15 lipca ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej wręczył oficjalny protest Rzeczpospolitej w sprawie biskupów Meringa i Długosza. Zastanawiam się, co MSZ chciało w ten sposób osiągnąć – bo przekazany tekst jest wprost naszpikowany elementarnymi błędami.
Chodzi o sprawę kazań, jakie na Jakiej Górze wygłosili dwaj emerytowani biskupi, Antoni Długosz z Częstochowy oraz Wiesław Mering z Włocławka. Pierwszy przemawiał 11 lipca, drugi 12 lipca. Antoni Długosz mówił o problemie migracji i Ruchu Obrony Granic, Wiesław Mering o proniemieckiej polityce rządu Tuska.
Treść ich wystąpień wywołała oburzenie władz Polski, które zdecydowały się poprzez ambasadę w Stolicy Apostolskiej złożyć oficjalny protest, demarche.
Treść protestu jest pełna błędów. Autor tekstu nie dochował podstawowej rzetelności, co jest dla polskiej dyplomacji po prostu kompromitujące.
Pierwszy błąd, który można określić jako strategiczny, to traktowanie obu wystąpień jako jednego problemu. W treści demarche protestuje się przeciwko dwóm biskupom, ale cytowany jest tylko i wyłącznie jeden – Wiesław Mering. Autor demarche nie zadał sobie trudu albo po prostu nie potrafił znaleźć w wystąpieniu bp. Antoniego Długosza nawet jednego zdania, które mógłby umieścić jako dowód problematyczności tych wypowiedzi. Fakt składania oficjalnego protestu wobec wystąpienia, w którym oburzające jest dosłownie nie wiadomo co, sam w sobie jest żenującym blamażem.
W przypadku bp. Wiesława Meringa nie jest lepiej. Autor demarche nie potrafił poprawnie ustalić daty wygłoszenia inkryminowanej homilii. Podał 13 lipca, choć homilia została wygłoszona dzień wcześniej. Ma to swoje znaczenie, bo autor demarche wyrażał oburzenie, argumentując z czytań niedzielnych. Msza była jednak sprawowana w sobotę. Jeżeli nie była sprawowana wieczorem jako msza niedzielna, to czytania były inne. Autor najwyraźniej tego w ogóle nie sprawdził.
Autor demarche nie potrafił poprawnie zacytować biskupa. Bp Mering powoływał się na poetę Wacława Potockiego, mówiąc: „Jak świat światem, nie będzie Niemiec Polakowi bratem”. Autor demarche zamiast wiernego cytatu z Potockiego oraz z homilii podał idiotycznie przekręconą wersję: „bo świat światem, Niemiec nie będzie bratem Polaka”.
Dalej jest jeszcze gorzej. W demarche stwierdza się, że biskupi działali „jako przedstawiciele Konferencji Episkopatu Polski”.
Tymczasem biskupi w Polsce – tak jak w innym kraju – nie są „przedstawicielami” Konferencji Episkopatu. Działają na mocy własnego urzędu, a Konferencję Episkopatu reprezentują tylko wtedy, kiedy występują w ramach funkcji w niej sprawowanych, na przykład przewodniczącego jakiejś komisji. Na Jasnej Górze tak nie było, dlatego twierdzenie demarche jest całkowicie niepoprawne i wskazuje, że jego autor nie ma podstawowej wiedzy o funkcjonowaniu Kościoła w Polsce.
Podobny błąd autor popełnił powołując się na konkordat i wskazując na zapisaną w konkordacie zasadę niezależności oraz autonomiczności Stolicy Apostolskiej i Rzeczpospolitej Polskiej, co sugeruje, że biskupi reprezentowali Stolicę Apostolską. Biskupi Mering i Długosz występując na Jasnej Górze jako emerytowani biskupi diecezjalni nie występowali jednak w imieniu Stolicy Apostolskiej. Taka insynuacja jest po prostu nadużyciem i kolejnym przykładem niezrozumienia ich roli oraz funkcji.
Idąc dalej tym samym błędnym tokiem rozumowania, autor demarche napisał, że skoro to Stolica Apostolska ma wyłączną władzę mianowania stanowisk kościelnych i biskupów, władza ta nakłada również obowiązek wyciągania konsekwencji w tym odwoływania biskupów, jeżeliby naruszyli oni konkordat. O naruszeniu konkordatu w przypadku obu biskupów nie ma oczywiście mowy, ale nawet gdyby tak było, demarche zawiera błąd, bo obaj biskupi nie sprawują już urzędu ordynariusza.
Z czego papież miałby ich odwołać? Z emerytury?
Wreszcie autor demarche powołał się na Kodeks Prawa Kanonicznego (kan. 287 § 2), gdzie czytamy, że „duchowni nie mogą brać czynnego udziału w partiach politycznych… chyba że – zdaniem kompetentnej władzy kościelnej – będzie wymagała tego obrona praw Kościoła lub rozwój dobra wspólnego”. Co ciekawe, autor demarche zacytował ten ustęp in extenso, tylko pogarszając rozmiar własnej niekompetencji.
Prawo interpretuje się ściśle, zatem, skoro KPK zakazuje czynnego udziału w partiach politycznych, to chodzi właśnie o czynny udział w partiach politycznych – a nie o komentowanie rzeczywistości politycznej. Wynika z tego, że autor demarche w ogóle nie rozumie, czym jest prawo – nie tylko kanoniczne.
Jako wisienkę na torcie podam jeszcze drobiazg związany z bp. Antonim Długoszem. Otóż oskarżając tego biskupa, autor demarche napisał, że tenże „publicznie poparł Ruch Obrony Pogranicza Roberta Bąkiewicza”. To się pięknie rymuje, ale takiej organizacji nie ma – istnieje Ruch Obrony Granic, a nie Ruch Obrony Pogranicza.
To tyle gdy idzie o elementarną sferę merytoryczną. Jeżeli jakiś poważny dyplomata w Kurii Rzymskiej zada sobie trud i przeczyta dokument przedłożony przez polską ambasadę, prawdopodobnie dobrze się uśmieje. Zastanawiam się, czy ambasador Rzeczpospolitej nie wstydził się wręczyć Stolicy Apostolskiej tego żenującego tekstu. Być może wiedział, że nikt go nawet nie przeczyta. Trudno powiedzieć.
Można byłoby jeszcze długo pisać o samej idei rządu Polski, by donosić na biskupów do Watykanu, na przykład sądząc, że rząd próbuje biskupów zastraszyć. Mogłoby to być skuteczne, gdyby demarche nie było tekstem tak złym merytorycznie. Skoro tekst demarche jest naszpikowany błędami, w istocie obraża adresata – Stolicę Apostolską, pokazując, że władze Polski nie traktują jej poważnie.
Dlatego należy uznać, że MSZ kieruje się zwykłym sentymentem antyklerykalnym i próbuje zaprezentować się wśród swoich wyborców jako władza, która „klechom nie przepuszcza”. To w oczywisty sposób dość nędzna i tania kontynuacja antyklerykalnej polityki władz PRL. Nędzna i tania, bo w PRL pracowali przynajmniej fachowcy, a tu mamy do czynienia z żenującą kompromitacją.
(Szef MSZ Radosław Sikorski, fot. Jacek Szydlowski / Forum)
Ministerstwo Spraw Zagranicznych wystosowało oficjalne stanowisko w sprawie wypowiedzi bp. Antoniego Długosza oraz bp. Wacława Meringa. Obaj emerytowani hierarchowie zdecydowanie skrytykowali politykę migracyjną Polski i Unii Europejskiej. Władze polskiego MSZ nie kryją oburzenia i domagają się od Watykanu ukarania biskupów.
Oficjalne stanowisko MSZ w tej sprawie – tzw. demarche – zostało przekazane przez Ambasadora Rzeczpospolitej przy Stolicy Apostolskiej. Dyplomata przekazał je we wtorek 15 lipca Javierowi Domingo Fernándezowi Gonzálezowi, Szefowi Protokołu Dyplomatycznego Stolicy Apostolskiej. W dokumencie strona polska wyraża oburzenie niedawnymi i jak ocenia to MSZ – „niedopuszczalnymi wypowiedziami” biskupów Długosza oraz Meringa.
„Nie ma naszego przyzwolenia na wypowiedzi zawierające krzywdzące i niedopuszczalne słowa, które godzą w fundamentalne zasady godności człowieka, a także suwerenność rządu Rzeczypospolitej Polskiej” – czytamy w demarche przekazanym Stolicy Apostolskiej. W stanowisku MSZ wskazano, że wypowiedzi biskupów reprezentujących Episkopat Polski i Kościół katolicki, podważają stosunki polsko-niemieckie i oczerniają rząd. MSZ – zarządzany przez Radosława Sikorskiego – twierdzi również, że słowa hierarchów „oznaczają wyraźne poparcie dla środowisk nacjonalistycznych”.
Przypomnijmy, że w swojej wypowiedzi bp Antoni Długosz poparł działalność Ruchu Obrony Granic, który patroluje granicę polsko-niemiecką, utrudniając przerzucanie do Polski grup nielegalnych imigrantów. Z kolei bp Wacław Mering krytycznie ocenił rząd Donalda Tuska i jego politykę migracyjną mówiąc: „rządzą nami ludzie, którzy określają się jako Niemcy”. Następnie dodał, że „granice naszego kraju są zagrożone zarówno od zachodu, jak i od wschodu”. Rząd Koalicji Obywatelskiej, Polski 2050, PSL oraz Lewicy określił mianem „politycznych gangsterów”.
„Słowa dwóch przywołanych biskupów są hańbiące i niegodne reprezentowanej przez nich instytucji oraz wiernych pozostających w ich opiece” – stwierdziło polskie MSZ w demarche skierowanym do Stolicy Apostolskiej.
„Uprzejmie sugerujemy wyciągnięcie stosownych konsekwencji wobec biskupa Wiesława Meringa oraz biskupa Antoniego Długosza, aby podobnie niefortunne, kłamliwe i nieuzasadnione wypowiedzi nie pojawiały się w przyszłości w dyskursie publicznym, szargając dobre imię Kościoła katolickiego, instytucji tak istotnej i nierozerwalnie związanej z dziejami Państwa Polskiego od jego powstania po dzień dzisiejszy” – napisano w oficjalnym stanowisku przekazanym Szefowi Protokołu Dyplomatycznego Stolicy Apostolskiej.
Zdaniem Ministerstwa Spraw Zagranicznych, wypowiedzi bp. Antoniego Długosza oraz bp. Wacława Meringa godzą również w zapisy Konkordatu podpisanego 28 lipca 1993 r. między Stolicą Apostolską a Rzeczpospolitą.
Wypowiedzi biskupów na łamach PCh24.pl skomentował Paweł Chmielewski, który stanął w obronie hierarchów, uzasadniając, że mieli racje wypowiadając słowa krytyki pod adresem rządu Donalda Tuska. „Dobrze, że polscy biskupi aktywnie angażują się w politykę. To rzecz konieczna, bo Chrystus jest królem nie tylko naszego życia domowego, ale całego życia społecznego.Polityka, żeby była sprawiedliwa, musi być Chrystusowa. Biskupi i księża muszą mieć odwagę nazywać po imieniu błędy, problemy i patologie. Trzeba przy tym zachować roztropność medialną, pamiętając, jak łatwo da się manipulować w sieci wyrwanymi z kontekstu słowami” – napisał Chmielewski.
Pokutny Marsz Różańcowy w każdą trzecią środę miesiąca. Zaczyna się Mszą Św. o 18.00 w intencji Ojczyzny w kościele Matki Bożej Bolesnej i św. Wojciecha. Marsz wiedzie wokół Uniwersytetu Opolskiego, dalej do Ratusza i na pl. Wolności, kończy się przy katedrze pod figurą bł. Księdza Popiełuszki. Często prowadzi Ojciec Ryszard (Jezuita). Pokutny Marsz Różańcowy w każdą trzecią środę miesiąca. Zaczyna się Mszą Św. o 18.00 w intencji Ojczyzny w kościele Matki Bożej Bolesnej i św. Wojciecha. Marsz wiedzie wokół Uniwersytetu Opolskiego, dalej do Ratusza i na pl. Wolności, kończy się przy katedrze pod figurą bł. Księdza Popiełuszki. Często prowadzi Ojciec Ryszard (Jezuita)
I znowu ten Braun, po raz kolejny powiedział coś kontrowersyjnego, jak on tak mógł, teraz przypiszą mu łatkę negacjonisty. Rozmowa Grzegorza Brauna na antenie Radia Wnet, przerwana przez redaktora prowadzącego, w dniu zjazdu antypolskiego w Jedwabnem dostarczyła pożywki do kolejnych głosów krytyki, świętego oburzenia i zarzutów prokuratorskich.
Braun contra mainstream, czyli ujadanie chazarczyków
I znowu ten Braun, po raz kolejny powiedział coś kontrowersyjnego, jak on tak mógł, teraz przypiszą mu łatkę negacjonisty. Rozmowa Grzegorza Brauna na antenie Radia Wnet, przerwana przez redaktora prowadzącego, w dniu zjazdu antypolskiego w Jedwabnem dostarczyła pożywki do kolejnych głosów krytyki, świętego oburzenia i zarzutów prokuratorskich.
Ale o co ta cała awantura? Ano o jedno zdanie, w który obok siebie znalazły się słowa: „Auschwitz”, „komory gazowe” i „fake”. Następnie Grzegorz Braun spokojnie wyjaśnił, że chodzi o to, że blokowane są możliwości rzetelnych badań historycznych na terenie obozu koncentracyjnego. Po tym słuchacze stracili możliwość dowiedzenia się pełnej treści, gdyż redaktor przerwał połączenie i przez kolejne około 6 minut wygłaszał swój monolog. W Polskę i świat poszły słowa o tym, że Grzegorz Braun neguje Holocaust i umniejsza rozmiar zbrodni nazistowskich na narodzie żydowskim, a także na polskim, i jeszcze cynicznie próbuje zbić na tym kapitał polityczny.
Rzecz w tym, że Grzegorz Braun niczego takiego nie powiedział, a wszystkie oskarżenia, wysunięte przeciw niemu przy okazji tej sprawy pochodzą z monologu redaktora prowadzącego, który wygłosił już po rozłączeniu rozmowy (nazwisko pomijam, nie jest tu specjalnie istotne). Powinno się więc raczej redaktora pytać, dlaczego głosi takie tezy, i raczej jemu przyznać autorstwo słów, przypisywanych Grzegorzowi Braunowi. Gdyby pan redaktor pozwolił mówić swojemu gościowi, którego zaprosił na wywiad, zapewne dowiedziałby się, że obecna komora gazowa, pokazywana wycieczkom w Auschwitz została wybudowana przez Sowietów w 1947 roku, że KL Auschwitz został założony w czerwcu 1940 r. dla Polaków, że główne transporty Żydów trafiały do innego obozu, odległego o 3 kilometry – Birkenau, że w Auschwitz była jedna mała komora gazowa, a główne znajdowały się w Birkenau, że sprawy wokół Auschwitz zdominowane są przez narrację żydowską, że nie ma możliwości prowadzenia rzetelnych badań historycznych ani nawet wspominania o potrzebie ich prowadzenia, bo zaraz rzucane są potężne kalumnie, co zresztą potwierdza ta sytuacja.
No i sprawa najważniejsza – polityka historyczna. Cały świat, łącznie z Polakami podziela narrację, że w Auschwitz ginęli głównie Żydzi. Auschwitz stało się światową marką, zarządzaną przez Żydów. Tymczasem coraz bardziej zapomina się o Holocauście Polaków, którzy stanowią większość ofiar Auschwitz, zgładzonych innymi metodami, niż komory gazowe. Nadciąga za to inna, nowa pamięć historyczna – o sprawcach.
W dniu 27 stycznia 2025, z okazji 80-tej rocznicy wyzwolenia KL Auschwitz-Birkenau roku odbyła się w Krakowie konferencja historyków pod tytułem „My jesteśmy pamięcią. Nauczanie historii to nauka rozmowy” . Konferencja, organizowana przez Związek Nauczycielstwa Polskiego skupiła międzynarodowych historyków i edukatorów historii, szkolonych do szkół, ośrodków pamięci i muzeów, takich, jak Muzeum Auschwitz. To tam właśnie osoba, identyfikująca się jako ministra edukacji Barbara Nowacka odczytała z kartki słowa przemówienia, starannie wcześniej przygotowanego, w którym wprost stwierdza, że obozy zagłady budowali „polscy naziści”. Jakiś czas wcześniej pan Adam Bodnar, wówczas jeszcze RPO oficjalnie wygłosił tezę o polskiej współodpowiedzialności za Holocaust. Istnieje też wiele wypowiedzi polityków polskojęzycznych oraz historyków, głównie żydowskiego pochodzenia o polskiej odpowiedzialności za zagładę Żydów. Coraz mniej za to mówi się o Niemcach i ich odpowiedzialności, a coraz więcej o jakichś niedookreślonych „nazistach”. Ze słów pani Nowackiej możemy się dowiedzieć, z kim będą już niedługo identyfikowani owi naziści. Resort edukacji prowadzi prace nad wielką transformacją polskiej edukacji w unijną, co ma nastąpić już w 2026 roku. Możemy się na razie domyślać, bo prace prowadzone są w ukryciu, czego polskie dzieci dowiedzą się o Holocauście, Auschwitz, komorach gazowych i sprawcach zagłady.
O tych sprawach chce głośno mówić Grzegorz Braun, jeden z nielicznych, którzy nie boją się poruszać tego tematu. Bo wszyscy inni nabierają wody w usta lub nadymają się jak balony, zgodnie z klasyczną już maksymą: „niedobra o tym mówić”. Wszyscy wiedzą, z jaką paniką i wstrętem odnoszą się lewaccy politycy i dziennikarze do tych spraw. Próbkę mieliśmy podczas debaty prezydenckiej w Super Expresie. Lewaccy reagują na samo podjęcie tematu jak diabeł na święconą wodę, a potem wznoszą larum, i zawsze dołączają do nich inni oburzeni, unosząc się moralną wyższością, i to również z kręgu tak zwanej prawicy. W tym całym emocjonalnym zgiełku i wyciu ginie gdzieś to co jest istotą – wpływy obcych państw i grup nacisku w Polsce, wpływy szkodzące Polakom i destrukcyjne dla polskiego państwa. O tym się jednak nie mówi, bo wszyscy urządzają rytualne rzucanie klątwy.
Grzegorz Braun, przyjmując zaproszenie z prawicowego (tak się identyfikuje) medium miał prawo oczekiwać, że zostanie chociaż wysłuchany. Tego samego słuchacze mogli oczekiwać od swojej ulubionej rozgłośni. Stało się jednak inaczej – redaktor zachował się według wzorca, utrwalonego przez Rafała Trzaskowskiego. Wiele się po tym pokazało, tak samo, jak po wszystkich poprzednich i następujących reakcjach obydwu mainstreamów: lewackiego i tzw. prawicowego. Przede wszystkim okazuje się, że nie różnią się specjalnie od siebie, przynajmniej w kwestii żydowskich narracji. To prowadzi do dalszych wniosków: mainstream składa się przeważnie z dwóch grup: Chazarów z pochodzenia i ich służących, grzecznie i z radością wykonujących wysługi na ich rzecz, bojących się tylko posądzenia o opieszałość w krzewieniu chazarskiej propagandy.
Wszystkich razem można wrzucić więc do jednego wora z napisem: Chazarczycy.
Lud polski myśli jednak swoje. To już nie te czasy, gdy hegemonię kulturową niepodzielnie sprawowały Gazeta Wyborcza i TVN. Polacy przekonali się już, że w Polsce Niemcowi, Ukraińcowi, Amerykaninowi i nade wszystko Żydowi wolno bardzo dużo, a Polakowi wolno bardzo mało. W ogóle w Polsce wolno bardzo dużo, wszystkim, którzy działają na korzyść bytów innych, niż Polska. Wolno wieszać flagi obcego państwa na polskich budynkach oficjalnych, wolno kłamać bezczelnie antypolsko, wolno rzucać oszczerstwa i kalumnie na Polaków, wolno czcić banderyzm, wolno pleść dowolne bzdury o Polakach i wysyłać je w świat, wolno robić antypolskie filmy i przedstawienia, pisać antypolskie książki i artykuły, a nawet podręczniki szkolne. Wolno też wysyłać do Polski dowolnych ludzi z całego świata i o wszystkie występki oskarżać Polaków. Wolno wreszcie ograbić Polskę i Polaków i odebrane bogactwa przekazać obcym ludom i wrogim państwom. Nie wolno tylko Polakom bronić się przed antypolonizmem, wieszać polskich flag zamiast obcych i strzec własnej granicy. Za to jest moralne i medialne potępienie, hejt, mowa nienawiści, zarzuty prokuratorskie. Polacy jednak coraz wyraźniej to widzą.
Niedawno pan Dawid Mysior w jednej ze swoich audycji zaproponował kryterium odróżniania prawicy od pseudoprawicy. Wyróżnikiem jest kwestia żydowska: kto głosi treści prawicowe, ale nie tyka tego tematu, jest pseudoprawicą. W pełni się z tym zgadzam. Namawiam więc do wielkiej weryfikacji i odróżnienia prawicy od pseudoprawicy, aby wreszcie wiedzieć, kogo należy popierać. A wymiar chazarskiego hejtu powinien przekonać wszystkich dotąd nieprzekonanych.
Grzegorz Braun. Dokończona wypowiedź «Grzegorz Braun dokończy wypowiedź, która wzbudziła tak duże kontrowersje. Przyznam się szczerze, że nie była to łatwa rozmowa.» −∗− GRZEGORZ BRAUN | JAN POSPIESZALSKI ROZMAWIA −∗− Przerwana audycja: Grzegorz […]
Znowu mamy do czynienia ze zdarzeniem pomijalnym w sensie jego konsekwencji, jednak symptomatycznym, pokazuje ono bowiem jak działa cały nasz mechanizm społeczno-polityczny. I nie jest to widok budujący. Trzeba do tego znaleźć w sobie cierpliwość, by odczekać jakiś czas, aby dane zjawisko ukazało prawdziwe oblicze tego jak myślimy i w jakim systemie działamy – z całą interakcją oddziaływania jednego na drugie. Chodzi mi tu o aferę jaka się odbyła przy okazji „tajnego” spotkania Hołowni z Kaczyńskim. Wyszło z tego o wiele więcej niż samo znaczenie polityczne tej kolacji, a więc trzeba to porozkładać na czynniki pierwsze. Zacznijmy od opisu zdarzenia.
Spotkanie Szymona
No bo spotkali się panowie politycy z dwóch wrogich sobie obozów. Po co? Ano z wielu powodów. Zacznijmy od „samego Hołowni” – po co mu to było? Mamy tu kilka czynników: Hołownia po wyborach prezydenckich jest z jednej strony na straconej pozycji „ceny promocyjnej” (wynik 4,99%) i słabnie, ale ma przed swoją partią drugą połowę kadencji i dwa wyjścia: albo się odbuduje, albo skończy z polityką, z zastrzeżeniem wersji, że może wyląduje jako przystawka PO, ze znanym już z podobnych historii zakończeniem, choć obecna infamia oddala go od list, nawet w roli przystawki. Musi więc być wciąż aktywny, zwłaszcza w postaci swego marszałkowania. A ma ci on pod koniec roku się zrotować z marszałkiem lewicowym i wylądować jako pośledni poseł w poślednich ławach. Ciężki start do odbudowania się.
Z drugiej strony ma osłabionego premiera, który nadrabia miną i udaje, że bez koalicjantów poradzi sobie świetnie, tak jakby to oni (no, pośrednio Hołownia to tak) spowodowali jego klęskę wyborczą. Ma premier też i media oraz hordy społecznościowych apologetów, tudzież janczarów od Giertycha, a więc może wzmagać dowolną narrację. W tej chwili przedłuża moment obiecanej rekonstrukcji rządu, skorelowaną z wynikiem wyborczym. Narracyjnie poszło bowiem, że Trzaskowski przegrał z powodu przeniesienia się na niego słabości rządu, ta zaś, wedle narracji uśmiechniętych, spowodowana była kłopotami z koalicjantami, którzy marudzą, mają sprzeczne intencje, a tak w ogóle to są merytorycznie słabi i nie dowożą. Tusk więc naciska, na razie medialnie, zaś koalicjanci czekają aż Donald, jak to mówi Hołownia – położy na stole cokolwiek. Kłopot z tym, że z jednej strony Donald chciałby opiłować koalicyjnych kolegów, z drugiej – nie może to zrobić na chama, bo mu się jeszcze zawiną. Trzymać ma ich w koalicji jedynie strach przed utratą stołków, ale nie tylko.
Trzeci kłopot marszałka z Tuskiem jest taki, że namawia ci on z kolegami Hołownię do rzeczy, za które – po utracie władzy, a to już raczej pewne – poszedłby Szymek do więzienia. Ma on za uszami i jeszcze inne sprawy, ale za niezwołanie Zgromadzenia Narodowego w celu zablokowania zaprzysiężenia prezydenta poszedłby na bank do ciupy. Sam i na własne ryzyko by to zrobił, bo co mu w tym względzie może obiecać słabnąca Platforma? Wprost przeciwnie – może mu obiecać Kaczyński immunitet i abolicję choćby za ściganie Kamińskiego z Wąsikiem, byleby… no właśnie, byleby co?
Co na tym zyskuje Kaczyński?
No, prezes też ma, obok Hołowni, który spotkaniem szachuje Tuska, że ma gdzie pójść, swoje plusy. Coś tak wygląda, że samo spotkanie miało dla jego uczestników same plusy dodatnie. Kaczyński po pierwsze zamieszał w ulu koalicyjnym. Okazała się, że nie wszyscy trzymają się za ręce koalicyjnej łódki, zaś PiS pracuje na uzyskanie zdolności koalicyjnej, czego dawno nie robił. A może Hołownia poszedł także w imieniu PSL, gdyż wspomina się coraz częściej o Kosiniaku-Kamyszu jako przyszłym premierze? Przyszłym, a więc nie po następnych wyborach, tylko po przewrocie koalicyjnym w obecnym Sejmie. W końcu po coś na kolację doprosił się Kamiński z PSL.
To stary numer – wrzuca się szczura na przyjęcie uśmiechniętych, robi się przeciek, że nie wszyscy tam zaraz są za, i następuje podejrzliwość w szeregach. Nikt nie wie czy to prawda, zaczynają się na siebie patrzeć podejrzanie, zwłaszcza na takich co się tłumaczą, że to wszystko nieprawda. W koalicji więc zaczęło szumieć.
Drugi walor dla Kaczyńskiego, to rozłożenie na łopatki jedności frontu poparcia dla Tuska. Jedno to działania skierowane na rozłam wśród polityków, druga sprawa to podział w Donalda elektoracie. A tu się rozjeżdża – jedni wątpią i się co najmniej rozglądają, jeśli nie patrzą na projekt PO jako gasnący, drudzy – na odwrót, zaostrzają retorykę, jak redaktor Lis, atakując premiera, że się cacka z pulardą: trzeba wjechać na pełnej do Sądu Najwyższego, namówić Hołownię na cyrk z przerwą przed zaprzysiężeniem Nawrockiego. A w sumie widać, że chłopa chcą wystawić, bo mogliby zażądać wymiany marszałka na bardziej uległego, ale albo nie ma chętnych, albo – co bardziej prawdopodobne – nie zebraliby większości w Sejmie, bo widzielibyśmy cud mniemany – PiS by uratował Hołownię, głosując za utrzymaniem go na fotelu marszałka i może o tym była też rozmowa na słynnej kolacji. Spotkanie Jarosława z Hołownią czyni kłopot Tuskowi, gdyż daje amunicję Szymonowi do domagania się lepszej jego pozycji w rekonstrukcji rządu, co osłabia plany Donalda. Kaczyński umocnił nim Hołownię i skomplikował nowe układanie się rządu po myśli Tuska. Majstersztyk.
Kaczyński pokazał też swoim, że wrócił do gry po porażce w wyborach sejmowych. Jest to w sumie zdyskontowanie sukcesu w wyborach prezydenckich, ale z odłożonym rachunkiem krzywd za okres po wyborach parlamentarnych. Lud pisowski uśmiecha się teraz bardziej niż rządząca koalicja, klaszcze Jarosławowi-macherowi. I patrzy jak się tam w szeregach koalicyjnych zakotłowało. Tyle sytuacja korzyści. Teraz popatrzmy na reakcję systemu.
Słychać wycie
Pojawiła się narracja zdrady. Mieliśmy to w przypadku Hołowni i wcześniej. Tak się o nim mówiło jeszcze ze dwa tygodnie przed wyborami parlamentarnymi. Wtedy robił za Czarnego Luda szkodzącego szczytnej idei jednej, tuskowej listy. Dopiero na dwa tygodnie przed wyborami ktoś w PO policzył, że wariant z koalicjantami Trzeciej Drogi jest gwarantem anihilacji PiS-u i narracja jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zmieniła się w wolnych przecież mediach. Teraz też Szymkowi wyciąga się, że i po zwycięstwie był zdrajcą. Głównym argumentem za słusznością tych podejrzeń było jego zachowanie się w czasie debaty w Końskich. Hołownia ewidentnie rozwalił misterny plan ustawki Trzaskowskich z TVP i zapoczątkował rzecz śmiertelną – szereg merytorycznych debat, który był początkiem końca przyczynkarskiego Trzaska. I potem tak się potoczyło, jak potoczyło, co pokazuje, że nie należy jednak upokarzać swego koalicjanta, gdyż ten się może tak odwinąć, że co prawda, sam nie zarobi, ale jego butny koalicjant – straci.
Wzbiły się pod niebo zawołania, że jak to tak można robić, jak się można spotykać z Kaczorem? Przecież umawialiśmy się, że siedzimy przy ognisku trzymając się za ręce, by ktoś nie odszedł w mrok. Nawet na siku – trzeba robić pod siebie albo wychodzić w towarzystwie tuskowych, by było sprawdzone, czy to rzeczywiście za szczerą potrzebą. A tu się urwał taki Szymek – zdrajca, któremu mimo, że źle mu z oczu patrzyło – daliśmy szansę… Jak tak można? Toż to pogwałcenie nie tylko oczywistych ustaleń, ale i kwestii wręcz dobrego smaku, bo z pewnymi gośćmi się nie rozmawia.
Szymek na to rezolutnie odpowiada, że on jako marszałek Sejmu musi rozmawiać ze wszystkimi i tu się akurat papiery zgadzają. Kiedy mamy w pałacu prezydenckim przeciwnika rządzącej większości (nie ja to ustalałem, ale KON-STY-TU-CJA!), to może dojść do blokady działania państwa, gdyż weto prezydenckie może zablokować działania (nawet te najlepsze) rządu. I gdybym był marszałkiem, to bym chciał pogadać z siłami politycznymi, które wywindowały wrażego prezydenta, by dowiedzieć się jak daleko się będzie zapędzał w wetowaniu. Takie mogły by być, albo – powinny być – intencje przy takim spotkaniu w wykonaniu marszałka. Nie wiem czy były takie, ale takie powinny być. Propaństwowe. Bo może panowie rozmawiali o rzeczach bardziej taktycznych – czy da się obalić większość sejmową i za jakie frukty.
Bębnienie na alarm, że takie spotkanie to zdrada dowodzi niedojrzałości naszej polityki. I w wykonaniu polityków, i samych suwerenów popierających obecny rząd. To kolejny dowód na plemienność polityki, co jest szczególnie dziwne w demokracji, która zasadza się na szukaniu kompromisu, a więc na rozmowie z kim się da. Nie – u nas z pewnymi się nie gada i nagle okazuje się, że z taką postawą Tuski i ich akolici tracą – baza społeczna poparcia spada, zaś zaciętość do nie gadania z nikim – rośnie. Nożyce się rozchodzą i mogą łatwo przeciąć wątłą nitkę, na której wisi większość, a więc rządzenie. Byłaby to samospełniająca się przepowiednia. Przepowiednia zagłady. I wszyscy ci wyrywni eskalatorzy nie widzą, że sami piłują tę gałąź, co – po ekscesach z fałszowaniem wyborów – wskazuje na możliwość spełnienia się spekulacji, iż dowodzący tym wszystkim Giertych jest pisowskim koniem trojańskim, który został umieszczony i awansowany w Platformie po to, by ją na zlecenie Kaczora – rozwalić.
Kto zakablował?
Przy takich spotkania istnieje niebezpieczeństwo, że któraś ze stron puści farbę, że się odbyło. Wydanie się sprawy było tu na rękę PiS-owi z omówionych już wcześniej względów. I tu nie wiadomo kto podkablował, ale Kaczyński to dobrze rozegrał – on mówi, że nic nikomu nie powiedział. Oczywiście nie trzeba mu wierzyć na słowo, ale raczej Kaczyński w takich sprawach jest dyskretny. Z kalkulacji wynikało, że ujawnienie byłoby Kaczyńskiemu na rękę, ale z drugiej strony wzbudzałoby nieufność Hołowni co do prawdziwych intencji szefa PiS-u, że ten chce go tylko wsadzić na krzywe sanki.
Nie wiem czy to prawda, ale Kaczyński utrzymuje, że nic nikomu nie powiedział i jeśli to prawda to zarobi punkty za dyskrecję. Jednak zasugerował jednocześnie, że marszałek przywieziony oficjalną limuzyną przez swoją ochronę został zakapowany do Tuska gdzie pojechał i z kim gadał. Oznaczać to może, jeśli to prawda, że członkowie koalicji są bacznie przez Tuska obserwowani, a to oznacza z kolei, że o zaufaniu tam mowy być nie może, co jeszcze bardziej utrudnia powrót do rządzenia „as usual”. Kaczyński to rozumie, gdyż sam samobójczo kiedyś wyznał, że zaraz po zawiązaniu jego koalicji z Samoobroną i Ligą Polskich Rodzin, za koalicjantami ruszały jego wtedy służby. Tak to się żyje w polskiej polityce koalicyjnej…
Back to the future
Ciekawym wątkiem jest wskazany trop amerykański. Ale jest to – moim zdaniem – kablowanie do Amerykanów w wykonaniu „mediów gównego nurtu”. Na początku „odkrywania” spotkań Kaczyński-Hołownia włączono bowiem następujący wątek: panowie spotykają się w tym składzie, gdyż bardziej prawdopodobny jest sojusz z Trzecią Drogą, bo sojusz PiS-u z Konfederacją, a już tym bardziej z Koroną Brauna, byłby sojuszem z formacjami dość antyamerykańskimi i USA się na to nie zgodzą. A na proamerykańskiego Kosiniaka i labilnego Hołownię, to i owszem. Takie narracje mają nakablować Amerykanom, że przyszły koalicjant PiS-u się nie nadaje, po to by PiS został z tą Konfą jak Himilsbach z angielskim: bez koalicjantów Trzeciej Drogi, za to z Konfederacją, której nie chcą Amerykanie.
Taka narracja to też wsadzenie kija w szprychy przyszłemu porozumieniu PiS-Konfederacja. Nikomu z POPiSu się wariant z Konfederacją nie musi podobać. PiS także wolałby grać z ogranymi partnerami, niż chodzić na niewiadome jeszcze (oficjalnie?) ustępstwa z Konfederacją. Trzecia RP jak widać trzyma się dobrze, ale – mam nadzieję – już tylko w zgranych kalkulacjach jej ostatnich depozytariuszy.
Niemniej jest zamęt w szeregach i ujawniły się stare demony, które tylko zmieniły temat. Obecny ferment jest wysoce wsobny: nic z niego nie wynika, oprócz awantury wśród uśmiechniętych i sadystycznej satysfakcji przegranych w wyborach październikowych z 2023 roku. Bieguny – na razie tylko emocjonalne – odwróciły swoje znaki. Jak rządzący będą upatrywać źródła swych kłopotów w zdradzie, czyli znowu poza obszarami, w których rzeczywiście nie dowieźli, to będą tylko we frustracji pogarszać swą pozycję.
Tak jest zawsze kiedy diagnoza jest błędna, bo się nie chce wypić tego, co się nawarzyło. Tak czy siak kwestia dojechania obecnej władzy do końca kadencji mocno się zachwiała. Platforma jest w klinczu, lepiej jej by było przystać na przyspieszone wybory, mimo nawet, że traci. Z czasem, jak widać, może być już tylko gorzej. Ale kto zabroni innemu mieć nawet najbardziej fantasmagoryczne marzenia? A że są to marzenia wyłącznie o utrzymaniu się przy władzy, nie zaś o lepszej Polsce, to już zupełnie inna sprawa…
Obywatel Tusk Donald, najwyraźniej wystraszony spadającym poparciem dla Volksdeutsche Partei, oświadczył, że od 7 lipca przywraca kontrolę na granicy polsko-niemieckiej i polsko-litewskiej, a nawet – że wypowie konwencję ottawską, zakazującą produkcji, magazynowania i stosowania min przeciwpiechotnych, bo zamierza zaminować granicę polsko-białoruską. W odróżnieniu od kampanii prezydenckiej w Polsce, kiedy to Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje i niemiecki rząd udzieliły obywatelu Tusku Donaldu dyspensy na rozmaite myślozbrodnie żeby tylko wybory wygrał obywatel Trzaskowski Rafał z korzeniami, tym razem nie było słychać o żadnych dyspensach. Przeciwnie – z niemieckich czeluści zaczęły dobiegać pomruki, że co do tego całego Tuska tośmy się chyba pomylili, bo nie tylko przerżnął wybory prezydenckie, ale w dodatku nie potrafi spacyfikować Ruchu Obrony Granic, którego uczestnicy, biorąc sprawę ochrony granicy polsko-niemieckiej w swoje ręce, zaczęli utrudniać niemieckiej policji przerzucanie do Polski migrantów, których Niemcy chcieli się pozbyć.
Procedura – o ile można tu mówić o jakiejś procedurze – polegała na tym, że patrol niemieckiej policji wjeżdżał na terytorium Polski z migrantami, po czym zostawiał ich tak, jak stali, bez dokumentów i w ogóle – bez niczego. Polska Straż Graniczna, o ile ośmieliła się taki incydent zauważyć, to musiała tych migrantów zawieźć potem do jakiegoś ośrodka integracji cudzoziemców, gdzie delikwenci byli zakwaterowani, otrzymywali wikt i opierunek, a podobno nawet – kieszonkowe. W tej sytuacji nietrudno było zmobilizować mieszkańców przygranicznych okolic, by nie tylko wsparli Straż Graniczną, ale też przysporzyli poparcia opozycji, to znaczy – PiS–owi i Konfederacji – bo nie ma takiej rzeczy, z której nie można by wycisnąć korzyści politycznych. Toteż twarzą Ruchu Obrony Granic został pan Robert Bąkiewicz, co stało się przyczyną odkurzenia przez obywatela Tuska Donalda tak zwanej „linii porozumienia i walki”, którą generał Wojciech Jaruzelski proklamował był w latach 80-tych.
Linia porozumienia i walki polegała na tym, że bezpieka cywilna i wojskowa, która do połowy lat 80-tych zgodnie i w harmonii administrowała stanem wojennym i w ogóle – całym naszym bantustanem – aż do 1984 roku, kiedy to w ramach wojny bezpieki cywilnej z wojskową, zamordowany został ks. Jerzy Popiełuszko, a w rezultacie – w maju 1985 roku zdymisjonowany został ze wszystkich stanowisk partyjnych i państwowych, to znaczy – z członka Biura Politycznego KC i ministra spraw wewnętrznych – generał Mirosław Milewski.
W rezultacie SB została rozgromiona, a zadanie przeprowadzenia transformacji ustrojowej w naszym bantustanie zostało przejęte przez wywiad wojskowy. Wykonując ustalenia poczynione przez Amerykanów i Sowieciarzy – konkretnie przez Daniela Frieda z Departamentu Stanu USA i Władimira Kriuczkowa, szefa sowieckiej KGB, tubylczy wywiad wojskowy nawiązywał kontakty z przebywającą w „opozycji demokratycznej” tak zwaną „lewicą laicką”, czyli dawnymi stalinowcami w rodzaju Jacka Kuronia, żeby wokół nich zbudować „reprezentację społeczeństwa”, złożoną albo z konfidentów – jak np. Kukuniek – albo z pożytecznych idiotów – jak np. znany z „postawy służebnej” Tadeusz Mazowiecki.
Z tymi środowiskami miało być „porozumienie”, natomiast „ekstremie” wywiad wojskowy wydał nieubłaganą walkę. W rezultacie tej operacji wyłoniona została reprezentacja „społeczeństwa”, złożona z konfidentów oraz pożytecznych idiotów, z którą wywiad wojskowy, nazwany na tę okoliczność „stroną rządową” , zaaranżował widowisko telewizyjne pod tytułem „obrady okrągłego stołu” i podzielił się władzą nad mniej wartościowym narodem tubylczym, któremu powiedziano, że właśnie wyzwolił się od komunizmu. Jak pamiętamy, symbolem „upadku komunizmu” było powierzenie przywódcy tych „upadłych” komunistów, generałowi Wojciechowi Jaruzelskiemu, stanowiska prezydenta „wolnej Polski”.
Toteż spanikowany spadającymi słupkami sondaży, a zwłaszcza pomrukami dochodzącymi z niemieckich czeluści, obywatel Tusk Donald najwyraźniej przypomniał sobie „linię porozumienia i walki”, modyfikując ją stosownie do sytuacji. „Porozumienie” przeznaczone jest dla Niemiec – bo nikt przytomny w Polsce chyba nie uważa, że obywatel Tusk Donald, z którego Niemcy zrobili człowieka, kiedykolwiek ośmieli się kąsać rękę, która przywiodła go na stanowisko szefa tubylczego vaginetu. Takiego człowieka szczęśliwie w Polsce nie ma, co oznacza, że nasz mniej wartościowy naród tubylczy jeszcze nie utracił do końca poczucia rzeczywistości. No dobrze – więc wprawdzie obywatel Tusk Donald próbuje zamarkować „walkę” z Niemcami, ale tak naprawdę – liczy na to, iż Niemcy nie będą zachowywać się aż tak bezczelnie – i tego dotyczy ewentualne „porozumienie” – natomiast w stosunku do obywateli, którzy bez inspiracji starych kiejkutów, czy ABW przyłączyli się do Ruchu Obrony Granic, wydał nieubłaganą „walkę”.
Gdyby na fasadzie Ruchu Obrony Granic znalazł się jakiś jegomość z Komitetu Obrony Demokracji, czy pani Marta Lempart ze Strajku Kobiet, co to kazałaby migrantom „wypierdalać”, a w ostateczności – nawet Babcia Kasia – to obywatel Tusk Donald żadnej wojny by temu ruchowi nie wypowiadał, pamiętając o „aferze hazardowej”, która o mały włos nie wysadziła go w powietrze. Skoro jednak tak się złożyło, że twarzą tego Ruchu stał się pan Robert Bąkiewicz, to obywatel Tusk Donald wie, że wydanie mu wojny jest całkowicie bezpieczne, bo będzie miał za sobą nie tylko Niemców, ale i tubylcze stare kiejkuty oraz abewiaków. Niemcy bowiem nie życzą sobie, by w bantustanie, właśnie szykowanym do przekształcenia w Generalną Gubernię, pojawiały się jakieś „ruchy obywatelskie”, a na podobnie nieubłaganym stanowisku stoją tubylcze bezpieczniackie watahy, dla których wszelkie niekontrolowane przez bezpiekę inicjatywy są traktowane jako zagrożenie dla „demokracji”, czyli kapitalizmu kompradorskiego, z którego bezpieka ciągnie grubą rentę.
Ale nie tylko obywatel Tusk Donald i jego faktotum, czyli pan minister Tomasz Siemoniak, sprawiający na pierwszy rzut oka wrażenie typowego człowieka niezdolnego – ale być może taki właśnie jest i obywatelu Tusku i niemieckiej BND u nas potrzebny – włączył się do wojny z Ruchem Obrony Granic. O głębokości i skali mobilizacji świadczy wystąpienie obywatela Terlikowskiego Tomasza. Jak wiadomo, obywatel Terlikowski Tomasz jest tak zwanym „katolikiem zawodowym”, a przy tym „filozofem” – chociaż nie takim tęgim, jak Wasilij Wasilijewicz Dokuczajew „filozof gleboznawca, społecznik i demokrata”, o którym rozpisywał się „Mały Słownik Filozoficzny Akademii Nauk ZSRR” z 1953 roku – który dorabia sobie na bułeczkę i masełko w rozmaitych postępowych rozgłośniach, gdzie, przynajmniej od czasu do czasu, musi zapalać ogarek diabłu. Otóż obywatel Terlikowski Tomasz, w przystępie fali miłości bliźniego, oświadczył, że policja powinna wszystkich tych uczestników Ruchu Obrony Granic „skuć”, a następnie – „wywieźć”. Obywatel Terlikowski Tomasz wprawdzie taktownie powstrzymał się od wskazania kierunku, w którym trzeba by tych wszystkich delikwentów „wywieźć”, ale i bez tego możemy się domyślić, że do chwilowo nieczynnych obozów koncentracyjnych, które – tylko patrzeć – jak będą musiały zostać ponownie wyremontowane i uruchomione – żeby w Generalnej Guberni osoby dokonujące tchórzliwych zamachów na niemieckie dzieło odbudowy, mogły zostać potraktowane zgodnie z przeznaczeniem.
Okazało się jednak, że obywatel Terlikowski Tomasz był tylko zwiastunem głównego uderzenia, którego właśnie dokonała Helsińska Fundacja Praw Człowieka.
Wyraziła ona właśnie „kategoryczny sprzeciw” wobec działań podejmowanych przez „samozwańcze” grupy „obrońców granic”. Zaapelowała do premiera i ministra sprawiedliwości z czarnym podniebieniem obywatela Bodnara Adama o „natychmiastową reakcję” i „ukrócenie” takich inicjatyw. Trzeba nam wiedzieć, że Helsińska Fundacja Praw Człowieka dostaje regularny jurgielt od starego żydowskiego grandziarza finansowego Jerzego Sorosa, który od lat pozostaje w awangardzie promotorów rewolucji komunistycznej w Europie i Ameryce Północnej. Jednym z narzędzi tej rewolucji jest zalanie Europy i Ameryki masą ludności murzyńskiej i azjatyckiej, żeby w ten sposób doprowadzić do całkowitego rozwodnienia a w konsekwencji – likwidacji historycznych narodów europejskich – żeby przekształcić je w tak zwany „nawóz historii”
Pisał o tym jeszcze w 1923 roku Ryszard de Coudenhove-Kalergi w książce „Europa-mocarstwo światowe”- a w roku 1947 – również świątek brukselski Altiero Spinelli, według którego historyczne narody europejskie trzeba „zlikwidować”, jako że świat miał z nich powodu tylko same zgryzoty. Nie chodzi oczywiście o fizyczną eksterminację, tylko o przerobienie na „nawóz historii”, nad którym Żydowie nie tylko roztoczą swoją kuratelę, ale będą mieli komu pożyczać pieniądze na procent. Skoro grandziarz daje forsę, skoro płaci – to i wymaga – więc nic dziwnego, że Helsińska Fundacja Praw Człowieka, posłusznie zareagowała na dźwięk znajomej trąbki – bo na obecnym etapie Żydowie ściśle koordynują nie tylko historyczną, ale i każdą inną politykę z Niemcami, więc nic dziwnego, że Helsińska Fundacja pryncypialnie zwalcza każdą inicjatywę, skierowaną przeciwko interesom niemieckim.
Żeby było śmieszniej, „na codzień” Helsińska Fundacja Praw Człowieka wychwala pod niebiosa „społeczeństwo obywatelskie”, oparte o samoorganizację. Najwyraźniej jednak nie każda samoorganizacja jest godna pochwały. Która zatem jest godna, a która nie? To proste, jak budowa cepa; ta, która na obecnym etapie odpowiada Żydom, albo Niemcom jest godna pochwały, a tę, która ani jednym, ani drugim na obecnym etapie nie odpowiada – pryncypialnie potępiamy.
W tej sytuacji, żeby cnota nie pozostała bez nagrody, trzeba by opublikować nazwiska luminarzy Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka – żebyśmy wiedzieli, komu objawić naszą wdzięczność. Oto zarząd: Maciej Nowicki – prezes, Piotr Kładoczny – wiceprezes, Małgorzata Szuleka – sekretarz, Aleksandra Iwanowska – członek i Marcin Wolny – skarbnik. A oto Rada: Danuta Przywara – przewodnicząca, Henryka Bochniarz, Ireneusz Cezary Kamiński, Andrzej Rzepliński, Wojciech Sadurski, Witolda Ewa Woydyłło-Osiatyńska i Mirosław Wyrzykowski – w swoim czasie wykładowca w szkole milicji i SB im. Feliksa Dzierżyńskiego w Legionowie, potem wypromował na uczonego doktora p. Adama Bodnara i Wielce Czcigodnego Krzysztofa Śmiszka – członkowie.
Jeśli chodzi o panów Andrzeja Rzeplińskiego, czy Wojciecha Sadurskiego, to to i owo wiadomo. Pan Rzepliński zasłynął z opinii, że tortury są dobrą metodą na poznanie prawdy – za co złośliwcy obdarzyli go przydomkiem „Starszego Torturanta”. Pan prof. Wojciech Sadurski jest chlubą światowej jurysprudencji, a ostatnio wykombinował, jakby tu jednak zapobiec objęciu urzędu prezydenta przez znienawidzonego obywatela Nawrockiego Karola. Inni – jak np. prezes fundacji, pan Nowicki – nie są aż tak znani, ale też są zdolni – podobno nawet do wszystkiego. No i właśnie możemy się o tym przekonać.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
Historiografia Holokaustu, z punktu widzenia warsztatu historyczno-naukowego, jest, tak powiem grzecznie, dalece niezadowalająca. (…) Nikt nie potrzebuje mi uświadamiać, tłumaczyć i przekonywać, do czego Niemcy są zdolni, jak grają na wyjeździe wobec słabszego – powiedział w rozmowie z Tomaszem Sommerem Grzegorz Braun, odnosząc się do słynnego już przerwanego nagle wywiadu w Radiu Wnet.
Przypomnijmy, co powiedział Braun w Radiu Wnet, za co prowadzący rozmowę red. Łukasz Jankowski od razu przerwał wywiad.
– Kiedy trzeba rzucać kamieniem i rytualnie rozdzierać szaty i upominać o kłamstwa Talmudu, Haggady, Holokaustu, to mnie jako niegodnego potępia blisko 120 organizacji żydowskich. Kto by pomyślał, że aż tyle? Ale oni wszyscy razem, solidarnie, B’nai B’rith, Polin i inne organizacje, które przedstawiają się jako żydowskie, potępiają tych, którzy mówią prawdę. Że mord rytualny to fakt, a dajmy na to Auschwitz z komorami gazowymi to niestety fejk… – mówił Braun.
Główny nurt jest przekonany, jakoby Braun zakwestionował dokonywanie ludobójstwa w komorach gazowych w niemieckim obozie Auschwitz.
Braun dokańcza to, czego nie dano mu powiedzieć w Radiu Wnet
Co rzeczywiście Braun miał na myśli? Do tego odniósł się w rozmowie z Tomaszem Sommerem na kanale Rumble, gdzie mógł swobodnie powiedzieć to, co miało paść po przecinku w słynnym już i nagle przerwanym wywiadzie w Radiu Wnet.
– Historiografia Holokaustu, z punktu widzenia warsztatu historyczno-naukowego, jest, tak powiem grzecznie, dalece niezadowalająca – nie spełnia kryteriów tego warsztatu. Krytyka wewnętrzna, krytyka kontekstowa dokumentów kanonicznych, świadków, weryfikacja ich wiarygodności, a wreszcie materiał audio, foto, wideo – to wszystko prowadzi do bardzo prostego wniosku… Utrzymująca się jako kanoniczna teza o istnieniu systemu komór gazowych w niemieckich nazistowskich obozach koncentracyjnych, obozach zagłady, jest nieudokumentowana na tyle, żebym uznał ją za przekonującą – rozpoczął Braun.
Następnie wytłumaczył po kolei, co ma na myśli. – Protokół z Wannsee, zeznanie, raport tak zwanego Gersteina, esesmana odpowiedzialnego za rozwożenie Cyklonu B po tych wszystkich miejscach kaźni, męczeństwa i rzeczywistej zagłady. Wspomnienia, pamiętniki Hossa, komendanta, napisane w więzieniu UB przy Montelupich, a zatem edytorami tych wspomnień byli funkcjonariusze komunistycznej bezpieki. Stąd zasadne pytania o wiarygodność tych świadectw – kontynuował.
– W Norymberdze dowody przedstawione Międzynarodowemu Trybunałowi przez Anglosasów – Amerykanów, Brytyjczyków – i przez prokuratorów sowieckich. Co do Amerykanów: oni pokazali tam w Norymberdze film z komory gazowej w jednym z wyzwolonych przez swoją armię obozów. Problem w tym, że już od dawna historiografia, ta poprawna politycznie historiografia, nie podtrzymuje twierdzenia o istnieniu jakichkolwiek komór gazowych w obozach wyzwolonych od zachodu. Co do prokuratorów sowieckich, to są ci sami prokuratorzy sowieccy, którzy na wokandę norymberską najbezczelniej wprowadzili Katyń jako zbrodnię niemiecką. No i musi badacz, nieuprzedzony, obiektywny, zadać proste pytanie o kryteria. Kryteria, które pozwolą odróżnić oczywisty fałsz, czyli Katyń jako zbrodnia przylepiona Niemcom, od oczywistej rzekomo prawdy, czyli komory gazowe w Auschwitz I, Auschwitz II, Birkenau i innych miejscach – mówił dalej Braun.
Wskazał, że film Spielberga „Lista Schindlera” jest wpisywany w bibliografię źródeł do wiedzy o Zagładzie Żydów. – Jak ma młody czy starszy człowiek dowiedzieć się czegoś o tych sprawach, no to tam jest obfita literatura, ale są też filmy, filmy fabularne. Są też filmy dokumentalne i pseudodokumentalne. Jest sztandarowe „Shoah” Lanzmanna. Tam są bajki z mchu i paproci, niestety, opowiadane przez ludzi, którzy niewątpliwie są straumatyzowani, czegoś tam doświadczyli, ale opowiada na przykład fryzjer z Salonik, jak to strzygł i golił ofiary siedzące na ławkach, wstawionych do tej komory gazowej, zanim zostanie uruchomiona procedura gazowania. To są rzeczy, których nigdy nie poddawano rzetelnym badaniom. To są produkty sowieckiej, anglosaskiej i żydowskiej propagandy – wymieniał kolejne wątpliwości polityk.
– Mamy notabene dokumenty. Mamy taką notatkę z 1944 roku Brytyjczyka dwojga nazwisk – Cavendish-Bentinck – szefa Kolegium Operacji Wywiadowczych, Kontrwywiadowczych, Wojny Psychologicznej. I on pisze: „świetnie nam poszło z tymi komorami gazowymi, koledzy. No, ale ponieważ rzecz ta jest całkowicie pozbawiona substancjalnych podstaw, to lepiej już nie idźmy dalej w tę stronę, bo jak to się wyleje, wysypie, to będzie na nas”. Taka jest notatka brytyjskiego urzędnika, który był później, chyba tuż po wojnie, ambasadorem w Warszawie. Więc warto, szanowni państwo, skonstatować, że mamy do czynienia z tym, co nam zostawili zwycięzcy II wojny światowej, Anglosasi, Sowieci, co podjęli Żydzi z dobrodziejstwem inwentarza i twórczo rozwinęli. Ale to nie jest historiografia – kontynuował Braun.
Przypomniał, że członkowie jego rodziny również zginęli w Auschwitz. – Ja mam w Oświęcimiu, w Auschwitz, umocowane osobiste, rodzinne sentymenty i rodzinne wspomnienia. Kuzyn mojej mamy, brat cioteczny, Aleksander Stawiski, nie dożył tam osiemnastych urodzin. Jako siedemnastolatek do Oświęcimia posłany jako aresztant nie uszedł z życiem. W innym obozie niemieckim, akurat na terenie Niemiec, ginie wuj mojego taty, Tymieniecki, zatłuczony tam podobno styliskiem od łopaty, czy kilofa, bo sam nie chciał czegoś podobnego uczynić koledze, współwięźniowi. Więc nikt nie potrzebuje mi uświadamiać, tłumaczyć i przekonywać, do czego Niemcy są zdolni, jak grają na wyjeździe wobec słabszego – zaznaczył.
– Bestialstwa niemieckie, miliony Polaków wymordowane, notabene, moim zdaniem, do dziś niedoszacowane miliony Polaków. Moim zdaniem, jak się nad tym lepiej jeszcze pochylić, jakby tak państwo polskie wróciło w swoim majestacie, to by się okazało, że tych strat jest więcej niż do tej pory sądziliśmy. Są już takie prace, które jednak robią te inwentarze. Ale chwała Bogu, to nie jest powód, żeby Polacy po wsze czasy byli żyrantami sowieckiej, anglosaskiej, żydowskiej propagandy, żydowskich kłamstw, jedwabnych i innych. To nie jest powód, żebyśmy my Polacy uznawali za niezbędne siedzieć cicho, kiedy na naszym terytorium jest po raz kolejny w kolejnym pokoleniu petryfikowana ta wersja historii, jedynie słuszna, propagandowa – podsumował Braun.
Potępianie nie wyszło z mody. W czasach pierwszej komuny trzeba było być widocznym. Na pochodzie pierwszomajowym oraz na listach poparcia i listach potępiających czyn godzący. Nie inaczej jest dziś, w czasach hagady i galopującej inflacji tracącego na wartości kłamstwa.
Nie dziwi więc stan liczebny zawodzącego chóru. Próbki swojego talentu ujawnili już Sikorski i Kaczyński, dołączają też inni soliści.
„Jest zupełnie oczywiste, że potępiam Brauna za jego ostatni wywiad”. – Sławomir Mentzen.
„Słowa, które podważają historyczną prawdę o Holokauście i negują cierpienie milionów ofiar niemieckich obozów śmierci” – napisał Duda.
„To wszystko, co dzieje się wokół Brauna, jest po to, żeby nie mówić o sfałszowaniu wyborów i o tym, że nie znamy wciąż prawdziwego wyniku wyborów i o tym, że nie wiemy kto wygrał wybory prezydenckie (…) I po to jest ten Braun i po to jest powiedzenie, że obozy koncentracyjne to fejk niusy, po to jest to wszystko” – twierdzi Eliza Michalik, której języki nienawiści doprawiły gębę „ameby”.
Polska dla niepolaków!
Ulicami Łodzi idzie marsz w imię “patriotyzmu”. Krzyki nienawiści, rasowe obelgi, zastraszanie– alarmuje jedna z posłanek.
To prawda. Wdziałem film z Łodzi na którym jednym z głównych haseł było „Polska dla Polaków”. Haseł typu: Polska dla Żydów!, Polska dla Ukraińców! lub Polska dla Niemców! w ogóle nie było słychać.
Być może już czas, abyśmy jako portal wyszli z jakimś apelem i napisali coś podobnego?
Będąc głęboko poruszeni i zeszmaceni oraz zaangażowani w powielanie hagady – obiecujemy bronić każdego antypolskiego kłamstwa przed jego wypaczaniem. Popieramy działania, które zniekształcają historię, profanują pamięć lub szerzą antypolonizm. Popieramy słuszne roszczenia potomków ósmego pasażera Nostromo i ogólne sflaczenie sumienia. Polska dla Żydów! Polska dla Niemców!