policjanci wskazali im właściwy kierunek.
„Powtarzali: Idź tam, idź tam” – powiedział Alaoui.
Twierdzi, że w końcu udało mu się przepłynąć granicę morską do Ceuty, gdzie zobaczył kilka ciał w wodzie.
37-letni Mohammed Ahmidho powiedział, że o napływie migrantów do Hiszpanii dowiedział się poprzedniego dnia z mediów społecznościowych. Zbliżając się do granicy, marokańscy policjanci powiedzieli mu:
„Przyjedź do Hiszpanii.”
Spotkaliśmy Ahmidho, gdy wracał przez granicę do Maroka. Nie było tam nic do jedzenia ani picia, ani miejsca do spania, dlatego postanowił wrócić do domu.
Większość dogłębnych analiz dotyczących X prowadzi do podobnych wniosków, choć niektóre poruszają również kwestie geopolityczne. Warto zauważyć, że ta operacja psychologiczna nie ma na celu wyłącznie zdyskredytowania przeciwników Tel Awiwu w Madrycie. Stanowi ona raczej element izraelsko-amerykańskiej strategii regionalnej, która wykorzystuje migrację jako narzędzie dyplomatyczne do osłabienia przeciwników Waszyngtonu, a jednocześnie wzmocnienia sojuszników.
Innymi słowy, za wydarzeniami w Afryce Północnej kryje się głębsza dynamika strategiczna.
Oto ciekawy artykuł na ten temat z Ynet News :
„Odmowa Hiszpanii udzielenia Stanom Zjednoczonym dostępu do swoich baz wojskowych, a także konfrontacyjna postawa premiera Pedro Sáncheza wobec administracji Trumpa, doprowadziły do rzeczywistego rozłamu w strategicznych systemach obronnych Hiszpanii wokół Ceuty i Melilli. To właśnie w tym rozłamie najważniejszy nowy partner Maroka – Izrael – ma wyjątkową pozycję, by wywierać presję…”
W marcu 2026 roku Michael Rubin z American Enterprise Institute publicznie wezwał administrację Trumpa do oficjalnego uznania Ceuty i Melilli za okupowane terytorium marokańskie, a Hiszpanię określił jako „potęgę kolonialną utrzymującą kolonie po obu stronach Cieśniny Gibraltarskiej”.
Kilka dni później kongresmen Mario Díaz-Balart, przewodniczący Podkomisji Bezpieczeństwa Narodowego i bliski powiernik Marca Rubio, publicznie oświadczył, że Ceuta i Melilla „nie leżą na terytorium Hiszpanii”, lecz na terytorium Maroka. Ich przyszłość, jak powiedział, „musi być przedmiotem negocjacji w gronie przyjaciół i sojuszników”.
Nie była to opinia marginalna, ale część skoordynowanej strategicznej reorganizacji…
Porozumienia Abrahama przekształciły Maroko z milczącego partnera Izraela w formalnego partnera wojskowego. W styczniu 2026 roku Izrael i Maroko podpisały w Tel Awiwie wspólny plan działań wojskowych, który izraelskie siły zbrojne określiły jako pogłębiającą współpracę z „kluczowym partnerem dla stabilności regionalnej”.
Ta dwustronna struktura daje Izraelowi coś, czego do tej pory w Afryce Północnej prawie nie posiadał: bezpośrednie zainteresowanie strategiczne sukcesem Maroka w regionie.
To zainteresowanie można bezpośrednio odnieść do Ceuty i Melilli. Koalicja Abrahama administracji Trumpa, zbudowana na wspólnym sprzeciwie wobec Iranu i zachętach ekonomicznych, stworzyła operacyjne relacje trójkątne między Waszyngtonem, Jerozolimą i Rabatem.
Głos Izraela ma nieproporcjonalnie duże znaczenie w tym trójkącie. Kiedy przedstawiciele Izraela popierają strategiczne interesy partnera, ma to znaczący wpływ w Białym Domu, który uczynił rozszerzenie Porozumień Abrahama rdzeniem swojej polityki zagranicznej.
Roszczenia terytorialne Maroka wobec Ceuty i Melilli nie są już jedynie kwestią dwustronnego sporu z Hiszpanią. Stają się coraz bardziej testem tego, czy administracja Trumpa bardziej nagradza swoich najbardziej współpracujących partnerów niż tych członków NATO, którzy sprzeciwiają się jej planom.
Porozumienia Abrahama ustanowiły ramy dla przekształcenia sojuszy na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej w interesie Stanów Zjednoczonych i Izraela. Wspieranie Maroka w odzyskaniu Ceuty i Melilli wzmocniłoby tę koncepcję, a jednocześnie ukarałoby członka NATO, który wielokrotnie działał przeciwko sojuszowi w kluczowym momencie.—Ynet Global, „Porozumienia Abrahama docierają do Cieśniny: jak Izrael może pomóc Maroku odzyskać swoją Północ”.
To rozjaśnia szerszy obraz. To nie jest po prostu oszustwo mające na celu oczernienie Pedra Sáncheza. Zdaniem autora, stanowi ono raczej rozszerzenie projektu „Wielkiego Izraela”, który obejmuje nie tylko region między Nilem a Eufratem, ale ma na celu bardziej kompleksową reorganizację istniejących struktur władzy, w których Izrael zajmuje dominującą pozycję na Bliskim Wschodzie i poza nim. Wojna z Iranem w żadnym wypadku nie osłabiła tych ambicji.
Uwaga: Ceuta jest uznawana za terytorium Hiszpanii przez Hiszpanię, Unię Europejską, Organizację Narodów Zjednoczonych i zdecydowaną większość krajów na świecie. Miasto jest autonomiczne w Hiszpanii i w pełni zintegrowane z państwem hiszpańskim. Pozostaje pod ciągłą kontrolą hiszpańską od przełomu XVI i XVII wieku. Po uzyskaniu przez Maroko niepodległości w 1956 roku, Ceuta i pozostałe Place de Soberanía – w tym Melilla – pozostały hiszpańskie.
Oto niesławny tweet Jaira Netanjahu, w którym wzywa on arabskich islamistów do „wyzwolenia” Ceuty i Melilli. Należy pamiętać, że ten tweet został opublikowany w maju 2019 roku – a jednak mamy wierzyć, że wczorajsze wydarzenia były całkowicie spontaniczne.
Zakrojona na szeroką skalę kampania USA i Izraela przeciwko Iranowi stworzyłaby realne ryzyko presji odwetowej najpierw na najbardziej skoncentrowane izraelskie systemy paliwowe, a następnie na szerszą presję na systemy rafinacji, LNG, elektrowni wodnych, magazynowania i eksportu w państwach Rady Współpracy Zatoki Perskiej, jeśli państwa te zostaną uznane za sprzyjające tej kampanii. Strategicznym zagrożeniem nie jest pojedynczy uszkodzony obiekt. Chodzi o możliwość, że kilka ściśle powiązanych systemów ulegnie awarii szybciej, niż uda się zmobilizować zastępcze dostawy, moce naprawcze i logistykę awaryjną.
W analizie defensywnej raport zakłada, że pierwsza presja odwetowa spadłaby na Izrael, ponieważ Izrael byłby stroną bezpośrednio walczącą, a jego krajowy system paliwowy jest skoncentrowany w dwóch rafineriach. Model analizuje następnie rozszerzający się drugi etap, w którym wybrane systemy Rady Współpracy Zatoki Perskiej mogłyby zostać poddane presji, gdyby przestrzeń powietrzna Zatoki Perskiej, bazy, logistyka, wywiad, wsparcie energetyczne lub układy polityczne zostały uznane za istotne wsparcie kampanii.
System regionalny składa się z kilku sieci krajowych, które w skali mapy wydają się zróżnicowane, ale zależą od ograniczonej liczby rafinerii, linii LNG, współdzielonych usług komunalnych, systemów magazynowania, terminali morskich i korytarzy rurociągowych. Te same zależności fizyczne i handlowe występują w każdej jurysdykcji: niezawodne zasilanie, systemy sterowania, segregacja produktów, dostęp do infrastruktury morskiej, sprzęt zapasowy, wykwalifikowany personel i akceptacja ubezpieczeń.
Izrael nie posiada geograficznie zróżnicowanego krajowego systemu rafinacji. Hajfa/Bazan i Aszdod realnie ponoszą cały krajowy ciężar produkcji oleju napędowego i nafty lotniczej. Większy kompleks w Hajfie dostarcza około dwóch trzecich łącznej produkcji destylatów średnio-wysokoprocentowych i około 70% oleju napędowego. Aszdod jest jedyną znaczącą krajową alternatywą, jeśli Hajfa stanie się niedostępna.
Hajfa/Bazan to centralne zagrożenie dla bezpieczeństwa paliwowego Izraela, ponieważ łączy największe obciążenie rafineryjne z powiązanymi systemami wsparcia. Przyszłe zakłócenia nie musiałyby eliminować każdej jednostki przetwórczej ropy naftowej ani jednostki konwersji, aby stworzyć deficyt krajowy. Utrata integracji elektrycznej, pary, wodoru, przesyłu wewnętrznego, sterowania, zbiorników lub certyfikacji produktów mogłaby ograniczyć jednocześnie kilka ciągów technologicznych.
Zgodnie z założeniami planistycznymi, Hajfa dostarcza około 57,6 tys. baryłek dziennie oleju napędowego i 10,7 tys. baryłek dziennie paliwa lotniczego/nafty. Gdyby Hajfa była niedostępna, a Aszdod nadal działał, krajowe dostawy średniego destylatu spadłyby do około 36 tys. baryłek dziennie. Przy stałym zapotrzebowaniu na poziomie 88 tys. baryłek dziennie, zapotrzebowanie na odbudowę wyniosłoby około 52 tys. baryłek dziennie, zanim uwzględni się odbudowę zapasów, straty w dystrybucji lub ograniczenia jakościowe.
Aszdod ma strategiczne znaczenie nie tyle ze względu na swoją wielkość, co raczej dlatego, że jest jedyną znaczącą krajową alternatywą dla rafinacji. Gdyby sam Aszdod był niedostępny, podczas gdy Hajfa nadal działała, deficyt w przypadku utrzymującego się stanu wyniósłby około 19,7 tys. baryłek dziennie. Deficyt ten można by opanować poprzez dywersyfikację ładunków i kontrolowane wykorzystanie zapasów tylko pod warunkiem, że odbiór, certyfikacja, magazynowanie i wewnętrzna dystrybucja pozostałyby efektywne.
Gdyby obie rafinerie były niedostępne, krajowa produkcja średnich destylatów spadłaby z około 104,3 tys. baryłek dziennie do zera. W przypadku utrzymania scenariusza zrównoważonego, około 88 tys. baryłek dziennie musiałoby pochodzić z dostępnych zapasów i importu. Przekroczyłoby to standardową wymianę na rynku spot i wymagałoby wyjątkowej alokacji sojuszniczej, nadzoru rządowego i sprawnego dostępu do dostaw.
Najbardziej prawdopodobna natychmiastowa presja odwetowa skupiłaby się więc na Izraelu, ponieważ jego system paliwowy jest skoncentrowany, jego potencjał militarny jest silnie uzależniony od paliwa, a zdolność do zastąpienia strat w dwóch rafineriach zależałaby od nieprzerwanego odbioru i ograniczonych zapasów.
Szersza kampania przeciwko systemom Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) miałaby poważniejsze konsekwencje regionalne i globalne, prowadząc do jednoczesnej degradacji rafinerii, LNG, sieci elektroenergetycznych, magazynów, portów i alternatywnych szlaków eksportowych. Decydujący konflikt rozegrałby się między tempem zakłóceń systemowych a tempem substytucji, naprawy i ponownego wprowadzenia na rynek.
Moje najnowsze kontr-prądy: Czy wojny na Ukrainie i w Iranie łączą się ze sobą?
Powrót Nimy i dyskusja na temat najnowszego TACO Trumpa:
Po dwudniowej przerwie wracamy do Mario, aby omówić ruch Trumpa dotyczący TACO:
Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie i komentowanie. Nie pobieram opłat abonamentowych ani nie akceptuję reklam. Chcę, aby treści były dostępne dla wszystkich zainteresowanych poruszanymi przeze mnie tematami. Jeśli jednak chcesz przekazać darowiznę, skorzystaj z tego linku .
Nowa migrena Trumpa. Czy wojny w Iranie i na Ukrainie zlały się w jedną?
Martin Jay
Czy tymczasowy prezydent Ukrainy Żeleński jest w stanie zerwać wszelkie ewentualne zawieszenie broni między USA i Iranem? W ostatnich tygodniach grupa komentatorów i dziennikarzy uświadomiła sobie rzeczywistość, czy Trump kiedykolwiek osiągnie obowiązujące zawieszenie broni, i uznała, że Benjamin Netanjahu odgrywa kluczową rolę w tym, ponieważ uporczywie odmawia wycofania żołnierzy IDF z Libanu. Na pogrzebie Lindsey Grahama usiłowano nam wmówić, że Trump jeszcze raz poprosi go, by pomyślał o wycofaniu swoich wojsk z Libanu – i Bibi znowu odmówi. Do wyborów w Izraelu zostało tylko kilka tygodni, i lwia część analityków maluje ponury obraz przetrwania Bibi. Jego utrzymanie się u władzy to jedyna nadzieja, jaka mu pozostała, aby i uniknąć oskarżeń o korupcję. Ma to mu zapewnić wojna z Iranem i Hezbollah. Niektórzy twierdzą, że jedyny atut Trumpa to groźba przerwania dostaw uzbrojenia dla IDF, co teoretycznie mogłoby powstrzymać całą armię obrony Izraela. Ale czy Trump byłby do tego zdolny? Taki krok byłby uznany jako bezpośredni atak na Bibi. Wielu twierdzi, że najlepsze co Trump mógłby zrobić dla zachowania pewnego politycznego autorytetu w przeddzień pośrednich wyborów, to stworzyć pewien dystans między nim i żydowskim lobby. Rzeczywistość jest taka, że Trump tkwi w ślepym zaułku.
Sprawy uległy znacznemu pogorszeniu, ponieważ okazało się, że u prezydenta Zelenskiego na Ukrainie – którego Trump kiedyś skrytykował w Białym domu za „brak kart” – w rzeczywistości pojawił się dodatkowy atut w grze, który ustala związek między wojną na Ukrainie i z Iranem. Koszmarny scenariusz fuzji wojny irańskiej i ukraińskiej właśnie stał się rzeczywistością. Co najmniej dwa statki na morzy Kaspijskim zostały ostatnio zaatakowane przez Ukrainę, podejrzewającą, że są one częścią cieni floty Iranu, przewożącą broń z Iranu do Rosji.
Według BBC, Służba bezpieczeństwa Ukrainy (SBU) poinformowała, że jej drony uderzyły w platformy wiertnicze w północnej części morza Kaspijskiego, a także w rosyjską łódź rakietową i „statki transportowe, które znajdują się pod międzynarodowymi sankcjami”.
Ambasador Iranu w Rosji Каzем Jalali poinformował państwową agencję informacyjną Iranu, że statek „Anna” stał na kotwicy w odległości około 5 km od ujścia rzeki Wołga, kiedy został zaatakowany.
Ambasador Ukrainy w Izraelu Yevgen Korniychuk oświadczył, że na pokładzie znajdowały się składniki dla bezzałogowych statków powietrznych i rakiet z Iranu do Rosji, a nie cywilne ładunki, ale nie poparł swoje twierdzenia żadnymi konkretnymi dowodami.
Choć nie jest tajemnicą, że Iran sprzedaje broń Rosji, to wydarzenie może stać się punktem zwrotnym ponieważ – jeśli Iran zdecyduje się uderzyć na Ukrainę – obie wojny wejdą w nową fazę, stając się przyczyną wszystkich migren Trumpa, który ma nadzieję, że będzie w stanie odnieść jakieś zwycięstwo, otwierając cieśninę Ormuz i zmuszając Irańczyków do obietnicy rezygnacji z broni atomowej. Jednak nawet bez uwzględnienia ukraińskiego aspektu, próby Trumpa znalezienia rozwiązanie w bałaganie, który stworzył w Iranie, wydają się coraz trudniejsze, biorąc pod uwagę, że nie ma on żadnej strategii i że każda umowa, którą chciałby uzyskać, musiałaby mieć składnik pijarowy, który zdejmie z niego znamię hańby. W tej chwili Irańczycy odpowiedzieli wzajemnością na najnowszą przerwę w atakach ze strony USA, więc znowu jest przerwa w destrukcji, podczas gdy Pakistan lub Katar starają się tchnąć nowe życie w zakulisowe dyskusje, podczas gdy urzędnicy Omanu zwijają się, jak przyspieszyć ruch tankowców przez cieśninę.
Ale wszystko jest jeszcze trudniejsze, niż ostatnim razem, ponieważ Iranu zupełnie nie ma ochoty na bezsensowne rozmowy. Tym razem, jeśli Trump chce osiągnąć od Teheranu coś konkretnego, potrzebne są działania, ponieważ irańscy zwolennicy twardej linii mocno wierzą, że zdradzieckiego charakteru Trumpa więcej nie można ignorować. Oni wiedzą, że to tylko kwestia czasu, kiedy Trump zerwie własne transakcje, wymyśli atak pod fałszywą flagą lub po prostu uderzy na Iran, jak czterolatek naciskający przyciski na pilocie zdalnego sterowania, podczas gdy dorośli są zajęci w kuchni.
Opcja 'odejścia’, który analitycy stale wysuwają, zadając bardziej skomplikowane pytanie, co tak naprawdę może zrobić Trump, nigdy wcześniej nie była tak realna, jak obecnie. Jeśli Trump zdecyduje się pozwolić Irańczykom zarządzać cieśniną Ormuz w zamian za nieformalne zawieszenie broni, podobne do rozejmu, jest słaba nadzieja, że będzie on w stanie rozpocząć z nimi negocjacje w sprawie transakcji jądrowej, ale to byłoby bardzo kosztowne dla USA i Trumpa, ponieważ musiałoby oznaczać odblokowanie irańskich 100 miliardów dolarów, które USA trzymają na kontach bankowych, i, co najmniej, udzielenie gwarancji w Libanie. Dla IDF i Bibi to jest coś, na co Trump i Irańczycy, być może, będą musieli poczekać, aż wybory w Izraelu dadzą bardziej jasny obraz tego, czy Netanjahu w ogóle pozostanie premierem po kilku tygodniach. Tymczasem transakcja, zawarta w ratach, mogłaby zapewnić Trumpowi pokój tylko z Iranem.
Ale czy Trump potrafi utrzymać Zelenskiego pod kontrolą? Otwieranie nowego frontu, w którym Ukraina wykorzystuje swoje rakiety dalekiego zasięgu do uderzeń na irańskie statki nie jest w interesie ani Trumpa, ani Teheranu, i prezydent Putin, którego armia właśnie zamknęła port morski w Odessie, na pewno nie będzie tolerować takiego bandytyzmu ze strony Zelenskiego. Nacisk na Putina w celu spowodowania jeszcze silniejszego ciosu na Ukrainę – niszcząc całą infrastrukturę energetyczną i produkcję broni – rośnie z każdym dniem, ale teraz kaspijskie zagrożenie będą rozpatrywane przez Trumpa i Putina jak wrzód z obu stron.
Grupa Żeleńskiego jest w desperacji i zdecydowana za wszelką cenę przekształcić wojnę na Ukrainie w prawdziwie globalną, ponieważ uważa, że to jego bilet na przetrwanie i uderzenia w takie statki jest traktowane jako podwójne uderzenie, ponieważ zadaje cios dwóm wrogom naraz: Rosji i Iranowi.
Tymczasem u Trumpa zabrakło amunicji na Bliskim Wschodzie. Teraz jest to powszechnie akceptowane w kręgach Waszyngtonu, ponieważ zapasy praktycznie wszystkich jego rakiet są na bardzo niskim poziomie, a szybkie uzupełnienie zapasów jest niemożliwe.
Według byłego oficera CIA i eksperta podcastów Larry Johnsona, siłom zbrojnym USA bardzo brakuje prawie wszystkiego, zwłaszcza systemów obrony przeciwlotniczej, takich jak Patriot i Thaad, przez co samoloty-cysterny – które właśnie zostały wysłane do Izraela – stają się łatwym łupem dla Teheranu, który w tej chwili ostrożnie odnosi się do wykonywania uderzeń na Izrael, ponieważ nie chce pomagać Netanjahu w organizowaniu politycznego kapitału z pomocą jego sztuczek zdobywania głosów izraelskiej opinii publicznej za pomocą tzw. „irańskiego zagrożenia”.
Jeśli chodzi o zmienność gry Trumpa z prezydentem Ukrainy i bardziej poważne pytania o to, jak USA mogą i powinny wspierać wojnę na Ukrainie, mętne wody właśnie zostały rozjaśnione. Jeśli Rosja pokona Ukrainę i Żeleński zostanie obalony, byłby to sposób odzyskania choćby częściowego zaufania ze strony zwolenników twardej linii w Teheranie, czego Trump rozpaczliwie potrzebuje, jeśli chce osiągnąć zawarcia jakiejkolwiek transakcji. Ale ile czasu ma Donald i – być może, co ważniejsze – ile ma cierpliwości w stosunku do swojego przyjaciela-kokainisty w Kijowie?
Marokode facto dokonało inwazji na Ceutę. Wykorzystując tę samą strategię, co podczas słynnego „Zielonego Marszu” z 1975 roku, kiedy to 350 000 nieuzbrojonych Marokańczyków wtargnęło na Saharę Zachodnią i w ciągu trzech dni zmusiło Hiszpanów do opuszczenia protektoratu. https://en.wikipedia.org/wiki/Green_March
Obecny król, Mohammed VI praktycznie zwolnił z więzień tysiące przestępców, zorganizował ich i wykorzystał do nieuzbrojonej inwazji na Ceutę, która może paść. Tak twierdzą hiszpańskie służby wywiadowcze.
To, że mamy do czynienia z inwazją, jest całkowicie pewne – wystarczy spojrzeć na liczby i sposób działania. Ponadto Maroko jest państwem, w którym kontrola terytorialna jest sprawą niezwykle poważną. Byłem tam wielokrotnie. Przy wjeździe (a zatem i wyjeździe) z każdego miasta (nawet liczącego zaledwie 10 000 mieszkańców) znajduje się wojskowy punkt kontrolny, w którym wszystkie pojazdy muszą się zatrzymać, z “pachołkami” zwężającymi jezdnię oraz urządzeniami przebijającymi opony w przypadku próby ominięcia kontroli. Oznacza to, że nie zatrzymuje się jedynie wybranych pojazdów, lecz muszą zatrzymać się wszyscy. Mieszkańcy odpowiadają na pytania policjantów, pojazdy użytkowe przechodzą standardową procedurę, a cudzoziemcy muszą się zatrzymać, aby na piśmie zadeklarować, jak długo zamierzają pozostać w mieście i skąd przybywają, jeśli wjeżdżają, lub podać, dokąd zmierzają, jeśli wyjeżdżają. Jest to formalność załatwiana szybko i z wielką uprzejmością przez Gendarmerie Royale. Pokażą ci formularz, w którym wpisujesz dane osobowe podróżujących wraz z numerem paszportu i numerem rejestracyjnym samochodu oraz deklarujesz, dokąd się udajesz.
Jest więc absolutnie niemożliwe, aby młodzi „migranci” wędrowali po Maroku, by spotkać się pod murami Ceuty. W każdym razie nieuzbrojeni najeźdźcy to w dużej mierze więźniowie zwolnieni w ostatnich dniach z marokańskich więzień, wspierani przez marokańską policję i przez nią zorganizowani – co potwierdza również hiszpański wywiad, choć można do tego wniosku dojść na podstawie logiki, która w dzisiejszych czasach jest rzadkością.
“Zielony Marsz” z 1975 roku, zorganizowany przez ojca obecnego króla – Hassana II, był wzorem dla tej inwazji, której celem jest „odzyskanie” Ceuty przez Maroko. Jest to zatem akt wrogi wobec kraju europejskiego.
Hiszpania otwarcie opowiedziała się przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy (które wciąż trwa) oraz przeciwko wojnie w Iranie, dlatego też prawdopodobne jest, że Stany Zjednoczone i Izrael dały Mohammedowi VI zielone światło na inwazję na Ceutę, której celem jest doprowadzenie do utraty przez Hiszpanię, państwa uważanego za wrogie, enklawy przydatnej do kontroli Cieśniny Gibraltarskiej, która pozostałaby w rękach Anglii i Maroka, czyli państw sprzyjających interesom syjonistycznym.
Że tak właśnie jest, widać wyraźnie po hasbarze kibicującej tej sprawie. Po stronie hiszpańskiej pojawia się problem: premier jest marionetką z Muppet Show. Czy Sanchez zdoła zachować się jak prawdziwy mąż stanu, czy też zachowa się jak polityk-karierowicz, za którego go uważam? – I co zrobi król?
Hiszpańscy politycy i komentatorzy zarzucają Izraelowi podsycanie chaosu w związku z kryzysem migracyjnym w Ceucie
Napięcia dyplomatyczne między Hiszpanią a Izraelem związane z wojną w Strefie Gazy w coraz większym stopniu przenoszą się do mediów społecznościowych, a kryzys migracyjny w hiszpańskiej enklawie Ceuta w Afryce Północnej stał się najnowszym punktem zapalnym po wymianie złośliwości między izraelskim ambasadorem przy ONZ Dannym Danonem a hiszpańskim ministrem transportu Oscarem Puente.
Danon oskarżył Hiszpanię o wielokrotną krytykę Izraela, podczas gdy sama ogłosiła stan wyjątkowy w Ceucie w związku z kryzysem migracyjnym.
„Hiszpania, która nigdy nie przegapia okazji, by pouczać Izrael, ogłosiła stan wyjątkowy w Ceucie w związku z kryzysem dotyczącym swojej polityki imigracyjnej” – napisał Danon na X.
„Być może zanim zacznie nas dalej pouczać, nadszedł czas, by wyjaśniła światu, dlaczego nadal utrzymuje kolonialne enklawy w Afryce” – dodał, nawiązując do hiszpańskich terytoriów Ceuty i Melilli na śródziemnomorskim wybrzeżu Maroka.
Cytując wpis Danona na platformie X, Óscar Puente odpowiedział: „Cóż, wydaje się, że wszystko staje się całkiem jasne”. Chociaż minister nie rozwinął tej kwestii, jego uwaga została powszechnie zinterpretowana jako odpowiedź na krytykę Danona i pojawiła się w kontekście nasilającej się debaty politycznej w Hiszpanii na temat kryzysu migracyjnego oraz roli Izraela w polityce regionalnej.
Ta internetowa wymiana zdań nastąpiła po komentarzach hiszpańskiej komentatorki politycznej Caroliny Alonso, która zarzuciła Izraelowi, że stara się podkopać pozycję hiszpańskiego rządu w odwecie za stanowisko Madrytu w sprawie wojny w Strefie Gazy. Udostępniając wpis dotyczący apeli niektórych włoskich polityków o zawieszenie członkostwa Hiszpanii w strefie Schengen, Alonso stwierdziła, że działania te są prowadzone „za pośrednictwem Maroka, przy wsparciu Izraela”, a także hiszpańskiej i europejskiej skrajnej prawicy.
Oskarżyła również Stany Zjednoczone o próby osłabienia hiszpańskiego rządu w celu rozszerzenia swoich wpływów nad Cieśniną Gibraltarską, argumentując, że kryzys migracyjny stał się częścią szerszej walki geopolitycznej.
Do debaty włączył się również hiszpański poseł Gabriel Rufián, rzecznik parlamentarny Republikańskiej Lewicy Katalonii (ERC), który powtórzył pojawiające się w mediach społecznościowych twierdzenia, że kryzys migracyjny służy interesom Stanów Zjednoczonych i Izraela. Wezwał on do osiągnięcia szerokiego konsensusu narodowego w tej sprawie zamiast partyjnej konfrontacji politycznej.
Dziennikarz Jose Vizner przypomniał wpis z 2019 roku opublikowany w mediach społecznościowych przez Yaira Netanjahu, syna izraelskiego premiera Benjamina Netanjahu, w którym mowa była o rzekomym wsparciu Izraela dla ruchów separatystycznych w Ceucie i Melilli.
Cytując ten wpis, Vizner zastanawiał się, czy obecna presja migracyjna stanowi „zemstę” wobec hiszpańskiego premiera Pedro Sancheza, za którą „płacą wszyscy Hiszpanie”.
Hiszpański komentator Ruben Gisbert wysunął podobne twierdzenia, argumentując, że Maroko nie nasiliło swoich roszczeń dotyczących Ceuty i Melilli, dopóki Sanchez nie objął urzędu, a następnie nie przyjął coraz bardziej krytycznego stanowiska wobec Izraela i nie zbliżył się do sprawy palestyńskiej.
Stosunki między Hiszpanią a Izraelem uległy gwałtownemu pogorszeniu od początku wojny w Strefie Gazy w październiku 2023 r. Hiszpania należy do krajów europejskich najbardziej krytycznych wobec izraelskiej kampanii wojskowej, w maju 2024 r. uznała Państwo Palestyńskie i wielokrotnie wzywała do natychmiastowego zawieszenia broni oraz zapewnienia szerszego dostępu pomocy humanitarnej do Strefy Gazy.
[Żartujesz ! Każdy Izraelczyk, morderca czy rabuś, nie może być skazany w krajach gojów, a jest bezkarny w Izrael. Takie tam „prawo”. Np. Humer, Bagsik, wielu innych md]
34-letni obywatel Izraela został tymczasowo aresztowany po dwukrotnym potrąceniu 48-letniego rowerzysty na łódzkich Bałutach. Badania wykazały, że prowadził samochód pod wpływem środka odurzającego, a w jego mieszkaniu znaleziono ponad 200 g marihuany. Rowerzysta trafił do szpitala z poważnymi urazami nogi, w tym złamaniem otwartym.
22 lipca przy ul. Krótkiej na łódzkich Bałutach kierujący Mercedesem najpierw wjechał na wyznaczoną drogę dla rowerów, a następnie dwukrotnie potrącił 48-letniego rowerzystę, który zwrócił mu uwagę. Poszkodowany przewrócił się i odniósł poważne obrażenia.
„Kierujący Mercedesem jechał ulicą Zgierską w kierunku ulicy Zachodniej. Kiedy wjechał na oznakowaną i wyznaczoną drogę dla rowerów, nie zachował szczególnej ostrożności, czym zmusił znajdującego się tam cyklistę do gwałtownego hamowania i zmiany jego toru jazdy, by uniknąć zderzenia” — powiedziała „Dziennikowi Łódzkiemu” podkom. Kamila Sowińska z Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi.
Po zatrzymaniu samochodu rowerzysta podszedł do kierowcy, aby zwrócić mu uwagę. Gdy znalazł się przy prawych przednich drzwiach Mercedesa, 34-latek rozpoczął manewry prowadzące do dwukrotnego potrącenia mężczyzny.
„Rowerzysta chciał zwrócić uwagę kierującemu samochodem, w związku z czym podszedł do niego. Gdy stanął na wysokości przednich prawych drzwi, podejrzany ruszył do tyłu, dodatkowo skręcając w lewą stronę, w wyniku czego potrącił pokrzywdzonego. Po tym manewrze 34-latek ruszył do przodu, a następnie cofnął i celowo uderzył w pokrzywdzonego oraz najechał na niego. Całe zdarzenie zostało utrwalone na monitoringu” — przekazał rzecznik Prokuratury Okręgowej w Łodzi prokurator Paweł Jasiak.
W bieżącym tygodniu doszło do całej serii ataków mieszkańców nielegalnych żydowskich osiedli na Zachodnim Brzegu na jego palestyńskich mieszkańców.
Jeszcze w piątek cały tłum uzbrojonych żydowskich kolonistów dokonał najścia wsi Dżit na Zachodnim Brzegu. Agencja WAFA oblicza liczbę agresorów na kilkuset. Mieli pochodzić głownie z osiedla Gilead. Takie rozmiary tłumu sugerują też nagrania jakie pojawiły się na portalach społecznościowych. Atak odbywał się przy asyście izraelskiej armii, która w praktyce wspierała napastników.
[filmy – w oryginale md]
Według nieoficjalnych informacji między próbującymi wkroczyć do Dżitu napastnikami, a palestyńskimi mieszkańcami wioski doszło do szarpaniny. Jeden z Palestyńczyków wyrwał broń palną agresorowi. Doszło do strzelaniny, w której zginęło sześciu Palestyńczyków i jeden Izraelczyk. Jednym z zabitych Palestyńczyków ma być ten, który wyrwał broń napastnikowi. Według strony izraelskiej to on pierwszy miał zabić jednego z Żydów. W starcie włączyło się wojsko. Żołnierze wzięli na siebie odpowiedzialność za ofiary po stronie palestyńskiej, ale niektóre nagrania sugerują, że strzelali do nich również osadnicy.
Pogrom ten uruchomił całą serię kolejnych. WAFA podała w niedzielę rano informacje o atakach na palestyńskie domy, przedsiębiorstwa, meczety i samochody w kolejnych miejscowościach Zachodniego Brzegu: Birinie, Kalkiliji, Kafr Malik, Kusrze, Kurze. Antypalestyńskie napisy pojawiły się na ścianach obozów dla palestyńskich uchodźców Ajda i Al Chadir w okolicy Betlejem.
Zachodni Brzeg Jordanu i wschodnią Jerozolimę Izraelczycy okupowali w 1967 roku. Rozpoczęli od razu akcję żydowskiego osadnictwa na tych terenach. Społeczność międzynarodowa sprzeciwia się budowie nowych osiedli, a zdecydowana większość państw i ONZ uznaje je za nielegalne. Dzisiaj około 700 tysięcy Żydów, 10 proc. populacji żydowskiej w Izraelu, żyje na tych dwóch obszarach obok 2,7 milionów rdzennych palestyńskich mieszkańców.
W 1995 r. Izrael i Palestyńczycy zatwierdzili w ramach drugiego porozumienia z Oslo funkcjonowanie na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazu Autonomii Palestyńskiej. Jednak główne palestyńskie terytorium podzielono na strefy A, B i C. Ta ostatnia, stanowiąca większość terytorium Zachodniego Brzegu znajduje się pod wyłączną kontrolą władz Izraela, w strefie B Izraelczycy mają formalnie kompetencje w dziedzinie bezpieczeństwie. Jedynie strefa A jest teoretycznie pod pełną administracją władz Autonomii Palestyńskiej, w praktyce jednak i tam Izraelczycy prowadzą swoje operacje jednostronnie.
W ubiegłym roku rząd Binjamina Netanjahu zapowiedział nasilenie kolonizacji Zachodniego Brzegu, a niektórzy ministrowie jego rządu wprost opisują ją jako środek niedopuszczenia do funkcjonowania niepodległego i zdolnego do życia państwa palestyńskiego.
W okresie, w którym oczy świata zwrócone były na wojnę w Strefie Gazy, przemoc niższej intensywności trwa także na głównym palestyńskim terytorium okupowanym. Palestyńczycy giną tam nie tylko z rąk izraelskich żołnierzy czy funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa, ale też żydowskich kolonistów zakładających tam, nielegalne w świetle prawa międzynarodowego, osiedla. Pogromy urządzane przez tych ostatnich spotykają się najczęściej z bierności, czy nawet współpracą wojska i służb bezpieczeństwa. Przybierają one formę niszczenia mienia, napadów, pobić i zabójstw Palestyńczyków.
Według palestyńskiej Komisji ds. Oporu wobec Murów i Osadnictwa, siły izraelskie i koloniści przeprowadzili w samym tylko marcu łącznie 1819, z czego 1322 ataki przeprowadziły siły izraelskie, a 497 osadnicy. Komisja wskazała, że ataki koncentrowały się głównie w prowincji Hebron (321 ataków), następnie w prowincji Nablus (315 ataków), Ramallah i Al-Bira (292 ataki) oraz w prowincji Jerozolima (203 ataki).
W skali całego półrocza WAFA szacuję liczbę ataków kolonistów na Palestyńczyków na 3488.
Misja zmiany reżimów udaremniona: Jemeńska Ansarallah odkrywa siatkę szpiegowską Arabii Saudyjskiej, Mossadu i CIA, której celem było obalenie przywódców
Niedawno ujawnione dokumenty ujawniają, że podczas gdy siły jemeńskie nasiliły działania militarne i blokadę Morza Czerwonego przeciwko Izraelowi podczas ludobójstwa w Strefie Gazy, jednocześnie powstał tajny sojusz wywiadowczy i zaawansowana sieć szpiegowska pomiędzy saudyjskim wywiadem, izraelskim Mosadem i CIA w Rijadzie, której celem była zmiana reżimu w Sanie poprzez zabójstwa polityczne, wewnętrzny rozpad Ansarallah, dezercję personelu wojskowego i zdobywanie informacji za pośrednictwem organizacji charytatywnych.
Niedawno odkryte dokumenty, w połączeniu z zeznaniami domniemanych członków siatki szpiegowskiej działającej w Jemenie, ujawniają plan wykraczający daleko poza gromadzenie informacji wywiadowczych w celu zbudowania bazy danych celów w kraju. Władze Jemenu twierdzą, że plan zakładał zamordowanie czołowych przywódców politycznych i wojskowych kraju, a jednocześnie demontaż obecnej struktury rządowej Ansarallah. Argumentują, że przygotowywany jest reżim kontrolowany przez Arabię Saudyjską, który miałby go zastąpić, co zniechęciłoby Jemen do wspierania sprawy palestyńskiej.
Według jemeńskich śledczych, operacja przypominała kampanie wywiadowcze prowadzone wcześniej przeciwko Hezbollahowi w Libanie, a także te mające na celu umożliwienie ataków dekapitacyjnych na wysoko postawionych irańskich urzędników. Domniemanymi celami byli m.in. przywódca Ansar Allah Abdulmalik al-Huti, prezydent Mahdi al-Mashat, minister obrony, szef sztabu, członkowie biura politycznego Ansar Allah oraz liczni wysoko postawieni dowódcy wojskowi. W centrum domniemanej zmiany władzy politycznej znajdował się były generał wywiadu wojskowego Ali al-Sajani, który, według jemeńskich urzędników, był przygotowywany za granicą do kierowania pro-rijadzkim rządem po zamachu stanu.
Odkryto tajne pomieszczenie operacyjne
Pod koniec ubiegłego roku siły bezpieczeństwa w Sanie ogłosiły, że rozbiły „wyrafinowaną siatkę szpiegowską”. Później jednak odkryły szereg siatek powiązanych ze wspólnymi centrami operacyjnymi – obsługiwanymi przez członków saudyjskiego wywiadu, CIA i Mossadu – działających z Rijadu.
Jemeńscy urzędnicy stwierdzili, że sieć składała się z kilku odizolowanych komórek wywiadowczych rozproszonych w prowincjach Sana, Sa’da i Al-Hudajda. Każda komórka podobno działała niezależnie, pozostając jednocześnie w kontakcie z centralnym ośrodkiem dowodzenia znajdującym się po drugiej stronie granicy, w sąsiedniej Arabii Saudyjskiej.
Władze Jemenu twierdziły, że agenci mieli za zadanie zbierać informacje wywiadowcze na temat wysokich rangą urzędników rządowych, przywódców Ansar Allah, dowódców wojskowych i funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa. Komórki otrzymały również polecenie mapowania siedzib rządowych, monitorowania ruchów urzędników oraz identyfikowania krytycznej infrastruktury wojskowej, w tym zakładów produkujących broń oraz wyrzutni pocisków balistycznych i dronów.
W wywiadzie dla MintPress News Nasr al-Din Amer, wysoki rangą przedstawiciel Ansar Allah i zastępca szefa wydziału medialnego tego ruchu, opisał to, co nazwał próbą demontażu całej struktury przywódczej Jemenu.
„Istniał szeroko zakrojony plan wymierzony w struktury kierownicze administracji cywilnej, wojska, służb bezpieczeństwa, a nawet mediów. Rozbite komórki były częścią operacji wywiadowczej, której celem było osłabienie potencjału ofensywnego i defensywnego, a której celem było całkowite obalenie reżimu w Sanie”.
Amer twierdził, że celem kampanii nie było wyłącznie odsunięcie przywódców Jemenu, ale także uniemożliwienie mu kontynuowania działań wojennych.
„Celem było również uniemożliwienie nam wspierania Strefy Gazy i zabezpieczenie przepływu izraelskich statków przez Morze Czerwone, ale nic z tego nie zostało osiągnięte, ponieważ nasze operacje nie zostały przerwane, reżim w Sanie nie został obalony, a Jemen stał się o wiele silniejszy”.
Instalacja reżimu marionetkowego
Jemenicki organ śledczy stwierdził, że wspólne centrum operacyjne USA, Izraela i Arabii Saudyjskiej zrekrutowało byłych jemeńskich oficerów wojskowych, w tym generała dywizji Alego Ahmeda Al-Sayaniego, Farouka Aliego Rajiha i byłego generała brygady sił powietrznych Abdullaha Al-Haifiego.
Rajih został aresztowany przez Ansarallah, a następnie skazany na śmierć wraz z 16 innymi aktywistami. W swoim zeznaniu twierdził, że saudyjski oficer wywiadu znany jako Abu Khalid osobiście poinformował go, że wysocy rangą urzędnicy saudyjscy chcą spotkać się z generałem Al-Sayanim za granicą, ponieważ Jemen „stoi u progu poważnej transformacji”, wspieranej przez kilka rządów zagranicznych.
Ze względu na powiązania Al-Sayaniego z innymi byłymi przywódcami wojskowymi, uznano go za idealną osobę do poprowadzenia transformacji politycznej – pod warunkiem, że plan wspólnego amerykańsko-izraelsko-saudyjskiego centrum operacyjnego ds. zmiany reżimu pójdzie zgodnie z planem.
Rajih później twierdził:
Spotkanie rzeczywiście odbyło się w stolicy Egiptu, Kairze, i poczyniono przygotowania do wojskowego zamachu stanu w Jemenie. W tym celu utworzono jednostki wojskowe, wyposażone w najnowocześniejszy sprzęt komunikacyjny oraz duże sumy pieniędzy.
Amer powiedział MintPress, że to samo wspólne centrum operacyjne odegrało kluczową rolę w zamachu na premiera Jemenu Ahmeda Ghaleba Nassera al-Rahawiego, który zginął w serii izraelskich nalotów 28 sierpnia 2025 roku. W tych atakach zginęło również dziewięciu ministrów i szef sztabu kraju.
„Nie ma wątpliwości, że komórki te odegrały znaczącą rolę w operacji przeciwko rządowi. Dowodzą tego śledztwa, dowody i dokumenty będące w posiadaniu służb bezpieczeństwa”.
Władze w Sanie twierdzą, że zakrojona na szeroką skalę operacja ostatecznie zakończyła się niepowodzeniem z powodu czujności ich własnych służb bezpieczeństwa, którym udało się wykryć siatkę, zanim jej cele zostały osiągnięte.
Choć przyznają, że w niektórych izraelskich atakach zginęli wysoko postawieni urzędnicy, władze opisują te przypadki jako pojedyncze sukcesy, a nie jako dowód skutecznej kampanii wywiadowczej. Ich wersję potwierdza fakt, że jedyne udane zamachy miały miejsce w publicznie znanych miejscach, a nie w miejscach o szczególnym znaczeniu i ścisłej ochronie.
Amer ze swojej strony uznał całą operację za porażkę.
„W ciągu ostatnich kilku lat zyskaliśmy specjalistyczną wiedzę w dziedzinie bezpieczeństwa i bierzemy udział w rywalizacji wywiadowczej z najbardziej zaawansowanymi agencjami bezpieczeństwa świata”.
Ścięcie przywódców wojskowych
Podczas gdy jedna gałąź siatki szpiegowskiej koncentrowała się na przywódcach politycznych, inna, według władz Jemenu, koncentrowała się na dowództwie wojskowym kraju, w miarę jak Jemen zintensyfikował działania wspierające Strefę Gazy.
Głównymi celami tej komórki były wojska rakietowe, jednostki dronów, siły morskie, minister obrony, szef sztabu oraz dowódcy odpowiedzialni za jemeńskie operacje rakietowe i dronów.
Podczas śledztwa w Sanie ujawniono, że Centrum Operacji Połączonych zwerbowało mężczyznę o nazwisku pułkownik Ali Muthanna Naser, byłego szefa Departamentu Bezpieczeństwa Wojskowego w jemeńskim wywiadzie wojskowym.
Projekt amerykańsko-izraelsko-saudyjski powierzył następnie temu informatorowi zadanie monitorowania ministra obrony, generała dywizji Mohammeda Nassera Al-Atifiego, oraz szefa sztabu, generała porucznika Mohammeda Abdelkarima Al-Ghamariego. Władze twierdzą, że Naser dostarczył szczegółowych informacji, w tym miejsc spotkań dowództwa wojskowego, planów operacyjnych, ruchów wojsk oraz kopii tajnych raportów krążących w Departamencie Bezpieczeństwa Wojskowego. Informacje te okazały się później nieocenione dla wsparcia szerszej kampanii ofensywnej.
Zaledwie sześć dni po wejściu w życie kruchego, wspieranego przez USA zawieszenia broni między Izraelem a Hamasem w Strefie Gazy, Al-Ghamari został zamordowany w izraelskim ataku. Wkrótce potem Izrael publicznie przyznał się do odpowiedzialności za zamach, a minister obrony Israel Katz oświadczył, że Al-Ghamari został „wyeliminowany”.
Do zabójstwa doszło kilka miesięcy po kolejnym izraelskim ataku, w którym premier Ahmed al-Rahawi i kilku ministrów rządu zginęło podczas oficjalnego posiedzenia rządu w Sanie. Jemeńscy śledczy twierdzą, że oba ataki były możliwe dzięki wyrafinowanej operacji wywiadowczej, w którą zaangażowanych było jednocześnie wiele wyspecjalizowanych komórek.
Agencja MintPress została poinformowana, że komórka przeprowadziła wstępny nadzór nad siedzibą rządu w dzielnicy Haddah w Sanie. Druga komórka podobno zainstalowała ukryte kamery monitorujące w betonowych blokach ustawionych w pobliżu wejścia na teren kompleksu, a w okolicy umieszczono ukryte urządzenia podsłuchowe, aby rejestrować aktywność na terenie kompleksu. Po weryfikacji informacji, jak poinformowali śledczy, wyniki przekazano do centrum operacyjnego. Władze twierdzą również, że inny zespół pozostał w pobliżu celu bezpośrednio po ataku, dysponując pojazdami wyposażonymi w urządzenia do nagrywania na żywo, aby udokumentować zarówno sam atak, jak i jego skutki.
Czwarta komórka podobno śledziła ruchy wysokich rangą urzędników przed i w trakcie operacji, aby określić optymalny moment ataku. Ogólnie rzecz biorąc, źródła w Ansarallah opisują operację jako coś znacznie więcej niż konwencjonalne działanie wywiadowcze. Twierdzą raczej, że była to skoordynowana kampania mająca na celu dostarczanie informacji o celach izraelskich nalotów w czasie rzeczywistym, przy jednoczesnym osłabianiu jemeńskiego kierownictwa cywilnego i wojskowego.
Organizacje humanitarne jako przykrywka
Jednym z najbardziej szokujących ujawnień operacji wywiadowczej było rzekome wykorzystanie organizacji podszywających się pod organizacje humanitarne i pomoc rozwojową. Według kilku funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa, wielu agentów, którzy przeniknęli do organizacji międzynarodowych i regionalnych, rzekomo przeprowadzało misje szpiegowskie, podszywając się pod pracowników pomocy humanitarnej lub ekspertów ds. rozwoju.
Jedna z najgłośniejszych spraw dotyczy osoby o nazwisku Bashir Ali Mahdi, która została aresztowana 20 marca 2025 roku. Władze w Sanie oskarżają Mahdiego o prowadzenie operacji wywiadowczych pod przykrywką projektów humanitarnych za pośrednictwem „Organizacji Qudrah na rzecz Zrównoważonego Rozwoju”, której przewodzi.
Mahdi podobno przyznał, że został zwerbowany w Etiopii przez Rebeccę Cataldi, starszą dyrektor programową Międzynarodowego Centrum Religii i Dyplomacji (ICRD). Funkcjonariusze służb bezpieczeństwa twierdzą ponadto, że Matt Selinsky, dyrektor programu Bliskiego Wschodu w Partners Worldwide, był jednym z tych, którzy kierowali częścią szerszej operacji wywiadowczej ze wspólnego centrum operacyjnego.
Według źródeł rządowych Jemenu, zadania Mahdiego wykraczały poza samo gromadzenie informacji. Podobno zwerbował dodatkowych agentów i jednocześnie organizował inicjatywy mające na celu podsycanie społecznego sprzeciwu wobec Ansarallah, wykorzystując pogarszającą się sytuację gospodarczą – taką jak rosnące ceny żywności, rosnące czynsze i trudną sytuację przesiedlonej ludności cywilnej.
Mahdi opisał te działania podczas przesłuchania w następujący sposób:
„Pracowaliśmy nad podburzeniem opinii publicznej przeciwko Ansar Allah, tworząc rady dzielnicowe i szkoląc w niektórych z nich trzydziestu uczestników pod pretekstem „wzmacniania spójności społecznej”, a także poprzez program „Głos Młodzieży dla Młodzieży” we współpracy z niemiecką organizacją GIZ i Unią Europejską”.
Twierdził również, że przygotowania do domniemanego zamachu stanu były omawiane na spotkaniach w Kairze.
„Podczas spotkania w Kairze Rebecca powiedziała mi, że planują oni zakrojoną na szeroką skalę operację wojskowo-gospodarczą w Jemenie, dlatego też konieczne było zintensyfikowanie działań wywiadowczych i gromadzenia informacji na temat Ansar Allah i sił zbrojnych. W tym czasie przeprowadziłem już około 70 operacji”.
Następnie Mahdi opisał standardową procedurę wyboru celów stosowaną przez sieć, według śledczych. „Najpierw zbieramy wstępne informacje. W drugiej fazie dokładność tych celów jest sprawdzana i weryfikowana za pomocą sprzętu o wysokiej rozdzielczości do obserwacji, nadzoru i obrazowania, który inny zespół umieszcza w pobliżu celów. Współrzędne są następnie przesyłane do wspólnego centrum operacyjnego”.
Inny domniemany aktywista, Khaled Qassem Abdullah, podobno pracował dla Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji, zanim został zrekrutowany w 2024 roku. Według jemeńskich śledczych, Abdullah monitorował 23 rezydencje wysoko postawionych urzędników rządowych w dzielnicy Al-Haddah w Sanie.
Według nich przyznał się do zainstalowania sprzętu dozorowego w kilku z tych lokalizacji. „Z powodzeniem zainstalowałem najnowocześniejsze kamery i urządzenia podsłuchowe w siedmiu domach i siedzibach. Umieściłem kamerę szpiegowską w betonowym bloku obok domu przy ulicy Iran w Haddzie. Dom ten został trafiony tej nocy przez izraelski nalot”.
Śledczy uzyskali nagranie z monitoringu, które również zostało przejrzane przez MintPress News. Na nagraniu widać, jak Abdullah umieszcza betonowy blok z ukrytą kamerą obok budynku mieszkalnego przy ulicy Teheran w dzielnicy Al-Haddah, po czym odjeżdża Toyotą RAV4. Władze Jemenu twierdzą, że Abdullah później potwierdził autentyczność nagrania.
Operacja miała miejsce 21 grudnia 2024 roku. Była częścią drugiej fazy weryfikacji celu. Dom stał się celem ataku później.
W komentarzu do aresztowań, Nasr ad-Din Amer argumentował dla MintPress, że zagraniczne służby wywiadowcze skutecznie zinfiltrowały część międzynarodowej społeczności humanitarnej działającej w Jemenie. Zwrócił również uwagę, że niektóre reakcje organizacji międzynarodowych po aresztowaniach wymagają bliższego zbadania.
„Zapał niektórych urzędników ONZ w obronie domniemanych izraelskich szpiegów rodzi pytania o rolę tych przywódców, którzy tuszują szpiegostwo i powierzają mu odpowiedzialne stanowiska”.
Tymczasem organizacje międzynarodowe wysuwają własne oskarżenia przeciwko Ansarallah, twierdząc, że utrudnia ona operacje humanitarne w północnym Jemenie; protestują również przeciwko zatrzymaniu kilku pracowników organizacji pomocowych. Władze w Sanie odrzucają tę krytykę, podkreślając, że choć wiele organizacji prowadzi legalną działalność humanitarną, innym nie udało się zapobiec wykorzystywaniu ich personelu i operacji przez zagraniczne służby wywiadowcze do celów szpiegowskich.
Zaawansowana sieć wywiadowcza
Siatka szpiegowska w Jemenie opierała się w dużej mierze na tych samych taktykach, które już stosowano w operacjach wywiadowczych przeciwko Hezbollahowi w Libanie i funkcjonariuszom IRGC w Iranie: połączenie międzynarodowej współpracy wywiadowczej, zaawansowanej technologii nadzoru, szeroko zakrojonego lokalnego werbunku i starannie zaplanowanych ataków wojskowych z wykorzystaniem technologii sztucznej inteligencji, zdjęć satelitarnych i obserwatorów.
Chociaż operacja ta wykazała wysoki poziom zaawansowania technologicznego, jemeńskie służby wywiadowcze ostatecznie zdołały udaremnić szerszą kampanię, zanim udało się osiągnąć jej cele strategiczne.
Nasr ad-Din Amer argumentował, że siatka, wykorzystująca organizacje międzynarodowe jako przykrywkę operacyjną, ma realne konsekwencje. Osoby aresztowane w związku z komórkami szpiegowskimi posiadały zaawansowany sprzęt do inwigilacji, w tym ukryte kamery, urządzenia podsłuchowe, systemy śledzenia GPS, szyfrowane narzędzia komunikacyjne oraz technologię transmisji na żywo przeznaczoną do tajnych działań wywiadowczych.
Władze twierdzą ponadto, że wielu agentów zostało wywiezionych za granicę i przeszło specjalne szkolenie w Arabii Saudyjskiej pod okiem amerykańskich, izraelskich i saudyjskich oficerów wywiadu, zanim zostali odesłani do Jemenu.
Jeden z oskarżonych, Magdi Mohamed Hussein, rzekomo prowadził pojazd wyposażony w zaawansowaną technologię transmisji strumieniowej na żywo, do której wspólne centrum operacyjne miało zdalny dostęp. Pojazd ten służył do monitorowania parkingów w pobliżu obiektów cywilnych i rządowych, identyfikując pojazdy powiązane z funkcjonariuszami, których działania były celem ataku. Według doniesień pojazd był wielokrotnie umieszczany w pobliżu spodziewanych celów, aby automatycznie rejestrować naloty i dokumentować w czasie rzeczywistym ofiary, ratowników, karetki pogotowia oraz skutki ataków.
Inny podejrzany, Sinan Abdulaziz Ali, podczas zatrzymania opisywał, że twierdził, iż został zwerbowany i wyszkolony.
„Moje pozwolenie na pobyt w Arabii Saudyjskiej zostało przedłużone pod warunkiem, że będę pracować dla wspólnego centrum operacyjnego. W Rijadzie odbywałem szkolenie naprzemiennie u saudyjskich oficerów Abdullaha i Saada oraz amerykańskich oficerów Johna i Michaela. Szkolono mnie w zakresie rozpoznania, obserwacji i raportowania. Dostarczono mi zdalnie sterowaną kamerę oraz kamper Camry wyposażony w ukryte kamery, urządzenia do transmisji na żywo oraz podsłuchy, które analizowały głosy za pomocą techniki znanej jako „odcisk głosu”, aby namierzyć przywódców Ansar Allah”.
Według władz, inny agent, Anas Ahmed Saleh, pracował bezpośrednio pod nadzorem saudyjskiego oficera wywiadu znanego jako Abu Saif. Saleh został oskarżony o fotografowanie domów, pojazdów służbowych, kamer monitoringu, cywilnych ochroniarzy i infrastruktury internetowej związanej z wcześniej wybranymi celami. Twierdzą, że dostarczył informacje o co najmniej 25 nieruchomościach mieszkalnych, w szczególności wokół byłej ambasady USA w dystrykcie Sa’wan we wschodniej Sanie.
Saleh opisał również swoją rolę po jednym z izraelskich nalotów. „Po tym, jak miejsce za halą widowiskową Sam Social Events Hall zostało zaatakowane, Abu Saif poprosił mnie, abym udał się tam i udokumentował tłum, akcję ratunkową i karetki pogotowia, aby zidentyfikować ciała ofiar. Misja przebiegła pomyślnie. Była to jedna z ponad 100 misji, które przeprowadziłem dla saudyjskich, amerykańskich i izraelskich służb wywiadowczych”.
Jemeńscy śledczy uważają, że takie oświadczenia świadczą nie tylko o gromadzeniu informacji wywiadowczych przed atakami, ale także o systematycznym dokumentowaniu ich skutków.
Infiltracja Jemeńskich Sił Mobilizacji Ludowej
Wraz z rozwojem operacji wojskowych Jemenu wspierających Strefę Gazy, poparcie dla Ansarallah w kraju gwałtownie rosło, co doprowadziło do szybkiej ekspansji tzw. Sił Mobilizacji Ogólnej – sieci liczącej według doniesień około miliona bojowników, kierowanej na szczeblu lokalnym przez przywódców plemiennych i lokalnych. Wkrótce stała się ona głównym celem infiltracji.
Wśród osób aresztowanych w związku z komórką odpowiedzialną za infiltrację Sił Mobilizacji Ogólnej (GMO) znalazł się Imad Shayea Ezz El-Din, szejk plemienny i urzędnik Ministerstwa Samorządu Lokalnego. Władze twierdzą, że jego rolą była stopniowa infiltracja Ansarallah, uzyskanie awansów w jego szeregach, rekrutacja większej liczby aktywistów oraz gromadzenie informacji wywiadowczych na temat przywódców plemiennych i formacji wojskowych wspierających jemeńską kampanię przeciwko Izraelowi.
Podczas przesłuchania Ezz El-Din opisał swoją rzekomą misję.
„Moim zadaniem było zinfiltrowanie Ansar Allah i objęcie wysokich stanowisk w jego strukturze organizacyjnej, a także rekrutowanie szpiegów w ramach ruchu i zdobywanie ich prywatnych numerów telefonów w celu przeprowadzania cyberataków”.
Choć przyznał, że próba w dużej mierze zakończyła się niepowodzeniem z powodu wewnętrznych środków bezpieczeństwa Ansarallah, śledczy twierdzą, że mimo to zidentyfikował kilka wyrzutni rakiet balistycznych i dronów. Niektóre z tych miejsc stały się później celem amerykańskich i izraelskich nalotów, które podobno nie osiągnęły zamierzonych celów militarnych, a przede wszystkim doprowadziły do zniszczenia krytycznej infrastruktury cywilnej w kraju, który i tak był już zdewastowany przez lata walk.
Po kampanii wojskowej prowadzonej przez Arabię Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie, która spowodowała ogromne zniszczenia w Jemenie, nowe ataki jeszcze bardziej zaostrzyły kryzys humanitarny, w wyniku którego zginęły setki Jemeńczyków, w tym kobiety i dzieci.
Rola lokalnych informatorów stała się kluczowym elementem w zrozumieniu sposobu identyfikacji celów. W kolejnym zeznaniu, uzyskanym przez władze jemeńskie podczas jego pobytu w areszcie, Ezz ad-Din oświadczył: „Przekazałem wspólnemu centrum operacyjnemu 50 celów, w tym kluczowe obiekty. Udzieliłem im również informacji o redakcjach gazet w dystrykcie Al-Tahrir”.
Odkrycia te przyczyniły się do nalotów, które zdewastowały obszary cywilne, w tym dzielnicę Al-Tahrir, gdzie w wyniku izraelskich nalotów zginęło ponad 150 mieszkańców. Wśród poszkodowanych cywilów byli dziennikarze, personel medyczny i pracownicy rządowi. Ataki objęły całą dzielnicę, a akcja ratunkowa trwała dwa tygodnie, podczas których ekipy wydobywały z gruzów zabitych i rannych.
Ujawniono kolejną sprawę dotyczącą domniemanej współpracy w sferze służb wywiadowczych po aresztowaniu Daifallaha Saleha, który rzekomo został zwerbowany podczas szerszego konfliktu regionalnego w Strefie Gazy.
Saleh zeznał, że mężczyzna o nazwisku „Abu Abdullah Al-Saudi” przesłał mu współrzędne ośrodka zatrzymań, powiedział, że to obóz wojskowy i poprosił o jego sfotografowanie. „Kilka dni później ośrodek został zaatakowany przez naloty” – powiedział Saleh. „Powiedziałem Abdullahowi, że wszyscy zmarli to afrykańscy migranci. Odpowiedział, że to nie ma znaczenia”.
Po aresztowaniu Saleha, śledczy podobno zabezpieczyli wiadomości głosowe z jego telefonu komórkowego zawierające informacje związane z atakiem na ośrodek detencyjny. Amnesty International stwierdziła, że atak USA na ośrodek detencyjny dla migrantów w Sa’dah stanowił zbrodnię wojenną, co rodzi dalsze pytania dotyczące ochrony ludności cywilnej, odpowiedzialności i konsekwencji operacji wojskowych prowadzonych przez wywiad.
Jemen od lat znajduje się w czołówce krajów najbardziej dotkniętych wojną, narażonych na rozległe bombardowania, interwencje zagraniczne i rozległe zniszczenia. Mimo skali zniszczeń, Jemen nadal podkreśla swoją rolę w konfliktach regionalnych, przedstawiając swoje działania jako opór wobec izraelskich operacji wojskowych w Palestynie, Libanie i Iranie.
Przedstawiciele rządu Jemenu wielokrotnie oświadczali, że ich siły zbrojne są gotowe odpowiedzieć na to, co określają mianem agresji wobec krajów w regionie – zapewniając tym samym, że Jemen pozostaje głównym i kontrowersyjnym graczem w rozwijającej się geopolitycznej rywalizacji na Bliskim Wschodzie.
Źródło: Misja zmiany reżimu udaremniona: Ansarallah z Jemenu odkrywa sieć szpiegowską Arabii Saudyjskiej, Mossadu i CIA, mającą na celu dekapitację
W ekskluzywnym wywiadzie udzielonym brytyjskiemu dziennikarzowi George’owi Gallowayowi, wybitny politolog i ekspert ds. Bliskiego Wschodu, Seyed Mohammad Marandi, ostrzega przed dramatyczną eskalacją konfliktu między USA a Iranem. Obecną fazę określa jako „najbardziej decydującą i niebezpieczną fazę wojny”. Około 30-minutowa rozmowa, która rozpoczęła się krótkim wstępem gościa z powodu problemów technicznych, maluje ponury obraz sytuacji geopolitycznej: USA przegrały już dwie fazy wojny z Iranem – najpierw 40-dniową wojnę agresywną, a następnie oblężenie sankcjami.
Teraz prezydent Trump grozi zniszczeniem irańskiej infrastruktury, co, zdaniem eksperta, wywołałoby niszczycielską reakcję łańcuchową, która mogłaby zamienić całą Zatokę Perską w pożogę i pogrążyć globalną gospodarkę w depresji gorszej niż ta z lat 30. XX wieku.
Część 1: Sytuacja militarna – dlaczego znajdujemy się w najniebezpieczniejszej fazie wojny
Ocena nieudanych strategii USA
„Stany Zjednoczone prowadziły nielegalną i nieautoryzowaną wojnę z Iranem – wspólnie z reżimem Netanjahu i przy pełnym wsparciu Kataru, Arabii Saudyjskiej, Emiratów Arabskich, Kuwejtu i Bahrajnu” – wyjaśnia ekspert na wstępie. „Wszyscy oni są częścią tej koalicji i nikt nie pomógł Iranowi”. Ten szeroki sojusz przeciwko Republice Islamskiej poniósł jednak porażkę – zarówno militarną, jak i gospodarczą.
Pierwsza faza wojny, 40-dniowa ofensywa, została przegrana przez Stany Zjednoczone. Późniejsze oblężenie poprzez sankcje również nie przyniosło oczekiwanego efektu. „Dlatego musieli się wycofać” – stwierdził ekspert. Iran podpisał porozumienie (prawdopodobnie odnosząc się do porozumienia nuklearnego JCPOA) tylko dlatego, że było ono korzystne dla kraju – mimo że wiedział, że Stany Zjednoczone kłamią i przygotowują się do kolejnej wojny.
Naruszenie umowy
Stany Zjednoczone wkrótce zerwały Memorandum of Understanding (MoU): odmówiły wydania Izraelowi nakazu zaprzestania bombardowań w Libanie i odmówiły uwolnienia zamrożonych aktywów Iranu. „A potem próbowały przejąć kontrolę nad Cieśniną Ormuz i podważyć uprawnienia przyznane w artykule 5 JCPOA” – powiedział ekspert.
Trump grozi teraz zniszczeniem całej irańskiej infrastruktury – mostów, elektrowni i zakładów odsalania wody. „Irańczycy powiedzieli bardzo otwarcie i bardzo jasno, że zniszczą krytyczną infrastrukturę wszystkich reżimów, które są zamieszane w tę wojnę” – ostrzega ekspert.
Cieśnina Ormuz jako czynnik decydujący
Strategiczna cieśnina między Zatoką Perską a Zatoką Omańską jest głównym punktem eskalacji. Iran „nie pozwoli żadnym statkom opuścić Cieśniny Ormuz bez irańskiego pozwolenia” – oświadczył ekspert. Było to częścią porozumienia między Iranem a Stanami Zjednoczonymi: Iran będzie regulował żeglugę przez cieśninę i kontrolował handel.
„Jeśli statek się pojawi, Iran go zaatakuje” – stwierdza Marandi jasno. Wtedy Trump będzie musiał podjąć decyzję: „Czy chce bombardować mosty i elektrownie? Jeśli tak, Iran zbombarduje elektrownie i inną infrastrukturę polityczną w reżimach wokół Zatoki Perskiej”.
Dlaczego Iran ma decydującą przewagę
Zdaniem eksperta różnice między Iranem a państwami Zatoki Perskiej nie mogłyby być większe:
Populacja : Iran ma 90 milionów mieszkańców, rozproszonych na rozległym obszarze kraju o zdecentralizowanej infrastrukturze.
Rolnictwo : Iran jest samowystarczalny w rolnictwie, z górami, rzekami i zbiornikami wodnymi. Tylko 1% Irańczyków korzysta z zakładów odsalania wody.
Doświadczenie z sankcjami : Iran od dziesięcioleci objęty jest sankcjami i nie rozwinął swoich zasobów ropy naftowej i gazu w takim samym stopniu jak jego sąsiedzi.
Natomiast państwa Zatoki Perskiej rozwinęły całą swoją infrastrukturę dzięki pomocy Zachodu. Są zatem „znacznie bardziej podatne na zagrożenia”, jak podkreśla ekspert. „Jeśli Iran odpowie retorsją, te kraje upadną. Rozpadną się. Ludzie będą musieli wyjechać. Porzucą te kraje – czy to Katar, czy Emiraty, Arabia Saudyjska, czy Kuwejt, a może nawet Oman i Bahrajn”.
Koniec państw Zatoki Perskiej i przemysłu naftowego
Konsekwencje byłyby katastrofalne: „To będzie koniec tych krajów i koniec przemysłu naftowego i gazowego w tych krajach na kilka najbliższych lat – być może znacznie dłużej” – powiedział Marandi. „A potem nawet nie będzie jasne, kto będzie rządził tymi krajami”.
Przedstawia możliwe scenariusze: „Być może Irak przejmie Kuwejt. Być może Bahrajn powróci do Iranu. Być może wybuchną konflikty wewnętrzne w Arabii Saudyjskiej i Emiratach”. Według niego rezultatem będzie globalny kryzys gospodarczy – „natychmiast”.
Dylemat Trumpa
Marandi uważa, że Trump jest w beznadziejnej sytuacji: „Jest zdesperowany i wściekły, ponieważ Irańczycy zniszczyli bazy amerykańskie w całym regionie Zatoki Perskiej”. Amerykanie wycofali się na zachód – do Arabii Saudyjskiej i Jordanii – gdzie teraz są atakowani przez irańskie precyzyjne pociski.
Straty są znacznie wyższe, niż przyznają Stany Zjednoczone, a szkody w amerykańskiej infrastrukturze ogromne. „Wszystkie kluczowe zasoby Iranu znajdują się pod ziemią” – wyjaśnia ekspert. „Dlatego Stany Zjednoczone chcą zbombardować irańską infrastrukturę krytyczną – ponieważ nie mogą zbombardować jego instalacji wojskowych”.
Rola syjonistów
Marandi jasno dostrzega odpowiedzialność: „To nie leży w interesie narodu amerykańskiego. To nie leży w interesie ludzi na całym świecie. Ci, którzy forsują tę wojnę, to syjoniści”.
Zadaje prowokacyjne pytanie: „Co oni mają przeciwko Trumpowi? Kto wie?” Trump wpędza świat w „bardzo, bardzo niebezpieczną sytuację”. Jego prognoza: „Nastąpi wielki kryzys – gorszy niż w latach 30.”
Część 2: Arabia Saudyjska, Jemen i skutki gospodarcze
Czynnik jemeński
Drugim frontem, który często jest pomijany, jest Jemen. Według eksperta Arabia Saudyjska sama doprowadziła się do beznadziejnej sytuacji poprzez własną politykę wojenną.
„Saudyjczycy sami się do tego sprowadzili” – stwierdza. „Zachód i wszystkie te reżimy w regionie od lat prowadzą wojnę z Jemenem – wojnę ludobójstwa bardzo podobną do tej w Strefie Gazy”. Zaangażowane są w nią wszystkie kraje regionu – Katar, Jordania, Turcja i Emiraty Arabskie.
Decydująca eskalacja konfliktu nastąpiła, gdy Saudyjczycy zbombardowali międzynarodowe lotnisko w Sanie. „To była kropla, która przelała czarę goryczy” – powiedział ekspert. Iran wysłał na lotnisko delegację cywilną, aby odebrać delegację na pogrzeb. Gdy samolot zbliżał się do lotniska w drodze powrotnej, Saudyjczycy je zbombardowali.
„To wywołało absolutne oburzenie w Iranie” – powiedział ekspert. „To był cywilny samolot pasażerski. Załogę stanowili zwykli cywile – mężczyźni i kobiety. Znałem osobiście niektóre osoby na pokładzie”.
Reakcja Jemenu: Oblężenie Arabii Saudyjskiej
Jemen następnie nałożył blokadę morską na porty saudyjskie na Morzu Czerwonym. „A to jeszcze bardziej podniesie cenę ropy”.
Ironia sytuacji: „Saudyjczycy już raz przegrali z Jemenem. Ciągle przegrywają z Iranem. A teraz iracki ruch oporu jest gotowy do wojny – z większą liczebnością niż Hezbollah i dostępem do najlepszej dostępnej broni”.
Pytanie brzmi: „Jak Arabia Saudyjska może wygrać?” Jemen musi po prostu zniszczyć saudyjską infrastrukturę naftową – „tak jak zrobił to już kilka lat temu, aby wymusić zawieszenie broni”. Arabia Saudyjska nie jest w stanie walczyć. „Jeśli ich krytyczna infrastruktura zostanie zaatakowana, wszyscy się zawalą”.
Ekonomiczna bomba zegarowa
Osoba udzielająca wywiadu dostrzega bezpośredni związek między eskalacją działań wojennych a konsekwencjami gospodarczymi. „Ludzie widzą teraz wzrost cen ropy naftowej. A jeśli Trump spełni tę groźbę w nadchodzących dniach, cena ropy gwałtownie wzrośnie – podobnie jak ceny innych surowców”.
Marandi wskazuje na obecną cenę ropy Brent: „Ponad 90 dolarów za baryłkę – to cena papierowa”. Biznesmen wyjaśnił mu, że rzeczywista cena wynosi raczej około 150 dolarów – i to dopiero początek.
„Jeśli cena ropy gwałtownie wzrośnie, szybko osiągnie poziom, na który nikogo nie będzie stać” – ostrzega ekspert. „Wtedy wszystkie fabryki zostaną zamknięte. Potem wszystkie firmy zostaną zamknięte. Potem zabraknie prądu. Potem usługi publiczne się załamią. Wtedy internet zacznie zawodzić”.
Dodaje: „Będziemy żyć w zupełnie innym miejscu”.
Konsekwencje dla gospodarki światowej
Skutki będą globalne: „Stany Zjednoczone popychają nas w tym kierunku”. Jeśli Trump spełni swoje groźby, globalna gospodarka „pójdzie na południe” – i to bardzo szybko.
„Sytuacja albo bardzo szybko pójdzie w dół, albo będzie się pogarszać w wolniejszym tempie. Ale na pewno pójdzie w dół” – podsumowuje ekspert. „Nie ma co do tego wątpliwości”.
Część 3: Konsekwencje geopolityczne, Izrael i ponury finał
Izrael między strachem a kalkulacją
Obecna strategia reżimu izraelskiego jest dwutorowa. Z jednej strony korzysta na tym, że USA prowadzą wojnę z Iranem samotnie, ale z drugiej strony eskalacja konfliktu stwarza również nowe zagrożenia.
„Zwycięstwo Iranu w Cieśninie Ormuz to bardzo zła wiadomość dla Izraela” – wyjaśnia Marandi. „Iran niszczy wszystkie te warstwy obrony, które Stany Zjednoczone zbudowały dla Izraela”. Ma na myśli systemy radarowe w północnym Iraku, regionie Zatoki Perskiej i Jordanii, które miały chronić Izrael przed irańskimi pociskami i dronami.
„Zniknęli. Zostaną zniszczeni” – stwierdza jasno ekspert. „Irańczycy czekają – koncentrują się na handlu w Ormuz, ale monitorują również sytuację wewnętrzną w izraelskim reżimie, która jest bardzo zła”.
Wizyta Netanjahu w Nowym Jorku
Ironia sytuacji: „Izraelczycy powinni zostać pociągnięci do odpowiedzialności” – mówi Marandi, odnosząc się do planowanej wizyty Netanjahu w Nowym Jorku. Burmistrz Nowego Jorku zadeklarował gotowość aresztowania zbrodniarza wojennego, ale Trump jasno dał do zrozumienia, że dojdzie do strzelaniny.
„Netanjahu będzie wygłaszał światu wykłady o terroryzmie – mimo że to właśnie terroryzm umożliwił powstanie jego państwa” – powiedział Marandi. „Zwłaszcza wobec brytyjskiej służby cywilnej i brytyjskich sił zbrojnych, które próbowały wypełnić mandat Organizacji Narodów Zjednoczonych”.
Strefa Gazy i opinia publiczna
Ekspert podkreśla, że ludobójstwo w Gazie trwa. Ludzie są mordowani każdego dnia. „Wczoraj spalili żywcem rodzinę. Codziennie mordują dzieci”.
Ludzie to widzą – nawet jeśli zachodnie media tego nie pokazują. „Gdybyś czytał zachodnie media, nie miałbyś pojęcia, że codziennie mordują Gazę. Dlaczego? Bo są w rękach psychopatów, bo brakuje im wiarygodności”.
Opinia publiczna coraz bardziej sprzeciwia się reżimowi izraelskiemu i tego procesu nie da się powstrzymać. „Te obrazy są katastrofalne dla Stanów Zjednoczonych” – powiedział ekspert.
Paradoks nuklearny
Kolejny paradoks polityki USA: Trump, grożąc Iranowi atakiem na jego program nuklearny, sam stwierdził „dziesiątki razy”, że irański program nuklearny został już całkowicie zniszczony.
„Teraz mówią, że jest w pełni aktywny. Wszystko jest nienaruszone. Wzbogacają uran. O co chodzi? Jaka jest prawda?” – pyta ekspert. „Albo kłamali wtedy, albo kłamią teraz”.
Migracja jako konsekwencja upadku
Ekspert ostrzega, że jeśli gospodarka się załamie, nastąpią masowe migracje na niespotykaną dotąd skalę.
„Jeśli wasze rządy pomogą osłabić globalną gospodarkę, nie dziesiątki tysięcy, ale setki tysięcy – a może miliony – uciekną” – powiedział ekspert. „Będziemy żyć w zupełnie innym świecie”.
Odpowiedzialność państw Zatoki Perskiej
Kluczowym pytaniem, które stawia Marandi, jest odpowiedzialność państw Zatoki Perskiej. „Saudyjczycy muszą podjąć decyzję” – mówi. „Czy na to pozwolą? Emiratczycy, Kuwejtczycy? Bo Iran na to pozwoli”.
Iran nie rozpoczął tej wojny, stwierdził Marandi. „Iran nie zainicjował eskalacji. Iran podpisał JCPOA. Druga strona go złamała – przy wsparciu Saudyjczyków, Kuwejtczyków i Emiratów”.
Iran nie zamierza odpowiadać odwetem, ale nie pozwoli na zniszczenie swojej infrastruktury, dopóki państwa Zatoki Perskiej będą nadal wspierać swoich sojuszników.
Pytanie o istnienie
Marandi porównuje to do stanowiska Rosji: „Rosja niedawno powiedziała: »Wiemy, że to może oznaczać koniec świata. Ale dla nas nie ma świata bez Rosji«”.
Iran jest teraz w tym samym stanie mentalnym. „Jeśli będą chcieli zniszczyć Iran, to Iran zniszczy wszystko i wszystkich” – gość zacytował słowa rosyjskiego myśliciela.
Obecna sytuacja militarna
Marandi opisuje dramatyczną zmianę sytuacji militarnej w ostatnich miesiącach: „To, co obserwujemy dzisiaj, pokazuje, że Iran jest znacznie silniejszy niż podczas 40-dniowej wojny. Irańskie pociski są bardzo precyzyjne – bardziej precyzyjne niż trzy czy cztery miesiące temu”.
Stany Zjednoczone porzuciły już kilka baz: bazę Al-Udeid i bazę im. Króla Faisala w Jordanii. „Zasadniczo zakończyli swoją obecność w Zatoce Perskiej – z wyjątkiem Kuwejtu i Bahrajnu. Ale niewiele tam może zostać”.
Wojna toczy się teraz z dalekiego zachodu – z Jordanii i Izraela.
Decydujący scenariusz
„Sytuacja jest teraz inna niż trzy, cztery miesiące temu” – podkreśla Marandi. „Osiągnęliśmy punkt zwrotny”.
Możliwe są dwa scenariusze, żaden z nich nie jest dobry:
Szybka eskalacja : Jeśli Trump zrealizuje swoje groźby, Iran zareaguje „bardzo zdecydowanie”. „Świat się zmieni”.
Powolne pogarszanie się sytuacji : Nawet bez pełnej eskalacji gospodarka światowa będzie się pogarszać.
„Którąkolwiek drogę wybierzemy, to się skończy” – stwierdza ekspert. „Ale jeśli Trump spełni swoje groźby, to nastąpi to bardzo szybko”.
Modlitwa i ostrzeżenie
„Modlę się o bezpieczeństwo wszystkich ludzi na całym świecie” – podsumowuje Marandi. „Ale ostatecznie decyzja zapadnie w Waszyngtonie – i to oni będą pociągnięci do odpowiedzialności”.
Irańczycy osiągnęli już punkt zwrotny w światowej gospodarce. Groźby Trumpa spotkają się z „ogromną determinacją” ze strony Irańczyków.
„Osiągnęliśmy to, o czym Irańczycy mówią od lat” – mówi Marandi. „Żaden naród nie pozwoli na zniszczenie swojej infrastruktury, podczas gdy kraje, które mu pomagają, nadal eksportują ropę”.
Wywiad kończy się ponurą prognozą: „Jeśli to się stanie, będzie to koniec tych krajów i koniec przemysłu naftowego i gazowego w tych krajach na kilka najbliższych lat – a może i na znacznie dłużej”.
Wnioski: Co nas czeka
Wywiad przedstawia scenariusz przypominający najczarniejsze prognozy zimnej wojny: świat stoi na krawędzi eskalacji, która może pogrążyć nie tylko region, ale całą globalną gospodarkę w kryzysie. Połączenie blokady Cieśniny Ormuz, załamania dostaw ropy naftowej i zniszczenia kluczowej infrastruktury w państwach Zatoki Perskiej może wywołać efekt domina, który zachwieje globalnym porządkiem gospodarczym.
Kluczowe pytanie brzmi, czy Stany Zjednoczone są gotowe stawić czoła konsekwencjom swojej polityki – czy też z czasem opamiętają się. Ekspert jest sceptyczny: „Mamy do czynienia z psychopatą w Białym Domu, otoczonym przez syjonistycznych agitatorów, którzy nie przejmują się Stanami Zjednoczonymi, Europejczykami, a tym bardziej resztą świata”.
Jedno wydaje się jasne: świat się zmieni – pytanie tylko, jak szybko i jak głęboko.
Co się dzieje z izraelskimi twardogłowymi? Po posiedzeniu gabinetu bezpieczeństwa pod przewodnictwem premiera Benjamina Netanjahu, Smotrich oświadczył:
„Obecna sytuacja, w której konflikt między Iranem a Stanami Zjednoczonymi pozostaje ograniczony, jest właściwa i najlepsza dla nas. Nie chcemy się w nią angażować”.
Wyjaśnił dalej, że ostatecznym celem Izraela jest osłabienie i ostateczne obalenie reżimu irańskiego, a presja ekonomiczna – powołująca się na wysoką inflację i dewaluację waluty w Iranie – jest obecnie najskuteczniejszym sposobem osiągnięcia tego celu. Argumentował, że ograniczona konfrontacja między USA a Iranem, w tym presja związana z Cieśniną Ormuz, przyniosła korzyści Izraelowi bez konieczności bezpośredniego zaangażowania militarnego Izraela.
Ale czy mówi prawdę?
Może istnieć jeszcze inny powód, dla którego Izrael, pomimo pewnych agresywnych gróźb Netanjahu, chce uniknąć głębszego zaangażowania w wojnę z Iranem. Myślę, że odpowiedź może kryć się w ocenie, którą otrzymałem kilka dni temu od znajomego. Jest on ekspertem ds. energii i aktywnie współpracuje z krajami Bliskiego Wschodu jako konsultant.
Oto jego główne wnioski:
KLUCZOWA OCENA:
Zdolności militarne Izraela są krytycznie uzależnione od paliwa. Siły Powietrzne stanowią fundament armii, czyli „obrony narodowej”, strategicznego zasięgu oraz wszelkich przedłużających się konfliktów z Iranem, Libanem, Jemenem lub na wielu frontach jednocześnie. Krajowy system zaopatrzenia w paliwo ze średnich destylatów koncentruje się na dwóch rafineriach, a większy kompleks rafineryjny w Hajfie nadal zmaga się z problemami strukturalnymi. Awaria obu rafinerii spowodowałaby stratę około 104 000 baryłek oleju napędowego i paliwa lotniczego/nafty dziennie. Żaden bezpieczny zewnętrzny system zaopatrzenia nie jest w stanie zastąpić zapotrzebowania wynoszącego 88 000 baryłek dziennie podczas przedłużającej się wojny w wymaganej skali i tempie. Jeśli opcje importowe również zawiodą, Izrael stanie w obliczu wyścigu z czasem z obecnymi zapasami, stopniowo paraliżując operacje powietrzne, logistykę naziemną, obronę powietrzną, awaryjne zasilanie i ogólne zdolności wsparcia wojskowego.
Podsumowanie: Cztery krytyczne słabości
KONCENTRACJA KRAJOWEJ MOCY RAFINERYJNEJ. Izrael nie posiada geograficznie zdywersyfikowanego systemu rafinacji. Dwie rafinerie obsługują praktycznie całe krajowe zapotrzebowanie. Obecnie planowane jest wydobycie około 82 300 baryłek oleju napędowego i 22 000 baryłek paliwa lotniczego/nafty dziennie. Hajfa dostarcza około dwóch trzecich wszystkich średnich destylatów i około 70% oleju napędowego. Awaria samej Hajfy spowodowałaby deficyt 52 000 baryłek dziennie. Awaria obu rafinerii całkowicie wyeliminowałaby krajowe dostawy.
ISTNIEJĄCE NIEDOCIĄGNIĘCIA STRUKTURALNE.
Chociaż Hajfa działa, nie jest to obiekt w pełni odporny na awarie. Uzależnienie od połączonych systemów zasilania, pary, energii elektrycznej, rurociągów i przesyłu sprawia, że cały kompleks jest podatny na awarię pojedynczego systemu. Ryzyko strategiczne wiąże się nie tylko ze zmniejszoną zdolnością produkcyjną, ale także z możliwością dalszych zakłóceń, które mogą jednocześnie wpłynąć na wiele systemów produkcyjnych i dostawczych.
BRAK BEZPIECZNEGO SYSTEMU ZAPASOWEGO.
W przypadku awarii obu rafinerii, w scenariuszu przedłużającej się wojny, około 88 000 baryłek destylatów średnio-naftowych dziennie musiałoby być dostarczanych z zapasów i importu. Dostawy przez Morze Czarne są poważnie ograniczone, globalny handel paliwem lotniczym i olejem napędowym jest nadwyrężony, moce przerobowe rafinerii w Zatoce Perskiej są zagrożone, a każda importowana baryłka jest uzależniona od ubezpieczenia, transportu, rozładunku, certyfikacji i dystrybucji w kraju. Chociaż Izrael ma możliwości zaopatrzenia, brakuje mu bezpiecznej struktury zapasowej, która mogłaby zastąpić krajowy system rafinacji w wymaganym zakresie.
Zdolność operacyjna wojska zależy od średnich destylatów. Siły Powietrzne Izraela stanowią fundament odstraszania, obrony narodowej, strategicznego zasięgu i wszelkich długotrwałych wojen na wielu frontach. Paliwo lotnicze utrzymuje samoloty w powietrzu; olej napędowy napędza cały system, który w ogóle umożliwia wykorzystanie sił powietrznych – obronę powietrzną, mobilność naziemną, logistykę, łączność, zasilanie awaryjne, konserwację i funkcjonowanie baz wojskowych. Kryzys paliwowy wpłynąłby zatem nie tylko na Siły Powietrzne, ale na całą zdolność operacyjną wojska.
Powiem prościej.
W ciągu pierwszych pięciu tygodni operacji Epic Fury izraelskie rafinerie w Hajfie i Aszdodzie zostały trafione i poważnie uszkodzone. Te dwie rafinerie mają kluczowe znaczenie dla zdolności Izraela do produkcji oleju napędowego i paliwa lotniczego.
Izrael obecnie ledwo utrzymuje się na powierzchni, ale nie ma znaczących rezerw. Dalsze uszkodzenia tych rafinerii wywołałyby kryzys paliwowy, zwłaszcza w odniesieniu do produkcji paliwa lotniczego.
Bez paliwa lotniczego zdolność Izraela do kontynuowania bombardowań Libanu i Gazy byłaby poważnie ograniczona, a nawet całkowicie niemożliwa. Niedobór oleju napędowego sparaliżowałby również izraelskie operacje naziemne.
Krótko mówiąc: ponowne ataki Iranu na izraelskie rafinerie mogą uniemożliwić Izraelowi kontynuowanie działań wojennych.
FOTO: Na zdjęciu opublikowanym 10 lipca 2026 r., Delcy Rodríguez pełniąca obowiązki prezydenta Wenezueli spotyka się w Wenezueli z oficerami Dowództwa Frontu Wewnętrznego Sił Obronnych Izraela (Siły Obronne Izraela)
Izrael twierdzi, że delegacja, która pomagała w akcjach ratunkowych i odbudowie, opracowała krajowy plan odbudowy, który został zatwierdzony przez pełniącą obowiązki prezydenta Wenezueli.
Premier Beniamin Netanjahu pochwalił izraelską delegację za udzielenie pomocy po potężnym trzęsieniu ziemi w Wenezueli, stwierdzając, że nie tylko pomaga ona krajowi w odbudowie po niszczycielskich trzęsieniach ziemi, które nawiedziły ten kraj w zeszłym miesiącu, ale także „odbudowuje stosunki” z Caracas, prawie dwie dekady po zerwaniu przez to państwo więzi z Izraelem.
„Odbudowujecie ruiny, a także relacje. Pokazujecie narodowi Wenezueli, a także rządowi Wenezueli, prawdziwe oblicze Państwa Izrael” – powiedział Netanjahu w wiadomości wideo do szefa delegacji i szefa sztabu Dowództwa Frontu Wewnętrznego, Elada Edriego, oraz ambasadora Izraela w Meksyku, Yoeda Magena, który przewodzi cywilnemu komponentowi delegacji.
Przez ostatnie 10 dni, delegacja, działając na prośbę rządu Wenezueli, działała w kilku rejonach dotkniętych trzęsieniami ziemi, oceniając i klasyfikując uszkodzone budynki oraz pomagając w odbudowie po trzęsieniach ziemi, w których według najnowszych szacunków zginęło co najmniej 3889 osób. Prawie 17 000 osób zostało rannych w wyniku trzęsień ziemi o magnitudzie 7,2 i 7,5, które miały miejsce 24 czerwca, a prawie 18 000 osób straciło domy.
Po rozmowach z ministrem infrastruktury Wenezueli, zespół izraelski przygotował narodowy plan odbudowy, który, jak podaje Izrael, został zatwierdzony przez pełniącą obowiązki prezydenta Wenezueli, Delcy Rodriguez.
„To, co teraz robicie, to przybycie do kraju, który zerwał stosunki prawie 20 lat temu. Udowadniacie, jak korzystne są więzi z Izraelem” – powiedział Netanjahu.
FOTO: Eksperci inżynierii z Dowództwa Frontu Wewnętrznego Sił Obronnych Izraela (IDF) na zdjęciu opublikowanym 7 lipca 2026 r. w Wenezueli. (Siły Obronne Izraela)
Wenezuela zerwała stosunki dyplomatyczne z Izraelem w związku z wojną w Strefie Gazy w latach 2008–2009. Pod rządami ówczesnego przywódcy Hugo Cháveza Wenezuela była jednym z najgłośniejszych krytyków Izraelapodczas wojny w Strefie Gazy, która wybuchła po terrorystycznej inwazji Hamasu 7 października 2023 r.
Jednak Izrael wyraził nadzieję na poprawę stosunków z Caracas, odkąd Stany Zjednoczone w styczniu pojmały ówczesnego prezydenta Wenezueli Nicolasa Maduro i poparły przejęcie władzy przez Rodrigueza.
„Jesteśmy bardzo dumni, że możemy reprezentować tu kraj… Działamy tu dzień i noc, wspólnie z lokalnymi władzami i Ministerstwem Infrastruktury rządu Wenezueli. Nawiązaliśmy również kontakt ze społecznością żydowską” – powiedział Edri w nagraniu wideo, dodając, że „zarówno przedstawiciele władz, jak i naród wenezuelski przyjęli delegację bardzo życzliwie”.
Administracja Stanów Zjednoczonych wysyła dodatkowe samoloty bojowe na Bliski Wschód – poinformował przedstawiciel administracji Donalda Trumpa, cytowany przez „The New York Times”. Według źródła Waszyngton przygotowuje się do eskalacji wojny z Iranem, a Izrael rozważa możliwość przyłączenia się do działań.
Jak podaje „The New York Times”, do regionu kierowane są myśliwce F-16 stacjonujące w Niemczech oraz myśliwce F-35 z baz w Wielkiej Brytanii. Wysłane zostaną również dodatkowe samoloty do tankowania w powietrzu.
Publikacja ukazała się po tym, jak amerykańscy żołnierze zginęli w wyniku irańskiego ataku rakietowego na bazę wojskową w Jordanii. Urzędnicy podkreślili jednak, że decyzja o przerzuceniu dodatkowych sił zapadła jeszcze przed tym atakiem, gdy prezydent Donald Trump już sygnalizował zamiar eskalacji konfliktu.
„Stany Zjednoczone przygotowują się do wojny na szerszą skalę” – powiedział „The Washington Post” amerykański urzędnik zaznajomiony z wewnętrznymi dyskusjami w administracji.
Rozmówca przyznał, że USA nie znajdują się obecnie w najlepszej sytuacji do eskalowania działań z powodu wyczerpywania się zapasów systemów obrony przeciwlotniczej oraz innego uzbrojenia.
„Nie mamy wystarczających zasobów, aby bezpiecznie prowadzić długotrwałe działania, i nie sądzę, by Biały Dom zdawał sobie z tego sprawę” – stwierdził.
Wśród rozważanych scenariuszy eskalacji znajdują się kolejne uderzenia na infrastrukturę cywilną, taką jak mosty, elektrownie czy zakłady odsalania wody, a także ewentualna operacja lądowa wymierzona w jedną z irańskich wysp w Zatoce Perskiej. Każda próba przeprowadzenia takiej operacji niemal na pewno doprowadziłaby do znacznych strat wśród amerykańskich żołnierzy.
Również izraelskie media poinformowały w niedzielę, że Donald Trump skłania się ku eskalacji działań, a Siły Obronne Izraela (IDF) zostały postawione w stan „wysokiej gotowości” na wypadek podjęcia uderzeń przeciwko Iranowi. Chociaż Departament Stanu USA oświadczył, że Stany Zjednoczone prowadzą konflikt z Iranem „na prośbę” Izraela, sam Izrael do tej pory nie brał bezpośredniego udziału we wznowionych atakach.
Izraelski dziennik „Haaretz” podał, że choć Izrael nie prowadzi bezpośrednich uderzeń na Iran, wspiera amerykańską kampanię wojskową poprzez dostarczanie danych wywiadowczych oraz w inny sposób. Według gazety mniej widoczna rola Izraela jest „błogosławieństwem dla Izraelczyków”, ponieważ „zmniejsza ryzyko ofiar i pozwala, by codzienne życie toczyło się w dużej mierze normalnie – bez nocnych alarmów, schodzenia do schronów i poważniejszych zakłóceń”.
Izraelscy urzędnicy powiedzieli dziennikowi „Israel Hayom”, że istnieją trzy scenariusze, w których Izrael mógłby przyłączyć się do ataków na Iran:
– bezpośredni irański atak na Izrael,
– oznaki przygotowań Iranu do uderzenia na Izrael,
– formalna prośba Stanów Zjednoczonych o włączenie się IDF do operacji wojskowej.
Niedzielny irański atak wymierzony w Akrabę na południu Jordanii, w pobliżu izraelskiego miasta Ejlat, doprowadził do użycia przez IDF pocisków przechwytujących przeciwko odłamkom irańskich rakiet. Był to pierwszy znany przypadek wykorzystania izraelskiej obrony przeciwlotniczej podczas irańskiego ataku od czasu załamania memorandum o porozumieniu (MoU).
Autorstwo: Dave DeCamp Źródło zagraniczne: News.AntiWar.com Źródło polskie: WolneMedia.net
W ciągu ostatnich 24 godzin charakter wojny wyraźnie się zmienił. Nie jest to już przede wszystkim wojna przeciwko pozycjom wojskowym, ale coraz bardziej wojna przeciwko infrastrukturze, od której zależą zwykli ludzie. Każdy, kto chce zrozumieć, dokąd zmierza ten konflikt, powinien zacząć właśnie od tego szczegółu.
Mosty, tunele, zakłady odsalania wody
Potwierdzono uszkodzenie co najmniej czterech mostów, w tym kluczowego połączenia między Bandar Abbas a Szyrazem, którego zniszczenia mówią same za siebie na dostępnych nagraniach. Jednocześnie Amerykanie zaatakowali oba wyjścia z głównego tunelu w pobliżu Bandar Abbas – najwyraźniej w celu odizolowania miasta jako bazy morskiej w południowym Iranie. Według nagrania strona irańska rozpoczęła już naprawę tunelu.
Inne cele obejmowały bazę rakietową Imam Ali na zachodzie kraju, wieżę kontroli żeglugi w porcie Czabahar (Szahid Kalantari Port) nad Zatoką Omańską, której zniszczone pozostałości zostały publicznie wystawione przez amerykańskiego Sekretarza Obrony, zakład odsalania wody morskiej w południowym Iranie oraz eksplozje w Buszehr, Darabie i okolicach Bandar Abbas. (Wyspa Larak, wspomniana w niektórych raportach w tym miejscu, pojawia się w innych dostępnych raportach agencji – jako punkt ostrzegawczy w transmisji radiowej Marynarki Wojennej USA do okrętów, a nie jako lokalizacja tej wieży).
W tym miejscu kryje się rozbieżność, którą należy wyjaśnić, ponieważ wiele mówi ona o naturze tej fazy wojny: Zdecydowana większość wspomnianych celów to infrastruktura cywilna – mosty i tunele użytkowane przez zwykłych ludzi, a nie instalacje wojskowe. Według jednej z relacji, w pojazdach uderzonych w mosty znajdowały się zwykłe rodziny, w tym kierowca ciężarówki i rodzice jadący do szpitala w sąsiednim mieście. Wyraźnie przedstawiam tę relację jako twierdzenie jednej ze stron konfliktu – nie zostało ono niezależnie zweryfikowane. Niezależne potwierdzenie dotyczy jednak samego faktu, że ataki dotyczą mostów i tuneli.
Kto mógłby wywierać wpływ na Waszyngton?
Odpowiedź jest wąsko zdefiniowana: mediatorami nie są państwa trzecie, ale właśnie te reżimy, w których znajdują się amerykańskie bazy. Gdyby wspólnie zadeklarowały swoją ciągłą niechęć do udziału, kontynuacja obecnej kampanii byłaby dla Waszyngtonu praktycznie niemożliwa. Takiej zbiorowej odmowy jeszcze nie zaobserwowano; pakistańskie wysiłki mediacyjne ograniczają się zasadniczo do przekazywania informacji.
W odpowiedzi Iran zaczął atakować zakłady odsalania wody i elektrownie w Kuwejcie. Według Ministerstwa Energii Kuwejtu, uszkodzeniu uległy zarówno zakład odsalania wody, jak i elektrownia. Logika tego jest dwojaka: po pierwsze, Kuwejt, według dostępnych szacunków, zapewnia największe wsparcie dla kampanii amerykańskiej i utrzymuje siły powiązane z potencjalną inwazją lądową. Po drugie, jest to lustrzane odbicie ataków na porównywalne cele cywilne w Iranie – szpitale, w tym szpitale dziecięce, zakłady odsalania wody, mosty i tunele.
Według dostępnych informacji w ciągu najbliższych dwóch, trzech dni spodziewane są poważniejsze ciosy zarówno dla sił amerykańskich, jak i reżimów, które je goszczą.
Dokładność wzrasta – i jest na to techniczne wytłumaczenie.
Iran naprowadzał swoje pociski w poprzedniej dwunastodniowej wojnie za pomocą GPS – systemu kontrolowanego przez Amerykanów, który technicznie jest zdolny do fałszowania współrzędnych. W rezultacie niektóre ataki chybiły celu. Istnieje historyczna analogia: w 1993 roku Stany Zjednoczone zignorowały sygnał GPS chińskiego statku, który podejrzewano – jak się później okazało, niesłusznie – o transport broni chemicznej. Następnie Chiny opracowały własny system nawigacji satelitarnej, który według dostępnych szacunków jest obecnie w trzeciej generacji i przewyższa GPS pod względem możliwości. Iran najwyraźniej przeszedł na ten system 28 lutego – może to tłumaczyć znaczny wzrost dokładności ostatnich ataków.
Geografia jako siła sama w sobie
Stare powiedzenie głosi, że wojna to sposób, w jaki los uczy Amerykanów geografii. Ta lekcja dotyczy nie tylko mapy, ale także inwentaryzacji obozów.
Wzdłuż irańskiego wybrzeża, rozciągającego się na odcinku około 320 kilometrów od Kisz do Sirik, znajduje się około 1000 wyrzutni rakietowych – strona amerykańska po prostu nie jest w stanie ich wszystkich unieszkodliwić.
Iran natomiast zadowala się znacznie mniej inwazyjnym zadaniem metodycznego unieszkodliwienia około dziewięciu celów wojskowych: baz w Kuwejcie, Bahrajnie, Katarze, Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz obu baz lotniczych w Jordanii, poprzez selektywne niszczenie magazynów, hangarów i składów sprzętu. Wymowny przykład: dron rozpoznawczy stacjonujący w Jordanii, wart około ćwierć miliarda dolarów, musiał zostać pospiesznie przeniesiony na Cypr lub do Włoch, ponieważ pozostanie w pierwotnej lokalizacji stało się zbyt ryzykowne.
Jeśli Iran ukończy te prace, amerykańska obecność wojskowa w Zatoce Perskiej przestanie istnieć w obecnej formie – a Waszyngton nie będzie miał innego wyjścia, jak tylko uciec się do baz w samym Izraelu, co z kolei uczyniłoby terytorium Izraela kolejnym prawdopodobnym celem. Jeśli Stany Zjednoczone będą kontynuować ataki, cały świat odczuje konsekwencje gospodarcze – nie tylko region, ponieważ dotyczy to globalnego, a nie lokalnego rynku energii – zgodnie z ostrzeżeniem wydanym jeszcze przed obecną eskalacją.
Ekspansja do irackiego Kurdystanu, Jordanii, Kuwejtu i Omanu
W nocy Iran przypuścił zmasowany atak na cele w irackim Kurdystanie; góry dosłownie stanęły w płomieniach, a wtórne detonacje wskazują na trafienie w składy amunicji. Doradca wojskowy Najwyższego Przywódcy oświadczył w wywiadzie dla telewizji państwowej, że kraj wkracza w nową fazę i rozpocznie znacznie intensywniejsze ataki; spodziewano się eskalacji na Morzu Czerwonym, a także wzmożonej aktywności irackich sił oporu, które – według tej oceny – miały lepszy dostęp do zasobów niż Hezbollah, którego linie zaopatrzeniowe były blokowane przez proamerykańskie struktury w Syrii.
Nad Jordanią wykryto co najmniej osiem lub dziewięć pocisków, a także zgłoszono pożary; pojawiły się również doniesienia o płonących obiektach w bazach wojskowych w Kuwejcie. Oman, który wcześniej starał się zachować neutralność, również znalazł się na liście celów, ponieważ pod presją zgodził się na żądania Amerykanów – Iran nie chce robić wyjątków, nawet jeśli decyzja została podjęta pod przymusem. Według lokalnych źródeł, baza w Bahrajnie jest uważana za wyjątkowo dużą; znaczna część ataków wydaje się być wymierzona w technologie i sprzęt, które byłyby potrzebne do potencjalnej operacji lądowej.
Oświadczenie, najwyraźniej pochodzące od sił irańskich, oskarża Waszyngton o ucieczkę z pola bitwy zamiast przyznania się do porażki i ukrywanie tego poprzez ataki na szpitale, mosty, linie kolejowe, lotniska, porty i węzły komunikacyjne. Ponieważ żadna instytucja międzynarodowa nie jest w stanie powstrzymać takich działań, oświadczenie powołuje się na koraniczną normę proporcjonalnego odwetu. Nawiązuje to do poprzedniej 40-dniowej wojny: wówczas katarskie złoże gazu Północ/Południe Pars było jednym z pierwszych celów infrastrukturalnych, a irański kontratak na Katar, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Kuwejt był tak druzgocący, że Trump publicznie oświadczył, że nie będzie się powtarzał. Iran wydaje się teraz powielać właśnie tę strategię odstraszania.
Dlaczego nie bezpośrednio Izrael?
Krążą dwa wyjaśnienia. Po pierwsze, obecny konflikt to przede wszystkim walka o kontrolę nad Cieśniną Ormuz, a cała koalicja przeciwko Iranowi jest zbudowana wokół Izraela – zwycięstwo Iranu w cieśninie byłoby już strategiczną porażką samego Izraela. Po drugie, lepiej byłoby, gdyby sam Netanjahu wykonał pierwszy krok, ponieważ byłoby to dla niego kosztowne przed nadchodzącymi wyborami, podczas gdy atak ze strony Iranu mógłby, przeciwnie, zapewnić mu poparcie polityczne w kraju.
Jednocześnie pojawiły się doniesienia, że Izrael tworzy nową bazę wojskową w południowym Libanie, w wiosce zniszczonej specjalnie w tym celu – kalkulacja ta sztucznie rozkłada ciężar na dwa fronty, podczas gdy USA prowadzą wojnę bezpośrednio z Iranem. Jednak takie manewry taktyczne nie negują kluczowego faktu strategicznego: kontrola nad cieśniną i postępy programu nuklearnego pozostają w rękach Iranu, niezależnie od tego, co dzieje się na peryferiach.
Stan amerykańskich arsenałów
Na szczególną uwagę zasługuje jeden szczegół. Platforma HIMARS może wykorzystywać trzy rodzaje amunicji: kierowane rakiety wieloprowadnicowe o zasięgu około 20 mil – bezużyteczne przeciwko celom w Iranie; pociski ATACMS o zasięgu około 180 mil – również niewystarczające; oraz niezwykle celny pocisk rakietowy PrSM o zasięgu około 300 mil, który w rzeczywistości byłby wystarczający. Według dostępnych informacji wyprodukowano zaledwie 56 sztuk. Przy zużyciu ośmiu jednostek dziennie, ten zapas teoretycznie wystarczyłby na tydzień.
Rozmieszczone są również pociski Tomahawk, pociski manewrujące JASSM i pociski przeciwradarowe HARM, ale ich zapasy również maleją – globalny arsenał pocisków Tomahawk szacuje się na około 2500 jednostek, przy czym dowództwa regionu Indo-Pacyfiku i Europy korzystają z tej samej puli. Ponieważ magnesy w systemach naprowadzania tych pocisków wykonane są z metali ziem rzadkich kontrolowanych przez Chiny, strat nie da się szybko uzupełnić. Co istotne, słowo „miny” nie pada w żadnym z publicznych oświadczeń – mimo to Iran może w każdej chwili znacznie zmniejszyć rozmiar cieśniny i wstrzymać żeglugę do czasu spełnienia swoich żądań.
Dane o ruchu mówią same za siebie: wczoraj przepłynęło osiem statków, a dzień wcześniej piętnaście – wyłącznie szlakiem północno-irańskim, podczas gdy w południowej części cieśniny nic się nie dzieje. Armatorzy i ubezpieczyciele dawno już zdecydowali, czyja kontrola jest bardziej niezawodna. Pouczające jest tutaj doświadczenie bombardowania Jugosławii: wówczas również dla każdej kampanii infrastrukturalnej znajdowano objazdy – samo zniszczenie mostów raczej nie przezwycięży realiów geograficznych.
Projekt Wolność
Oficjalne stanowisko USA nosi nazwę „Projekt Wolność” – ten sam plan, który próbowano wprowadzić 4 maja, początkowo planowany na dwa tygodnie, ale wstrzymany po 36 godzinach, gdy Arabia Saudyjska odmówiła udostępnienia przestrzeni powietrznej i baz. Cel: unieszkodliwienie wszystkiego, co pozwala Iranowi blokować żeglugę – pocisków rakietowych, dronów, motorówek, systemów dowodzenia, czujników, radarów, logistyki – a jednocześnie osłabienie zdolności Iranu do odwetu na państwach Zatoki Perskiej, bazach USA i Izraelu. Logika: ponieważ Iran nie posiada broni jądrowej, cieśnina jest jego najważniejszym strategicznym atutem i musi zostać mu trwale odebrana.
Zastrzeżenie jest oczywiste: jedyną prawdziwie zwycięską wojną prowadzoną przez Stany Zjednoczone od 1945 roku była pierwsza wojna w Zatoce Perskiej. Rzeczywistość geograficzną można było zasadniczo zmienić tylko na dwa sposoby – wysyłając dwa do trzech milionów żołnierzy, co spowodowałoby straty od 200 000 do 300 000 istnień ludzkich i kosztowałoby od dwóch do trzech bilionów dolarów w ciągu dekady, albo mianując gubernatora takiego jak szach. Obie opcje są dziś równie nieosiągalne. Właśnie o to chodzi w stwierdzeniu, że geografia ma swoją własną moc – a w tym przypadku ta moc jest po stronie Iranu.
Wewnętrzne rozłamy polityczne w USA
Kilka dużych stacji telewizyjnych podobno odmówiło emisji jednego z ostatnich przemówień Trumpa, podczas gdy inne potraktowały je z jawnym sceptycyzmem. Około 100 głosów w Kongresie – większość nie została osiągnięta, ale sam fakt jest wymowny – padło przeciwko kolejnemu pakietowi pomocy wojskowej dla Izraela. Na horyzoncie pojawia się również bardzo realny problem: niedobór oleju napędowego, który według szacunków stanie się krytyczny w ciągu 30 do 45 dni – właśnie wśród kierowców ciężarówek dalekobieżnych i innych konsumentów oleju napędowego, z których znaczna część głosowała na obecną administrację.
Nawet gdyby cieśnina została otwarta dzisiaj, przywrócenie normalnego przepływu ropy i paliwa zajęłoby od dwóch do trzech miesięcy, co uniemożliwia realny powrót do normalnych dostaw przed listopadem.
Arabia Saudyjska, Turcja, Azerbejdżan
Arabia Saudyjska jest jedynym państwem Zatoki Perskiej, którego Iran jeszcze nie zaatakował. Decyzja o ataku na Hutich wydaje się być błędem strategicznym: Rijad sprowokował w ten sposób kontratak na co najmniej jedno, a może dwa lotniska, a także zagroził portowi w Janbu. Szef pakistańskiego Sztabu Generalnego podobno skontaktował się bezpośrednio z saudyjskimi władzami i wezwał do wycofania wojsk, które następnie nastąpiło. W tym kontekście Rada Współpracy Zatoki Perskiej wydaje się dość ironiczna – niewiele wskazuje na jedność między Arabią Saudyjską, Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi i Katarem. Pakistan najwyraźniej próbuje zbudować szerszy panislamski sojusz z Egiptem, Turcją, Arabią Saudyjską, a nawet samym Iranem przeciwko polityce Izraela w regionie – jak dotąd to raczej plan niż rzeczywistość.
Zaleca się ostrożne podejście do Azerbejdżanu i Turcji, ponieważ są to oceny z jednej strony konfliktu: nastroje społeczne w Azerbejdżanie są uważane za proirańskie, podczas gdy Baku kontynuuje relacje biznesowe z Izraelem i dostawy ropy naftowej. Przypisuje się tureckim władzom, że wyświadczyły Izraelowi prawdopodobnie największą przysługę, destabilizując Syrię. Żadne z państw nie jest obecnie oskarżane o bezpośrednie wsparcie militarne ataków na terytorium Iranu.
Wniosek
Ataki na mosty, tunele i zakłady odsalania wody po obu stronach oznaczają przejście do fazy, w której coraz częściej atakowana jest infrastruktura cywilna, a nie wojskowa – jakościowo inny etap niż zaledwie tydzień temu.
Obraz strukturalny pozostaje ten sam: po stronie amerykańskiej zapasy amunicji precyzyjnej, których nie da się uzupełnić w krótkim czasie, maleją, a w regionie tracone są kolejne przyczółki. Po stronie irańskiej stawką jest kontrola nad geografią cieśniny – kontrola, której nie da się podważyć samymi bombardowaniami bez pełnej obecności lądowej, na którą strona amerykańska nie ma ani sił, ani gotowości. To, czy któraś ze stron jest gotowa zaoferować coś więcej niż kolejny cykl ataków i deklaracji, okaże się w nadchodzących tygodniach.
Jak dotąd nie ma na to żadnych oznak z żadnej strony.
„Wierzę, że połączenie talentów naszych dwóch wspaniałych krajów wzmocniłoby pozycję konkurencyjną Ameryki – zarówno na rynku gospodarczym, jak i na polu walki, i to na wiele sposobów”.
Po śmierci swojego starego i długoletniego przyjaciela Lindsey’a Grahama, premier Izraela Benjamin Netanjahu ogłosił w wywiadzie dla Fox Newsplany połączenia izraelskich służb wywiadowczych i armii ze służbami Stanów Zjednoczonych. Jak sam przyznał, był to jego pomysł.
Premier Izraela nawiązuje do poprawki zawartej w ustawie o autoryzacji wydatków na obronę narodową na rok 2027 (NDAA) – rekordowego pakietu wydatków wojskowych o wartości 1,5 biliona dolarów – zatytułowanej „Sekcja 224 – Inicjatywa Stanów Zjednoczonych i Izraela w sprawie współpracy technologicznej w zakresie obronności”. Niektórzy senatorowie próbowali uchylić ten zapis, ale ostatecznie się to nie udało, o czym szczegółowo donosił The WinePress w zeszłym miesiącu.
Ustawa NDAA jest nadal rozpatrywana przez Kongres.
Podczas wywiadu dla Fox News, w którym ubolewał nad śmiercią Grahama, Netanjahu został zapytany o ten zapis w NDAA.
Netanjahu początkowo próbował tłumaczyć, że chce zmniejszenia amerykańskiej pomocy finansowej dla Izraela w nadchodzących latach, aby Izrael mógł uniezależnić się od amerykańskiego wsparcia – o czym Netanjahu wspominał już w tym roku – choć premier stwierdził, że Graham zawsze naciskał na zwiększenie pomocy.
Ale potem Rachel Campos-Duffy z Fox News poruszyła kwestię artykułu 224 ustawy NDAA. Zapytała: „Czy to ograniczenie amerykańskiej pomocy zagranicznej dla Izraela zostanie zrekompensowane propozycją utworzenia jakiejś formy fuzji między naszym Pentagonem a waszym wojskiem?”
Netanjahu wyjaśnił, że opisuje to jako „przejście od pomocy do partnerstwa”.
„Inwestujemy i współinwestujemy po równo w nowe technologie, które są potrzebne, aby dać naszemu wojsku, a także waszemu wojsku, przewagę – mamy kilka niesamowitych projektów”.
„Przechodzą od pomocy do partnerstwa i myślę, że to ucieleśnia istotę Izraela”.
„I pamiętajcie: Kolejną kwestią jest to, że dzielimy się z Ameryką niesamowitymi informacjami wywiadowczymi, aby ratować amerykańskie życie”.
„[…] Wkład Izraela w obronę Ameryki jest istotny. Nasza technologia jest niesamowita. […] „Myślę, że połączenie talentów naszych dwóch wielkich krajów wzmocniłoby pozycję konkurencyjną Ameryki; zarówno na rynku gospodarczym, jak i na polu bitwy, i to na wiele sposobów”.
„Należy zlikwidować pomoc jednostronną i przekształcić ją w inwestycje dwustronne…”
Campos-Duffy przerwała mu i odpowiedziała: „[To] z pewnością rodzi pewne pytania na temat suwerenności, ale do tego będziemy musieli wrócić później”, po czym zakończyła segment i podziękowała Bibiemu za rozmowę.
WP szczegółowo opisała, co oznacza ten zapis w NDAA – projekt ustawy, który wyraźnie nosi podpis Netanjahu.
Artykuł 224 został wyraźnie opracowany przez rząd Izraela, co premier Benjamin Netanjahu ogłosił przed głosowaniem. W liście do posła Marlina Stutzmana (R-IN), który nie jest członkiem HASC, nazwał tę nową inicjatywę „swoim planem” i wyraził „zachętę” dla poparcia Stutzmana dla propozycji budżetu. Pochwalił również Stutzmana za „walkę z plagą antysemityzmu”.
List podpisany 1 czerwca został opublikowany przez Stutzmana 3 czerwca.
Middle East Monitor donosi, że „Netanjahu spotkał się ze Stutzmanem w Jerozolimie 27 maja 2026 roku, tydzień przed przedstawieniem rezolucji. Biuro Stutzmana oświadczyło, że rezolucja została przedstawiona po spotkaniu i po tym, jak Netanjahu wyraził swoje „entuzjastyczne poparcie” dla ustawy”.
„Chronologia wskazuje, że projekt ustawy nie był po prostu inicjatywą Kongresu popieraną przez Izrael, lecz raczej inicjatywą Izraela przekazaną przez Kongres”.
Jaki więc dokładnie jest „plan” Netanjahu?
Zgodnie z ustawą NDAA, paragraf 224 opisuje się następująco:
„Ta sekcja zobowiązałaby Sekretarza Obrony do wyznaczenia urzędnika odpowiedzialnego za koordynację współpracy między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem, w tym dwustronnych badań, rozwoju, testowania, oceny i integracji w dziedzinie technologii obronnych, a także współpracy przemysłowej”.
Szczegóły sekcji 224 przedstawiają się następująco:
(a) POWOŁANIE— Sekretarz Obrony wyznaczy „agenta wykonawczego” w rozumieniu dyrektywy Departamentu Obrony 5101.01 (dotyczącej „agenta wykonawczego DoD”, wydanej 7 lutego 2022 r.) odpowiedzialnego za koordynację współpracy między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem w celu rozszerzenia i przyspieszenia dwustronnej współpracy w zakresie badań, rozwoju, testowania, oceny, integracji i przemysłu technologii obronnych poprzez:
(1)w celu identyfikacji wspólnie opracowanych lub pochodzących z Izraela technologii o korzyściach operacyjnych, które potencjalnie mogłyby zostać zintegrowane z systemami Stanów Zjednoczonych i oficjalnymi programami;(2)w celu zapewnienia, że wspólne inicjatywy badawcze z udziałem agencji rządowych, sektora prywatnego i instytucji akademickich w Stanach Zjednoczonych i Izraelu są prowadzone w sposób chroniący wrażliwe technologie i informacje oraz interesy bezpieczeństwa narodowego Stanów Zjednoczonych i Izraela;
(3)ułatwianie transferu technologii z badań i rozwoju do procesów zamówień publicznych i nabywania;
(4)Ustanowić warunki ramowe dla wspólnych przedsięwzięć, umów licencyjnych oraz partnerstw koprodukcyjnych lub produkcyjnych z siedzibą w Stanach Zjednoczonych i przemysłem izraelskim;
(5)Koordynacja z właściwymi agencjami Departamentu Obrony, w tym Dyrekcją Pomocy Technicznej w Działaniach Nieregularnych, Dywizjami Rozwoju Zdolności i Innowacji, Podsekretarzem Obrony ds. Badań i Technologii, Jednostką Innowacji Obronnych, Grupą Roboczą Stanów Zjednoczonych i Izraela ds. Technologii Operacyjnych, Agencją Zaawansowanych Projektów Badawczych w Dziedzinie Obrony, Agencją Obrony Przeciwrakietowej, Dowództwem Kosmicznym Stanów Zjednoczonych, agencjami wojskowymi oraz, w stosownych przypadkach, innymi agencjami Departamentu Obrony, w celu skoordynowania wysiłków i uniknięcia powielania wysiłków; oraz
(6)Promowanie wspólnych ćwiczeń szkoleniowych i mechanizmów wymiany informacji w celu poprawy gotowości do korzystania ze wspólnie opracowanych technologii.
(b) DZIAŁANIA WSPÓŁPRACY.— Uzgodnione działania współpracy zgodnie z podpunktem (a) mogą być wdrażane w następujących obszarach:
(1)Zwalczanie systemów bezzałogowych, w tym platform powietrznych, morskich i naziemnych.(2)Zwalczanie zagrożeń związanych z drążeniem tuneli i zagrożeniami podziemnymi.
(3)Technologie rakietowe i obrony powietrznej.
(4)Sztuczna inteligencja, obliczenia kwantowe, uczenie maszynowe i systemy autonomiczne.
(5)Energia promienista i zaawansowana technologia czujników.
(6)Cyberobrona, wojna elektroniczna i odporność cyfrowa.
(7)Biotechnologia, produkcja biologiczna i obrona medyczna.
(8)Integracja sieci, łączenie danych i logistyka w warunkach operacyjnych.
(9)Współpraca w zakresie bazy przemysłu obronnego, produkcji i koprodukcji.
(10)Inne powstające technologie, zgodnie z wspólnymi ustaleniami Stanów Zjednoczonych i Izraela.
(c)ŚRODKI WSPÓŁPRACUJĄCE Z INNYMI MINISTRAMI I AGENCJAMI FEDERALNYMI.—Minister Obrony, w stosownych przypadkach, koordynuje środki z Ministrem Spraw Zagranicznych, Ministrem Handlu i szefami innych właściwych ministerstw i agencji federalnych w celu zapewnienia zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.
(d) TYMCZASOWY RAPORT O POSTĘPACH— Najpóźniej w ciągu 180 dni od wejścia w życie niniejszej ustawy Sekretarz Obrony przedstawi komisjom obrony Kongresu tymczasowy raport na temat —
(1)Dyrektor Wykonawczy wyznaczony zgodnie z ust. a) oraz wysiłki podejmowane przez tego Dyrektora Wykonawczego w celu kierowania wdrażaniem przez Ministerstwo Obrony środków współpracy zsynchronizowanej opisanych w niniejszym podpunkcie;
(2)stan koordynacji resortowej z partnerami izraelskimi;
(3)Wstępnie zidentyfikowane obszary technologii, na których przyspieszono współpracę, a także technologie zapewniające korzyści operacyjne w zakresie integracji z istniejącymi systemami i programami Stanów Zjednoczonych; oraz
(4)wszelkie wczesne działania przejściowe, prace nad prototypem lub działania integracyjne podjęte w okresie objętym sprawozdaniem.
(e) SPRAWOZDANIE ROCZNE.— Nie później niż w ciągu roku od wejścia w życie niniejszej Ustawy, a następnie corocznie do 2030 r., Sekretarz Obrony przedkłada komisjom obrony Kongresu sprawozdanie z wdrażania środków współpracy opisanych w podpunkcie (a). Każde z tych sprawozdań musi zawierać następujące elementy:
(1)opis prowadzonych działań;
(2)ocena postępów w promowaniu wspólnych interesów bezpieczeństwa narodowego;
(3)ocena współpracy z innymi odpowiednimi programami federalnymi;
(4)opis technologii włączonych do programów zamówień publicznych Stanów Zjednoczonych lub do systemów operacyjnych;
(5)opis partnerstw nawiązanych z przemysłem w Stanach Zjednoczonych i Izraelu; oraz
(6)Zalecenia dotyczące przyszłych możliwości promowania długoterminowej integracji wspólnych zdolności między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem.
(f) FORMA— Wszelkie sprawozdania wymagane na mocy ust. (e) należy składać w formie jawnej i mogą one zawierać załącznik o charakterze niejawnym.
(g) PRZEJRZYSTOŚĆ PUBLICZNA.— Sekretarz Obrony, w najszerszym możliwym zakresie, będzie udostępniał na publicznie dostępnej stronie internetowej Departamentu Obrony regularne, jawne aktualizacje dotyczące zsynchronizowanych działań w ramach współpracy podejmowanych zgodnie z podpunktem (a), w tym opis, w jaki sposób działania te przyczyniają się do przewagi technologicznej i militarnej Stanów Zjednoczonych. Aktualizacje te będą dokonywane w sposób zapewniający, że nie zostaną ujawnione żadne informacje niejawne ani inne informacje, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu operacyjnemu, kontroli eksportu lub wrażliwym technologiom.
KOMENTARZ AUTORA
Kiedy Trump podpisał tę pozorną deklarację o zamiarze zawieszenia wojny w Iranie, powiedzieliśmy już, że jest to ewidentnie nieszczere i że nagłe przedstawienie Izraela jako złoczyńcy to nic więcej niż teatralny występ administracji Trumpa, mający na celu tymczasowe pozbycie się tego problemu – ale że to nie potrwa długo, tym bardziej że znaliśmy treść tej ustawy NDAA i dogłębnie ją przeanalizowaliśmy.
Teraz sprawa wyszła na jaw, ponieważ większość ludzi nadal nie wiedziała, co się dzieje, większość nadal nie ma o tym pojęcia i celowo nie chce się dowiedzieć – ale teraz coraz więcej Amerykanów dowiaduje się o tym po tym, jak Bibi złożył swoje oświadczenia w Fox News.
Zatem atak na Izrael zostanie uznany za atak na Stany Zjednoczone. Oczywiście, można by z łatwością argumentować, że de facto jest to polityka obowiązująca od dziesięcioleci, ale teraz zostałaby ona wyraźnie zapisana w prawie.
To nie jest wniosek: to stuprocentowy dowód na to, że siły zbrojne Stanów Zjednoczonych, wraz z ich mężczyznami i kobietami, synami i córkami oraz zasobami, są rozmieszczane, wyczerpujone i wyczerpywane w celu osiągnięcia wszystkiego, czego pragną niegodziwi przywódcy Izraela.
Co więcej, wykracza to daleko poza zwykłe operacje wojskowe, w ramach których Stany Zjednoczone prowadzą niekończące się wojny na Bliskim Wschodzie w imieniu Izraela, ale dotyka również polityki wewnętrznej. Kiedy Bibi mówi o „informacji wywiadowczej” i tych wspaniałych „technologiach”, od razu przychodzi mi na myśl państwo nadzoru, które zapobiega przestępstwom z wyprzedzeniem, a także wszystko, co służy egzekwowaniu technokratycznego panoptikonu oraz uciszaniu i prześladowaniu dysydentów.
To nieco ułatwia zrozumienie, jak wyglądałoby publiczne egzekwowanie praw Noachidów, ponieważ, moim zdaniem, pełna integracja sił zbrojnych oznacza po prostu głębszą integrację filozofii. Wystarczy sprzymierzyć korporacje Big Tech z Mosadem i CIA (co już się dzieje) oraz dalej rozwijać system oceny zaufania społecznego i tokenomikę.
„[To] z pewnością rodzi pewne pytania o suwerenność, ale będziemy musieli to później rozstrzygnąć” – Naprawdę? Rozwiązać to później? Nie ma „rozwiązać to później”: to całkowita utrata suwerenności jako narodu.
Jak napisałem w moim wstępnym raporcie dotyczącym sekcji 224, Kongres i Senat, po obu stronach sceny politycznej, kłaniają się bezkrytycznie temu, co każą im Bibi i izraelscy urzędnicy. Nie spodziewajcie się żadnego sprzeciwu; a jeśli taki się pojawi, zostanie on na jakiś czas odroczony, a następnie wywołany zostanie nowy kryzys, aby poprawka mogła zostać szybko uchwalona, gdy wszyscy panikują.
Ten kraj [USA] jest skończony. Zostaliśmy całkowicie przejęci. Jesteśmy niczym więcej niż strefą ekonomiczną i machiną wojenną. Konstytucja nadaje się teraz tylko na papier toaletowy.
Iran pokazał, że Stany Zjednoczone i Izrael potrafią niszczyć, nakładać sankcje i grozić, ale nie mogą automatycznie dyktować wyniku politycznego. Autor argumentuje, że to właśnie jest porażka, którą Donald Trump próbuje ukryć. (Zdjęcie: Shutterstock)
PROFESOR JUNAID S. AHMAD twierdzi, że nielegalna wojna Stanów Zjednoczonych z Iranem obnażyła ograniczenia amerykańskiej potęgi, a późniejsze działania dyplomatyczne służą reinterpretacji strategicznych niepowodzeń jako zwycięstw politycznych.
Donald Trump nie negocjuje z Iranem.
On godzi się z upokorzeniem wynikającym z tego, że go nie złamał.
Pod zawieszeniami broni, memorandami, zorganizowanymi dyskusjami panelowymi i biernymi apelami o „stabilizację” kryje się fakt, którego Waszyngton nie może przyznać: Stany Zjednoczone przystąpiły do tej konfrontacji spodziewając się uległości, a teraz stanęły w obliczu własnych ograniczeń.
Chcieli odizolować, rozbroić i podporządkować sobie politycznie Iran. Chcieli zniszczyć jego potencjał odstraszający, zlikwidować jego wpływy regionalne i sprowadzić jego suwerenność do flagi, hymnu i niczego więcej.
Ponieśli porażkę.
Iran wytrzymał presję, utrzymał swoją strategiczną pozycję i zmusił najpotężniejsze imperium na Ziemi do negocjacji z krajem, który rzekomo chciał postawić na kolana.
To nie jest zwycięstwo Ameryki.
To zarządzanie amerykańską porażką.
Prawdziwa dyplomacja zaczyna się, gdy obie strony uznają, że druga strona ma interesy, prawa, granice i władzę. Wersja Trumpa zaczyna się od teologii imperialnej: Waszyngton ma interesy; Izrael ma prawa; wszyscy inni mają obowiązki.
Amerykański przymus nazywa się odstraszaniem. Izraelska agresja nazywa się samoobroną. Irański opór nazywa się eskalacją.
Suwerenność jest święta, gdy domaga się jej amerykański klient, i nie do zniesienia, gdy domaga się jej amerykański wróg.
To właśnie to oszustwo jest teraz sprzedawane w Zatoce Perskiej jako pokój: zawieszenie broni przedstawiane jako kapitulacja, tymczasowe porozumienie sprzedawane jako poddanie się i wznowiona kampania nacisków przedstawiana jako deeskalację.
Trump nie wygrał konfrontacji. Nie osiągnął obiecanego rezultatu. Iran nie został zbombardowany i zmuszony do poddania się. Jego rząd nie upadł. Jego pozycja strategiczna nie została zniszczona. Jego wrogowie po raz kolejny odkryli, że zniszczenie nie oznacza kontroli, a przewaga militarna nie jest równoznaczna z dominacją polityczną.
Dla imperium uzależnionego od rozkazywania niemożność wymuszenia kapitulacji jest porażką.
Reakcją Trumpa nie jest zatem honorowanie porozumienia, lecz jego podważanie. Akceptacja dokumentu. Zmienienie jego znaczenia. Naruszenie jego logiki. Wysunięcie nowych żądań. A następnie oskarżenie Iranu o sabotowanie pokoju.
To dyplomacja z taranem. Cieśnina Ormuz to miejsce, w którym ten rewizjonizm staje się geografią. Próba zmiany trasy szlaków żeglugowych przez wody Omanu nie jest neutralną korektą administracyjną. To próba pozbawienia Iranu siły nacisku, która w pierwszej kolejności zmusiła Waszyngton do negocjacji.
„Wolność nawigacji” to tylko pozory.
Prawdziwe żądanie jest takie, aby Iran tolerował wrogi porządek wojskowy u swojego granic, porzucił swój najważniejszy strategiczny punkt nacisku i zaakceptował, że jego suwerenność istnieje tylko wtedy, gdy jest politycznie bezużyteczna.
Iran może posiadać prawa, pod warunkiem, że nigdy ich nie wykorzysta.
Może zachować wpływy, pod warunkiem, że Waszyngton zdecyduje, kiedy można je wykorzystać.
Może pozostać suwerenny, pod warunkiem, że będzie zachowywał się jak podwładny.
To nie jest pokój. To przymus, tłumaczony na język dyplomacji.
Metoda jest dobrze znana: prowokować, kontratakować, moralizować, eskalować. Ekonomicznie dusić przeciwnika. Zagrozić mu militarnie. Wyczerpać go politycznie. Następnie przedstawić ustępstwa wymuszone pod przymusem jako triumf umiarkowania.
Waszyngton nazywa to „kontrolowaną eskalacją”.
Sformułowanie jest wulgarne.
Nie ma nic kontrolowanego w doprowadzeniu całego regionu do katastrofy, a potem gratulowaniu sobie opanowania tempa.
A strategia nie kończy się na Ormuzie.
W Libanie amerykańsko-izraelski projekt polega na przekształceniu izraelskiej doktryny bezpieczeństwa w libańskie przeznaczenie narodowe: odizolowaniu Iranu, ograniczeniu Hezbollahu i nazwaniu powstałego w ten sposób podporządkowania „suwerennością”.
W Syrii fragmentacja pozostaje użyteczna, ponieważ suwerenne, spójne terytorialnie państwo utrudniałoby nieustanne tworzenie punktów nacisku. Zraniony kraj łatwiej jest penetrować, dzielić i karać.
Region ten nigdy nie będzie mógł się zagoić, ponieważ jego rany nadal są dochodowe.
Różne kraje. Różne instrumenty. Ten sam imperialny cel: odwrócenie politycznej rzeczywistości stworzonej przez wojnę i przywrócenie pozorów amerykańsko-izraelskiej hegemonii po tym, jak jej materialne granice zostały ujawnione.
Rola Izraela nie jest drugorzędna. Jest centralna, nieustępliwa i toksyczna. Jego machina polityczna w Waszyngtonie traktuje każdą trwałą władzę Iranu jako niedopuszczalne naruszenie regionalnej hierarchii. Nie dąży do bezpieczeństwa w sensie wzajemnym. Dąży do trwałej przewagi: powstrzymywania Iranu, narażania Libanu na niebezpieczeństwo, rozbijania Syrii i nieustannej militaryzacji Zatoki Perskiej.
Wstrzemięźliwość może czasami służyć interesom Ameryki.
Ciągła konfrontacja służy izraelskiemu projektowi.
Trump jest idealnym sprzedawcą tego układu, ponieważ jego największym talentem politycznym nie jest zwycięstwo, lecz teatralna przemiana porażek w triumfy.
Potrzebuje kamery, hasła i posłusznej prasy. Jeśli pole bitwy nie doprowadzi do kapitulacji, konferencja prasowa musi ją sfingować.
Dokument został podpisany.
Trump ogłasza zwycięstwo.
Media powtarzają ten wyrok.
Przymus trwa.
Występ staje się polityką.
Ale Iranowi udało się już osiągnąć to, czemu Waszyngton tak bardzo chciał zapobiec: przetrwał, utrzymał siłę odstraszania i zmusił imperium do stawienia czoła granicom swojej potęgi.
To jest zwycięstwo strategiczne.
Nie dlatego, że Iran nie poniósł żadnej szkody. Nie dlatego, że konfrontacja była bezkosztowa. Ale dlatego, że cel Ameryki Środkowej – podporządkowanie – został udaremniony.
Iran nie tylko odparł atak. Ujawnił przepaść między imperialnym spektaklem a imperialną zdolnością.
Pokazał, że Stany Zjednoczone i Izrael mogą siać spustoszenie, nakładać sankcje i grozić, ale nie mogą automatycznie dyktować wyniku politycznego.
To jest właśnie ta porażka, którą Trump próbuje ukryć.
Teheran musi zatem traktować każde porozumienie nie jako prezent od Waszyngtonu, ale jako pole bitwy, którego warunki pozostają sporne. Porozumienie, które wiąże tylko Iran, podczas gdy Stany Zjednoczone zachowują swobodę jego reinterpretacji, wywierania nacisku i karania, nie jest dyplomacją.
To ultimatum pod przykrywką dyplomacji.
Powściągliwość bez wzajemności nie jest mądrością.
To jest pozwolenie.
Zezwolenie na zmianę warunków.
Możliwość eskalacji bez ponoszenia kosztów.
Zezwolenie na żądanie kapitulacji po złożeniu obietnicy pokoju.
Centralnym pytaniem nie jest to, czy Trump może zorganizować kolejną ceremonię. Pytanie brzmi, czy Stany Zjednoczone mogą zerwać każde porozumienie, które nie wymusza posłuszeństwa.
Pokoju nie da się zbudować na wymuszonej uległości i narzuconej stabilności. Zwycięstwa nie da się wykreować na podium, gdy równowaga sił wskazuje na coś innego.
Trump chce, aby Iran pozbył się narzędzia, które udaremniło jego strategię, i aby mógł ogłosić zwycięstwo.
Zadaniem Iranu jest pozbawienie go tej fikcji.
Aby zachować swoje prawa, skonsolidować swoje sukcesy i dać jasno do zrozumienia, że deklaracja utworzenia imperium nie jest rzeczywistością.
To po prostu imperium wydające rozkazy historii – i odkrywające po raz kolejny, że historia jej nie słucha.
*
Profesor Junaid S. Ahmad wykłada prawo, religię i politykę globalną oraz jest dyrektorem Centrum Studiów nad Islamem i Dekolonizacją (CSID – https://csidpk.org) w Islamabadzie w Pakistanie. Jest członkiem Międzynarodowego Ruchu na rzecz Sprawiedliwego Świata (JUST – https://just-international.org/), Ruchu na rzecz Wyzwolenia od Nakby (MLN – https://nakbaliberation.com/) oraz organizacji Saving Humanity and Planet Earth (SHAPE – https://www.theshapeproject.com/).
NCZAS.INFO | Polscy politycy na jednej z „wycieczek” do Izraela. Fotografią pochwalił się ELNET CEE. / Fot. FB/ELNETCEE
Warszawskie biuro ELNET CEE działa po cichu, ale z potężnym rozmachem. Ta organizacja, będąca w istocie profesjonalną machiną izraelskiego wpływu w Europie Środkowo-Wschodniej, dobitnie udowadnia, że wojna polsko-polska to często jedynie teatr dla naiwnych wyborców. Kiedy w grę wchodzą interesy Tel Awiwu, prominentni politycy od prawa do lewa chętnie zapominają o partyjnych animozjach, maszerując w jednym szeregu po izraelskiej orbicie.
Jak ustaliła krytykapolityczna.pl, od ponad dekady (początkowo jako ELNET-Poland, a od 2020 roku jako zarejestrowana w KRS fundacja) podmiot ten systematycznie buduje nad Wisłą gęstą sieć nieformalnych powiązań.
Cel jest jasny – urabianie decydentów, promowanie interesów obcego państwa i ocieplanie wizerunku Izraela. Metody? Zaprzyjaźnić się z elitami i przeniknąć do struktur bezpieczeństwa państwa.
Kogo znajdziemy na liście gości ELNET-u? Niemal całą pookrągłostołową „klasę” polityczną.
Na delegacje do Izraela, sponsorowane wyjazdy studyjne czy konferencje ochoczo stawiali się przedstawiciele Koalicji Obywatelskiej – m.in. Michał Szczerba, Tomasz Grodzki, Klaudia Jachira czy Beata Małecka-Libera.
Z usług i zaproszeń korzystali także reprezentanci Prawa i Sprawiedliwości: Jarosław Sellin, Waldemar Kraska, Tomasz Latos czy były minister rolnictwa Jan Krzysztof Ardanowski. Lewica wysłała do Tel Awiwu Annę Marię Żukowską i Wojciecha Koniecznego, a Trzecią Drogę reprezentował wicemarszałek Senatu, Michał Kamiński.
Polscy politycy na „wycieczce” w Izraelu w marcu 2025 r. / Fot. ELNET CEEWyżerka dla polityków przygotowana przez izraelską firmę lobbującą w Polsce. / Fot. ELNET CEE
Wniosek nasuwa się sam. Gdy w grę wchodzą wpływy izraelskie, rzekome podziały, tak chętnie zarysowywane nad Wisłą, przestają istnieć.
Organizacja nie ogranicza się jednak do fundowania wycieczek i wizyt w Knesecie. ELNET skutecznie infiltrował strategiczne dla państwa polskiego obszary. Lobbował za obecnością izraelskich panelistów podczas Warsaw Security Forum, szkolił personel polskich szpitali, a szczytowym osiągnięciem na tym polu była organizacja konferencji NexTech Warsaw w maju 2026 roku.
Pod szyldem nowoczesnych technologii obronnych promowano tam izraelski przemysł zbrojeniowy, a samo wydarzenie ściągnęło oficerów armii i decydentów MSZ. Nie obyło się bez masowych protestów. Kontrowersje budziła obecność izraelskich wojskowych rozwijających technologie dronowe, oskarżanych o współudział w działaniach militarnych mających charakter ludobójstwa w Strefie Gazy.
Bardzo ciekawe są też kwestie finansowania i jawności. Fundacja obracająca sporymi środkami i goszcząca najważniejsze głowy w państwie, przez lata ignorowała polskie przepisy. Wg ustaleń portalu krytykapolityczna.pl, ELNET nie złożył sprawozdań ze swojej działalności za lata 2022–2024. Uzupełniono je w popłochu dopiero 29 czerwca 2026 roku, gdy w mediach zaczęto zadawać niewygodne pytania. Równocześnie strona internetowa organizacji w Polsce „zniknęła” pod pretekstem przebudowy.
Co na to polskie państwo? Ministerstwo Spraw Zagranicznych tradycyjnie umywa ręce. Co więcej, w 2022 roku ten sam resort radośnie przelał fundacji ponad 100 tysięcy złotych z kieszeni polskiego podatnika na eksperckie opracowanie unijnej strategii zwalczania tzw. antysemityzmu. Szczegółów umowy jednak nie ujawniono.
Działalność ELNET CEE na naszej ziemi to podręcznikowy wręcz przykład cichego budowania zagranicznej strefy wpływów wewnątrz rzekomo suwerennego państwa.
Tolerowanie przez organy państwowe siatki, która zakulisowo urabia parlamentarzystów i nie przestrzega podstawowych zasad przejrzystości, zakrawa na skandal. Polscy politycy powinni wreszcie wytłumaczyć wyborcom, dlaczego tak chętnie jeżdżą po instrukcje do Tel Awiwu. Pytani jednak o swoich zagranicznych mocodawców albo wymownie milczą, albo wszystkiego się wypierają.
